Όσα Μύθια, Τόση Αλήθεια – Αθήνα: Η πόλη ανάμεσα στον μύθο και την Ιστορία

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Στην Αθήνα, τον 5ο αιώνα π.Χ., όταν γεννήθηκε ένα παιδί, του έφεραν να παίξει για να μην κλαίει. Ένα νεογέννητο παιδάκι, για να μην κλάψει, ένα βρέφος, πήρε στο στόμα του το πρώτο δώρο από την τίτσα, από την τροφό η οποία ανέλαβε να το μεγαλώσει. και αυτό το δώρο ήταν μία πιπίλα όπως τη λέμε σήμερα, κάτι για να πιπιλίζει ανάμεσα στα ούλα του, που δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη τα δόντια του, ήταν μία πιπίλα φτιαγμένη από κερί.

00:39 Στην Αθήνα επίσης ο Στρεψιάδης κάνει το πρώτο δώρο στο γιο του όταν αυτός ψελίζει τις πρώτες λέξεις στη ζωή του. Στα έξι του χρόνια, ο Στρεψιάδης κάνει στο γιο του δώρο ένα αμαξάκι, ένα αμαξίδιο, το οποίο αγοράζει από την αγορά της Αθήνας, κατά τη διάρκεια της πανηγύριας, της γιορτής, τα δέσια, τα οποία ήταν αφιερωμένα στον πατέρα των θεών, τον Δία.

01:14 Αμαξάκια φτιάχνουν και στη Θήβα Στη Θήβα ο μεγάλος ήρωας της πόλεως ο μεγάλος ήρωας των Δωριέων ο Ηρακλής θεοποιήθηκε Επομένως απέκτησε και δικό του ναό στον οποίο έκαναν προσφορά ζώων και καρπών στην μνήμη του κάθε χρόνο και μια χρονιά είναι όλα έτοιμα για τη θυσία το βόδι οδηγείται προς το θυσιαστήριο αλλά την τελευταία στιγμή αγριεύει και φεύγει από το πεδίο της θυσίας και μένουν χωρίς θύμα δηλαδή χωρίς ιερείο χωρίς το ιερό ζώο ιερής Άλλος μύθος λέει ότι το προσθησίαν ζώο ήταν ένα κρυάρι Το οποίο αγρίεψε την τελευταία στιγμή και έφυγε από τον βωμό Όπου ο ιερές έτοιμος με το μαχαίρι ύψωμένο Θα του έκοβε το λαιμό και θα το θυσίαζε στον Ηρακλή Τον θεό της θύμας Μικρά παιδιά, αγόρια, έπαιζαν έξω από το ναό του Ηρακλή Άκουγαν τον θόρυβο που γινόταν στο εσωτερικό Και είδαν ότι τα δύο ζώα, είτε το κρυάρι είτε το βόδι Έφυγαν από το θυσιαστήριο και τελικά δεν θυσιάστηκαν Τα παιδιά λοιπόν αυτά έφτιαξαν ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι Το οποίο θύμιζε βόδο πήραν ένα μεγάλο μήλο και του έμπιξαν έξι μικρά ξυλαράκια.

03:12 Τα τέσσερα προς τα κάτω τα έκαναν να μοιάζουν με τα πόδια ενός βοδιού και τα δύο τα έβαλαν στην κεφαλή για να μοιάζουν με κέρα. Και αυτό το μήλο θυσιάστηκε στον Ηρακλή, αντί για το πραγματικό ζώο το οποίο δεν κάθισε για να θυσιαστεί. Έκτοτε ο Ηρακλής ονομάστηκε Μιλιάδας ή Μίλιος Από το μήλο που έγινε θυσία προς τιμήν του, στη χάρη του Και βεβαίως αυτή η θυσία ήταν μια φτωχική θυσία Δεν ήταν το πραγματικό ζώο Γι' αυτό και για κάποιον πλούσιο ο οποίος είχε τα χρήματα, είχε την διάθεση Αλλά τελικά λόγω απρόπτου δεν μπόρεσε να θυσιάσει αυτό που έπρεπε σύμφωνα με την κοινωνική του θέση, ελεγόταν μήλιο στη θυσία του, δηλαδή κατώτερη από τις δυνατότητές του.

04:17 Αμαξάκια κατασκεύαζαν και στη Σπάρτη. Στη Σπάρτη τα παιδιά ήταν μεγαλωμένα με πολύ διαφορετικό τρόπο, πολύ σκληραγωγημένα σε σχέση με τα παιδιά της Αθήνας. Όμως αμαξίδια γίνονταν για δύο λόγους. είτε για να τιμήσουν τους βασιλείς, τους οποίους μετέφεραν με πολύ καλά διακοσμένες άμαξες κατά τις περιοδίες τους μέσα στην επικράτεια της Σπάρτης, δηλαδή στις πόλεις της Ομοσπονδίας της Σπάρτης είτε δίνονταν δώρο σε κάποιον ο οποίος έπαιρνε πολύτιμο άμαξη από τη Σπάρτη στην περιοχή του.

05:06 Και αυτό έγινε στην περίπτωση του Θεμιστοκλή. Ο Θεμιστοκλής μετά την μεγάλη νίκη στην ναυμαχία της Σαλαμίνος, όταν νίκησε τον Περσικό στόλο ως αρχηγός του ναυτικού των Ελλήνων, πήγε και στη Σπάρτη για να τιμηθεί για τις νίκες του και για την ανδρεία του, αλλά και για την αρετή του και τη σοφροσύνη. Οι Σπαρτιάτες του έκαναν δώρο ένα στεφάνι αγριαλιάς, έναν κότινο, μιας και ήταν ιδρυτές αυτοί και ο Ηρακλής ο πρόγονός του και ο Λυκούργος μαζί με τον Ήφητο ήταν αυτοί οι οποίοι συνυπέγραψαν τη συνδιοργάνωση της Αττικής μαζί με την Πελοπόννησο των Ολυμπιακών Αγώνων.

06:01 έναν κότινο για να τον θεοποιήσουν τον Θεμιστοκλή για τις νίκες του και του έκαναν δώρο και μία πάρα πολύ ωραία άμαξα την οποία έφερε στην Αθήνα ο Θεμιστοκλής και για πρώτη φορά στη Σπάρτη έγινε συνοδεία από 300 άνδρες οι οποίοι τιμητικά συνόδευσαν τον Θεμιστοκλή έξω από τα όρια της πόλεως της Σπάρτης, καλπάζοντας δίπλα στην άμαξά του δώρο των Σπαρτιατών με τα άλογα τους, μέχρι που βγήκε έξω από τα σύνορα της Ομοσπονδίας ο Θεμιστοκλής επιστρέφοντας στην Αθήνα.

06:46 Αμαξίδια λοιπόν γίνονται και στην Αθήνα από ξύλο, τα οποία αγοράζουν στις πανηγύρεις οι γονείς για τα παιδιά τους, και εκεί που δεν υπάρχει πραγματικό άλογο έχουμε τον Αγισίλαο, τον βασιλιά της Σπάρτης, να παίζει με το γιο του καβαλικεύοντας ένα καλάμι. Καβάλισε λοιπόν το καλάμι για πρώτη φορά στην ιστορία την ελληνική, ο Αγισίλαος, ο βασιλιάς της Σπάρτης, για να παίξει με τον γιο του.

07:21 κάτι το οποίο θυμίζει μια πολύ γλυκιά οικογενειακή στιγμή ο πατέρας να παίζει με το γιο του αλλά πολύ ξένη ίσως για την Σπαρτιατική αγωγή γι' αυτό και όταν ένας φίλος του τον είδε ο μαγισσήλος του έκανε σσσσ του έβαλε το χέρι στο στόμα και του είπε να σοπάσει και να καταλάβει τι σημαίνει πατέρας όταν θα γίνει και αυτός πατέρας θα επιθυμήσει να παίξει κατά τον ίδιο τρόπο με το γιο του.

08:00 Αυτά για τα αμαξίδια και τα άλογα των Σπαρτιατών και των Αθηναίων ή των Θηβαίων. Άλλα παιδιά παίζουν με παιχνίδια που στο σύγχρονο κόσμο μπορούμε να τα συναντήσουμε μέχρι και σήμερα Στους ενάλλειους διαλόγους του Λουκιανού η Γαλάτια η οποία θεωρείται η γυναίκα των ονείρων του Κύκλοπα περιγράφει ότι ο Κύκλωμς έπαιζε κρατώντας στα χέρια του ένα χνουδωτό αρκουδάκι κατασκευασμένο από την προβιά ενός αρνιού, τα οποία εξέθρεφε στη σπηλιά του.

08:48 Έτσι λοιπόν το αρκουδάκι, το οποίο μέχρι και σήμερα βρίσκεται στις αγκαλές των παιδιών μας, δεν είναι κάτι ξένο προς τα αρχαία ελληνικά παιχνίδια. Παιχνίδια στέλνει στο πεδάριο ο βασιλιάς Δαρείος της Περσίας Τον Αλέξανδρο στα πρώτα στάδια της γνωριμίας τους Ο Δαρείος τον ονομάζει Πεδάριο Και αργότερα τον ονομάζει Νεαρούλη δηλαδή Μυράκιον Όταν η περσική αποστολή επισκέφθηκε τη Μακεδονία ο Φίλιππος, ο βασιλιάς της Μακεδονίας, έλειπε σε εκστρατεία εναντίον του Βυζαντίου, της σημερινής Κωνσταντινούπολος και ο Αλέξανδρος υποδέχθηκε, κρατώντας τη βασιλική σφραγίδα του πατέρα του, τους Πέρσες πρεσβευτάς.

09:47 Και οι Πέρσες, κατάπληκτοι από τη φιλοξενία του νεαρού Μακεδόνα πρίγυπα, περιγράφουν τη συνάντησή τους μαζί του στους Πέρσες λέγοντας ότι αυτοί δηλαδή οι Μακεδόνες έχουν έναν μεγάλο στρατηγό ενώ εμείς έχουμε έναν πλούσιο βασιλιά. Όλα τα παιδιά της αυλής της βασιλικής της Μακεδονίας πλησίασαν τους Πέρσες πρέσβεις και άρχισαν να τους ρωτούν για τα δύο θαύματα του πλανήτη κατά την εποχή εκείνη, τα οποία ήταν δώρο στον βασιλιά Δαρείο, από τον βασιλιά Άτη της σημερινής Γεωργίας, της τότε έφορης περιοχής, το βασίλειο του Διονύσου και της θεάς Δήμητρας, αργότερα της Μίδιας και του πατέρα της του Αίτη, τα δώρα του βασιλιά Άτη προς τον βασιλιά Ξέρξη ήταν δύο περίφημα έργα της τορευτικής, δηλαδή της γλυπτικής, του πρώτου και σπουδαιότερου τορευτή της αρχαιότητας, του Θεοδόρου από τη Σάμου, ήταν η περίφημη χρυσή κλιματαριά και το χρυσό πλατάν, τα οποία είχαν δωρηθεί στον Δαρείο τον πρώτο και ο Ξέρξης έμαθε για τα δώρα αυτά όταν πέρασε από την περιοχή και στρατολογούσε άνδρες για να τους τρέψει εναντίον των Ελλήνων.

11:31 Στις αρχές λοιπόν του 5ου αιώνας π.Χ. πριν οι Πέρσες φτάσουν στη γέφυρα η οποία γεφύρωνε την Ασία με την Ευρώπη και πριν περάσει στην Ευρώπη ο Ξέρξης, του είπαν ότι ο βασιλιάς Άτης είχε υποσχεθεί να δώσει τροφή για όλο τον στρατό των Περσών για ένα μήνα. Και ο Ξέρξης απορώντας ρώτησε πόσα χρήματα είχε αυτός ο βασιλιάς για να μπορεί να εκθρέψει ένα στρατό του οποίου αριθμός ήταν πάνω από 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους και του είπαν ότι ο Άτης ήταν ο δεύτερος πιο πλούσιος βασιλιάς της εποχής μετά από τον Πέρση βασιλιά.

12:20 Αυτά τα σπουδαία δώρα εντυπωσίαζαν ακόμη και με τη φήμη τους τα μικρά παιδιά της Μακεδονίας, τα πριγκυπόπουλα τα οποία βρίσκονταν στην αυλή του Φιλίππου και τα άλλα αδέλφια του μεγάλου Αλεξάνδρου, τα οποία βρίσκονταν στο παλάτι της Πέλλας. Ο Αλέξανδρος όμως δεν ενδιαφέρθηκε για αυτά τα πολύτιμα αντικείμενα, τα οποία αργότερα βρήκε και ήρθαν στην κατοχή του, στο παλάτι των Εκβατάνων, Αλλά ενδιαφέρθηκε για το πώς είναι η απόσταση από τη θάλασσα μέχρι τη Βαβυλώνα, πώς είναι η απόσταση μέχρι τα Σούσα, πώς είναι η απόσταση μέχρι τα Εκβάτανα και πώς είναι η απόσταση μέχρι την Περσέπολη.

13:11 Αυτές ήταν οι τέσσερις πρωτεύουσες των Περσών. για τις διάφορες εποχές του έτους. Η Βαβυλώνα ήταν η πρωτεύουσα του χειμώνα γιατί σε αυτήν είχε πάρα πολύ ζέστη και γι' αυτό οι Πέρσες βασιλείς με τις οικογένειές τους πήγαιναν εκεί τους χειμωνιάτικους μήνες όταν η Περσέπολης είχε και θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν. Ο Αλέξανδρος λοιπόν δεν έχει συνηθισμένα παιχνίδια για να παίζει Όμως ο Δαρείος του στέλνει στα γαυγάμιλα παιδικά παιχνίδια τρία, τα οποία του λέει ότι είναι κατάλληλα για ένα μακεδόνα, ένα παιδάριο της Μακεδονίας και ένα μοιράκιου αν θέλει της Μακεδονίας.

14:00 Τα τρία αυτά δώρα του Δαρείου ήταν κρόταλα για να παίζει στην αγκαλιά της μητέρας του της Ολυμπιάδας Τα κρόταλα ήταν οι σημερινές κουδουνίστρες Ήτανε μαστίγια τα οποία θα έπρεπε να δώσει στον παιδαγωγό του το Λεωνίδα για να τον χτυπάει Για να του μαθαίνει να γίνει καλός άνθρωπος, να μεγαλώσει σωστά και ήταν και χρυσάφι για να δώσει στους αγίρτες που είχε φέρει μαζί τους στην Περσία να τους χορτάσει και να γυρίσουν χορτασμένοι από χρυσάφι και να μην λαρλητεύουν στην Ασία όπως είπε ο βασιλιάς Δαρείος τον Αλέξανδρο στην επιστολή που έστειλε συνοδεύοντας τα τρία του δώρα.

14:51 Η απάντηση του Αλεξάνδρου ήταν ως εξής την κουδουνίστρα την παίρνω γιατί θα θυμάμαι πως μεγάλωσα στην αγκαλιά της μητέρας μου αλλά τώρα έγινα άνδρας και αυτή την κουδουνίστρα θα την παίξω στα δικά σας παιδιά όταν θα καταλάβω την χώρα για να μεγαλώσουν με τα μακεδονικά παιχνίδια και να γίνουν πολίτες αυτού του πλανήτη στην οικουμένη του Αλεξάνδρου στη μεγάλη αυτοκρατορία μου.

15:23 Τα μαστίγια θα μου χρησιμεύσουν για να διαπαιδαγωγήσω τα παιδιά σας, που θα είναι στην αυτοκρατορία μου πλέον την οικουμένη, και το χρυσάφι βεβαίως θα το χρησιμοποιήσω για να ενδυναμώσω των στρατών μου εναντίον σας. Οπόμενος ένα μπούμερακ ήταν εναντίον του Δαρείου, τα δώρα που έστειλε στον Αλέξανδρο, τον οποίο αποκαλούσε παιδάκι συγκριτικά με τον ίδιο, ο οποίος ήταν γύρω στα 50 του όταν πέθανε δολοφονημένος από τα χέρια του στρατηγού του, του Βίσου, μετά από τις νίκες του Αλεξάνδρου εναντίον του.

16:08 Και τώρα θα δούμε άλλα παιχνίδια στην υπόλοιπη Ελλάδα και όπου υπήρξαν Έλληνες στην ελληνική αρχαιότητα. Στην Κόρυθο, ο περίφημος κοινικός φιλόσοφος, ο Διογένης, έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του. κοινικός δηλαδή έζησε μια σκυλίσια ζωή μέσα στο πιθάρι του χωρίς ανέσεις όμως ήταν ένας δημόσοφος ο οποίος ήταν πολύ αρεστός και πολύ ονομαστός στην Κόρυνθο για τα έργα του τα οποία δεν έγραψε αλλά έμειναν σαν φήμη και η κορύνθη ήταν πολύ υπερήφανη που έζησε κοντά τους και τους είπε πολλές από τις σοφίες του.

17:07 Ένα λοιπόν από τα ανέκδοτα που λέγονται για τον Διογέννη ήταν ότι έβλεπε ένα παιδί, ένα παιδί μιας εταίρας το οποίο βρισκόταν σε έναν εξώστη, σε ένα μπαλκόνι και από εκεί έριχνε πέτρες στους περαστικούς που περνούσαν από κάπου. Δηλαδή ένα παιχνίδι το οποίο θα ήταν συνηθισμένο στην Κόρυθο και αλλού στην Ελλάδα όπως και σήμερα.

17:36 Έριχνε λοιπόν πετραδάκια ο μικρός γιος της εταίρας και ο Διογέννης του είπε πρόσεχε παιδί μου, πρόσεχε γιατί καμιά από αυτές τις πέτρες που ρίχνει μπορεί να χτυπήσει τον πατέρα σου. Μιας και το παιδί μιας εταίρας οπωσδήποτε ήταν αγνός του πατρός διότι κάποιος από τους πελάτες της εταίρας θα ήταν ο πατέρας αυτού του παιδιού.

18:06 Μιλώντας για πέτρες, πηγαίνουμε στην Αίγυπτο. Στην Αίγυπτο η Κλεοπάτρα, η οποία είναι απόγονος του Πτολεμαίου, ετεροθαλούς αδελφού του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Πτολεμαίος ήταν γιος της Αρσινόης και του Φιλίππου. Η Αρσινόη, μία από τις νόμιμες συζύγους του Φιλίππου, εγκυμονούσε όταν ο Φίλιππος της έδωσε διαζύγιο και την ύφευσε με το βασιλιά της Αιωρδέας, της σημερινής Πτολεμαϊδας, τον Λάγο.

18:42 Ο Λάγος και οι Αρσινόοι απέκτησαν παιδί, το οποίο ήταν παιδί του Φιλίππου και ο Πτολεμαίος ήταν συμμαθητής του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην περίφημη σχολή του Αριστοτέλους, στην Μίεζα, στον Ιμφέον της Μίεζας, τον μαγικό τόπο που διάλεξε ο Αριστοτέλης για να ιδρύσει τη σχολή του. εκεί λοιπόν έγιναν κοντινοί με τον Αλέξανδρο συστράτευσαν σε ομάδες η μία εναντίον της άλλης γιατί ο Αλέξανδρος συνήθιζε να παρατάσει δύο ομάδες και να παίζει με τους συμμαθητάς του έχοντας την διοίκηση της μίας πλευράς και προσπαθώντας να νικήσει διηγούσε την παράταξη της φάλαγγας της Μακεδονικής αλλά του έλεγαν μα νίκησε η ομάδα σου Αλέξανδρε γιατί εσύ την οδηγούσες και ο Αλέξανδρος έλεγε τότε θα διοικήσω την αντίπαλη ομάδα και πάλι νικούσε και τότε ο δάσκαλος του Αριστοτέλης του είπε μα νικάσαι παιδί μου γιατί εσύ είσαι η ίδια η νίκη Αυτό ήταν το πολεμικό παιχνίδι του μεγάλου Αλεξάνδρου Το παιχνίδι της τακτικής του πολέμου Δηλαδή έμαθε να παρατάσει τις μακεδονικές φάλαγγες Με τρόπο πάρα πολύ επιδέξιο

20:24 Σχηματίζοντας ορθογόνιο παραλληλόγραμμο Είτε έμβολο, είτε τετράγωνο, είτε σφήνα, είτε κύκλο εντυπωσιάζοντας με το παιχνίδι αυτό μια θεατρική παράσταση ήταν η τακτική πολέμου του Μεγάλου Αλεξάνδρου η τακτική με την οποία παρέτασε την Μακεδονική Φάλαγγα η οποία κατέπληξε τους τριβαλούς στο υψήπεδο του Μορυχώου δηλαδή στη σημερινή Σόφια της Βουλγαρίας κάτω από το βουνό Βίτουσα όπου οι τριβαλοί βλέποντας έναν τακτικό στρατό 1500 ανδρών να ενεργεί σαν μία γροθιά το έβαλαν στα πόδια.

21:14 Ο Πτολεμαίος λοιπόν ένας από τους συμμαθητάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου μετά το θάνατό του έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου και απόγονος αυτού του Πτολεμαίου ήταν η Κλεοπάτρα η οποία ήταν και η τελευταία Μακεδόνισσα βασίλισσα της Αιγύπτου. Μετά το θάνατό της οι Ρωμαίοι διοίκησαν την Αίγυπτο, όμως στα τελευταία της χρόνια ερωτεύτηκε και τον Μάρκο Αντώνιο μετά τον Ιούλιο Κέσσαρα και μαζί του έπαιζαν σαν δύο μικρά παιδιά.

21:51 Τις νύχτες δινόταν με κουρέλια σαν υπηρέτρια, σαν δούλοι η Κλαιοπάτρα και ο Αντώνιος σαν δούλος τριγύριζαν στους δρόμους της Αλεξάνδρειας και έριχναν πέτρες ή χτυπούσαν τα ρόπτρα, τα κουδούνια των σπιτιών όπως τα κάνουν και μερικά άτακτα παιδιά και σήμερα Τι κέρδιζαν από αυτό, γελούσαν πολλοί και εισέπραταν ραβδιές από τους ραβδούχους δηλαδή τους θυρωρούς των σπιτιών, αλλά διασκέδαζαν πάρα πολύ και ένα άλλο παιχνίδι που έπαιζαν μεταξύ τους ήταν το ψάρεμα.

22:31 Η Κλαιοπάτρα και ο Αντώνιος ψάρευαν από το βασιλικό σκάφος της Κλαιοπάτρας και ο Αντώνιος ήταν πολύ λυπημένος γιατί δεν έπιαναν καθόλου ψάρι. Τότε για να τον χαροποιήσει η Κλαιοπάτρα έβαζε δίτες οι οποίοι κατέβαιναν κάτω από το σκάφος και στα αγκίστρια του Αντωνίου έβαζαν ψάρια μεγάλα τα οποία ήδη είχαν αλλιεύσει και υπερήφανος πια ο Μάρκος Αντώνιος ήτανε ακαταμάχητος αλλιεύσει.

23:07 «Ε, όταν έφτασε να υπερηφανεύεται τόσο πολύ, χάριν παιδιάς», δηλαδή σαν παιδί, σαν μικρό παιδί, «η Κλαιοπάτρα έβαλε έναν δίτη να του δέσει στο αγγίστρι του μία καπνιστή ρέγγα ποντιακή». Και τότε γέλασαν πάρα πολύ, γιατί ο Αντώνιος το δέχτηκε ηλαρά, το δέχτηκε χαρούμενα αυτό το αστείο και είπε «Είδατε, την ψάρεψα, την πάστοσα και είναι έτοιμη να την φάμε παστή τώρα.

23:41 Και με τον Αντώνιο επίσης έκαναν διαγωνισμούς μαγειρικής, ποιος θα μαγειρέψει με τους μαγείρους του τα καλύτερα φαγητά, καλώντας τους φίλους τους για να παραβγούν ποιος θα έτρωγε καλύτερα σε ποια πλευρά του παλατιού, στην πλευρά της Κλαιοπάτρας ή στην πλευρά του Αντωνίου. ψητά αγριογούρουνα τα οποία ετοίμαζαν σε διάφορες χρονικές περιόδους γιατί έπρεπε να είναι έτοιμα ανα πάσα στιγμή, δηλαδή τη στιγμή που θα επιθυμούσε ο ένας από τους δύο να προσκαλέσει στη δική του πλευρά τους καλεσμένους.

24:21 Με τι παίζουν τα κορίτσια στην αρχαία Ελλάδα? Στην Πέλα έχουμε τη μεγαλύτερη συλλογή από κεραμιδένιες κούκλες οι οποίες δεν άλλαζαν φορέματα αλλά άλλαζαν κεφάλια. Τα κορίτσια της Πέλλας έβαζαν στην κούκλα τους η οποία είχε υποδοχή με οπή γύρω από το λαιμό κεφάλια με διαφορετικό χτένισμα τα οποία συμβόλυζαν τις διάφορες ηλικίες της κούκλας.

24:54 Εάν η κούκλα φορούσε καπέλο στο κεφάλι Την καυσία ήταν μια baby doll Δηλαδή ένα μωρό κούκλα Και μια τέτοια κούκλα υπάρχει στην πλατεία της Ελιάς Στην Βέρεια Όπου στην βάση του αγάλματος γράφει ο αρχαίος γλύπτης Ως ουν χώροι Βέρειας σαν να είσαι η κόρη της Βέρειας. Δυστυχώς το πραγματικό άγαλμα βρίσκεται στην γλυπτοθήκη του Μονάχου, στη Γερμανία, ενώ εμείς ευτυχώς μας επέτρεψαν να κάνουμε το αντίγραφό του, το οποίο βρίσκεται στην πλατεία αυτή, με δεξαμενή ύδατος, η οποία μας δείχνει ένα κοριτσάκι με κάλυψη μόνο της κεφαλής, η οποία προφυλάσσει την κοπελιά από τις ηλιακές ακτίδες, να μην μαυρίσει για να μην φαίνεται δούλη στην αρχαία Μακεδονία, όπου η ιδανική γυναίκα έπρεπε να είναι άσπρη σαν το γάλα και σαν τον τυρό, όπως λέει ο κύκλοπας για την αγαπημένη του γαλάτη.

26:12 Εάν η κούκλα είχε τα μαλλιά της ρηχτά στους ώμους Στολισμένα με άρθι και καρπούς Με κορδέλες Τότε ήταν ένα κοριτσάκι ηλικίας μέχρι 12 ετών Ενώ τα μαλλιά πιασμένα ψηλά Πότσο Συμβόλυζαν μία μητέρα και μαντήλι στο κεφάλι συμβόλυζαν μία ηλικιωμένη, χαροκαμένη γυναίκα, η οποία έχασε κάποιο αγαπημένο της πρόσωπο και φορούσε το πένθυμο μαντήλι το οποίο δεν έδειχνε το κεφάλι της, όπου με τα ίδια της τα χέρια είχε ξεριζώσει τα μαλλιά της, όταν πονούσε για να αισθανθεί τον πόνο της ψυχής της πάνω στο σώμα της με το χαμό του αγαπημένου της προσώπου.

27:08 Στη Σπάρτη τα κορίτσια έχουν ένα παιχνίδι πολύ πολύτελές. Είναι ένα αμάξι το οποίο φτιάχνουν οι γονείς για την κάθε κόρη η οποία είναι σε ηλικία γάμου. Η άμαξα ονομάζεται κάναθρον και κατασκευάζεται από ξύλο. έχει τη μορφή είτε ζώου είτε πουλιού είτε δράκου και είναι ένα όχημα σαν να λέγαμε φτερωτό το οποίο μεταφέρει την μικρή Σπαρτιατοπούλα μέσα στην αγορά της πόλεως και επιδεικνύει τον πλούτο της.

27:56 Για τα αμαξάκια αυτά, τους κάναθους, μας μιλάει ο Πλούταρχος, περιγράφοντας τη ζωή του βασιλιά Αγισσιλάου της Σπάρτης. Και για τις κόρες του, οι οποίες είχαν πολύ όμορφα αμάξια, τα ωραιότερα της Σπάρτης. Τα κορίτσια όμως παίζουν παιχνίδια όπως και τα αγόρια. Και για αυτά τα παιχνίδια που δεν γνωρίζουμε, θα μεταφερθούμε στην Σικελία.

28:24 Θα μεταφερθούμε στη Σικελία και σε ψηφιδοτά τα οποία μας δείχνουν τα κορίτσια να παίζουν με το λεγόμενο παιχνίδι το οποίο και σήμερα γνωρίζουμε ως φουρφούρι ή την πετόσφαιρα την οποία μας περιγράφει και ο Όμηρος στο νησί των Φεάκων το οποίο επισκέφτεται ως ναυαγός Οδυσσέας. Οι ναυσικά και οι φίλες της στο νησί των Φεάκων αφού τέλειωσαν το πλήσιμο και άστραψαν πεντακάθαρα τα ρούχα, τα πήραν να τα πλώσουν στα κρογιάλια με τη σειρά, εκεί που η θάλασσα λευκένει τα βότσαλα χτυπώντας την ακτή.

29:10 Ύστερα έκαναν το λουτρό τους, αλήφθηκαν με λάδι και στρώθηκαν να φάνε στην όχθη του ποταμού, καθώς περίμεναν οι ακτίδες του ήλιου να στεγνώσουν τα ρούχα τους. και όταν εφράθηκαν με το φαΐ, οι κόροι, οι ναυσικά και οι κοπέλες, άρχισαν να παίζουν πετόσφαιρα αφού πέταξαν πέρα τον κεφαλό δεσμό τους. Με λιτά λοιπόν τα μαλλιά τους, έπαιξαν την πετόσφαιρα οι κόρες των φαιάκων.

29:42 Ανάμεσά τους ύψονε τα λευκά της χέρια οι ναυσικά και κρατούσε το ρυθμό με το τραγούδι της. Οι άλλες τις συντροφεύγουν και παίζουν μαζί της Το μέτωπο και η κεφαλή της κόρης υπερέχουν Και αναγνωρίζεται εύκολα ανάμεσα στις άλλες Κι ας είναι όλες τους κι αυτές ωραίες Η αδάμαστη όμως παρθένα ναυσικά ξεχωρίζει από τις άλλες κοπέλες που τις παραστέκουν Καθώς η ναυσικά ρίχνει τη σφαίρα σε μια από τις κοπέλες Η κοπελιά ξεστόχησε και η σφαίρα έπεσε στα βαθιά νερά του ποταμού.

30:22 Οι κοπέλες τότε ύψουσαν μια φωνή. Κι αυτή η φωνή ξύπνησε τον θεϊκό Οδυσσέα που κοιμόταν στην ακτή του νησιού των Φεάκ. Ο Όμηρος αναφέρεται και στο παιχνίδι των αγοριών στο νησί των Φεάκων. Τα αγόρια παίζουν προς τιμήν του Οδυσσέα Και το τόπι το οποίο χρησιμοποιούν είναι ένα τόπι επώνυμο Κατασκευασμένο από έναν πιθανότατα βυρσοδέψη Γιατί πρέπει να είναι δερμάτινη η μπάλα των νέων των φαιάκων Και αυτός ο βυρσοδέψης είναι ο περίφημος πόλιβος Ο οποίος έχει κάνει κόκκινο το τόπι και με τη βοήθεια μουσικού οργάνου, το οποίο παίζει ο Δημόδοκος, ο Κυθαροδός, ακούστε πώς γίνεται το παιχνίδι.

31:22 Τότε ο Αλκίνος παράγγειλε να χορέψουν μόνοι τους, ο Άλλιος και ο Λαοδάμας, γιατί αυτοί οι δύο ήταν ασυναγώνιστοι στο χορό. Πήραν λοιπόν στα χέρια τους μια σφαίρα ωραία πορφυρί, έργο της επιδέξιας τέχνης του Πολύβου. Όσο την έριχνε ψηλά στα σκούρα νέφιο ένας, λυγίζοντας συγχρόνως το κορμί του προς τα πίσω, ο άλλος υψωμένος στον αέρα την έπιανε με μαεστρία και χάρη.

31:53 Προτού τα πόδια του πατήσουνε το χώμα. Και όταν δοκίμασαν την τέχνη τους στη σφαίρα, πετώντας την ψηλά και κατακόρυφα, άρχισαν τότε οι δυο τους τον χορό. Τη γη πατώντας που μας τρέφει τους ανθρώπους, αντικριστά και συναλλάσσοντας απανωτά λυγίσματα. Ενώ στο πλάι οι άλλοι, παλικάρια ακόμη, μέσα στον ίδιο κυκλικό χορό στημένα, φώναζαν και χτυπούσαν παλαμάκια.

32:22 Και αντιλαλούσε ο τόπος από το μεγάλο βουητό. Ο Οδυσσέας τότε είπε πως ο Αλκίνος δίκαια καυχήθηκε για τους άριστους χορευτές της χώρας του. Τους βλέπει τώρα και ο ίδιος και μένει έκταμβος. Στην Αθήνα κάποτε η εταίρα με την οποία ζούσε ο στρατοκλής, η οποία ονομαζόταν φυλάκιον, αγόρασε για να φάνε εγκεφάλους, δηλαδή μυαλά από ζώα και επίσης αγόρασε και λαιμούς, τραχύλους.

33:02 και ο σύντροφός της όταν είδε αυτά τα ακατάλληλα προσβρόσιμ, πολύ φθηνά κρεατικά τα οποία αγόρασε η εταίρα, της είπε αυτά πήρες, με αυτά εμείς οι πολιτικοί σφαιρίζουμε στην αγορά. Δηλαδή με αυτά παίζουμε μπάλα. Σφαιρίζουμε με τους εγκεφάλους, με τα κεφάλια των ζώων και με τους τραχύλους, τους οποίους πετούν οι κρεοπόλες γιατί δεν αγοράζονται από τους Αθηναίους τον 5ο αιώνα π.Χ. στην αγορά της Αθήνας.

33:44 και από τα παιχνίδια με τα οποία παίζουν τα παιδιά, όπως μας περιγράφει ο Όμηρος, καβαλούν ένα όνο, ένα γάιδερο, είτε ανάποδα, είτε έχοντας το κεφάλι του μπροστά του, τον κάνουν να προχωρήσει, είτε τον κάνουν να μείνει σταθερός, δηλαδή να κάνει πείσματα. τα παιδιά παίζουν με παιχνίδια τα οποία φτιάχνουν με τα ίδια τους τα χέρια όπως ο Φιδιππίδης ο γιος του Στρεψιάδη φτιάχνει με τις φλούδες του ροδιού μικρούς πράσινους βατράχους ενώ τα παιδιά τα οποία παίζουν στην παραλία ο Όμηρος μας λέει ότι κατασκευάζουν παλάτια στην άμμο αλλά μετά είδε το κύμα, είδε τα ίδια τα παιδιά με τα χέρια τους ή τα πόδια τους καταστρέφουν αυτές τις ωραίες κατασκευές που έτσι κι αλλιώς στην άμμο είναι πολύ προσωρινές.

34:54 Θα φτάσουμε τώρα στα επιτραπέζια παιχνίδια και στον τροχό της τύχης. Το κουμάρι είναι το αρχαίο παιχνίδι με τους κλήρους Τους οποίους κατασκεύαζαν και στην Σπάρτη για να ψηφίσουν Οι άντρες στα φιδίτια, δηλαδή στα κοινά γεύματα Τις αργότερα αγάπες στην χριστιανική κοινότητα έφερναν ο καθένας κάτι από το σπίτι του, κάτι από το κυνήγι του, κάτι από το κρασί του, μερικούς κάδους και στα κοινά αυτά δείπνα έτρωγαν όλοι μαζί.

35:44 Στους σκύλους οι οποίοι περιδιάβαιναν κάτω από τα τραπέζια, οι Σπαρτιάτες έπαιρναν μία ψύχα ψωμιού και τους την έριχναν αφού την βουτούσαν μέσα στην απολαδία, δηλαδή στο πάνω μέρος της σούπας, του ζωμού, του μέλανος ζωμού, τον οποίο έπιναν και ήταν το ωραιότερο φαγητό να πιει κανείς, στην κοιλάδα του Ευρώτα κάτω από τον Ταΐγιν.

36:20 Οι σκύλοι έτρωγαν τα μάγδαλα, δηλαδή τις ψύχες των ψωμιών, τις οποίες έριχναν αφού τις βουτούσαν στο λίπος των κρεάτων και στη σούπα τους οι Σπαρτιάτες. Με αυτές τις ψήφες, δηλαδή τις ψύχες του ψωμιού, αφού τις πατούσαν και οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι τις έριχναν μέσα σε κάδους και με αυτόν τον τρόπο εψήφισαν. Επομένως αν κάποιος είχε ψήφους θετικούς, εάν ήταν θετικό το αποτέλεσμα από την ψηφοφορία, τότε οι ψηφίδες, δηλαδή οι ψήχες του ψωμιού έπρεπε να είναι πατημένες και ολοστρόγιμες.

37:13 Εάν όμως τις τρυπούσαν με τον ήχη τους στο εσωτερικό, τότε ήταν άκυρες και αρνητικές. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ελέγε το «εκαδίθη», δηλαδή από τον κάδο βγήκε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Αυτό που σήμερα σαν αποτέλεσμα κουνώντας τα ζάρια μέσα στον κάδο ονομάζεται κουμάρι μιας και κουμάρι ονομάζεται ένα πύληνο σκεύος σήμερα.

37:46 Εκαδίθη λοιπόν στη Σπάρτη και του έτυχε λαχνός ενώ στον Τρωικό Πόλεμο οι ήρωες οι οποίοι θέλουν να κερδίσουν αυτοί ρίχνουν θετικές και αρνητικές ψήφους και αυτός ο οποίος θα τραβήξει τον λαχνό του με γραμμένα τα αρχικά του ή ολόκληρο το όνομά του θα είναι ο τυχερός Οι Έλληνες πιστεύουμε ότι τα τυχερά παιχνίδια τα εφεύρε ο περίφημος γιος του Ναύπλιο, ο Παλαμίδης, ο οποίος ήταν σπουδαιότατος εφευρέτης και τα εφεύρε κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, όταν κάποιες μέρες σιτοδίας, κάποιες μέρες που οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεπαν κοντινές ή μακριγνές επιδρομές στους ήρωές μας, τους Αχαιούς και σε αυτές τις μέρες της πείνας ο Παλαμίδης είχε εφεύρει τα τυχερά παιχνίδια τους κύβους και τους πεσούς για να παίζουν οι στρατιώτες και να μην θυμούνται την πείνα τους.

39:01 Άλλοι όμως υποστηρίζουν ότι τα τυχερά αυτά παιχνίδια, τα επιτραπέζια Τα εφεύρουν στη Λιδία η Λιδή Η Λιδία η οποία ήταν η πιο πλούσια περιοχή της Μικράς Ασίας Στην περιοχή των σημερινών Σάρδεων Περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά της Μύρνης Στις πηγές του ποταμού Έρμου ή Ερμαίου ο οποίος διασχίζει την Σμύρνη και εκβάλλει τα νερά του στον Ερμαίο κόλπο, ήταν πάμπλουτη η Λιδή εξαιτίας ενός άλλου ποταμού, ο οποίος έφερνε χρυσάφι στην χώρα τους και έκανε τους βασιλείς των Λιδών κρύσους, δηλαδή χρυσούς.

39:53 Όμως ο χρυσός δεν τρώγεται. Και σε μεγάλη περίοδο Σιτοδίας, η οποία διήρκησε 18 χρόνια, ο βασιλιάς Άτης για να βρει θεραπεία στο μεγάλο πρόβλημα της Σιτοδίας, εφεύρε τα επιτραπέζια παιχνίδια όλα εκτός από τους πεσούς, τα οποία δεν διεκδίκησε ποτέ ο βασιλιάς Άτης. Έτσι λοιπόν ο λαός του, οι άνδρες του είχαν χωριστεί σε δύο ομάδες Η μία ομάδα έπαιζε τα τυχερά παιχνίδια, τα επιτραπέζια τη μία μέρα και η άλλη την άλλη Αυτοί οι οποίοι έπαιζαν ολόκληρο το 24ωρο χρειάζονταν κάποτε να πέσουν να κοιμηθούν Και γι' αυτό έτρωγαν λίγο και έπεφταν για ύπνο, ξυπνούσαν την επόμενη μέρα και ξανάπαιζαν και έτσι αντιμετώπισαν τη Σιτοδία απασχολημένοι με τα τυχερά παιχνίδια τα οποία τους έβγαζαν από το μυαλό την αίσθηση της πείνας.

40:57 Αυτό κράτησε για 18 χρόνια, αλλά επειδή δεν υπήρχε καμία ελπίδα σωτηρίας, τότε ο βασιλιάς Άτης χώρισε τους ανθρώπους του πάλι σε δύο ομάδες με κλήρων. Αυτοί οι οποίοι κληρώθηκαν ακολούθησαν τον γιο του τον Τυρσινό σε νέους τόπους, σε νέες απικίες αφού πήραν μανδύες από το θεό Απόλλωνα, από τον Εύρωπο, από το μεγάλο του Μανδύο στην Μικρά Ασία και κατέβηκαν στη Σμύρνη, εκεί κατασκεύασαν σκάφη και με αυτά έπλευσαν προς την Δύση όπου έφτασαν στον ποταμό Πάδο και ακολουθώντας τις όχθες του οδηγήθηκαν στην περιοχή της Τυρσηνίας Ιωμβρικής ή Ιωμβριακής, δηλαδή εκεί εγκαταστάθηκαν οι Τυρσηνοί, τους οποίους σήμερα ονομάζουμε Ετρούσκους.

42:09 Ο Παλαμίδης με τον ίδιο τρόπο είχε εφεύρει τα παιχνίδια για να απασχολεί τους άνδρες του κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου. Για την τύχη και τον τροχό της διαβάζουμε το ποίημα το οποίο έγραψε ο Σοφοκλής στο έργο του Μενέλαος. Η μοίρα μου γυρίζει σαν τον τροχό της τύχης που την μορφή του συνεχώς αλλάζει, σαν τις δυο όψεις της σελήνης που ίδια μορφή ποτέ δεν έχει.

42:47 Από το σκοτάδι που είναι το πρώτο μια νέα φάση της Ελλήνης έρχεται Αυτή που είναι γεμάτη και πρόσωπα ομορφαίνουν Και αφού φανεί αυτή η φάση η πιο πλούσια και πάλι εξαφανίζεται και έρχεται πάλι το μηδέν Τα ανθρώπινα αποτελούν περιστρεφόμενο τροχό Τροχό ο οποίος δεν επιτρέπει να είναι ευτυχής οι ίδιοι άνθρωποι Κυβεύω σημαίνει παίζω τους κύβους Οι πρόγονοι μας έπαιζαν χρησιμοποιώντας τρία ζάρια για τον κάθε ένα από τους δύο παίκτες Η καλή ζαριά ήταν οι εξάρες Τις οποίες οι πρόγονοι μας ονόμαζαν Αφροδίτη ή Κόες γιατί ήταν πάρα πολύ τυχεροί οι κάτοικοι της νησουκό.

43:49 Η κακιά ζαριά ήταν η μονάδα. Μονής λεγόταν αυτός που έβγαζε άσους ή χίους. Και όταν κάποιος νίκησε τον αντίπαλό του στους κύβους και έφερνε πάντα καλές ζαριές, του έλεγαν ήρθες κός προς χίον. Δηλαδή ένας υπερτυχερός με έναν πολύ δύστιχο. Οι ΧΙΙ θεωρούν το δύστιχη γιατί πριν καταληφθεί το νησί τους είχαν άλλες δύο προειδοποιητικές συμφορές.

44:28 Μετά από μεγάλο σεισμό ο οποίος έγινε στο νησί τους, οι ΧΙΙ έχασαν το σχολείο του οποίου ειστέγει κατεπλάχω σε 120 παιδιά. Έτσι μαθαίνουμε πόσα ήταν περίπου τα παιδιά ενός δημοσίου σχολείου Ενώ μια άλλη φορά έστειλαν θεωρούς, δηλαδή αντιπροσώπους Για να πάρουν μαντίες από το μαντίο των δελφών Και την χοροδία τους η οποία ήταν με 90 μέλη και αυτοί αρρώστησαν από τα φαγητά, από τα σφάγια τα οποία προέρχονταν από τα εκατό βόδια τα οποία θυσίαζαν την πρώτη μέρα των πυθείων αγώνων εις ανάμνηση της νίκης του Απόλλωνα εναντίον του δράκοντα των Δελφών του Πίθωνα ή της δράκαινας των Δελφών της Πιθώνας Και αυτή λοιπόν ήταν η πολύ κακή ζαριά για τους προγόνους μας.

45:39 Ο Αλέξανδρος έπαιζε κύβους μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του με τον Μηδία, επί οκτώ ημέρες πριν περιέλθει σε κόμμα. Και ο βασιλιάς της Αιγύπτου ο Ραμψίνητος λέγεται ότι κατέβηκε εκεί που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Άδη στον κάτω κόσμο. Εκύβευσε, δηλαδή έπαιξε κύβους με τη θεά Δήμητρα και με την κόρη της την Περσεφόνη και για να αποδείξει ότι πήγε στον Άδη και γύρισε ζωντανός, η θεά Δήμητρα του έδωσε και ένα αναμνηστικό δώρο.

46:21 Του έδωσε ένα από τα δύο χειρόμακτρά της, δηλαδή ένα από τα γάντια της. Γι' αυτό και θεωρεί το μίδας, δηλαδή ο βασιλιάς του χρυσού ο χρυσός βασιλιάς ο βασιλιάς Ζαραμψίνητος γιατί ήταν πολύ τυχερός Ηρακλής, Κώος ή Αφροδίτης δηλαδή προστατευόμενος της θεάς Αφροδίτης τυχερός και στον Έρωτα ενώ Χίας ή Χίος μονής και κείνες σκυλιά έτρωγαν αυτούς οι οποίοι δεν νικούσαν στους κύβους.

47:03 Όταν μια καινούργια είδηση γεννήκε έφτανε στη Μακεδονία, ο Αλέξανδρος έλεγε «Ε, παιδιά, τι θα γίνει με τον πατέρα μου, θα τα κάνει όλα, δεν θα αφήσει τίποτε και για εμάς». Ο Αλέξανδρος όταν θυσίαζε, ο δάσκαλός του ο Λεωνίδας, ο οποίος ήταν συγγενής της Ολυμπιάδας της μητέρας του, του έλεγε «Ε παιδί μου, είσαι βασιλόπουλο, αλλά δεν έχουμε και τη χώρα που παράγει αυτούς τους καρπούς, δηλαδή το Λιβανοτό και τη Σμύρνα, γι' αυτό με μέτρο να θυσιάζεις.

47:40 Και όταν καταλάβεις τη χώρα που παράγει αυτούς τους καρπούς, τότε όσο θέλεις να ρίχνεις πάνω στους βομούς τους». Όταν ο Αλέξανδρος κατέλαβε τον αντιλίβανο τότε έστειλε στον δάσκαλό του τον Λεωνίδα 500 τάλαντα λιβανοτό και 100 τάλαντα σμύρνο. Και του είπε δάσκαλέ μου σου τα στέλνω για να μην με ψημιρείς, δηλαδή λεπτολογείς, για να μην ρίχνεις λίγο στους θεούς, γιατί κατέκτησα τη χώρα που παράγουν αυτά και στο παιχνίδι της ιστορίας ο Αλέξανδρος μπορεί να δίνεις τους θεούς όσο τους πρέπει.

48:25 Αυτά τα παιχνίδια έπαιζαν παιδιά και μεγάλοι στην αρχαία Ελλάδα, τα οποία παίζουμε κι εμείς ακόμη μέχρι σήμερα.