009 Αποκάλυψη (Στίχοι 4:1 – 6:17) 📄💬🔖

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 «[4:1] Μετὰ ταῦτα εἶδον, καὶ ἰδοὺ θύρα ἀνεῳγμένη ἐν τῷ οὐρανῷ, ...» «... καὶ ἡ φωνὴ ἡ πρώτη ἣν ἤκουσα ὡς σάλπιγγος ...» «... λαλούσης μετ’ ἐμοῦ λέγων· ...» «... Ἀνάβα ὧδε καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα». Μετά από αυτό λοιπόν, μετά που άκουσε τις... τις επιστολές, είδα λέγει ο Απόστολος Ιωάννης, είδε λοιπόν ο Απόστολος και να λέει, το βλέπω μπροστά μου, είδα και ιδού, βλέπω μια πόρτα ανοιγμένη στον ουρανό, μια πύλη ανοιχτή στον ουρανό.

00:35 Και άκουσα τη φωνή την ίδιαν, «.. καὶ ἡ φωνὴ ἡ πρώτη ...» «... ἣν ἤκουσα ὡς σάλπιγγος λαλούσης μετ’ ἐμοῦ ...», και η φωνή η ίδια την οποία άκουσα προηγουμένως και αντηχούσε σαν σάλπιγγα, απευθύνθηκε σε μένα και μου είπε. Ανέβα εδώ πάνω για να σου δείξω τι θα συμβεί ύστερα από αυτά. Βλέπετε ότι το Πνεύμα το Άγιον καλεί τον Απόστολον και Ευαγγελιστή Ιωάννη, του δείχνει ότι αυτά τα οποία θα του αποκαλύψει είναι πράγματα εκ του ουρανού, είναι πράγματα από τον Θεόν, είναι γεγονότα από τον Θεόν, αυτό σημαίνει είδα «...θύρα ἀνεῳγμένη...» στο ουρανό, και άκουσε την ίδιαν τη φωνή του Χριστού που άκουσε και προηγουμένως, ο ίδιος δηλαδή ο Θεός μιλούσε με αυτόν, και του είπε ανέβα εδώ και εγώ θα σου δείξω τι θα γίνει μετά από όλα αυτά τα πράγματα.

01:34 [παύση] Αυτό το ανέβα εδώ σημαίνει ταυτόχρονα και ότι ο άνθρωπος για να καταστεί θεωρός των μυστηρίων του Θεού, υπερβαίνει τα ανθρώπινα πράγματα. Θυμάστε και στην περίπτωση του Μωυσέως, όταν θα του έδιδε ο Θεός τις εντολές, τον ανέβασε πάνω στο όρος του Σινά, και στη Μεταμόρφωση τους ανέβασε στο όρος του Θαβώρ. Για να δείξει ότι ο άνθρωπος καλείτε προκειμένου να γίνει κοινωνός όλων αυτών των θείων θεωριών, να υπερβεί τα ανθρώπινα, να φύγει από όλα τα ανθρώπινα, να απελευθερωθεί από τους ανθρώπινους δεσμούς, και κυρίως από τα πάθη και την αμαρτία, και έτσι θα δει και θα απολαύσει όλα αυτά τα οποία ο Θεός δείχνει στους ανθρώπους τους δικούς του.

02:27 Και στο στίχο δυο, «[4:2] καὶ εὐθέως ἐγενόμην ἐν πνεύματι· ...» «... καὶ ἰδοὺ θρόνος ἔκειτο ἐν τῷ οὐρανῷ, ...» «... καὶ ἐπὶ τὸν θρόνον καθήμενος», και αμέσως λέγει, «ἐγενόμην ἐν πνεύματι», με άρπαξε το Πνεύμα το Άγιο, βρέθηκα σε αυτήν την κατάσταση της αρπαγής από το Πνεύμα το Άγιο, και τι βλέπω λέγει, και βλέπω θρόνον ο οποίος εβρίσκετο εις τον ουρανόν, «καὶ ἐπὶ τὸν θρόνον καθήμενος», και πάνω στον θρόνο κάποιος να κάθεται.

03:00 «[4:3] ὅμοιος ὁράσει λίθῳ ἰάσπιδι καὶ σαρδίῳ· ...» «... καὶ ἶρις κυκλόθεν τοῦ θρόνου, ...» «... ὁμοίως ὅρασις σμαραγδίνων». Είδα λοιπόν κάποιον να κάθετε στον θρόνο, και ο οποίος άστραφτε όπως ο ίασπις και το σάρδιον και τα πολύτιμα πετράδια, και ένα φωτεινό ουράνιο τόξο ήτανε γύρω του, περικύκλωνε τον θρόνο, που λαμπύριζε σαν το σμαράγδι.

03:31 Στίχος τέσσερα, «[4:4] καὶ κυκλόθεν τοῦ θρόνου θρόνοι εἴκοσι τέσσαρες, ...» «... καὶ ἐπὶ τοὺς θρόνους τοὺς εἴκοσι τέσσαρας ...» «... πρεσβυτέρους καθημένους, ...» «... περιβεβλημένους ἐν ἱματίοις λευκοῖς, ...» «... καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν στεφάνους χρυσοῦς». Γύρω από τον θρόνον αυτόν τον φοβερόν ο οποίος ήτανε με τόση μεγάλη δόξα και μεγαλοπρέπεια, δεν μας περιγράφει ποιος εκάθητο επάνω στο θρόνον.

04:00 Λέει, εκάθητο κάποιος πάνω στο θρόνον, μας περιγράφει τον θρόνον, μας περιγράφει τη θέση, αλλά όχι τον καθήμενο, όπως ήταν προηγουμένως. Είχε... ο θρόνος αυτός έλαμπε από τα πολύτιμα εκείνα ε... σμαράγδια και τους λοιπούς πολύτιμους λίθους, ήταν αυτό το ουράνιον τόξον γύρω από τον θρόνον, και άλλοι εικοσιτέσσερις θρόνοι οι οποίοι ήταν γύρω γύρω από τον θρόνον αυτό τον μεγάλο, και πάνω στους είκοσι τέσσερις θρόνους ήτανε καθήμενοι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι, οι οποίοι ήταν ντυμένοι με λευκά ιμάτια και πάνω στην κεφαλή τους είχαν στεφάνια χρυσά.

04:47 Έτσι, έχουμε ένα θρόνο λοιπόν λαμπερό με όλα αυτούς τους πολύτιμους λίθους, και γύρω από τον θρόνον άλλους εικοσιτέσσερις θρόνους και πάνω στους είκοσι τέσσερις θρόνους εκάθηντο εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι ντυμένοι με άσπρα ρούχα και με στεφάνια χρυσά στο κεφάλι τους. [παύση] Ποιοι είναι αυτοί οι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι;

05:10 Δεν ερμηνεύει εδώ ο Απόστολος Ιωάννης. Πρεσβύτεροι ελέγοντο οι ιερείς, και σήμερα, ο ιερέας, η Χριστιανική, η... η Ευαγγελική ορολογία δεν είναι «ιερέας», είναι «πρεσβύτερος», είναι «διάκονος», «πρεσβύτερος», «επίσκοπος». [παύση] Άλλοι ερμηνεύουν ότι οι πρεσβύτεροι ήταν 24οις ιερείς, που κάθοντο γύρω από το θρόνο του Θεού.

05:35 Άλλοι ερμηνεύουν ότι είναι οι δώδεκα άγιοι Απόστολοι και οι δώδεκα Πατριάρχες τις Παλαιάς Διαθήκης. Άλλοι λέγουν ότι ούτε αυτό ούτε το άλλον είναι, αλλά είναι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι άνθρωποι, δηλαδή άνθρωποι οι οποίοι έχουν φθάσει σε μεγάλα μέτρα αρετής και είναι ενδεδυμένοι με τη λευκή στολή λόγου τις μεγάλης καθαρότητάς τους, και στεφανωμένοι με το χρυσό στέφανον της βασιλείας του Θεού.

06:09 Βέβαια, επαναλαμβάνω ότι όλα αυτά είναι εικόνες, έτσι; Είναι εικόνες, είναι αινίγματα, είναι σύμβολα. Δεν σημαίνει ότι όταν θα έρθει ο Θεός θα βάλει ένα θρόνο και γύρω του θα έχει εικοσιτέσσερις θρόνους. Δε θα υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Αυτά είναι εικόνες για να μας δείξουν το πόσο μεγαλοπρέπεια, πόση δόξα, έχει ο Θεός μέσα σε αυτήν την κατάσταση την οποία ευρίσκεται, αλλά και πόσο δοξασμένοι είναι όλοι αυτοί που είναι γύρω του.

06:42 Και από τον θρόνο, λέγει στο στίχο πέντε, «[4:5] καὶ ἐκ τοῦ θρόνου ἐκπορεύονται ἀστραπαὶ ...» «... καὶ φωναὶ καὶ βρονταί· ...». Από τον θρόνον αυτό βγαίνουν αστραπές, και φωνές και βροντές. Είναι... όλα αυτά τα σημεία του φοβερού εκείνου θρόνου, της φοβερής εκείνης οπτασίας, ότι όλα αυτά μαρτυρούν και αναγγέλλουν τη μεγαλοπρέπεια, το φοβερό – όχι με την ψυχολογική έννοια φοβερός, αλλά το πόσο μεγάλος, πόσο ασύλληπτο πράγμα είναι η παρουσία του Θεού εις τον κόσμον και εις την πραγματικότητα.

07:24 Αυτές οι αστραπές και οι φωνές και οι βροντές, μας θυμίζουν το όρος του Σινά, που όταν εκεί ο Θεός εκατέβει για να δώσει εις τον Μωυσή τις Εντολές, όλο το όρος εσείετο, και ακούγονταν φωνές και αστραπές και βροντές, και έτσι έδωσεν ο Θεός εις τον Μωυσή τις Εντολές. Ακόμα γύρω από τον θρόνον, ήσαν επτά λαμπάδες, «... πυρὸς καιόμεναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου ...».

07:51 Εφτά λαμπάδες μπροστά από τον θρόνο οι οποίες είναι τα εφτά πνεύματα του Θεού. Βλέπετε, εφτά λαμπάδες μπροστά στο θρόνο, οι οποίες είναι τα πνεύματα του Θεού τα επτά λέει. Δεν είναι ότι ο Θεός έχει εφτά πνεύματα, αλλά για να δείξει την πληρότητα. Ο αριθμός εφτά πάντοτε μας θυμίζει την πληρότητα και την τελειότητα του πνεύματος του Θεού.

08:17 [παύση] Πολλοί λένε ας πούμε... τι συμβολίζουν τα κεριά, τα καντήλια, οι λαμπάδες, όλα αυτά τα οποία περιγράφονται εδώ, οι εικόνες όλες εμφανίζουν αυτά τα σημεία. Λύχνους, λαμπάδες, φωνές, ε... θυμιάματα κτλ θα δούμε στη συνέχεια. Είναι λοιπόν, ε... τα αντίγραφα αυτών που έβλεπαν οι άγιοι μέσα στα δικά τους οράματα. Επτά λαμπάδες ενώπιον του Θεού αναμμένες, που είναι τα επτά πνεύματα του Θεού, «[4:6] καὶ ἐνώπιον τοῦ θρόνου ...»

08:52 «... ὡς θάλασσα ὑαλίνη, ὁμοία κρυστάλλῳ· ...», Ήταν... το δάπεδο ήταν σαν γυάλινη θάλασσα, όμοια με το κρύσταλλο. «... καὶ ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου ...», και στο κέντρο γύρω από τον θρόνο, [παύση] «... καὶ κύκλῳ τοῦ θρόνου τέσσαρα ζῷα ...» υπήρχαν τέσσερα ζώα τα οποία ήταν γεμάτα με μάτια, μπροστά και πίσω. Λοιπόν, έχομε τον θρόνο τον κεντρικό με όλη αυτή τη μεγαλοπρέπεια, τους εικοσιτέσσερις θρόνους των πρεσβυτέρων ντυμένους με τα λευκά ιμάτια και τα χρυσά στέφανα, έχομε τις εφτά λαμπάδες αναμμένες μπροστά στο θρόνο, οι οποίες συμβολίζουν τα επτά πνεύματα του Θεού, την τελειότητα του Θεού, και έχομε το δάπεδο στο οποίον ήταν ο θρόνος, που έβλεπε ο Απόστολος Ιωάννης, ως θάλασσα γυάλινη, κρυστάλλινη.

09:53 Και, στο κέντρο, και γύρω από τον θρόνο, υπήρχαν τέσσερα ζώα. Θα μας πει μετά αυτά τα ζώα... σαν τι ζώα ήταν, γεμάτα μάτια «γέμοντα ὀφθαλμῶν», και μπροστά και πίσω όλα ήταν γεμάτα μάτια. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει την εγρήγορση, την προσοχή, την... το ανύσταχτο, έτσι; Ότι αυτά τα ζώα, τα οποία συμβολίζουν κάτι βέβαια, είχαν μίαν αδιάλειπτην προσοχή, ανύσταχτον προσοχή, με την οποίαν παρακολουθούσαν και υμνούσαν και ήταν συνδεδεμένα με τον Θεό, ο οποίος ήταν επί του θρόνου βέβαια.

10:38 «[4:7] καὶ τὸ ζῷον τὸ πρῶτον ὅμοιον λέοντι, ...» έμοιαζε σαν λιοντάρι λέγει. Το δεύτερο ζώον έμοιαζε σαν μοσχάρι, το τρίτο ζώον είχε πρόσωπον σαν ανθρώπου, και το τέταρτον ζώον «ἀετῷ πετομένῳ». Έμοιαζαν, δεν ήταν έτσι, αλλά έμοιαζαν. Το πρώτο σαν λιοντάρι, το δεύτερο σαν μόσχος, το τρίτο σαν άνθρωπος, και το τέταρτο σαν τον αετό.

11:03 Όσοι από εσάς σας θυμίζει κάτι, θυμίστε ότι οι Απόστολοι, οι Ευαγγελιστές, ο Μάρκος, ο Λουκάς, ο Ματθαίος, και ο Ιωάννης, εμφανίζονται και στην αγιογραφία και στα κείμενα της αγιογραφίας και των Πάτερων, με αυτά τα ζώα. Τα ζώα δίπλα τους τα οποία είναι... αυτά τα τέσσερα ζώα γύρω από το θρόνο του Θεού, και γιατί είναι λιοντάρι και μόσχος και αετός και άνθρωπος;

11:38 Είναι η βασιλείς των ζώων. Το λιοντάρι, ο βασιλιάς των αγρίων ζώων, ο μόσχος των... ο βασιλιάς των ήμερων ζώων, ο άνθρωπος βέβαια και ο αετός των πτηνών. Αυτά τα τέσσερα ζώα, γεμάτα οφθαλμούς, γεμάτα προσοχή, γεμάτα εγρήγορση, έτσι χωρίς ίχνος απροσεξίας ή ίχνος νυσταγμού, και μάλιστα λέγει ένας... ένας αββάς της Εκκλησίας, ένας ασκητής, ότι οφείλει ο άνθρωπος λέει, να είναι όλος οφθαλμός.

12:16 Ο άνθρωπος πρέπει να έχει τόση προσοχή, πάνω του, σαν να είναι ολόκληρος ο άνθρωπος ένα μάτι. Δηλαδή όπως λέμε, να έχεις τα μάτια σου τετρακόσια που λέμε στην καθομιλουμένη, δηλαδή, να είσαι τόσο προσεχτικός σαν να έχεις 400 μάτια και να βλέπεις από παντού. Έτσι ήταν αυτοί, τα τέσσερα ζώα, τα οποία συμβολίζουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές οι οποίοι στηρίζουν με τα Ευαγγέλια την Εκκλησία.

12:43 Τα τέσσερα λοιπόν ζώα αυτά, στο στίχο οχτώ, «[4:8] καὶ τὰ τέσσαρα ζῷα, ...» «... ἓν καθ’ ἓν αὐτῶν ἔχον ἀνὰ πτέρυγας ἕξ ...». Θα σας προχωρώ λίγο γρήγορα έτσι χωρίς να είμαι πολύ σχολαστικός στο κείμενο και στη μετάφραση, σας το λέω και με δικά μου λόγια, όσοι έχετε κείμενο παρακολουθείτε στο στίχο οχτώ, και τα τέσσερα αυτά ζώα...

13:04 κάθε ένα από αυτά είχε έξι πτέρυγες, έτσι, είχε έξι πτέρυγες, και οι πτέρυγες αυτές ήταν γεμάτες πάλι μάτια, ήταν γεμάτες οφθαλμούς. «... καὶ ἀνάπαυσιν οὐκ ἔχουσιν ἡμέρας καὶ νυκτὸς λέγοντες· ...» «... Ἅγιος ἅγιος ἅγιος Κύριος ὁ Θεὸς ..» «... ὁ παντοκράτωρ, ὁ ἦν καὶ ὁ ὢν καὶ ὁ ἐρχόμενος». Και αυτά τα ζώα λοιπόν τα τέσσερα, δεν έχουν καμία διακοπή, καμία ανάπαυση, αλλά συνεχώς, αδιαλείπτως, υμνούν το Θεό, ψάλουν και λένε, Άγιος Άγιος Άγιος, ο Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτορας, «ὁ ἦν καὶ ὁ ὢν καὶ ὁ ἐρχόμενος», αυτός που υπήρχε, υπάρχει, και θα έρθει.

13:49 [παύση] Βλέπετε ότι συνεχώς έχομεν αναφορές στο τριαδικόν της Θεότητος. Τρις φορές Άγιος Άγιος Άγιος, τρις φορές το Άγιος, για την Αγία Τριάδα, ένας Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ, και μετά ο «ὁ ἦν καὶ ὁ ὢν καὶ ὁ ἐρχόμενος». Πατήρ, Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Είναι αναφορές στο τριαδικόν της Θεότητας. Και όταν λέγει, στο στίχον εννέα, «[4:9] Καὶ ὅταν δῶσι τὰ ζῷα ...»

14:22 «... δόξαν καὶ τιμὴν καὶ εὐχαριστίαν ...» όταν δώσουν αυτή τη δόξα και τιμή και την ευχαριστία σε αυτόν που κάθεται πάνω στο θρόνο, σε αυτόν ο οποίος ζει εις τους αιώνας, τότε λοιπόν αφού υμνήσουν και ευλογήσουν αυτά τα ζώα τον Θεόν, με αυτόν τον ύμνον τον αέναον τον αδιάλειπτον, «[4:10] πεσοῦνται οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ἐνώπιον ...»

14:46 «... τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου ...», θα πέσουν οι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι μπροστά σε αυτόν που κάθεται πάνω στο θρόνο, «... καὶ προσκυνήσουσι τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ...» και θα βγάλουν τα στεφάνια τους από την κεφαλήν τους και θα τα τοποθετήσουν ενώπιον του θρόνου λέγοντες, θα τα δώσουν αυτά στο Θεό και θα πουν, «[4:11] Ἄξιος εἶ, ὁ Κύριος καὶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ...»

15:13 Σε σένα δηλαδή Κύριε, ο Θεός μας, ανήκει, είσαι άξιος, να ανήκει σε εσένα, και να λάβεις τη δόξα και την τιμήν και τη δύναμην. «... ὅτι σὺ ἔκτισας τὰ πάντα, ...» «... καὶ διὰ τὸ θέλημά σου ἦσαν καὶ ἐκτίσθησαν». Εσύ εδημιούργησες τα πάντα, και με το θέλημα σου έγιναν και εκτίσθησαν όλα αυτά. Όλα αυτά, αναφέρονται λοιπόν στον Θεόν.

15:40 Όλη αυτή η όρασης για την οποία περιγράφει εδώ ο προφήτης, ο Απόστολος Ιωάννης, αναφέρονται σε αυτόν που κάθεται επί του θρόνου, στο Θεόν. Οι πρεσβύτεροι προσφέρουν εις τον Θεόν τη δόξαν, την ευχαριστία, την προσκύνησή τους, και όλη αυτήν την αγιότητα και την αρετήν τους. Ποιος είναι αυτός που έχτισε τα πάντα; Ο Θεός έχτισε τα πάντα, ο Χριστός είναι ο δημιουργός των πάντων.

16:10 Αλλά θα δούμε πιο κάτω ένα άλλο αίνιγμα. Και προχωράει στο κεφάλαιο πέντε. «[5:1] Καὶ εἶδον ἐπὶ τὴν δεξιὰν ...» «... τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου βιβλίον ...» «... γεγραμμένον ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν, ...» «... κατεσφραγισμένον σφραγῖσιν ἑπτά». Είδα λοιπόν λέγει – βλέπετε δεν μας περιγράφει αυτόν που κάθεται στο θρόνο. Δεν τον περιγράφει. Είτε γιατί δεν μπορούσε να τον δει, είτε γιατί το Πνεύμα το Άγιον έτσι τον εφώτισε να γράψει.

16:37 Δεν μας λέγει ποιος ήταν επί του θρόνου. Αλλά είδα λέει ότι στο χέρι του, στο δεξιό χέρι, κρατούσε αυτός που κάθετο πάνω στο θρόνο, ένα βιβλίο, το οποίο ήταν γραμμένο και από μέσα και από έξω. Έτσι; Το οποίον όμως, ήταν «κατεσφραγισμένον σφραγῖσιν ἑπτά». Το οποίο ήταν σφραγισμένο, με βουλοκέρια όπως θυμάστε τα παλιά τα γράμματα που τα σφράγιζαν με τα βουλοκέρια και...

17:04 ήταν σφραγίδες, δεν άνοιγαν. Και μάλιστα με εφτά σφραγίδες, επτασφράγιστο, που σημαίνει... τελείως δηλαδή κλειστό. Γραμμένο από παντού, αλλά το κρατούσε στο χέρι του αυτός που κάθετο στο θρόνο στο δεξί του χέρι, και ήταν σφραγισμένο. Κανείς δεν μπορούσε να το... ανοίξει, κανείς δεν μπορούσε να το δει. Στίχος δυο, «[5:2] καὶ εἶδον ἄγγελον ...»

17:29 «... ἰσχυρὸν κηρύσσοντα ἐν φωνῇ μεγάλῃ· ...». Και είδα έναν άγγελο δυνατόν, ο οποίος εκήρυξε με φωνή μεγάλη και έλεγε. «... Τίς ἄξιός ἐστιν ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον ...» «... καὶ λῦσαι τὰς σφραγῖδας αὐτοῦ;» Είπεν ο άγγελος, ποιος είναι ο άξιος, που θα πάρει αυτό το βιβλίο, και θα το ανοίξει, και θα το μελετήσει, και θα λύσει τις σφραγίδες του;

17:55 Ποιος είναι αυτός ο άξιος; «[5:3] καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο ἐν τῷ οὐρανῷ οὔτε ἐπὶ τῆς γῆς ...» «... οὔτε ὑποκάτω τῆς γῆς ...» «... ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον οὔτε βλέπειν αὐτό». Και κανένας δεν μπορούσε λέει ο Ιωάννης, ούτε στον ουρανό, ούτε άγγελος, ούτε στη γη, ούτε άνθρωπος, ούτε υποκάτω της γης, ούτε άλλη δύναμης τέλος πάντων, δεν μπορούσε κανείς να πάει να πάρει το βιβλίο, ούτε να το ανοίξει ούτε καν να το βλέπει.

18:23 Δεν μπορούσε να το βλέπει κανείς. Δεν μπορούσε να το πλησιάσει κανείς αυτό το βιβλίο. Και ο άγγελος έλεγε, ποιος θα πάει να πάρει αυτό το βιβλίο; Να το ανοίξει, να δει τι γράφει αυτό το βιβλίο. Και στίχος τέσσερα, «[5:4] καὶ ἐγὼ ἔκλαιον πολὺ, ...» «... ὅτι οὐδεὶς ἄξιος εὑρέθη ...» «... ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον οὔτε βλέπειν αὐτό».

18:45 Και εγώ έκλαιγα λέει ο Ιωάννης, πάρα πολύ, διότι κανένας δεν ευρέθηκε άξιος να πάει να πάρει το βιβλίο να το ανοίξει αλλά ούτε καν να το βλέπει. Δεν μπορούσαν να το δουν το βιβλίο αυτό. Από τη λαμπρότητα της δόξης, δεν μπορούσαν να δουν το βιβλίο, να δουν έστω τι γράφει, μια λέξη, τίποτα. Έβλεπε ο Ιωάννης αυτό το βιβλίο κατεσφραγισμένο, στο δεξί χέρι του Θεού, αλλά κανείς δεν μπορούσε να πάει εκεί.

19:12 Έκλεγε λοιπόν ο Ιωάννης, διότι κανείς δεν μπορούσε να πάρει το βιβλίο. Στίχος πέντε, «[5:5] καὶ εἷς ἐκ τῶν πρεσβυτέρων λέγει μοι· ...». Και ένας από τους πρεσβυτέρους, τους εικοσιτέσσερις, του λέγει. «... Μὴ κλαῖε· ...» Μη κλαις του λέγει. «... ἰδοὺ ἐνίκησεν ὁ λέων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα, ...» «... ἡ ῥίζα Δαυίδ, ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον ...»

19:35 «... καὶ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας αὐτοῦ». Μη κλαις του λέγει διότι να, ενίκησε το λιοντάρι, ο λέοντας, από τη φυλή του Ιούδα, από τη ρίζα του Δαυίδ, αυτός θα ανοίξει το βιβλίο, και θα ανοίξει και θα λύσει και τις σφραγίδες του βιβλίου. Έτσι; Βλέπομε αυτό το φοβερό όραμα, και μετά θα καταλάβετε περίπου τι είναι αυτό. Λέγει στον στίχον έξι, «[5:6] Καὶ εἶδον ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου ...»

20:07 «... καὶ τῶν τεσσάρων ζῴων ...», και είδα λοιπόν μέσα στο μέσο μπροστά στο θρόνο, στο μέσο των τεσσάρων ζώων, «... καὶ ἐν μέσῳ τῶν πρεσβυτέρων ...» «... ἀρνίον ...», είδε ένα αρνί, «... ἑστηκὸς ὡς ἐσφαγμένον ...», είδε ενα αρνί που έστεκε, και ήταν σαν σφαγμένο. Έτσι, ήταν σφαγμένο αυτό το αρνί. «... ἔχον κέρατα ἑπτὰ καὶ ὀφθαλμοὺς ἑπτά ...».

20:35 Το οποίο αρνί αυτό, το «ἐσφαγμένον», είχε επτά κέρατα και εφτά μάτια. Τα οποία είναι τα επτά πνεύματα του Θεού τα «... ἀποστελλόμενα εἰς πᾶσαν τὴν γῆν». Τα οποία είναι το πνεύμα του Θεού, το τέλειον, το οποίο αποστέλλετε σε όλην τη γη. Ήρθε λοιπόν αυτό το «ἀρνίον», το «ἐσφαγμένον» με τα επτά κέρατα και τα εφτά μάτια, «[5:7] καὶ ἦλθε καὶ εἴληφεν ἐκ τῆς δεξιᾶς ...»

21:04 «... τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου». Και ήλθε και πήρε από το δεξί χέρι του μαθημένου στο θρόνο, το βιβλίον αυτό. Τι μας θυμίζει το «ἀρνίον» το «ἐσφαγμένον»; Τον Χριστό. Τι είναι αυτή η εικόνα; Είναι η εικόνα του κόσμου πριν τη γέννηση του Χριστού μας. Ήταν η ανθρωπότητα που αναμένει την έλευση του Χριστού, αλλά κανείς δεν βρίσκεται άξιος να μπορέσει να πάρει πάνω του αυτό το γεγονός της σάρκωσης του Θεού Λόγου.

21:39 Μέχρι που έρχεται η κυρία Θεοτόκος, η Παναγία μας, με την αγία ζωήν της, με την αγιότητα, την παναγιότητα την οποίαν είχε, αυτή έγινε άξια να σαρκωθεί από αυτήν ο Χριστός, να γίνει ο Θεός άνθρωπος, και έτσι πλέον ως άνθρωπος, για αυτό λέγει «ἀρνίον» «ἐσφαγμένον» ως άνθρωπος, ως θεάνθρωπος, με τη θυσίαν του, και με τη θεανθρώπινήν του φύση, πηγαίνει και παίρνει το βιβλίο, και το κρατά στο χέρι του.

22:12 Έτσι. Αυτός λοιπόν ήταν άξιος να πάρει το βιβλίον, το «ἀρνίον», ο Χριστός, το οποίο βέβαια βιβλίο τι ήτανε; Ήτανε το βιβλίο της Χάριτος, της Καινής Διαθήκης. Της καινούριας ζωής που έφερε ο Χριστός στο κόσμο, της σωτηρίας, της θεώσεως του ανθρώπου. Και ήρθε λοιπόν και έλαβε από τη δεξιάν του καθημένου υπό του θρόνου. «[5:8] καὶ ὅτε ἔλαβε τὸ βιβλίον, ...»

22:41 «... τὰ τέσσαρα ζῷα καὶ οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ...» «... ἔπεσαν ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου ...». Αυτοί οι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι, και τα τέσσερα ζώα, έπεσαν μπροστά στο αρνίον και προσκυνούν το αρνίον. Βλέπετε; Το προσκυνούν όπως προσκύνησαν προηγουμένως τον καθήμενο στον θρόνον. Όταν έρχονται λοιπόν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και μας λένε ότι, γιατί προσκυνάτε τον Χριστόν ως Θεό;

23:06 Γιατί είναι ο Χριστός Θεός αληθινός; Ορίστε, η Γραφή το λέγει. Την ίδια προσκύνηση που ανέφεραν προηγουμένως στον Θεό, οι πρεσβύτεροι και τα τέσσερα ζώα, οι Ευαγγελιστές, την ίδια προσκύνηση δίδουν τώρα και στο αρνίον, το εσφαγμένον, τον Θεάνθρωπο Χριστό. [παύση] Και λέγουν αυτοί οι... 24οις πρεσβύτεροι και τα τέσσερα ζώα.

23:31 Που είχαν λέγει, «... ἕκαστος κιθάραν ...» «... καὶ φιάλας χρυσᾶς γεμούσας θυμιαμάτων ...». Είχαν λοιπόν αυτοί οι τέσσερις πρεσβύτεροι, έπεσαν μπροστά στο αρνίον, επροσκύνησαν το αρνίον, και είχαν κιθάρες και χρυσά θυμιατήρια, γεμάτα θυμίαμα. Είχαν χρυσά θυμιατήρια, που ήταν... γεμάτα θυμίαμα, «...αἵ εἰσιν αἱ προσευχαὶ τῶν ἁγίων».

23:59 Αυτό το θυμίαμα λέγει, που προσφερόταν από τα θυμιατήρια των πρεσβυτέρων, τα χρυσά θυμιατήρια των πρεσβυτέρων, ήταν οι προσευχές των αγίων. Βλέπετε ότι όλα αυτά που έχουμε στην Εκκλησία, δεν είναι επινοήσεις κάποιων ανθρώπων, δεν έκατσε κάποιος να πει α... να βρούμε κάποια πράγματα να γεμίζουμε τους τόπους καπνούς μες την Εκκλησία.

24:20 Όλα αυτά είναι αντίγραφα αυτών που οι άγιοι, με το πνεύμα το άγιο, είδαν εις τον ουρανό, έτσι; Είδαν τα θυμιάματα, είδαν τις λαμπάδες, είδαν τους θυμιατούς, χρυσούς, γεμάτους θυμίαμα, που θυμίαζαν τον Θεό, και, εφόσον η Εκκλησία είναι τύπος των επουράνιων πραγμάτων, κατά αυτόν τον τρόπον ε... μιμείται ας πούμε όλα αυτά τα οποία περιγράφονται και στην Αποκάλυψη και στην Παλαιά Διαθήκη και μάλιστα ξέρετε ότι, στον προφήτην ε... Μωυσήν, ο ίδιος ο Θεός είπε, πρόσεξε, θα κάνεις ακριβώς όπως είδες, «ἐν τῷ ὄρει τῷ Ἁγίῳ», δεν θα κάμεις δικά σου πράγματα.

25:04 Όπως είδες όταν ήσουν πάνω στο Σινά το όρος, είδες τα θυμιάματα, είδες την κιβωτό, είδες τη λυχνία, είδες τα πάντα, έτσι θα κάμεις. Λοιπόν, είναι οι προσευχές των αγίων. «[5:9] καὶ ἄδουσιν ᾠδὴν καινὴν λέγοντες· ...». Αυτοί λοιπόν όλοι, μπροστά στο αρνίον, μπροστά στον Θεάνθρωπο Χριστό, ψάλουν καινούριο ύμνο, έτσι, ένα καινούριο ύμνο.

25:31 «Μιαν καινήν ωδήν», μια καινούργια ωδή. Και έλεγαν, «... Ἄξιος εἶ λαβεῖν τὸ βιβλίον ...» «... καὶ ἀνοῖξαι τὰς σφραγῖδας αὐτοῦ ...». Εσύ του λένε είσαι άξιος να πάρεις και να ανοίξεις το βιβλίον του. «... ὅτι ἐσφάγης καὶ ἠγόρασας ...» «... τῷ Θεῷ ἡμᾶς ἐν τῷ αἵματί σου ...» Γιατί, εσύ θυσιάστηκες για μας, εσφάγηκες για μας, και με το αίμα σου μας εξαγόρασες για τον Θεόν, και μας έκαμες βασιλείς και ιερείς από κάθε φυλή, γλώσσα, λαόν και έθνος.

26:08 [παύση] Βλέπετε, ο Χριστός, ήρθε, έγινε άνθρωπος, εθυσιάστηκε για μας, έλαβε το βιβλίον από τον Θεό, το έδωσε στους ανθρώπους, και προσκυνείται πλέον ο Θεάνθρωπος Χριστός, όπως ο Θεός Πατέρας και αυτός το ίδιο, και είναι άξιος διότι αυτός εσφάγηκε για μας, εθυσιάστηκε για μας, και μας αγόρασε από τον Θεό με το αίμα του το τίμιο, «... ἐκ πάσης φυλῆς καὶ γλώσσης καὶ λαοῦ καὶ ἔθνους».

26:40 Χωρίς καμιά διάκριση. Έφυγε πλέον η βασιλεία από τον λαόν του Ισραήλ, και έχει μπει μέσα στον λαόν της Εκκλησίας. Από κάθε φυλήν, από κάθε γλώσσαν, από κάθε λαόν, από κάθε έθνος, οι πάντες προσκαλούνται να μπουν στην Εκκλησία, «[5:10] καὶ ἐποίησας αὐτοὺς τῷ Θεῷ ἡμῶν ...» «... βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς, καὶ βασιλεύσουσιν ἐπὶ τῆς γῆς».

27:09 Μας έκανε ο Θεός με το άγιον του αίμα, με τη θυσίαν του, με το βάπτισμα μας, βασιλείς και ιερείς ενώπιον του Θεού. Ξέρετε, αυτό που λέγει ο Απόστολος, «βασίλειον ἱεράτευμα». Οι Χριστιανοί, οι βεβαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδος, είναι βασιλείς και ιερείς. Βασιλείς γιατί βασιλεύουν επί των παθών και της αμαρτίας και επί όλης της φύσεως, αλλά και ιερείς, όχι με την ιδικήν ιεροσύνη, αλλά με την ιεροσύνη ότι ο κάθε ένας από μας, είτε άνδρας είναι είτε γυναίκα είναι, ιερουργεί, προσφέρει στον Θεόν ως ιερουργίαν, τη σωτηρίαν του, τον εαυτόν του, την... την ύπαρξήν του, εις τον Θεόν Πατέρα μας.

27:56 Στίχος έντεκα. «[5:11] καὶ εἶδον καὶ ἤκουσα ὡς φωνὴν ἀγγέλων πολλῶν ...» «... κύκλῳ τοῦ θρόνου καὶ τῶν ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων, ...» «... καὶ ἦν ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν μυριάδες μυριάδων ...» «... καὶ χιλιάδες χιλιάδων». Και είδα και άκουσα φωνήν αγγέλων πολλών, γύρω από τον θρόνον, και γύρω από τα ζώα και τους πρεσβυτέρους, και ήταν ο αριθμός τους, «μυριάδες μυριάδων», αμέτρητος, «μυριάδες μυριάδων καὶ χιλιάδες χιλιάδων», και έλεγαν, με μεγάλη φωνήν, «[5:12] ... Ἄξιόν ἐστι τὸ ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον ...

28:32 «... λαβεῖν τὴν δύναμιν καὶ τὸν πλοῦτον ...» «... καὶ σοφίαν καὶ ἰσχὺν καὶ τιμὴν καὶ δόξαν καὶ εὐλογίαν». Είναι άξιο λέγει το αρνίον το εσφαγμένον, να λάβει τη δύναμη και τον πλούτο και τη σοφία και ισχύν και την τιμήν και τη δόξαν και την ευλογίαν. «[5:13] καὶ πᾶν κτίσμα ...», και ύστερα από αυτά, άκουσα όλα τα πλάσματα όλου του κόσμου, από κάθε κτίσμα, από κάθε κτίσμα.

29:01 Όχι από μόνο από ανθρώπους, από κάθε πράγμα, «καὶ πᾶν κτίσμα» το οποίο είναι στον ουρανό, και εις τη γην, και κάτω από τη γην, και εις τη θάλασσα, και παντού, «... καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς πάντα ...», όλα αυτά, τα άκουσα λέει να λέγουν... να λέγουν σαν να είχαν φωνή όλα αυτά, «... Τῷ καθημένῳ ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ τῷ ἀρνίῳ ...» σε αυτόν λέγει που κάθετε εις τον θρόνον και εις το αρνίον βλέπετε; Ο καθήμενος επί τον θρόνον και το αρνίον, είναι ένα πράγμα πλέον, ισότιμα.

29:35 «... ἡ εὐλογία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ...» «... εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Στον Θεόν, τον καθήμενο επί του θρόνου, και εις το αρνίον, ανήκει η ευλογία και η τιμή και η δόξα και το κράτος, εις τους αιώνας των αιώνων. «[5:14] καὶ τὰ τέσσαρα ζῷα ἔλεγον· Ἀμήν· ...» «... καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεσαν καὶ προσεκύνησαν».

29:56 Και τα ζώα είπαν αμήν και οι πρεσβύτεροι έπεσαν κάτω και προσκύνησαν τον καθήμενον στον θρόνον, και το αρνίον. [παύση] Εδώ να πούμε ότι, αυτή η όρασης, αυτή η εμπειρία του Αποστόλου Ιωάννου, ότι, τα πάντα, τα πάντα υμνούν τον Θεόν, και μετέχουν σε αυτή την την ε... την παρουσία ας το πούμε, σε αυτή την... το γεγονός της παρουσίας του Θεού, είναι κάτι που... ε... το λέει συχνά η Γραφή ότι, «πᾶσα πνοὴ αἰνεσάτω τὸν Κύριον», και τα σύννεφα και τα ζώα και τα πουλιά και τα πάντα.

30:34 Το κάθε ένα να αινεί τον Θεόν, και οι άγιοι μέσα στις εμπειρίες τις πνευματικές που είχαν, πολλές φορές είδαν και άκουσαν όλην την κτίσιν να υμνεί τον Θεόν, κάθε ένα με τη δική του φωνή, με τον δικόν του τρόπον. Όχι πως έχουν... λογικήν ας πούμε οι πέτρες και τα ξύλα και όλα αυτά, αλλά, όλα όμως ως χτίσματα του Θεού που είναι, έχουν αυτή την... τη δυνατότητα, το κάθε ένα με την παρουσίαν του, το κάθε ένα με το τρόπο τέλος πάντων που ο Θεός ξέρει, να υμνούν τον Θεόν, και όλα αυτά έγιναν για τον άνθρωπο.

31:15 Όλα αυτά γίναν για τον άνθρωπο. Εθυμούμε που μας έλεγε μια φορά ο γέροντας Παΐσιος ότι, μία φορά, μία από τις πρώτες εμπειρίες που είχε, αυτές... τις μεγάλες εμπειρίες που είχε, μετά από μία μεγάλην έτσι... ένα μεγάλον... μεγάλην θλίψη και μεγάλο πειρασμό, ευρέθηκε μέσα στο χώρο εκεί του κελιού του, και είδε εν πνεύματι όλη τη κτίση, όλη τη δημιουργία, όλα τα άστρα, όλη τη γην, όλους τους πλανήτες, μέχρι το βάθος της θαλάσσης, το τελευταίο πράγμα που είχε στη θάλασσα.

31:48 Σκεφτείτε δηλαδή να μπορεί κάποιος να δει όλα αυτά τα πράγματα, μπροστά του, και όλα αυτά μαζί, ευλογούσαν και δοξολογούσαν τον Θεό, και όλα αυτά έλεγαν ότι όλα έγιναν για τον άνθρωπο. Ώστε να οδηγήσουν τον άνθρωπο εις την ε... κοινωνία με τον Θεό πατέρα του. Όλα αυτά λοιπόν και εδώ, αινούν τον Θεόν τον καθήμενον επί του θρόνου και το... και το αρνίον.

32:15 Και, καταλήγουν ότι... όλη αυτή η τιμή και η δόξα και η ευλογία και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτή η φράσης όπως είπαμε πολλές φορές, και τη λέμε συνέχεια στην Εκκλησία, «Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι, ...» «... καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων», τη λέμε και νομίζουμε ότι, εντάξει, και στους αιώνας των αιώνων αμήν.

32:38 Χαρά στο πράγμα ας πούμε. Είπαμε μια λέξη τέλειωσε. Αλλά η εμπειρία αυτού του πράγματος, είναι φοβερή. Ε... σαν είπα και άλλες φορές νομίζω, θα το πω και τώρα ότι, μου διηγήθηκε κάποτε ένας... ιερεύς, ιερομόναχος, γνωστός μου στο Άγιον Όρος που ήμουν, ότι όταν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, και πήγε να κάμει τη Λειτουργία, όταν εκφώνησε την πρώτη φορά «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρὸς ...»

33:07 «... καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ...» «... νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων», άνοιξε μπροστά του, με το Πνεύμα το Άγιο, ο χρόνος, και οι διαστάσεις του τόπου και του χρόνου, και είδεν, είδεν αυτή την ευλογία, αυτό τον λόγο τον δικόν του, που εκφώνησε ευλογώντας τη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, να επεκτείνεται ο λόγος του εις τους αιώνας των αιώνων.

33:31 Δηλαδή... πώς μπορώ να σας το περιγράψω όπως το κατάλαβα και εγώ. Ας πούμε βγάζεις μια φωνή, και αυτή η φωνή τη βλέπεις να επεκτείνεται μέχρι το βάθος του σύμπαντος. Σκεφτείτε πόσα εκατομμύρια έτη φωτός μπορεί να υπάρχουν ας πούμε στο βάθος τους σύμπαντος κόσμου, να βλέπεις τη φωνή σου, την ίδια έτσι, χωρίς να εξασθενεί, αλλά την ίδια να επεκτείνεται μέχρι το βάθος των αιώνων.

34:02 Και όταν είδε ας πούμε... – όχι φανταστικά, όχι διανοητικά, αλλά εμπειρικά, με όλη την ύπαρξην του – όταν είδε ότι... ο λόγος μας προς τον Θεόν, η ευλογία του Θεού, επεκτείνεται εις τους αιώνας των αιώνων, κατάλαβε πόσο μεγάλο πράγμα είναι ο άνθρωπος να προσεύχεται. Γιατί κάθε λέξης, κάθε... κάθε λόγος που βγαίνει από το στόμα μας, δεν είναι ένας λόγος που βγαίνει και τελειώνει μέχρι εδώ που είμαι εγώ, έτσι;

34:35 Πέφτει κάτω ας πούμε... – θυμάστε κάτι Μίκι-Μάους που έλεγαν μια λέξη και μετά... έπεφτε κάτω; Δεν είναι έτσι ο λόγος μας. Επεκτείνεται, εις τους αιώνας των αιώνων. Διάβαζα πολλά Μίκι-Μάους που ήμουν μικρός να το ξέρετε. [ακροατήριο γελά] Εκατοντάδες, ίσως και μερικές χιλιάδες. Λέω καμιά φορά... Ξέρετε τι λέω; Διάβασα τόσα έργα των αγίων Πάτερων, ούτε το ένα τέταρτο δε θυμάμαι από ‘κείνα όλα.

34:59 Εκείνα τα Μίκι-Μάους που διάβασα μπορώ να σας τα πω όλα απέξω και ανακατωτά. [ακροατήριο γελά] Να ήταν τίποτα καλό δεν θα το θυμόμουνα. Όλες τις παλαβομάρες... [γελά] τέλος πάντων. Ε... έτσι, επεκτείνεται ο λόγος, αλλά όπως επεκτείνεται ο λόγος, επεκτείνεται και κάθε λόγος, και τα λόγια μας δεν είναι... έτσι εύκολα, γι’ αυτό ο Χριστός μας είπε να προσέχομε τα λόγια μας.

35:29 Να μη λέμε αργούς λόγους, να μην ανοίγουμε το στόμα μας και να λέμε λόγια άχρηστα, λόγια βλαβερά. Σκεφτείτε λοιπόν αν η ευλογία επεκτείνεται εις τους αιώνες των αιώνων, πόση ευλογία έρχεται πάνω μας από αυτή την ευλογία, αλλά και όταν ας πούμε βλασφημούμε ή λέμε υβρισίες ή λέμε άσχημα λόγια, πόση συνέπια έχουν αυτά τα πράγματα μετά και σε μας ας πούμε και πόσο σοβαρό πράγμα είναι ο λόγος μας και η στάση μας απέναντι στον Θεό, και ότι τίποτα δεν πάει χαμένο.

36:03 Και έρχεται σήμερα η επιστήμη, να πει ότι ξέρεις, μπορεί να βρεθεί κάποτε, επιστημονικά, θεωρητικά νομίζω υπάρχει, στην πράξη δεν υπάρχει αυτό το μηχάνημα, που μπορούν να ακούσουν τους λόγους των ανθρώπων που [ειπώθηκαν πριν] από χιλιάδες χρόνια. Μάλιστα διάβασα κάποτε ότι μπορούν να βρουν ακόμα και τα λόγια του Χριστού. Διότι δεν χάνετε τίποτε.

36:26 Βγαίνει από το στόμα σου ήχος και φεύγει, αλλά ουσιαστικά δεν χάνετε, επεκτείνεται. Ξέρω 'γω, λέγετε, πάει. Θα μου πεις τώρα είναι δυνατό; Πριν χιλιάδες χρόνια τι κομφούζιο θα γίνει. Μα κρατάς ένα τηλεφωνάκι τόσο, και μιλάς στην... Προχθές που εμίλησα; Στην Ιαπωνία μ' ένα παιδί. Λέω φαντάσου τώρα, φεύγει από δω κάτω, και πάει εκεί κάτω η φωνή, και δεν μπερδεύεται με άλλες φωνές.

36:54 Πώς...; Την ίδια ώρα. Να 'κάμνε τουλάχιστον 2-3 λεπτά να πάει να πεις άιντε, μέχρι να πάει και να ρθει, θα περιμένομε λίγο. [ακροατήριο γελά] Μα το ίδιο λεπτό, το ίδιο δευτερόλεπτο. Μιλάς ακούγετε, και η αναπνοή σου, και ξέρω 'γω... το χασμουρητό σου, ε... τα πάντα, ότι κάμνεις. Έτρωγε 'κείνη την ώρα. Του λέω, τρώεις; Λέει, ναι. Του λέω, καλή όρεξη.

37:15 Λοιπόν, ε... τον άκουγα που μασούσε. Στην Ιαπωνία. Φαντάστηκα, λέω, μα τι διαδρομή κάμνει αυτή η φωνή ας πούμε, και πόσες φωνές τέτοιες υπάρχουν μες τον αέρα, και πώς δεν συγχύζονται οι φωνές μας, και να ακούμε άλλα των άλλων; [παύση] Αν αυτό το λέγαμε πριν εκατό χρόνια, οι άνθρωποι θα λέγαν', μπα, αυτά είναι φαντασίες, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

37:43 Που να βρεθεί τώρα τόσο πραγματούδι που να μιλάς από δω και να σε ακούσει στην Ιαπωνία. Τα είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός αυτά πριν 300 χρόνια, θα 'ρθει καιρός λέει που θα μιλάνε οι άνθρωποι από το ένα άκρως της γης στο άλλο, σαν να είναι στο διπλανό δωμάτιο. Ποιος τον εκατάλαβε; Κανένας. Και ο άγιος που το είπε, άραγε, είδε αυτήν την εικόνα, κατάλαβε τι θα...

38:08 από τηλέφωνα και από αυτά; Το είδε, το είπε. Είπεν ότι θα έρθει καιρός, που θα μπει ο διάβολος σε ένα κουτί, μέσα στα σπίτια των ανθρώπων λέει, και θα είναι τα κέρατα του πάνω στο ταβάνι. [ακροατήριο γελά] Και έλεγαν οι άνθρωποι, είναι τρελός τούτος. Θα βάλει τα κέρατα του πάνω στο ταβάνι ο σατανάς; Και κείνος θα είναι μες το κουτί; Τι θα κάνει μες το κουτί;

38:28 [ακροατήριο γελά] Τα είπε αυτά, έτσι. Είπε θα πετούν οι άνθρωποι σαν τα πουλιά. Θα πηγαίνουν από τη μια χώρα στην άλλη, σαν τα πουλιά. Θα πετούν οι άνθρωποι σαν τα πουλιά! 1750 περίπου ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Πριν τρακόσια χρόνια, όχι πολλά. Έγιναν όλα αυτά βλέπετε, έτσι. Έγιναν... ερμηνεύτηκαν. Τίποτα δεν χάνεται, δεν ξέρομε, μπορεί κάποτε να γίνει και αυτό.

38:57 Δεν μας ενδιαφέρει. Γίνει δεν γίνει, για τον Θεό υπάρχει. Ο λόγος επεκτείνεται στους αιώνας των αιώνων. Τίποτα δεν χάνεται, έτσι; Και... η τιμή και η δόξα και το κράτος ανήκει στο Θεό και στο αρνίον, και έπεσαν και προσκύνησαν και είπαν αμήν, και προσκύνησαν τον Θεόν και τον αρνίο. Απόδειξη της Θεότητας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

39:23 Και τώρα θα πάμε στα μεγάλα αινίγματα. Κεφάλαιο έξι. Όταν πήρε λοιπόν το αρνίον, το βιβλίο, με τις επτά σφραγίδες και το... που ήταν γραμμένο από μέσα και από έξω κτλ, και είπαμε ότι αυτό έγινε με τη σάρκωση του Χριστού, αυτό έγινε το γεγονός που λέει εδώ. Δεν θα γίνει, έγινε. Όταν ήρθε ο Χριστός και πήρε το βιβλίο, έχει γίνει πλέον.

39:49 Γι' αυτό είπαμε ότι η Αποκάλυψη δεν είναι μόνο για αυτά που θα γίνουν, ήταν και για αυτά που εγίνονταν και αυτά που έγιναν. Αυτό έχει γίνει. Και ανοίγουν οι σφραγίδες τώρα του βιβλίου. Και αρχίζει. «[6:1] Καὶ εἶδον ὅτι ἤνοιξε τὸ ἀρνίον ...» «... μίαν ἐκ τῶν ἑπτὰ σφραγίδων· ...». «... Και είδα λοιπόν τότε το αρνίον να ανοίγει τη μία ...»

40:08 από τις επτά σφραγίδες, «... καὶ ἤκουσα ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ζῴων λέγοντος, ...» «... ὡς φωνὴ βροντῆς· Ἔρχου». Και άκουσα λέγει ένα από τα τέσσερα ζώα, με φωνήν ισχυρής σαν βροντή να λέγει, έλα, «Ἔρχου». Και όταν άκουσα αυτή τη φωνή που έλεγε έλα, στίχος δύο, «[6:2] καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκός, ...» «... καὶ ὁ καθήμενος ἐπ’ αὐτὸν ἔχων τόξον· ...»

40:36 «... καὶ ἐδόθη αὐτῷ στέφανος, ...» «... καὶ ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ». Είδα λοιπόν ένα... ένα άλογο λευκό, και πάνω στο άλογο κάθετο κάποιος ο οποίος είχε ένα τόξο, και εδόθη σε αυτόν τον άνθρωπον, τον αναβάτη αυτόν, ε... στεφάνι και εξήλθε για να νικήσει, νικητής και για να νικήσει. Είναι ένα αίνιγμα, είναι μία εικόνα, είδε αυτή την εικόνα.

41:06 Μας θυμίζει βέβαια αυτή η φράσης «καὶ ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ», το Χριστόν. Ο Χριστός «ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ». Αυτή τη φράση τη χρησιμοποιεί αλλού για τον Χριστό. Πάμε παρακάτω. Στίχος τρία. «[6:3] Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν δευτέραν, ...» «... ἤκουσα τοῦ δευτέρου ζῴου λέγοντος· Ἔρχου». Και όταν άνοιξε τη δεύτερη σφραγίδα, άκουσα το δεύτερο ζώο που έλεγε έλα.

41:36 Και αμέσως λέγει ήρθε «ἄλλος ἵππος πυρρός». Ήρθε έναν άλλον άλογο κόκκινον. «[6:4] ... καὶ τῷ καθημένῳ ἐπ’ αὐτὸν ...», και σε αυτόν που κάθεται επάνω στο κόκκινον το άλογο, «... ἐδόθη αὐτῷ λαβεῖν τὴν εἰρήνην ἐκ τῆς γῆς ...» «... καὶ ἵνα ἀλλήλους σφάξωσι, ...» «... καὶ ἐδόθη αὐτῷ μάχαιρα μεγάλη». Αυτός λοιπόν που ήταν πάνω στο κόκκινον άλογο, είχεν την εξουσία να σηκώσει την ειρήνη από τη γη, να ρίξει τον πόλεμο μέσα στη γη, για να κατασφαγούν οι άνθρωποι και είχεν μεγάλην μάχαιρα.

42:11 Ήταν ένας φοβερός αναβάτης ο οποίος έκαμε αυτό το πράγμα. Θα μου πείτε ο Θεός του έδωσε αυτή την εξουσία να λάβει την ειρήνη και να κατασφάξει τους ανθρώπους; Όχι. Δεν είναι ότι ο Θεός του έδωσε την εξουσία. Η αμαρτίες των ανθρώπων του έδωσε το δικαίωμα να κάμει αυτό το πράγμα. Και δεν το έκαμε επειδή είναι γραμμένα εδώ, αλλά επειδή θα το έκαμε γι’ αυτό και γραφτήκαν.

42:40 Δηλαδή, οι προφητείες, δεν γράφονται και ύστερα γίνονται, αλλά επειδή θα γίνουν, γι’ αυτό και γράφονται εκ των προτέρων. Δεν είναι δηλαδή υποταγμένοι οι άνθρωποι στην προφητεία, αλλά η προφητεία περιγράφει τι θα κάμουν οι άνθρωποι, χωρίς να τα καθορίζει, αλλά επειδή έτσι θα τα κάμουν, γι’ αυτό και τα γράφει. Διότι διαφορετικά θα έλεγε κάποιος, τι ευθύνη έχω εγώ για τις αμαρτίες μου και τα λάθη μου, αφού έτσι είναι γραμμένο για μένα, να κάμω αυτά τα λάθη.

43:11 Είναι γραμμένο να κάμω τα λάθη. Άρα φταίει αυτός που μου τα έγραψε, δεν φταίω εγώ. Πάω σκοτώνω τον άλλον άνθρωπο, και λέω, ήταν γραφτό μου να σε σκοτώσω. Άρα δεν φταίω εγώ, φταίει εκείνος που μου το έγραψε. Δεν είναι έτσι. Έχεις απόλυτη ευθύνη των πράξεών σου. Μπορεί ο Θεός να το ξέρει, δεν είναι επειδή το ξέρει γι' αυτό το έκαμες, αλλά επειδή το έκαμνες γι' αυτό και το ξέρει.

43:32 Αυτή είναι η διαφορά της ελευθερίας του ανθρώπου και της προφητείας του Θεού. Είδε λοιπόν τη δεύτερη σφραγίδα. Ένας ίππος κόκκινος, πάνω στον ίππο αναβάτης, ο οποίος επήρε την ειρήνη από τη γη, και άρχισαν οι άνθρωποι να σφάζει ο ένας τον άλλον, και είχε μεγάλη μάχαιρα. Τρίτη σφραγίδα, στίχος πέντε. «[6:5] Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν τρίτην, ...»

43:59 «... ἤκουσα τοῦ τρίτου ζῴου λέγοντος· Ἔρχου ...». Όταν άνοιξε την τρίτη σφραγίδα άκουσα το τρίτο ζώο που λέει έλα. Και είδα λέει, «... καὶ ἰδοὺ ἵππος μέλας ...», είδα μαύρον άλογο, «... καὶ ὁ καθήμενος ἐπ’ αὐτὸν ἔχων ζυγὸν ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ». Και αυτός που κάθετο επάνω στο μαύρο άλογον είχε στο χέριν του ζυγαριά. «[6:6] καὶ ἤκουσα ὡς φωνὴν ἐν μέσῳ ...»

44:23 «... τῶν τεσσάρων ζῴων λέγουσαν· ...» «... Χοῖνιξ σίτου δηναρίου, ...» «... καὶ τρεῖς χοίνικες κριθῆς δηναρίου· ...» «... καὶ τὸ ἔλαιον καὶ τὸν οἶνον μὴ ἀδικήσῃς». Και άκουσα λέει σαν φωνή να βγαίνει από τα τέσσερα αυτά ζώα, τα όντα, και να λέει. Ένα κιλό σιτάρι, ή τρία κιλά κριθάρι θα φθάσουν ένα μεροκάματο, μην πειράξεις όμως το λάδι και το κρασί.

44:51 Είναι ένα αίνιγμα, έτσι; Φαίνεται ότι εδώ περιγράφει την έλλειψη των τροφίμων, την έλλειψη της τροφής, και υπάρχει δικαιοσύνη του Θεού η οποία προνοεί τα πάντα, και επιτρέπει ο Θεός για την αμαρτία του κόσμου, οι αμαρτίες των ανθρώπων επιφέρουν αυτή την... τη δυσκολία, όμως ο Θεός δεν τον αφήνει να αδικήσει τον οίνον και το έλαιον, τα στοιχειώδη πράγματα, τα άκρος απαραίτητα της τροφής του ανθρώπου.

45:24 [παύση] Δεν μπορούμε να ξέρομε τι σημαίνει αυτό. Πότε έγινε, αν έγινε ή αν θα γίνει. [παύση] Στίχος επτά. «[6:7] Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν τετάρτην, ...» «... ἤκουσα φωνὴν τοῦ τετάρτου ζῴου λέγοντος· Ἔρχου». Και όταν άνοιξε το αρνίον την τετάρτη σφραγίδα, άκουσα τη φωνή του τετάρτου ζώου που έλεγε, έλα. Στίχος οχτώ, «[6:8] καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος χλωρός ...», είδα ένα πρασινοκίτρινο άλογο.

45:56 Έτσι [ασαφής], σαν το χλωρό το χορτάρι, πρασινοκίτρινο. «... καὶ ὁ καθήμενος ἐπάνω αὐτοῦ, ...» «... ὄνομα αὐτῷ ὁ θάνατος ...». Ο καβαλάρης, ο αναβάτης, που ήταν πάνω στο άλογον αυτό, είχεν το όνομα, ο Θάνατος. Έτσι. [παύση] «... καὶ ὁ ᾅδης ἠκολούθει μετ’ αὐτοῦ, ...» και τον ακολουθούσε ο Άδης. Ήταν ο Θάνατος, θέριζε ανθρώπους, και τους έστελνε στον Άδη.

46:22 «... καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία ἐπὶ τὸ τέταρτον τῆς γῆς, ...» «... ἀποκτεῖναι ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ ...» «... καὶ ἐν θανάτῳ καὶ ὑπὸ τῶν θηρίων τῆς γῆς». Αυτός λοιπόν ο τέταρτος, φοβερότερος, ήταν ο ίδιος ο θάνατος. Τον ακολουθούσε ο Άδης, και είχεν εξουσίαν λόγο της αμαρτίας του κόσμου, να θανατώσει το ένα τέταρτο των ανθρώπων, με την μάχαιρα, και με την πείνα, και με τις αρρώστιες, και με τα θηρία, και με τα άγρια θηρία της γης.

46:56 [παύση] Και αυτό είναι ένα αίνιγμα... καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως αισθάνεται, όπως νομίζει. Τέτοια... τέτοια φοβερά πράγματα έγιναν αλλά ο Χριστός μας είπε ότι όσο πλησιάζουμε στο τέλος, αυτά θα αυξάνουν και θα μεγαλώνουν όλα αυτά τα κακά τα οποία θα γίνονται στον κόσμο. [παύση] Στίχος εννέα, «[6:9] Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν πέμπτην σφραγῖδα ...», όταν άνοιξε την πέμπτη σφραγίδα το αρνίον, «... εἶδον ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου ...», είδα λέει από κάτω από το θυσιαστήριο, «... τὰς ψυχὰς τῶν ἐσφαγμένων ...»

47:39 «... διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ...» «... καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ ἀρνίου ἣν εἶχον». Όταν άνοιξε την πέμπτη σφραγίδα, είδε ένα άλλο όραμα, μιαν άλλη εικόνα. Κάτω από το θυσιαστήριο, έτσι, ήταν οι ψυχές όλων αυτών που εσφάγισαν δια τον λόγο του Θεού, και δια τη μαρτυρία του αρνίου την οποία είχον. Ήταν όλοι οι μάρτυρες, όλοι οι άγιοι.

48:02 Αυτοί όλοι οι άγιοι οι οποίοι εσφάγηκαν, απέθαναν, γιατί παρέμειναν πιστοί στο Θεόν και στο Χριστόν, και λόγο της μαρτυρίας και της πίστεως και της... υπομονής τους που έμειναν πιστοί, θυσιάστηκαν, εσφάγηκαν, και όλες αυτές οι ψυχές ήταν κάτω από το θυσιαστήριο του Θεού. Μία μαρτυρία, από την Αγία Γραφή και αυτή, δια την αθανασία της ψυχής του ανθρώπου.

48:29 Λένε οι μάρτυρες του Ιεχωβά ότι όταν πεθάνει ο άνθρωπος, πηγαίνει στην ανυπαρξία, λένε. Μα εδώ ο Ιωάννης ο Θεολόγος, μας λέγει ότι όταν πεθάνει ο άνθρωπος, η ψυχή του ζει, και εδώ βλέπει, είδε τις ψυχές των εσφαγμένων μαρτύρων, κάτω από τον θρόνον, από το θυσιαστήριο. Και όχι μόνον ήταν κάτω από το θυσιαστήριον, αλλά και τι έκαμαν; Στίχος δέκα.

48:54 «[6:10] καὶ ἔκραξαν φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες· ...», και φώναξαν, με μεγάλη φωνή λέγοντες, «... Ἕως πότε, ὁ δεσπότης ὁ ἅγιος καὶ ὁ ἀληθινός, ...» «... οὐ κρίνεις καὶ ἐκδικεῖς τὸ αἷμα ἡμῶν ...» «... ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπὶ τῆς γῆς;» Μέχρι πότε λέγει εσύ ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός, δε θα... θα... δεν κρίνεις και δεν θα πάρεις την εκδίκηση για το αίμα μας από αυτούς που κατοικούν εις τη γην;

49:22 Βλέπετε, ο πνευματικός νόμος, η δικαιοσύνη. Πολλές αδικίες γίνονται στον κόσμο, πολλοί άνθρωποι άδικα αποθνήσκουν, πολλοί άνθρωποι βαστάζουν αδικίες, αλλά, υπάρχει η αιώνια δικαιοσύνη του Θεού. Κανείς δεν θα παραμείνει εν αδίκω, κανείς δεν θα παραμείνει στην αδικία. Κάθε αδικημένος άνθρωπος, θα δικαιωθεί αιώνια από τον Θεόν.

49:49 Προσεύχονταν λοιπόν αυτοί οι όλοι. Προσεύχονταν, και ζητούσαν από τον Θεόν τη Θεία δικαιοσύνη. Και η Θεία δικαιοσύνη δεν είναι απλώς να τους τιμωρήσει, αλλά να τους φωτίσει, να έρθουν εις την αγάπη και στη μετάνοια, και να πλησιάσουν τον Θεό όλοι οι άνθρωποι. Στίχος έντεκα, «[6:11] καὶ ἐδόθη αὐτοῖς ἑκάστῳ στολὴ λευκή ...», και εδόθη σε αυτούς όλους τους εσφαγιασμένους κάτω από τον θρόνο, άσπρη στολή, «... καὶ ἐρρέθη αὐτοῖς ...» και ελέγχθηκε σε αυτούς, να αναπαυθούν ακόμη λίγο μικρο χρόνον, «... ἕως πληρώσωσι καὶ οἱ σύνδουλοι αὐτῶν ...»

50:28 «... καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν οἱ μέλλοντες ἀποκτέννεσθαι ...» «... ὡς καὶ αὐτοί». Να περιμένουν εκεί ακόμα λίγο, ενδεδυμένοι τις άσπρες στολές, και να περιμένουν και τους υπόλοιπους «σύνδουλους» και αδερφούς τους, οι οποίοι πρόκειται και αυτοί να αποθάνουν και να μαρτυρήσουν για την αγάπη του Χριστού. Να έρθει δηλαδή... να μην αδικηθεί κανένας, και από αυτούς που ήθελαν και ήσαν έτοιμοι να μαρτυρήσουν για το Χριστό, να μη στερηθούν αυτήν τη δόξα του μαρτυρίου.

51:01 Και, πάμε στην έκτη σφραγίδα. Στίχος δώδεκα, όταν ήνοιξε την έκτη σφραγίδα, έγινε μεγάλος σεισμός, «... σεισμὸς μέγας ἐγένετο, ...» «... καὶ ὁ ἥλιος μέλας ἐγένετο ...», ο ήλιος έγινε μαύρος, έγινε μελανός, «... ὡς σάκκος τρίχινος ...», σαν τρίχινο σακί, και η σελήνη όλη έγινε σαν αίμα. «[6:13] καὶ οἱ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ ἔπεσαν εἰς τὴν γῆν ...», όπως ρίχνει η συκιά τα άγουρα σύκα της, από μεγάλο άνεμο όταν σείετε.

51:33 «[6:14] καὶ ὁ οὐρανὸς ἀπεχωρίσθη ὡς βιβλίον ἑλισσόμενον ...», και ο ουρανός έγινε σαν ένα βιβλίο που το τυλίγεις όπως τα λυτάρια εκείνα που ετύλιγαν παλιά, έτσι τυλίχθηκε ο ουρανός λέγει, «... καὶ πᾶν ὄρος καὶ νῆσος ἐκ τῶν τόπων αὐτῶν ἐκινήθησαν». Και όλα τα βουνά και τα νησιά εκκινήθηκαν από τον τόπον τους. Στίχος δεκαπέντε, «[6:15] καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ μεγιστᾶνες ...»

51:57 «... καὶ οἱ χιλίαρχοι καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἰσχυροὶ ...» «... καὶ πᾶς δοῦλος καὶ ἐλεύθερος ...» «... ἔκρυψαν ἑαυτοὺς εἰς τὰ σπήλαια». Μέσα σε αυτή τη φοβερή κατάσταση όλη, τότε οι πάντες, και οι βασιλιάδες και οι μεγιστάνες, και οι χιλίαρχοι και οι πλούσιοι και οι ισχυροί και οι δούλοι και οι ελεύθεροι, οι πάντες, έτρεξαν μέσα στα σπήλια και μέσα στις πέτρες των βουνών, «[6:16] καὶ λέγουσι τοῖς ὄρεσι καὶ ταῖς πέτραις· ...», και λέγουν στις πέτρες και στα βουνά, πέσετε πάνω μας και κρύψετέ μας από του προσώπου του καθημένου επί του θρόνου και από της οργής του αρνίου.

52:36 Πέσετε πάνω μας λέει και κρύψετέ μας, από το πρόσωπο, από τον θυμόν, αυτού που κάθετε στο θρόνο, και από το θυμό και την οργήν του αρνίου. «[6:17] ὅτι ἦλθεν ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη τῆς ὀργῆς αὐτοῦ, ...» «... καὶ τίς δύναται σταθῆναι;» Διότι έφτασε η μεγάλη μέρα της οργής του, και ποιος μπορεί να αντέξει σε αυτή την ημέρα; Και τελειώνει και η έβδομη σφραγίδα.

53:01 Το τέλος δηλαδή των σφραγίδων είναι το τέλος του παρόντος κόσμου. Έτσι γίνεται αυτό το μεγάλο κακό, όλοι τρέχουν να κρυφτούν από τον φόβο τους, και όλοι ζητούν ακόμα και από τις πέτρες, είναι τόση η απελπισία και ο φόβος και ο τρόμος στους ανθρώπους, που ζητούν να κρυφτούν μέσα στις... στα σπήλαια και μες τις πέτρες, αισθανόμενοι την οργή του Θεού.

53:28 Όχι πως ο Θεός οργίζεται. Ο Θεός δεν οργίζεται, ο Θεός δεν έχει νεύρα όπως έχομεν εμείς, αλλά... οι αμαρτίες μας, μας κάμουν να φοβόμαστε τον Θεό. Ο άνθρωπος που αγαπά τον Θεό δεν το φοβάται. Ο άνθρωπος όμως που έχει αμαρτίες, φοβάται τον Θεό. Έτσι όπως ένας κακοποιός μόλις δει ξέρω 'γω ένα αστυνομικό, παλιότερα βέβαια, δεν νομίζω σήμερα δεν ισχύει, αλλά παλαιότερα, όταν έβλεπαν έναν αστυνομικό – συμβαίνει το αντίθετο σήμερα. Οι αστυνομικοί είναι που φοβούνται, ίσως, τους κακοποιούς.

54:01 Αλλά οι κακοποιοί παλαιότερα όταν έβλεπαν ένα αστυνομικό και μόνο που τον έβλεπαν έτρεμαν. Και πολλές φορές τους έπιαναν από τον φόβο τους και από τον τρόμο τους. Λοιπόν... γιατί έτσι είναι η ψυχολογία του... του ένοχου. Ο ένοχος λοιπόν έχει την ψυχολογία ότι ήρθε η οργή του Θεού πάνω μας τώρα. Θα καταστραφούμε. Δεν οργίζεται ο Θεός, δεν καταστρέφει ο Θεός.

54:21 Η αμαρτίες μας, οι αμαρτίες των ανθρώπων είναι αυτές που θα καταστρέψουν και τον κόσμο και τους ιδίους, και όλους μας. Εδώ περιγράφει ακριβώς όλην αυτή την κατάσταση, η οποία θα είναι το τέλος του επίγειου κόσμου. Είμαστε στο κεφάλαιο εφτά, δεν έχουμε χρόνο να πάμε παρακάτω, θα μείνομε εδώ. Όμως, επαναλαμβάνω ότι, η Αποκάλυψης είναι γραμμένη, για να δώσει αισιόδοξο μήνυμα.

54:50 Ότι όλα αυτά τα οποία έγιναν, γίνονται, και θα γίνουν, δεν είναι για να μας απελπίσουν ούτε για να μας φοβίσουν, αλλά για να μας δείξουν εις το τέλος, θα νικήσει ο Θεός. Και ότι ο άνθρωπος του Θεού, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, αλλά έχει την μακαρίαν ελπίδα εκείνη και την αισιοδοξία της αιώνιας βασιλείας του Θεού. Στη συνέχεια θα δούμε και άλλα τέτοια... πράματα, ελπίζω να κοιμηθείτε απόψε ήσυχα και να μην...

55:21 τα θυμάστε. Ε, όσοι από μας βέβαια έχομε φόβο και τρόμο, ας διερωτηθούμε τον λόγο. Μ. Αθανάσιος: Λοιπόν, έχετε κάτι να ρωτήσετε; Ναι Αντώνη. Δυο λεπτά Αντωνάκη, είναι ανάγκη να ρθει το... το μικρόφωνο. [παύση] Ακρωτήριο: Υπάρχει κάποια αντιστοιχία μεταξύ των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας και του... «ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος»;

55:56 Μ. Αθανάσιος: Ναι βέβαια. «ὁ ἦν» είναι ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη, «ὁ ὢν» της Καινής, «καὶ ὁ ἐρχόμενος» της Βασιλείας της ερχομένης του Θεού. 'Η μπορούμε να πούμε, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Είναι [ασαφής] αναφορά στη Θεότητα. Έτσι; [παύση] Κάποιος άλλος; Η κοπέλα εκεί πίσω; Πάτερ μείνε εκεί κοντά πάτερ... διάκο. [παύση] Ναι.

56:25 Ακρωτήριο: Θέλω να ρωτήσω σχετικά με την κλωνοποίηση, οι άνθρωποι μπορεί να γίνουν από την κλωνοποίηση [ασαφής] ψυχή και αν όχι [ασαφής] σκεύος [ασαφής] χρησιμοποιήσει ο πονηρός για να έρθει; Μ. Αθανάσιος: Ας γίνουν πρώτα να δούμε ίνα που να γίνουν, και άμα γίνουν βλέπομε. Ε τώρα αφού δεν έγιναν ακόμα. Πρέπει να γίνουν για να... αποφανθούμε έτσι... σίγουρα.

56:51 Κανονικά ναι. Πρέπει να έχουν αφού θα είναι άνθρωποι. Με προδιαγραφές βέβαια, αν γίνουν κάποτε, δεν ξέρομε. Εύχομαι να μην γίνουν, γιατί αν γίνουν έτσι όπως τα ακούμε και όπως τα ξέρομε θα είναι τραγικό για την ανθρωπότητα, να γίνεται ο άνθρωπος με προδιαγραφές, αλλά θα είναι άνθρωποι, δεν θα είναι όντα ανθρωποειδή. Αλλά κάποιοι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι δεν μπορεί να γίνει αυτό, δεν θα γίνει, δεν μπορεί να γίνει.

57:19 Αν γίνει όμως θα το εξετάσομε. Ο Κύριος Βαρνάβας κάτι θέλει να πει. Εδώ διάκο εδώ εδώ. [παύση] Ακρωτήριο: Στο τέταρτο κεφάλαιο, μιλά για τον θρόνο του Θεού, αναφέρθηκε η κρυστάλλινη θάλασσα. Δεν εσχολιάσατε, μήπως εννοείται την τέλεια καθαρότητα που δεν θα υπάρχει καθόλου αμαρτία; Μ. Αθανάσιος: Υπάρχουν πολλές ερμηνείες κύριε Βαρνάβα.

57:51 Ε... μια από τις ερμηνείες είναι αυτό που λέτε ότι... είναι ολοκάθαροι σαν το κρύσταλλο και βλέπεις τα πάντα μέσα. [παύση] Είπαμε, αυτά είναι οράσεις, των προφητών, και αινίγματα. Μια όρασης ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως. Δεν υπάρχει... μια συγκεκριμένη ερμηνεία για όλα αυτά τα πράγματα. Και επειδή υπάρχουν πολλές ερμηνείες, και είναι όλες πάντοτε με ερωτηματικό. Έτσι;

58:22 Λέμε εντάξει, έτσι το είδε. Στολή λευκή. Γιατί στολή λευκή; Βέβαια, το λευκό χρώμα συμβολίζει την αγνότητα την καθαρότητα. Το κρύσταλλο, την διαφάνεια, έτσι; Δεν υπάρχει στο Θεό κάτι το σκοτεινό, να πεις ότι κάτι δεν φαίνεται καλά. Όλα είναι ξεκάθαρα. Είναι διαφανή είναι πεντακάθαρα. Έτσι, αυτό είναι. Όλοι αυτοί... και για τα σμαράγδια και την ίασπι που λέει και όλα αυτά, και για αυτά υπάρχουν ερμηνείες.

58:50 Γιατί εκείνο γιατί το άλλο; Αλλά, είναι ερμηνείες που δίνουν μερικοί Πατέρες, γι' αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας, δεν ήσαν τόσο αφελείς όπως είμαι εγώ, που επιχειρώ να ερμηνεύσω την Αποκάλυψη, δεν την ερμήνευσε κανένας. Ελάχιστοι Πατέρες. Την άφησαν όπως είναι. Γι' αυτό βλέπετε δεν την διαβάζουμε ποτέ στην Εκκλησία.

59:09 Διαβάζουμε Πράξεις, διαβάζουμε Επιστολές, διαβάζουμε Ευαγγέλια, από την Αποκάλυψη δεν διαβάζουμε ποτέ στην Εκκλησία, και, δεν υπάρχουν και ερμηνείες των Αγίων Πάτερων. Δυο τρις Πατέρες ασχολήθηκαν, έτσι πολύ πολύ έτσι... απαλά ας πούμε την Αποκάλυψη. Διότι είναι... είναι προφητικό βιβλίο, είναι αινιγματώδες βιβλίο. Μέσα από αυτά τα οποία διαβάζει κανείς, κάποια είναι ξεκάθαρα, όπως αυτό με το αρνίο, ξεκάθαρο πλέον ότι είναι σάρκωσης του Θεού Λόγου, κάποια είναι αινιγματώδη, κάποια θα γίνουν, κάποια έχουν γίνει, κάποια γίνονται από αυτά.

59:46 Ναι. [παύση] Εδώ η κυρία. Δώσε το από χέρι σε χέρι το μικρόφωνο. [παύση] Ακρωτήριο: Μια απορία που έχω... Μ. Αθανάσιος: Δεν ακούω. Ακρωτήριο: ... ενώ ας πούμε εμείς οι άνθρωποι λέμε ας πούμε ότι ο πλούτος, η πολυτέλεια, είναι κάτι που πρέπει να [ασαφής] από τη ζωήν μας, γιατί σε τέτοιες εικόνες παρουσιάζονται τα πετράδια...

01:00:11 γιατί το θυμίαμα σε χρυσά και όχι σε κάτι πιο απλό; Μ. Αθανάσιος: Α ναι. Ε... να σας πω. Είναι και το ερώτημα που κάμουν πολλοί άνθρωποι για την Εκκλησία. Γιατί η Εκκλησία έχει αυτή την πολυτέλεια ας πούμε. Βέβαια στην Εκκλησία δεν έχουμε χρυσάφια να το ξέρετε. Αλλά γιατί ο Θεός εμφανίζεται έτσι; Διότι ο Θεός δεν σκέφτεται όπως σκεφτόμαστε εμείς οι άνθρωποι, και στο Θεό ανήκουν όλα, τα πάντα, και μέσα από όλες αυτές τις εικόνες, ο Θεός θέλει να δείξει...

01:00:49 την μεγαλειότητα, την άπειρη εκείνη με μεγαλειότητα, και το πόσο σοβαρό και σημαντικό πράγμα είναι ο Θεός. Ότι δεν... δεν είναι ο Θεός πρόχειρο πράγμα, να πάρεις ξέρω 'γω ένα... καπνιστήρι με το [ασαφής] να το κάμεις έτσι. Θέλει το καλύτερο, και αν... αν για τα σκεύη ο Θεός κάνει το καλύτερο, πόσο μάλλον στη σχέση μας εμάς με το Θεό.

01:01:12 Βλέπεται και στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός είπε του... του Σολομώντος, θα κάμεις με χρυσάφι αυτά τα πράγματα, και δεν θα κάνει κανένας άλλος ομοίως με μένα αυτά τα πράγματα, και αν κάποιος μιμηθεί το θυμίαμα το δικό μου, θα τον... εξορίσεις, θα τον αποκτείνης αυτόν τον άνθρωπο. Για να δείξει ότι... δεν είναι πρόχειρη η σχέση μας με το Θεό.

01:01:34 Δεν είναι ευτελής, δεν είναι... επιπόλαιη. Είναι το σημαντικότερο, είναι το σοβαρότερο, ή το πιο μεγάλο πράγμα που μπορείς να κάμεις. Είναι το πολυτιμότερο πράγμα που μπορείς να κάμεις. Και όπως... όπως το πιο πολύτιμο πράγμα είναι το χρυσάφι και όλα αυτά τα μέταλλα και όλα αυτά τα πράγματα, που είπαμε, εδώ είναι εικόνες, δεν είναι πραγματικότητα, είναι εικόνες αυτά που έβλεπε.

01:01:57 Δεν υπάρχουν χρυσοί θρόνοι στον ουρανό. Πουθενά. Είναι εικόνες που έβλεπε. Είναι για να δείξει ακριβώς, αυτό το μεγαλείο του Θεού και όχι τη προχειρότητά του. Γι' αυτό ο Θεός ζητά, και στη Παλαιά Διαθήκη ζητούσε, να είμαστε προσεχτικοί, να μην είμαστε πρόχειροι ας πούμε... Θυμούμαι... στο Άγιον Όρος όταν βγάζαμε λάδι, παραδείγματος χάρη, αφού είναι και περίοδος του λαδιού, το πρώτο λάδι που βγάζαμε, το καλύτερο λάδι που βγάζαμε, τον «ανθό» όπως λεγότανε εκεί – δεν ξέρω στην Κύπρο...

01:02:30 Έτσι το λένε, το πρώτο λάδι; Ανθός του λαδιού δε λέγετε; Τέλος πάντων. Εκεί τον ανθό λοιπόν του λαδιού, τον επαίρναμε για την Εκκλησία, και το υπόλοιπο για το φαγητό. Τώρα τι κάμνομε; Τρώμε το καλό λάδι και μετά [ό,τι] πιάσει φέρνουμε στην Εκκλησία, ή το δίνουμε στους φτωχούς. Όπως τα παλιά ρούχα μας, που υποφέρομε. Κάθε μέρα βρίσκουμε έξω από τη Μητρόπολη σακούλες με ρούχα... Φέραμε λέει ρούχα στους φτωχούς.

01:02:58 Αν τα ανοίξεις τραβάς τα μαλλιά σου. Ούτε τα σκουπίδια δεν τα πιάνουν. Ρε παιδάκι μου! Θες να κάμεις ένα δώρο στους φτωχούς. Μη φέρεις τα παλιόρουχά σου που είναι για τα αποσκούπιδα. Φερε ρούχα καλά. Δώσε στο φτωχό άνθρωπον τα καλύτερα που έχεις. Καινούρια. Γιατί τα παλιόρουχά σου ας πούμε; Γιατί ξέρω 'γω να πάρεις στην Εκκλησία το λάδι το προπέρσινο, που έγινε σαπούνι πλέον, και δεν... κάνει για τίποτε;

01:03:27 Δεν είναι προσφορά αυτό. Προσφορά είναι, να θυσιάσω κάτι καλό που έχω. Να δώσω το καλό. Να δώσω αυτό που είναι καλύτερο για μένα. Όπως και η ελεημοσύνη. Η ελεημοσύνη δεν είναι να δώσω το... από το περίσσευμα που δεν με ενδιαφέρει. Έχω δέκα εκατομμύρια στην τράπεζα και δίνω πέντε λίρες ας πούμε και [ασαφής] ελεημοσύνη; Ποιον κοροϊδεύω;

01:03:48 Ελεημοσύνη είναι αυτά; Και θέλομε και αποδείξεις λέει κάποιος εδώ. Ελεημοσύνη είναι να δώσεις... ανάλογα με αυτά που έχεις και να... να... στερηθείς ακόμα κάτι, και να το αισθανθείς. Έχω 50 λίρες και δίνω τις 25, δίνω τις 30, δίνω τις δέκα, το αισθάνομαι. Όταν δεν το αισθάνομαι τι ανάγκη έχω; Εντάξει έδωσες, καλόν είναι, αλλά ελεημοσύνη, είναι να... να... να το κάμεις με θυσία. Αυτό έχει αξία.

01:04:17 Να είναι πολύτιμα τα πράγματα που κάνομε. Προσφέρομε στο Θεό κάτι. Να προσφέρεις το καλύτερο που έχεις, όχι το χειρότερο. Κάμεις ελεημοσύνη, δώσε το καλύτερο όχι το χειρότερο. [παύση] Και... γι' αυτό ο Θεός μας καλεί να είμαστε... προσεχτικοί ας πούμε και να κάνομε ότι καλύτερο για τον Θεό, και για τον αδερφό μας, όχι μόνο για τον Θεό.

01:04:41 Έτσι, όχι μόνο για τον Θεό. [παύση] Ναι, εδώ, κάποιος κύριος. [παύση] Ακρωτήριο: Πρόσφατα πήγα στο Βατοπέδι, ερευνώντας τις τέσσερις πρώτες σφραγίδες. Ερωτώντας ε... τους πατέρες εκεί πέρα, ένας με ρώτησε, γιατί θέλεις να μάθεις για την τρίτη σφραγίδα. [παύση] Εν ήξερα εγώ τι να του πω, του είπα ότι... με ενδιαφέρει, οι τέσσερις πρώτες αλλά ιδικά η τρίτη.

01:05:19 Γιατί λέει εδώ πέρα πιστεύομε ότι είμαστε στο τέλος της πέμπτης σφραγίδας. Συμμερίζεστε την άποψή του; Μ. Αθανάσιος: Όχι. [παύση] Μ. Αθανάσιος: Ούτε τη δική σου ούτε τη δική του. [ακροατήριο γελά] και να μην ψάχνεις να βρεις τις σφραγίδες. Όπως τα διαβάζετε έτσι να τα αφήνεται. Ακρωτήριο: Νομίζω... το κείμενό μου είναι στο γραφείο σας.

01:05:48 Μ. Αθανάσιος: Α! Θα το διαβάσω. Εντάξει. Ακρωτήριο: Εύχομαι να σας δώσει ο Θεός χρόνο. Μ. Αθανάσιος: Ε... εγώ δεν ασχολούμαι με τις σφραγίδες. Όπως τα γράφει έτσι τα ερμηνεύομαι. Το να λέμε τώρα σε ποια σφραγίδα είμαστε... είναι επικίνδυνο. Είναι επικίνδυνο. Μ. Αθανάσιος: Εδώ η κυρία κάτι θέλει. [παύση] Ακρωτήριο: Κάπου δε μια φάση αν θυμάμαι καλά [ασαφής] μην κλαις γιατί θα ανοίξει τη σφραγίδα αυτός που είναι...

01:06:15 Μ. Αθανάσιος: Μη κλαις, του λέει. Μη κλαίεις. Ακρωτήριο: ...γιατί θα ανοίξει τη σφραγίδα αυτός που είναι από την... Μ. Αθανάσιος: Φυλή του Ιούδα. Ο Χριστός. Ακρωτήριο: Ναι, ο Λέοντας. Μ. Αθανάσιος: Ο Χριστός λοιπόν, ήτανε από της φυλής του Ιούδα, και από τη ρίζα του Δαυίδ και του Ιεσσαί, και προφητεύτηκε ως λιοντάρι, ως λέοντας, ο οποίος ενίκησε ας πούμε, και επήρε την εξουσία, και είναι άνθρωπος δηλαδή, εκ της Παναγίας μας που ήτανε εκ της φυλής του Ιούδα, και μπόρεσε και άνοιξε τις σφραγίδες αυτές.

01:06:45 Ακρωτήριο: [ασαφής ερώτηση] Μ. Αθανάσιος: Μάλιστα. Ναι ναι. Ήτανε από τη φυλή του Ιούδα ο Χριστός. [παύση] Μ. Αθανάσιος: Ορίστε ο κύριος από δω. [παύση] Ακρωτήριο: Στο κεφάλαιο πέντε... Μ. Αθανάσιος: Πιο κοντά το μικρόφωνο σας. Ακρωτήριο: Στο κεφάλαιο πέντε, [ασαφής] νούμερο εννέα, «καὶ ἄδουσιν ᾠδὴν καινὴν λέγοντες», το καινή έχει...

01:07:13 Μ. Αθανάσιος: Άλφα γιώτα. Καινούργια. Πρωτόγνωρη, που δεν ξανά ψάλθηκε αυτός ο ύμνος. Ακρωτήριο: Ο Άγιος Ιωάννης που το ήξερε πως ήταν καινούρια; Μ. Αθανάσιος: Αφού δεν την είχε ξανακούσει. Είχεν ακούσει τόσους ύμνους, αυτόν πρώτη φορά τον άκουσε. Ήταν καινούριος, δεν τον είχε ξανακούσει. [παύση] Λοιπόν... η ώρα επέρασε, και πρέπει να σας απολύσομεν εν ειρήνη.

01:07:42 Λοιπόν να κάνουμε την προσευχή μας και να πάμε. [προσευχή και απόλυση]