006 Αποκάλυψη (Στίχοι 2:8 – 2:17) 📄💬🔖

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 [Προσευχή] [παύση] Μ. Αθανάσιος: Συνεχίζουμε τη μελέτη μας στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, [παύση] και είμαστε στο πρώτο κεφάλαιο, [παύση] μάλλον στο δεύτερο κεφάλαιο, στο στίχον οχτώ. Είχαμε δει προηγουμένως ότι... [παύση] ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος κατά την ημέρα της Κυριακής εις την Πάτμο, είδε αυτή τη μεγάλη ε... αυτό το μεγάλο όραμα της παρουσίας του Χριστού, που τον είδε...

01:19 καθήμενο σε θρόνον και με όλα εκείνα τα οποία περιγράψαμε προηγουμένως, και τον είδε ανάμεσα σε επτά λυχνίες τις χρυσές, και στους εφτά αστέρες και τους εφτά αγγέλους, και... ομιλεί ο Χριστός από τον θρόνο του, και ομιλεί στους επτά αγγέλους οι οποίοι είναι οι επτά εκκλησίες που ήτανε εις τη Μικρά Ασία, και οι άγγελοι των εκκλησιών είναι οι επίσκοποι των εκκλησιών.

01:55 [παύση] Στον πρώτον επίσκοπο αναφέρετε στον επίσκοπο της Εφέσου, στον άγγελο της εν Εφέσου εκκλησίας, που του είπε ότι βλέπει τα έργα του, τον κόπον του, την υπομονήν του, βλέπει τον αγώνα του που κάνει, αλλά παρ' όλα ταύτα, παρ' όλα ότι είχε πολλά έργα υπέρ του, όμως είχε ο Θεός κάτι εις βάρος αυτού του επισκόπου, ότι αφήκε την αγάπη την πρώτη.

02:32 Γι' αυτό του λέγει θυμήθου πόθεν έπεσες, μετανόησε, κάμε τα έργα σου τα πρώτα, διαφορετικά θα κινηθεί η λυχνία και θα υποστείς πειρασμούς και δοκιμασίες. [παύση] Και λέγει στον δεύτερον άγγελον της εκκλησίας της Σμύρνης, στον στίχον οχτώ, κεφάλαιο δεύτερο στίχος οχτώ, «Καὶ τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Σμύρνῃ ἐκκλησίας γράψον· ...».

02:59 Και στον άγγελο της εκκλησίας της Σμύρνης γράψε. Ο άγγελος είναι ο επίσκοπος της εκκλησίας. Λέγει λοιπόν, «... τάδε λέγει ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος, ...» «... ὃς ἐγένετο νεκρὸς καὶ ἔζησεν». Αυτά λέγει ο πρώτος και ο τελευταίος και ο έσχατος, ο οποίος επέθανε αλλά όμως έζησε. Είπαμε ότι το «τάδε λέγει», αυτή η έκφρασης, «τάδε λέγει Κύριος», τάδε λέγει... όπως αναφέρεται εδώ, είναι προφητική έκφρασης, είναι έκφρασης που χρησιμοποιούσαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, όταν ανήγγειλαν εις τον κόσμο το θέλημα του Θεού, τον λόγον του Θεού.

03:48 [παύση] «τάδε λέγει» μόνο ο Θεός μπορεί να το πει μέσα στην Αγία Γραφή. Ο Θεός λοιπόν λέγει τα εξής, και αυτός ο Θεός, ο Χριστός, ο αληθινός Θεός μας, είναι ο Πρώτος και ο Έσχατος. Είναι η Αρχή και το Τέλος. Δεν έχει κάτι έξω από αυτόν. Αυτός είναι τα πάντα. Η αρχή και το τέλος των πάντων. Ο οποίος εγένετο νεκρός και έζησε.

04:19 Ο οποίος παρόλο που εθανατώθηκε, παρά ταύτα έζησε και δεν απέθανε και ζει εις τους αιώνας. Τα λέγει αυτά γιατί στη συνέχεια θα μιλήσει στον επίσκοπο αυτόν για τους πειρασμούς που θα περάσει. Λέγει λοιπόν στον στίχο εννέα, «οἶδά σου τὰ ἔργα καὶ τὴν θλῖψιν καὶ τὴν πτωχείαν ...». Γνωρίζω του λέγει τα έργα σου, και τη θλίψιν σου, και την πτωχεία.

04:49 Ξέρω του λέγει ότι... ξέρω τα καλά έργα σου, και τις δυσκολίες που περνάς, και τη φτώχεια που έχεις. [παύση] Αυτό ξέρετε είναι σημαντικό, ο Θεός να γνωρίζει τη ζωή μας. Γιατί τελικά αυτό έχει αξία. Ένας άνθρωπος, τι μπορεί να ξέρει από εμάς; Ξέρει αυτά που βλέπει από έξω, έτσι; Άντε να ξέρει και λίγα πάρα πάνω ας πούμε αν του πούμε εμείς, όση καλή διάθεση και να έχει, ότι και να κάμει, ξέρει μέχρι σε ένα σημείο, είναι περιορισμένες οι δυνατότητες ενός ανθρώπου.

05:35 Όμως ο Θεός, ξέρει, τα πάντα. Και όταν εμείς στη ζωή μας έχουμε δυσκολίες και περιπέτειες και... προβλήματα, όμως ο Θεός ξέρει όλα αυτά τα οποία έχομε, τότε έχομε μες την ψυχή μας ειρήνη. Λέμε, ξέρει ο Θεός, ξέρει ο Θεός την αλήθεια των πραγμάτων. Ξέρει ο Θεός τη δυσκολία μου, οι άνθρωποι μπορεί να μην την ξέρουν, μπορεί να μη με καταλαβαίνουν, μπορεί να μην αποδέχονται αυτά που λέει, όμως ο Θεός ξέρει, γνωρίζει ο Θεός την πραγματικότητα.

06:15 Άρα, δεν απογοητεύομαι, δεν πνίγομαι, δεν πανικοβάλλομαι, δεν παθαίνω ξέρω 'γω υστερίες γιατί δεν με καταλαβαίνουν οι άλλοι άνθρωποι. Ας μη με καταλάβουν. Δεν είναι δυνατόν να μας καταλάβουν οι άλλοι άνθρωποι, ούτε είναι δυνατόν να μας καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι. Εδώ ο Θεός ήρθε στον κόσμο που ήταν τέλειος Θεός, και μιλούσε θεοπρεπώς και έπραττε θεοπρεπώς, τέλεια τα έργα του και τα λόγια του όλα, και δεν τον αποδέχθηκαν οι άνθρωποι, και είναι δυνατόν να μας αποδεχθούν εμάς που τα κάνουμε θάλασσα κάθε λίγο; Λοιπόν...;

06:45 Ο Θεός όμως ξέρει, ότι ναι μεν έχουμε τις ανθρώπινες μας ατέλειες αλλά... ξέρει την καρδιά μας ο Θεός. Ξέρει τα έργα μας, ξέρει και τις θλίψεις μας, τις δυσκολίες μας. Και είπαμε ότι αυτή η λέξης είναι κυριολεκτικά έτσι... δυνατή λέξης, θλίψη, στεναχώρια, λιώσιμο. «... καὶ τὴν πτωχείαν ...», και εδώ που μιλά πτωχείαν, δεν μιλά για πτωχείαν πνευματική, διότι αυτός ο επίσκοπος δεν ήταν πτωχός πνευματικά, το λέει και πιο κάτω, αλλά μιλά για τη φτώχεια την ηλικήν.

07:25 Ήταν πάμφτωχος, ήταν πάμφτωχη η εκκλησία. Είμαστε στα πρώτα χρόνια, η Εκκλησία ήταν υπό διωγμούς. Ήτανε και αυτό ένα πρόβλημα. Ξέρετε... πολλοί λένε ας πούμε, μα τι χρειάζεται η Εκκλησία να έχει χρήματα; Δεν χρειάζεται. Όπως... και εσύ δεν χρειάζεσαι να έχεις χρήματα. Και εσύ θα μπορούσες να περάσεις με ένα ξεροκόμματο ψωμί την ημέρα σου, και να πεθάνεις.

07:49 Αλλά... όταν χρειάζεσαι να κάμεις το σπίτι σου, να κάμεις ξέρω 'γω... τα υπόλοιπα που πρέπει να κάμεις, πρέπει να έχεις χρήματα για να τα κάμεις. Το ίδιο και η Εκκλησία όταν χρειάζεται να κάνει κάποια έργα, πρέπει να έχει χρήματα να τα κάμει. Εάν δεν έχει δεν τα κάμνει. Εντάξει, και εάν δεν τα κάμει δεν τα έκαμε, δεν χάθηκε ο κόσμος. Αλλά σίγουρα είναι μια δυσκολία.

08:14 Του λέγει λοιπόν ότι είδα και την πτωχεία σου, «... ἀλλὰ πλούσιος εἶ· ...». Παρόλο που είσαι φτωχός υλικά, όμως είσαι πλούσιος του λέγει ο Θεός. Και λέγει γιατί είναι πλούσιος. Δηλαδή υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος να είναι φτωχός αλλά να είναι πλούσιος, και όπως υπάρχει και η άλλη περίπτωση να είναι ζάμπλουτος, και να είναι πάμφτωχος.

08:39 Να κολυμπά μέσα στα εκατομμύρια, αλλά να είναι κακομάζαλος, να είναι κακομοίρης, να είναι τσιγκούνης, να είναι φιλάργυρος, και αυτός είναι φτωχός και γυμνός και ταλαίπωρος. Και ούτε τα χρήματά του τα χαίρεται, διότι είναι τσιγκούνης, και δεν τα απολαμβάνει, αλλά ούτε και τη Βασιλεία του Θεού έχει, διότι δεν τα αξιοποιεί πνευματικά, και τα φυλάει εκεί και θα τα πάρει μαζί του βέβαια.

09:05 Λοιπόν, είσαι φτωχός του λέει, και είδα την πτωχείαν σου, αλλά είσαι πλούσιος, «... ἀλλὰ πλούσιος εἶ· ...». Γιατί; «... καὶ τὴν βλασφημίαν ἐκ τῶν λεγόντων ...» «... Ἰουδαίους εἶναι ἑαυτούς, καὶ οὐκ εἰσὶν, ...» «... ἀλλὰ συναγωγὴ τοῦ σατανᾶ». Διότι του λέγει, είσαι πλούσιος διότι σε διαβάλουν, διότι σε κατηγορούν, διότι σε πολεμούν, αυτοί οι οποίοι ονομάζουν τους εαυτούς τους Ιουδαίους, αλλά δεν είναι είναι Ιουδαίοι, αλλά είναι συναγωγή του σατανά.

09:44 [παύση] Γιατί οι Ιουδαίοι ενόμιζαν ότι εξακολουθούσαν να είναι ο εκλεχτός λαός του Θεού. Αλλά εκλεχτός του Θεού δεν είναι αυτός που κατάγεται κληρονομικά και γενεαλογικά από το Ισραήλ, αλλά όσοι κάμνουν τα έργα του λαού του Θεού. Έτσι και Χριστιανός δεν είναι ένας που είναι απλώς βαπτισμένος και πάει στην Εκκλησία και κάμνει κάποια τυπικά καθήκοντα, αλλά Χριστιανός είναι αυτός ο οποίος έχει τον Χριστό μέσα του, και ο οποίος ζει μαζί με τη Χάρη του Θεού.

10:23 Οι Ιουδαίοι λοιπόν ήσαν ο λαός του Θεού. Βέβαια με τη Σταύρωση του Χριστού, διέρρηξαν αυτή τη σχέση με τον Θεό. Οι ίδιοι αποσκίρτησαν, οι ίδιοι απετίναξαν από πάνω τους αυτήν την ευλογία του Θεού, και έτσι εκλεχτός λαός του Θεού πλέον δεν είναι οι Ιουδαίοι, ούτε οι Έλληνες, ούτε κανένας λαός άλλος, αλλά είναι η Εκκλησία, η οποία υπερβαίνει τα έθνη, δεν είναι από ένα έθνος, δεν είναι από μια φυλή αλλά είναι από όλον τον κόσμο, και οι Χριστιανοί, τα τέκνα της Εκκλησίας είναι ο λαός του Θεού.

11:02 Σε πολεμούν λέγει, δε φτάνουν τα άλλα όλα που έχεις, σε πολεμούν και αυτοί που νομίζουν ότι είναι Ιουδαίοι, αλλά δεν είναι, αλλά είναι συναγωγή του σατανά. Βλέπετε ότι ο Χριστός στην Αποκάλυψη, μιλά απερίφραστα. Δεν λέει έτσι μισόλογα, δεν λέει πράγματα ας πούμε «ευγενικά» όπως θα λέγαμε εμείς, αλλά λέει τα πράγματα όπως είναι. Αυτοί δεν είναι λέει συναγωγή του Θεού, είναι συναγωγή του σατανά.

11:30 Γιατί; Γιατί κάνουν τα έργα του σατανά. Γιατί έχουν τον σατανά μέσα τους. Γιατί είναι άνθρωποι οι οποίοι έχουν παραδοθεί εις τον σατανά, και κινούνται και ενεργούν και πράττουν, κατά του Θεού. Έτσι καμιά φορά, άμα ακούμε και μεις καμιά κουβέντα τέτοια, να μη μας πιάνουν τούτες οι ψευδοευγένειες, που μας πιάνουν και λέμε, α μα γίνεται να πεις έτσι κουβέντα, και...

11:59 ε, καμιά φορά και η αλήθεια πρέπει να λέγετε, αλήθεια είναι. Ε... και κάτι ψευτοαγάπες και κάτι... τέτοια ας πούμε... «σιρόπια» που μας πιάνουν... και όλοι είναι καλά, όλοι είναι αγάπες και όλοι είναι καλά... Εντάξει όλα καλά και άγια είναι, αλλά... υπάρχουν και κάποιες αλήθειες, και δεν σημαίνει ότι άμα λέει ο Θεός την αλήθεια...

12:26 προσβάλει τον άλλον άνθρωπο. Δεν λέει για να τους προσβάλει, ούτε για να τους κατακεραυνώσει, ούτε και για να τους κατακρίνει, αλλά για να τους ξυπνήσει. Για να τους κάμει να συνέλθουν τα λέει ο Θεός αυτά τα πράγματα, και για να δώσει και στον επίσκοπο αυτόν την αλήθεια των πραγμάτων. Για να μη διερωτηθεί, ξέρεις, μήπως μπορεί να υπάρξει ας πούμε...

12:53 κάποια συνδιαλλαγή... κάποια υποχώρησης... κάποια... ξέρω 'γω... συζήτηση του πράγματος.... Τίποτα. Αυτή είναι η συναγωγή του σατανά. Δεν υπάρχει τίποτα, δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα. Λέει στον στίχο δέκα λοιπόν, «μηδὲν φοβοῦ ἃ μέλλεις παθεῖν. ...». Μη φοβάσαι τίποτα από όλα αυτά που πρόκειται να πάθεις. Θα πάθαινε πολλά αυτός ο επίσκοπος, από αυτούς που ήταν συναγωγή του σατανά, αλλά του λέγει ο Χριστός, μη φοβάσαι τίποτα.

13:30 Όχι γιατί δε θα τα πάθαινε, θα τα πάθαινε, και αυτός ο επίσκοπος είναι ο Πολύκαρπος. Τότε που γράφει εδώ ο Απόστολος Ιωάννης την επιστολή, επίσκοπος εις στη Σμύρνη ήταν ο Πολύκαρπος, ο Άγιος Πολύκαρπος, επίσκοπος Σμύρνης που εορτάζουμε, ο οποίος είχε μαρτυρικό θάνατο. Τον εσκότωσαν, τον έκαψαν, ε... και πέθανε μαρτυρικά.

13:57 Δεν του λέει ο Χριστός εγώ θα σε γλυτώσω από αυτούς, όχι. Δεν του είπε, ξέρεις, μη φοβάσαι δεν θα σου κάνουν τίποτε. Ε... ας τους να λένε ας πούμε, εγώ θα σε γλυτώσω. Απλώς του λέει μη φοβάσαι από αυτά που πρόκειται να πάθεις. Θα τα πάθεις, δεν θα γλυτώσεις τίποτα από αυτά. Θα σε κάψουν ζωντανό, θα σε κάψουν, όπως τον έκαψαν, πράγματι, ζωντανό τον έκαψαν, αλλά δεν τον ελύτρωσε από αυτά ο Χριστός.

14:25 Απλώς του είπε μη φοβάσαι μόνο, από αυτά που πρόκειται να πάθεις. Θα τα πάθεις όμως, δεν πρόκειται να τα γλυτώσεις. Γιατί; Και του λέει στη συνέχεια, «... ἰδοὺ δὴ μέλλει βαλεῖν ὁ διάβολος ἐξ ὑμῶν ...» «... εἰς φυλακὴν ἵνα πειρασθῆτε, καὶ ἕξετε θλῖψιν ἡμέρας δέκα». Να, του λέει, πρόκειται ο σατανάς να πιάσει από σας αρκετούς και να τους βάλει στη φυλακή, θα τους φυλακίσει, και θα πειραστείτε, και θα περάσετε πολλές δοκιμασίες, πολλές δυσκολίες μεσα στη φυλακή.

15:00 Και θα έχετε μεγάλη θλίψη, η οποία θα κρατήσει δέκα μέρες. Δεν ξέρομε εάν ήταν δέκα μέρες, αλλά το πιο πιθανόν είναι ότι του λέγει δέκα μέρες για τα του δείξει ότι είναι περιορισμένος ο χρόνος της δοκιμασίας, δεν θα ήταν απεριόριστος. Αλλά τι του λέει στη συνέχεια, «... γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου, ...» «... καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς».

15:27 Παρά τούτα όμως του λέει, εσύ να μείνεις πιστός μέχρι τον θάνατό σου, και εγώ θα σου δώσω το στεφάνι της ζωής. Αυτό δεν σημαίνει μόνο να γίνεις πιστός μέχρι το θάνατο σου, αλλά να μείνεις πιστός έστω και εάν ακόμα χρειαστεί να πεθάνεις. Να παραμείνεις εκεί, «... ἄχρι θανάτου ...». Δηλαδή, και μέχρι το θάνατό σου, αλλά και εάν ακόμα χρειαστεί να πεθάνεις.

15:56 Και έτσι θα σου δώσω το στέφανον της ζωής, της αιώνιας ζωής. Αυτό είναι το μήνυμα που του δίνει ο Χριστός του επισκόπου της Σμύρνης. Να μείνεις πιστός, να μη φοβηθείς, να μη δειλιάσεις. Και πράγματι, έμεινε πιστός, απέθανε, μαρτύρησε, σε μεγάλη ηλικία ο Πολύκαρπος, ο επίσκοπος Σμύρνης, όπως και ο προηγούμενος από αυτόν, ο Βουκόλος, ο όσιος Βουκόλος επίσκοπος Σμύρνης, και αυτός μαρτύρησε, και έλαβαν το στέφανον της ζωής.

16:32 [παύση] Στο Άγιον Όρος είχε ένα γεροντάκι, [παύση] ε... εκεί που μέναμε στη Νέα Σκήτη, είχε μια σπηλιά – ο πάτερ Σάββας θα τη θυμάται. Στη σπηλιά αυτή, [παύση] [απευθύνεται στο κοινό] στη σπηλιά αυτή, έμενε ένα γεροντάκι που λεγόταν Αβέρκιος. Αυτό το γεροντάκι, πολύ απλοϊκό γεροντάκι, [παύση] πάμφτωχος μέσα στη σπηλιά, ε... ολιγογράμματος, ήξερε γράμματα αλλά λίγα, και πάντοτε όταν πήγαινε στο Κυριάκο της σκήτεως, στην Εκκλησία τη μεγάλη δηλαδή που γινόταν οι αγρυπνίες κτλ, καθόταν πάντοτε πίσω πίσω στο τέλος, στη Λιτή, πίσω στα τελευταία στασίδια.

17:27 [παύση] Αυτό το γεροντάκι τι είχε ας πούμε... σαν εργόχειρο; Εμάζευε χόρτα, αγριόχορτα, εκεί στην έρημο που... δεν είχε πολύ χώμα, ήταν βράχια, και έβγαιναν λίγα αγριόχορτα τα οποία ήταν πολύ έτσι... ε... πολύτιμα ας πούμε για τους πατέρες που ζούσαν εκεί, και σαλιγκάρια, και τα πουλούσε στους πατέρες και έπαιρνε ένα ελάχιστο για να μπορεί να έχει το φαγητό του.

17:59 Αυτό το γεροντάκι λοιπόν, ο γερο Αβέρκιος, ενάρετος άνθρωπος, πάμφτωχος, μέσα σε μια σπηλιά έμενε, μια φορά στο Κυριακό της Σκήτεως, σε μια αγρυπνία, στον αιώνα μας δηλαδή οι... οι γέροντες μας τον πρόλαβαν αυτόν, όπως καθόταν πίσω πίσω πίσω τέρμα της Εκκλησίας, και γινόταν η αγρυπνία, θεοσκότεινα όπως είναι εκεί με τα καντηλάκια που ίσα που βλέπεις ας πούμε, τον βλέπουν οι πατέρες και φεύγει από εκεί που καθόταν και πάει κατευθείαν μπαίνει μέσα στο...

18:33 μέσα στο κύριο ναόν, μπαίνει στο Ιερό Βήμα, μπαίνει από την Ιερά Τράπεζα στο Ιερό Βήμα. Αυτοί τρόμαξαν, σου λέει που πάει αυτός; Στο Ιερόν εκεί μόνο οι ιερείς μπαίνουν ας πούμε δεν μπορεί να μπει ένας μοναχός απλός. Τι έπαθε τρελάθηκε; Σάλωσαν τα μυαλά του; Και τον βλέπουν και πάει εκεί και βάζει μετάνοια και συνομιλεί με κάποιον, κάτι λέει.

18:58 [παύση] Πήγαν τον άρπαξαν τον πήγαν έξω, «τι έπαθες;» Λέει, «τι έπαθα;» Λέει «μα τι πήγες εκεί μέσα στην Εκκλησία, μες στο Ιερό;» Λέει, «μα με φώναξε ο Δεσπότης». Λέει, «ποιος Δεσπότης χριστιανέ μου σε φώναξε; ...» Έχει κανένα Δεσπότη εδώ;» Λέει, «δεν είδατε τον Δεσπότη που ήταν εδώ στην Εκκλησία;» «Δεν είδαμε κανένα Δεσπότη».

19:18 Λέει, «ένας δεσπότης στην Εκκλησία ...» «... και μου είπε, "έλα εδώ, εσύ", και πήγα. ...» «... Του έβαλα μετάνοια, του φίλησα το χέρι του, ...» «... και μου λέει, "πως σε λένε;" ...» «... Του λέω, "Αβέρκιος μοναχός Δέσποτα", ...» «... και έγραψε το όνομα μου πάνω στην πλάκα». Η πλάκα είναι ένα... που έχουν στο Άγιο Όρος εκεί στα μοναστήρια, μια πλάκα ας το πούμε έτσι ξύλινη, που γράφουν τα ονόματα για τη Θεία Λειτουργία που είναι μόνιμα και του λέει, «βλέπεις το όνομα σου;»

19:46 Λέει, «ναι το βλέπω Δέσποτα». Λέει, «τι γράφει;» Λέει, «Αβέρκιος μοναχός». Του λέει, «σου έγραψα το όνομα σου εν βίβλο ζώντων», και την άλλη μέρα κοιμήθηκε ο γερο Αβέρκιος. Έφυγε με αυτή την πληροφορία. Λοιπόν, όποιος γίνει «... πιστὸς ἄχρι θανάτου ...», ο Θεός του δίνει το στέφανο της ζωής, και αυτό είναι το... το πιο σημαντικό εις τη ζωή μας.

20:13 Δηλαδή να έχομε το στέφανο της ζωής. Τα άλλα όλα μάταια είναι. Απόχτησε ότι θέλεις, όσα θέλεις, κάμε ότι θέλεις, εάν φύγεις από αυτή τη ζωή και δεν έχεις το στέφανον της ζωής, τότε είσαι ταλαίπωρος και πτωχός και δυστυχισμένος. Εάν όμως... έχεις το στέφανον της ζωής, εάν έχεις την... αυτή την ευλογία, την ομολογία του Θεού ας πούμε, ότι υπερέβεις τον θάνατο, ενίκησες τον θάνατο, και θα είσαι μαζί του αιώνια, τότε δεν έχεις αποτύχει στη ζωή σου.

20:54 Αλλά όσες δυσκολίες και εάν επέρασες, όλες αυτές έχουν το αντίκρισμα και την αξιοποίησήν τους μέσα στη Βασιλεία του Θεού. Όμως, και ταυτόχρονα πρέπει να ξέρομεν ότι, η πίστης δεν είναι περιστασιακή, ούτε πιστεύω όταν είμαι καλά, και όταν θέλω να πάνε όλα καλά. Το παθαίνομε αυτό το πράγμα. Ξέρω εγώ, κάτι δεν πάει καλά στη ζωή μας και τα βάζουμε με τον Θεό, και μας φταίει ο Θεός.

21:25 Εντάξει, άνθρωποι είμαστε, αδύνατοι είμαστεν... έχομε δυσκολίες, αλλά, η πίστης είναι «ἄχρι θανάτου», άχρι θανάτου. Εάν δεν αποφασίσεις ότι θα μείνεις πιστός «ἄχρι θανάτου» τότε θα γογγύζεις με το παραμικρό που θα σου βρεθεί μπροστά σου. Τότε με την παραμικρή δυσκολία θα λες, αμάν δεν μπορώ, δυσκολεύομαι, δεν τα βγάζω πέρα κτλ.

21:50 Ενώ εάν από την αρχή πεις, εδώ θα μείνω άχρι θανάτου, δεν θα υποχωρήσω. Θα πεθάνω αλλά δεν θα υποχωρήσω, τότε ότι και να σου συμβεί από το θάνατο και 'δω, είναι εύκολο. Λες, πάντως ακόμα δεν επέθανες. Ακόμα δεν σε σκότωσαν. Μπορεί να σε διέβαλαν, να σε κατηγόρησαν, να σε εξόρισαν, να σε πέταξαν, να σε εφυλάκισαν, να σε έκαμαν, αλλά δεν σε σκότωσαν ακόμα.

22:18 Λοιπόν, η απόφαση είναι «ἄχρι θανάτου», το οποίο «ἄχρι θανάτου» σημαίνει, και μέχρι το τέλος της ζωής μας, πρέπει να παραμείνουμε πιστοί, αλλά και μέχρι θανάτου. Έστω δηλαδή και εάν πειραστούμε μέχρι σε σημείο που να πεθάνουμε κιόλας, πρέπει να είμαστε έτοιμοι για αυτό. Είναι ένα σημείο του Ευαγγελίου που δεν μπορούμε να το υπερβούμε. Γιατί;

22:44 Είναι τόσο αυστηρός ο Θεός; Δεν μας λυπάται ο Θεός; Θέλει να μας καίουν, να μας κάνουν κομμάτια όπως κάμαν του μάρτυρες κτλ; Δεν είναι γιατί ο Θεός είναι έτσι και θέλει να μας ταλαιπωρούν ας πούμε, αλλά εάν αγαπάς τον Θεόν, και εάν αγαπάς κάποιον, και κάτι, αυτή η αγάπη δεν σαλεύει, δεν εκπίπτει, δεν είναι περιστασιακή, δεν είναι ε... βάσει κάποιων προϋποθέσεων.

23:13 Αγαπάς κάποιον γιατί έτσι το αισθάνεσαι, και αυτό σου δίνει νόημα ζωής. Και όσο πιο πολύ σου δίνεται η ευκαιρία να εκφράσεις την αγάπη σου, τόσο πιο πολύ ολοκληρώνεσαι. Και η έκφραση της αγάπης δεν είναι όταν παίρνεις, αλλά όταν δίδεις. Τότε ολοκληρώνεται η αγάπη. Όταν παίρνεις, πρέπει να αισθάνεσαι άβολα, διότι παίρνεις ας πούμε από τον άλλον άνθρωπο, είτε αυτόν που σε αγαπάει ή αυτούς που σε αγαπούν.

23:43 Εκείνος που παίρνει και αισθάνεται ευχάριστα, αυτός δεν αγαπά. Αυτός αγαπά τον εαυτόν του. Δηλαδή, λες τι ωραία ας πούμε, μου δίνουν πράγματα, μου δίνουν χρήματα, μου δίνουν ξέρω 'γω ό,τι χρειάζομαι, και αισθάνομαι ευχάριστα που μου δίνουν όλα αυτά τα πράγματα. Είσαι άρρωστος. Είσαι άρρωστος. Όταν δίδεις πρέπει να αισθάνεσαι ευχάριστα.

24:05 Όταν δίδεις πρέπει να είσαι χαρούμενος, και όταν λαμβάνεις, σίγουρα, έρχεται ο άλλος και σου φέρνει ένα δώρο, μπορεί να μη το χρειάζεσαι, μπορεί να μη το θέλεις, αλλά, για να μην προσβάλεις τον αδερφός σου, για να μην τον λυπήσεις, το παίρνεις, για να του δώσεις εκείνου χαρά. Όταν το κάμνεις για να του δώσεις χαρά εκείνου, τότε παίρνεις και εσύ χαρά.

24:26 Αλλά, όταν το παίρνεις γιατί είναι ευκαιρία που το πήρα ας πούμε και το απέκτησα, αυτό είναι ιδιοτέλεια. Το λέγει και η Γραφή,ότι «μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν». Το μακάριον, το πιο ευτυχισμένο είναι να δίδεις, παρά να παίρνεις. Όταν δίδεις τότε πραγματικά ολοκληρώνεσαι μέσα στην αγάπη. Έτσι όταν δίδομε στο Θεόν την καρδιά μας, την ύπαρξη μας, τότε ολοκληρώνεται η αγάπη μας, μαζί με τον Θεόν, και τότε πραγματικά υπερβαίνομε και τον θάνατο και τα παρόντα και όλα.

25:03 Δεν λογαριάζει κανείς τίποτα. Τότε ο άνθρωπος λαμβάνει το στέφανο της ζωής από τον Χριστόν. Και τελειώνει η επιστολή αυτή προς τη Σμύρνην, λέγοντας ο Χριστός, «Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις». Αυτός που έχει αυτιά λέγει, ας ακούσει τι λέγει το Πνεύμα το Άγιον στις Εκκλησίες, στους ανθρώπους, στους Χριστιανούς.

25:30 Συχνά ο Χριστός λέγει αυτό τον λόγο. «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω», λέει στο Ευαγγέλιο. Όποιος έχει αυτιά να ακούσει, ας ακούσει. Και εδώ λέγει αυτός που έχει «οὖς ἀκουσάτω». Μα αυτιά όλοι έχομε. Έχει κανένα από μας που δεν έχει αυτιά; Όλοι έχομε, ε... και όλοι ακούμε, και όσοι έχουν βαρηκοΐα τώρα υπάρχουν και συστήματα που ακούμε.

25:57 Ποιοι ακούμε όμως; Ποιοι ακούμε από εμάς; Ακούμε πράγματι; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Ακούμε; [παύση] Είδα και έφριξα στη ζωή μου από «ανθρώπους της Εκκλησίας», που μπορεί να είναι μέρα νύχτα στις Εκκλησίες, στις ομιλίες, να μη χάνουν ομιλία, να μη χάνουν ξέρω 'γω... εσπερινούς, γιορτές, παρακλήσεις, νηστείες, αγρυπνίες κλπ, αλλά ο Θεός να σε φυλάει από του λόγου τους.

26:28 Ο Θεός να σε φυλάει από τούτους τους ανθρώπους. Το λέω εν πλήρη επί γνώση αυτό το πράγμα. Ο Θεός να σε φυλάει από αυτούς τους ανθρώπους. Μπορεί να υπάρχει τόση κεκρυμμένη κακία μες τον άνθρωπον αυτόν, τόση κρυμμένη διαστροφή, ψυχική, δεν εννοώ σεξουαλική και σωματική. Εκείνες είναι... εκεινες είναι πολύ αθωότερες από της ψυχικές διαστροφές.

26:54 [παύση] Μπορεί να υπάρχει τόση... τέτοια... πώρωση μες την ψυχή αυτού του ανθρώπου, και όμως να τον βλέπεις μέρα νύχτα στην Εκκλησία. Στις ομιλίες όλες να είναι παρών. Εξομολογήσεις, νηστείες, αγρυπνίες, να διαβάζει, να ξέρει τα Πηδάλια απόξω, τα πάντα, όλα. Αλλά πράγματι, είναι καμιά φορά φοβερό. Γιατί; Διότι αυξάνει και ο εγωισμός τέλος πάντων, και... ο άνθρωπος δεν... του λείπει η ταπείνωσης αλλά ο Χριστός μας επαναλαμβάνει συνέχεια, «ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω», «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω».

27:31 Και λέει κάπου ο προφήτης Δαβίδ, [ασαφείς] ψάλλομε στον πολυέλεο, εκεί στον 134ο Ψαλμόν, «[17] ὦτα ἔχουσι καὶ οὐκ ἐνωτισθήσονται» «[16] ... ὀφθαλμοὺς ἔχουσι καὶ οὐκ ὄψονται» Μάτια έχουν αλλά δεν βλέπουν λέει ο Δαβίδ, αυτιά έχουν αλλά δεν ακούν. Στόμα έχουν αλλά δεν μιλούν. [παύση] Ποιος είναι αυτός; Ο άνθρωπος ο οποίος...

27:57 διαθέτει όλα αυτά τα αισθητήρια αλλά δεν ακούει, ούτε μιλάει ούτε ακούει ούτε βλέπει, τίποτα από ό,τι συμβαίνει γύρω του. Είναι κλισμένος μέσα στην ιδιοτέλειά του, μέσα στην αυτάρκειά του, είναι αυτάρκης. Τα έχει όλα ταχτοποιημένα και είναι αυτάρκης. Δεν ανησυχεί για τη σωτηρίαν του. Δεν ανησυχεί για την πορεία του μέσα στη Βασιλεία του Θεού.

28:20 Δεν ανησυχεί για τίποτα, είναι... ταχτοποιημένος, είναι όλα ταχτοποιημένα. Αυτός βέβαια θα έχει εκπλήξεις. Και τελειώνει, «... ὁ νικῶν οὐ μὴ ἀδικηθῇ ἐκ τοῦ θανάτου τοῦ δευτέρου». Όποιος νικήσει λέει, αυτός που θα νικήσει, ο νικητής, δεν θα αδικηθεί από τον θάνατον τον δεύτερον. Βλέπεται έχει δυο θανάτους. Ο ένας θάνατος είναι αυτός που θα περάσουν όλοι.

28:48 Έτσι. Αυτοί οι δύο οδός μας από την παρούσα ζωή, μέσα στην αιωνιότητα. Αυτόν τον θάνατο θα τον περάσουμε όλοι. Μικροί μεγάλοι, νέοι γέροι, φτωχοί πλούσιοι, επίσημοι, ανεπίσημοι... όποιος και να είσαι θα περάσεις από εκείνη την πόρτα. [παύση] Είναι και αυτό κάτι ωραίο, κάτι καλό, «ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται». Όσο γερνώ, καταλαβαίνω ποσό σοφό είναι ο θάνατος.

29:17 Λέω, φαντάστηκες να είμαστε αθάνατοι; [παύση] Και να μηνήσκαν [ήταν] κάποιοι από εμάς αθάνατοι τι θα γινόταν; Εδώ ξέρομε ότι θα πεθάνομε, και να φάμε ο ένας τον άλλον ακόμα και την ώρα του θανάτου μας. Εάν εξέραμε ότι δεν θα πεθαίναμε κιόλας... τι θα γινότανε. Λοιπόν, ο ένας ο θάνατος είναι αυτός, ο βιολογικός. Είναι φυσικός σε όλους, ένα φυσικό φαινόμενο.

29:41 Μεταπτωτικό μεν αλλά πλέον στη φύση μας. Ο δεύτερος θάνατος όμως, το λέει αλλού και στη Γραφή, είναι ο χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεόν. Αυτός είναι ο φοβερός θάνατος, το να χωριστεί ο άνθρωπος από την όντως ζωή, από τον Θεόν. Αυτός είναι ο δεύτερος θάνατος, αυτό είναι η αιώνιος κόλασης, η τιμωρία η αιώνιος, η οδύνη, ο πόνος, το βάσανο το αιώνιο.

30:11 Αυτός λοιπόν ο οποίος θα νικήσει, ο οποίος θα αντέξει, ο οποίος θα γίνει πιστός άχρι θανάτου, δεν θα αδικηθεί από τον δεύτερο τον θάνατο, από τον πνευματικό θάνατο. Τον πρώτο θα τον περάσει. Λοιπόν, τελειώνει εδώ, τελείωσε αυτά που θέλει να πει στον επίσκοπο της Σμύρνης, ο οποίος μετά από λίγα χρόνια, όπως πράγματι του προανήγγειλε εδώ το Πνεύμα το Άγιο, εμαρτυρήσε, πέθανε μαρτυρικά, και λέει- βλέπετε πόσον ωραία ας πούμε τα περιγράφει, ότι ο Θεός βλέπει τα έργα, τη θλίψιν, την πτωχείαν, αλλά παρά ταύτα όμως άλλα τα κριτήρια του Θεού, άλλα τα κριτήρια των ανθρώπων.

30:55 Άλλα τα μάτια του Θεού, άλλα τα μάτια των ανθρώπων. Για τα μάτια των ανθρώπων, ήταν φτωχός, ήταν άσημος, ήταν περιφρονημένος. Στα μάτια του Θεού όμως ήταν πλούσιος, ήταν επίσημος, ήτανε ανεγνωρισμένος. Επολεμείτο, από όλους αυτούς που ήταν γύρω του, αλλά ο Θεός του έλεγε να μη φοβάται. Γιατί ο φόβος δεν είναι δείγμα της αγάπης.

31:27 Αυτός που αγαπά δεν φοβάται. Αυτός που αγαπά, δεν φοβάται γιατί όσο πιο πολύ πολεμείται και όσο πιο πολύ κινδυνεύει, τόσο πιο πολύ εκδηλώνει την αγάπη του, και τόσο πιο πολύ ολοκληρώνει την αγάπην του, και τόσο πιο πολύ είναι ενωμένος με τον Θεόν. Και αυτός που αφήνει τον εαυτόν του στα χέρια του Θεού με εμπιστοσύνη, δεν φοβάται.

31:50 Έτσι πολλές φορές έρχονται άνθρωποι και αντιμετωπίζουν δύσκολες ώρες, δύσκολες στιγμές, και του λες, άφησε τον εαυτόν σου στα χέρια του Θεού. Ναι, αλλά αλλά αλλά... Ως που δεν το καταλαβαίνεις αυτό το πράγμα, να αφήσεις τον εαυτόν σου στα χέρια του Θεού, θα ταλαιπωρείσαι από τον φόβο, και από τους κινδύνους, και θα σε παραμονεύουν χίλιοι κίνδυνοι και χίλιοι φόβοι.

32:15 Θα φοβάσαι τη σκιά σου. Θα φοβάσαι κάθε μέρα... Αχ! Πονώ εδώ, πονώ εκεί. Θα τρέχεις να κάμνεις αναλύσεις, θα τρέχεις να κάμνεις MRI, θα τρέχεις να κάμνεις ξέρω 'γω... χίλιες εξετάσεις, ότι σε κυνηγούν οι αρρώστιες του κόσμου ούλου, τα μικρόβια του κόσμου όλου που έμαθες και άκουσες θα σε κυνηγούν, θα σε τρέχει αυτός ο φόβος ξοπίσω.

32:37 Άφησε τον εαυτόν σου στα χέρια του Θεού. Εάν τον αφήσεις θα ειρηνεύσεις. Ως που κλωτσάς, και ως που αντιδράς, δεν γίνεται τίποτα, δεν μπορείς να ειρηνεύσεις. Να μη φοβάσαι λοιπόν. Να μη φοβάσαι... Γιατί να μη φοβάσαι; Γιατί... είσαι στα χέρια του Θεού. Άφησε τον εαυτόν σου στα χέρια του Θεού. Έτσι θα μάθεις την ειρήνη.

32:59 Αυτό το μυστικό, όσοι από εμάς φοβούμαστε, και όσοι από εμάς μας καλύπτουν αυτοί οι φόβοι, πρέπει να μάθουμε αυτό το κλειδί, αυτό το μυστικό. Να αφήσουμε τον εαυτόν μας στα χέρια του Θεού, και έτσι θα ειρηνεύσουμε και θα μας φύγουν οι φόβοι. Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα περάσεις ευχάριστα, και θα είσαι μια χαρά και ξυπνάς κάθε πρωί και θα είσαι ας πούμε όλο... χαμόγελα. Όχι.

33:27 Θα περάσεις θλίψεις, αλλά ο Θεός βλέπει τις θλίψεις σου, και οι θλίψεις σου θα διαρκούν μέρες δέκα, θα είναι υπό έλεγχο όλα. Μπορεί και να πεθάνεις, έτσι, θα σε αφήσει ο Θεός να πεθάνεις. Δεν θα σε σώσει από τον θάνατο τον πρώτο. Μπορεί να σε αφήσει να σε κάνουν χίλια κομμάτια, να σε διαλύσουν. Δεν θα σε γλιτώσει από αυτόν τον θάνατο.

33:55 Αλλά δεν είναι το ζητούμενο αυτό. Τον πρώτο θάνατο θα τον περάσεις έτσι και αλλιώς. Είτε σε γλιτώσει ο Θεός, είτε δεν σε γλιτώσει την πρώτη φορά, είτε... οποιαδήποτε δυσκολία εάν έχεις, κάποιαν ώρα θα πεθάνεις. Όπως και πέθαναν και αυτοί που αναστήθηκαν. Και ο Λάζαρος αναστήθηκε αλλά πέθανε. Και άλλοι θεραπεύθηκαν αλλά πέθαναν. Όλοι πέθαναν.

34:16 Τον δεύτερον θάνατον να φοβάσαι, εκείνον να σκέφτεσαι. Τον χωρισμό από τον Θεόν, από την όντων ζωή. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Αυτό είναι το ζητούμενον, να φύγουμε από τον δεύτερο θάνατο. Και, το άλλο μεγάλο μάθημα που βγαίνει από δω και όπου βγαίνει συνέχεια και το λέει συνέχεια, είναι αυτό το οποίον... πρέπει να μας συνέχει. Άραγε, ακούμε αυτά τα οποία λέει ο Θεός; Έχομε ώτα ακούειν;

34:51 Εάν είχαμε ώτα ακούειν, εάν τα αυτιά μας ήταν ανοιχτά πράγματι, και ακούγαμε τον λόγον του Θεού, θα είμαστε αυτοί που είμαστε; Θα κάμναμε τη ζωή που κάμνουμε; Θα σκεφτόμαστε όπως σκεφτόμαστε; Θα ήμασταν πονηροί, φιλάργυροι, ανελεήμονες, σκληροί, απάνθρωποι; Που θα δικαιολογούμε τον εαυτόν μας και τη σκληρότητά μας και την αναισθησία μας, και...

35:19 χίλια δυο πράγματα που κάμνομε να τα δικαιολογούμε μόνο και μόνο για να μην κάμομε ένα βήμα μιας ενάρετης πράξης; [παύση] Πάντως η αλήθεια είναι ότι... όποιου ανθρώπου άνοιξαν τα αυτιά και άκουσαν τον λόγο του Θεού, αυτός ο άνθρωπος έκαμε άλματα στην πνευματική ζωή. Εμείς οι υπόλοιποι κάνουμε σημειωτόν, τρέχουμε σημειωτόν.

35:46 Τρέχουμε τρέχουμε τρέχουμε, και όχι μόνο στον ίδιο τόπον... τουλάχιστον να μηνήσκαμε[μέναμε] στον ίδιον τρόπο καλά θα ήτανε, αλλά πάμε και πίσω-πίσω, και νομίζουμε ότι τρέχουμε κιόλας. Τέλος πάντων. Ας πάμε και στον επόμενο επίσκοπο. [παύση] Στίχος δώδεκα. Είπαμε θα την περνούμε έτσι λίγο σύντομα την Αποκάλυψη, για να δείτε έτσι όλο αυτό το πανόραμα των προφητειών και των εικόνων που θα παρουσιαστούν πιο...

36:18 πιο μετά, που θα είναι πιο... φρικτά τα επόμενα. Αυτά ακόμα καλά είναι, τα αντέχομε. Λοιπόν, στίχος δώδεκα, «Καὶ τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Περγάμῳ ἐκκλησίας γράψον». Λέγει λοιπόν ο Χριστός. Στο άγγελο της εκκλησίας της Περγάμου γράψε. Η Πέργαμος, και αυτή η πόλη της Μικράς Ασίας, είχε τον Άγιον Αντίπα, ο οποίος εμαρτυρήσε, ήταν επίσκοπος Περγάμου, εμαρτυρήσε πριν γραφεί η Αποκάλυψης, γύρω στο 85. Η Αποκάλυψης γράφτηκε αργότερα.

36:53 Λοιπόν, λέγει λοιπόν, «τάδε λέγει ὁ ἔχων τὴν ῥομφαίαν τὴν δίστομον τὴν ὀξεῖαν·». Αυτό λέγει ο Θεός λέγει, ο οποίος έχει το δίστομο μαχαίρι. Το μαχαίρι που κόβει και από τις δυο πάντες, και είναι οξύ, έχει οξείαν ε... κατάληξη. Έτσι, ρομφαία, δεν είναι ένα μαχαίρι που δεν κόβει. Ο λόγος του Θεού είναι σαν τη μάχαιρα τη δίστομη, που κόβει και από τις δυο πάντες, και μπαίνει μέσα στο βάθος του ανθρώπου.

37:28 [παύση] «[2:13] οἶδα τὰ ἔργα σου καὶ ποῦ κατοικεῖς· ...». Του λέγει του επισκόπου της Περγάμου. Ξέρω τα έργα σου, και ξέρω που κατοικείς. «... ὅπου ὁ θρόνος τοῦ σατανᾶ· ...». Κατοικάς εκεί που είναι ο θρόνος του σατανά. Η Πέργαμος είχε φοβερή ειδωλολατρία, και φοβερές και αισχρές λατρείες των ειδώλων. Και φοβερούς διωγμούς κατά των χριστιανών.

37:58 Του λέγει λοιπόν ότι ξέρω τα έργα σου, ξέρω που κατοικάς, και κατοικάς εκεί που είναι ο θρόνος του σατανά. Σκεφτείτε λοιπόν να κατοικά κάποιος εκεί που είναι ο θρόνος του σατανά ε; Τι δύσκολο πράγμα ήταν και υπό τι δυσκολία ήταν ο επίσκοπος αυτός. Παρά ταύτα όμως είχε και κάτι και αυτός, για να δούμε. «... καὶ κρατεῖς τὸ ὄνομά μου, ...»

38:21 «... καὶ οὐκ ἠρνήσω τὴν πίστιν μου ...». Και κρατάς το όνομα μου, βαστάζεις το όνομα το δικό μου, και δεν αρνήθηκες την πίστη σου σε μένα. [παύση] Έτσι λίγο να πω ένα δυο πράγματα σε αυτό που λέγει εδώ ο Χριστός, «κρατεῖς τὸ ὄνομά μου». [παύση] Ξέρετε ότι... [παύση] εμείς οι άνθρωποι της Εκκλησίας, να σας το πω έτσι δεν μου αρέσει αυτή η έκφραση αλλά ας το πούμε έτσι, να την καταλάβουμε έχομε πάνω μας αυτή την ετικέτα.

38:54 «Της Εκκλησίας τούτος». Έτσι, Χριστιανός, πάει Εκκλησία, εμείς κληρικοί ακόμα πιο πολύ, είμαστε με τα ράσα μας κτλ που πάμε, είμαστε σημείο αντιλεγόμενο, άλλοι μας ζητούν την ευχή μας άλλοι φτύνουν μας άλλοι φιλούν τα χέρια μας άλλοι βρίζουν μας. Άλλοι λένε την ευχή σου άλλοι λένε... ξέρω 'γω διάφορες... Έτσι είμαστε. Είναι ωραίο και αυτό, είναι ωραίο.

39:19 Βλέπεις το θέατρο του κόσμου τούτου. Έτσι, ο ένας σε βλέπει, τρέχει να σου φιλήσει το χέρι σου, ο άλλος σε βλέπει και σε φτύνει. Έτσι είναι. Λοιπόν, δεν πειράζει. Κρατείς το όνομα μου. Το να βαστάζεις το όνομα του Χριστού είναι και ευλογία αλλά είναι και μαρτύριο, και μαρτυρία. Έτσι, ότι κάμεις πρέπει να δώσεις απολογίαν.

39:43 Ότι γίνεται, ότι... έκαμες ένα λάθος, είπες κάτι που δεν τους άρεσε, έγινε κάτι στην Εκκλησία, έγινε οτιδήποτε. Είπε ξέρω 'γω κάτι ο δεσπότης, ο Αρχιεπίσκοπος, ο Πατριάρχης... εσύ πρέπει να απολογηθείς. Ακόμα και τα παιδιά- εκείνο μου κάνει πιο πολύ εντύπωση, είναι τα παιδιά, τα μικρά παιδιά στα σχολεία. Ακόμα και του δημοτικού τα μωρά.

40:05 Βλέπετε είναι μωρό του δημοτικού και νηστεύει ας πούμε, και το κοροϊδεύουν τα άλλα τα παιδιά, «ου εσύ νηστεύεις», ή δεν τρώει ας πούμε, ή ξέρω 'γω αποφεύγει να πάει στα... σε κάποιους χώρους που... ξέρει ότι... δεν θα νηστεύουν εκεί, και προσπαθεί το παιδάκι και νηστεύει. Ή αύριο στα καρναβάλια ας πούμε ξέρω 'γω. Τα παιδιά των πολλών χριστιανών οικογενειών δεν πάνε ας πούμε, δεν τα πάνε οι γονείς τους, και υφίσταται μια θυσία τα μωρά αυτά, και τα κοροϊδεύουν οι άλλοι, και τους προκαλούν, μπορεί να είναι και μικρά παιδάκια.

40:39 Κρατούν το όνομα του Χριστού πάνω τους όμως. Είναι ευλογία αυτό το πράγμα, αλλά είναι και αγώνας, και πρέπει κανείς να το έχει τιμή του ας πούμε το να βαστάζει το όνομα του Χριστού επάνω του. Και είναι... μεγάλη μας τιμή το να έχουμε το όνομα του Χριστού επάνω μας, αλλά είναι και μαρτύριο. Είναι και μαρτύριο γιατί είμαστε ανά πάσα στιγμή έτυμοι να κριθούμε, να σταθούμε στα 6 μέτρα και ο κάθε ένας να μας πει ό,τι θέλει.

41:10 Και, μπορεί να σε βρίσει από πάνω μέχρι κάτω και να μην του πεις τόσο λόγο, α βέβαια, εσύ είσαι Εκκλησία και νευριάζεις, και είπες ας πούμε αυτήν την κουβέντα, και επιτρέπεται εσύ να κάμεις έτσι; Τέλος πάντων. Βαστάζει κανείς το όνομα του Χριστού σε ευλογία, ως μαρτύριο, και ως μαρτυρία. Και δεν αρνήθηκες την πίστην σε μένα, κατά τις οποίες, κατά τις ημέρες τις οποίες ο Αντίπας, ο μάρτυς μου ο πιστός βλέπετε μιλά για τον μάρτυρα Αντίπα τον επίσκοπο Περγάμου που θα χτίσουμε και εκκλησία στο Πεντάκομο του Αγίου Αντίπα, που... είναι μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας, από τους πρώτους Αντίπας επίσκοπος Περγάμου τον οποίο ο Χριστός εδώ λέγει αυτόν τον λόγον, «ὁ μάρτυς μου ὁ πιστός», ο Αντίπας, «... ὃς ἀπεκτάνθη παρ’ ὑμῖν ...», ο οποίος τον εσκότωσαν οι δικοί σας οι άνθρωποι, «... ὅπου ὁ σατανᾶς κατοικεῖ».

42:09 Εκεί που κατοικά ο σατανάς, εκεί ήταν ο Αντίπας. Τον εσκότωσαν. Ο σατανάς τον εσκότωσε. Βλέπετε, εφάνηκε ότι εθριάμβευσε ο σατανάς και σκότωσε τον επίσκοπο, τον μάρτυρα, αλλά βέβαια αυτός ζει. Έτσι, και ζει και είναι ενώπιον του Θεού και είναι μάρτυς πιστός. Παρόλα λοιπόν του λέει ότι κατοικάς εκεί που είναι ο θρόνος του σατανά, και βλέπω τα έργα σου, και κρατάς το όνομα μου, και δεν αρνήθηκες την πίστη σου κτλ κτλ, αλλά στον στίχο δεκατέσσερα, «[2:14] ἀλλὰ ἔχω κατὰ σοῦ ὀλίγα ...», έχω λίγα εναντίον σου.

42:44 Βλέπετε, πόσο ξεκάθαρος είναι ο λόγος του Θεού. Παρά ταύτα όλα που έχεις, που είναι αξιόλογα, που είναι σημαντικά, που είναι πάρα πολύ σπουδαία, όμως έχω και κάποια παράπονα με σένα. Κάποια πράγματα που σε βλάφτουν, κάποια πράγματα που κάμνεις που δεν είναι καλά. Τι ήταν αυτά; «... ὅτι ἔχεις ἐκεῖ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν Βαλαάμ, ...»

43:08 «... ὃς ἐδίδαξε τὸν Βαλὰκ βαλεῖν ...» «... σκάνδαλον ἐνώπιον τῶν υἱῶν Ἰσραήλ ...» «... καὶ φαγεῖν εἰδωλόθυτα καὶ πορνεῦσαι». «[2:15] οὕτως ἔχεις καὶ σὺ ...» «... κρατοῦντας τὴν διδαχὴν τῶν Νικολαϊτῶν ὁμοίως». Τι του λέγει εδώ; Έχω κάτι εναντίον σου του λέει. Έχω λίγα παράπονα μαζί σου, γιατί έχεις εκεί κάποιους, που ακολουθούν τη διδασκαλία του Βαλαάμ.

43:32 Του λέει ένα παράδειγμα, και του παρομοιάζει τους Νικολαΐτες σας είπα ήταν μια αίρεσης των πρώτων χριστιανικών χρόνων, την οποία αίρεση έκανε ο διάκονος ο Νικόλαος. Ο ένας διάκονος από τον επτά διακόνων της Εκκλησίας, ο Νικόλαος, έγινε αιρεσιάρχης, και τάραξε την Εκκλησία ολόκληρη, με τις αιρετικές και διεστραμμένες ιδέες του, και αυτόν λοιπόν τον παρουσιάζει εδώ με τον Βαλαάμ και τον Βαλάκ. Τι ήταν αυτοί;

44:00 Ο Βαλαάμ αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, ήταν ένας μάγος, ψευδοπροφήτης, ο οποίος εθεωρείτο ότι είχε μεγάλη δύναμη. Και όποιον εκαταριόταν ο Βαλαάμ, τον έπιαναν οι κατάρες του και εξολοθρεύετο, και οποίον ευλογούσε ο Βαλαάμ ευλογείτο και θριάμβευε. Τον επήραν λοιπόν, ένας βασιλιάς εκεί που ήταν αλλόφυλος, να καταραστεί τους Ισραηλίτες, για να τους εξολοθρεύσει ο βασιλιάς ο άλλος.

44:31 Λέει ο Βαλαάμ, εγώ δεν μπορώ να τους καταραστώ αυτούς, τους Ισραηλίτες, γιατί αυτοί έχουν τον Θεό μαζί τους. Και αφού έχουν τον Θεό μαζίν τους... δεν μπορώ να τους καταραστώ. Αλλά, του λέει, θα σου πω τι θα κάνεις, λέει αυτός ο μάγος, ο μάντης, ο οποίος ήταν κακός ας πούμε και ήξερε τα τεχνάσματα του σατανά. Θα σου πω τι θα κάνεις, του λέει. Αυτοί, όσο έχουν τον Θεό μαζίν τους, δεν πρόκειται κανένας να τους νικήσει, διότι τους σκεπάζει ο Θεός.

45:02 Για να τους νικήσεις, πρέπει να διώξουν τη σκέπει του Θεού από πάνω τους. Γι' αυτό, τι θα κάμεις; Θα κάμεις... θα τους προσκαλέσεις όλους αυτούς, σε δείπνα, σε γεύματα κτλ, και θα τους βάλεις να φάγουν ειδωλόθυτα, να φάγουν κρέατα τα οποία ήταν θυσιασμένα στα είδωλα. Να πιουν και κρασί, να φάνε καλά, και μετά να τους αφήσεις εκεί να πέσουν σε πορνείες, σε σαρκικές αμαρτίες.

45:36 Και έτσι θα αποδιώξουν τη Χάριν του Θεού από την ψυχήν τους και τότε θα μπορέσεις να τους νικήσεις. Και έτσι έκαμε πράγματι, έτσι έγινε, και έφαγαν ειδωλόθυτα και πόρνευσαν, και εξεδίωξαν την πρόνοια του Θεού από πάνω τους και έπεσαν και έγιναν μετά υποχείριον των αλλοφύλων. Έτσι λοιπόν του λέγει και εσύ έχεις, στίχος 15, «[2:15] ... κρατοῦντας τὴν διδαχὴν τῶν Νικολαϊτῶν ὁμοίως».

46:04 Έχεις και εσύ λοιπόν μέσα στο ποίμνιον σου, κάποιους που κρατούν τη διδασκαλία των Νικολαϊτών, και τους ανέχεσαι, και δεν τους ελέγχεις, και δεν τους αποκόπτεις από το ποίμνιον και τους αφήνεις και δηλητηριάζουν τους υπόλοιπους ανθρώπους τις Εκκλησίας. «[2:16] μετανόησον οὖν ...», μετανόησε λοιπόν του λέγει, διαφορετικά, «... ἔρχομαί σοι ταχύ ...», έρχομαι γρήγορα εναντίον σου, «... καὶ πολεμήσω μετ’ αὐτῶν ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τοῦ στόματός μου».

46:36 Θα έρθω του λέει εναντίον σου, γρήγορα, και θα πολεμήσω εναντίον τους με τη ρομφαία του στόματος μου, με τον λόγον μου. Παρουσιάζετε πολλές φορές ο Θεός ότι εξέρχεται από το στόμα του μια ρομφαία, αυτή η ρομφαία η δίστομος, ο λόγος του Θεού, που είναι ξεκάθαρος, είναι... είναι «διϊκνούμενος άχρι μερισμού ... μυελών» και φτάνει μέχρι το έσχατον σημείον ας πούμε της ανατομίας του ανθρώπου.

47:03 Έτσι θα τους ξεκαθαρίσω, αλλά εσύ που είσαι επίσκοπος, και δεν κάνεις το έργο σου, εάν δεν μετανοήσεις και κάμεις αυτό που πρέπει να κάμεις, και να τους αποκόψεις από τους υπόλοιπους, και να τους βοηθήσεις να μετανοήσουν εάν μπορούν και να συνέρθουν, και εάν δεν μπορούν να αποκοπούν, και τους αφήνεις και βλάπτουν τους ανθρώπους...

47:27 τότε εγώ θα έρθω εναντίον σου. Και τελειώνει, στίχος δεκαεπτά, «[2:17] Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις ...». Επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα. Όποιος έχει αυτιά ας ακούσει τι λέγει το Πνεύμα το Άγιο στην Εκκλησία. «... Τῷ νικῶντι δώσω αὐτῷ τοῦ μάννα τοῦ κεκρυμμένου ...». Σε αυτόν που θα νικήσει, σε αυτόν τον αγώνα, της ζωής, θα του δώσω να φάει το μάννα το κεκρυμμένο.

47:56 Αυτή την τροφή, τη γλυκείαν τροφήν, την περιεκτικότατη τροφή, τη θρεπτικότατην τροφή, που έδωσε ο Θεός εις την έρημο στους Εβραίους. Και το μάννα το κεκρυμμένο βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο, δεν είναι καμία τροφή, αλλά από τον ίδιο τον Χριστό, ο ίδιος ο Χριστός είναι το μάννα του ουρανού, «... καὶ δώσω αὐτῷ ψῆφον λευκὴν ...», και θα του δώσω και μια άσπρην και λευκή ψήφον, ψηφίδα, και πάνω στην ψηφίδα αυτή, «... ὄνομα καινὸν ...», καινούριο όνομα, γραμμένο, το οποίον κανείς δεν γνωρίζει παρά μονό αυτός που το λαμβάνει.

48:40 Θα τον κάμω δηλαδή καινούριο άνθρωπο, νέον άνθρωπο. Θα του δώσω καινούριο όνομα. Θα γίνει καινούριος άνθρωπος, και αυτήν την ανακαίνιση της υπάρξεώς του, και αυτό το όνομα το καινό, και αυτήν τη γεύση και την εμπειρία του κεκρυμμένου μάννα, κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει παρά μόνο αυτός που το αισθάνεται και το βιώνει.

49:05 Και έτσι τελειώνει και η επιστολή προς τον επίσκοπο της Περγάμου, και σήμερα είδαμε λοιπόν τις δυο επιστολές τις επόμενες, της Σμύρνης και της Περγάμου, και εδώ να σταματήσομε. Εάν έχετε ε... κάτι να ρωτήσετε. Είπαμε ότι θα πηγαίνω γρήγορα γιατί είναι μεγάλη η Αποκάλυψης και είναι προφητικό βιβλίο και σίγουρα έχει έτσι ένα ενδιαφέρον, το παρακολουθά κανείς σε ένα σύντομο χρόνο, να μην είμαστε πολύ σχολαστικοί.

49:38 Ναι Χρηστάκη, μισό λεπτό να έρθει το μικρόφωνο. [παύση] Ακροατήριο: Μια απορία που έχω αρκετό καιρό. Η Αποκάλυψη, ο Χριστός, αποκαλύπτει μερικά πράγματα στον Άγιον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή και Θεολόγο, προς εφτά επισκόπους της Μικράς Ασίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, υπάρχουν ενδείξεις, υπάρχουν μαρτυρίες, ότι επικοινώνησε με τους επτά ή με ορισμένους ας πούμε και τους είπε αυτά τα πράγματα; Μ. Αθανάσιος: Ε βέβαια!

50:19 Για πιο λόγο να τα γράφει εάν δεν τους τα είπε; Γιατί τα γράψε; Τα έβαλε στο συρτάρι; Αυτά που έγραψε τους τα είπε. Αφού ο Χριστός του λέει, πες τους τα. Και τα έγραψε ο Πρόχορος ο μαθητής του, του Ιωάννου του Θεολόγου, ο Ιωάννης τα έλεγε και τα έγραφε ο Πρόχορος, και τους τα είπε. Βέβαια τους τα είπε. Ακροατήριο: Ευχαριστώ. Μ. Αθανάσιος: Θα μου πεις, και που τους τα είπε τι έκαμαν;

50:42 Δεν ξέρομε πως... εάν άκουσαν ή δεν άκουσαν, αλλά και εμάς μας τα λέει αλλά ποιος τον ακούει; Μήπως εμείς τα διαβάζουμε κάθε μέρα; [παύση] Ακροατήριο: [μη ακουστό] Μ. Αθανάσιος: Τα ξέρουμε όλα Ελευθερία βέβαια. Μ. Αθανάσιος: Ναι, στο βάθος. [παύση] Ακροατήριο: Αυτά που λέει ο Χριστός για την αποκοπή των άρρωστων μελών της Εκκλησίας, που το ζητά από τους επισκόπους.

51:13 Φαντάζομαι έχει και κάποια παραλληλισμό με τη σημερινή εποχή. Γιατί σήμερα η Εκκλησία δεν αποκόπτει τα άρρωστα μέλη της ή εάν πρέπει ή εάν έχει γίνει κάποια οικονομία. Μ. Αθανάσιος: Πώς δεν τα αποκόπτει; Βεβαίως τα αποκόπτει. Έχετε κανένα αιρετικόν ενωμένος με το σώμα της Εκκλησίας; Είναι αποκομμένοι. Ακροατήριο: Όχι τους αιρετικούς, αλλά άλλους που άμα κάνουνε [μη ακουστό] Μ. Αθανάσιος: Μα κοιτάξτε να δείτε κάτι.

51:35 Εδώ μιλά για τους αιρετικούς. Οι αιρετικοί αποκόπτονται από την Εκκλησία. Εμείς οι υπόλοιποι είμαστε άρρωστα μέλη, αλλά όπως μέσα σε ένα νοσοκομείο, δεν κόβει και πετάσει ο γιατρός, θεραπεύει τον άνθρωπον. Εάν έχει πάθει γάγγραινα το πόδι του και εσάπισε πλέον και πρέπει να κοπεί για να σωθεί το υπόλοιπο μέλος, ναι, αλλά δεν εκόβομε και πετάμε. Ένας χειρούργος δεν πετάσει.

51:59 Ακόμα και ένας οδοντίατρος, μπορείς να του πεις βγάλε το δόντι μου να τελειώνομε και μάχεται 10 ώρες να στο σώσει έστω και εάν δεν το θέλεις, δεν πετάσεις τίποτα. Ο σκοπός δεν είναι να κόψεις και να πετάξεις, ο σκοπός είναι να θεραπεύσεις. Και η αποκοπή, δεν γίνεται για να τιμωρηθούν οι αιρετικοί, ούτε γιατί τους μισούμε, ούτε γιατί ξέρω 'γω τους βδελυσσόμαστε.

52:18 Είναι πρώτα από όλα για το καλό το δικόν τους. Είναι... το έσχατο... το έσχατο ας πούμε ε... ξέρω 'γω πως να πω... το έσχατο εργαλείο της Εκκλησίας για να τους συνετίσει. Και αφού πλέον δεν συνετίζουν και θέλουν να παραμένουν έτσι όπως είναι, τουλάχιστον προφυλάγει τους υπόλοιπους. Όπως ένας χειρούργος, προσπαθεί να σώσει ξέρω 'γω το...

52:43 το πόδι που έπαθε γάγγραινα, εάν μπορεί να το σώσει το σώζει. Εάν δεν σώζετε, αποφασίζει να το αποκόψει γιατί θα πεθάνει ο άνθρωπος ολόκληρος ύστερα, έτσι; Για την υγεία. Άρα δεν λειτουργεί η Εκκλησία εκδικητικά, ή τιμωριτικά. Δεν είναι χωροφύλακας να πει, α οποίος έκανε την αμαρτία τον αποκόπτει, αλλά και το άλλο. Όταν ο πνευματικός μας, που πηγαίνομε, μας λέγει ότι, κοίταξε, εάν δεν κάμνεις αυτό το πράγμα δεν θα κοινωνήσεις, για ένα μήνα για δυο μήνες για τρις μήνες, αυτό τι είναι; Αποκοπή δεν είναι;

53:18 Το ότι δεν σου επιτρέπει να κοινωνήσεις, σε αποκόπτει, από το σώμα της Εκκλησίας, όχι με τη μορφή βέβαια των αιρετικών, αλλά σου στερεί τη Θεία Κοινωνία, για ένα διάστημα, όχι επιτιμητικά, όχι για να σε τιμωρήσει, αλλά για να σε συνετίσει, θεραπευτικά. Για να σε βοηθήσει να θεραπευτείς. [παύση] Γι' αυτό και οι κανόνες της Εκκλησίας αναφέρουν πολλές φορές και... υστέρηση της Θείας Κοινωνίας κτλ, όλα αυτά παιδαγωγικά και θεραπευτικά.

53:50 Ουδέποτε με νομικό χαρακτήρα, ουδέποτε με χαραχτήρα δικαστικόν και χωροφύλακα. Γιατί ο σκοπός της Εκκλησίας δεν είναι να αποκόψει τον κόσμο, αλλά να σώσει τον κόσμο. Και οι αιρετικοί ουσιαστικά δεν τους αποκόπτομε, αποκόπτονται από μόνοι τους αυτοί. Όταν φεύγει από την Εκκλησία, και εξέρχεται της Εκκλησίας, και απορρίπτει την Εκκλησία, αφού απεκόπηκε από μόνος του τι να του κάνεις;

54:19 Είναι αποκομμένος, εκ των πραγμάτων. Εκεί που δεν αποκόπτεται και εξακολουθεί να μένει μες την Εκκλησία, και να διδάσκει αιρετικές ιδέες και να βλάπτει το σώμα της Εκκλησίας, έρχεται η Εκκλησία και λέει, αυτό είναι αίρεσης, αυτό είναι λάθος, και το ξεχωρίζει, για να διαφυλάξει το σώμα των πιστών αλλά και να βοηθήσει και αυτούς ακόμα να συνέρθουν. Ξέρετε ότι, λέμε και για τα συνέδρια με τους αιρετικούς κτλ.

54:46 Βεβαίως είμαστε υπέρ των διαλόγων, αλλά ένας διάλογος πρέπει να έχει αλήθεια μέσα. Όταν πάεις ας πούμε και πεις ενός αιρετικού ότι, ξέρεις, δεν είναι τίποτε, το ίδιο πράγμα είμαστε, τον κατέστρεψες τον άλλον άνθρωπο. Να του πεις την αλήθεια, ότι κοίταξε, αυτό που λες είναι αίρεσης, είναι λάθος, κατά τη δική μου άποψη. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε μισώ, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μιλιούμαστε. Όχι.

55:16 Και να μιλιούμαστε και να αγαπιούμαστε και να είμαστε όλη μέρα μαζί και φίλοι, αλλά, δεν είναι αλήθεια αυτό που διδάσκεις, δεν είναι αληθές. Όπως ένας γιατρός δεν μπορεί να σου πει ψέματα όσο καλή διάθεση και να έχει. Δεν μπορεί να μου πει εμένα να τρώω γλυκά ας πούμε γιατί ξέρω 'γω με συμπαθεί και δεν θέλει να μου χαλάσει την καλή μας σχέση.

55:38 Πάτερ μου δεν πρέπει να τρώεις. Μα να τρώω... - Να μην τρώεις! [παύση] Δεν έχει άλλες ερωτήσεις; [παύση] [Προσευχή & απόλυση]