015 Αποκάλυψη (Κεφάλαιο 14) 📄💬🔖
Ομιλίες Β' Μητροπολίτη Λεμεσού ΑθανάσιουΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Οι γέροντες και οι ασκητές και οι προφήτες δεν είναι μες το ημέιλ, μες το Ίντερνετ πώς το λέτε. Δεν είναι του Ίντερνετ άνθρωποι. Ούτε έχουν τα χέρια τους ανοιχτά και τις τσέπες στους γεμάτες. Είναι άνθρωποι ασκητές, άνθρωποι του Θεού, άνθρωποι ταπεινοί ...
Ηχογραφήθηκε: Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Για την απομαγνητοφώνηση (📄) πατήστε εδώ, ή χρησιμοποιήστε το σύνδεσμο για τη σελίδα επεισοδίου από την εφαρμογή σας.
Αυτό το επεισόδιο περιέχει υπότιτλους (💬). Μπορείτε να τους προβάλετε χρησιμοποιώντας μια εφαρμογή συμβατή με Podcast 2.0 ή μια εφαρμογή που υποστηρίζει τη λειτουργία στίχων.
Τα ακόλουθα κεφάλαια (🔖) έχουν προστεθεί στο αρχείο. Μπορείτε να μεταβείτε σε οποιοδήποτε από αυτά χρησιμοποιώντας τη λειτουργία κεφαλαίων στην εφαρμογή σας. Για iPhones συνιστούμε το Overcast και για τα Android το Podcast Addict.
(00:00) Προσευχή
(00:23) Εισαγωγή/Ανακεφαλαίωση
(05:04) Σκοπός εικόνων/αινιγμάτων
(06:27) Σφράγισμα κ' αντίδρασή μας
(07:16) Παγκόσμιος έλεγχος
(08:03) Ποιος/Τι θα είναι ο Αντίχριστος
(08:46) Ασφάλεια μόνο στη Εκκλησία
(09:50) Πιστοί άχρι θανάτου
(10:35) [14:1] και είδα το αρνίο στο όρος ...
(11:19) Οι 144.000 σφραγισμένοι εν Χριστώ
(13:06) Το σφράγισμα στο βάπτισμα
(13:44) Το σταύρωμα στο μέτωπο
(14:19) Μια πανάρχαια συνήθεια
(14:49) Ο λόγος για τη χειρονομία
(16:07) [14:2] και φωνή απ' ουρανού ...
(16:51) [14:3] και τραγουδούσαν ωδή ...
(18:13) [14:4] και ήσαν παρθένοι ...
(18:54) Το μοναχικό τάγμα
(19:30) Ο γάμος δεν μολύνει
(20:09) Θέμα πνευματικής παρθενίας
(20:54) Η Αγία Μαρία η Αιγυπτία
(21:43) Οι ανδρείοι παρθένοι
(22:53) [14:5] και ήσαν άμωμοι ...
(23:39) [14:6] και είδα άλλον άγγελο ...
(24:39) [14:7] και είπαν με φωνή μεγάλη ...
(25:09) Το «φοβήθητε τον Κύριον»
(25:42) Ερμηνεία στίχου 7
(26:32) [14:8] 2ος άγγελος είπε, έπεσε ...
(27:03) Το αίνιγμα της Βαβυλώνας
(27:36) Ερμηνεία Πατέρων
(28:05) [14:9-10] και 3ος άγγελος λέγων ...
(28:54) Συνέπειες για τους χαραγμένους
(29:46) Δεν θα τιμωρήσει ο Θεός
(30:42) Συνέπειες κ' ευθύνη
(32:11) [14:11] και βάσανα αιώνια ...
(32:51) Μετενσάρκωση/μετεμψύχωση
(33:37) Η αίρεση του πουργκατορίου
(34:55) [14:12] εδώ θα φανεί η υπομονή ...
(35:19) Υπομονή κ' δύναμη
(36:28) [14:13] και άκουσα φωνή ...
(37:29) Τα αργά μας μας ακολουθούν
(38:56) [14:14] και είδα άσπρο σύννεφο ...
(39:31) [14:15-16] και άλλος άγγελος ...
(39:56) Η ώρα του «θερισμού»
(40:58) Το σιτάρι κ' τα αγριόχορτα
(41:31) Η παραβολή των ζιζανίων
(43:11) Εμπιστοσύνη στον Θεό
(43:37) [14:17] και άγγελος με δρεπάνι ...
(43:59) [14:18] και άλλος άγγελος είπε ...
(44:20) ... με το δρεπάνι τρύγησε ...
(44:52) [14:19] και ο άγγελος τρύγησε ...
(45:15) [14:20] πατήθηκαν τα «σταφύλια» ...
(46:41) Πώς θα ξεχωρίσουν τα σημεία;
(48:49) Μέλη Εκκλησίας θα πλανεύουν;
(49:48) Οι αιρετικοί
(50:21) Λύκοι με ένδυμα προβάτου
(51:18) Η πτώση της Ρώμης
(52:29) Αιρετικοί στις μέρες μας
(53:34) Μα είναι μοναχός, αγιορείτης ...
(54:15) Προσέχετε μην πλανηθείτε
(54:40) Οι αληθινοί γέροντες/ασκητές
(55:30) Και οι εκλεχτοί θα πλανηθούν;
(55:52) Δεν θα αφήσει ο Θεός, μη φοβάστε
(56:24) Θα πλανηθούν αυτοί που θέλουν
(57:22) Τέλος ομιλίας
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
[Προσευχή] Μ. Αθανάσιος: Είμαστε στη συνεχεία της Αποκαλύψεως, του βιβλίου της Αποκαλύψεως, στο 14ον κεφάλαιο. Για να συνδεθούμε λίγο με προηγούμενα, είδαμε στο 13ο κεφάλαιο ότι ο Απόστολος Ιωάννης βλέπει ότι εστάθηκε στην άκρη της θάλασσας, στον άμμο, και είδε να βγαίνει από τη θάλασσα ένα θηρίο που είχε 10 κερατά και 7 κεφάλες, και πάνω στα 10 κερατά είχε δέκα διαδήματα, κοσμήματα, στέμματα, και πάνω στις κεφαλές είχε ονόματα βλάσφημα.
Το θηρίο το οποίο είδε ήταν όμοιο με λεοπάρδαλη, και τα ποδιά του ήταν όμοια με αρκούδα, και το στόμα του ... [απευθύνεται σε άλλον] ... και το στόμα του σαν το στόμα του λιονταριού. Και ο δράκοντας, έδωσε σ' αυτό το θηρίο δύναμη, και έδωκε τον θρόνο του και του έδωσε και εξουσία μεγάλη. Μία από τις κεφαλές του, που φαινόταν να είναι σφαγμένη θανατηφόρα, να 'ναι πληγωμένη θανατηφόρα, και ότι η πληγή του θανάτου εθεραπεύτηκε, και εθαύμασε όλη η γη και ακολούθησε το θηρίο.
Και προσκύνησαν τον δράκοντα ο οποίος έδωκε την εξουσία στο θηρίο, και προσκύνησαν και το θηρίο, λέγοντας, ποιος είναι όμοιος με το θηρίο και ποιος μπορεί να πολεμήσει με αυτόν; Και στο θηρίο εδόθηκε στόμα για να λέγει λόγια υπερήφανα, και βλάσφημα, και του εδόθηκε εξουσία να κάμει πόλεμο ο οποίος θα διαρκέσει 42 μήνες.
Και άνοιξε το στόμα του και εβλασφήμησε τον Θεό, και το όνομα του Θεού, και τη σκηνή του Θεού, και όλους όσους κατοικούν εις τον ουρανόν. Και του εδόθηκε εξουσία να πολεμήσει εναντίον των αγίων και να τους νικήσει, και του εδόθηκε εξουσία πάνω σε κάθε φυλή, λαό, και γλώσσα, και έθνος. Και όλοι, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι της γης, των οποίων το όνομα δεν είναι γεγραμμένο στη Βίβλο της Ζωής, αυτοί θα προσκυνήσουν το θηρίο.
Και... θα αρνηθούν βέβαια τον Θεό. Στη συνέχεια λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, όποιος έχει αυτιά ας ακούσει, όποιος οδηγεί άλλους σε αιχμαλωσία θα πάει ο ίδιος σε αιχμαλωσία, όποιος σκοτώνει με μαχαίρι θα σκοτωθεί ο ίδιος με μαχαίρι, και εδώ θα φανεί η υπομονή και η πίστη των Αγίων. Στη συνέχεια στον στίχο 11, όπου ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος βλέπει άλλο θηρίο το οποίο αναβαίνει από τη γη αυτή τη φορά, όχι από τη θάλασσα, και είχε κέρατα δύο και ήταν όμοιος με το αρνίο αλλά η φωνή του ήταν σαν δράκοντας.
Έτσι, ήταν έναν άλλο θηρίο. Και εκτελεί την εξουσία του πρώτου θηρίου, και κάμνει τους ανθρώπους να το προσκυνούν, και κάμνει σημεία μεγάλα, θαύματα μεγάλα, και ώστε να κατεβαίνει και φωτιά από τον ουρανόν, και πλανά τους κατοίκους της γης, και οι άνθρωποι τον ακολουθούν λόγω των σημείων τα οποία κάμνει μπροστά σε όλους τους ανθρώπους.
Και αυτός προτρέπει το δεύτερον αυτό θηρίο, προτρέπει τους κατοίκους της γης, να κάμουν άγαλμα του θηρίου, και... το άγαλμα αυτό του θηρίου του δίνει ζωή, και το άγαλμα μιλά και θανατώνει όσους δεν προσκυνούν το άγαλμα του θηρίου. Και υποχρεώνει όλους, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους, να χαράξουν ένα σημάδι πάνω στο δεξί τους χέρι ή πάνω στο μέτωπό τους.
Και κανένας δεν θα μπορεί να αγοράζει ή να πουλήσει παρά μόνον αυτός που έχει το σημάδι, και το σημάδι αυτό θα είναι το όνομα του θηρίου ή ο αριθμός του ονόματος του θηρίου. Και λέγει στο στίχο 18, εδώ είναι η σοφία. Όποιος έχει νου ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου. Είναι αριθμός ανθρώπου, και είναι ο αριθμός 666. Εδώ τελειώσαμε την προηγούμενη φορά, στο 13ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.
Είπαμε ότι όλες αυτές οι εικόνες οι οποίες βλέπει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, είναι αινίγματα, είναι εικόνες, είναι... μηνύματα τα οποία μας δίνει ο Θεός, με σκοπό πάντοτε να τονίσει ο Θεός, σε μας, ότι πρέπει να έχομε πίστη στο Χριστό, ότι πρέπει να μην πανικοβαλλόμαστε, να μη φοβόμαστε, και να ξέρομε ότι τελικά θα νικήσει ο Θεός, και όχι ο διάβολος.
Και ότι αυτός που είναι μαζί με τον Χριστό δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, ούτε κινδυνεύει, ούτε θα νικηθεί από τον Αντίχριστο. Βέβαια θα περάσει δύσκολες στιγμές και δύσκολες ώρες, γιατί προς στιγμήν ο Αντίχριστος και όλα αυτά τα θηρία που περιγράφει εδώ που δεν θα είναι βέβαια θηρία, ζώα δηλαδή, αλλά θα είναι άνθρωποι, ιδεολογίες, ψευδοθρησκείες, διάφορα πράγματα, τα οποία θα πολεμούν τον Χριστό και την Εκκλησία και θα διώκουν τους Χριστιανούς.
Είπαμε ακόμα ότι... υπάρχουν κάποια από τα αναφερόμενα τα οποία μας θυμίζουν κάτι από όλα αυτά που γίνονται σήμερα στον κόσμο, αυτό το σφράγισμα το οποίο σφραγίζονται τα πάντα και αυτός που δεν θα το έχει δεν θα μπορεί ούτε να απολύει ούτε να αγοράζει, ότι πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί γιατί κυκλοφορούν και διαφημίζονται διάφορες τέτοιες ενέργειες και καταστάσεις, ούτε βέβαια υπερβολικά ας πούμε φοβισμένοι με την έννοια ότι οτιδήποτε να νομίζουμε ότι μας εσφράγισαν, αλλά και από την άλλη πλευρά να μην είμαστε εύκολοι στο να ε...
μην ερευνούμε τα πράγματα. Όλα αυτά προετοιμάζουν έναν παγκόσμιον έλεγχο, μια παγκόσμια δυνατότητα να ελεγχθούν οι πάντες και τα πάντα. Σήμερα είναι εύκολο να καταλάβομε πώς θα ελεγχθούν οι πάντες και τα πάντα, δεν είναι καθόλου δύσκολο, ο κόσμος όλος έχει γίνει μια γειτονιά πλέον, και... μπορούμε να εννοήσουμε πώς θα γίνει πρακτικά αυτό το πράγμα.
[παύση] Ο λόγος που εδώ αναφέρεται αυτός ο αριθμός είναι για να ξέρουν οι άνθρωποι και να καταλάβουν το τι θα συμβαίνει τότε και να μην είναι τόσο συνεσκιασμένα ώστε να μην τα καταλάβουν οι άνθρωποι. Ακόμα είχαμε πει ότι ο Αντίχριστος θα είναι συγκεκριμένος άνθρωπος. Άνθρωπος θα είναι. Νομίζω ρωτήσατε την προηγούμενη φορά εάν γεννήθηκε, κάποιοι λένε ότι γεννήθηκε ή δεν γεννήθηκε.
Κοιτάξτε, δεν έχομε σαφείς πληροφορίες εάν γεννήθηκε ή δεν γεννήθηκε ο Αντίχριστος. [παύση] Πάντως εκείνο που ξέρομε είναι ότι δεν έχει εμφανιστεί ακόμα. Δεν τον έχομε δει, δεν έχει ακουστεί ας πούμε ότι εμφανίστηκε, δεν είναι κάτι που θα γίνει στα κρυφά, είναι κάτι που θα γίνει φανερά. Θα το πάρουν είδηση όλοι οι άνθρωποι.
Όμως, το πότε θα έρθει αυτό το ξέρει μόνον ο Θεός και όχι εμείς διότι η παρουσία του συνδέεται και με τη συντέλεια του κόσμου, που είναι γεγονός που το γνωρίζει μόνον ο Πανάγαθος Θεός. Εμείς να προσέχομε, εμείς να είμαστε μέσα στην Εκκλησία. Η ασφάλεια των πιστών ανθρώπων, ιδίως τις έσχατες αυτές μέρες, πάντοτε βέβαια, αλλά τις έσχατες αυτές μέρες είναι η Εκκλησία.
Εάν είμαστε μέσα στην Εκκλησία, ενωμένοι με την Εκκλησία, δεν έχομε να φοβηθούμε τίποτε. Εκεί που έχομε να φοβηθούμε είναι, εάν χωριστούμε από την Εκκλησία και ακολουθούμε δικούς μας δρόμους και δικά μας μονοπάτια, εκεί σίγουρα κινδυνεύομε και χωρίς να εμφανιστεί ο Αντίχριστος. Γιατί ο άνθρωπος που χωρίζεται από την Εκκλησία είναι σαν το πρόβατο που φεύγει από το υπόλοιπο κοπάδι των πρόβατων και το τρώει ο λύκος.
[παύση] Αυτή είναι η εικόνα που μας παρουσιάζει στο 13ο κεφάλαιο ο Απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος. Είναι μια περιγραφή που μας βάζει σε μεγάλους προβληματισμούς, αλλά πρέπει να είμαστε πάντοτε αποφασισμένοι ώστε για την αγάπη του Χριστού μας και για την πίστη μας εις Αυτόν και για την παραμονή μας μέσα στην Εκκλησία, να είμαστε ετοιμασμένοι εάν χρειαστεί να θυσιάσομε τα πάντα, ακόμα και τη ζωή μας την ίδια.
Γιατί σίγουρα αξίζει να πεθάνει κανείς μέσα στην Εκκλησία παρά να ζήσει για λίγα χρόνια μακράν του Θεού και εκτός της Εκκλησίας. Πηγαίνομε στο 14ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, στο στίχον 1, και λέγει. «[14:1] Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀρνίον ἑστηκὸς ...» «... ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών, καὶ μετ’ αὐτοῦ ...» «... ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ...»
«... ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ...» «... γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν». Ήταν καταθλιπτική η εικόνα που είδαμε μέχρι τώρα, έτσι. Προηγουμένως είδαμε θηρία, είδαμε... πράγματα φοβερά, τρομερά, είδαμε το όνομα του Αντιχρίστου, είδαμε όλα αυτά τα οποία σίγουρα μας βάζουν σε σκέψεις και... έτσι... σε μια αθυμία ψυχική.
Αλλά ταυτόχρονα, σε συνέχεια, μας μεταφέρει σε μια άλλη εικόνα ο Απόστολος Ιωάννης. Τι λέει τώρα; «Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ», και μετά κοίταξα λέει, και να, το αρνίον στεκόταν πάνω στο όρος Σιών, και μαζί του 144 χιλιάδες άνθρωποι, που είχαν γραμμένο επάνω στα μέτωπά τους, το όνομά του και το όνομα του πατέρα του. Βλέπετε, μια άλλη εικόνα τώρα.
Το Αρνίο, ο Χριστός είναι το Αρνίο, το οποίο στέκει πάνω στο όρος Σιών. Το όρος Σιών είναι η Εκκλησία. Το Αρνίο στέκει μέσα και πάνω στην Εκκλησία, και μαζί με το Αρνίον 144 χιλιάδες άνθρωποι – όλοι αυτοί οι αριθμοί είναι συμβολικοί. Έτσι, δεν είναι ότι είναι προκαθορισμένο 144 χιλιάδες θα είναι αυτοί που θα είναι μαζί με το Αρνίο. Θα δούμε μετά ότι πολύς κόσμος είναι μαζί με το Αρνίον, αλλά αυτοί οι 144 χιλιάδες αυτή τη στιγμή φαίνονται μαζί του, και πάνω στο μέτωπό τους έχουν γραμμένο το όνομα του Πατρός του και το όνομα το δικό του.
Δηλαδή είναι άνθρωποι αφιερωμένοι ολοκληρωτικά στο Θεό. Βλέπετε προηγουμένως, είδαμε ότι ο Αντίχριστος θα σφραγίσει με το όνομά του το μέτωπο και το δεξί χέρι των δικών του ανθρώπων. Στη συνέχεια, ο Χριστός έχει εσφραγισμένους με το όνομα του Θεού, του Πατρός, και του Υιού, το δικό του, τα μέτωπα, της ψυχές, των δικών του ανθρώπων.
Γι' αυτό και... βλέπετε όταν βαπτιζόμαστε, και χριώμεθα με το Άγιο Μύρο, τι λέγει στο Άγιο Μύρο, στο Χρίσμα, όπου είναι η χειροτονία των λαϊκών, είναι το Άγιο Πνεύμα που δίδεται στους λαϊκούς, όλους εμάς, και μας κάνει μέλη της Εκκλησίας, τι λέμε στο Άγιο Χρίσμα; «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου». Σφραγίζεται, σφραγίζομεν αυτόν τον νεοσύλλεκτο στρατιώτη του Χριστού μας, ο οποίος έλαβε το Άγιο Βάπτισμα, με το Άγιο Μύρο και τον σφραγίζομε στο μέτωπο, στο στήθος, στις αισθήσεις, παντού το σφραγίζομε με το Άγιο Μύρο.
Και πάντοτε στο μέτωπό μας βάζομε τον τύπο του Τιμίου Σταυρού και θυμίστε ότι εδώ στην Κύπρο, δεν ξέρω σ' άλλα μέρη αν γίνεται, αλλά εδώ το είχαμε, οι παππούδες, οι γιαγιάδες μας όταν άρχιζε η Θεία Λειτουργία, έκαναν εδώ στο μέτωπό τους το τύπο του Τιμίου Σταυρού, με τον αντίχειρά τους. Αυτό το πράγμα, όσο κι αν μας φαίνεται, μας φαινόταν, κι εγώ που το έβλεπα τις γιαγιάδες να κάνουν έτσι, χαμογελούσα, λέω τι κάμνουν οι γιαγιάδες.
Ξέρετε πόσον αρχαίο πράγμα είναι αυτό; Πανάρχαιο. Οι Αποστολικές Διαταγές, κείμενο των πρώτων χριστιανικών αιώνων, μαρτυρεί ότι, λέει εκεί ότι, ο προϊστάμενος της Ευχαριστίας λέει, πριν αρχίσει τη Θεία Λειτουργία, πριν εκφωνήσει τη Δοξολογία εις την Αγίαν Τριάδα, «δια του αντίχειρος σφράγισις», τον τύπο του Τιμίου Σταυρού επί του μετώπου, έτσι έκανε το Σταυρό πάνω στο μέτωπο, εκφωνούσε τη Δοξολογία και άρχιζε τη Θεία Λειτουργία.
Είναι πανάρχαια συνήθεια αυτή. Εμείς που νομίζαμε ότι έτσι το κάμνουν οι κοτσάκαρες γιατί έτσι νομίζουν, είναι συνήθεια αιώνων μέσα στην Εκκλησία, αιώνων. Μπορεί οι γιαγιάδες μας σίγουρα δεν ήξεραν ότι αναφέρεται, αλλά κοιτάξτε, μια απλή χειρονομία που εγίνετο μες την Εκκλησία, διατηρήθηκε αιώνες ολόκληρους, και έχει τόση βαθιά ρίζα.
Και εδώ στο μέτωπο επειδή θεωρείται ο χώρος αυτός ας πούμε το ηγεμονικό του μυαλού μας, ότι εδώ είναι το μυαλό μας που ελέγχει και κυβερνά την ύπαρξή μας και τη ζωή μας ας πούμε, ο εγκέφαλος μας και η προσωπικότητά μας και όλα αυτά, εκεί λοιπόν σφραγίζομε με τον τύπο του Τιμίου Σταυρού ώστε να παραμείνομε πιστοί δούλοι του Χριστού μας και να μας φυλάξει η Χάρης του Θεού να μην αρνηθούμε ούτε θεωρητικά ούτε πρακτικά την πίστη μας και να μείνουμε πιστοί εις την Αγία Εκκλησία και εις τον Κύριό μας Ιησού Χριστόν.
[παύση] Έχουν λοιπόν το όνομα του Θεού γραμμένο πάνω στο μέτωπό τους. Όχι ότι θα έχουν γραμμένο κάποιο όνομα στο μέτωπό τους, έτσι; Αλλά το ότι είναι εσφραγισμένοι, είναι αφιερωμένοι, είναι αφοσιωμένοι εις τον Θεόν, αφιερωμένοι στον Θεόν. Στίχος 2. «[14:3] καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ...» «... ὡς φωνὴν ὑδάτων πολλῶν ...»
«... καὶ ὡς φωνὴν βροντῆς μεγάλης· ...» «... καὶ ἡ φωνὴ ἣν ἤκουσα, ὡς κιθαρῳδῶν κιθαριζόντων ...» «... ἐν ταῖς κιθάραις αὐτῶν». Και άκουσε λέγει από τον ουρανό φωνήν, σαν τη βοή πολλών νερών, και σαν βοή μεγάλης βροντής, και η φωνή που άκουσα έμοιαζε σαν μουσική που κάνουν οι κιθαριστές με τις κιθάρες τους. Βλέπετε, πόσο άγριες ήταν οι εικόνες οι άλλες, και πόσο αρμονικές και ήρεμες και χαρούμενες είναι οι εικόνες της παρουσίας και της ευλογίας του Θεού.
[παύση] Στίχος 3. «[14:3] καὶ ἄδουσιν ᾠδὴν καινὴν ἐνώπιον τοῦ θρόνου ...» «... καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων· ...» «... καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο μαθεῖν τὴν ᾠδὴν ...» «... εἰ μὴ αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ...» «... οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς». Αυτοί λοιπόν οι 144.000 τραγουδούσαν έναν καινούργιο άσμα, μια καινήν ωδήν, ένα καινούργιο άσμα, μπροστά στο θρόνο, και μπροστά στα τέσσερα ζώα – θυμάστε την εικόνα εκείνη που είδαμε, το θρόνο του Θεού, τα τέσσερα ζώα που συμβολίζουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές και τους πρεσβυτέρους.
Ενώπιον αυτού λοιπόν του θρόνο και των τεσσάρων ζώων και των πρεσβυτέρων, αυτοί ψάλλουν, τραγουδούν, έναν καινούργιο ύμνο, έναν καινόν ύμνο, τον οποίο όμως κανένας δεν μπορεί να μάθει, κανένας δεν μπορεί να μάθει αυτόν τον ύμνο παρά μόνον αυτοί οι 144.000 οι οποίοι είναι ηγορασμένοι από της γης. Είναι αυτοί οι οποίοι έχουν λυτρωθεί από την αμαρτία.
Γη δεν εννοεί τη γη αυτή που είμαστε εμείς, εννοεί το γήινο φρόνημα, το αμαρτωλό φρόνημα, το σαρκικό φρόνημα. Αυτό το φρόνημα το οποίο μας κρατά αιχμαλώτους μέσα στην αμαρτία. Και λέγει στη συνέχεια, «[14:4] οὗτοί εἰσιν οἳ μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· ...» «... παρθένοι γάρ εἰσιν. ...» «... οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ. ...»
«... οὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ...» «... ἀπαρχὴ τῷ Θεῷ καὶ τῷ ἀρνίῳ». Αυτοί λοιπόν οι 144.000, αυτοί οι... οι άνθρωποι εκείνοι, είναι αυτοί οι οποίοι δεν εμολύνθηκαν και δεν έχασαν την παρθενία τους. Είναι αυτοί που ακολουθούν το αρνίον όπου και αν υπάγει, αυτοί οι οποίοι αγοράστηκαν από όλη την ανθρωπότητα και έχουν προσφερθεί εις το Θεό και στο αρνίο ως δώρο.
Θα πει κανείς εδώ τώρα ότι... καταρχάς 144.000, από ό,τι φαίνεται εδώ, ομιλεί για άνδρες, ή κάποιοι άκουσα εδώ, είναι μοναχοί, που είναι παρθένοι και δεν έχουν σχέσεις γάμου. Όμως- είναι και αυτό μια ερμηνεία. Κάποιοι πατέρες ομιλούν ότι αυτό είναι το μοναχικό τάγμα το οποίο προσφέρεται εις τον Θεό ως δώρο από την ανθρωπότητα οι οποίοι αφιερώθηκαν στο Θεό και δεν εμπήκαν μέσα στον γάμο.
Όμως, δεν μπορούμε να πούμε ότι ο γάμος μολύνει τον άνθρωπο, αφού η Εκκλησία ευλογεί τον γάμο. Η Εκκλησία δεν ευλογεί μολύσματα και δεν μολύνονται τα έργα της Εκκλησίας. Και μάλιστα η ίδια Εκκλησία, δια Οικουμενικών Συνόδων, αφόρισε και αναθεμάτισε αυτούς οι οποίοι εθεωρούσαν τον γάμο ως μόλυσμα. Και είπε ότι όποιος λέγει ότι, ο γάμος είναι μίασμα, και μολύνεται ο άνθρωπος με τον γάμο, και θεωρείται ακάθαρτος και ότι είναι ξέρω 'γω κατώτερος και όλα αυτά, αποκόπτεται από την Εκκλησία.
Άρα δεν είναι θέμα της σωματικής παρθενίας, αλλά θέμα της πνευματικής παρθενίας, ότι δεν είναι ότι είναι μόνον άνδρες. Άνδρες γυναίκες, γιατί και γυναίκες μοναχές υπάρχουν πολλές. Αυτές δεν θα είναι μαζί με το αρνίο, θα είναι μόνον άνδρες; Γιατί δεν λέει λοιπόν ότι δεν εμολύνθησαν με τα γυναικών ή με τα ανδρών; Δεν είναι έτσι. Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δεν εμόλυναν την ψυχή τους με την αμαρτία.
Η αμαρτία είναι αυτή που μας μολύνει, όχι ο γάμος. Ο γάμος δεν μολύνει τον άνθρωπο. Βεβαίως η παρθενία είναι μια οδός που αν κάποιος θέλει να την ακολουθήσει είναι ελεύθερος να το ακολουθήσει αλλά δεν σημαίνει ότι ο γάμος μολύνει την ψυχή του ανθρώπου. Και η παρθενία δεν είναι μόνο σωματική αρετή, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι παρθένοι σωματικά αλλά η ψυχή τους είναι μολυσμένη, η ψυχή τους έχει χίλια δυο άλλα πάθη, και υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν παρθενία σωματική, όμως στη συνέχεια μπήκαν μέσα στον χώρο της Εκκλησίας και αγίασαν και έφτασαν σε μεγάλα μέτρα και ξεπέρασαν και τους σωματικά παρθένους, όπως η Αγία Μαρία η Αιγυπτία η οποία έφτασε σε τέτοια μέτρα αγιότητος, παρόλο που δεν ήταν παρθένος, και όχι μόνο παρθένος δεν ήταν αλλά ξέρετε ήταν και πόρνη, ήταν μια κοινή γυναίκα, η οποία αμάρτησε εκατοντάδες χιλιάδες φορές, και παρά ταύτα όμως δια της μετανοίας, και μέσα στην Εκκλησία, αγίασε και έφτασε σε μεγάλα μέτρα.
Δεν αποκόπτεται λοιπόν η Αγία Μαρία η Αιγυπτία από το να βρίσκεται μαζί με το αρνίον, τον Χριστό, επειδή δεν ήταν παρθένος σωματικά, ή επειδή δεν ήταν άνδρας, αλλά εδώ θέλει να πει όλους αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι εφύλαξαν τον εαυτόν τους από την αμαρτία. Και μάλιστα υπαινίσσεται εδώ άνδρες, γιατί λέει κάποιος ερμηνευτής, για να αποδείξει ότι οι ακολουθούντες τον Χριστόν έχουν ανδρείον φρόνημα, και όχι δειλό φρόνημα.
Έχουν ανδρείαν, πρέπει να έχουν γενναιότητα, να μην είναι δειλοί, να μη φοβούνται, να μην έχουν γυναικείο φρόνημα με την έννοια του φόβου, αλλά ανδρείον φρόνημα με την έννοια ότι δεν φοβούνται να αγωνιστούν, να κακοπάθουν, να ομολογήσουν για τον Χριστόν. Αυτοί λοιπόν είναι πραγματικά παρθένοι, όσοι είναι άγιοι, όσοι είναι νυμφευμένοι με τον Χριστό, αυτοί που ακολουθούν το αρνίο όπου αν υπάγει.
Αυτοί προσφέρονται εις τον Θεό ως δώρον από την ανθρωπότητα, και στίχος 5, «[14:5] καὶ οὐχ εὑρέθη ψεῦδος ἐν τῷ στόματι αὐτῶν· ...» «... ἄμωμοι γάρ εἰσιν». Δεν ευρέθηκε ψέμα στο στόμα τους γιατί είναι άμωμοι, δεν έχουν κανένα μώμον, κανένα ψεγάδι. Είναι αυτοί όλοι οι άνθρωποι, οι Άγιοι, οι οποίοι αγιάστηκαν μέσα στην Εκκλησία, μέσα στην ασκητικήν αγωγήν της Εκκλησίας, μέσα στη μετάνοια, μέσα στα Άγια Μυστήρια, μέσα σε όλα αυτά που η Αγία μας Εκκλησία μας προσφέρει προκειμένου να πορευθούμε προς τον Θεόν.
Αυτοί λοιπόν ψάλλουν αυτόν τον ύμνο, αυτοί είναι μαζί με το Αρνίο, αυτοί είναι που έχουν την καινήν ωδή, αυτοί είναι που έχουν το όνομα του Θεού γραμμένο στο μέτωπό τους, που είναι αληθείς, και είναι άμωμοι. Στη συνέχεια, λέγει ο προφήτης, ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, στον στίχο 6, «[14:6] καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον πετόμενον ἐν μεσουρανήματι, ...»
«... ἔχοντα εὐαγγέλιον αἰώνιον εὐαγγελίσαι ...» «... ἐπὶ τοὺς καθημένους ἐπὶ τῆς γῆς ...» «... καὶ ἐπὶ πᾶν ἔθνος καὶ φυλὴν καὶ γλῶσσαν καὶ λαόν». Τότε λέγει είδε έναν άλλον άγγελο, να πετά στο μέσο του ουρανού. Έτσι, στο μέσο του ουρανού πετά ένας άλλος άγγελος, που είχε ένα χαρμόσυνο αιώνιον άγγελμα. Ένα Ευαγγέλιο, ένα χαρμόσυνο άγγελμα, να αναγγείλει και να χαροποιήσει, να κηρύξει, σε όλους τους ανθρώπους και σε κάθε έθνος, και σε φυλή και γλώσσα και λαό.
Σε όλους λοιπόν «ἐν μεσουρανήματι», ενώπιον πάντων, χωρίς καμιά σκιά, χωρίς τίποτα να το αποκρύβει, ένας άγγελος έχει μια χαρμόσυνη αγγελία να ευαγγελιστεί σε όλο τον κόσμο. Και τι λέγε αυτή η αγγελία; Στίχος 7. «[14:7] λέγων ἐν φωνῇ μεγάλῃ· ...» «... Φοβήθητε τὸν Κύριον καὶ δότε αὐτῷ δόξαν, ...» «... ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς κρίσεως αὐτοῦ, ...»
«... καὶ προσκυνήσατε τῷ ποιήσαντι ...» «... τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ...» «... καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πηγὰς ὑδάτων». Αυτός ο άγγελος λοιπόν, που ήταν στο μεσουράνημα, και ο οποίος είχε τη χαρμόσυνη αγγελία, έλεγε με δυνατή φωνή, «φοβηθείτε τον Κύριον, και δότε αυτού δόξαν». Το φοβήθητε τον Κύριον, δεν σημαίνει να σας πιάσει...
ψυχολογική φοβία, και να πάθετε φοβίες δηλαδή. Αλλά φόβος του Θεού σημαίνει αγάπη του Θεού. Σημαίνει αγάπη, δέος, σεβασμός, σημαίνει αυτή η αίσθησης του μεγαλείου, και της αγιότητας του Θεού, και ταυτόχρονα της παρουσίας του Θεού μέσα μας, και κοντά μας, και της δικής μας αδυναμίας βέβαια και της δικής μας ρυπαρότητας.
Λοιπόν, λέγει, φοβηθείτε τον Θεό και δοξάστε τον. Δότε λοιπόν δόξα στον Θεό γιατί ήρθεν η ώρα να κάμει κρίση, ήρθεν η ώρα της δικαιοσύνης του Θεού, και προσκυνήστε αυτόν που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα, και τις πηγές των υδάτων. Έτσι; [παύση] Σκεφτείτε την προηγούμενη εικόνα που παρακινούσε εκείνο το θηρίο να προσκυνήσουν την εικόνα του δράκοντος, στην εικόνα του θηρίου, και ένα πλήθος ανθρώπων, το μέγα μέρος ανθρώπων, επροσκύνησε, και εδώ έχομε την άλλη αγγελία, τον άγγελο του Θεού ο οποίος επαγγέλλεται και μας καλεί όλους να προσκυνήσομε τον αληθινό Θεό και να δοξάσομε τον αληθινό Θεό, τον δημιουργό των πάντων.
Και στη συνέχεια, στίχος 8, λέγει, «[14:8] καὶ ἄλλος δεύτερος ἄγγελος ἠκολούθησε λέγων· ...». Έρχεται ένας δεύτερος άγγελος μετά από τον πρώτο ο οποίος λέγει, «... Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ...» «... ἣ ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς ...» «... πεπότικε πάντα τὰ ἔθνη». Έπεσε λέγει, έπεσε η μεγάλη Βαβυλώνα, αυτή που πότισε όλα τα έθνη με το μεθυστικό κρασί της πορνείας της.
Μιλά αινιγματωδώς για τη μεγάλη Βαβυλώνα, αυτήν τη Βαβυλώνα η οποία... [παύση] ερμηνεύεται ως πόλης, ως αυτοκρατορία, ως χώρα, ως ιδεολογία, ως κάτι τέλος πάντων η οποία κατάφερε να ποτίσει όλα τα έθνη με την πορνεία της και με τα... αυτές όλες τις ακαθαρσίες που έκαμνε. [παύση] Οι πατέρες είδαν διάφορες ερμηνείες, άλλοι τη Ρώμη, άλλοι διάφορες άλλες τέλος πάντων πρόσκαιρες βασιλείες, πάντως φαίνεται ότι κάποια ισχυρά δύναμης, κάποια ισχυρά κατάστασης, συντρίβεται, πέφτει, η οποία κατάσταση αυτή κατάφερε να ποτίσει με την ακαθαρσία ένα πλήθος από τους ανθρώπους.
Και τρίτος άγγελος, έτσι, ο πρώτος άγγελος είναι που ευαγγελίστηκε να προσκυνήσουμε τον Θεό, ο δεύτερος άγγελος αναγγέλλει την πτώση της Βαβυλώνος της μεγάλης, και στίχος 9, «[14:9] Καὶ ἄλλος ἄγγελος τρίτος ἠκολούθησεν αὐτοῖς ...» «... λέγων ἐν φωνῇ μεγάλῃ· ...». Και τρίτος άγγελος ακολουθά λοιπόν τους άλλους δύο, και λέγει με μεγάλη φωνή, «... Εἴ τις προσκυνεῖ τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, ...»
«... καὶ λαμβάνει τὸ χάραγμα ἐπὶ τοῦ μετώπου αὐτοῦ ...» «... ἢ ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ, ...» «... [14:10] καὶ αὐτὸς πίεται ἐκ τοῦ οἴνου ...» «... τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ κεκερασμένου ἀκράτου ...» «... ἐν τῷ ποτηρίῳ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ, ...» «... καὶ βασανισθήσεται ἐν πυρὶ καὶ θείῳ ...» «... ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου».
Αυτός ο τρίτος άγγελος λέγει με μεγάλη φωνή ότι, όποιος προσκυνά το θηρίον, και το άγαλμα του θηρίου – θυμάστε το άγαλμα του θηρίου το οποίο εμφανίστηκε να έχει ζωή και καλούνταν οι άνθρωποι να το προσκυνήσουν και προσκύνησαν πολλοί και όποιος λαμβάνει το χάραγμα του θηρίου, είτε στο μέτωπόν του, είτε πάνω στο χέρι του, αυτός λοιπόν λέει που προσκυνά το θηρίο και την εικόνα του θηρίου και λαμβάνει το χάραγμα, αυτός θα πιει από το κρασί του θυμού του Θεού, και από το ανόθευτο ποτήρι της οργής του Θεού, και θα βασανιστεί με φωτιά και θειάφι μπροστά στους αγίους αγγέλους και μπροστά στο Αρνίο.
Θα βληθεί δηλαδή, θα πάει μέσα στην κόλαση. Θα μου πει κάποιος τώρα ότι, καλά ο Θεός τιμωρά τον κόσμον και θα πάρει αυτούς τους ανθρώπους να τους πετάξει μέσα στις φωτιές και μέσα στα θειάφια και μέσα στα... αυτά τα όλα εδώ που λέει και μετά που λέει και άλλα ακόμα; Είπαμε ότι αυτές είναι εικόνες. Είναι για να δείξει τη μεγάλην οδύνη, τον μεγάλο πόνο, τον αβάσταχτο, τον απερίγραπτο πόνο, τον οποίο θα δοκιμάσουν οι ψυχές των δυστυχών ανθρώπων οι οποίοι θα κάμουν το τραγικό λάθος να προσκυνήσουν το θηρίο και να δεχθούν το χάραγμα του θηρίου στο μέτωπο και στο χέρι, και, αυτά όλα που θα υποστούν θα είναι οι συνέπειες των έργων τους.
Δεν είναι ότι ο Θεός θα τους τιμωρήσει, αλλά αυτοί θα επισύρουν εις τον εαυτό τους αυτές όλες τις συνέπειες. Όπως στην πτώση. Ο Θεός είπε στους πρωτοπλάστους, εάν παραβείτε την εντολή να φάτε από τον καρπό, θα αποθάνετε. Δεν είναι ότι ο Θεός τους ετιμώρησε με το θάνατο, απλώς τους είπε τι θα πάθουν, τι θα έρθει σαν συνέπεια, το να διακόψουν τη σχέση τους με τη Ζωή.
Αν πεις ενός ανθρώπου ότι, κοίταξε, εάν φας από αυτό το δηλητήριο θα πεθάνεις, και το τρώει και πεθαίνει, δεν σημαίνει ότι εσύ που του είπες τον επέθανες τον άλλον άνθρωπο. Εσύ του είπες ότι αν το φας θα πεθάνεις. Του υπέδειξες ότι μη το φάεις να μην πεθάνεις. Του υπέδειξες ότι θα έχει συνέπεια, τον θάνατο, αυτή η πράξη σου.
Εάν το φάει και πεθάνει, ο ίδιος φέρει την ευθύνη του θανάτου του και όχι εσύ που το είπες και πολύ περισσότερο εσύ απαλλάσσεσαι τις ευθύνες διότι τον προειδοποίησες, ότι αυτή θα είναι η κατάληξη της ενέργειάς σου το να φας από αυτόν το δηλητήριο και να αποθάνεις. Αυτοί λοιπόν οι οποίοι αδιαφορούν και δεν προσέχουν τη ζωή τους, και κινούμενοι από ιδιοτελή κίνητρα, και από φόβον ίσως, και συμφέροντα και οτιδήποτε άλλο, αρνηθούν το Θεό, αυτοί θα έχουν ως αποτέλεσμα να χωριστούν από τον Θεόν αιώνια και να βιώσουν αυτήν όλην την οδύνη, τον αβάστακτο πόνο, ο οποίος είναι συνέπεια του χωρισμού τους από την αγάπη του Θεού.
Και λέγεις στον στίχο 11. «[14:11] καὶ ὁ καπνὸς τοῦ βασανισμοῦ αὐτῶν ...» «... εἰς αἰῶνας αἰώνων ἀναβαίνει, ...» «... καὶ οὐκ ἔχουσιν ἀνάπαυσιν ἡμέρας καὶ νυκτός ...» «... οἱ προσκυνοῦντες τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, ...» «... καὶ εἴ τις λαμβάνει τὸ χάραγμα τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ». Και αυτός όλος ο βασανισμός, αυτή όλη η οδύνη, αυτός όλος ο πόνος, θα είναι ατελείωτος, εις τους αιώνας των αιώνων.
Και δεν θα βρουν ανάπαυση ούτε μέραν ούτε νύχτα, αυτοί που θα προσκυνήσουν το θηρίον και την εικόνα του θηρίου, και αυτοί οι οποίοι θα πάρουν πάνω τους χαραγμένον το όνομά του. Συνεχίζει αυτή η περιγραφή της οδύνης αυτών των ανθρώπων, και λέει για εδώ δεν θα έχουν ανάπαυση εις αιώνας αιώνων. Και το λέει και ο Χριστός στο Ευαγγέλιο.
Αυτό είναι η απάντησης για κάποιες θεωρίες που ε... έχουν καταδικαστεί βεβαίως συνοδικά από την Εκκλησία, της μετενσάρκωσης, της μετεμψύχωσης, που λένε ότι ο άνθρωπος όταν πεθαίνει πάει σε άλλο σώμα, γίνεται άλλος και τα λοιπά, και άλλος και άλλος, και... ότι επανέρχεται ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος δεν επανέρχεται. Μια φορά ζει και μια φορά πεθαίνει και μετά έχει ανάσταση των νεκρών και αιώνια βασιλεία του Θεού ή αιώνιο χωρισμό από τον Θεό.
Και μια άλλη αίρεση η οποία πρέσβευε, ότι κάποια στιγμή όλη αυτή η οδύνη θα τελειώσει. Και... εντάξει, θα βασανιστούν κάμποσα χρόνια, ανάλογα με τις αμαρτίες τους, και κάποια στιγμή θα τελειώσει και θα μεταπηδήσουν σε άλλη κατάσταση, ένα πράγμα που λένε και οι Παπικοί, οι οποίοι έχουν το πουργκατόριο πυρ, το καθαρτήριον πυρ, που λένε, εντάξει, θα κάτσεις μες τη φωτιά ξέρω 'γω 500 χρόνια ανάλογα με τις αμαρτίες σου και άμα τελειώσει μετά θα μεταπηδήσεις σε άλλη κατάσταση.
Σαν τις... σαν εκείνες τι φρυγανιές που κάνει εκείνο το πράγμα, που μόλις ψηθείς, τακ, πετάγεσαι και... [ακροατήριο γελά] είναι μια εικόνα του πουργκατορίου πυρός. Άμα ψηθείς πετάγεσαι και πάεις αλλού. [παύση] Είναι γελοία πράγματα αυτά. Είναι εφευρήματα των Παπών για να πουλούν συγχωροχάρτια. [παύση] Δυστυχώς είναι εις αιώνας αιώνων και η Βασιλεία του Θεού για αυτούς οι οποίοι θα είναι μέσα και θα είναι μακάριοι και τρισμακάριοι, και δυστύχημα και δυστυχία για αυτούς που θα χωριστούν από τον Θεό γιατί δεν θα υπάρχει δυνατότητα να αλλάξει η κατάσταση της οδύνης.
Όλα αυτά τα πράγματα, λέγει εδώ στο στίχο 12, «[14:12] Ὧδε ἡ ὑπομονὴ τῶν ἁγίων ἐστίν, ...» «... οἱ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ ...» «... καὶ τὴν πίστιν Ἰησοῦ». Εδώ θα φανεί η υπομονή των Αγίων, και αυτούς που τηρούν τις εντολές του Θεού και φυλάττουν την πίστη τους στον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Το να ακολουθεί κανείς τον Χριστόν, χρειάζεται υπομονή πολύ.
Και, να τηρείς τις εντολές του Θεού και να μένεις πιστός εις τον Θεό χρειάζεται πράγματι δύναμης πολύ, αλλά αυτή τη δύναμη τη δίνει ο Θεός σ' αυτούς που ζητούν από τον Θεό τη δύναμη αυτή. Και σε ποιους ο Θεός δίνει δύναμη; Σε αυτούς που θέλουν. Εμείς δύναμη δεν έχομε. Τι έχομε όμως; Την ελευθερία μας. Δώσε στον Θεό την πρόθεσή σου, και λαμβάνεις παρά αυτού δύναμη.
Δώσε το Θεό πρόθεσή και λαμβάνεις παρά αυτού τη δύναμη, λέγουν οι Πατέρες. Δώσε στον Θεό τη θέλησή σου. Πες του Θεού ότι εγώ θέλω. Εγώ Θεέ μου θέλω να σε ακολουθήσω, θέλω να είμαι μαζί σου, και εάν εσύ θέλεις, ο Θεός θα σου δώσει τη δύναμη να το φέρεις εις πέρας. Εάν δεν το φέρεις εις πέρας σημαίνει ότι η θέλησή σου δεν είναι σταθερή, δεν είναι ξεκάθαρη, δεν είναι αυτή που πρέπει να είναι για να μην έχεις αυτή τη δύναμη να το φέρεις εις πέρας.
[παύση] Στίχος 13. «[14:13] Καὶ ἤκουσα φωνῆς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης· ...» «... Γράψον· μακάριοι οἱ νεκροὶ ...» «... οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνῄσκοντες ἀπ’ ἄρτι. ...» «... ναί, λέγει τὸ Πνεῦμα, ...» «... ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν· ...» «... τὰ δὲ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν». Και άκουσα λέγει φωνήν από τον ουρανόν που έλεγε, γράψε, είναι μακάριοι, είναι ευτυχισμένοι, οι νεκροί, όσοι θα πεθάνουν εις το εξής για χάριν του Κυρίου.
Όλοι αυτοί που θα πεθάνουν εν Κυρίω, πιστοί στον Θεό, ενωμένοι με τον Θεόν, για την αγάπη του Θεού, είναι μακάριοι. Ναι λέγει το πνεύμα το Άγιον, πράγματι λέγει το πνεύμα το Άγιον, είναι μακάριοι, γιατί θα ξεκουραστούν από τους κόπους τους και διότι τα έργα τους θα τους ακολουθούν. Τα έργα τα δίκαια, τα έργα τα άγια, θα ακολουθούν αυτούς.
[παύση] Βλέπετε ότι ο θάνατος των Αγίων είναι μακάριος και είναι ανάπαυσης. Ανάπαυσης από τους κόπους των αγώνων, από τους κόπους της ζωής αυτής, και τα έργα τα δίκαια, τα έργα τα άγια, θα τους ακολουθούν για να είναι τρόπον τινά συνήγοροι τα έργα ενώπιον του Θεού για να εισέρθουν εις τη Βασιλεία του Θεού. «τὰ δὲ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν».
Όσοι έχουν έργα αγαθά θα τους συνοδεύσουν τα αγαθά τους έργα. Όσοι έχομε ένα έργα κακά, δυστυχώς θα πάρουμε τα κακά έργα μαζί μας, και τις κακίες μας, και τις πονηριές μας, και τα μίση μας... Το μόνο που δεν θα πάρομε είναι τα λεφτά μας, εκείνα σίγουρα δεν θα τα πάρουμε, θέλοντας και μη, αλλά τη φιλαργυρία ως πάθος, και την κακία, και τη μοχθηρία, και την ιδιοτέλεια, και την απιστία και όλα αυτά, θα τα πάρουμε δυστυχώς.
Και θα μας κατακρίνουν τα έργα μας. Γιατί δεν θα έχουμε έργα αγαθά να συνηγορούν για την ψυχή μας. Και τότε θα καταλάβουμε ότι παραμείναμε άκαρποι, άνευ αγαθών έργων, και χωρίς έργα αγαθά σίγουρα δεν θα βρούμε ανάπαυση στη Βασιλεία του Θεού. Στίχος 14. «[14:14] Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ νεφέλη λευκή, ...» «... καὶ ἐπὶ τὴν νεφέλην καθήμενος ὅμοιος υἱῷ ἀνθρώπου, ...»
«... ἔχων ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ στέφανον χρυσοῦν ...» «... καὶ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ δρέπανον ὀξύ». Και κοίταξα λέει, και είδα, και να, ένα άσπρο σύννεφο, και πάνω στο σύννεφο καθόταν κάποιος που έμοιαζε με άνθρωπο. Είχε στο κεφάλι του χρυσό στεφάνι και στο χέρι του κοφτερό δρεπάνι. Στίχος 15. «[14:15] Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ, κράζων ...»
«... ἐν φωνῇ μεγάλῃ τῷ καθημένῳ ἐπὶ τῆς νεφέλης· ...» «... Πέμψον τὸ δρέπανόν σου καὶ θέρισον, ...» «... ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα τοῦ θερίσαι, ...» ὅτι ἐξηράνθη ὁ θερισμὸς τῆς γῆς. «... [14:16] καὶ ἔβαλεν ὁ καθήμενος ἐπὶ τὴν νεφέλην ...» «... τὸ δρέπανον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἐθερίσθη ἡ γῆ», στίχος 16. Τότε βλέπει έναν άλλο άγγελο, μάλλον βλέπει μιαν άλλη εικόνα μπροστά του, ένα σύννεφον άσπρο και πάνω στο σύννεφο κάποιον που μοιάζει με άνθρωπον, «ὅμοιος υἱῷ ἀνθρώπου», ο Χριστός είναι αυτός ο «υιός του ανθρώπου», ο οποίος είχε πάνω στο κεφάλι του χρυσό στεφάνι, και στο χέρι του δρεπάνι.
Έτσι, όσοι προλάβαμε που θερίζαν με τα δρεπάνια, ξέρομε το δρεπάνι πως θερίζει και τι έκαμε. Τώρα το βλέπω μόνο στους δημοτικούς χορούς. Και άλλος άγγελος, ένας άγγελος ώρα λοιπόν βγαίνει από τον ναό, και φωνάζει με μεγάλη φωνή σ' αυτόν τον «υιόν του ανθρώπου» που έχει τον στέφανο το χρυσούν και το δρεπάνι στα χέρια του. Και του λέγει, στείλε το δρεπάνι σου και θέρισε, γιατί τα σπαρτά εξηράνθηκαν και ήρθε η ώρα του θερισμού.
Ήρθε η ώρα όπου όλοι θα μαζευτούν και θα θεριστούν οι πάντες από τη γη. «[14:16] καὶ ἔβαλεν ὁ καθήμενος ...» «... ἐπὶ τὴν νεφέλην τὸ δρέπανον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν, ...» «... καὶ ἐθερίσθη ἡ γῆ». Έβαλε, έριξε, το δρεπάνι του και θέρισε τη γη και μάζεψε όλα αυτά κοντά του. Και τι θα τα κάμει; Το μεν σιτάρι, τα στάχια, θα τα φυλάξει και θα τα χρησιμοποιήσει, τα δε αγριόχορτα, όπως λέγει ο Χριστός [ασαφής] στο Ευαγγέλιο, τα ζιζάνια, θα τα πετάξει έξω να κατακαούν εις το πυρ το άσβεστον.
Και λέγει κάπου ο Χριστός στην παραβολή των ζιζανίων. Θυμάστε κάπου εκεί που λέγει ο Χριστός είναι όμοια λέει η Βασιλεία του Θεού με κάποιον άνθρωπον ο οποίος επήγε στον αγρό και έσπειρε το σιτάρι, τον καλόν τον σπόρο. Και πήγε ένας άλλος και έσπειρε και ζιζάνια, αγριόχορτα. Και αυτά αυξήθηκαν αμφότερα. Και είδαν οι εργάτες, και είπαν στον Κύριο, τι θα γίνει τώρα;
Μες στο χωράφι κάποιος έσπειρε αγριόχορτα. Να πάμε να βγάλουμε τα αγριόχορτα; Και τους λέει ο Κύριος του θερισμού, όχι, αφήστε τα να αυξάνονται μαζί, και όταν θα 'ρθει ώρα να θερίσω το χωράφι, τότε θα τα ξεχωρίσω. Θα βάλω το σιτάρι στην αποθήκη και τα αγριόχορτα θα τα κάψω. Γιατί υπάρχει κίνδυνος μήπως βγάζοντας τα αγριόχορτα βγάλομε μαζί και τα στάχια, τα καλά σιτάρια.
Και εδώ φαίνεται αυτή η επαλήθευση της παρομοίωσης που είπε ο Χριστούς για τη Βασιλεία του Θεού, όπου ο Κύριος θερίζει στο τέλος της ανθρωπότητος, και ξεχωρίζει το σιτάρι από τα ζιζάνια. Τα ζιζάνια είναι τα σκάνδαλα όπως λέγει πάλι στο Ευαγγέλιο, «οι ποιούντας στα σκάνδαλα», και ο εχθρός είναι ο διάβολος ο οποίος σπείρει τα σκάνδαλα, σπείρει τα προβλήματα, σπείρει ξέρω 'γω όλα αυτά μέσα στον αγρό της Εκκλησίας, αλλά λέει ο Χριστός να είμαστε πολύ προσεκτικοί γιατί καμιά φορά βγάζοντας τα ζιζάνια βγάζουμε και το σιτάρι και γίνεται μεγάλη ζημιά.
Να έχουμε εμπιστοσύνη εις τον Θεό. Ο Θεός είναι αυτός που θα θερίσει στο τέλος. Ο Θεός είναι αυτός που θα ξεχωρίσει στο τέλος το καλό σιτάρι τον καλό σπόρο από τα ζιζάνια και θα αποδώσει βέβαια και δικαιοσύνη και θα καθαρίσει τα πράγματα. Ας δούμε και τις υπόλοιπους στίχους να τελειώσουμε το 14ο κεφάλαιο και μετά αν έχετε κάτι να ρωτήσετε...
Στίχος 17. «[14:17] Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ ...» «... τοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ, ἔχων καὶ αὐτὸς δρέπανον ὀξύ». Μετά από αυτό βγήκε ένας άλλος άγγελος από τον ναό που βρίσκεται στον ουρανό και έχει στα χέρια του αυτός ο άγγελος και αυτός ένα κοφτερό δρεπάνι. Στίχος 18. «[14:18] Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου, ...»
«... ἔχων ἐξουσίαν ἐπὶ τοῦ πυρός, ...» «... καὶ ἐφώνησε κραυγῇ μεγάλῃ τῷ ἔχοντι τὸ δρέπανον τὸ ὀξὺ ...» «... λέγων· Πέμψον σου τὸ δρέπανον τὸ ὀξὺ ...» «... καὶ τρύγησον τοὺς βότρυας τῆς ἀμπέλου τῆς γῆς, ...» «... ὅτι ἤκμασεν ἡ σταφυλὴ τῆς γῆς». Και ένας άλλος άγγελος βγήκε από το θυσιαστήριο, ένας άλλος άγγελος βγαίνει τώρα, από το θυσιαστήριο του ναού, που έχει μεγάλη εξουσία, σαν φλόγα, σαν φωτιά, και φώναξε με μεγάλη φωνή σε αυτόν τον άγγελο που βγήκε προηγουμένως και είχε το κοφτερό δρεπάνι.
Και του λέγει, στείλε το κοφτερό σου δρεπάνι και τρύγησε τα τσαμπιά του αμπελιού, τα σταφύλια, γιατί ωρίμασαν τα σταφύλια. Και έβαλεν, στίχος 19, «[14:19] καὶ ἔβαλεν ὁ ἄγγελος τὸ δρέπανον αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν ...». Και έριξε ο άγγελος το δρεπάνι του στη γη, «... καὶ ἐτρύγησε τὴν ἄμπελον τῆς γῆς, ...» «... καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν ληνὸν τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ τὴν μεγάλην».
Και όλα αυτά τα σταφύλια τα οποία ετρύγησε ο άγγελος τα έβαλε στο πατητήρι, το μεγάλο πατητήρι του θυμού του Θεού. «[14:20] καὶ ἐπατήθη ἡ ληνὸς ἔξω τῆς πόλεως, ...» «... καὶ ἐξῆλθεν αἷμα ἐκ τῆς ληνοῦ ...» «... ἄχρι τῶν χαλινῶν τῶν ἵππων ...» «... ἀπὸ σταδίων χιλίων ἑξακοσίων». Και πατήθηκε όλον αυτό το... τα σταφύλια που μαζευτήκαν και έτρεξε αίμα από το πατητήρι εκείνο που έφτασε μέχρι τα χαλινάρια των αλόγων, και είχε μήκος 1.600 στάδια.
Έτσι, 1.600 στάδια. Είναι μια άλλη εικόνα που δείχνει ότι αυτή... αυτή η πράξης, είναι η πράξης της τελικής κρίσεως, πράξης όπου ξεκαθαρίζουν όλα και κάθε ένας λαμβάνει αυτά τα οποία έκαμε, καθένας θα τρυγήσει και θα απολαύσει αυτά τα οποία έκαμε, είτε έργα αγαθά, είτε έργα αμαρτωλά και άγια, είτε τη Βασιλεία του Θεού, είτε τον χωρισμό του από αυτήν μέσα στην αιώνια οδύνη του χωρισμού από τον Θεό.
[παύση] Εδώ τελείωσε το 14ο κεφάλαιο. Έχετε κάτι να ερωτήσετε; [μακρά παύση] Ναι κύριε Κώστα. Μισό λεπτό να φέρει ο Αλέξανδρος ... [παύση] Ακροατήριο: Πώς θα ξεχωρίσουν οι άνθρωποι τα σημεία και τέρατα εκ του πονηρού από τα θαύματα των Αγίων; [παύση] Μ. Αθανάσιος: Το κριτήριο, το ασφαλέστατο κριτήριο, είναι πάντοτε η Εκκλησία.
Η Εκκλησία του Χριστού είναι αυτή που είναι κριτήριον. Η Εκκλησία είναι το κριτήριο της αληθείας. Γιατί είναι γεγονός ότι εάν πάρει κανείς τα σημεία από μόνα τους, και οι δαίμονες μπορούν να κάνουν σημάδια. Και λέει εδώ, θα κάνει και το θηρίο σημεία και τέρατα. Και βλέπομε και στην Παλαιά Διαθήκη όταν επήγαινε ο Μωυσής ως απεσταλμένος από τον Θεό στον Φαραώ, έκαμνε σημεία ο Μωυσής και την ίδια στιγμή έκαναν και οι μάγοι τα σημεία τους.
Και λέει και στην Καινή Διαθήκη ότι ο διάβολος μετασχηματίζεται και σαν άγγελος φωτός και θα πλανήσει τον κόσμο. Η Εκκλησία είναι το κριτήριο. Ότι... οτιδήποτε συμβαίνει που δεν έχει τη σφραγίδα της Εκκλησίας, την παρουσία του Χριστού, την πίστη εις τον Χριστό και στην ενέργεια του Αγ. Πνεύματος, αυτό είναι αμφίβολο. Και ο αντίχριστος και οι εργάτες του αντιχρίστου και οι ακόλουθοι του αντιχρίστου θα πολεμήσουν την Εκκλησία.
Θα είναι έξω από την Εκκλησία και εκτός της Εκκλησίας και εναντίον της Εκκλησίας, εναντίον του Χριστού. Άρα λοιπόν το ασφαλέστερο κριτήριο θα είναι η Εκκλησία. Γιατί αν πούμε ότι, ε, αυτοί που θα κάνουν θαύματα δεν θα είναι καλοί άνθρωποι, όχι, θα φαίνονται καλοί άνθρωποι, και θα φαίνονται εξυπηρετικοί, και αυτά που θα κάνουν ίσως να φαίνονται και πράγματα χρήσιμα στην ανθρωπότητα.
Λοιπόν, το κριτήριο το ασφαλές είναι η Εκκλησία. Έτσι θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ποια είναι η πλάνη και ποια είναι η πραγματική παρουσία της Θείας Χάριτος. Ο Χριστός και η Εκκλησία. [μακρά παύση] Ακροατήριο: Μέσα στην Εκκλησία δεν υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μας πλανέσουν; Μ. Αθανάσιος: Ωραία ερώτησης. Μέσα στην Εκκλησία δεν υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μας πλανέσουν; Σίγουρα, και μέσα στην Εκκλησία, αλλά δεν θα είναι γνήσια μέλη της Εκκλησίας, θα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι πλανέθηκαν, και πλανούνται κατά καιρούς.
Και επίσκοποι πλανέθηκαν, και ιερείς πλανέθηκαν, και πατριάρχες πλανέθηκαν, και άνθρωποι ασκητές πλανέθηκαν κτλ. Αλλά η Εκκλησία δεν είναι κάποιοι άνθρωποι μόνο, έτσι; Η Εκκλησία είναι όλος ο λαός. Και η Εκκλησία είναι όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά όλη η διδασκαλία, όλη η παράδοσης, όλη η εμπειρία, όλη αυτή η παρουσία του Χριστού, αποτελεί την Εκκλησία του Χριστού.
Και ασφαλώς θα υπάρξουν και μες την Εκκλησία πλάνοι, πολλοί. Λέει και στην Αγία Γραφή ότι «[19] ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον ...» λέει ο Απόστολος, από εμάς βγήκαν, αλλά δεν ήρθαν από εμάς. Θα βγουν άνθρωποι και από την Εκκλησία οι οποίοι θα κάνουν κακά στον κόσμο. Μα οι αιρέσεις. Οι αιρετικοί τι είναι; Οι αιρετικοί, οι πιο πολλοί δεν είναι άνθρωποι της Εκκλησίας;
Κληρικοί ήταν, και επίσκοποι ήταν, και πατριάρχες ήταν, και έγιναν αιρετικοί, και ταλάνισαν την Εκκλησία για διάστημα χρόνων. Και ο Άριος ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας, έτσι; Ε... ήταν άνθρωποι που ήταν μες την Εκκλησία. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι ασφάλεια το αν είσαι κληρικός ή όχι. Πόσες φορές και εμείς λέμε ας πούμε και...
το λέμε και από το ραδιόφωνο και μερικοί σκανδαλίστηκαν κιόλας, αναγκαστήκαμε να... να πούμε στο στο πλήρωμα της Εκκλησίας ότι, προσέχεται, από αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται, όπως λέει ο Χριστός, με ένδυμα προβάτου αλλά είναι γεμάτοι... κακία, είναι σαν λύκοι άρπαγες. Έχουν ένδυμα προβάτου, φέρουν το ένδυμα της Εκκλησίας, του ιερέως, του μοναχού, του επισκόπου κτλ, αλλά είναι λύκοι άρπαγες.
Και πρέπει να προσέχουμε, γι' αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Δεν σημαίνει ότι επειδή κάποιος είναι μοναχός ή κάποιος ξέρω 'γω είναι επίσκοπος ή είναι ιερέας ή είναι οτιδήποτε, αυτό και μόνο είναι ασφάλεια. Δεν είναι αρκετόν αυτό. Πολλοί έπεσαν από τους πρεσβυτέρους και επισκόπους. Εδώ ο πρώτος επίσκοπος της Εκκλησίας, ο πρώτος επίσκοπος της Εκκλησίας, ποιος ήταν;
Ακροατήριο: [ασαφής] Μ. Αθανάσιος: Όχι! Ο πρώτος στην πενταρχία των επισκόπων, των πατριαρχών. Ο Πάπας της Ρώμης. Ο Πάπας της Ρώμης ήταν ο πρώτος επίσκοπος, και έπεσε. Έτσι, αποχωρήθηκε από την Εκκλησία. Και παρέσυρε και μαζί του τόσο πλήθος ανθρώπων. Ώστε ο άγιος, αυτός ο πατήρ Ιουστίνος ο Πόποβιτς, θεωρεί τρεις πτώσεις στην ανθρωπότητα, τραγικές, για το ανθρώπινο γένος.
Του Αδάμ, ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, ο μαθητής του Χριστό ο Ιούδας, και ο Πάπας. Ο Πάπας ο οποίος εχωρίστηκε από την Εκκλησία, απεκόπηκε από την Εκκλησία, έγινε αιρετικός και αιρεσιάρχης, και πήρε μαζί του μέγα μέρος των χριστιανών, έτσι; Και βλέπετε σήμερα τι τραβούμε και τι υποφέρομαι; Και τώρα που θα 'ρθει και στην Κύπρο, αλλά βάσανα θα 'χομε.
Και δεν είναι θέμα προσωπικό, δεν είναι ότι μισούμε τον άνθρωπο, αλίμονο. Τον άνθρωπο τον αγαπούμε, δεν τον ξέρουμε βέβαια αλλά οποιοδήποτε άνθρωπο αγαπούμε. Αλλά βλέπετε, ο πρώτος επίσκοπος της Εκκλησίας, ήταν ο πρώτος αυτός, τώρα δεν είναι τίποτα, αλλά ήταν ο πρώτος. Απεκόπηκε, έπεσε. Και πόσοι άλλοι επίσκοποι και πατριάρχες έγιναν αιρετικοί, Ευτυχής, ο Νεστόριος, πάρα πολλοί. Και μοναχοί και... γι' αυτό δεν είναι αρκετό ότι είναι κάποιος μοναχός και κληρικός.
Στις μέρες μας να είστε πολύ προσεκτικοί. Κυκλοφορούν... κυκλοφορούν πάρα πολλοί. Εδώ πριν... την περασμένη βδομάδα, είχαμε στις Κυβίδες [Κύπρου], εγκαίνια δήθεν. Πήγε ένας ψευδο-ιερέας, ένας άνθρωπος ο οποίος δεν είναι χειροτονημένος, δεν τον εχειροτόνησε κανένας, από μόνος του φόρεσε τα ράσα, από μόνος του παριστάνει τον ιερέα, προσχώρησε σε κάτι...
δεκαπλώς καθαιρεμένους παλαιοημερολογίτες, παριστάνει τον αρχιμανδρίτη, και μπήκε και έκαμε ξέρω 'γω εγκαίνια και θεμέλιους λίθους. Και τρέχει ο κόσμος ο απλός και νομίζει... ήρθε και αρχιεπίσκοπος, ήρθε και μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, και αρχιεπίσκοπος Αθηνών κτλ κτλ, όλοι όλοι... όλοι ψεύτες. Όλοι άνθρωποι που δεν έχουν ούτε ιεροσύνη ούτε τίποτε πάνω τους.
Δυστυχώς, μέσα σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε όλα μπορούν να γίνουν. Και κυκλοφορούν. Και στη Λεμεσό κυκλοφορούν ενίοτε τέτοιοι άνθρωποι. Έτσι, κυκλοφορούν τέτοιοι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν ούτε ιεροσύνη, ούτε... είναι πλανεμένοι άνθρωποι. Και αναγκαζόμαστε εμείς να είμαστε στη δυσάρεστη θέση να λέμε ότι αυτός είναι πλανεμένος, μακριά από αυτόν τον άνθρωπο.
Μα είναι αγιορείτης, μα είναι μοναχός. Ούτε αγιορείτης είναι, ούτε μονάχος είναι, ούτε ιερέας είναι, τίποτα απ' όλα αυτά δεν είναι. Και υπάρχουν απλοϊκοί άνθρωποι που τους πιστεύουν. Και μάλιστα τους το λες και δεν το δέχεται, δεν το δέχεται. Δυστυχώς, τι να κάνομε, προσέχετε. Ο Χριστούς μας είπε να προσέχομε. Στις έσχατες ημέρες- τι λέει ο Χριστός;
Προσέχετε μην πλανηθείτε, διότι «εἰ δυνατόν [θα πλανηθούν και οι εκλεχτοί]». Προσέχεται μην πλανηθείτε, μην είστε εύκολοι να πιστεύετε, να τρέχετε, οπουδήποτε ακούτε ένας μοναχός από το Άγιον Όρος, ένας μοναχός από τα Ιεροσόλυμα, ένας γέροντας ξέρω 'γω από που κατέβηκε, δεν είναι έτσι. Οι γέροντες και οι ασκητές και οι προφήτες δεν είναι μες το ημέιλ, μες το Ίντερνετ πώς το λέτε.
Δεν είναι του Ίντερνετ άνθρωποι, έτσι; Ούτε έχουν τα χέρια τους ανοιχτά και τις τσέπες στους γεμάτες. Είναι άνθρωποι ασκητές, άνθρωποι του Θεού, άνθρωποι ταπεινοί, άνθρωποι οι οποίοι υπακούν στην Εκκλησία και ζουν μέσα στην Εκκλησία, όχι κρυπτόμενοι δεξιά αριστερά μες τα σπίτια διάφορων απλοϊκών ανθρώπων και κρύβονται να μην τους δει κανένας, κυρίως άνθρωπος της Εκκλησίας, γιατί φοβούνται.
Και αναγκαζόμαστε εμείς να λέμε μετά από τα ραδιόφωνα προσέχετε από τον τάδε, προσέχετε από τον τάδε... Έχουμε και τέτοια φαινόμενα συχνά πυκνά. Τι να κάνουμε, είναι η εποχή τέτοια. Ναι, ορίστε. [παύση] Ακροατήριο: Γέροντα, είναι λίγο ανησυχητικό το γεγονός ότι θα πλανηθούν και οι εκλεχτοί «εἰ δυνατόν». Μ. Αθανάσιος: «εἰ δυνατόν» ... Ακροατήριο: Ο κόσμος όμως δεν μπορεί να έχει έναν αλάνθαστον κριτήριο.
Με τον Πάπα επλανηθήκανε εκατομμύρια. Όταν υπάρχει μία γενικευμένη κατάσταση, όπως θα είναι τον καιρό του Αντιχρίστου, θα είναι πάρα πολύ δύσκολο μεμονωμένοι άνθρωποι να μιλήσουν... Μ. Αθανάσιος: Μη φοβάστε. Ακροατήριο: ... και αν μιλήσουν, ποιος θα τους [ασαφής] ... Μ. Αθανάσιος: Ο Θεός... ο Θεός έχει τη μέριμνά του. Δεν θα αφήσει ο Θεός την Εκκλησία απρονόητον και στο έλος του σατανά, αλίμονο!
Ο Θεός «καθ' εκάστην γενεάν και γενεάν» έχει αυτούς που τον ευαρεστούν ενώπιόν του, έχει αυτούς που θα πολεμήσουν, και θα κρατήσουν ψηλά τη σημαία της Εκκλησίας και θα μας δείξουν τον δρόμο. Μη φοβάστε. Αλίμονο αν εγκαταλείψει ο Θεός στην Εκκλησία. Αν εγκαταλειφθεί η Εκκλησία και δεν έχουμε ανθρώπους, θα πάν' να χαθούν, [ασαφής] που ζούμε.
Λοιπόν, ο Θεός και τις έσχατες ημέρες θα δώσει ανθρώπους εις την Εκκλησία οι οποίοι θα δείξουν τον δρόμο. Θα πλανηθούν αυτοί που θέλουν να πλανηθούν. Θα πλανηθούν αυτοί οι οποίοι έχουν προϋποθέσεις πλάνης. Αυτοί που δεν θέλουν να πλανηθούν, αυτοί που θέλουν να μείνουν πιστοί στον Χριστό, θέλουν να ακολουθούν τον Χριστό και έχουν αγνήν αγάπη στον Χριστό και στην Εκκλησία, δεν θα πλανηθούν, θα μας αφήσει εδώ να πλανηθούμε, αλίμονο.
Δεν ξέρει ο Θεός ότι είμαστε άνθρωποι περιορισμένων δυνατοτήτων και θα μας αφήσει το έλος του σατανά να χαθούμε; Δεν θα μας αφήσει ο Θεός, μην ανησυχείτε, δεν θα χαθούμε. [παύση] Άλλος; Καλά. [παύση] [προσευχή & απόλυση]
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα