Skip to content
PodBase
017 Αποκάλυψη (Κεφάλαιο 17) 📄💬🔖

017 Αποκάλυψη (Κεφάλαιο 17) 📄💬🔖

Ομιλίες Β' Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιου
Οκτώβριος 24, 2026 01:10:26
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Οι άγιοι, οι άνθρωποι του Θεού, είναι μιμητές του Χριστού. Και αφού Αυτός εις τη ζωή του, έδωσε το αίμα του, εμαρτύρησε, άρα και όσοι τον ακολουθούν θα μαρτυρήσουν.

Ηχογραφήθηκε: Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010

Για την απομαγνητοφώνηση (📄) πατήστε εδώ, ή χρησιμοποιήστε το σύνδεσμο για τη σελίδα επεισοδίου από την εφαρμογή σας.

Τα ακόλουθα κεφάλαια (🔖) έχουν προστεθεί στο αρχείο. Μπορείτε να μεταβείτε σε οποιοδήποτε από αυτά χρησιμοποιώντας τη λειτουργία κεφαλαίων στην εφαρμογή σας. Για iPhones συνιστούμε το Overcast και για τα Android το Podcast Addict.


00:00 Μήνυμα προς ακροατές
00:06 Προσευχή
00:40 Εισαγωγή
01:11 Οι Πατέρες κ' η Αποκάλυψη
01:48 Κίνδυνος να κάμεις λάθος
03:31 Περίληψη 15ου κ' 16ου κεφαλαίου
04:53 [17:1-2] ένας εκ των 7 αγγέλων ...
05:41 Η ακάθαρτη γυναίκα
06:51 [17:3-4] και με πήρε το πνεύμα ...
07:26 Η γυναίκα και το κόκκινο θηρίο
08:12 Περιγραφή της γυναίκας
09:06 [17:5] στο μέτωπό της όνομα ...
09:47 [17:6] η γυναίκα μεθά με το αίμα ...
10:27 Μίμησης του Χριστού
11:26 Δώσ' αίμα να λάβεις πνεύμα
12:20 Ποια ουράνια βασιλεία, τώρα ...
13:09 Γιατί περνούν βάσανα οι άγιοι
13:37 Ο δρόμος μίμησης Χριστού
14:12 Κοσμική «αιματοχυσία»
15:35 Ο κλεφτής και το ρολόι
16:30 Οι εξυπνάδες του εαυτού μας
17:57 «δέρμα προς δέρματος»
18:35 Παιδική «αιματοχυσία»
19:32 Θέλει μεγάλο αγώνα
20:07 Οι χιλιάδες μάρτυρες της Ρώμης
20:59 [17:7] και είπε ο άγγελος, γιατί ...
21:21 Τα 10 κεφάλια κ' οι 10 λόφοι
22:00 [17:8] το θηρίο που είδες ...
23:17 Το «βιβλίο ζωής»
23:43 Γιατί δεν είναι όλοι γραμμένοι
24:17 Αυτοί χωρίς φιλότιμο
25:19 Τα φιλότιμα παιδιά του Θεού
25:43 Θέμα προσωπικής ελευθερίας
26:44 [17:9] οι 7 κεφαλές είναι ...
26:59 Η Επτάλοφος Ρώμη
27:33 [17:10] και υπήρξαν 7 βασιλείς ...
29:08 [17:11] και το θηρίο που υπήρχε ...
29:38 [17:12] τα 10 κέρατα που είδες ...
30:11 [17:13] θα συμφωνούν κατά το ...
30:38 [17:14] θα πολεμήσουν το αρνίο ...
30:56 Το αρνίο νικά το θηρίο
31:46 Πρόβατα μες του λύκους
33:04 Τα σφραγισμένα πρόβατα
34:04 Το αρνίο με τα αρνία
35:02 Ο Βασιλεύς Βασιλέων
35:37 Οι κλητοί κ' οι εκλεκτοί
36:06 Όλοι είναι κλητοί
38:07 Που είσαι Χριστέ; Φτου σου
40:18 Ο Ιώβ
40:45 Στα καλά, εύκολη η πίστη
41:20 Στα δύσκολα φαίνεται ο πιστός
41:45 Προσευχή Χριστού για τον Πέτρο
42:35 Όρια αντοχής
44:41 Ο επίσκοπος Καντιώτης Φλώρινας
47:04 Όλοι θα γευτούν τον Άδη
48:07 [17:15] και μου λέει, τα ύδατα ...
48:41 [17:16] και τα 10 κέρατα ...
49:27 [17:17] ο Θεός έδωκε στις καρδιές ...
50:31 [17:18] και η γυνή είναι η πόλη ...
51:38 Ο αντίχριστος από την Ε.Ε.;
52:26 Περί το 666
53:29 Ο αριθμός 666 δεν είναι «κακός»
56:10 Δεν μας ενδιαφέρει ο αντίχριστος
56:44 Αφού αύριο μεθαύριο πεθαίνω
57:11 Βιβλίο περί θρίαμβο Χριστού
58:05 Περί παγκόσμιο έλεγχο
58:56 Ποιοι είναι στο βιβλίο ζωής;
59:35 Ευχόμαστε όλοι να σωθούν
60:04 Η Εκκλησία, κιβωτός σωτηρίας
60:33 Προσευχή υπέρ όλου του κόσμου
61:05 Δεν μπορούμε να λέμε ψέματα
61:31 Καμιά σχέση με Ισλάμ/Ιουδαϊσμό
61:58 Ο Πάπας είναι αιρετικός!
62:44 Αναιρείς τον λόγο του Χριστού
63:18 Λέμε τι λέει το Ευαγγέλιο
63:48 Βάπτισμα/Χρίσμα δεν είναι εγγύηση
64:13 Τα προσόντα βιβλίου ζωής
64:33 Ο γερο Αβέρκιος
67:53 Τέλος ομιλίας

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

[Παρακαλούμε σημειώστε ότι η αρχή αυτής της ηχογράφησης ...] [... περιέχει θορύβους, διακοπές και παράσιτα] [Προσευχή] [παύση] ... συνάξεις μας αυτές, για τη νέα χρονιά, την εκκλησιαστική χρονιά [ασαφής] την αρχή του μηνός. Και έτσι για να συνδεθούμε λίγο με τα προηγούμενα, όπως θυμάστε την προηγούμενη χρονιά, προσπαθήσαμε να μελετήσομε, μέσα στα όρια των δυνάμεών μας βέβαια, το βιβλίο της Αποκαλύψεως.

[παύση] Είπαμε ότι είναι ένα βιβλίο, ένα κείμενο της Αγίας Γραφής, γραμμένο με το Πνεύμα το Άγιο, θεόπνευστο, το οποίο όμως είναι ένα αίνιγμα. Ένα αίνιγμα είναι. Και οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν επροσπάθησαν να λύσουν αυτό το αίνιγμα. Ελάχιστοι, δυο-τρεις Πατέρες της Εκκλησίας [ασαφής φράση]. [διακοπή] Οι πιο πολλοί Πατέρες σχεδόν [ασαφής] άφησαν ανέγγιχτο.

Δεν... δεν εδοκίμασαν να το ερμηνεύσουν. Ο λόγος είναι διότι όλα αυτά τα οποία λέγει μέσα, είναι εικόνες, είναι αινίγματα, είναι πράγματα τα οποία δεν μπορούν να ερμηνευθούν χωρίς να έχεις τον κίνδυνο να κάμεις λάθος. Γιατί δεν μπορείς να ξέρεις αν αυτά τα πράγματα είναι έτσι όπως εσύ τα ερμηνεύεις ή είναι διαφορετικά, ή αν έχουν γίνει ή δεν έχουν γίνει ακόμα ή αν θα γίνουν στο μέλλον.

Το ότι θα γίνουν, αυτό είναι δεδομένο, αφού το λέει ο λόγος του Θεού, και όλα όσα λέει ο λόγος του Θεού είναι αληθινά και έχουν γίνει, σίγουρα θα γίνουν και αυτά. Πολλά από αυτά έχω την εντύπωση ότι έχουν γίνει ήδη, αρκετά από αυτά. Τέτοια είναι η προσωπική μου άποψη αυτή. Και εμείς είμαστε στην πορεία των γεγονότων. Αλλά θα ήταν πολύ επικίνδυνο να λέμε ότι αυτό το πράγμα είναι αυτό το γεγονός, και αυτή η εικόνα είναι αυτή η κατάσταση, και ότι αυτό έγινε ή αυτό δεν έγινε ή θα γίνει αργότερα.

Γι' αυτό η προσπάθειά μας αυτή βασικά είναι μια ανάγνωση του κειμένου της Αποκαλύψεως, μια ανάγνωση του κειμένου όπως είναι το κείμενο, στη συνέχεια βλέπομε την απόδοσή του στα Νέα Ελληνικά, αν μπορούμε κάτι να πούμε από αυτού το λέμε, αν δεν μπορούμε το προχωρούμε έτσι βιαστικά. Γι' αυτό και τον προηγούμενο χρόνο που μας επέρασε, φτάσαμε μέχρι το 16ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.

[παύση] Σήμερα είμαστε στο 17ο κεφάλαιο, και να συνδεθούμε λίγο με τα προηγούμενα, ε... είχαμε δει στο 15ο κεφάλαιο τους επτά αγγέλους, που φέρνουν στους ανθρώπους τις πριν από του τέλους του κόσμου πληγές, έτσι; Είναι επτά άγγελοι που έχουν τις επτά φιάλες, και κάθε φιάλη που αδειάζει πάνω στη γη είναι μια πληγή η οποία γίνεται στον κόσμο.

Είδαμε εκείνη τη γυάλινη θάλασσα που περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, και βλέπομε τις διάφορες φιάλες. Η πρώτη φιάλη που έγινε πληγή εναντίον των αποστατών, η δεύτερη φιάλη εναντίον των όντων της θαλάσσης, η τρίτη φιάλη που οι ποταμοί μετατράπηκαν σε αίμα, η τέταρτη φιάλη που κατεκάγησαν οι άνθρωποι, η πέμπτη φιάλη που σκοτίζεται η βασιλεία του θηρίου, η έκτη φιάλη ανοίγεται η οδός δια του Ευφράτη στους βασιλείς της Ανατολής, έβδομη φιάλη που είναι εναντίον των ανθρώπων και έρχεται αντίον των ανθρώπων χαλάζι και σεισμός.

Και είμαστε στο δέκατον έβδομο κεφάλαιο, το οποίο λέγει τα εξής. [παύση] Στίχος 1. «[17:1] Καὶ ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων ...» «... τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας, ...» «... καὶ ἐλάλησεν μετ’ ἐμοῦ, λέγων, ...» «... Δεῦρο, δείξω σοι τὸ κρίμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης, ...» «... τῆς καθημένης ἐπὶ τῶν ὑδάτων τῶν πολλῶν· ...»

«... [17:2] μεθ’ ἧς ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, ...» «... καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ...» «... ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς». Ήρθεν τότε λέγει ένας εκ των επτά αγγέλων, που κρατούσαν τις επτά φιάλες, και μου είπε, έλα να σου δείξω την τιμωρία της μεγάλης πόρνης, που κάθεται κοντά ή πάνω σε πολλά νερά.

Μαζίν της επόρνευσαν οι βασιλείς της γης και μέθυσαν με το κρασί της πορνείας της οι κάτοικοι της γης. Βλέπετε; Βλέπει μίαν εικόναν εδώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όπως όλες οι άλλες, ένας άγγελος, ένας εκ των επτά αγγέλων που είχαν τις επτά φιάλες που περιγράψαμε προηγουμένως, έρχεται και του λέγει, έλα και θα σου δείξω την τιμωρία της μεγάλης πόρνης.

[παύση] Μερικοί την ερμήνευσαν ως... πόλη, ως αυτοκρατορία. Κάποιοι τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, άλλοι... διάφορες ιδεολογίες, διάφορες θρησκείες που πέρασαν, κανένας δεν μπορεί να ξέρει ποια ήταν αυτή. Βέβαια σίγουρα δεν πρόκειται περί μιας γυναίκας, δεν πρόκειται περί ενός προσώπου. Πρόκειται περί κάποιου άλλου πράγματος, κάποιου άλλου γεγονότος, αλλά δεν μπορούμε να ξέρομε.

Με αυτή λέγει την ακάθαρτη γυναίκα, επόρνευσαν οι βασιλείς της γης, και μέθυσαν με το κρασί της ακολασίας της και με την αμαρτία της όλοι οι κάτοικοι της γης. Στίχος 3. «[17:3] καὶ ἀπήνεγκέ με εἰς ἔρημον ἐν πνεύματι. ...» «... καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ τὸ θηρίον τὸ κόκκινον, ...» «... γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ...»

ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα». Και στίχος 4, «[17:4] καὶ ἡ γυνὴ ἦν περιβεβλημένη ...» «... πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη χρυσίῳ ...» «... καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ...» «... ἔχουσα ποτήριον χρυσοῦν ἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς, ...» «... γέμον βδελυγμάτων, καὶ τὰ ἀκάθαρτα τῆς πορνείας τῆς γῆς». Μετά από αυτήν την...

αυτόν τον λόγο του αγγέλου που είπε στον Ευαγγελιστή Ιωάννη, τότε εν πνεύματι, με τη Χάρη του Θεού δηλαδή, έτσι τον άρπαξε το Πνεύμα το Άγιο, και τον οδήγησε, εν πνεύματι, εις την έρημο. Εκεί λοιπόν στην έρημο, είδε μία γυναίκα η οποία καθόταν πάνω σε ένα κόκκινο θηρίο. Το οποίο θηρίο κόκκινο ήταν γεμάτο με βλάσφημα ονόματα.

Έτσι, φανταστείτε αυτή την εικόνα, ένα θηρίο κόκκινο, γεμάτο πάνω του με ονόματα βλασφημίας, το οποίον είχε κεφαλές 7 και κέρατα 10. [παύση] Και αυτή η γυναίκα λέγει ο Ιωάννης ο Θεολόγος φορούσε ρούχο πορφυρό, χρυσό, και πορφυρό ρούχο και κόκκινο, και ήταν στολισμένη με χρυσάφι με πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια. Έτσι, σκεφτείτε αυτή την εικόνα της γυναίκας που φορούσε τα πορφυρά ρούχα, τα κόκκινα, τα χρυσάφια, τα μαργαριτάρια, και τα πετράδια.

Και στο χέρι της είχε ένα ποτήρι το οποίον ήταν χρυσό και ήταν γεμάτο από τα βδελύγματα και τις βρωμιές και τα ακάθαρτα της ακολασίας της. Όλη αυτή την ακαθαρσία της, όλη αυτή την αμαρτία της, όλη αυτή την κατάστασή της την είχε μέσα σε ένα ποτήρι το οποίο ήταν χρυσό και το κρατούσε στο χέρι της. Στίχος 5, «[17:5] καὶ ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῆς ...»

«... ὄνομα γεγραμμένον, μυστήριον· ...» «... Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ...» «... ἡ μήτηρ τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς». Πάνω στο μέτωπο αυτής της γυναίκας, ήταν γραμμένο το εξής, μυστήριον. Είναι μυστήριον, ένα μυστηριώδες όνομα, «Βαβυλὼν ἡ μεγάλη», η μεγάλη Βαβυλώνα, η μητέρα των πορνών και των σιχαμάτων της γης. Φανταστείτε δηλαδή την ακαθαρσία και την ακολασία και την κακία που είχε αυτή η γυναίκα.

Στη συνέχεια βέβαια, ο άγγελος δίδει κάποια ερμηνεία εις τον Ευαγγέλη στην Ιωάννη τι είναι αυτό το οποίο βλέπει. Και θα το δούμε στη συνέχεια. Στίχος 6. «[17:6] καὶ εἶδον τὴν γυναῖκα μεθύουσαν ...» «... ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων, ...» «... καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων Ἰησοῦ. ...» «... καὶ ἐθαύμασα ἰδὼν αὐτὴν θαῦμα μέγα».

Αυτή τη γυναίκα λέγει, την είδα να μεθά με το αίμα των αγίων, και με το αίμα εκείνων που εμαρτύρησαν για τον Ιησού. Και όταν το είδα έμεινα έκπληκτος, έμεινα εκστατικός. Βλέπετε ότι... ε... αρχίζει να το ερμηνεύει, να καταλαβαίνει το μυστήριο, θα το πει και πιο κάτω περισσότερα αλλά, φαίνεται εδώ ξεκάθαρα αυτή η πορεία των αγίων μέσα στον κόσμο, ότι οι άγιοι, οι άνθρωποι του Θεού, είναι μιμητές του Χριστού, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.

Δεν μπορείς να είσαι μαθητής του Χριστού εάν δεν βαδίσεις τον ίδιο δρόμο που εβάδισε και Αυτός. Και αφού Αυτός εις τη ζωή του, έδωσε το αίμα του, εμαρτύρησε, άρα και όσοι τον ακολουθούν θα μαρτυρήσουν. Μπορεί να μη χρειαστεί εμείς να δώσομε το αίμα μας, δηλαδή να μας σκοτώσουν, να μας σφάξουν, να μας δολοφονήσουν, ξέρω 'γω να μας κάνουν όλα αυτά τα πράγματα που έκανα στους αγίους, αλλά δεν σημαίνει μόνο αυτό.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε ότι, και ο καθημερινός αγώνας των αγίων είναι αιματοχυσία. Δώσ' αίμα να λάβεις πνεύμα, λένε οι Πατέρες έτσι; Για να αγωνιστείς πνευματικά και να λάβεις το Πνεύμα το Άγιον, τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, πρέπει να δώσεις αίμα. Δεν είναι ένα πράγμα που γίνεται έτσι στοχαστικά και διανοητικά και εύκολα.

Πρέπει να δώσεις το αίμα σου, πρέπει να αγωνιστείς μέχρις αίματος. Να... να αγωνιστείς πάρα πολύ, για να μπορέσεις να ακολουθήσεις τον Χριστό. Όχι πως ο δρόμος του Θεού είναι τόσο καταθλιπτικός, διότι μπορεί κάποιος να πει ότι, γιατί να τον ακολουθήσω τον δρόμο του Θεού και να πάω να σκοτωθώ, να πάω να πιει το αίμα μου τούτη η γυναίκα, να μαθήσει με το αίμα μου ας πούμε.

Μου 'λεγε κάποιες μέρες ένα πολύ φιλόσοφο παιδί, κοίταξε πάτερ μου ας πούμε, εγώ δεν προσεύχομαι για την ουράνια βασιλεία. Ας πούμε προσεύχομαι για τα καθημερινά μου προβλήματα, έχω κάθε μέρα προβλήματα. Αφού τούτα δεν τα λύω, τώρα την ουράνια βασιλεία μου έλειψε ας πούμε. Και από μια πλευρά έχει δίκιο, με την έννοια ότι...

δεν είναι εύκολο να λες του άλλου, ξέρεις, αν του πεις ας πούμε, κάτσε να σε σκοτώσουν, να σου πιούν το αίμα σου για την ουράνια βασιλεία, ο άλλος άνθρωπος θα πει, καλά, και για ποιο λόγο να κάμω αυτό το πράγμα; Ποιος μπορεί να με εγγυηθεί; Και να κάτσω να περιμένω να πεθάνω να πάω στην ουράνια βασιλεία, και να περάσω τόσα βάσανα.

Γιατί περνούν βάσανα οι άγιοι; Γιατί περνούν βάσανα, γιατί πρέπει να βασανιστούν; Θέλει ο Θεός να βασανιζόμαστε; Θέλει ο Θεός να ταλαιπωρούμαστε; Θέλει ο Θεός οι άνθρωποι οι δικοί του, που τον ακολούθησαν και τον αγάπησαν, δεν φτάνει δηλαδή που τον αγάπησαν, να περνούν και τόσα βάσανα; Θέλει ο Θεός αυτό το πράγμα; Σίγουρα όχι.

Ο Θεός δεν θέλει κανένας άνθρωπος να ταλαιπωρείται και να κοπιάζει και να... αποθνήσκει. Αλλά όμως ο δρόμος για να... για να μοιάσεις με τον Χριστό, για να αποβάλεις από πάνω σου τον παλαιό άνθρωπο, τα πάθη, την αμαρτία, για να κρατήσεις αυτό το οποίο πιστεύεις, χρειάζεται πολλές φορές να αντισταθείς μέχρις αίματος. Διότι και ο εαυτός σου θα σε πολεμήσει πρώτος, ο εαυτός σου ο ίδιος.

Όταν θα θέλει να σε σπρώξει και να σε ρίξει την αμαρτία, και εσύ [ασαφής] στον εαυτό σου, αυτό – και δεν εννοώ μόνο τις αρχικές αμαρτίες έτσι; Που και αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα, τεράστιο – αλλά ακόμα και τα απλά πράγματα, η εκδίκηση ας πούμε. Έτσι; Θέλω να ανοίξω το στόμα μου και να τον κάμω να μην ξέρει πού να πάει, αυτόν που έχω απέναντί μου, αυτόν που με κακολογεί, που με βρίζει, που με διαβάλλει, που που κάμει ξέρω 'γω ποσά βάσανα.

Και μπορώ να το κάμω, γλώσσα δόξα συ ο Θεός έχομε πολύ όλοι μας. Άμα θέλω να ανοίξω το στόμα μου... τον κάνω δυο παράδες. Αλλά έλα που δεν θέλω να το κάμω, έλα που το Ευαγγέλιο δεν με αφήνει, και σφίγγω τα χείλη μου, τα δόντια μου... να κάμω τη γλώσσα μου... και με την πραγματική έννοια καμιά φορά. Να μην πω τίποτε, να αντέξω να μην πω λέξη.

Ε μα αυτό το πράγμα είναι αιματοχυσία. Όταν ας πούμε βλέπω τον άλλον να με εμπαίζει, να με κοροϊδεύει, να με απατά, να... κάμνει πλεχτάνες [παγίδες] εναντίον μου, να γίνονται όλα αυτά τα πράγματα. Βέβαια, δίνεις το αίμα σου για να αντέξεις αυτό το πράγμα. Να μην τον εκδικηθώ, να μην του συμπεριφερθώ με τον ίδιο τρόπο, ή ας πούμε έχω κάποια ευκαιρία να...

πάρω ξέρω 'γω ένα κέρδος υλικό, αλλά μέσα μου μου λέει η συνείδησή μου ότι δεν είναι σωστό αυτός ο τρόπος που έχεις μπροστά σου, και ο εαυτός μας βρίσκει χίλιες δικαιολογίες. Σου λέει μα αφού έτσι είναι ξέρω 'γω... Σαν εκείνον τον κλέφτη που λέει, πάτερ μου λαλεί, έκλεψα ένα ρολόι χρυσό, ε... να σου το δώσω; Λέει, δεν το θέλω, γιατί να μου το δώσεις εμένα;

Ε... ίνα που να το κάμω, του λέει, ο κλέφτης. Να το δώσεις σε εκείνον που το ε... ήταν δικό του. Ε λέει, είπα του και δεν το θέλει. Ε λέει, αφού δεν το θέλει του λέει, κράτα το. Εντάξει, λαλεί του. Δεν κατάλαβε ο πνευματικός ότι ήταν το ρόλοι του που έκλεψε ο κλεφτής. Ερώτησέ τον ο κλέφτης, έκλεψα ένα ρολόι, να σου το δώσω; Ο παπάς του λέει, τι να το κάμω εγώ το ρολόι που έκλεψες; Δεν το θέλω.

Ίντα που να το κάμω, λέει του ο κλέφτης. Λέει του ο πνευματικός, δώσ' το σε εκείνον που το έκλεψες. Ε μα είπα του λέει, και μου 'πε δεν το θέλει. Αφού δεν το θέλει κράτα το. Καταλάβατε τι γίνεται; Έξυπνος κλέφτης πάντως ε; Έξυπνος. [παύση] Ναι αλλά έτσι μας κάμει και ο εαυτός μας. Δηλαδή, όταν θέλει κάτι, ας πούμε, για το συμφέρον μας, βρίσκει κάτι... κάτι σοφιστείες, κάτι εξυπνάδες, από 'κει από 'δα, από 'κει από 'δα, από 'κει από 'δα, χίλια δικαιολογίες, χίλια πράγματα, χίλια...

ο επέρασε η ώρα, άμα θέλεις να φάεις ας πούμε και... φάε και δεν πειράζει, να μη σε πάρουν ότι περιφρονάς τους, να μη νομίσουν ότι παίζεις τον άγιο, ε... χίλια πράγματα. Ότι ξέρω 'γω προσβάλλεις τους, δεν είναι τίποτα, μη δείξεις τώρα ότι είσαι κάτι ας πούμε, και ανοίγεις το στόμα σου και καταβροχθίζεις τα πάντα, και τους πάντες.

Ή... με τα συμφέροντα, με τα υλικά πράγματα, πόσες δικαιολογίες βρίσκομε. Αφού μου το έδωσε η μάνα μου, εντάξει, ας πούμε... αφού μου το έδωσε... δεν πειράζει, πιάνομε το και ας γίνει ούλη η οικογένεια ανάστατη, η υπόλοιπη. Βρίσκει πολλές δικαιολογίες ο εαυτός μας, δυστυχώς έτσι λειτουργεί, όταν θέλει να μας πείσει να κάμομε ένα πράγμα, και ενδόμυχα το θέλομε κιόλας, ο κύριος Παύλος ο Κυμίσης ξέρει, είναι ψυχιατρικά τα πράγματα κύριε Κυμίση; Δεν ξέρω εγώ.

Πάντως στην πράξη ξέρομε ότι βρίσκει πολλές... πολλές δικαιολογίες να μας πείσει ο εαυτός μας, ότι κάμε το ας πούμε. Βέβαια, μόλις στο κάμομε γυρίζει η πλάκα συνήθως, και μετά αρχίζουν τα άλλα τα... χειρότερα. Τέλος πάντων, η αντίστασης κατά του εαυτού μας, θέλει αγώνα, δεν είναι εύκολο πράγμα. Θέλει να... να αντισταθείς, «δέρμα προς δέρματος», έλεγε ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

Δηλαδή να χτυπήσεις κατευθείαν με τον αντίπαλό σου. Έχομε και τον διάβολο, ο οποίος πολεμά και αυτός με τα... πνευματικά όπλα ας πούμε, της πονηρίας. Έχομε το περιβάλλον μας. Έτσι, πάεις κάπου, πέφτει το περιβάλλον πάνω σου. Είσαι της εκκλησιάς. Ε τους παπάδες, τους δεσποτάδες, τους φίλους, τον έναν, τον άλλον. Να απαντήσεις, να δικαιολογήσεις, να απολογηθείς. Να δώσεις εξηγήσεις, να σε κολλούν στον τοίχο ας πούμε κάθε λίγο.

Χίλια πράγματα γίνονται. Χίλια πράγματα γίνονται, τα οποία αναγκάζεσαι κάθε μέρα να ανθίστασαι και να βαστάζεις ένα βάρος. Ακόμα και τα παιδάκια μας. Ξέρετε, εγώ σας το είπα κι άλλες φορές, θαυμάζω κάποια μικρά παιδιά, τα οποία... και στο δημοτικό είναι ακόμα, κι όμως τα βλέπεις ότι βαστάζουν πάνω τους τη μαρτυρία του Χριστού. Πάει στο σχολείο και το μωρό εκείνο δεν θέλει να λέει ας πούμε αισχρόλογα.

Και τα άλλα λένε, και αυτό δεν λέει. Ή του κάνουν πράγματα, τον ενοχλούν, και αυτό δεν θέλει να... συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο. Ή ξέρω 'γω το μωρό νηστεύει, και το καλούν στα γενέθλια, του δίνουν χίλια πράγματα, και βλέπετε παιδάκια μικρά, τα οποία θεληματικά δηλαδή, δεν θέλει να φάει, θέλει να νηστέψει, θέλει να κοινωνήσει τα άλλη μέρα.

Ή ξέρει τώρα είναι νηστεία. Είναι ένας αγώνας. Βέβαια, έτσι εξασκούνται από μικρά παιδιά και γίνονται καλοί στρατιώτες, αλλά, είναι ένας αγώνας. Μπορεί λοιπόν να μην χρειαστεί να δώσει το αίμα σου, μπορεί ο Θεός να μη θέλει να ταλαιπωρηθεί ο άνθρωπος, αλλά η πραγματικότητα είναι τέτοια, που δυστυχώς για να αποβάλεις τον παλαιόν άνθρωπο, για να μπορέσεις να σπρώξεις την κατάσταση και να περάσεις μέσα από αυτό το...

αυτό το πέλαγος όλο το οποίο είναι ο κόσμος, είναι ο διάβολος, είναι τα πάθη μας, είναι ο εαυτός μας, είναι το περιβάλλον μας, είναι χίλια πράγματα, πρέπει να θυσιαστείς, πρέπει να κάνεις μεγάλο αγώνα. Αυτή λοιπόν η γυναίκα ήταν μεθυσμένη από το αίμα των αγίων και το αίμα των μαρτύρων. Έτσι, γι' αυτό είδαν σ' αυτή κάποιοι ερμηνευτές τη Ρώμη.

Γιατί τότε η Ρώμη που γράφτηκε η Αποκάλυψης, το 90 περίπου μετά Χριστόν, ήταν η Ρώμη στην οποία μαρτυρούσαν εκατοντάδες Χριστιανοί καθημερινά. Έτσι, εκατοντάδες. Έχομε χιλιάδες μάρτυρες στη Ρώμη. Ήταν το κέντρο του διωγμού των Χριστιανών. Ήταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ήταν το κέντρο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και απ' εκεί εξαπολύοντο όλοι οι διωγμοί κατά των Χριστιανών.

Αυτή φαίνεται, λένε κάποιοι, ότι αυτή είναι η γυναίκα, η πόρνη, η μεγάλη, η οποία εμεθούσε από το αίμα των αγίων και των μαρτύρων. Και την είδε ο Ιωάννης με το Πνεύμα το Άγιο και έμεινε έκπληκτος. Και του λέγει στο στίχο 7 ο άγγελος. «[17:7] Καὶ εἶπέ μοι ὁ ἄγγελος· Διατί ἐθαύμασας; ...» Και μου λέει ο άγγελος, γιατί εθαύμασες;

Γιατί είσαι έτσι εκστατικός, γιατί απορείς; «... ἐγὼ ἐρῶ σοι τὸ μυστήριον τῆς γυναικὸς ...» «... καὶ τοῦ θηρίου τοῦ βαστάζοντος αὐτήν, ...» «... τοῦ ἔχοντος τὰς ἑπτὰ κεφαλὰς καὶ τὰ δέκα κέρατα». Και μάλιστα οι εφτά κεφαλές εθεωρήθησαν οι εφτά λόφοι πάνω στους οποίους ήταν χτισμένη η Ρώμη, ως επτάλοφος. Τα δέκα κέρατα ήταν... λένε κάποιοι, οι δέκα κυριότεροι αυτοκράτορες που εκδίωξαν τους μάρτυρές τους Χριστιανούς.

Είπαμε, είναι μια ερμηνεία, δεν ξέρομε. Εγώ, του λέει ο άγγελος, θα σου εξηγήσω αυτό το μυστήριο της γυναίκας και το μυστήριο του θηρίου που βαστάζει τη γυναίκα, είπαμε, κάθεται πάνω σε ένα θηρίο κόκκινο γεμάτο βλασφημίες, το θηρίο που έχει εφτά κεφαλές και δέκα κέρατα. Θα σου το εξηγήσω εγώ. Στίχος 8. «[17:8] Τὸ θηρίον ὃ εἶδες, ἦν καὶ οὐκ ἔστι, ...»

«... καὶ μέλλει ἀναβαίνειν ἐκ τῆς ἀβύσσου ...» «... καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγειν. ...» Το θηρίο το οποίον είδες του λέγει, υπήρχε και δεν υπάρχει τώρα. Έτσι, «ἦν καὶ οὐκ ἔστι». Εν αντιθέσει με τον Θεό που είπε στα αρχή, ήταν «ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος». Αυτός που υπήρχε, που υπάρχει, και θα υπάρχει. Αυτό το θηρίο λοιπόν υπήρξε αλλά δεν υπάρχει.

Και όλα τα έργα του σατανά και όλα τα έργα των ανθρώπων, υπάρχουν αλλά δεν θα υπάρχουν συνέχεια. Αλλά στη συνέχεια λέγει, θα ανέβει από την άβυσσο και θα πάει για τιμωρία, έτσι; Θα βγει από την άβυσσο αυτή της κολάσεως και θα πάει στην τιμωρία, στην απώλεια, στην καταστροφή. «... καὶ θαυμάσονται οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, ...»

«... ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐπὶ τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ...» «... ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, βλεπόντων τὸ θηρίον ...» «... ὅτι ἦν, καὶ οὐκ ἔστι καὶ παρέσται». Και θα θαυμάσουν όλοι αυτοί οι οποίοι κατοικούν στη γη, και των οποίων τα ονόματα δεν έχουν γραφεί στο βιβλίο της ζωής, «ἀπὸ καταβολῆς κόσμου». Θυμάστε ένα βιβλίο το οποίο είδαμε, στο οποίο ήταν καταγεγραμμένα τα ονόματα αυτών που επίστευαν εις τον Χριστό, εις το αρνίο, και στον Θεόν, εις τον Χριστό, τα οποία τα ονόματα ήταν καταγεγραμμένα στη «βίβλο της ζωής», και ήταν αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι με την πρόθεση τους και την ελευθερία τους ακολουθούν τον Χριστό.

Αυτοί λοιπόν έχουν μια άλλη πορεία. Οι υπόλοιποι λέει, αυτοί που δεν έχουν γραφτεί τα ονόματά τους στο βιβλίο της ζωής, και εδώ να εξηγήσομε να πούμε ότι, δεν έχουν γραφεί τα ονόματά τους όχι γιατί ο Θεός επιλέγει να μη γράψει το όνομά τους ή να γράψει το όνομά τους, αλλά γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος επιλέγει να μην έχει σχέση με τον Θεό, ούτε σε αυτήν τη ζωή ούτε στην αιώνια ζωή.

Είναι θέμα της ελευθερίας του ανθρώπου. Δεν είναι θέμα ας πούμε να πούμε ότι, ε, εντάξει, κάποιους είναι γραμμένο το όνομά τους μες στο βιβλίο, άλλους δεν είναι γραμμένο, τι φταίμε εμείς αν δεν γραμμένο το όνομά μας; Ή, ακόμα πιο πονηροί να πούμε ότι, να πάμε να δούμε, αν δεν γραμμένο το όνομά μας, να πάμε να διασκεδάσομε τουλάχιστον, να πάμε να κάνομε κάμποσες αμαρτίες ίντα που να αγωνιζόμαστε και να μείνομε και απόξω από τον... νυμφώνα.

Είναι ένα παράδειγμα που το λέει και συχνά ο γερο Παΐσιος τούτο. Λέει, κοίταξε, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που δεν έχουν φιλότιμο πάνω τους και ας πούμε λέει ότι γίνεται η Δευτέρα Παρουσία, και υπάρχουν πολλοί που σώζονται, και μαζεύκονται όλοι εκεί ας πούμε που είναι ο παράδεισος και κάποια στιγμή πει ο Θεός, ξέρετε, συγγνώμη, εγέμισε ο παράδεισος.

Εν έχει θέση να πάνε άλλοι. Ε... εν το προβλέψαμε, εν το προνοήσαμε, συγγνώμη. Όσοι δεν έχετε μπει τώρα τέλειωσε πλέον, δεν θα πάτε, δε χωράει. Λέει, εκείνοι που δεν έχουν φιλότιμο θα του πουν, δεν φορεί; Έχομε ας πούμε λίγη ώρα να πάμε πίσω να κάνομε εκείνα όλα που δεν κάναμε μέχρι τώρα; Να πάν' να προλάβουν να κάμουν κάποια άλλα κάποια πράγματα που δεν τα κάμαν;

Οι άλλοι λέει, τα φιλότιμα παιδιά του Θεού, θα του πουν, δεν πειράζει ας πούμε, μη στενοχωριέσαι, και μόνο που γέμισε ο παράδεισος με ανθρώπους, για εμάς είναι μεγάλη χαρά και μεγάλη ευλογία και ικανοποίηση, και ας μην πάμε εμείς ας πούμε, φτάνει που πήγαν τόσοι άνθρωποι μέσα και που εσύ είσαι χαρούμενος και ευχαριστημένος που γέμισε ο παράδεισος.

Το έλεγε για να δείξει τους ανθρώπους με το φιλότιμο και αυτούς που δεν έχουν φιλότιμο. Λοιπόν αυτοί που δεν είναι γραμμένο το όνομά τους «ἐν βίβλῳ ζώντων», δεν είναι θέμα ε... του Θεού ποιοι γράφονται και ποιοι δεν γράφονται, αλλά είναι θέμα του ίδιου του ανθρώπου. Ο άνθρωπος γράφει το όνομά του «ἐν βίβλῳ ζώντων» και ο άνθρωπος μπορεί να το σβήσει κιόλας από αυτό το βιβλίο και ο άνθρωπος μπορεί να μην το γράψει και καθόλου εάν δεν θέλει να έχει σχέση με τον Θεό.

Είναι θέμα της προσωπικής του ελευθερίας. [παύση] Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι που δεν έχουν το όνομα καταγεγραμμένο εν βίβλω ζωής, που δεν είναι άνθρωποι του Θεού, θα θαυμάσουν και θα απορήσουν βλέποντας αυτόν το θηρίο, το οποίο εφαινόταν δυνατόν, και εφαινόταν ισχυρόν, έτσι ήταν μια ψεύτικη εικόνα, να πηγαίνει στην απώλεια και να μην υπάρχει πλέον.

Που ότι υπήρξε, δεν υπάρχει τώρα, αλλά και πορεύεται στην απώλεια. Και λέει στο στίχο 9. «[17:9] Ὧδε ὁ νοῦς ὁ ἔχων σοφίαν. ...» Εδώ λέγει ο Ιωάννης ο Θεολόγος χρειάζεται ο νους που έχει σοφία. «... αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ ὄρη ἑπτὰ εἰσίν, ...» «... ὅπου ἡ γυνὴ κάθηται ἐπ’ αὐτῶν». Εδώ είναι που δίδει ακόμη ένα στοιχείο της ερμηνείας ότι η γυναίκα αυτή είναι η Ρώμη.

Λέει ο Ιωάννης ο Θεολόγος, εδώ λέει είναι μια σοφία, είναι κάτι που πρέπει να το καταλάβει κάποιος. Τα επτά κεφάλια είναι εφτά βουνά. Πάνω σε αυτά τα βουνά κάθεται αυτή η γυναίκα. Έτσι. Και ξέρετε όλοι ότι λεγόταν Επτάλοφος η Ρώμης, έτσι η Ρώμη λεγόταν Επτάλοφος, και μια γυναίκα κάθεται πάνω σε αυτά, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Και λέει πιο κάτω, στίχος 10, «[17:10] καὶ βασιλεῖς ἑπτά εἰσιν· ...» Και υπήρξαν εφτά βασιλιάδες. Βασιλιάδες σε αυτοκρατορία υπάρχουν, σε πόλεις υπάρχουν, τον καιρό εκείνο. «... οἱ πέντε ἔπεσαν, ὁ εἷς ἐστιν, ὁ ἄλλος οὔπω ἦλθε, ...» «... καὶ ὅταν ἔλθῃ, ὀλίγον αὐτὸν δεῖ μεῖναι». Από τους εφτά βασιλιάδες λέγει, οι πέντε έπεσαν.

Βλέπετε; Είναι πράγματα τα οποία έχουν εκπληρωθεί. Τα έβλεπε μεν ο προφήτης Ιωάννης ο Ευαγγελιστής με το Πνεύμα του Άγιον, αλλά έγιναν, ήδη, αλλά τα έβλεπε. Για αυτό λέμε ότι η Αποκάλυψης μιλά και για γεγονότα που έχουν γίνει ήδη, και τέλειωσαν. Όπως και σε αυτήν την περίπτωση. Μιλά για τους εφτά βασιλιάδες, της πόλης αυτής, από τους εφτά οι πέντε πέρασαν, τέλειωσαν, ο έκτος υπάρχει λέγει, και αυτός που θα έρθει, ο έβδομος, θα μείνει για λίγο καιρό και μετά θα φύγει και αυτός.

Φαίνεται ότι είναι όντως... μιλά για τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Για τη Ρώμη, η οποία έσφαζε τους μάρτυρες συνεχώς. Στίχος 11. Να πω όμως ότι, ξέρετε, μπορεί να είναι και αυτό και κάτι άλλο μαζί. Δηλαδή, μπορεί να είναι η Ρώμη, στην εποχή του Ιωάννου του Θεολόγου, αλλά ταυτόχρονα στα έσχατα, μπορεί να είναι πάλι κάτι άλλο στο οποίο εφαρμόζεται αυτή η προφητεία.

Δηλαδή μπορεί να είναι ακόμα και κάτι άλλο εκτός από αυτό. Δεν μπορούμε να το ξέρομε αλλά υπάρχει μια πιθανότητα. Στίχος 11. «[17:11] καὶ τὸ θηρίον ὃ ἦν καὶ οὐκ ἔστι, ...» «... καὶ αὐτὸς ὄγδοός ἐστι, ...» «... καὶ ἐκ τῶν ἑπτά ἐστι, καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει». Και το θηρίον που υπήρχε λέει και τώρα δεν υπάρχει, αυτός είναι ο όγδοος βασιλιάς, έτσι, μίλησε για τους εφτά, αλλά είναι και ένας από τους επτά που πηγαίνει στον εξολοθρεμό.

Είναι ένας από αυτούς που θα καταστραφούν, αλλά είναι ο όγδοος από τους επτά βασιλείς. Στίχος 12. «[17:12] καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες δέκα βασιλεῖς εἰσιν, ...» «... οἵτινες βασιλείαν οὔπω ἔλαβον, ...» «... ἀλλ’ ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μίαν ὥραν λαμβάνουσι ...» «... μετὰ τοῦ θηρίου». Και αυτά τα δέκα κέρατα τα οποία είδες, είναι δέκα βασιλιάδες, οι οποίοι δεν πήραν ακόμα τη βασιλεία αλλά θα την πάρουν για μια ώρα μαζί με το θηρίο.

Θα βασιλεύσουν για σύντομο χρονικό διάστημα μαζί με το θηρίο αυτό. Έτσι, είναι οι βασιλείς οι οποίοι βασίλευσαν σε αυτή την κατάσταση. Στίχος 13. «[17:13] οὗτοι μίαν γνώμην ἔχουσι, ...» «... καὶ τὴν δύναμιν καὶ ἐξουσίαν αὐτῶν ...» «... τῷ θηρίῳ διδόασιν». Αυτοί λοιπόν όλοι οι βασιλιάδες, της κατάστασης αυτής της πόλης, μια γνώμη να έχουν. Σε κάτι έχουν συμφωνία, εναντίον του Χριστού, εναντίον των χριστιανών.

Και την εξουσίαν τη βασιλική την έδωσαν στο θηρίο, στον σατανά, στον διάβολο και στα όργανά του. Στίχος 14. «[17:14] οὗτοι μετὰ τοῦ ἀρνίου πολεμήσουσι, ...» «... καὶ τὸ ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ...» «... ὅτι κύριος κυρίων ἐστὶ καὶ βασιλεὺς βασιλέων, ...» «... καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοί». Αυτοί λοιπόν όλοι λέγει θα πολεμήσουν με το αρνίο.

Το αρνίον, όπως είπαμε και είδαμε και άλλες φορές, είναι ο Χριστός. Παρουσιάζεται ως αρνίο, άλλοτε σφαγμένο, άλλοτε όπως είναι, και το αρνίον αυτό, το άκακο αρνίο, «ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, το οποίον είναι... τόσον ήμερο, ένα αρνάκι, έτσι. Λέμε, ήμερο σαν αρνάκι λέμε.

Και το άλλο είναι θηρίο, το άλλο είναι θηρίο. Παρά ταύτα όμως το αρνίο νικά το θηρίο. Νικά το θηρίο αλλά δεν το νικά με κοσμικό τρόπο. Το νικά άλλως πως. Και οι άγιοι δεν νικούσαν με κοσμική νίκη και κοσμικό τρόπο αλλά νικούσαν όταν νικιούνταν από τα θηρία και από την κακία του κόσμου. Και να θυμηθούμε και αυτό που μας είπε ο Χριστός ότι, «ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων», είπε στους μαθητές του και δια των μαθητών τους σε όλους τους πιστούς μαθητές του σ' όλους τους αιώνες ότι, λέγει, εγώ σας αποστέλλω σαν πρόβατα ανάμεσα στους λύκους.

Και έλεγε και ο αείμνηστος γέροντάς μας, καλά, δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, δε μας είπες καλύτερα, εσείς είσαστε τα τα πρόβατά μου, και θα στείλω και λίγους λύκους αναμεταξύ σας ή πολλούς τέλος πάντων, ε, άμα έχεις 500 πρόβατα, και 'ρθουν 50 λύκοι, μπορεί να γλιτώσει και κανένα πρόβατο. Πόσα να φάμε ας πούμε. Να φάνε από 10-20 πρόβατα ο κάθε λύκος, μπορείτε 5-6 πρόβατα να γλιτώσουν.

Αλλά έτσι που το λέεις Χριστέ μου, είσαστε 10 πρόβατα, και θα σας στείλω μέσα σε 500 λύκους, ποια είναι η τύχη των πρόβατων; Θα τους κάνουν κιμά οι λύκοι. Δεν θα μείνει ούτε έναν πρόβατο, είναι προδιαγεγραμμένη η τύχη τους. Θα πιούν το αίμα τους. Δέκα πρόβατα εν μέσω λύκων, δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσει κανένα πρόβατο, είναι τελειωμένα.

Παρά ταύτα όμως αυτά τα πρόβατα, νικούν τους λύκους. Βλέπετε θαύμα το οποίο γίνεται με τη λογική του Θεού, και το αρνίο νικά το θηρίο. Αυτό που φαίνεται αδύνατον, άκακον, πράον, χωρίς να κραυγάσει, χωρίς να δημιουργήσει φασαρίες, με το δικό του τρόπο, με τη δική του δύναμη αυτή του Θεού, νικά τον κόσμο τούτο. Γιατί; Γιατί είναι- έχει πάνω του τη σφραγίδα του Χριστού. Και εδώ, το ίδιο το αρνίον, ο ίδιος ο Χριστός, είναι ο οποίος υπερασπίζεται και προπορεύεται των δικών του ανθρώπων, των ακολούθων του αρνίου, όπως είδαμε σε άλλες περικοπές, αυτοί που ακολουθούν το αρνίο.

Είναι το αρνίο μπροστά και ένας μεγάλος λαός, όχλος πολύς, με λευκές στολές και με φοίνικες στα χέρια όπως τους είδαμε, που ακολουθούν το αρνίο. Αυτοί όλοι είναι αυτοί που μοιάζουν και ακολουθούν το αρνίο. Βέβαια, έλεγε πάλι ένας καλός γέροντας, για να ακολουθάς το αρνίο, πρέπει να είσαι αρνίο. Άμα είσαι αγριοκάτσικο, δεν μπορεί να πας μες τα αρνία.

Και παίρνεις φόρα και κουτουλάς στους άλλους και τρέχεις πάν' στα βράχια και είσαι ξέρω 'γω σαν το... τσούρες [κατσίκες] της Πάφου που σαν τα [ασαφής] ας πούμε, εν έχει... δεν γίνεσαι αρνίο. Άλλο πράγμα είναι το αρνίο, άλλο πράγμα είναι το ερίφιο. Έτσι, άλλο πράγμα είναι το ένα. Μπορεί να είναι της ιδίας οικογένειας αλλά έχουν μεγάλη διαφορά.

Όσοι ακολουθούν το αρνίο θα γίνουν αρνία, πάρτε το χαμπάρι. Όσοι θέλομε να είμαστε αγριοκάτσικα, εν ηξέρομε πού να βγούμε. Θα δούμε. Σε κανένα σινί [ταψί] με πατάτες είναι να καταλήξομε. [ακροατήριο γελά] Λοιπόν, αυτό το αρνίον όμως, το μυστήριον αρνίο, έχει... πάνω του το όνομα, Κύριος Κυρίων και Βασιλεύσης Βασιλέων. Βλέπετε, είναι και μια αγιογραφική απόδειξης ακόμα και αυτή για τη θεότητα του Χριστού.

Ποιος είναι ο Κύριος των Κυρίων και ο Βασιλεύς των Βασιλέων; Ο ίδιος προσδιορισμός δίδεται και για τον Θεό Πατέρα, δίδεται και για τον Θεό Λόγο. Ο Χριστός είναι Κύριος Κυρίων, και Βασιλεύσης Βασιλέων. Και αυτοί που είναι μαζί του, αυτοί που ακολουθούν το αρνίο, είναι κλιτοί, είναι καλεσμένοι, είναι και εκλεκτοί, είναι και πιστοί.

Θυμάστε στο Ευαγγέλιο που λέει ο Χριστός ότι, πολλοί είναι οι καλεσμένοι αλλά λίγοι είναι οι εκλεκτοί, «πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοὶ, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί». Αυτοί είναι και κλιτοί και εκλεκτοί και πιστοί. Κλιτοί είμαστε όλοι. Προσκεκλημένοι στη Βασιλεία του Θεού είναι όλοι οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει άνθρωπος μη προσκεκλημένος στη Βασιλεία του Θεού.

Γιατί αν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος, θα έχει δικαίωμα να πει ότι εγώ δεν φταίω που δεν ακολουθώ τον Χριστό. Αφού δεν με προσκάλεσε, αφού δεν έχω πρόσκληση, γιατί να με αιτιάται ο Θεός και να κολαστώ και να χαθώ επειδή δεν τον ακολουθώ; Αφού δεν με προσκάλεσε. Άρα φταίει ο Θεός, και ο Θεός είναι προσωπολήπτης, διότι άλλους καλεί και άλλους δεν καλεί.

Δεν είναι έτσι. Όλοι είμαστε προσκεκλημένοι, όλοι είμαστε κλητοί, λίγοι όμως είναι οι εκλεχτοί. Λίγοι είναι αυτοί όμως οι οποίοι παίρνουν την πρόσκληση από τον Θεό, και ακολουθούν με τη σειρά τους αυτοπροαιρέτως, με την ελευθερία τους, τον Χριστόν και στον δρόμο του. Γι' αυτό ο Χριστός μας είπε ότι, εγώ εάν υψωθώ από τη γη, «πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν».

Όταν εγώ λέει ο Χριστός θα σταυρωθώ, όλους θα τους ελκύσω κοντά μου, θα τους δώσω όλους τη δυνατότητα να σωθούν, αυτό σημαίνει. Όλοι λοιπόν είμαστε κλητοί, οι εκλεχτοί είναι αυτοί που ακολουθούν τον Χριστό και είναι πιστοί, παραμένουν πιστοί στον Θεό. Ξέρετε ότι, δεν είναι εύκολο πράγμα να μείνεις πιστός εις τον Θεό. Και όταν το λέει αυτό το πράγμα ε... οι Πατέρες της Εκκλησίας και η Εκκλησία και οι άγιοι, ξέρουν τι σημαίνει αυτό.

[παύση] Και ξέρετε ότι μπορείτε τώρα να μην το έχομε βιώσει αλλά όταν ο άνθρωπος βιώνει την κόλαση μέσα του, και ταλαιπωρείται, και... έχει φοβερά προβλήματα ας πούμε, φοβερά προβλήματα, είναι δίπλα του η απιστία, είναι δίπλα του ας πούμε. Το μεγάλο ερώτημα, πού είναι ο Θεός τώρα; [παύση] Κάποτε, πριν χρόνια πολλά, ένας άνθρωπος ο οποίος...

τώρα είναι άνθρωπος του Θεού, κατά πάντα, αποστάτησε από τον Θεό γιατί είχε φοβερά προβλήματα. Και έτσι υπαρξιακά έντονα, και όλο του το είναι και όλο του ας πούμε το περιβάλλον τον είχε να απορρίψει, είχε πολλά προβλήματα. Και έφτασε στο σημείο να στραφεί κατά του Θεού. Και θυμάμαι, μου έλεγε, περνούσε έξω από μιαν εκκλησία, στην Ελλάδα έγινε αυτό, ήμουν στο Άγιον Όρος ακόμα, και περνούσε έξω από την εκκλησία, γυρνά και βλέπει την εκκλησία και λέει του Χριστού, που είσαι εσύ;

Που είσαι εσύ ας πούμε. Αν υπάρχεις, αν υπάρχεις δεν με βλέπεις που είμαι σε αυτήν την κατάσταση; Που είμαι χάλια, που είμαι... διαλύθηκα... όλα παν' στραβά. Αν υπάρχεις, φτου σου, λέει του Χριστού. Μην τρομάζετε. Δεν είναι δύσκολα να το πει ο άνθρωπος. Άμα βρίσκεται σε τέτοια εγκατάσταση, μπορεί να το πει αυτό το πράγμα.

Είναι δίπλα δίπλα τούτα τα πράματα. Και έπεσε λέει, έφτυσε κατά του Θεού, και είπε αν υπάρχεις φτου σου, γιατί με βλέπεις που με έτσι και δεν με βοηθάς, και δεν συγκινείσαι, και δεν σου καίγεται καρφί ας πούμε ότι εγώ χάνομαι, δεν... πραγματικά ήταν ο άνθρωπος αυτός μέσα στην κόλαση με όλη τη σημασία της λέξεως, όλα του πήγαν στραβά, και όλα κατέρρευσαν γύρω του.

Μετά από αυτό βέβαια έπεσε σε μια φοβερή έτσι... σαν φοβερό σκότος, μέχρι που αργότερα σιγά σιγά με την παρουσία της πρόνοιας του Θεού και αγίων ανθρώπων βρήκε τον εαυτό του και έγινε ας πούμε πράγματι άνθρωπος του Θεού και έχει αυτήν την εμπειρία. Αλλά ξέρετε ότι, γι' αυτό λέγει είναι πιστός δούλος του Θεού, και ο Θεό λέγει αυτός είναι ο μάρτυς μου, ο πιστός, όπως έλεγε για τον Αντίπα, για τον Άγιο Αντίπα που μαρτύρησε την Πέργαμο που διαβάσαμε προηγουμένως, την άλλη φορά, δεν είναι... εύκολο πράγμα να μείνεις πιστός εις τον Θεό.

Θυμάστε που έλεγε και για τον Ιώβ; Τι είπε στον διάβολο εκεί; Τον είδες του λέγει τον Ιώβ ότι είναι πιστός σε μένα; Του λέγει, πιστός; Βέβαια είναι πιστός. Όταν έχει τις αποθήκες του γεμάτες πράγματα και τα παιδιά του μια χαρά και όλα πάνε καλά, είναι πιστός. Για δώσ' μου εξουσία να τον πειράξω να δούμε αν θα μείνει πιστός.

Και έλαβε εξουσία και τον ετάραξε τον Ιώβ, τον έκαμε... του επιτέθηκε με όλη τη δύναμή του. Όταν είμαστε καλά, βέβαια είμαστε πιστοί. Έτσι, γιατί να μην είμαστε πιστοί; Έλεγε και ένας, μακάρι να 'ναι καλά ο Θεός, ότι του ζητήσω δια μου το. Ναι να έχει την υγεία του Θεός να μην αρρωστήσει. Ε... Όταν... όταν λες, είμαι πολύ ευχαριστημένος από τον Θεό, ό,τι εζήτησα μέχρι τώρα έδωσέ μου το.

Ε βέβαια, αλίμονο να μην ήσουν και ευχαριστημένος δηλαδή. Αλίμονο δηλαδή να σου έδωσε ο Θεός μέχρι τώρα όλα όσα ήθελες και να σου και δυσαρεστημένος. Είναι να ήσουν για τα σίδερα δηλαδή. Η αχαριστία σου δεν θα 'χε όρια. Μα δεν έχει αξίαν τούτο. Θα σε δω όταν θα έρθει η ώρα που δεν θα πάρεις αυτά που θέλεις. Που όλα όσα έκαμες θα γίνουν χίλια κομμάτια.

Που θα συντριβείς, που θα... πέσεις από τον ουρανοξύστη κάτω και θα γίνεις αλοιφή. Εκεί σε θέλω να μείνεις πιστός, εκεί είναι ο πιστός ο άνθρωπος. Εκεί είναι που μένει πιστός ο άνθρωπος. Και λέει ο Χριστός ότι, αυτός είναι ο δούλος μου, ο αληθινός, ο εκλεκτός, ο πιστός δούλος του Θεού. Εκεί είναι η ώρα που πραγματικά παρακαλούμε τον Θεό να μας ενισχύσει σ' εκείνες τις δύσκολες ώρες, όπως είπε στον Πέτρο, ότι, Πέτρε του λέει, «ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου».

Εζήτησε ο σατανάς να σας σινιάσει όπως το σιτάρι μες το κόσκινο, και εγώ προσευχήθηκα για σένα να μη χάσεις την πίστη σου. Όταν συνετρίβη ο Πέτρος που αρνήθηκε τον Χριστό, ήταν φοβερή η συντριβή του και το ολίσθημά του. Βλέπετε ο άλλος επήγε και αυτοκτόνησε ο Ιούδας. Και ο Πέτρος συνετρίβηκε, έκλαυσε πικρώς, και ο Χριστός προσευχήθηκε για τον Πέτρο να μην εκλείπει η πίστης του, αυτός που ήταν κατεξοχήν ο Απόστολος της πίστεως.

Γι' αυτό και εμείς να έχομε πάντοτε κατά νου να παρακαλούμε τον Θεό να ενισχύει την πίστη μας και σε δύσκολες ώρες πάντοτε να κρατούμε την πίστη. Μπορεί να φτάσομε σε κατάσταση, και το λέω πολλές φορές ότι... νομίζω, ότι κάθε άνθρωπος στη ζωή του, μία φορά τουλάχιστον, και πιστεύω μόνο μία φορά, δεν αντέχει δεύτερη, θα φτάσει μέχρι το έσχατο όριο της αντοχής του.

Μέχρι τον Άδη, δεν έχει από κιαμέ και κάτω. Και αν δεν το περάσει όταν ζει, θα το περάσει την ώρα που να πεθάνει. Την ώρα του θανάτου του, την έσχατη εκείνη στιγμή που βλέπεις ότι όλα τελείωσαν και φεύγεις από αυτόν τον κόσμο, θα βιώσεις αυτό το έσχατο σημείο της υπάρξεώς σου, το έσχατο όριο της υπάρξεώς σου. Σ' αυτό το έσχατο όριο, χάνονται όλα, και η προσευχή και τα πάντα τα πάντα τα πάντα, μένει μόνο η πίστης, μόνο η πίστης.

Το να παραμείνεις πιστός στον Θεό και να πεις ότι, ο Θεός είναι παρών, ο Θεός υπάρχει, ο Θεός δεν θα με εγκαταλείψει, αυτή η πίστης είναι σαν μια κλωστή, πανίσχυρη κλωστή μεν αλλά κλωστή, που είναι κλωστή, και την κρατάς και αιωρείσαι πάνω στο κενό. Να μην πω ότι ήδη αφέθηκες μέσα σ' εκείνο το χάος όλο. [παύση] Όταν το περάσει μια φορά ο άνθρωπος αυτό, είναι τόσο ισχυρό βίωμα, και τόσον... έσχατον ας πούμε, τόσο...

τόσο γεμάτο, τόσο ολοκληρωμένο, που όλα τα υπόλοιπα ύστερα της ζωής σου θα είναι σαν κουνούπια. Δηλαδή φανταστείτε να σε περάσει που πάνω σου ένας οδοστρωτήρας, και να σε κάμει ξέρω 'γω πίτα, πως κάτι δυστυχισμένα ζωάκια που τα βλέπομε να είναι... έμεινε μόνο ας πούμε ένα δέρμα έτσι μες στον δρόμο, και να περάσει και ένα ποδήλατο.

Ποδήλατα... καημένε. Θυμάμαι ε... τον αείμνηστο ήδη, δεσπότην, επίσκοπο, τον Αυγουστίνο τον Καντιώτη, ο οποίος ήταν στη Φλώρινα, εκρηκτικός, θυελλώδης, ε... από αυτούς τους αποκαλύψεως που λέει δα μέσα. Αν ήταν αυτός εδώ θα είχε μεγάλη υπόθεση η Αποκαλύψη, εγώ δεν έχω το χάρισμα του, τέλος πάντων. Ήρθε στο Άγιον Όρος, και όπως ήταν εκρηκτικός, έκαμε μια έκρηξη εκεί στο Άγιον Όρος και καταφέρθηκε κατά του Πατριάρχου και κατά των ...

αρχών και εξουσιών και τα λοιπά, και η ιερά κοινότης του Άγιου Όρους εθίγη και συνήρθε εκτάκτως και διέταξε την απέλασή του από το Άγιον Όρος. Και ενώ έκαμε εσπερινό στο μοναστήρι, βγήκε η απόφασης να φύγει από το Άγιον Όρος, έξω. [παύση] Νύχτα, εγώ ήμουν τότε στην ιερά κοινότητα και ήμουν μαζί με τον δεσπότη στον εσπερινό.

Δεν ακολούθησα την ιερά κοινότητα εις την απόφαση αυτή, δεν πήγα στο κτίριο εκεί, έμεινα στην εκκλησία με τον δεσπότη. Έρχονται λοιπόν, του αναγγέλλουν ότι, σεβασμιότατε η ιερά κοινότης σας απελαύνει από το Άγιον Όρος και παρακαλούμε να φύγετε πάραυτα. Έχει το δικαίωμα η ιερά κοινότης. Ήταν αργά, λέω, πού τέτοια ώρα να διώξεις δεσπότη, και ήταν και γέρος.

Εντάξει, λέει, θα κάνομε οικονομία, αύριο με την ανατολή του ήλιου φεύγετε. Εντάξει. Ε, θορυβηθήκαμε όλοι, στενοχωρηθήκαμε, ήταν μια μεγάλη προσωπικότητα, ένας άγιος άνθρωπος τέλος πάντων με τα δεδομένα της εποχής του, αλλά και η ιερά κοινότης δικαιολογημένη ίσως, λόγω το ότι ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ήταν μια έκρηξη του... του δεσπότη, τέλος πάντων πήγα το βράδυ εκεί στο κελάκι που έμενε, να τον δω, να τον μιλήσω.

Του λέω, στενοχωρηθήκατε σεβασμιότατε που σας απέλασε η ιερά κοινότης; «Καημένε πάτερ μου», λέει, «έχουν περάσει από πάνω μου οδοστρωτήρες, ...» «... τι είναι αυτό το πράγμα; Ποδήλατο! Ποδήλατο, ποδήλατο!» [ακροατήριο γελά] Τα λέγε και έτσι... «ούτε που το σκέφτομαι» μου λέει, «καθόλου δεν με στενοχωρεί. ...» «... Έχω περάσει τέτοιες καταιγίδες στη ζωή μου, ...»

«... τέτοια πράγματα, [ασαφής] τι είναι αυτά; Τίποτα». Και πράγματι, όταν φτάσει ο άνθρωπος να γευτεί εκείνον τον Άδη όλο, μετά τα υπόλοιπα τίποτα δεν είναι. Μια φορά όμως θα κατέβομε, πρέπει να κατέβει ο άνθρωπος. Μπορεί να είναι οδυνηρότατη εμπειρία, δεν υπάρχει πιο μεγάλη οδύνη από αυτήν την εμπειρία, αλλά μετά που που θα την περάσει κανείς, που μπορεί να περάσει χρόνια, μπορεί να περάσει καιρός πολύς, ο άνθρωπος ξανασυναρμολογείται και είναι ωραίος ας πούμε, είναι ισχυρός.

Βοηθά πάρα πολύ τον άνθρωπον αυτό το πράγμα. Εάν δεν χάσει την πίστη του. Γι' αυτό είπε ο Χριστός τον Πέτρο, «ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου». Να μη χάσεις την πίστη σου. Και το τόνιζαν και οι πατέρες μας αυτό πράγμα, προσέξετε, κρατήστε την πίστη. Είναι μεγάλη υπόθεσης. Αυτοί λοιπόν που είναι ακόλουθοι του αρνίου είναι κλητοί και εκλεχτοί και πιστοί, και είναι δύσκολο πράγμα να μείνεις πιστός στον Θεό και ταυτόχρονα και το πιο εύκολο.

Και συνεχίζει ο άγγελος και ερμηνεύει στον Ιωάννη τον Θεολόγο, «[17:15] Καὶ λέγει μοι· Τὰ ὕδατα ἃ εἶδες, ...» «... οὗ ἡ πόρνη κάθηται, ...» «... λαοὶ καὶ ὄχλοι εἰσὶ καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσαι». Αυτά τα νερά λέει που είδες που κάθεται πάνω αυτή η πόρνη γυναίκα, η πόλη αυτή που κάθεται πάνω στα 7 βουνά και στους 10 βασιλιάδες, πως τους λέει εκεί πέρα, αυτά τα νερά που ήταν από κάτω, είναι λαοί και όχλοι και έθνη και γλώσσες. Βλέπετε;

Ερμηνεύει ο άγγελος τώρα αυτή την εικόνα, στον Απόστολον Ιωάννη. «[17:16] καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες καὶ τὸ θηρίον ...», αυτά τα δέκα κέρατα που είδες και το θηρίο, θα μισήσουν την πόρνη, «... καὶ ἠρημωμένην ποιήσουσιν αὐτὴν καὶ γυμνήν, ...» «... καὶ τὰς σάρκας αὐτῆς φάγονται, ...» «... καὶ αὐτὴν κατακαύσουσιν ἐν πυρί».

Αυτά τα δέκα κερατά που είδες και το θηρίο θα μισήσουν αυτή την πόρνη γυναίκα, αυτήν την πόλη, αυτήν την αυτοκρατορία, αυτό το γεγονός τέλος πάντων. Θα τη μισήσουν, θα στραφούν εναντίον της, θα την ερημώσουν, θα τη γυμνώσουν, θα φάνε τις σάρκες της, και θα την κάψουν ολόκληρη. Καταστρέφεται από το ίδιο το θηρίο στο οποίο καθόταν πάνω και [ασαφής] που είχε το ποτήρι γεμάτο με τις ακαθαρσίες της και ήταν μεθυσμένη με τα αίματα των αγίων.

Στίχος 17. «[17:17] ὁ γὰρ Θεὸς ἔδωκεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν ...» «... ποιῆσαι τὴν γνώμην αὐτοῦ, καὶ ποιῆσαι μίαν γνώμην ...» «... καὶ δοῦναι τὴν βασιλείαν αὐτῶν τῷ θηρίῳ, ...» «... ἄχρι τελεσθῶσιν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ». Διότι ο Θεός έβαλε στις καρδιές τους αυτήν την επιθυμία. Τους εγκατέλειψε ο Θεός με αυτόν τον τρόπο, ώστε, η πολλή τους η κακία να στραφή και κατά του...

και κατά του εαυτού τους δηλαδή, κατά τους συνεργατών τους. Και να πραγματοποιήσουν χωρίς να το θέλουν βέβαια το σχέδιο του Θεού. Ομόφωνα, έδωσαν τη βασιλεία τους στο θηρίο, μέχρι να πραγματοποιηθούν οι λόγοι του Θεού. Και χωρίς να το θέλουν αυτά όλα τα όντα και όλες αυτές οι κακίες, δεν μπορούν να ξεφύγουν από το σχέδιο του Θεού, δεν είναι απρονόητη η χτίσις, δεν είναι έτσι αφημένη ξέρω 'γω στο έλεος της τύχη.

Όλα είναι κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της Θείας Πρόνοιας. Στίχος 18. «[17:18] καὶ ἡ γυνὴ ἣν εἶδες ἔστιν ἡ πόλις ἡ μεγάλη ...» «... ἡ ἔχουσα βασιλείαν ἐπὶ τῶν βασιλέων τῆς γῆς». Και η γυναίκα που είδες είναι η μεγάλη πόλης που βασιλεύει πάνω σε όλους τους βασιλείς της γης. Όπως είπαμε, οι Πατέρες είδαν σε αυτήν τη Ρώμη και άλλοι πολλά άλλα.

Τελείωσε το κεφάλαιο 17, έχομε 5-6 λεπτά αν θέλετε, για να μην πούμε στο επόμενο στο 18 κεφάλαιο, αν θέλετε να ρωτήσετε κάτι ή να πούμε κάτι ευχαρίστως. [παύση] Σας έπιασε η κατάθλιψη, [ακροατήριο γελά] με όλα αυτά τα θηρία; Τι φοβάστε; Έχει χειρότερα θηρία από τούτα. [παύση] Ναι. Μισό λεπτό να έρθει. [παύση] Ακροατήριο: Πανιερώτατε, υπάρχουν αρκετά αντικείμενα στα οποία υπάρχει πάνω μία σφραγίδα με αριθμούς, και έχει τρεις γραμμές διπλές, και λένε ότι είναι το 666, ο αντίχριστος.

Και ότι ο αντίχριστος θα βγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι έχετε να πείτε για αυτό; Μ. Α.: Θα βγει από την ΕΕ; Ακροατήριο: Ναι. Μ. Αθανάσιος: Έχει κάνει αίτηση ένταξης; [ακροατήριο γελά] Ακροατήριο: Δεν ξέρω. Μ. Αθανάσιος: Κοιτάξετε, αυτές όλες είναι αφελείς ε... προσπάθειες ερμηνείας. Δεν λέει κάτι τέτοιο η Αγία Γραφή.

Δεν λέει ότι θα βγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε λέει τίποτα άλλο, δεν λέει τέτοια πράματα. [παύση] Ε... τώρα, για το 666 είπαμε όταν το μελετούσαμε στο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, ναι, αυτό λέγεται στην Αγία Γραφή, ότι αυτόν τον αριθμό, αυτήν τη σφραγίδα, θα τη χρησιμοποιήσει ο αντίχριστος, τον αριθμό αυτό, προκειμένου να κάνει τον παγκόσμιο έλεγχο.

Για να μπορέσει να ελέγξει τον κόσμο όλο μέσω αυτού του αριθμού, το οποίο θα είναι αριθμός ενός ονόματος, λέγει η Γραφή. Τώρα, [παύση] αυτό το «μπαρκόουντ», αυτός ο γραμμικός κώδικας που λέτε, πράγματι έχει πάντοτε δύο γραμμές, στην [αρχή], στο μέσο, και στο τέλος. Και όταν τα βάλεις αυτά στο μηχάνημα εκείνο που διαβάζει τους κωδικούς έχει από κάτω αυτόν τον αριθμό.

Όμως, πρέπει να ξέρετε ότι, όλα αυτά θα ενεργοποιηθούν όταν θα έρθει ο αντίχριστος. Ο αριθμός 666 αφ' εαυτού του, δεν είναι κακό πράγμα. Αλίμονο, τότε πρέπει και ένα βιβλίο που έχει 666 σελίδες, να τη βγάλομε τη σελίδα εκείνη και μην το χρησιμοποιούμε, να 'ναι 665, 667 ή 665α. Ο αριθμός δεν έχει τίποτε το κακό. Η χρήση αυτού του αριθμού από τον αντίχριστο προκειμένου να ελέγξει τον κόσμο θα είναι κακό.

Όπως και ο σταυρός του Χριστού μας. Με την παρουσία του Χριστού, ο σταυρός έγινε πλέον από κατάρα έγινε τίμιος, άγιος, ζωηφόρος και πανσεβάσμιος. Πριν ήταν καταραμένος. Το ίδιο πράγμα και ο αριθμός αυτός. Τώρα δεν είναι τίποτα, είναι ένας αριθμός. Όταν θα έρθει ο αντίχριστος όμως και θα είναι παρών ο αντίχριστος, τότε θα είναι ένα από τα σύμβολά του και ένα από τα στοιχεία που θα προσδιορίζουν την ενέργεια του αντίχριστου.

Αφού λοιπόν δεν έχομε τον αντίχριστο, αυτήν την στιγμή, δεν τον είδαμε, δεν εμφανίστηκε, δεν παρουσιάστηκε, δεν έχει κάμει τίποτα από όλα αυτά, έστω και αν μυριζόμαστε τα χνότα του λέει ο λόγος, δηλαδή έστω και αν βλέπομε ότι πράγματι οδεύομε σε μία παγκόσμια... σ' έναν παγκόσμιο έλεγχο, σε μια παγκοσμιοποίησης, σε νέα εποχή, σε χίλια πράγματα, ναι αλλά αυτά μπορεί να διαρκέσουν και δεκαετίες και αιώνες ίσως, μπορεί να γίνουν μετά από 300 χρόνια, δεν ξέρομε πως ο Θεός θα οικονομήσει τον κόσμο.

Άρα το να προσδιορίζομε ημερομηνίες, και να λέμε να αυτό θα γίνει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή εγεννήθηκε και στην Αμερική ξέρω 'γω σε ποια πόλη, ή εις το Ισραήλ, ή δεξιά αριστερά, ή διάφορα πράγματα, και να τρέχομε να αγοράζομε γάλατα για να πιούμε άμα να έρθει ο αντίχριστος, αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Έτσι. Εμείς παραμένομε σε αυτό που λέγει η Αγία Γραφή, σ' αυτό που λέγει η Εκκλησία.

Πιστοί εις τον Θεόν, πιστοί στην Εκκλησία, ζωντανά μέλη της Εκκλησίας, ζούμε μες τα μυστήρια της Εκκλησίας, ζούμε εν μετανοία και είμαστε ενωμένοι με το Σώμα του Χριστού δια της μετανοίας και δια των μυστηρίων, ασχολούμαστε με τον Χριστό, και ουδόλως με τον αντίχριστο. Ας κάμει ό,τι θέλει. Εμείς, όταν θα έρθει, προσευχόμαστε στον Χριστό να μη μας εγκαταλείψει, μάλλον να μην τον εγκαταλείψομε, και να μείνομε πιστοί στον Χριστόν άχρι θανάτου.

Αν ζούμε τότε που θα έρθει. Πιστεύω ότι εμείς δεν θα ζούμε, η δική μου ηλικία. Εσείς που είστε από μένα και κάτω, δεν ξέρω, αλλά όσοι είστε από μένα και πάνω μη φοβάστε, πιστεύω δεν θα ζούμε. [ακροατήριο γελά] Ε... Δεν ξέρομε αυτά τα πράγματα, ούτε πρέπει να μας απασχολούν. Θυμάμαι και ένα διάστημα στο Άγιον Όρος που γίνονταν έντονες συζητήσεις περί αντιχρίστου, και οι πατέρες έλεγαν, κοιτάξτε ας πούμε, εμείς να κάνομε την πνευματική μας ζωή, τα καθήκοντά μας, αυτό που λέει ο Θεός. Να ζούμε μες την Εκκλησία εν μετανοία και να προσδοκούμε την έλευση του Χριστού.

Την έλευση του αντιχρίστου θα προσδοκούμε; Τον Χριστό θέλομε. Ασ' τον αντίχριστο, τον Χριστό να αναζητούμε. Δεν μας ενδιαφέρει ο αντίχριστος. Και μετά... τι να ασχοληθώ εγώ ποτε θα 'ρθει ο αντίχριστος; Εγώ μπορεί να πεθάνω αύριο, και δεν είναι αύριο είναι μεθαύριο, και δεν είναι μεθαύριο είναι σε λίγο καιρό, και θα φύγω από τούτον τον κόσμο, θα πάω να δω το Χριστό.

Και εκεί να δούμε τι έκαμα, και τι θα έχω στα χέρια μου. Ε να κάθομαι να ασχολούμαι τώρα αν με σφράγισε ο αντίχριστος ή δεν με σφράγισε; Αφού δεν ήρθε, δεν τον είδαμε, ντε και καλά να τον βγάλομε από την τρύπα του; Δεν... δεν μπορούμε να ζούμε με αυτά τα πράγματα. Έτσι; Τα λέγει ο Χριστός, τα λέγει η Αποκάλυψης, λέγει να είμαστε προσεκτικοί, αλλά όπως σας είπα και όταν αρχίσαμε να διαβάζομε το ευαγγέλιο αυτό, η Αποκάλυψης δεν είναι ένα βιβλίο περί αντιχρίστου, είναι ένα βιβλίο περί Χριστού.

Δεν μιλά για τον θρίαμβο του αντιχρίστου, αλλά για τον θρίαμβο του Χριστού, που θα συντρίψει τον αντίχριστο, και θα συντρίψει τον διάβολο. Είναι ένα άκρος αισιόδοξο βιβλίο που προαναγγέλλει με μεγάλη αισιοδοξία τη νίκη του Χριστού και του Ευαγγελίου στον κόσμο. Δεν εγράφτηκε και να μας φοβίσει. Εγράφτηκε να μας χαροποιήσει, ότι παρόλα ταύτα, ο Χριστός θα νικήσει.

Και αυτός θα μείνει στους αιώνας. Και άλλα όλα θα χαθούν. Αυτό είναι το νόημα του Ευαγγελίου. Και γι' αυτό δεν πρέπει να έχομε ιδιαίτερη ας πούμε έτσι μέριμνα ξέρω 'γω αν γεννήθηκε ή δεν γεννήθηκε ή οτιδήποτε άλλο. Ότι υπάρχουν σημάδια μιας δυνατότητας παγκόσμιου έλεγχου αυτό είναι γεγονός. Έτσι, το βλέπομε σήμερα. Όταν είμαστε εμείς μικρά παιδιά, και εγώ θυμάμαι που διάβασα για πρώτη φορά την Αποκάλυψη μικρό παιδί, διερωτόμουν πώς θα γίνει το σφράγισμα, και πώς θα ελέγξει ο αντίχριστος;

Είναι να πάει να γυρίζει τα μπακάλικα να γράφει τα πράγματα; Σήμερα όμως... βλέπεις πως θα γίνει, πανεύκολο. Και ο παγκόσμιος έλεγχος είναι πανεύκολο, και τα... τα προϊόντα, βλέπεις μέχρι και ένα σβηστήρι πας να αγοράσεις και πάνω το... αυτό το «μπαρκόουντ». Μπορεί να 'ναι αυτό μπορεί κάτι άλλο αργότερα, δεν έχει σημασία.

Δηλαδή είναι εύκολο πράγμα πως θα ελεγχθεί ο κόσμος όλος, δεν είναι δύσκολο. Τώρα πώς θα γίνει, πότε θα γίνει, αν ζούμε θα το δούμε. Εμείς ας μείνομε πιστοί στο Χριστό και στην Εκκλησία, αυτό έχει σημαία. Μ. Αθανάσιος: Ναι. Ακροατήριο: Ήθελα να ρωτήσω μια ερώτηση σχετικά με τα ονόματα που θα γραφτούν στο βιβλίο της ζωής.

Γνωρίζομε ότι οι άνθρωποι που βαφτίζονται και λαμβάνουν το Χρίσμα παίρνουν τη σφραγίδα πνεύματος Αγίου, μόνο αυτοί υπάρχουν ορισμένες σκέψεις των Πατέρων ή ποια θα είναι αυτά τα ονόματα, δηλαδή πρέπει απαραίτητως να είναι βαφτισμένοι αυτοί των οποίων τα ονόματα θα γραφτούν στο βιβλίο της ζωής; Μ. Αθανάσιος: Ναι. Πολύ ωραία ερώτηση.

[παύση] Κοιτάξτε, ο Χριστός μας λέγει στο Ευαγγέλιο, «ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται». [παύση] Τώρα, τι θα κάμει ο Χριστός, εμείς δεν το ξέρομε. Εμείς ευχόμαστε όλοι οι άνθρωποι να σωθούν, και όλοι οι άνθρωποι να απολαύσουν τη Βασιλεία του Θεού και όπως έλεγε και ο Άγιος Σιλουανός, «Δέομαί Σου, Ἐλεῆμον Κύριε, ἵνα γνωρίσωσί Σε ...»

«... ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς». Αυτή είναι η προσευχή της Εκκλησίας. [παύση] Τι θα κάμει ο Χριστός εμείς δεν το ξέρομε, πάντως ξέρομε ότι ο Κύριος ίδρυσε την Εκκλησία του ως κιβωτός σωτηρίας του ανθρώπου, έδωσε το Άγιο Βάπτισμα και το Άγιο Χρίσμα ως το μυστήριο της αναγέννησης και ανακαίνισης και ενδυνάμωσης του ανθρώπου, μας είπε ότι όποιος δεν πίνει το αίμα του και δεν τρώει τη σάρκα του δεν έχει ζωή εν εαυτώ, και σε αυτό ήταν απόλυτος, και μένομε σε αυτά που λέει ο Χριστός.

Τώρα, να πω εγώ ότι... όλοι οι άλλοι θα καταστραφούν, θα χαθούν, θα απολεσθούν, είναι μεγάλος λόγος να το πω εγώ ή ένας άνθρωπος. Ο Χριστός το λέγει αυτός στο Ευαγγέλιο. Μας λέγει ότι με καθήκον να κηρύξομε το Ευαγγέλιο πάση τη χτίση, να αγαπούμε όλους τους ανθρώπους, να σεβόμαστε κάθε άνθρωπο, να προσευχόμαστε υπέρ της σωτηρίας όλου του κόσμου, να βλέπομε τους άλλους ως αδελφούς μας και όχι ως τον άλλον άνθρωπο.

Αλλά ταυτόχρονα να έρθω να πω ότι, ξέρεις, είτε είσαι βαπτισμένος είτε είσαι βαπτισμένος το ίδιο πράγμα είναι, τότε ο Χριστός θα με διαψεύσει, στο Ευαγγέλιο το ίδιο με διαψεύδει. Γι' αυτό δεν μπορώ να λέω και ψέματα του κόσμου. Δηλαδή όταν σήμερα ας πούμε υπάρχουν κάποιες θεωρίες που λένε, εντάξει ας πούμε, όλοι είμαστε παιδιά του Θεού, όλοι πιστεύομε σ' έναν Θεόν, [ασαφής] μονοθεϊστικές θρησκείες, λέμε ψέματα.

Ποιες μονοθεϊστικές θρησκείες; Εμείς τι σχέση έχομε με το Ισλάμ; Εμείς μιλούμε για Αγ. Τριάδα, για Πατέρα, Υιόν, και Άγιον Πνεύμα. Το Ισλάμ δεν δέχεται ότι ο Θεός έχει Υιό. Καμία σχέση δεν έχομε με το Ισλάμ. Λέει η Εβραϊκή θρησκεία. Τι σχέση έχομε με την Εβραϊκή θρησκεία εμείς; Δέχονται η Εβραίοι Αγία Τριάδα; Δέχονται σάρκωση του Θεού Λόγου;

Δέχονται τον Χριστόν ως τον απόλυτο σωτήρα του κόσμου; Καμία σχέση δεν έχομε με αυτούς. Όταν λοιπόν τους λέμε τους ανθρώπους ότι, ξέρετε, και εσείς ένα Θεό πιστεύετε όπως και εμείς και έχομε κοινά πράγματα και κοινά και κοινά, τους λέμε ψέματα. Καλύτερα πες τους, κοίταξε, έτσι λέει το Ευαγγέλιο. Σας αγαπούμε, είστε αδελφοί μας, κατά σάρκα ως τέκνα του Αδάμ, αλλά έτσι λέει το Ευαγγέλιο. Όπως και τους ανθρώπους που δεν είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Τι να του πεις; Είπα εγώ για τον Πάπα ότι είναι αιρετικός και κόντεψαν να με φάνε. Μα είναι αλήθεια. Μα είναι αλήθεια! Και ο Πάπας ήταν ειλικρινής. Αυτός ο Βενέδικτος, όταν ερωτήθηκε για τις Ορθόδοξες Εκκλησίες είπε, είναι ελλειμματικές εκκλησίες αυτές λέει, διότι δεν έχουν κοινωνία με τον Πέτρο, με μένα δηλαδή. Είπε την αλήθεια ο Πάπας. Έτσι θεωρούν τις εκκλησίες.

Όταν λες λοιπόν του άλλου, ξέρεις, δεν είσαι τίποτα, δεν χρειάζεται να βαπτιστείς, δεν χρειάζεται το βάπτισμα, αναιρείς τον λόγο του Χριστού, που λέει ότι, «ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται». Και αύριο που να ανοίξει την Καινή Διαθήκη θα σου πει, έλα 'δω, γιατί μου είπες ψέματα; Εδώ ο Χριστός λέει άλλα. Και δεν είναι κακό να του πεις του ανθρώπου την αλήθεια.

Όπως ένας γιατρός, δεν μπορεί να κοροϊδεύει τον άρρωστό του. Και δεν σημαίνει ότι τον μισά να του πει την αλήθεια, δεν του λέει, πήγαινε αυτοκτόνα γιατί είσαι άρρωστος, αλλά του υποδεικνύει και τη θεραπεία, και μπορεί να του το πεις με πολλή αγάπη. Εμείς μπορούμε να πούμε λοιπόν ότι, κοίταξε, το Ευαγγέλιο αυτό λέγει. Ταυτόχρονα όμως, εμείς πιστεύομε και ελπίζομε στην αγάπη του Θεού.

Δεν είμαστε εμείς οι κριτές του κόσμου. Ο Χριστός θα κρίνει τον κόσμο και αυτού έργον είναι τι θα πράξει. Εμείς λέμε και βλέπομε αυτά που μας είπε στο Ευαγγέλιο. Ούτε μπορούμε να τα αλλάξομε, γιατί θα τα διαβάσουν και θα μας ελέγξουν, ούτε να τα παραποιήσομε γιατί θα μας ελέγξει ο ίδιος ο Θεός. Τώρα, ναι, το βάπτισμα, το χρίσμα, την Κοινωνία του Αγίου Σώματος και Αίματος του Χριστού, η Εκκλησία, είναι προϋποθέσεις, αλλά ταυτόχρονα δεν έχει [εγγύηση] σωτηρίας.

Είμαστε βαφτισμένοι, είμαστε και χρισμένοι, Κοινωνούμε, διαβάζομε και δύο Ευαγγέλια έλεγε και ο γερο Παΐσιος, και εωθινόν και στη Λειτουργία, αλλά η σωτηρία μας δεν... μας εγγυάται κανένας. Το βιβλίο της ζωής άλλος το κρατά, και άλλος γράφει εκεί, και για να γραφτείς πρέπει να έχεις τα ανάλογα προσόντα. Πρέπει να έχεις πλύνει τη στολή σου, και να είναι λευκή και να ακολουθάς το αρνίον όπου αν υπάγει.

Και να μένεις πιστός εις τον Θεό. Είπα κάποτε αυτή την όμορφη ιστορία με τον γερο Αβέρκιο στη Νέα Σκήτη που μέναμε, να την ξαναπώ. Που είναι έτσι με αυτό το κείμενο. Ε... είχε ένα γεροντάκι στη Νέα Σκήτη, εγώ δεν το πρόλαβα, ο γέροντάς μας το πρόλαβε, που έμενε στην Καλύβα που μέναμε εμείς, και στο κελάκι που μέναμε είχαμε τις εικόνες του, τα πραγματάκια του, τα είχαμε εμείς.

Αυτός έμενε στο σπήλαιο, εκεί που μέναμε, είχε μια σπηλιά μεγάλη που έμενε μέσα ο γερο Αβέρκιος. Απλούς άνθρωπος, πάρα πολύ απλός, ολιγογράμματος, έμενε μέσα στο σπήλαιο, και είχε σαν διακόνημα, σαν εργόχειρο για να ζει, να μαζεύει σαλιγκάρια, και να τα πουλά, και να μαζεύει κάτι αγριόχορτα που βγάζανε εκεί τα βράχια και τα πουλούσε υποτίθεται στους πατέρες και του έδιναν κανένα πιάτο φαΐ και τέτοια, περνούσε.

Αυτό το γεροντάκι όλα τα χρόνια της μοναχικής του ζωής, σε όλες τις αγρυπνίες, επειδή δεν ήξερε γράμματα, ήξερε λίγα γράμματα μόνο, καθόταν πίσω στον νάρθηκα, δεν πήγαινε μπροστά που ήταν οι ψάλτες, οι γεροντάδες, κτλ. Και ήταν πάντα εκεί στα σκοτεινά πίσω. Ο νάρθηκας της Νέας Σκήτης είναι τεράστιος και ολοσκότεινος. Εμείς ας πούμε που δεν ψάλαμε ξέρω 'γω είμαστε όλοι πίσω.

Μια μέρα, μια νύχτα στην αγρυπνία, χρόνια τώρα μετά, που ήταν στη Σκήτη, ενώ γινόταν η αγρυπνία, βλέπουν οι πατέρες στον γερο Αβέρκιο να διασχίζει τον νάρθηκα, το καθολικό, να πηγαίνει και να μπαίνει από την Ωραία Πύλη, και να στέκει στην Αγία Τράπεζα μπροστά. Πράγμα το οποίο δεν το έκαμε ποτέ του, αλλά δεν ήταν και ιερέας να πάει να σταθεί μπροστά στην Αγία Τράπεζα και να περάσει από την Ωραία Πύλη.

Και εκεί στο Άγ. Όρος προσέχουν πάρα πολύ αυτά τα πράγματα. Μέχρι που να τον σημαδέψουν να δουν τι έγινε, σου λέει τρελάθηκε, τα χάσε ο παππούς ξέρω 'γω, τον έβλεπαν που έλεγε, Αβέρκιος μοναχός δέσποτα, Αβέρκιος μοναχός. Και ύστερα έλεγε, το βλέπω, το διαβάζω, Αβέρκιος μοναχός. Ευχαριστώ δέσποτα, ευχαριστώ. Έλεγε αυτά.

Πήγανε και τον πιάσανε οι πατέρες, τι έπαθες γέροντα; Τι έπαθες; Ζαλίστηκες, είδες κανένα όνειρο; Λέει, τι έπαθα, λέει, δεν είχε ένα δεσπότην εδώ; Ποιο δεσπότην έχει βρε εδώ; Δεν έχει κανένα. Λέει, ένα δεσπότης εδώ που λειτουργούσε, μου έκαμε νόημα, έλεγε εδώ εσύ, και πήγα εκεί κοντά του, και μου λέει, πώς λέγεσαι; Και του λέω, Αβέρκιος μοναχός δέσποτα.

Και έγραψε το όνομά μου λέγει πάνω στην πλάκα. Εκεί είχαμε μια πλάκα μεγάλη που γράφομε τα ονόματα, τα ονόματα τα κτητορικά, αυτών που μνημονεύονται αιώνια. Και του λέει ο δεσπότης, διάβασε εδώ. Και διάβασα λέει, και λέει, Αβέρκιος μοναχός. Λέει, βλέπεις, έγραψα το όνομά σου εν βίβλω ζώντων. Ευχαριστώ δέσποτα, είπε αυτός και έφυγε, κατάλαβε.

Την επόμενη μέρα κοιμήθη. [μουρμουρητό] Την επόμενη μέρα κοιμήθη. Τον βρήκαν κεκοιμημένο, στη Σκήτη. Ναι, βέβαια, εντάξει ήταν ένας άνθρωπος άγιος, που εγράφη το όνομα του εν βίβλω ζώντων. Εμάς τα ονόματα μας τα γράφουν οι εφημερίδες προς το παρόν. [ακροατήριο γελά] [ασαφής] λίγο πράγμα, μετά τις εφημερίες μπορεί να γραφτεί και σε κανένα βίβλω ζώντων.

[παύση] [ανακοινώσεις, προσευχή & απόλυση]

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00