012 Αποκάλυψη (Στίχοι 10:1 – 12:6) 📄💬🔖

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 [Προσευχή] Ακροατήριο: Πανιερώτατε προσφέρω μίαν Αγία Γραφή διότι εγώ έχω τρις. Ο Χριστός είπε, «ὁ ἔχων δύο χιτῶνας ...», εγώ έχω τρις, και δύο χιτώνες. Παρακαλώ... Μ. Αθανάσιος: Βεβαίως, θα τις δώσομε τώρα. [παύση] Είμαστε στη συνέχεια της ερμηνείας, κατά δύναμη βέβαια, της Αποκαλύψεως του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου, και...

01:02 [παύση] έτσι για να συνδεθούμε με τα προηγούμενα, είπαμε για τις... για τις επτά σφραγίδες που ανοίγονται, και οι επτά άγγελοι οι οποίοι σαλπίζουν. Ο πρώτος άγγελος εσάλπισε και ήρθε στη γη χαλάζι, φωτιά και αίμα, ο δεύτερος άγγελος εσάλπισε και έγινε απώλεια των εμψύχων που είναι μέσα στη θάλασσα, το τρίτο, το ένα τρίτο των εμψύχων, ο τρίτος άγγελος εσάλπισε και το ένα τρίτο των ποταμών και των υδάτων επικράνθηκε, ο τέταρτος άγγελος εσάλπισε και πλήγηκε και χτυπήθηκε το ένα τρίτο του ήλιου και της σελήνης και των αστέρων, και έτσι έχασε ημέρα το φως κατά το ένα τρίτο και το ίδιο και η νύχτα, στη συνέχεια εμφανίζεται ένας αετός... μεσούρανα, ο οποίος λέγει τρία αλίμονο στους κατοικούντας επί της γης, από τις σάλπιγγες των τριών υπολοίπων αγγέλων.

02:12 Σαλπίζει ο πέμπτος άγγελος και πέφτει ένας αστέρας φλεγόμενος από τον ουρανόν εις τη γη, και ανοίγει ένα πηγάδι, και μέσα από τον πηγάδι βγαίνουν εκείνες οι φοβερές ακρίδες, οι οποίες κάνουν μεγάλες καταστροφές στη γη. Ο έκτος άγγελος εσάλπισε, και οι άλλοι άγγελοι ε... έλυσαν τους τέσσερις αγγέλους οι οποίοι ήταν δεδεμένοι στο μεγάλο ποταμό τον Ευφράτη, και είμαστε στον...

02:51 στη συνέχεια, στο δέκατον κεφάλαιο. [παύση] Λοιπόν λέγει, κεφάλαιο δέκατον στίχος πρώτος. «[10:1] Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἰσχυρὸν ...» «... καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ...» «... περιβεβλημένον νεφέλην, ...» «... καὶ ἡ ἶρις ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, ...» «... καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, ...» «... καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς στῦλοι πυρός».

03:19 Είδα λοιπόν έναν άλλον άγγελο λέγει, δυνατόν, που τον περιέβαλε ένα σύννεφο, να κατεβαίνει από τον ουρανό. Γύρω από το κεφάλι του ήταν ουράνιον τόξο, και το πρόσωπό του ήταν σαν τον ήλιο, και τα πόδια του σαν πύρινες κολόνες. Είναι οι εικόνες αυτές που συνεχίζει να βλέπει με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος ο προφήτης, Απόστολος, και Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο Θεολόγος, και εμφανίζεται λοιπόν τώρα αυτός ο νέος άγγελος ο οποίος είναι ντυμένος με τη νεφέλη, με το...

03:57 με το σύννεφο, κατεβαίνει από τον ουρανό, και γύρω από το κεφάλι του το ουράνιον τόξο. Και τα πόδια του είναι σαν πύρινες κολόνες. Στίχος 2. «[10:2] καὶ ἔχων ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ βιβλίον ἀνεῳγμένον. ...» «... καὶ ἔθηκε τὸν πόδα αὐτοῦ τὸν δεξιὸν ἐπὶ τῆς θαλάσσης ...» «... τὸν δὲ εὐώνυμον ἐπὶ τῆς γῆς». Αυτός λοιπόν ο άγγελος, έτσι με αυτή τη μορφή τη φοβερή, τη μεγαλοπρεπή, είχε στα χέρια του βιβλίο, ανοιχτό.

04:33 Και έβαλε το ένα του πόδι, το δεξιό, πάνω στη θάλασσα και το άλλο πόδι το αριστερό πάνω στη γη. Συνεχίζει την περιγραφή του αγγέλου, «[10:3] καὶ ἔκραξε φωνῇ μεγάλῃ ...» «... ὥσπερ λέων μυκᾶται. καὶ ὅτε ἔκραξεν, ...» «... ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταὶ τὰς ἑαυτῶν φωνάς». Και έκραξε με δυνατή φωνή, σαν το λιοντάρι που βρυχάται.

05:00 Και όταν έκραξε εμίλησαν οι επτά βροντές με τις δικές τους φωνές. [παύση] Είπαμε ότι όλα αυτά, τα... λέμε όπως είναι στη δική μας δημοτική γλώσσα, αλλά δεν μπορούμε να τα ερμηνεύσομε. Δεν μπορούμε να πούμε τι σημαίνουν όλα αυτά τα πράγματα. Δεν είναι εύκολο, δεν είναι ακίνδυνο, για μας, να λέμε ότι αυτός ο άγγελος είναι αυτό το γεγονός, είναι αυτά τα πράγματα, είναι αυτές οι συγκεκριμένες χρονολογίες και περιστάσεις.

05:39 [παύση] Όμως κάποια γενικά συμπεράσματα, μελετώντας το κείμενο αυτό, μπορούμε να βγάλομε. Στίχος 4. «[10:4] Καὶ ὅτε ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, ἔμελλον γράφειν· ...». Όταν εμίλησαν αυτές οι βροντές, καταλαβαίνετε λοιπόν ότι δεν είναι βροντές όπως οι βροντές οι φυσικές. Ήταν φωνές, ήταν λόγοι, αυτά τα οποία είπαν. Αλλά ισχυρά, δυνατά λόγια σαν βροντή.

06:11 Τα οποία όμως λέγει όταν πήγε να τα... όταν τις άκουσε, επήγε να τα γράψει και αυτά. Αλλά τι έγινε; «... καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν· ...» «... Σφράγισον ἃ ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, ...» «... καὶ μὴ αὐτὰ γράψῃς». Του λέγει σφράγισέ τα, κράτα τα μυστικά, αυτά τα οποία είπαν οι φωνές και μην τα γράψεις. Δεν του επέτρεψε ο Θεός να τα γράψει αυτά τα πράγματα.

06:37 Τον λόγο δεν το γνωρίζομε. Ο Θεός όμως, ενώ ο προφήτης ή ο Ευαγγελιστής Ιωάννης άκουσε τις φωνές που ήταν σαν βροντή από τον ουρανό, παρά ταύτα ο Θεός δεν του επέτρεψε και του είπε, άφησ’ τα, σφράγισέ τα αυτά τα οποία είπαν οι βροντές, και δεν θα τα γράψεις αυτά. Στίχος 5. «[10:5] Καὶ ὁ ἄγγελος, ...» «... ὃν εἶδον ἑστῶτα ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, ...»

07:06 «... ἦρε τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν δεξιὰν εἰς τὸν οὐρανὸν». Τότε ο αυτός ο άγγελος ο οποίος εστέκετο πάνω στη θάλασσα και πάνω στη γη, σκεφτείτε δηλαδή τι γίγαντας ήταν, τι μεγάλη θεωρίαν είχε αυτό το πράγμα, αυτή η όρασης. Έτσι έναν... υπερφυσικόν γίγαντα ως άγγελον, άγγελον Κυρίου, ο οποίος με το ένα του πόδι να είναι πάνω στη θάλασσα και με το άλλο πάνω στη γη, να έχει τέτοια δηλαδή...

07:35 τέτοιο ανάστημα μεγάλο, αυτός λοιπόν λέγει σήκωσε το δεξιό του χέρι εις τον ουρανό. Και τι έκαμε; Στίχος έξι. «[10:6] καὶ ὤμοσεν ...» «... ἐν τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ...» «... ὃς ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ ...» «... καὶ τὴν γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ...» «... καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, ...» «... ὅτι χρόνος οὐκέτι ἔσται».

08:00 Αυτός λοιπόν ο άγγελος, εσήκωσε το χέρι σου το δεξί, και ορκίστηκε λέει σε αυτόν που κατοικεί, που ζει, εις τους αιώνες των αιώνων, σ’ αυτόν τον αθάνατον Θεό, που ζει εις τους αιώνας των αιώνων, σ’ αυτόν ο οποίος έκτισε, δημιούργησε, τον ουρανό, τη γη, τη θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν σε αυτά, «ὅτι χρόνος οὐκέτι ἔσται».

08:26 Ότι δεν υπάρχει πλέον άλλος χρόνος, δεν υπάρχει καθυστέρηση. Ή, μια άλλη ερμηνεία, ότι δεν υπάρχει πλέον χρόνος, είμαστε εκτός χρόνου, φεύγομε από τα όρια του χρόνου. Η συνήθης ερμηνεία είναι ότι δεν υπάρχει άλλη καθυστέρηση. Ό,τι ήταν να γίνει, ό,τι πρόκειται να γίνει, θα γίνει στη συνέχεια, σύντομα. Ορκίστηκε λοιπόν σ' αυτόν που ζει εις τους αιώνας των αιώνων, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και πάντα τα εν αυτή.

09:00 Στον Θεόν, στον Χριστόν, ο οποίος είναι δημιουργός των πάντων. [παύση] Στίχος 7. «[10:7] ἀλλ’ ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς φωνῆς τοῦ ἑβδόμου ἀγγέλου, ...» «... ὅταν μέλλῃ σαλπίζειν, ...» «... καὶ ἐτελέσθη τὸ μυστήριον τοῦ Θεοῦ, ...» «... ὡς εὐηγγέλισε τοὺς δούλους αὐτοῦ τοὺς προφήτας». Αλλά, λέγει, στις ημέρες που θα σαλπίσει ο έβδομος άγγελος, και θα ακουστεί η φωνή του, τότε θα έχει πληρωθεί το μυστικό σχέδιο του Θεού, σύμφωνα με το χαρμόσυνο άγγελμα που έδωσε τους δούλους του τους προφήτες.

09:38 Είναι ένα αίνιγμα αυτό. Όταν θα σαλπίσει ο έβδομος άγγελος, στις ημέρες εκείνες, και θα ακουστεί η φωνή του, τότε θα έχει πληρωθεί το σχέδιο του Θεού το οποίον έδωσε σύμφωνα με την υπόσχεση, τη χαρμόσυνη, που έδωσε στους προφήτες. Μήπως αυτό ήταν άραγε η γέννησης του Χριστού; Πιθανό. Μήπως είναι η έλευσης η δευτέρα του Χριστού;

10:07 Κι αυτό είναι πιθανό. Πάντως, εκείνο που φαίνεται ξεκάθαρα, είναι ότι ό,τι ο Θεός είπε, όλα θα επαληθευθούν, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι και την τελευταία κεραία. «ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται», λέει ο Χριστός, «οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι». Ο ουρανός και γη θα περάσουν, αλλά οι λόγοι του δεν θα παρέρθουν.

10:31 Θα επαληθευθούν όλοι μετά πάση ακριβείας. Επίσης, για μας, είναι... και αυτό το νόημα συνέχεια από τη Γραφή θα βγαίνει, από την Αποκάλυψη, ότι όλα αυτά που γίνονται, φαίνονται μεν φοβερά και τρομερά, και έτσι είναι, όμως βλέπετε, πίσω από όλα αυτά και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει το φως της ελπίδας εις το χαρμόσυνο άγγελμα που έδωσε ο Θεός, το οποίο είναι η παρουσία του Χριστού και η αιώνια βασιλεία του Χριστού. Και ότι τελικά, ο Χριστός είναι αυτός που θα νικήσει.

11:10 Δεν θα νικήσει το κακό, δεν θα νικήσει ο διάβολος, δεν θα κατακυριεύσει του Θεού η αδικία και η αμαρτία. Και επίσης, ο Θεός είναι ο ισχυρός, ο δυνατός. Αυτός ο οποίος είναι ζων, εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτός που έκτισε τον ουρανό και τη γην και τη θάλασσα και πάντα τα εν αυτή. Αυτό για μας είναι... σημαντικό, είναι... μια...

11:41 μια βάσης πίστεως και υπομονής, όταν και στη δική μας ζωή αντιμετωπίζομε πολλά και μεγάλα προβλήματα, δυσκολίες, πειρασμούς, θλίψεις, δοκιμασίες, τέλος πάντων πάσης φύσεως θλίψεις και δυσκολίες, όταν ξέρομε ότι έχομε την αναφορά μας εις τον ζώντα Θεόν. Και ότι ο ζωντανός Θεός δεν είναι δυνατόν ποτέ να βρεθεί σε δύσκολη θέση.

12:13 Για το Θεό δεν υπάρχει τίποτα το δύσκολο, τίποτα το αδύνατο, τίποτα το ακατόρθωτο, απολύτως τίποτα. Δεν είναι κάτι που να πει ο Θεός, ξέρεις, αυτό είναι εύκολο και το άλλο δύσκολο, ή αυτό είναι ευκολότερο και το άλλο δυσκολότερο. Δεν υπάρχουν αυτά για τον Θεό, για μας υπάρχουν. Για τον Θεό είναι όλα το ίδιο, είναι πανεύκολα.

12:35 Ούτε και υπάρχει αδιέξοδο για τον Θεό. Αδιέξοδα είναι για μας τους ανθρώπους. Για τον Θεό δεν υπάρχει αδιέξοδο. Ο ίδιος ο Θεός είναι διέξοδος στα αδιέξοδα του ανθρώπου. Γι' αυτό πρέπει να μάθομε να καταφεύγομε στον Θεό. Όλες τις δυσκολίες, όλες τις περιπέτειές μας, όλα τα προβλήματά μας, όλες τις θλίψεις μας, ας μάθομε να τις αναθέτομε στον Θεό.

13:04 Και εκεί που βλέπομε ότι όλα χάνονται και όλα διαλύονται και όλα... ξέρω 'γω τα παίρνει ο άνεμος και η καταιγίδα και η ανεμοζάλη, τότε ας καταφύγομε στον Θεό με προσευχή ισχυρή, πολύ προσευχή. Και ο Θεός θα κάμει... τα δικά του. Ε... είμαι βέβαιος ότι και εσείς έχετε πολλές εμπειρίες και ο καθένας από εμάς έχει εμπειρίες που σε πολύ δύσκολες ώρες της ζωής μας, όταν προσευχηθήκαμε στο Θεό, να προηγηθεί ο Θεός, να ανοίξει έναν δρόμο, σ' αυτή τη δυσκολία στην οποία βρισκόμαστε, και αφήσαμε τα πάντα στα χέρια του Θεού, εκεί που φαίνεται ότι όλα ετέλειωσαν και όλα χάθηκαν, εκεί ο Θεός ενεργούσε και όλα τα φέρνει ο Θεός ξανά από την αρχή όμορφα και ωραία.

13:55 Το πρόβλημα μας είναι ότι δεν προσευχόμαστε, ότι θέλομε να τα λύομε τα προβλήματά μας μόνοι μας. Ότι θέλομε να λύομε τα προβλήματά μας με τη λογική μας, με τα επιχειρήματά μας, με... τις δικές μας ας πούμε δυνάμεις, με τις δικές μας προοπτικές, με τη δική μας νοοτροπία. Ενώ εάν μάθομε να τα αφήσομε στα χέρια του Θεού, και κάνομε προσευχή, διάπυρο προσευχή, πύρινη προσευχή, όπως έλεγε ο παπά Εφραίμ στα Κατουνάκια, πύρινη προσευχή, και αφήσομε τα πάντα στον Θεό, έτσι, «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών ...»

14:32 «... Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», τότε θα δούμε ότι ο Θεός θα τα χειριστεί πολύ καλύτερα από ό,τι εμείς. Και μπορεί να μας λέει η λογική μας ότι, μα θα τα αφήσω στον Θεό; Εδώ χάνεται ο κόσμος, πρέπει κάτι να κάνομε, κάτι να ενεργήσομε, κάτι να προλάβομε. Ε, τα κάναμε δεν τα κάναμε και κάναμέ τα θάλασσα στο τέλος. Ε τα... [ασαφής] μας που λέμε στην Κύπρο, τις προκοπές μας.

14:58 Τα κάναμε όλα, τα κάναμε ε... γυαλιά καρφιά. Ας μάθομε να αφήνομε στον Θεό εκείνα που εμείς δεν μπορούμε να τα κάνομε. Με εμπιστοσύνη στον ζώντα Θεό ο οποίος δυική τη χτίσιν, ο οποίος είναι Βασιλεύς του κόσμου, ο οποίος αγαπά πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμο, ο οποίος είναι πατέρας όλων των ανθρώπων. Λοιπόν, στη συνέχεια, στο στίχον 8, αφού λέγει ότι στις ημέρες του εβδόμου αγγέλου θα εκπληρωθεί «τὸ μυστήριον», το μυστικό του Θεού, το μυστικό σχέδιο του Θεού, σύμφωνα με το χαρμόσυνον άγγελμα που έδωσε στους δούλους του, τους προφήτες, λέγει στο στίχο 8, «[10:8] Καὶ ἡ φωνὴ ἣν ἤκουσα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ...»

15:47 «... πάλιν λαλοῦσα μετ’ ἐμοῦ καὶ λέγουσα· ...». Και πάλι άκουσα τη φωνή από τον ουρανό, η οποία εμίλησε μαζί μου και μου είπε, «... Ὕπαγε λάβε τὸ βιβλιδάριον ...» «... τὸ ἀνεῳγμένον ἐν τῇ χειρὶ τοῦ ἀγγέλου ...» «... τοῦ ἑστῶτος ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς». Πήγαινε πάρε, λέγει, το βιβλιαράκι το μικρό που είναι ανοιχτό, που είναι στο χέρι του αγγέλου, που στέκει πάνω στη θάλασσα και πάνω στη γη.

16:16 Στίχος 9. «[10:9] καὶ ἀπῆλθα πρὸς τὸν ἄγγελον, λέγων αὐτῷ ...» «... δοῦναί μοι τὸ βιβλιδάριον. καὶ λέγει μοι· ...» «... Λάβε καὶ κατάφαγε αὐτό, καὶ πικρανεῖ σου τὴν κοιλίαν, ...» «... ἀλλ’ ἐν τῷ στόματί σου ἔσται γλυκὺ ὡς μέλι». Επήγα, λέει, προς τον άγγελο και του είπα να μου δώσει το μικρό βιβλίο. Και μου λέγει, «πάρ' το», «πάρ' το και φά' το».

16:40 Έτσι φά' το αυτό το βιβλίο. Και αυτό το βιβλίο θα σου πικράνει την κοιλιά, το στομάχι σου, θα το σου πικράνει, αλλά στο στόμα σου θα είναι γλυκό σαν το μέλι. [παύση] Είχε λοιπόν γεύση γλυκύτατη στο στόμα, αλλά πικρότατη στην κοιλία. [παύση] Γιατί; Δεν μπορούμε να ξέρομε. Τι σημαίνει αυτό το πράγμα, είναι και αυτό αίνιγμα.

17:11 Γιατί ήταν πικρό στο στόμα το βιβλίο; Και γιατί να φάεις το βιβλίο; Τρώγονται τα βιβλία; Ε, που είμαστε μικροί, τα τρώγαμε κιόλας. Πλάσαμέ τα. Αλλά να φάεις ένα ολόκληρο βιβλίο; Δεν ήταν ότι έφαγε το βιβλίο, δεν τρώγεται το βιβλίο, αλλά χάρισμα έλαβε. Πληροφορία έλαβε. Χάρισμα από τον Θεό. Πληροφορία για όλα αυτά που ήταν γραμμένα πάνω στο βιβλιαράκι εκείνο.

17:44 Τα οποία ήταν γλυκύ στο στόμα του, γιατί έτσι είναι τα χαρίσματα του Θεού γλυκά, αλλά πικρό εις την κοιλία γιατί καμιά φορά αυτά τα χαρίσματα του Θεού δημιουργούν και μεγάλο πόνο στις ψυχές των ανθρώπων. Παραδείγματος χάριν οι προφήτες, που προεφήτευαν, ήσαν πολύ πονεμένοι, ας το πω έτσι, άνθρωποι. Υπέφεραν οι προφήτες. Γιατί;

18:14 Διότι με τη Χάρη της προφητείας που είχαν, έβλεπαν τον λαόν που έκαμνε λάθη τραγικά και αμάρτανε ενώπιον του Θεού, έβλεπαν τον πνευματικό νόμο που ερχόταν εις βάρος τους και τις τιμωρίες που θα πάθαιναν από την αφροσύνη τους, προειδοποιούσαν και... προσπαθούσαν να πείσουν τον λαό να μην κάμνει αυτά τα έργα που έκαμνε, και υπέφεραν όσον έβλεπαν ότι δεν τους άκουγε κανένας, μετά που έρχονταν τα κακά πάνω στον κόσμο, έμεναν και εκείνοι εκεί μαζί τους και υπέφεραν και [ασαφής] μαζί με τον λαό του Θεού.

18:53 Κι έτσι το χάρισμα είναι μεν γλυκύ γιατί είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, αλλά είναι πικρό γιατί... συμπάσχεις και ταλαιπωρείσαι και... πονάς, έτσι, είναι αγάπη και πόνος μαζί με τους ανθρώπους. Λέγει για έναν ασκητή, στο Γεροντικό αναφέρεται εκεί μια ωραία ιστορία, που ένας ασκητής, έλαβε χάρισμα από τον Θεό να βλέπει τις καρδίες και τους λογισμούς των ανθρώπων.

19:27 Και μετά πήγε και παρακάλεσε τον Θεό μετά δακρύων νύχτα μέρα να του πάρει αυτό το χάρισμα δεν ήθελε να το έχει. Δεν ήθελε να βλέπει, δεν ήθελε να βλέπει πίσω από αυτά τα φαινόμενα. Γιατί έβλεπε όλη αυτή τη δυστυχία και την ταλαιπωρία και ποιος αντέχει να τα βλέπει; Εδώ να τα ακούμε δεν δεν τα αντέχομε όχι να τα ζούμε κιόλας, και πολύ περισσότερο να τα βλέπομε.

19:52 Έτσι, αυτοί που έχουν αυτό το χάρισμα έχουν μεγάλο πόνο, γι' αυτό και ο γέροντας Παΐσιος έλεγε συχνά αυτήν τη φράση, «με αγάπη και πόνο πολύ», με πολύ αγάπη και με πολύ πόνο, είχε πολύ αγάπη προς τον κόσμο αλλά είχε και μεγάλο πόνο για τον κόσμο γιατί επειδή ήταν χαρισματούχος, ήταν χαριτωμένος, και έβλεπε στην καρδιά του άλλου ανθρώπου, που ο άνθρωπος εκείνος μπορεί να μην το έβλεπε κιόλας, υπέφερε ο γέροντας. Υπέφερε όταν έβλεπε τους ανθρώπους να αμαρτάνουν και να ζουν μακρά του Θεού, έπασχε. Εκείνος μπορεί να τα διασκέδαζε ή ξέρω 'γω προς στιγμή βέβαια να...

20:31 νόμιζε ότι κάμνει κάτι καλό, αλλά ο γέροντας που έβλεπε την κατάστασή του, υπέφερε, και προσπαθούσε να τον πείσει να αλλάξει τρόπο ζωής, να διορθωθεί, και πονούσε και ταλαιπωρείτο βλέποντας τον άλλον να είναι μακράν του Θεού, γιατί έβλεπε την ψυχή του πόσο αδικημένη ήταν, αλλά ο άλλος δεν το καταλάβαινε. Και έτσι ταλαιπωρείτο, δηλαδή είχε αγάπη και πόνο πολύ.

20:54 Πολύν πόνον για τον κόσμο που αυτός ο πόνος βέβαια τον κινούσε σε προσευχή, πύρινη προσευχή, υπέρ όλου του κόσμου. Γι' αυτό η ζωή του, μετά όταν έλαβε αυτό το χάρισμα, γιατί δεν το είχε εξ αρχής, αυτό το χάρισμα το έλαβε προς τις τελευταίες... δύο... τρεις δεκαετίες, δυόμιση δεκαετίες, περίπου, από ό,τι έλεγε, της μοναχικής ζωής του, που πλέον είχε τόση αγάπη για τον κόσμο, τόσην αγάπη υπέρ όλου του κόσμου, που συνέπασχε με τους ανθρώπους και δεχόταν τον κάθε ένα που πήγαινε εκεί, στο καλυβάκι του, αλλά ήταν γι' αυτόν ένα μαρτύριο.

21:37 Ήταν ένα μαρτύριο να συμπάσχει με τους ανθρώπους, να προσεύχεται υπέρ όλου του κόσμου, και πραγματικά ήταν ένας στύλος που κρατούσε την οικουμένη όλη στο χέρι του. Αλλά αυτό εσήμαινε ότι πρέπει να είσαι γίγαντας σαν τον πάτερ Παΐσιο. Εμείς δεν έχομε αυτά τα πράγματα, αλλά είχε χάρισμα μεν γλυκύ εις το στόμα, αλλά πικρότατον εις την κοιλία. Είναι μια δική μου ερμηνεία, δεν ξέρω, μπορεί να είναι έτσι μπορεί και να μην είναι και έτσι.

22:08 Στίχος 11. «[10:11] καὶ λέγουσί μοι· ...» «... Δεῖ σε πάλιν προφητεῦσαι ἐπὶ λαοῖς καὶ ἔθνεσι ...» «... καὶ γλώσσαις καὶ βασιλεῦσι πολλοῖς». Και μου είπαν, του είπαν αυτοί, ο άγγελος, πρέπει πάλι να προφητεύσεις σε λαούς, και σε έθνη, και σε γλώσσες, και σε πολλούς βασιλιάδες. Συνεχίζει αυτό το... το σταυρικό έργο της προφητείας, να πει τον λόγο του Θεού ενώπιον των υπολοίπων ανθρώπων.

22:40 Κεφάλαιον 11. Αφού του είπε αυτά τα λόγια ο άγγελος, λέγει στο στίχο 1 του 11ου κεφαλαίου. «[11:1] Καὶ ἐδόθη μοι κάλαμος ὅμοιος ῥάβδῳ, λέγων· ...» «... Ἔγειρε καὶ μέτρησον τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ...» «... καὶ τὸ θυσιαστήριον καὶ τοὺς προσκυνοῦντας ἐν αὐτῷ· ...» «... [11:2] καὶ τὴν αὐλὴν τὴν ἔξωθεν τοῦ ναοῦ ἔκβαλε ἔξω ...» «... καὶ μὴ αὐτὴν μετρήσῃς, ὅτι ἐδόθη τοῖς ἔθνεσι, ...»

23:10 «... καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν πατήσουσι μῆνας ...» «... τεσσαράκοντα δύο». Και μου έδωσαν λέγει έναν κάλαμον, ένα καλαμένιο ραβδί, που έμεινε σαν ραβδί, και μου είπαν, ήταν ραβδί δηλαδή που μετρούσαν, μέτρο ας το πούμε. Θυμάστε παλιά τις πήχες που είχαμε στην Κύπρο; Ξέρω 'γω [ασαφής φράση], που ήταν ένα ξύλο ξέρω 'γω, ένα σίδερο, που ήταν...

23:36 με εκείνο μετρούσαν. Του έδωσε λοιπόν ένα ραβδί που μετρούσαν, και του λέει, είπαν, σήκω και μέτρησε τον ναό του Θεού, και το θυσιαστήριο, και τους προσκυνητές του θυσιαστηρίου. Μέτρα του είπαν τον ναό και το θυσιαστήριο και αυτούς που προσκυνούν μέσα στο θυσιαστήριο, και στο ναό. «Καὶ τὴν αὐλὴν τὴν ἔξωθεν τοῦ ναοῦ», την αυλή που είναι έξω από τον ναό, μην τη μετρήσεις, να την εξαιρέσεις.

24:04 Γιατί αυτή εδόθηκε στους ειδωλολάτρες οι οποίοι θα καταπατήσουν την πόλη για 42 μήνες. Είδε λοιπόν τον ναό του Θεού, μάλλον από ό,τι φαίνεται όμοιο με τον ναό του Σολομώντος, να μετρήσει το θυσιαστήριο και τον ναό, την έξω αυλή, που ήταν για τους εθνικούς να μην τη μετρήσει, γιατί εδόθηκε για τα έθνη, για τους ειδωλολάτρες, και του είπαν ότι αυτοί θα καταπατήσουν την πόλη, την πόλη την Αγία, την Ιερουσαλήμ, μήνας τεσσαράκοντα δύο.

24:39 Δηλαδή πόσα χρόνια; Τριάμισι χρόνια. Έτσι θα τον βρούμε συχνά αυτόν τον αριθμό, τα 3,5 χρόνια, τα 7 και τα λοιπά. Τα 3,5 είναι το μισό του 7. Δεν τον αφήνει να τη μετρήσει. Είναι μια προφητεία για το ότι η Ιερουσαλήμ όντως επαραδόθηκε στα έθνη, και ήταν για ένα χρονικό διάστημα, καταπατημένη, μέχρι που ήρθαν ξανά πίσω οι Εβραίοι και την πήραν.

25:14 Μήπως είναι αυτό; Δεν ξέρομε, πιθανό. [παύση] Το ότι του λέει να μετρήσει τον ναό, είναι δείγμα ότι όλα όσα γίνονται, είναι όλα υπό τον απόλυτον έλεγχο του Θεού. Τίποτα δεν είναι ανεξέλεγκτο, απολύτως τίποτα. Και η παραμικρή λεπτομέρεια ελέγχεται, και το παραμικρό πράγμα είναι υπό έλεγχο. Δεν υπάρχει κάτι το τυχαίο, δεν υπάρχει κάτι το έτσι το... ακυβέρνητο, όλα είναι υπό τον έλεγχο και την εποπτεία του Θεού.

25:53 Ακόμα και όλα αυτά τα οποία γίνονται, και θα γίνουν. Αφού λοιπόν τα μέτρησε, αφού λοιπόν του είπε αυτό, του λέγει στη συνέχεια, στο στίχο 3. Ενδέκατον κεφάλαιο στίχος 3. «[11:3] καὶ δώσω τοῖς δυσὶ μάρτυσί μου, ...» «... καὶ προφητεύσουσιν ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα, ...» «... περιβεβλημένοι σάκκους». [παύση] Και θα δώσω εντολή στους δύο μάρτυρές μου, να προφητεύσουν αυτές τις 1260 μέρες ντυμένοι με πένθιμα ρούχα.

26:28 1260 μέρες είναι οι 42 μήνες, είναι τα τριάμισι χρόνια. Σ' αυτές τις μέρες, που θα είναι πατημένη η πόλης η αγία από τα έθνη, οι μάρτυρες του Θεού, οι δύο μάρτυρες του Θεού, θα προφητεύσουν όλες αυτές τις μέρες ντυμένοι με πένθιμα ρούχα και θα καλούν τον λαόν εις μετάνοια. [παύση] Και λέγει, ποιοι είναι αυτοί οι δύο. Κατά την παράδοση βέβαια της Εκκλησίας, είναι ο προφήτης Ενώχ και ο προφήτης Ηλίας.

27:16 [παύση] Λέει στίχος 4. «[11:4] οὗτοί εἰσιν αἱ δύο ἐλαῖαι καὶ αἱ δύο λυχνίαι ...» «... αἱ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τῆς γῆς ἑστῶσαι». Αυτοί είναι τα δύο ελαιόδεντρα, και τα δύο λυχνάρια, που στέκονται μπροστά στον Κύριο της γης. Αινιγματικά λέει αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι δύο προφήτες, είναι αυτά τα δέντρα των ελιών, τα κατάκαρπα, και οι δύο λυχνίες οι οποίες ανάβουν συνέχεια μπροστά στον Κύριο της γης.

27:47 Στίχος 5. «[11:5] καὶ εἴ τις αὐτοὺς θέλει ἀδικῆσαι, ...» «... πῦρ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν ...» «... καὶ κατεσθίει τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν· ...» «... καὶ εἴ τις θελήσει αὐτοὺς ἀδικῆσαι, ...» «... οὕτω δεῖ αὐτὸν ἀποκτανθῆναι». Και αν κανείς θέλει να τους βλάψει, λέγει αυτούς τους δύο προφήτες, θα βγει φωτιά από το στόμα τους, και θα καταφάει τους εχθρούς τους.

28:13 Έτσι πρέπει να θανατωθεί όποιος θέλει να τους βλάψει. Βέβαια μην πάει το μυαλό μας ότι αυτοί οι προφήτες θα βγάζουν φωτιά από το στόμα τους και θα κατακαίουν τον κόσμο. Το πυρ το εκπορευόμενο εκ του στόματος των προφητών, είναι η αλήθεια και η δύναμη του Χριστού, του Ευαγγελίου. Ότι τίποτα δεν θα μπορεί να σταθεί μπροστά στην αλήθεια του Ευαγγελίου και στην αλήθεια του κηρύγματος των ανθρώπων αυτών του Θεού.

28:43 Τίποτα, κανένας, απολύτως. Θα έχει τέτοια δύναμη ο λόγος, που θα είναι σαν τη φωτιά που τα κατακαίει όλα. Έτσι; Και κανείς δεν θα μπορεί να τους εμποδίσει. Θα αφανίζονται όλα τα εμπόδια τα οποία θα είναι μπροστά τους. Θα έχει πολλά εμπόδια, θα έχει πολλές αντιθέσεις, πολλές αντιστάσεις, αλλά όλα αυτά θα παραμερίζονται.

29:06 Αυτοί λέγει, στο στίχο 6, «[11:6] οὗτοι ἔχουσιν ἐξουσίαν τὸν οὐρανόν κλεῖσαι, ...» «... ἵνα μὴ ὑετὸς βρέχῃ τὰς ἡμέρας τῆς προφητείας αὐτῶν, ...» «... καὶ ἐξουσίαν ἔχουσιν ἐπὶ τῶν ὑδάτων ...» «... στρέφειν αὐτὰ εἰς αἷμα ...» «... καὶ πατάξαι τὴν γῆν ἐν πάσῃ πληγῇ, ὁσάκις ἐὰν θελήσωσι». Αυτοί λέγει έχουν εξουσία να κλείσουν τον ουρανό, για να μη ρίξει βροχή τις ημέρες που θα προφητεύουν, έχουν ακόμα εξουσία όταν το θελήσουν να μεταβάλουν τα νερά σε αίμα, και να χτυπήσουν τη γη με κάθε είδους συμφορά.

29:40 [παύση] Τις ημέρες που η Ιερουσαλήμ είναι πατημένη από τα έθνη, αυτοί οι δύο προφήτες προφητεύουν, και έχουν αυτή τη δύναμη που επιβάλλουν το λόγο του Θεού με τη δύναμη βέβαια του Θεού, και έχουν εξουσία να κλείσουν τον ουρανό, να μη βρέξει, να μεταβάλλουν τα νερά σε αίμα και να κάμουν οτιδήποτε ας πούμε με τη δύναμη του Θεού πρέπει να γίνει και «ὁσάκις ἐὰν θελήσωσι».

30:10 [παύση] Να τολμήσομε να πούμε έτσι μιαν... κάτι που... φαίνεται; Δεν ξέρω. Πάντοτε σας είπα ότι όσας λέγω μπορεί να είναι λάθος, ούτε και εγώ που σας τα λέω δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Αλλά, σαν να έτσι βγαίνει ένα λεπτό συμπέρασμα, ότι... έχομε την Ιερουσαλήμ που πράγματι καταπατήθηκε από τα έθνη, μετά από αυτό έχομε μια άνθηση της Εκκλησίας, όλο αυτό το διάστημα, σταματούν οι διωγμοί σε δύο αιώνες, αυτή η Εκκλησία πορεύεται και τα λοιπά, και στη συνέχεια τελειώνει η καταπάτησης της Ιερουσαλήμ από τα έθνη, ξαναεπιστρέφουν οι Εβραίοι στα Ιεροσόλυμα, και όταν επιστρέφουν οι Εβραίοι στα Ιεροσόλυμα, τότε αρχίζει να γίνεται μια άλλη κατάστασης.

31:15 Αρχίζει σιγά σιγά αυτή η δύναμη και αυτή η παρρησία και αυτή όλη η κατάσταση που είχαν οι δύο αυτοί προφήτες, να... κατά το φαινόμενο, να καταστέλλεται. Και τι λέγει εδώ; Στίχος 7. «[11:7] καὶ ὅταν τελέσωσι τὴν μαρτυρίαν αὐτῶν, ...» «... τὸ θηρίον τὸ ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου ...» «... ποιήσει μετ’ αὐτῶν πόλεμον ...» «... καὶ νικήσει αὐτοὺς καὶ ἀποκτενεῖ αὐτούς».

31:45 Όταν τελειώσουν την αποστολή τους, τότε το θηρίον το οποίο θα ανεβαίνει από την άβυσσο, θα κάμει πόλεμο εναντίον αυτών των προφητών. Θα τους νικήσει και θα τους σκοτώσει. Έτσι, θα τους σκοτώσει. Ενώπιον των οφθαλμών των ανθρώπων θα φανούν ότι νικήθηκαν σκοτώθηκαν, και το θηρίο, αυτό το θηρίο που θα συναντούμε συνέχεια, το οποίο βγαίνει από την άβυσσο, και είναι ο σατανάς και οι δυνάμεις του σατανά και ο αντίχριστος και αυτά όλα, κτυπά τους προφήτες του Θεού και τους σκοτώνει.

32:20 [παύση] Και... στίχος 8, «[11:8] καὶ τὸ πτῶμα αὐτῶν ...» «... ἐπὶ τῆς πλατείας τῆς πόλεως τῆς μεγάλης, ...» «... ἥτις καλεῖται πνευματικῶς Σόδομα καὶ Αἴγυπτος, ...» «... ὅπου καὶ ὁ Κύριος αὐτῶν ἐσταυρώθη». Τα πτώματά τους λέγει θα αφεθούν στην πλατεία της μεγάλης πόλεως, που λέγεται αλληγορικά, Σόδομα και Αίγυπτος, όπου σταυρώθηκε ο Κύριός τους.

32:45 Τα πτώματα, τα λείψανα των προφητών αυτών, θα είναι μες την πλατεία της πόλης της μεγάλης, η οποία λέγεται Σόδομα και Αίγυπτος, και όπου «ὁ Κύριος αὐτῶν ἐσταυρώθη». Η Ιερουσαλήμ είναι αυτή η πόλης. Στίχος 9. «[11:9] καὶ βλέπουσιν ἐκ τῶν λαῶν ...» «... καὶ φυλῶν καὶ γλωσσῶν καὶ ἐθνῶν ...» «... τὸ πτῶμα αὐτῶν ἡμέρας τρεῖς καὶ ἥμισυ, ...»

33:09 «... καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν οὐκ ἀφήσουσι τεθῆναι εἰς μνῆμα». Τα πτώματά τους θα τα βλέπουν τρεισήμισι μέρες. Πάλι τρεισήμισι. Τρεισήμισι χρόνια, ε... τρεισήμισι μέρες, 42 μήνες. Θα είναι τα πτώματά τους λέγει τρεισήμισι μέρες μες την πλατεία. Τώρα, είναι δυνατόν να είναι έτσι; Θα αφήσουν κάποια πτώματα άταφα μες την πλατεία εκεί να τα βλέπει ο κόσμος;

33:38 Είναι κάτι το συμβολικό, κάτι το... που μας παραπέμπει ότι αυτοί... αυτός ο θάνατος, αυτός ο αφανισμός, αυτή η ταπείνωσης, των προφητών, είναι άχρι καιρού, ένα διάστημα, και θα φανεί ενώπιον των ανθρώπων ότι ορίστε ας πούμε σκοτώθηκαν, ετέλειωσε ας πούμε και ε... χάθηκαν αλλά θα είναι πρόσκαιρο; Δεν ξέρομε. Στίχος 10. «[11:10] καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς χαίρουσιν ἐπ’ αὐτοῖς, ...»

34:11 «... καὶ εὐφρανθήσονται καὶ δῶρα πέμψουσιν ἀλλήλοις, ...» «... ὅτι οὗτοι οἱ δύο προφῆται ...» «... ἐβασάνισαν τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς». Οι κάτοικοι της γης, θα χαίρονται για αυτά τα πράγματα, θα χαρούν γιατί εσκότωσαν τους προφήτες. Και θα ευφρανθούν, και θα στέλνει δώρα ο ένας του άλλου. Και θα πουν, επιτέλους, εσκοτώσαν τους προφήτες, ησυχάσαμε. Διότι αυτοί οι δύο προφήτες μας εβασάνισαν, μας εκούρασαν, μας εταλαιπώρησαν, και καλά τους έκαμαν και τους σκότωσαν.

34:41 Και θα γίνει χαρά στους ανθρώπους, θα ανταλλάσουν δώρα, θα είναι όλο χαρά, και τα πτώματα των προφητών θα είναι μέσα στην πλατεία τρεισήμισι ημέρες. Όμως, στίχος 11 τι λέγει; «[11:11] καὶ μετὰ τὰς τρεῖς ἡμέρας καὶ ἥμισυ, ...» «... πνεῦμα ζωῆς ἐκ τοῦ Θεοῦ εἰσῆλθεν εἰς αὐτούς, ...» «... καὶ ἔστησαν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν, ...»

35:03 «... καὶ φόβος μέγας ἐπέπεσεν ἐπὶ τοὺς θεωροῦντας αὐτούς». Μετά τις τρεισήμισι ημέρες όμως λέγει, μπήκε μέσα τους πνοή από τον Θεό, και σηκώθηκαν στα πόδια τους, και φοβήθηκαν όλοι όσοι τους έβλεπαν. Αναστήθηκαν οι προφήτες, τους ανέστησε ο Θεός, μετά από τρεισήμισι ημέρες. Είπαμε, μη νομίζετε ότι έτσι κατά γράμμα θα γίνουν αυτά τα πράγματα.

35:32 Είναι σύμβολα, αινίγματα, μας παραπέμπουν σε άλλες καταστάσεις. Μπορεί να γίνουν και έτσι, δεν είναι δύσκολο για το Θεό, αλλά μπορεί να γίνουν και διαφορετικά, δηλαδή να είναι αλληγορικά και αινιγματώδη αυτά. Στίχος 12. «[11:12] καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην ...» «... ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν αὐτοῖς· ...». Και άκουσα μια δυνατή φωνή από τον ουρανό να τους λέει.

35:57 Μια φωνή από τον ουρανό, είπε σε αυτούς τους δύο προφήτες, «... Ἀνάβητε ὧδε. ...», αναβάται εδώ, «... καὶ ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανὸν ἐν τῇ νεφέλῃ, ...» «... καὶ ἐθεώρησαν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν». Και τους πήρε ο Θεός μαζί τους στη νεφέλη και τους είδαν όλοι οι εχθροί τους. Αφού ήταν στον ουρανό πάνω στα σύννεφα, τους είδαν όλοι.

36:19 Στίχος 13. «[11:13] Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ...» «... ἐγένετο σεισμὸς μέγας, ...» «... καὶ τὸ δέκατον τῆς πόλεως ἔπεσε, ...» «... καὶ ἀπεκτάνθησαν ἐν τῷ σεισμῷ ...» «... ὀνόματα ἀνθρώπων χιλιάδες ἑπτά, ...» «... καὶ οἱ λοιποὶ ἔμφοβοι ἐγένοντο ...» «... καὶ ἔδωκαν δόξαν τῷ Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ». Εκείνη τη στιγμή λέει, εκείνη την ημέρα, έγινε μεγάλος σεισμός, και καταστράφηκε το ένα δέκατον της πόλεως, και σκοτώθηκαν επτά χιλιάδες άνθρωποι.

36:49 Πάλι ο αριθμός επτά. Και οι υπόλοιποι έγιναν γεμάτοι φόβο, γεμάτοι... φοβήθηκαν πάρα πολύ, και δόξασαν τον Θεό του ουρανού. Στίχος 14. «[11:14] Ἡ οὐαὶ ἡ δευτέρα ἀπῆλθεν· ...» «... ἡ οὐαὶ ἡ τρίτη ἰδοὺ ἔρχεται ταχύ». Ετέλειωσε λέει το δεύτερο αλίμονο, και έρχεται το τρίτο αλίμονο σύντομα. Θα το δούμε και αυτό; [παύση] Έχει ενδιαφέρον η υπόθεση ε;

37:24 [παύση] Ε, θα πει και κανένας, ευτυχώς εγεράσαμε, μάλλον έτσι θα τα δούμε. [παύση] Στίχος 15. «[11:15] Καὶ ὁ ἕβδομος ἄγγελος ἐσάλπισε· ...» «... καὶ ἐγένοντο φωναὶ μεγάλαι ἐν τῷ οὐρανῷ λέγουσαι· ...» «... Ἐγένετο ἡ βασιλεία τοῦ κόσμου ...» «... τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, ...» «... καὶ βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

38:00 Σάλπισε ο έβδομος άγγελος, και ακούστηκαν δυνατές φωνές από τον ουρανό να λένε, η βασιλεία του κόσμου ανήκει στον Κύριό μας και στον Χριστό του, και θα βασιλεύσει στους αιώνες των αιώνων. Στίχος 16. «[11:16] καὶ οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ...» «... οἱ ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ, ...» «... οἳ κάθηνται ἐπὶ τοὺς θρόνους αὐτῶν, ἔπεσαν ...»

38:26 «... ἐπὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν καὶ προσεκύνησαν τῷ Θεῷ». Μόλις ακούστηκε αυτή η φωνή, η οποία έλεγε ότι η βασιλεία του κόσμου ανήκει στον Κύριο και στον Χριστό του και θα βασιλεύσει στους αιώνας των αιώνων, οι 24οις πρεσβύτεροι οι οποίοι βρίσκονται ενώπιον του θρόνου του Θεού, και κάθονται πάνω στους δικούς τους θρόνους, έπεσαν κάτω στα πρόσωπα και προσκύνησαν το Θεό, και είπαν, στίχος 17, «[11:17] λέγοντες· ...»

38:55 «... Εὐχαριστοῦμέν σοι, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ...» «... ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ...» «... ὅτι εἴληφας τὴν δύναμίν σου τὴν μεγάλην καὶ ἐβασίλευσας». Σε ευχαριστούμε Κύριε Παντοκράτωρ Θεέ, ο οποίος υπάρχεις και υπήρχες και που έρχεσαι. Είναι αυτή η αναφορά στην Τριαδική Θεότητα, «ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος», ο Πατήρ ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.

39:23 Ο οποίος έλαβε τη δύναμή σου τη μεγάλην και βασίλευσες. Στίχος 18. «[11:18] καὶ τὰ ἔθνη ὠργίσθησαν, καὶ ἦλθεν ἡ ὀργή σου ...» «... καὶ ὁ καιρὸς τῶν ἐθνῶν κριθῆναι ...» «... καὶ δοῦναι τὸν μισθὸν τοῖς δούλοις σου τοῖς προφήταις ...» «... καὶ τοῖς ἁγίοις τοῖς φοβουμένοις τὸ ὄνομά σου, ...» «... τοῖς μικροῖς καὶ τοῖς μεγάλοις, ...»

39:43 «... καὶ διαφθεῖραι τοὺς διαφθείροντας τὴν γῆν». Και τα έθνη οργίστηκαν, αλλά εκδηλώθηκε η οργή σου, και ήρθε ο καιρός να κριθούν τα έθνη, και να ανταμείψεις τους δούλους σου τους προφήτες, και τους αγίους σου, και αυτούς που σέβονται το όνομά σου, μικρούς και μεγάλους, και να καταστρέψεις αυτούς που καταστρέφουν τη γη.

40:06 [παύση] Βλέπετε, μετά την... τον φόνο των προφητών, έτσι καταπατείται η Ιερουσαλήμ, μένει πατημένη, τον καιρό αυτό κηρύττουν οι προφήτες, όταν έρχεται η ώρα τελειώνει ο χρόνος που καταπατείται η Ιερουσαλήμ, σκοτώνονται οι προφήτες, μένουν τρεισήμισι ημέρες, τους ανασταίνει ο Θεός, και, γίνονται έμφοβοι οι άνθρωποι, και έγινε ο σεισμός ο μεγάλος, επέθαναν πολλοί άνθρωποι, παρέρχεται η δεύτερη έρχεται η τρίτη, σαλπίζει ο έβδομος άγγελος, γίνεται η δοξολογία στον Θεόν, και λέγουν εδώ οι πρεσβύτεροι ότι πλέον ήρθε η ώρα να βασιλεύσει ο Θεός και να αποδώσει το μισθό στους προφήτες, στους αγίους, αυτούς που αγαπούν και σέβονται το όνομά του.

41:12 Και στο στίχος 19, «[11:19] Καὶ ἠνοίγη ὁ ναὸς ...» «... τοῦ Θεοῦ ὁ ἐν τῷ οὐρανῷ, ...» «... καὶ ὤφθη ἡ κιβωτὸς ...» «... τῆς διαθήκης Κυρίου ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ, ...» «... καὶ ἐγένοντο ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ ...» «... καὶ βρονταὶ καὶ σεισμὸς καὶ χάλαζα μεγάλη». [παύση] Και άνοιξε ο ναός του Θεού που βρίσκεται στον ουρανό, και φάνηκε μέσα στον ναόν η Κιβωτός της Διαθήκης και έγιναν αστραπές και φωνές και βροντές και σεισμός και μεγάλο χαλάζι.

41:42 [παύση] Είναι αυτή η εικόνα, αυτές οι εικόνες οι οποίες μας οδηγούν σε αυτή την πορεία των πραγμάτων, αλλά παραμένουν μυστηριώδεις. Πώς μπορούμε να τις ερμηνεύσομε; Θα πάμε και στο επόμενο που είναι εύκολο και ερμηνεύεται. Κεφάλαιο 12 στίχος 1. Αφού λοιπόν άνοιξε ο... ο ναός του Θεού που είναι στον ουρανό και φάνηκε η Κιβωτός της Διαθήκης, «[12:1] Καὶ σημεῖον μέγα ὤφθη ἐν τῷ οὐρανῷ ...».

42:18 Εφάνηκε ένα μεγάλο σημάδι στον ουρανό. «... γυνὴ περιβεβλημένη τὸν ἥλιον, ...» «... καὶ ἡ σελήνη ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτῆς, ...» «... καὶ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς στέφανος ἀστέρων δώδεκα». Μια γυναίκα, εφάνηκε μία γυναίκα στον ουρανό, που ήταν ντυμένη τον ήλιο, και ήταν κάτω από τα πόδια της η σελήνη, και πάνω στην κεφαλή της 12 αστέρες.

42:45 [παύση] Οι Πατέρες... ερμηνεύουν ότι η γυναίκα αυτή, ερμηνεύεται κατά δύο τρόπους. Είναι η Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία με τη δύναμη του Θεού γέννησε τον Χριστό, αλλά ταυτόχρονα ερμηνεύουν ότι είναι η Εκκλησία, η οποία είναι περιβεβλημένη τον ήλιον, τον Χριστό, τη Χάρη της Καινής Διαθήκης, και η σελήνη είναι η Παλαιά Διαθήκη, εκείνο το φως το ετερόφωτο που έπαιρνε η Παλαιά Διαθήκη από την Καινή Διαθήκη, και πάνω στο κεφάλι της 12 αστέρες, οι 12 Άγιοι Απόστολοι, οι οποίοι στηρίζουν και στήριξαν την Εκκλησία.

43:32 Αυτή η γυναίκα λοιπόν εμφανίζεται τώρα. Εμφανίζεται μια γυναίκα, ντυμένη τον ήλιο, πατούσε πάνω στο φεγγάρι, και 12 άστρα πάνω από το κεφάλι της. Στίχος 2. «[12:2] καὶ ἐν γαστρὶ ἔχουσα ...» «... ἔκραζεν ὠδίνουσα καὶ βασανιζομένη τεκεῖν». Ήταν έγκυος αυτή η γυναίκα, και φώναζε από τους πόνους και την αγωνία της γέννας. Έτσι, ήταν ετοιμόγεννη.

44:01 Μας θυμίζει την ανθρωπότητα, η οποία περίμενε και πονούσε και οδυνάτο, μέχρι που να έρθει η γέννησης του Χριστού. Και όλα τα γεγονότα των ανθρώπων, της ανθρωπότητας, μέχρι την ώρα που θα γενάτο ο Χριστός. Και λέγει, «[12:3] καὶ ὤφθη ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ ...». Και αμέσως φάνηκε ένα άλλο σημάδι στον ουρανό. Έχομε τη γυναίκα, έτσι, η οποία είναι έγκυος περιβεβλημένη τον ήλιο, τη σελήνη, τα αστέρια, και εκοιλοπονούσε έτοιμη να γεννήσει, και φάνηκε άλλο σημάδι, «... καὶ ἰδοὺ δράκων πυρρὸς μέγας, ...»

44:40 «... ἔχων κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, ...» «... καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ἑπτὰ διαδήματα». Εφάνηκε ένας δράκος μεγάλος, κόκκινος στα φωτιά, είχε 7 κεφάλια και 10 κέρατα και πάνω στα κέρατα, πάνω στα κεφάλια του 7 διαδήματα, 7 στέμματα. Ένας δράκοντας φοβερός, κατακόκκινος από την οργή του και από την κακία του, γεμάτο φλόγα κακίας, που είχε 7 κεφάλια, και 10 κέρατα, και πάνω στα 7 κεφάλια 7 διαδήματα.

45:17 Στίχος 4. «[12:4] καὶ ἡ οὐρὰ αὐτοῦ ...» «... σύρει τὸ τρίτον τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ, ...» «... καὶ ἔβαλεν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν. ...» Και η ουρά του λέγει έσυρε κάτω το ένα τρίτο των αστεριών του ουρανού, και τα έριξε κάτω στη γη. «... καὶ ὁ δράκων ἕστηκεν ἐνώπιον τῆς γυναικὸς ...» «... τῆς μελλούσης τεκεῖν, ἵνα, ὅταν τέκῃ, ...»

45:38 «... τὸ τέκνον αὐτῆς καταφάγῃ». Αυτός ο δράκοντας εστάθηκε λέει ενώπιον της γυναίκας, της ετοιμόγεννης γυναίκας, ώστε μόλις γεννούσε αυτή να καταβροχθίσει το παιδί της... μόλις το γεννήσει, έτσι; Ήταν έτοιμος να καταφάγει το παιδί της που μόλις θα το γεννούσε. Στίχος 5. «[12:5] καὶ ἔτεκεν υἱόν ἄρρενα, ...». Αυτή η γυναίκα γέννησε έναν αγόρι, ένα αρσενικό παιδί. Το οποίον, «... ὃς μέλλει ποιμαίνειν πάντα τὰ ἔθνη ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ· ...».

46:13 Ο Χριστός είναι αυτός, είναι η προφητεία περί του Χριστού. Εγέννησε λοιπόν τον Χριστό, ο οποίος θα ποιμάνει με σιδηρόν ράβδο όλα τα έθνη, «... καὶ ἡρπάσθη τὸ τέκνον αὐτῆς πρὸς τὸν Θεὸν ...» «... καὶ πρὸς τὸν θρόνον αὐτοῦ». Αρπάχτηκε όμως το παιδί της, και το έφεραν πάνω στο θρόνο του Θεού. Δεν το έφαγε ο δράκοντας που την περίμενε να γεννήσει.

46:36 Και η γυνή τι έκαμε; Έφυγε εις την έρημο. Η γυναίκα έφυγε στην έρημο, «... ὅπου ἔχει ἐκεῖ τόπον ἡτοιμασμένον ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ...» «... ἵνα ἐκεῖ τρέφωσιν αὐτὴν ...» «... ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα». Έφυγε στην έρημο, στον τόπο που της ετοίμασε ο Θεός, για να την τρέφουν εκεί 1260 μέρες, τρεισήμισι χρόνια. [παύση] Βλέπετε, τι γίνεται ας πούμε, τι πόλεμος υπάρχει, έτσι αόρατος πόλεμος όπως λένε και οι Πατέρες.

47:15 Και πως ο διάβολος εξαρχής ήθελε να αφανίσει το... και τον Χριστό τον ίδιο, και ως οντότητα σωματική ας πούμε, και ως διδασκαλία και τα λοιπά, αλλά... και γενικά ο πόλεμος κατά της Εκκλησίας. Βέβαια τον Χριστό δεν μπορούσε να του κάνει τίποτα, γιατί ... ο Χριστός είναι Θεός, ανελήφθη στον δεξιόν του Πατρός. Η γυναίκα λέει πάει στην έρημο.

47:45 [παύση] Έφυγε στην έρημο. Η Εκκλησία, καταφεύγει στην έρημο, έξω από τα δεδομένα τα κοσμικά, αλλά και γιατί όχι, να το πούμε ότι... μήπως η έρημος, με τη μοναχική πολιτεία, δεν είναι αυτή η οποία μαρτυρεί όλους αυτούς τους αιώνες την αυθεντικότητα της Εκκλησίας; Κυρίως μετά τους διωγμούς; Η Εκκλησία βέβαια δεν περιορίζεται τοπικά, αλλά ένα πλήθος ανθρώπων, αγίων, που επιβεβαιώνουν την αλήθεια της Εκκλησίας, εξέρχεται από τα τέκνα της ερήμου.

48:33 Τώρα εννοεί τα τάγματα των μοναχών; Των ερημιτών, των ασκητών; Είναι μεταφορικόν, εννοεί τους ανθρώπους που εξέρχονται από τον κόσμο όπου λέγει ο Θεός, «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε»; Τέλος πάντων εκείνο το οποίο φαίνεται είναι πόσο πραγματικά χρειάζεται να είμαστε συνετοί και να καταλαβαίνομε τον πόλεμο που γίνεται κατά της Εκκλησίας.

49:00 Τελειώνω λέγοντας το εξής, ότι, πράγματι, ε... σας ομολογώ και εγώ ότι, μέχρι τα σαράντα μου χρόνια που ήμουν στο μοναστήρι ας πούμε, που ήμουν μοναχός κτλ, ε, απλό μέλος της Εκκλησίας, μετά μοναχός, ιερομόναχος, ηγούμενος στη συνεχεία, ήξερα, έβλεπα, είχα την πείρα ας πούμε πως πολεμά ο διάβολος στον άνθρωπο. Έτσι, πως πολεμά ο διάβολος κάθε άνθρωπο.

49:33 Είτε στην οικογένειά του, είτε στην προσωπική του ζωή, είτε τέλος πάντων στο μοναστήρι. Όταν έγινα επίσκοπος, είδα, πράγματι, πως πολεμά ο διάβολος την Εκκλησία. Πραγματικά είναι απίστευτο πράγμα, δεν μπορείτε να καταλάβετε. Εγώ τουλάχιστον δεν μπορούσα να καταλάβω, δεν είχα πείρα. Το τι πόλεμος, τι φοβερός πόλεμος υπάρχει, κατά της Εκκλησίας.

49:58 Απίστευτο πράγμα. Είναι... είναι φοβερό δηλαδή πως... πως η Εκκλησία διαπλέει μέσα από όλες αυτές τις παγίδες, τους σκοπέλους, τους υφάλους, τις τρικυμίες, και από εμάς τους ιδίους, και τα δικά μας λάθη. Δεν λέω ότι φταίνε αυτοί που μας πολεμούν, και εμείς πολεμούμε με τα λάθη μας και με τις αδυναμίες μας, αλλά όλα αυτά χτυπούν την Εκκλησία.

50:22 Παρά ταύτα όμως η Εκκλησία πορεύεται. Δηλαδή δεν καταποντίζεται η Εκκλησία. Έχει φοβερές α... αναταράξεις ας πούμε, αλλά είναι σαν τη βαρκούλα που διασχίζει και τα κύματα και δεν την πιάνει τίποτα. Όμως, όσοι είμαστε μέσα σ' αυτήν η βαρκούλα... πάει ζωή μας και έρχεται. Σαν τις βαρκούλες του Άγιου Όρους που πηγαίναν μια πάνω και μια κάτω, και λέμε δεν θα ξαναβγούμε πάνω.

50:51 Και βγαίναμε ξανά πάνω και την άλλη ώρα πάλι κάτω. Άμα είχε φουρτούνες. Και τελειώνω με μια- θα σας διηγηθώ κάτι που μου διηγήθηκε ένας μεγάλος σύγχρονος Άγιος, ο οποίος ζει ακόμα, και δεν θα πω το όνομα του, θα σας το πω όταν κοιμηθεί, αν... δεν κοιμηθώ εγώ πριν απ' εκείνον δηλαδή, για να δείτε πως βλέπουν αυτά τα οράματα.

51:18 Μου είπε λοιπόν αυτός ο σύγχρονος, μεγάλος, πολύ μεγάλος Άγιος, ισαπόστολος, που πραγματικά κατ' εμένα δηλαδή, εντάξει... δική μου αντίληψης, η δική μου εμπειρία, η δική μου γνώμη, μπορεί να 'ναι και λάθος, λέει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει Αποστολική Χάρη. Και αυτό το δείχνουν τα έργα του ας πούμε, εκεί που βρίσκεται και τα έργα που κάμνει.

51:43 Χάρη των Αποστόλων, όχι αστεία πράγματα. Δεν ξέρω αν το είπε και σε άλλους, δεν ξέρω αν το είπε και δημόσια, μου το είπε εμένα όταν βρεθήκαμε κατ' ιδίαν. Επειδή έχομε μια πολύ μεγάλη... έτσι οικειότητα, γιατί εκείνος είναι βέβαια άνθρωπος του Θεού, και μου είπε ότι... μια φορά, όταν βρέθηκε στον χώρο εκεί που αγωνίζεται μέχρι σήμερα, και συνάντησε τεράστιες, φοβερές, ανυπέρβλητες δυσκολίες, και βρισκόταν σε μεγάλη κατάσταση...

52:17 μεγάλη κατάσταση δυσκολίας, αφάνταστης, από πάσαν άποψη, [παύση] και ήταν μέσα στο δωμάτιό του εκεί, μέσα στην πόλη που βρισκόταν, και προσευχόταν βυθισμένος μέσα σ' αυτήν την... τη δυσκολία όλη, έβλεπε τη δυσκολία των πραγμάτων, τις μικρές του ανθρώπινες δυνάμεις, επάλευε με τους λογισμούς του, μα εγώ θα κάμω αυτό το πράγμα ας πούμε, ποιος είμαι εγώ και ποιος με έβαλε εμένα τώρα να κάμω αυτές τις δουλείες όλες;

52:49 Και στο τέλος τι θα γίνει. Δηλαδή ήταν να τιναχτούν τα πάντα στον αέρα, και όντως έτσι ήταν. Δηλαδή έφτασε η κατάσταση στο... στη έκρηξη των πάντων ας πούμε, στο παρά ένα, στην παρατρίχα. [παύση] Εκεί λοιπόν προσευχόμενος, ήρθε σε κατάσταση έτσι πνευματική, εν πνεύματι Αγίω, όπως εδώ ο Ιωάννης ο Απόστολος, και είδε τον εαυτόν του μέσα σε μια ζούγκλα.

53:20 [παύση] Μέσα σε μια ζούγκλα, και κρατούσε στην αγκαλιά του ένα μικρό παιδάκι. [παύση] Μέσα σε αυτή τη ζούγκλα λοιπόν, έπρεπε αυτός να... να τρέξει, γιατί τον κυνηγούσαν άγρια θηρία το φάνε και έπρεπε να τρέξει να σωθεί. Αλλά ταυτόχρονα και από τα δέντρα και από τους θάμνους και από τα δεξιά αριστερά έβγαιναν κάτι μεγάλα φίδια που του επιτίθεντο να τον φάνε.

53:50 Ήταν σε μεγάλη αγωνία. Μεγάλη αγωνία διότι θα τον έτρωγαν τα θηρία αλλά θα τον έτρωγαν και τα φίδια που ήταν δεξιά αριστερά. Έτσι, βάλτε το μυαλό σας να φανταστεί αυτή τη σκηνή, όσοι μπορείτε βέβαια. Κατάλαβε όμως ότι τρέχοντας, και πηδώντας δεξιά αριστερά και μέσα σ' αυτή τη αγωνία και [ασαφής] ιδρώτες αυτά... φοβερή αγωνία, και κρατούσε το μωρό στην αγκαλιά του, κατάλαβε ότι τα φίδια και τα θηρία είναι το μωρό που ήθελαν να φάνε.

54:21 Ήθελαν να του φάνε το μωρό. Και αυτός... δεν είχε μωρό ας πούμε, δεν ήταν πατέρας βιολογικός κάποιου παιδιού, είναι μοναχός ο άνθρωπος. Λοιπόν, πώς θα του φάνε το μωρό; Αλλά κατάλαβε το μωρό θα του φάνε. Σε μια στιγμή λοιπόν που έτρεχε έτρεχε έτρεχε, και του ορμούσαν πάνω του τα φίδια, οι λέοντες, οι λεοπάρδαλις, το ένα το άλλο να τον κατασπαράξουν, και ίσα που σώζετο και πηδούσε από λαγκάδια και από πέτρες και από βράχους και από ποτάμια και αυτά και ήταν έναν αδυσώπητο κυνηγητό και όλα πήγαν να του φάν' το μωρό, σε μια στιγμή, όπως επήγαινε ξέρω 'γω πήδηξε σ' ένα... έτσι...

55:06 ξέρω 'γω αδιέξοδο ας το πούμε, και βρέθηκε μπροστά του ένας δράκος μεγάλος, που άνοιξε το στόμα του και δεν είχε ένα άλλη διέξοδο να... να φύγει από εκεί ο γέροντας, βράχια δεξιά αριστερά, και εκεί στο στόμιο των βράχων, ο δράκος, εκείνο το φοβερό εκείνο φίδι πάει να το κατασπαράξει, έτοιμο να τον ορμήσει να τον φάει. Μόλις το είδε αυτό, και πίσω του τρέχουν τα άλλα, και έφτασε σε εκείνη την αδιέξοδο, κατάλαβε ότι τέλειωσε, δεν μπορεί να πάει άλλο ας πούμε, και όρμησε ο όφις εκείνος, ο δράκος, να τον φάει ολόκληρο.

55:42 Οπότε έβαλε μία φωνή, μέσα σε αυτή την τραγική αγωνία που τον διακατείχε, και λέει, Παναγία μου! Παναγία μου βοήθα με! Με το που φώναξε την Παναγία, άκουσε τη φωνή της Παναγίας που είπε, Μιχαήλ! Το όνομα Μιχαήλ. Και με το Μιχαήλ είδε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ με το... εκείνο το κοντάρι το μεγάλο, που έδωσε μία στο δράκοντα εκείνο και τον εδιέλυσε τον δράκοντα και αμέσως συνήρθε ο γέροντας.

56:15 Συνήρθε αμέσως και έφυγε από πάνω του εκείνο το βάρος, έγινε ανακούφιση, αλλά ήταν εξαντλημένος έτοιμος ας πούμε να καταρρεύσει σωματικά από την αγωνία που πέρασε από αυτό το όραμα. Και έλεγε, τι συμβαίνει, τι είναι τούτο πράγμα το οποίο είδα; Τι συμβαίνει; Τι είναι τούτος ο αγώνας όλος; Και τι είναι τούτο το μωρό; Και άρχισε να προσεύχεται μετά πολλών δακρύων στο Θεό να του αποκαλύψει τι συμβαίνει, τι είναι αυτό το πράγμα.

56:48 Και, προσευχόμενος, έλαβε την πληροφορία από τον Θεό, του είπε ο Θεός ότι, αυτά όλα που είδες είναι αυτά που θα περάσεις. Το μωρό; Το μωρό του λέει είναι η ψυχή σου, και όλος αυτός ο πόλεμος είναι για να σου καταστρέψουν τη ψυχή σου. Αλλά, θα έχεις την ελπίδα σου στην Παναγία, και θα σε βοηθήσει να διέλθεις αυτήν τη δυσκολία.

57:14 Και από τότε ευλαβείται βεβαία και έχτισε και εκκλησία των Αρχαγγέλων, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που ήταν προστάτης του, και της Υπεραγίας Θεοτόκου που βέβαια κάθε ανθρώπου προστάτης, αλλά για να δείτε ότι αυτές οι εμπειρίες δεν είναι απλώς πράγματα που τα είδε δυο χιλιάδες πριν ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Αυτά είναι εμπειρίες σύγχρονες, στις μέρες μας. Ο άνθρωπος ζει ακόμα.

57:38 Δεν σας λέω ποιος είναι να μη σηκωθείτε να πάτε να τον εύρετε, δεν μπορείτε βέβαια, είναι πολύ μακριά, [παύση] αλλά πρόκειται περί μεγάλου αγίου, πολύ μεγάλου αγίου, πάρα πολύ μεγάλου αγίου. Πράγματι πολύ μεγάλου αγίου. Συγχρόνου, και δόξα τον Θεό που... η πρόνοια του Θεού τον έστειλε εκεί που τον έστειλε, αλλά όντως...

58:02 επέρασε, και περνά ίσως ακόμα αφού ζει, αυτήν όλη την καταιγίδα, αυτόν τον πόλεμο, με σκοπό ποιον; Να καταστρέψουν οι ψυχή μας. Ο διάβολος αυτό ζητά. Μας φέρνει από εδώ, μας φέρνει από εκεί, μας ανοίγει πόρτες, μας ανοίγει δουλειές, όλα... ό,τι πάμε να κάνομε θα το τινάξει στον αέρα, ό,τι πάμε να κάνομε. Ένα φυλλάδιο πάμε να τυπώσομε, χίλιες φορές να βγει λάθος.

58:29 Ένα φυλλάδιο. Πάμε να χτίσομε κι εμείς ένα σπίτι, εκατό λάθη. Θα στάσει από χίλιες πάντες, ε να πέσει και πάνω μας ακόμα. Έπεσε εμάς κιόλας. Λοιπόν, ό,τι πάμε να κάνομε, από το πιο απλό μέχρι το πιο σύνθετο, εκεί μπροστά μας θα τον εύρομε. Να μας αντιστέκεται, και να... όπως που παίζαμε μικροί που κουντούσαμε ο ένας τον άλλο, έτσι έχομε κάθε.

58:58 Τον σπρώχνομε και μας σπρώχνει, τον σπρώχνομε και μας σπρώχνει, του δίνει ο Χριστός καμιά μπουνιά και πάει στην άκρη, και κάνομε και εμείς τα δουλειά μας. Διαφορετικά έχει να μας φάει... σαν τις ασπιρίνες. Λοιπόν, έχετε ειρήνη. [παύση] Η ευλογία είναι ότι, «μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ». Μεγαλύτερος είναι αυτός που είναι μαζί μας, ο Χριστός, παρά αυτός που είναι μαζί με τον κόσμο, που είναι ο διάβολος.

59:30 Λοιπόν, δύο ανακοινώσεις, ... [ανακοινώσεις, προσευχή & απόλυση]