Όσα Μύθια, Τόση Αλήθεια – Αϊνού: Ο μυστηριώδης αυτόχθονας λαός της Ιαπωνίας
Όσα Μύθια, Τόση ΑλήθειαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ένας λαός με ιδιαίτερη γλώσσα, πανάρχαιες παραδόσεις και μια κοσμοθεωρία όπου η φύση, τα ζώα και τα πνεύματα συνυπάρχουν. Η Ευγενία Κούκουρα εξερευνά την ιστορία των Αϊνού, του αυτόχθονα πληθυσμού της βόρειας Ιαπωνίας, με επίκεντρο το Χοκάιντο, και αναζητά τις ρίζες του πολιτισμού τους. Από τις τελετουργίες προς τιμήν της αρκούδας και την πίστη στους καμούι, τα πνευματικά όντα της παράδοσής τους, έως τις διώξεις, την αφομοίωση και τη σύγχρονη προσπάθεια διατήρησης της ταυτότητάς τους. Ποιοι είναι πραγματικά οι Αϊνού και τι αποκαλύπτουν οι μύθοι τους για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση;
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Χαίρετε κυρίες, κύριοι και παιδιά. Η εκπομπή μας σήμερα αναφέρεται στους Αινού, τους κατοίκους του νησιού Χοκάιδο, τα βόρεια σύνορα του συμπλέγματος των νησιών που είναι γνωστά με το όνομα Ιαπωνία, όπου ζουν οι Ιάπωνες οι Νηπών. Οι Αινού αποτελούν ένα κατάλληπο μουσιακό στην ιστορία του πλανήτη. Οι Αινού σύμφωνα με τους επιστήμονες που εξέτασαν το DNA έχουν καταγωγή από τον Κάφκαστο, έχουν ροζ δέρμα δεν είναι λευκοί όπως οι κινέζικες καταγωγείς οι Ιαπωνέζοι δεν έχουν σχιστά ματιά αλλά στρογγυλά δεν έχουν ίσια μαλλιά αλλά ζουρά και δεν έχουν μαύρα ματιά αλλά καστανά και αρκετοί από αυτούς γαλαμά Οι Αινού ζουν στη χώρα του ανατέλοντος Ιδίου ή όπως την λένε οι δόπιες τη χώρα του χιονίου Ας δούμε την ιστορία Οι Αινού ζουν στο νησί Χοκάιντο στην Ιαπωνία και στην νησο Σαχαλίνη που ανήκει στη Ρωσία και στα νησιά Κούνα Ζουν στην ίδια περιοχή από τα αρχαία χρόνια.
Ο αριθμός τους δεν είναι γνωστός. Επισημός όμως είναι γύρω στους 25.000, ενώ ο ανεπίσημος αριθμός τους ανέρχεται περίπου στις 200.000 ανθρώπους. Οι Αλληνούς, όπως δείχνει το DNA τους, είναι ένας λαός πελασγικός, όπου στη χώρα τους τα αρχαιολογικά ευρήματα φτάνουν μέχρι και τα 17 με 18 χιλιάδες χρόνια π.Χ. Γενετικά είναι συγγενής με τους ευρωσιβηρικούς λαούς και καθόλου με τους Ιάπωνες που ήρθαν πολύ αργότερα στα νησιά του Ιρηνικού.
Οι Αινού δεν έχουν σχιστά μάτια ούτε και τα μογγολικά χαρακτηριστικά των Ιαπωνέζων αλλά μετά τον 15ο αιώνα μετά Χριστόν αφομοιώθηκαν σιγά σιγά από το σύγχρονό τους τότε Ιαπωνικό στοιχείο Σήμερα οι Αινού είναι αναγνωρισμένη μειονότητα από το Ιαπωνικό κοινοβούλιο Η θρησκεία τους είναι πολυθεηστική, λατρεύουν τα πνεύματα της φύσεων και η κοινωνία τους είναι μητριαρχική.
Οι γυναίκες έχουν στα χέρια τους την οργάνωση της κοινότητας. Οι άνδρες είναι απλά οι κυνηγοί. Η Απονία αναγνώρισε τους Σαϊνού ως ιδιαίτερη εθνότητα μέσα στο κράτος της Ιαπωνίας με ιδιαίτερη καταγωγή και την δική τους γλώσσα και γραφή η οποία ονομάζεται Καταγκάνη Η Απονία αναγνώρισε τους Σαϊνού ότι υπήρχαν στην επικράτειά τους πριν έρθει η Ιαπωνική φυλή και όλο το σύμπλεγμα των νησιών ονομαζόταν Αΐνου.
Η Ιαπωνία αναγνώρισε ότι η αρχαία κάτοικη της Ιαπωνίας πριν από την επικράτηση της Ιαπωνικής φυλής ονομαζόταν Αΐνου. Αρκετοί Αινού έχουν γαλανούς οφθαλμούς και το DNA τους δείχνει καυτασιανή καταγωγή και συγγένεια με τους ανθρώπους που κατοικούν στο νότιο Θηβέτ και τα νησιά Ανταμάν και στη Δία. Οι Αινού είναι τριχωτοί στο σώμα και έχουν σγουρά μαλλιά στο κεφάλι.
Οι Αινού κατοικούν στα νησιά του Ειρηνικού εδώ και 100.000 χρόνια. Η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα των Αινού παρομοιάζονται με τα αρχαία ελληνικά. Ίσως και οι λέξεις Αινού είναι η παραφορά της ελληνικής λέξεως Ιωνε. Η γλώσσα και η γραφή των Αινού ονομάζεται κατακάνω και είναι από πάνω προς τα κάτω. Γι' αυτήν τη γραφή μας έχει μιλήσει και ο Διόδωρος ο Σικελώτης Η αρχαία κάτοικη της Ιαπωνίας πριν από την επικράτηση της σύγχρονης Ιαπωνικής σπηλής ήταν η Αινού Εδώ και εκατό χιλιάδες χρόνια ζουν στα νησιά που παλιότερα ονομάζονταν Αινού Οι Αινούν είναι καυκάσικοι σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους.
Η γλώσσα τους και τα έθιμά τους παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με τα αντίστοιχα της αρχαίας Ελλάδας. Η γλώσσα τους είναι η δομή της κατακάνα. Η κατακάνα διαθέτει ακρίβεια και ευελιξία για την περιγραφή επιστημονικών όρων μέχρι και σήμερα. Σήμερα η κατακάνα χρησιμοποιείται παράλληλα με την Κινέζικη γραφή κάντη, ενώ μέχρι το 600 Μ.Χ. θεωρούσαν πως ήταν η γλώσσα και η γραφή κάποιου μικρού κύκλου λογίου.
Το όνομα Αϊνού θυμίζει την παραφορά του Ιούνα. Οι Αϊνού είναι λευκοί, μοναδικά στη Μογγολική θάλασσα περιβάλλοντας. Οι επιστήμονες τους ονόμασαν Πρωτόγονους Λευκούς ή Παλαιοκαυκασίου. Οι Αινούς σήμερα είναι οι Νίχβοι ή Γκη Λιάκη, τις εκβολές του ποταμού Αμμούρ και της νήσου Τσαχαλίνης, ενώ οι Αινού της Ιαπωνίας και μικρές ομάδες της Πιλυπίνας είναι επίσης από την ίδια φυλή.
Πώς ζει σήμερα αυτό το απομακρυσμένο μου φυσιακό κατάλοιπο του πλανήτη. Τι θυμούνται από το παρελθόν και την ιστορία, από τον τόπο που προήλθαν οι Αινού. Αυτό θα το δούμε στη ζωή τους που μέχρι σήμερα επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο όπως και στην αρχαιότητα στα τραγούδια τους χορούς τους στον τρόπο που προσπαθούν να επιβιώσουν στην καλλιέργεια της γης, στο κυνήγι, στο ψάρι Τι ομοιότητες υπάρχουν με την αρχαία ελληνική ζωή στον τόπο από όπου ξεκίνησαν οι Αινούς, η ζωή των Αινούς.
Οι Αινούς είναι κυρίως κυνηγοί και αλίες. Όταν στρατοί με όπλα προηγμένα ήρθαν εναντίον τους από την Ασπία, με υψηλότερη τεχνολογία, οι Αινούς που πιστοχώρησαν και κατέληξαν στο νησί Χοκάιδε, όπου συνέχισαν να ακολουθούν τα πατροπαράδοτά τους ήθη και έθιμα, τη θρησκεία και τον ίδιο τρόπο ζωής όπως και στο παρελθόν. Στο βορειότερο νησί του συμπλέγματος των Ιαπωνικών νησιών, στη χιονισμένη χώρα ή χώρα του χιονιού, βρίσκονται τα απομεινάρια των Αινούπων.
Οι απόγονοι τους. Οι απόγονοι αυτών των υπερήφανον ανθρώπων που κατοικούσαν αυτά τα Ιαπωνικά νησιά πριν έρθουν οι Ιαπωνέζοι. Πολύ λίγα γνωρίζουμε δυστυχώς για αυτούς τους γηγενείς πληθυσμούς μιας και δεν έχουν γραπτεί γλώσσα και μιας και έχει χαθεί και ο προφορικός λόγος. ελάχιστα έχουν διασωθεί. Το 1968 έγινε η πρώτη προσπάθεια για την μελέτη του πολιτισμού των Αινού.
Αλλά μέχρι τότε είχε μειωθεί ο πληθυσμός και οι ίδιοι οι Αινού είχαν ήδη κατά πολύ αφομοιωθεί με τον γενικό Ιαπωνικό πληθυσμό. Κάποιοι ανθρωπολόγοι είχαν παρατηρήσει τα στρογγυλά μάτια των Αινού, τα σγουρά τους μαλλιά και τις τρίχες στο πρόσωπο, ένα χαρακτηριστικό που λείπει από τους Μονγκόλους και αυτό το θεώρησαν ενδεικτικό της καυκαθιακής τους καταγωγής.
Άλλοι πάλι υποστήριξαν ότι κατάγονται από την Αυστραλία. Σήμερα πολλοί ανθρωπολόγοι υποστηρίζουν ότι οι Αινού ίσως να αποτελούν ξεχωριστή φυλή. Πρόσφατα ευρήματα οδηγούν στο συμπέρασμα πως οι Αινού ίσως είναι οι τελευταίοι επιζήσαντες των πληθυσμών που κατοίκησαν τα Ιαπωνικά νησιά πριν από τουλάχιστον 100.000 χρόνια Οι μαλλιαροί Αινού Αυτή είναι η φράση που χρησιμοποιούν οι Ιαπωνέζοι για να χαρακτηρίσουν τους Αινού σήμερα Αυτός είναι ο πιο χαρακτηριστικός ορισμός για τους ηθαγενείς της Ιαπωνίας.
Το κυνήγι και η αλληλεία τους παρήχαν τα προστοζή. Η αρκούδα είναι ένα ζώο που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ζωή των Αινού. Είναι ένα ζώο που τους έδωσε το δέρμα για να σκεπάσουν τη γύμνια τους, για να ζεσταθούν τους χειμωνιάτικους μήνες μιας και τα νησιά. Ο Καΐδο βρίσκονται στα βορειότερα τμήματα του Ειρηνικού ωκεανού αλλά εκτός από τη θέρμανση που μπορούσε να δώσει το ζεστό γουναρικό της αρκούδας το κρέας του ήταν και είναι η κύρια τροφή.
των αϊνού μέχρι σήμερα ενώ τα οστά γίνονται εργαλεία και όπλα. Οι αϊνού κυνηγούν την αρκούδα για να γίνει η τροφή τους και ενώ πρέπει να τις επιβληθούν δηλαδή να την νικήσουν στον αγώνα ανθρώπου και ζώου νομίζουν ότι έχει ψυχή η οποία βγαίνει μέσα από το ζώο και αυτή την ψυχή την κλαίνε. Την κλαίνε σαν να έχει φύγει ένας άνθρωπος από κοντά του.
Και πιστεύουν ότι με τις προσευχές η ψυχή της αρχούδας θα γυρίσει σε άλλο ζώο το οποίο θα ετοιμαστεί και αυτό να κυνηγηθεί από τους σαϊνού για να γίνει πάλι τροφή και όλα τα άλλα χρήσιμα που παίρνουν από την αρκούδα που θα σκοτώσουν και πάλι. Έτσι η αρκούδα είναι ένας θεός που ζει και πεθαίνει για να διευκολύνει τους αηνού το μέλλον.
Η αρκούδα είναι το ζώο που διακρίνεται στις γιορτές και στις θρησκευτικές παραδόσεις των αηνού. Η αρκούδα παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή των αϊνού Το κρέας της είναι η τροφή του Το δέρμα της είναι το ένδυμά του Και τα κόκαλά της τα εργαλεία και τα όπλα Σε πολλές περιπτώσεις η αρκούδα και οι αϊνού Μοιράστηκαν την ίδια σχέση Όπως εκείνη του Βίσσονα και των Ινδιάνων των Δυτικών Ηνωμένων Πολιτιών Οι Αινού χρησιμοποιούν την αρκούδα όπως τον Άγριο Ταύρο στην Κρήτη.
Στην Κρήτη γινόταν γυμναστικές επιδείξεις πάνω στην ράχη του τάβρου για να επιβληθεί ο άνθρωπος πάνω σε αυτή την αρκούδα, ενώ με τον ίδιο τρόπο γίνεται μέχρι και σήμερα η γιορτή της επιβολής του γυμνού ανθρώπου πάνω στην τριχωτή αρκούδη. Όπως στην Κρήτη έχουμε εικόνες από τα ταυροκαθάψια, δηλαδή της επιβολής του ανθρώπου στον τάβρο, όπου ο άνθρωπος δαμάζει το θηρίο κρατώντας το από τα χέρατά του και δύο άνθρωποι συνήθως γυμνάζονται με τον τάβρο.
Ο ένας κρατάει από τα χέρατα τον τάβρο, ενώ ο άλλος προσπαθεί να πηδήξει από τη γη πάνω στη ράχη του τάβρου και να γυμναστεί κάνοντας τούμπες πάνω στη ράχη. Με τον ίδιο τρόπο και οι Αινού γυμνάζονται πάνω στην αρκούδα που κρατούν τα τέσσερα της πόδια ενώ αυτοί οι γυμνοί δείχνουν τον άνθρωπο που δυνατός με όλο του το μεγαλείο επιβάλλεται.
Την αρκούδα, οι Αινού την κυνηγούν την Άνοιξη και το Φθινόπωρο. Έτσι βγαίνουν έξω από τις κατοικίες τους, έξω από τις κομοπόλεις τους και τρέχουν πίσω από τις αρχούδες, μόλις έχουν ξυπνήσει από τη χειμερή ανάρχη την άνοιξη και μόλις ζαλισμένες ετοιμάζονται να κοιμηθούν και να πέσουν στη χειμερή ανάρχη στα τέλη του φθινοπόρου.
Όταν όμως χρειάζονται τροφή το χειμώνα τότε οι Αινού πιάνουν τις αρχούδες στον ύπνο μέσα στις σπηλές όπου οικογενειακώς κοιμούνται και εκεί βρίσκουν τον θάνατο για να γίνουν τροφή στους πεινασμένους Αινού, στους χειμωνιάδες τους μη Οι Αινού κυνηγούν από το προχωρημένο φθινόπωρο μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού και αυτό γινόταν γιατί εκτός από τα άλλα, το φθινόπωρο γινόταν η συμβομιδή των καρπών, η αλληλεία του Σολωμού και άλλες δραστηριότητες για τη συλλογή τροχής και όταν όλοι αυτοί οι καρποί είχαν φτάσει στο τέλος οι κυνηγοί έβρισκαν ελεύθερο πεδίο στην παιδιάδα και στα βουνά όπου τα φυτά είχαν χάσει τα φύλλα τους Κάθε χωριό των Αϊνού είχε την δική του κυνηγετική περιοχή ή κάποια χωριά χρησιμοποιούσαν μια κοινή κυνηγετική περιοχή όπου κυνηγούσαν όλοι μαζί.
Ακριβά πρόστιμα επιβάλλονταν σε αυτούς που παραβίαζαν μια προσωπική ή μια κοινή κυνηγετική περιοχή. Οι Αινού κυνηγούσαν αρκούδες, ελάφια, λαγούς, αλεπούδες, ρακούν και άλλα ζώα. Το ελάφι ήταν ιδιαίτερη πηγή τροφής για τους Αινού, καθώς επίσης και ο Σολωμός. Κυνηγούσαν επίσης θαλασσινούς αητούς, όπως αυτούς με την άσπρη ουρά, κοράκια και άλλα πουλιά.
Οι Αινού κινηβούσαν αϊτούς για να πάρουν τα φτερά της τουράς τους τα οποία εμπορεύονταν με τους Γιαπωνέζους Οι Αινού κινηβούσαν με βέλη και κοντάρια με φαρμάκι στη σάκρα Το δηλητήριο το έπαιρναν από τις ρίζες και από το δάκρυ ενός φοιτού του Ακωνίτη που είναι δηλητηριώδες ο Ακωνίτης ίσως είναι το ελληνικό κόνιο το οποίο ήπιαν στην Αθήνα ο Σοκράτης και ο Φωτίων και με αυτό γινόταν η θανάτικη ποινή η θανάτικη καταδίκη στην Αθήνα του 5ου αιώνα του πρώτου Χριστού το δηλητήριο του Ακωνίτη από τους Αινού ονομάζεται Σούρκου.
Η συνταγή για την παρασκευή του δηλητηρίου αυτού είναι οικογενειακό μυστικό και διαφέρει από οικογένεια σε οικογένεια. Οι Αινού ανακατεύουν το δηλητήριο με ρίζες και κομμάτια από οστά σκύλων και καπνό και άλλα συστατικά με τα οποία φτιάχνουν τον ζωμό. Οι Αινού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα κυνηγούσαν κυρίως αρχούδες.
Οι Αινού για το κυνήγι της αρχούδας χρησιμοποιούσαν εκτός από τα ακόντια με το δηλητήριο του κονίου στην αιχμή τους και τσουνγκράνες και κενδριά ή κενδριά καλυμμένα με δέρμα. Οι κυνηγοί Αινού χρησιμοποιούν και κυνηγητικά σκυλιά. Οι Ιαϊνούς κρατούν στα σπίτια τους 20 μικρά αρκουδάκια τα οποία παρουσιάζουν σε ειδικές θρησκευτικές τελετές Η θρησκεία των Ιαϊνούς Οι Ιαϊνούς είναι παραδοσιακά πνευματιστές Πιστεύουν πως όλα στη φύση έχουν μέσα τους ψυχή Η ψυχή ονομάζεται Καμούη και είναι το πνεύμα του Θεού Οι πιο σπουδαίες θεότητες είναι οι Καμούι Φούτσι, η θεά της οικογενειακής αισθίας και ο Κιμ Ουν Καμούι, ο θεός προστάτης της αρχούδας και των βουνών.
Ο Ρεπούν Καμούι είναι ο θεός της θάλασσας, της αλληλίας και των ζώων της θάλασσας. Οι Αινούς δεν έχουν επαγγελματίες ιερείς, γι' αυτό ο αρχηγός του χωριού εκτελεί τις οποιασδήποτε θεσκευτικές τελετές είναι αναγκαίες. Οι τελετές περιορίζονται σε αναθυματικές σπονδές, στο να αναπέμπουν προσευχές και να προσφέρουν κλαδιά ιδιάς με τούφες μαλλιού δεμένες πάνω στα φτάκια.
Αυτά τα κλαδιά ονομάζονται στον ενικό ηνάο και στον πληθυντικό νούσα Τα τοποθετούν πάνω σε ένα βωμό για να στείλουν πίσω τα πνεύματα των ζώων που έχουν σκοτώσει Οι τελετές που κάνουν οι Αινού για να στείλουν πίσω την ψυχή της αρχούδας ονομάζονται Λομάντε Οι Αινού προσφέρουν σπονδές στους θεούς πριν φάνε και προσεύχονται στην θεότητα της φωτιάς όταν είναι άρρωστοι Οι Αινού πιστεύουν πως οι ψυχές τους είναι αθάνατες και πως αυτές θα βραβευτούν στο εξής όταν θα ανεβούν στην χώρα των θεών καμούι μουστήρ οι Αινού πιστεύουν πως η αρκούδα έχει ψυχή και αυτή η ψυχή είναι ένας μικρός θεός ο οποίος βγαίνει από την αρκούδα όταν τη σκοτώνουν οι άνθρωποι αλλά επιζεί και εμβαίνει μπαίνει σε άλλες ψυχές ζώων δηλαδή πάλι τις ίδιες υπογένειες και άλλες καρπούδες για να ξαναβρεθεί πάλι στους ανθρώπους και να τους δώσει αυτά που επιθυμούν από αυτοί.
Δηλαδή το δέρμα, το κρέας και τα οστά. Οι Αινούς σήμερα ακολουθούν το ρεύμα της ιαπωνικής κοινωνίας και έχουν υιοθετήσει ως θρησκεία τον Βουδισμό με επιρροές από τους Σύνδε ενώ κάποιοι Αινούς στα βορειότερα είναι μέλη της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας. Παραδόσεις ήθη και έθιμα των Αινούς Οι παραδόσεις των Αινούς τα έθιμα και οι γιορτές τους δεν μοιάζουν με καμιά άλλη περιοχή της Ιαπωνίας.
Η Ιαπωνία απαγόρευσε μερικά από αυτά τα αίθουμα γιατί τα θεώρησαν βαρβαρικά και απάνθρωπα Αλλά πάλι εγκαταλείφθηκε Ένα από τα πιο ασυνήθιστα αίθουμα είναι το πρώτο τατουάζ στα χείλη των κοριτσιών στην παιδική τους ηλικία Αργότερα το τατουάζ αυτό γινόταν στα κορίτσια μέχρι την ηλικία των 17 ή και 18 ετών Οι γυναίκες των Αινού εξηγούν πως το τατουάζ που παριστάνει μουστάκι συμβολίζει πως είναι έτοιμες για γάμο Ότι έχουν δηλαδή ανδρωθεί Οι άνδρες φτάνουν σε ηλικία γάμου όταν οι γενιάδες τους έχουν πλήρη ανάπτυξη και το κατάλληλο μήκος.
Κυβερνητικές αποφάσεις της Ιαπωνίας που απαγόρευσαν το τατουάζ των χιλιών επιδόθηκαν ήδη από το 1871 αλλά ορισμένες γυναίκες των Αινού συνεχίζουν να το κάνουν μυστικά μέχρι και σήμερα. Πολλοί μπορούν να δουν κοπέλες τα 16 τους και 17 με το μαύρο τατουάζ στα χείλη. Αυτό το έθιμο που τώρα εκλείπει ακολουθεί και πολλά άλλα έθιμα που εξαφανίζονται καθώς οι Αινού ακολουθούν τον δρόμο της πρόοδου.
Ίσως οι 20.000 Αινού που έχουν απομείνει σήμερα ακολουθούν ακόμα μερικά παραδοσιακά προγονικά έθιμα. Όμως αυτοί που τα ακολουθούν πλήρως είναι από μερικές εκατοντάδες μέχρι λίγες δεκάδες ανθρώπους Τους Αινού ή αυτούς που υποστηρίζουν πως είναι Αινού μπορεί να τους δει κάποιος σε γραφικές συνοικίες του Χοκάιδο όπου υπάρχουν θερμές πηγές και εκεί όπου τα τουριστικά γραφεία, τα τουριστικά πρακτορία έχουν διαφημίσει την γραφική ομορφιά της περιοχής και τις ανέσεις των ξενοδοχείων πρώτης κατηγορίας.
Εδώ μπορεί να ακούσει κανείς τις γυναίκες των Αινού να τραγουδούν τα τραγούδια τους και να παίζουν τις καλαμένες τους φλογέρες Ενώ οι άνδρες εμφανίζονται και αρχίζουν να πουλούν τις πραμάτειες τους στους τουρίστες που είναι ξυλόγλυπτα αναμνηστικά τα οποία αγοράζουν οι Αμερικανοί, οι Ιάπωνες και οι Ρώσοι τουρίστες του Χοκάιντο και οι Αινού έτσι προσθέτουν κάτι στο εισόδημα.
Για λίγα δολάρια είναι δυνατόν οι Ιαπωνές ή οι Αμερικανοί τουρίστες να ξεγελαστούν, Να αγοράσουν από μιμήσεις μικρών δώρων και να πληρώσουν τους αϊνού για να αποζάρουν οι περήφανοι στην παραλία για μικροποσά, δημένη με τις παραδοσιακές τους στολές ή κουλώντας μία παραγεμισμένη αρχούδα η οποία θα θυμίσει στους τουρίστες ότι είδαν ανθρώπους που ζουν από το κρέας.
Και τώρα θα πάμε σε ένα κοτάν. Το κοτάν είναι η κατοικία των Αϊνού. Η κατοικία των Αινού είναι μια κατασκευή πρόχειρη γιατί οι Αινού έμεναν σε αυτήν όταν τους βόλευε η περιοχή κατά την διάρκεια της Κενγυπικής περίοδου. Η κατοικία των Αινού στη γλώσσα τους ονομάζεται Κοτάν. Η Κοτάν είναι ένα σύνολο κατοικιών, δηλαδή στη γλώσσα μας ένα μικρό χωριό.
Τα Κοτάν βρίσκονται στις όχθες των ποταμών και στις ακτές των θαλασσών, όπου οι Αινού έβρισκαν εύκολα τροφή, ιδιαίτερα στις όχθες των ποταμών από όπου πήγαιναν οι Σολομοί. Οι Σολομοί ταξιδεύουν αντίθετα προς το ρεύμα του ποταμού, δηλαδή άνω ποταμών. Το Κοτάν το χωριό αποτελείται βασικά από μια πατρογονική οικογένεια. Ο μέσος όρος των οικογενειών που ζούσαν σε ένα Κοτάν Ήταν τέσσερις με επτά που πολύ σπάνια έφταναν να είναι περισσότερες από δέκα οικογένειες που ζούσαν μαζί.
Οι Αινού και οι Ιαπωνέζοι αναγκάζονταν να ακολουθούν τις νέες αλληλευτικές περιοχές. Γι' αυτό και τα παραδοσιακά ποτάμ. Οι συστάδες σπιτιών εξαφανίστηκαν και αρκετές δεκάδες οικογενειών μετακόμισαν σε νέες αλλιευτικές περιοχές Οι κατοικίες των Κοτάν έγιναν από σκληρά χόρτα και καλάμια και φλοιούς δέντρων Τα σπίτια ήταν κτισμένα από ανατολικά προς τα δυτικά ή παράλληλα προς τον ποταμό, δίπλα στον οποίο υπήρχε η συστάδα των ποτάν.
Μία κατοικία είχε διαστάσεις περίπου από 7 επί 5 μέτρα με την είσοδο πάντα να βλέπει προς τα δυτικά και χρησιμεύε εκτός από κατοικία των ανθρώπων και ως αποθηκευτικός χώρος Μία κατοικία των Αινού έχει τρία παράθυρα και το ρορούν που αγιάρ, ένα παράθυρο που βρισκόταν στην πλευρά που βλέπει προς την είσοδο, δηλαδή προς την ανατολική πλευρά.
Από το παράθυρο αυτό πίστευαν ότι έβγαιναν οι θεοί και τα τελετουργικά εργαλεία δεν έβγαιναν μέσα από αυτό το παράθυρο. Οι Αινού ονόμαζαν αυτό το παράθυρο ιερό και τους είχαν πει ποτέ να μην κοιτάζουν μέσα από αυτό Η κατοικία είχε αιστεία κοντά στην ίσο Ο σύζυγος και η σύζυγος κάθονταν στην αριστερή πλευρά της αιστείας Η θέση τους ζεύγους ονομαζόταν σύσο Τα παιδιά και οι προσκεκλημένοι κάθονταν απέναντι από το ζεύγος αντικριστά στη δεξιά πλευρά της αιστείας που ονομαζόταν Χαρκίσου Η κατοικία είχε ένα βάθρο για τους πολύτιμους θησαυρούς οι οποίοι ονομάζονταν Ιωκήρ πίσω από το σίσο τη θέση όπου βρισκόταν το ζεύγος Οι Αινούτουπο θετούσαν εκεί τα βέλη και τα τόξα.
Τα εξωτερικά κτίρια περιλάμβαναν ιδιαίτερα εργαστήρια για τους άνδρες που ονομάζονταν ασύνρου και για τις γυναίκες τα οποία ονομάζονταν μενοκόρ. Α που αποθήκε για τρόφιμα ένα κλουβί για μια μικρή αρκούδα και κρεμαστά στεγνοτήρια για ψάρια και άγρια χόρτα και βότα Ένας βωμός Νουσασάν έβλεπε προς την ανατολική πλευρά της κατοικίας και ονομαζόταν Ρορουν Πουαγιάρ Οι Αινού τελούσαν διάφορες τελετές εκεί όπως η Λιγιωμάντε Μια τελετή που αφορούσε τον τρόπο να στείλουν το πνεύμα της αρκούδας πίσω στους θεούς Και αυτοί ασφαλώς να το ξαναστείλουν με νέα αρκούδα πίσω στους ανθρώπους Η ζωή των Αινού Ο γάμος Οι Αινού είχαν πολλούς τύπους γάμου. Ένα παιδί το υπόσχονταν σε γάμο με συνονοήσεις μεταξύ των γονέων του ή των γονέων της από την κούνια του ή από την παιδική του ακόμα ηλικία.
Όταν ο μελώνυφος έφτανε στην ηλικία του γάμου του έλεγαν ποια ήταν η νύφη που είχαν διαλέξει γι' αυτό Υπήρχαν επίσης γάμοι που βασίζονταν σε αμοιβαία συνέντευξη των δύο φίλων Σε κάποιες περιοχές όταν η κόρη έφτανε σε ηλικία γάμου οι γονείς της την άφηναν να μείνει σε ένα μικρό δωμάτιο το οποίο ονομαζόταν Τούν Πού στο νότιο τείχο της κατοικίας της και οι γονείς εκεί διάλεγαν τον σύζυγό της από τους άνδρες που την επισκέπτονται.
Η ηλικία γάμου ήταν 17 με 18 ετών για τους άνδρες και 15 με 16 για τις γυναίκες που είχαν κάνει ήδη το τατουάζ στα χείλη τους. Σε αυτές τις ηλικίες τα δύο φύλλα εθεωρούνται ενήλικοι Πρόταση γάμου Όταν ένας άνδρας έκανε πρόταση γάμου σε μια γυναίκα επισκεπτόταν το σπίτι της, έτρωγε το μισό από ένα γεμάτο βαθύ πιάτο ρύζι που του προσέφερε εκείνη και της επέστρεφε το υπόλοιπο Αν η γυναίκα έτρωγε το υπόλοιπο, δεχόταν την πρόταση Αν δεν το έτρωγε αλλά το έβαζε δίπλα της Αυτό έδειχνε ότι αρνιόταν την πρότασή του Ο αραβόνας Όταν ένας άνδρας αραβωνιαζόταν μια γυναίκα Ή μάθαιναν ότι είχε καθοριστεί ο αραβόνας τους Το ζευγάρι αντάλλασαν δώρα μεταξύ του Αυτός της έστενε ένα μικρό εγχάρακτο μαχαίρι ένα κουτί για εργόχυρα, μια κουβαρίστρα και άλλα δώρια.
Αυτή του έστενε κεντητά ενδύματα, καλύματα για το πίσω μέρος των χεριών του, περικνημίδες και άλλα χειροποίητα ενδύματα. Σύμφωνα με κάποια βιβλία, πολλοί γάμοι, γιομεήροι, στους οποίους συνήθιοι πήγαινε στο σπίτι του γαμπρού, με όλα τα υπάρχοντά της για να γίνει μέλος της οικογένειας του τελούνταν την παλιά εποχή. Στον γάμο Ιωμέήρη ο άνδρας και ο πατέρας του θα έπρεπε να φέρουν τώρα αραβόνος στο σπίτι της γυναίκας.
Τα δώρα αυτά περιλάμβαναν ένα καθημερινό σπαθί πολεμικό, ένα πολύτιμο τελετουργικό σπαθί, μία διακοσμητική φαρέτρα με βέλη, ένα σπαθί φρουρού και ένα πλεκτό καλάθι χοκάι. Αν ο άνδρας και η γυναίκα συμφωνούσαν να κάνουν γάμο Ο άνδρας και ο πατέρας του θα έπρεπε να την φέρουν στο σπίτι τους Ή ο άνδρας θα έμενε στο σπίτι της για λίγο και μετά θα την έφτιανε στο δικό του σπίτι Μετά την τελετή του γάμου οι προσκεκλημένοι προσεύχονταν στον Θεό της Φωτιάκη Οι νύφοι και ο γαμπρός έτρωγαν το μισό από το ρύζι που τους έρβηραν σε ένα βαθύ πιάτο και οι υπόλοιποι καλεσμένοι διασκέδαζαν επίσης τρώγοντας το υπόλοιπο.
Ο γάμος έχει σκοπό την παιδοποιία. Έτσι το μωρό που θα γεννηθεί από το ζεύγος των Αϊνού ονομάζεται Αϊ-Αϊ. από το κλάμα του, το οποίο ηχεί με αυτόν τον ίδιο ήχο, αι-αι, ενώ αντίστοιχα οι Γιαπωνέζοι το μωρό τους τον ονομάζουν νενέκο. Μόλις γεννηθεί το βρέφος, το τυλίγουν με ένα τριμμένο παλιό ρούχο, το οποίο χρησιμοποιείται σαν το πρώτο μωρούδιακό, γιατί θέλουν το δέρμα του βρέχους να προστατευτεί από τους δαίμονες της αρρώστια και τους δαίμονες του κακού.
Αυτοί οι δύο δαίμονες απεχθάνονται τα λερωμένα και βρώμικα πράγματα. Έτσι δεν θα πλησιάσουν το βρώμικο μωρό το οποίο θα προστατευτεί μέσα σε αυτό το κέλυφο στο ρούχο. Η μητέρα πριν αρχίσει τον θυλασμό στο βρέχος της, του δίνει ένα αφέψιμα από μούρα και ρίζες κολιτσίδας. Το αφέψιμο αυτό θα βοηθήσει το μωρό να εκβάλει τα κόπρανά του Δηλαδή ό,τι έχει μέσα του από την κοιλιά της μάνας του Καθαρτικό δίνουν οι αηνού το μωρό το νεογέννητο Για να εκβάλει από την κοιλίστα του ό,τι έχει πάρει από τροφή την κοιλιά της μητέρας Έτσι καθαρό και κενό τροφής θα δεχτεί την πρώτη τροφή ξανά από το στήθος της μάτιας.
Τα παιδιά η Αϊνού τα μεγαλώνουν σχεδόν γυμνά μέχρι της ηλικίας των 4 και 5 ετών. Και ακόμη όταν τους φορούσαν ενδύματα δεν τους φορούσαν ζώνε και άφηναν τον προστινό μέρος των ενδυμάτων τους ανοιχτό. Ουσιαστικά φορούσαν ρούχα από χόρτα, ποιτικά ενδύματα χωρίς σχέδιο, όπως τα ατούς μέχρι να μεγαλώσουν. Το όνομα των παιδιών.
Τα νεογέννητα βρέφη τα ονόμαζαν Άι-Άι, δηλαδή το μωρό που κλαίει, και Πούση, το σκατιάρικο μωρό, αυτό που αφήνει τα περιτώματα του, ή Ψιών, το μεγάλο σκατιάρικο μωρό. Τα μωρά τα ονόμαζαν με αυτά τα προσωρινά ονόματα μέχρι της ηλικίας των δύο ή τριών ετών. Όταν γεννιόταν δεν τους έδιναν μόνιμα ονόματα. Τα χαϊδευτικά τους ονόματα είχαν κάτι από περιτώματα για να απομακρύνουν τον δαίμονα της αρρώστου.
Αρκετά παιδιά έπαιρναν ονόματα που βασίζονταν στη συμπεριφορά τους ή στις συνήθειές τους μέχρι της ηλικίας των τριών ετών. Άλλα παιδιά ονομάζονταν με αφορμή εντυπωσιακά γεγονότα ή σύμφωνα με τις επιθυμίες των γονέων για το μέλλον των παιδιών. Όταν τα παιδιά έπαιρναν όνομα δεν τους έδιναν ποτέ τα ίδια ονόματα όπως σε άλλα παιδιά.
Η ένδυση των Αινού Οι άνδρες φορούσαν παντελόνια και κάλυπταν το κεφάλι τους για πρώτη φορά στην ηλικία των 15 με 16 ετών Οι γυναίκες επίσης θεωρούνταν ενήλικες στην ηλικία των 15 με 16 ετών Οι γυναίκες φορούσαν εσώρουχα τα οποία ονομάζονταν μοούρ και είχαν τα κεφάλια τους ντυμένα ανάλογα και έδαιναν ζωνάρια γύρω από το σώμα τους, τα οποία ονομάζονταν «ραουν κουτ» ή «πον κουτ».
Όταν οι γυναίκες έφταναν στην ηλικία των 12 με 13 ετών, έκαναν τατουάζ στα χείλη και στους βραχίων έστους και στα μπράστα. Έτσι είχαν αποκτήσει τα προσόντα για τον μελλοντικό τους γάμο Τα κοσμήματα των Αινού Οι άνδρες των Αινού παλαιότερα φορούσαν κορών Στις σπουδαίες επίσημες τελετές Οι κορώνες αυτές ονομάζονταν σαπάμπε Η σαπάμπε κατασκευαζόταν από ξύλινο ύφασμα από ένα μάτσο ξύλου κομμένου σε φέτο.
Η κορώνα αυτή είχε ξύλινες μορφές θεοτήτων, ζώων θεών και άλλα κοσμήματα στο κέντρο. Οι άνδρες κρατούσαν σπαθή που έβαζαν σε θήκη, κρέμονταν πάνω από τους ώμους. Οι γυναίκες φορούσαν μετάνπούσι, και διτές ταινίες κεφαλής και νυν κάρι σκουλαρίκια. Το νυν κάρι ήταν ένας μεθάλινος κρύκος με μία χάνδρα. Οι γυναίκες το φορούσαν μέσα από το τρίπιο αυτή.
Αρχικά το μετάν πουσί και το νυν κάρι το φορούσαν άνδρες. Όμως σήμερα το φορούν οι γυναίκες. Σήμερα τα επίσημα ενδύματα των γυναικών περιλαμβάνουν ποδιές οι οποίες ονομάζονται μαϊντάρι Φαλιές περιγραφές λένε ότι οι άνδρες φορούσαν μαϊντάρι Οι γυναίκες αρκετές φορές φορούσαν βραχιόλι το οποίο ονομαζόταν τεκούνκαν Οι γυναίκες επίσης φορούσαν κολέ το οποίο ονομαζόταν τεκουτούνπε Το τεκουτούνπε είναι μια μακριά στενή υφασμάτινη ταινία με μετάλλινες πλάκες Οι γυναίκες φορούσαν επίσης ένα κολέ που έφτανε μέχρι το στήθος το οποίο ονομαζόταν ταμασάι ή σιτότι Αυτό ήταν κατασκευασμένο από γυάλινες χάντρες Μερικές από τις γυάλινες χάντρες προέρχονταν από εμπορικές συναλλαγές με την Ασιατική Ήπειρο Οι Αινού προμηθεύονταν επίσης γυάλινες χάντρες που κατασκευάζαν η Ματσουμάε Κλάν οι έμποροι που εμπορεύονταν με τη Ρωσία Οι γυναίκες κάνουν τατουάζ στα χείλη τους και τα μπράτσα.
Το τατουάζ του στόματος στην αρχή είναι ένα μικρό σημαδάκι, αλλά σταδιακά μεγαλώνει. Το τατουάζ γίνεται με μυδελόνα που κρατούν πάνω σε καυτό συσκεύος σε σκούρο χρώμα από σιμίδα. Τα φορέματα των γυναικών γίνονται από τον εσωτερικό φλοιό της φτελιάς και το ονόμαζαν ατούζι ή ατούστι. Το φόρεμα των γυναικών είναι κοντό και έχει ίσια μανίκη. Διπλώνει πάνω από το σώμα και κουμπώνει γύρω από τη μέση.
Τα μοντέρνα φορέματα είναι κεντητά με παραδοσιακά σχέδια αλλά είναι πολύ ακριβά. Το χειμώνα οι άνδρες φορούσαν δέρματα ζώων με περιπνημίδες από δέρμα ελαφριού και στην Σαχαλίνη οι μπότες γινόταν από δέρμα σκύλου ή σολομού Και τα δύο φύλλα φορούν σκουλαρίκια τα οποία τον παλιό καιρό γινόταν από κλιματόβεργες και κολλέ από χάνδρες που λεγόταν τα μασάι και τα οποία οι γυναίκες πλήρωναν αρκετά ακριβά για να τα αποκτήσουν Το φαγητό των Αινού. Το φαγητό των Αινού περιλαμβάνει κρέας σαρκούδας, αλεπού, λίκο, κουνάβι, βόδι, άλογο, ψάρι, κουλερικά, κεχρί, λαχανικά, χορταρικά και ρίζα.
Οι Αινού αντίθετα από τους Ιάπωνες δεν τρώνε ποτέ ομό ψάρι, ομό κρέας, δεν τρώνε ποτέ σουσί, αλλά τρώνε το ψάρι και το κρέας μαγειρευμένο και όταν θέλουν το ψάρι να είναι ελαφρύ το τρώνε στον ατμό, αλλά ποτέ ομό. Την προγονική ιστορία και καταγωγή τους οι Αινούδοι ηγούνται από γενιά σε γενιά με το τραγούδι. Αυτός ο οποίος ξέρει απέξω την ιστορία χωρίς γραπτό κείμενο την μεταδίδει στα μικρά παιδιά όπως και τη γραφή η οποία ονομάζεται Κατακάνη.
Η μουσική λοιπόν είναι αυτή που σώζει την ιστορία των ΑΕΝΟΥ Η μουσική των ΑΕΝΟΥ είναι θρησκευτική Κυρίως καθημερινά τραγούδια και επικά τραγούδια που είναι κυρίως μονολόγια Ο τραγουδιστής παρουσιάζει το τραγούδι τελείως από μνήμη όχι σε επίσημη τελετή αλλά σε φιλικά σπίτια ή μπροστά στην αισθία σε κάποια συγκέντρωση. Τα μυθικά τραγούδια των Αϊνού αναφέρονται στον Κοτάν Κορ Καμούη, στον Θεό Κουκουβάγια και στην Αρχούδα που παρόλο που την κυνηγούν γιατί είναι η κύρια τροφή τους, Τις σέβονται επίσης και θρυνούν με τη μητέρα αρχούδα που έχασε και πλέει για το χαμένο μικρό του.
Τα παραδοσιακά όργανα των Αινού είναι το τόν κόρη, ένα είδος αυλού, μια άρπα κρεμασμένη στο λαιμό και ένα πλακέ σαντούρι, το μου χούουν που το παίζουν γυναίκοι. Και τώρα ας δούμε αν έχουμε πληροφορίες από την αρχαία ελληνική γραμματεία για αυτούς τους μακρινούς απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, των Ιώνων ίσου. Στη γλώσσα τους, στη μορφή τους, στη μουσική τους, στον χορό τους υπάρχουν σχέσεις με την ελληνική ιστορία.
Όχι τον μύθο, γιατί ο μύθος είναι φτιαχτό, αλλά σε αυτούς τα πράγματα συνεχίζουν να είναι τα ίδια, επομένως είναι μια ζωντανή, καθημερινή, επαναλαμβανόμενη ιστορία. Διόδωρος Σικελιώτη. Οι κάτοικοι δείχνουν επιμέλεια για κάθε κλάδο γνώση. αλλά κυρίως για την αστρολογία. Τα γράμματα που χρησιμοποιούν είναι 28 τον αριθμό, ως προς την αξία των φθόγγων, αλλά οι χαρακτήρες τους είναι μόνον 7, όπου ο καθένας τους μετασχηματίζεται με 4 διαφορετικούς τρόπους.
Οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά μακρόβιοι, φτάνουν να ζουν και 150 χρόνια χωρίς να αρρωσταίνουν ως επιτοπλίστου δεν γράφουν οριζόντια αλλά κάθετα γράφουν σιδέτους στίχους ούκοι στο πλάγιο νεκτίνονται ως περιμίς όπως εμείς αλλά άνωθεν κάτω καταγράφονται σις ορτών αλλά γράφουν από πάνω προς τα κάτω η χορή των Αινού είναι κυκλική γυναίκες και άνδρες πορεύουν μαζί οι μόνοι οι άνδρες και οι γυναίκες και η χορή τους μας θυμίζουν πάρα πολύ την αρχαία Ελλάδα οι γυναίκες έχουν μακριά μαύρα μαλλιά και οι άνδρες επίσης τα οποία κουρεύουν με ιδιαίτερο τρόπο.
Αλλά κοκκινομάλιδες είδαν να πέφτουν από τον ουρανό στην Ιαπωνία. Τους είδαν το 1871, όταν ένα παράξενο σκάφος έφτασε στα Ιαπωνικά νητιά και μέσα σε αυτό υπήρχε μια κοκκινομάλα με γαλανούς τοφθαλμούς. Έτσι έπεσαν από τον ουρανό και οι πρώτοι αημού στα νησιά του ειρηνικού. Ο μύθος του Ουτσούρο Μπούνε. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1803, στο νησί Χουγιούσου, η ιστορία που βρίσκεται καταγεγραμμένη στη βιβλιοθήκη του Μπούνκο με τίτλο Ουτσούρο Μπούνε, το κούφιο σκάφος, το φύλλο σκάφος.
Πρόκειται για ένας σκάφος με ανοιχτά διαφανή παράκτηση, σαν να είναι φτιαγμένο από ρετίνι πέντρο. Ένας σκάφος που οι διαστάσεις του ήταν 3x5 μέτρα, από κόκκινο στανταλόψυλο ή από κινέζικο έδαινο και μέτρο. Στο εσωτερικό του είδαν μία κοπέλα ηλικίας 18 με 20 ετών, με κόκκινα μαλλιά, κόκκινα φρύδια και γαλάζια μάτια. Κρατούσε στα χέρια της ένα ξύλινο κυβωτίδιο με παράξενη γραφή και μιλούσε άγνωστη γλώσσα.
Ο μύθος του Τσουρομπούνε αναφέρεται σε πραγματικό γεγονός που συνέβη στο χωριό Χαρά Σανταχάμα στις 22 Φεβρουαρίου του 1803. Ο Κοινομάλα λοιπόν είδαν να πέφτει από τον ουρανό μέσα σε ένα κύλο σκάφος στα Ιαπωνικά νησιά το 1803. «Τι είπε ο Κοινομάλα» λέει η ιστορία ότι έγινε σύζυγος κάποιου νησιώτη με τον οποίο στην αρχή με νοήματα και αργότερα αφού έμαθε τη γλώσσα του μπορούσε να συνεννοηθεί.
Είναι απόγονή της παιδιά με γαλανά μάτια και ξανθά μαλλιά στα Ιαπωνικά νησιά. Αυτό έγινε τον 19ο αιώνα. Τι έγινε 100.000 χρόνια πριν στα Ιαπωνικά νησιά. Θα ανατρέξουμε στον Εσχύλο και στον Ευρυπίδη. Βρισκόμαστε στη χώρα των Ταύρων Η Φιένια έχει αναγνωριστεί από τον αδελφό του Και αυτή έχει καταλάβει ότι δεν μπορεί να τον σκοτώσει Για την θεά που προστατεύει αυτό το άγριο μέρος Από τους ξένους που θεωρούνται εχθροί Γι' αυτό κλέβει για χάρη του το ξώανο Το ξύλινο άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος, της θεάς προστάτηδας του κυνηγίου και μαζί με τον Πηλάδη και τον αδελφό της τον Ορέστη ετοιμάζονται να επιβαστούν στο καράβι και να φύγουν πίσω για την Ελλάδα.
Οι εχμάλωτες γυναίκες που μένουν πίσω κλαίνε. κλαίνε γιατί αυτές δεν έχουν τη δυνατότητα να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα και να τι μας λέει για αυτές το ευρυπίδιο εσένα φυγένια καράβι αργήθηκο με πενήντα κουπιά στο σπίτι θε να πάει Και οι κοπηλάτες με το κερόδετο καλάμι του πανός, ρυθμό θα παίρνουν απ' την εφτάχορδη τη λύρα του Απόλλωνα.
Ο μάντης του Απόλλωνας ρυθμίζει το τραγούδι και στην περίλαμπρη Αθήνα θα σε πάνε. Πως χτυπάνε ήδη τα κουπιά Εμένα εδώ θα παρατήρθω Άσ' ήταν να πετούσα εγώ Εκεί που τάρμα του ήλιου κυλά Σκορπώντας τη μεγάλη τη φωτιά του Κι άμα έφτανα στο σπίτι Στους θαλάμους μου εκεί να σταματούσα Στην πλάτη της γοργές μου φτερούγες Θα χοροστάσια να βρισκόμουνα όπου κοπέλα ακριβή και πολυγύρευτη μαζί με τις συνομήλικες τους κυκλικούς χορούς να έφερνα στο πλάι της μάνας μου Να σηκωνόμουνα στις ομορφιάς να πάρω μέρος στον αγώνα στον πλούτο στα απαλά μαλλιά και στα ωραία μαγουλά μου και βλέπουμε στον χορό των κοριτσιών των Αινού να κουνούν τα μαλλιά τους σε ένα διαγωνισμό σε καλυστία όπως μας λέει ο Ευρυπίδης για τα όμορφα τα όμορφα χέρια που είναι έτοιμα να κάνουν κεντήματα και άλλα χειροποίητα έργα και τα μαλλιά που λάμπουν κάτω από το αλυμένο λάδι που θα δείξουν ποια είναι η πιο όμορφη.
στην Αθήνα, στο Άργος, στη Σπάρτη και στην Βόρεια Ιαπωνία. Πώς θα μάθουν να πετούν οι άνθρωποι, πώς θα μάθουν οι Αινού το πέταγμα των πουλιών το οποίο έκαναν οι πρόγονοι τους, άνδρες και γυναίκες. Είναι γυναικοκρατία, είναι μητριαρχικό το σύστημα στην Ιαπωνία Γι' αυτό η μάνα θα μάθει στα παιδιά της πώς να πετούν Πώς θα πετάξουν μια μέρα για να γυρίσουν στη Μητρόπολη την πατρίδα του Πώς θα πετάξουν από τη νέα Μητρόπολη για να κάνουν νέες απικίες Σε αυτόν τον πλανήτη που αυτοκαταστρέφεται με τη μανία των ανθρώπων να έρχονται και να πολεμούν τους ανθρώπους.
Ας δούμε το πέταγμα των πουλιών από τον Προμηθέα Δεσμότη. Από τον Προμηθέα ο οποίος είναι δεμένος πάνω στον Κάφτασο όπου ίσως ήρθαν αυτές οι ωκεανίδες. Όπου αυτές οι ωκεανίδες επισκέφτηκαν τον δεμένο Προμηθέα. Και αυτός της ρώτηκε πώς έφτασαν από τη θάλασσα που είναι τόσο μακριά εκεί επάνω που είναι δεμένο και τα όρνια του τρώνε το είπα το σιγουρό.
Καθόλου μη φοβηθείς. Σαν φίλοι σου ερχόμαστε σε αυτό το βράχο. Η συντροφιά μας ήρθε εδώ πετώντας Τις διπλογορόστροφες φτερούγες μας Που κατά εδώ το φύσιμα του ανέμου μας προβόδησε Και χύμιξα εδώ αφήνοντας τη συστολή Ανυπόδετη με άρμα τερωτό Κι εμείς φτερά να είχαμε να πετούσαμε Να πάμε να δούμε τους σαϊνού Που μαθαίνουν στα παιδιά να πετούν Τραγούδια που τραγουδήσαμε εμείς και ξεχάσαμε Γι' αυτό σας ευχαριστώ Που μου δώσατε την ευκαιρία να σας τα ξαναθυμίσω
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
