Όσα Μύθια, Τόση Αλήθεια – Το Δέντρο: Από το ιερό σύμβολο στο χριστουγεννιάτικο έλατο
Όσα Μύθια, Τόση ΑλήθειαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πολύ πριν στολιστεί με λαμπιόνια και στολίδια, το δέντρο αποτελούσε ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα του ανθρώπου. Η Ευγενία Κούκουρα ακολουθεί τη διαδρομή του μέσα από μύθους, αρχαίες δοξασίες και θρησκευτικές παραδόσεις, αναζητώντας τις ρίζες του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Τι συμβόλιζαν τα αειθαλή φυτά στους παλαιότερους πολιτισμούς; Πότε εμφανίστηκε το έθιμο όπως το γνωρίζουμε σήμερα; Και πόσα από όσα θεωρούμε χριστιανική παράδοση έχουν πολύ αρχαιότερες ρίζες;
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλησπέρα σας. Το δέντρο έπαιξε σπουδαιότατο ρόλο στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Η παράδοση λέει ότι δύο θεοί μάλωσαν για το ποιος θα αφήσει το όνομά του στην πόλη Κεκροπία. Η θεά Αθηνά και ο θεός Ποσειδώνας προσκεκλημένοι του βασιλέως Κέκροπος έδωσαν το καλύτερο δώρο που είχε ο καθένας για να αφήσουν το όνομά του στην πόλη Ο με Ποσειδώνας που έφτασε πρώτος έδωσε στους Κέκροπες ένα άλογο ένα άλογο το οποίο δεν είχαν ξαναδεί οι Κέκροπες και δεν προτίμησαν καθόλου αυτό το δώρο γιατί θεώρησαν άλογο, δηλαδή δύσκολο να τη θασεύσουν, το ζώο αυτό.
Ο Ποσειδώνας ζήτησε και μια δεύτερη φορά να δοκιμάσει τις δυνάμεις του με ένα καλύτερο αυτή τη φορά δώρο και έδωσε στους Κέκροπες μια πηγή θαλασσινού νερού μέσα στην πόλη τους, μέσα στην ακρόπολη τους τη λεγόμενη κλεψίδρα πηγή η οποία άλλοτε είχε πολύ νερό και άλλοτε καθόλου. Όμως οι Κέκροπες δεν προτίμησαν ούτε αυτό το δώρο του Θεού Ποσειδώνος και έτσι δοκίμασε τις δυνάμεις της η Θεά Αθήνα η οποία πρόσφερε στους Κέκροπες ένα ελαιόδεντρο.
Το πρώτο ελαιόδεντρο το οποίο θεωρήθηκε το καταληρότερο για να φυτέψουν οι κέκροπες στην Αττική για να έχουν τους καρπούς του ένα ηθαλές δέντρο καταπράσινο όλο το χρόνο, να πάρουν το λάδι να ανάψουν τις σκανδύλες της Παρθένου Θεάς Αθηνάς της οποίας το όνομα έδωσαν στην πόλη τους η οποία έκτοτε ονομάστηκε Αθήνα. Αυτή είναι η ιστορία ενός δένδρου στην αρχαία Ελλάδα.
Αλλά ένα από τα σημαντικότερα δένδρα είναι η Λεύκα την οποία Λεύκα χαρακτηρίζει στο νησί των Φαιάκων ο Όμηρος Μακεδνή Από την πρώτη φορά που συναντούμε τη λέξη Μακεδνός καταλαβαίνουμε ότι το μόνο χαρακτηριστικό του δένδρου αυτού είναι ότι είναι το ψηλότερο δένδρο της ελληνικής παιδιάδος και αυτό το δένδρο αφιερώθηκε στον Δία τον πατέρα των Ολυμπίων Θεών.
Η λευκή λεύκα, η οποία προέρχεται από την Δύση, από εκεί την έφερε ο Δίας στην Ολυμπία, γινόταν οι θυσίες, οι εκατόμβοι, τα εκατό βόδια τα οποία θυσίαζαν πριν να αρχίσουν οι Ολυμπιακοί αγώνες κάθε τετραετία και από αυτήν έκαιγε το άσβεστο πύρ μέσα στο ναό του Ολυμπίου Διός στην Πελοπόννησο. Αυτά για δύο σπουδαιότατα δέντρα της ελληνικής μας πατρίδος ενώ ένα άλλο σπουδαίο δέντρο είναι το πλατάνι το οποίο όπου έβλεπαν οι Έλληνες ήξεραν ότι υπάρχει ζωή, ότι υπάρχει μέλλον Γι' αυτό έκτιζαν τις πόλεις τους κοντά στο Πλατάνι όπου υπήρχε πηγή ύδατος και αργότερα μέχρι σήμερα έφτασε η φράσης χαιρέτα μου τον Πλάτανο να σημαίνει ότι εκεί που θα δούμε Πλατάνι, εκεί θα δούμε ανθρώπους πολλούς να κατοικούν, εκεί υπάρχει ζωή και μέλλον.
αλλά το κατεξοχήν δένδρο του Διός δηλαδή του Πατέρα των Ολυμπίων Θεών είναι η δρύς, η φυγός Σύμφωνα με το μύθο το πρώτο τέτοιο δένδρο υπήρχε στους πρόποδες του Ολύμπου και θεωρήθηκε θεϊκό αφού έσωσε τον Δία ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε τα πρώτα χρόνια της ζωής του, τα πρώτα 12 χρόνια, στην Κρήτη, όπου τον γέννησε η μητέρα του η γη, η γαία, η ραία και τον άφησε να τον προστατεύσουν οι κορύβαντες, οι επτά άνεμοι, οι επτά κατσίκες, οι οποίες ανάμεσα στα κέρατά τους έδεσαν κύμβαλα, μουσικά όργανα, πιατίνια.
Μετά τη συμβουλή της Αμάρθιας, της κατσίκας με τα χρυσά κέρατα και για 12 χρόνια με θορύβους που έκαναν ανάλογα με την έξοδο της σπηλιάς του ιδέου άνδρου όπου βρισκόταν, κάλυψαν το κλάμα του μωρού Διός μέχρι τα 12 του χρόνου. Ο Μελισσέας με το θόρυβο του Μελισσιού, ο Βορέας με το θόρυβο του ανέμου της ζωής, του Βορέα, ο Κίθος με έναν χαμηλό θόρυβο και ο Πρημνέας κάνοντας τον ήχο της πρύμνης ενός καραβιού.
για 12 χρόνια κάλυψαν το κλάμα του μωρού Διώσου, ο οποίος μεγάλωσε. Και όταν μεγάλωσε ζήτησε να πάρει τον θρόνο του χρόνου επιστρέφοντας πίσω στον όλιο. Η Αμαλθία τότε του έδωσε το μεγάλο της δώρο. Ένα από τα δύο ολόχρυσά της κέρατα με όλο τον πλούτο του πλανήτη, Δηλαδή όλους τους καρπούς της γης, όλα τα φυτά που μπορεί να αναπτύξει κανείς στον πλανήτη και με αυτό το σπουδαιότατο δώρο ο Δίας ήρθε στον Βορρά, είδε τον Όλυμπο και η μητέρα του του φώναξε «Γέ μου, κρύψου, κρύψου να μη σε δει ο Κρόνος γιατί θα σε φάει και σένα όπως έκανες τα εννιά άλλα μου παιδιά».
Δίας κοίταξε δεξιά του, κοίταξε αριστερά του, δεν βρήκε μέρος να κρυφτεί παρά μια γέροικη βελανιδιά. Το μέρος όπου ήταν αυτή η βελανιδιά ονομάστηκε Σκοτίνα ή Σκοτούσα. Και αυτό το μέρος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ήταν το ιερό μέρος του Διός γιατί εκεί καλύφτηκε, κρύφτηκε ο Δίας από τη ματιά του κρόνου που θα τον έτρωγε και αυτόν παρόλο που ήταν 12 χρονών παλικάράκι.
Ο Δίας έκτοτε θεώρησε την φυγό, την βελανιδιά, το ιερό του δέντρο. Οι άνθρωποι οι οποίοι ανέλαβαν να διαφυλάξουν το ιερό δέντρο του Διός ονομάστηκαν δροπίδες, δηλαδή οι προστάτες ιδρύδιδες της Ιεράς Φυγός και αυτοί έβλεπαν το δένδρο, το πότιζαν και το στόλιζαν με τα δώρα των περαστικών οι οποίοι τα αφιέρωναν και τα κάρφωναν πάνω στον κορμό του.
Όμως κάποιοι περαστικοί, μας λέει ο Παυσανίας ο γεωγράφος Πέρασαν και απρόσεκτα άναψαν φωτιά Άναψαν φωτιά, έκαναν εκδρομή, έφαγαν κάτω από τη βελανιδιά και έκαψαν το δένδρο Οι δροπίδες πήραν κλαδιά του τα οποία μπόρεσαν να διασώσουν μέσα σε βρεγμένα υφάσματα Τα πήραν μαζί τους στην Ήπειρο δηλαδή στην περιοχή της Δυτικής Ελλάδος Όπου εγκαταστάθηκαν οι πυρότες δηλαδή Ασιάτες δηλαδή Τρώες μετά τον Τρωικό Πόλεμο η Ανδρομάχη και ο κουνιάδος της, ο Έλενος, ο οποίος ήταν μάντης, αφού η Ανδρομάχη έχασε δολοφονημένο από τον Ορέστη τον σύζυγό της, τον Νεοπτόλεμο, το γιο του Αχιλέα.
Οι δροπίδες ξαναφύτεψαν το δένδρο, την Ιερά Δρή Η οποία έκτοτε φυλάχτηκε από ιερείς οι οποίοι δεν έπλαιναν ποτέ στη ζωή τους τα πόδια τους Ήταν οι λεγόμενοι ανιφτόποδες όπως τους αναφέρει ο Όμηρος στο Άρφα της Ιλιάδος Η Ιερά Δρύς ήταν το χάλκινο μαντίο Το οποίο έδινε χρησμούς από τον περίφημο Κερκυραίο Λέβιτα Τον οποίο χάρισαν οι Κερκυραίοι στους Δελφούς Μετά από πολύτιμο χρησμό του Διός χάρη στον οποίο τα δίχτυα τους γέμισαν με ψάρια και έκαναν πολύ καλή ψαριά όπως τους είπε ο Δίας και ο Θεός Απόλλωνας και η ψαριά έγινε από μια αγελάδα.
Μια αγελάδα που ξέφυγε από τα βόδια του Γυριώνη τα οποία έφερνε ο Ηρακλής στην Ελλάδα πέρασαν από το Ιόνιο Πέλαγος, την Αδριατική θάλασσα και ένα από αυτά έφτασε στην Κέρκυρα με τα πόδια. Το ζώο αυτό έκανε τα ψάρια να μπουν μέσα στα δίχτυα στα οποία δεν έπιαναν τίποτε μέχρι τότε οι Κερκυραίοι και χαρούμενοι επειδή ευτυχώς είχαν καλή ψαριά δώρησαν μία χρυσή αγελάδα στους Δελφούς και δώρησαν και τον Λέβιτα, έναν χάλκινο Λέβιτα, στην περιοχή της Δοδόνης και μαστίγια, τα οποία ήταν κρεμασμένα από τα κλαδιά της Ιερής Βελανιδιάς.
Κάθε φορά που φυσούσε ο άνεμος, τα κλαδιά κουνούσαν τις μάστιγες, τα μαστίγια και οι Κερκυραίων μάστιγα ήταν κότσια, δηλαδή αρνίσια κόκαλα, τα οποία έκαναν θορύβους με τους οποίους έδιναν πληροφορία για το μέλλον οι χρήστες, δηλαδή οι χρησμοδότες του Μαντίου των Δελφών, οι πελιάδες, οι μαύρες περιστέρες, οι οποίες ήταν γυναίκες εχμάλωτες από την Αφρική.
οι οποίες κατάγονταν από ένα άλλο μαντείο του Διός, του άμμονος Διός, στην βόρεια Ανατολική Αφρική, στην Όαση Σίουα της Αιγύπτου. Έκτοτε οι ιερείς της Δοδόνης ονομάζονταν δροπίδες και δρουίδιδες, Δρουίδηδες, εξού και ο Δρουίδης, ο ιερέας των γαλατών, ή Πανοραμίξ, ο οποίος τα πάντα ορά και δίνει πληροφορίες από το θρόισμα των φύλων της Βελανιδιάς, από το οποίο φτιάχνει και το μαγικό φίλτρο για τους Έλληνες γαλάτες, Αστερίξ που είναι από άλλο αστέρι και ο Βελίξ ο οποίος με τον οβελό του, τη σούβλα του, σουβλίζει τα αγριογούρνα τα οποία κατά κόροντ τρώει ο παχύσαρκος.
και χαρούμενος ο Βελίξ, ο οποίος δεν χρειάζεται μαγικό φίλτρο γιατί αυτός είχε πέσει μέσα στη χήτρα με το φίλτρο το οποίο έγινε από την Ιερά Δρή του Διός. Αυτά όμως θα τα πούμε και αργότερα όταν θα δούμε πως ο Ηρακλής συνδέεται με διάφορες περιοχές της Ευρώπης Στους άθλους του προς την Αφρική ή προς τη Σκηθία ή προς την Ευεσπερία της σημερινή Βενγκάζη Από όπου έφερε και τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων Σήμερα θα μιλήσουμε για το Χριστουγεννιάτικο δένδρο και το συνδέουμε με την αρχαία ελληνική μυθολογία Κάθε αρχαίο ελληνικό δένδρο είχε μέσα του μία νύμφη, μία δριάδα Κάθε δένδρο μας λέει ο Όμηρος είναι δρύς Κάθε δένδρο είναι ένα ιερό δένδρο του Διός και μέσα του μεγαλώνει και μία νύμφη η οποία το προστατεύει.
Αυτή γεννιέται μαζί του και πεθαίνει μαζί του και το περισσότερο που μπορεί να ζήσει μία νύμφη, μία δριάδα, μία αμανδριάδα ή μία μελιάδα, μία μελένια νύμφη η οποία δίνει το μέλι των καρπών, Είναι 9.720 έτη, δηλαδή 10 ζωές του πουλιού που ονομάζεται Φίνικας, το οποίο ζει 972 έτη. 10 φορές το 972 μας κάνει 9.720 έτη, τόσα μπορεί να ζήσει μια δριάδα μέσα σε ένα αιωνόβιο δέντρο.
Εκεί όμως που θα δούμε αιωνόβια δέντρα υπάρχει και νερό Γι' αυτό και στη λαογραφία μας μαθαίνουμε ότι όποιος έχει τα νερά έχει και τα δέντρα Επομένως αυτός που έχει τα ποτάμια, αυτός που έχει τις πηγές, αυτός έχει και τα νερά και αυτός που είχε τα νερά στην αρχή ήταν ο δράκος τον οποίο δράκο τον Ερεχθέα ή τον Κέκροπα ο οποίος είναι μισός άνθρωπος και μισός φίδι τον σκοτώνει η θεά Αθήνα και παίρνει το όνομά της ο τόπος ο οποίος ημερεύει και κατοικείται πλέον από ανθρώπους από τους Αθηναίους.
Δράκος βασιλεύει και στις πηγές της Κασταλίας, στις φεδριάδες πέτρες, στον Παρνασό. Αυτόν τον δράκο τον σκοτώνει ο Απόλλωνας και στη θέση του δράκου, στην Πυθώνα, εγκαθίσταται ο Θεός Ήλιος, ο οποίος μαζί με τα νερά είναι η ζωή και το μέλλον της περιοχής. Όποιος έχει τα νερά λοιπόν έχει και τα δέντρα Γι' αυτό εκεί που υπάρχουν πλατάνια χτίζεται η σχολή του Αριστοτέλους Εκεί που υπάρχουν καστανιές χτίζονται οι καστανιές του Εύρου Και τέσσερα πλατάνια φυσικά είναι τα όρια της πόλης της Νάουσας η οποία χτίζεται από τους Μακεδόνες ως κήτιον, η κήτη του ποταμού, του μαύρου, του στριμώνα που κάνει στροφές, του βόρβορου που είναι βάραθρο, βαθύ και μελανό, της αράπισας, της μαύρης δράκενας που βασιλεύει σε αυτό το νερό, όπου ο τόπος ημερεύει με τις νύμφες και των νυμφαίων στο οποίο χτίζει ο Αριστοτέλης τη σχολή του και όπου για μία τριετία διδάσκει την φιλοσοφία του στα βασιλόπουλα της Μακεδονίας με αρχηγό τάξεως τον Αλέξανδρο τον Μέγα.
Δέντρα τα οποία δίνουν καρπούς είναι καρποφόρα, είναι ζωή, είναι τροφή για τους ανθρώπους. Και δένδρα τα οποία δεν δίνουν καρπούς, όμως είναι πράσινα, είναι αυτά τα οποία μας δείχνουν ότι ο τόπος έχει νερό, μπορούν να υπάρξουν ζώα που τρώνε αυτά τα αϊθαλή δένδρα και εκεί υπάρχουν σαρκοφάγα ζώα που τρώνε τα φυτοφάγα και ο άνθρωπος που θα ζήσει καλύτερα όταν φάει όλα αυτά.
Στα δέντρα που δεν έχουν καρπούς, δεν τρώγονται οι καρποί τους, όπως το πλατάν, όπως η βελανιδιά. Οι άνθρωποι έχουν ελπίδες ότι ο τόπος εκεί θα είναι αγέραστος, θα είναι αιώνιος. Από ένα κλαδί της Ιερής Βελανιδιάς, από τη Δοδόνη, η Θεά Αθηνά κατασκεύασε τον ιστό της Αργούς, του καραβιού του Ιάσονα που πήρε τους σαργωνάφτες από την Ιολκό και τους πήγε στην Αία, στην αιώνια χώρα του πλούτου, στη σημερινή γεωργία, εκεί που τα πάντα θείονται, χάρη στην Θεά Δήμητρα, τη μητέρα όλων των καρπών.
Το κλαδί της βελανιδιάς ήταν βαμμένο μαύρο όπως και η αργό Η αργό ήταν μια κίσα, μια καρακάξα Από ξυλοκάρβουνο ήταν βαμμένα τα ξύλα της για να μπορούν να είναι ανθιγρά Να πλέει η αργό στα πελάγια χωρίς να βουλιάζει Και η λάληθρος κίσα ήταν η καρακάξα που μιλούσε η μαύρη καρακάξα, το πουλί του Απόλλωνα, που δεν έλεγε κρά-κρά, αλλά έδινε χρησμούς στους ήρωες, τους αργονάφτες, κατά τη διάρκεια του ταξιδίου τους.
Σε ελιές όμως, οι πρόγονοί μας άφηναν αναμνηστικά των ηρωών τις πανοπλίες τους, τα δώρα τους, κορδέλες με κόκκινο χρώμα στο σημείο όπου ένας κυνηγός είχε σκοτώσει πολλά ζώα στο κυνήγι σε ένα μέρος όπου έγινε κάποια μεγάλη μάχη. Έδεσαν, έδεσαν και κάρφωσαν στον κότινο τα δώρα τους Όχι μόνο στην Ολυμπία αλλά σε όλο τον ελλαδικό χώρο όπου υπήρχε αγριελιά και στην πρόσωψη του τάφου του Φιλίππου πάνω σε αγριελιά, σε ένα δάσος της Μακεδονίας, οι Μακεδόνες κάρφωσαν κορδέλες κόκκινες.
Έγραψαν πόσα ζώα εθήρευσαν την ημέρα του κυνηγίου, όπου συνόδευσαν ως παιδες τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο σε ένα κυνήγι ελαφιού μια μέρα του Φεβρουαρίου. Ο Φεβουάριος για τους προγόνους μας ήταν ο ελαφιβολιώνας, ο μήνας που σκοτώνουν τα ελάφια. Τα δέντρα τα οποία μεγαλώνουν αφύσικα και θεριέγουν υποψιάζουν τους ντόπιους και κάνουν ταξίματα σε αυτά να μην χαλάσει ο τόπος.
Δέντρα τα οποία κάνουν καρπούς είναι οι μηλιές στη Μακεδονία Είναι οι λεμονιές στην Πελοπόννησο και οι πορτοκαλιές που έρχονται στα πρώτα χριστιανικά χρόνια από την Αφρική Στη Μακεδονία το τραγούδι «Μήλο μου κόκκινο, μήλο βαμμένο» «Το Λαϊκό Τραγούδι» μετάξυμο ότι αν θα τη θεωρήσει ομορφότερη από την Ήρα και την Αθηνά θα του προσφέρει τον μεγάλο θνητό έρωτα με την ωραία Ελένη την ομορφότερη θυντή.
Στην αρχαία Αθήνα, στην αρχαία Ελλάδα σύμβολο του έρωτα είναι ένα δαγκωμένο μήλο το οποίο με γραμματίδια, δηλαδή ραβασάκια βασάκια, στέλνει η ερωτευμένη κόρη στον μέλλοντα σύζου ή σε έναν μέλλοντα, σε έναν μελλοντικό εραστή. Του λέει ότι τον ποθεί, τον αγαπά, ότι αν δεν την κάνει δική του θα αυτοκτονήσει, θα πεθάνει, θα πεθάνει από τον καημό της και αυτός παίρνει το δαγκωμένο μήλο το οποίο θεωρεί ως σύμβολο της αγάπης της δαγκωμένο μήλο δίνει και η Εύα στον Αδάμ δαγκωμένο μήλο δίνει και η μεγάλη εταίρα της Κορίνθου η Λάμια σε ένα νέο τον οποίο θέλει να κάνει δικό της και θέλει να τρέχει από πίσω της λέγοντάς του ότι είναι απόλυτα δική του στένοντάς του μαραμένα στεφάνια, σύμβολα ερωτικά, με άνθη μυθιάς τα οποία μουσκέψε με τα δάκρυά της και μάρανε μέσα στον κόρφο της.
Το μήλο λοιπόν είναι το κατεξοχήν δώρο της νύφης στο γαμπρό του γαμπρού στους μπράτιμους οι οποίοι το βάζουν πάνω στο φλάμπουρο του γάμου το περιφέρουν στο χωριό και οι χωρικοί καρφώνουν τα δώρα τους που είναι χρυσά νομίσματα πάνω σε αυτό το μήλο Οι Πέρσες όταν έφτασαν στο τελευταίο μέρος στη Δύση Στο οποίο έφτασε ποτέ ο Περσικός στρατός Στην Ευεσπερία και στα Εύμιλα Δηλαδή στο σημερινό Αλγερή, τα Εύμιλα Και στη σημερινή Βενγάζη της Λιβύης στην Αφρική οι Πέρσες στρατιώτες οι οποίοι κατέκτησαν αυτό το απόμακρο μέρος τοποθέτησαν τον καρπό του αιώνιου πόθου του ανθρώπου ενός αιώνιου δένδρου το οποίο δίνει καρπούς άνθη και ταυτόχρονα έχει όριμους καρπούς άνθη και πράσινους καρπούς στο ίδιο δέντρο, το στόλισαν πάνω στα δόρατά τους οι μηλοφόροι ή οι ροδοφόροι αξιωματικοί του Περσικού στρατού, Οι αθάνατοι, οι οποίοι ήταν δέκα χιλιάδες, που έτσι κι αυτοί όπως ο αθάνατος καρπός που δεν πεθαίνει ποτέ, όταν ένας από αυτούς χανόταν στο πεδίο της μάχης υπήρχε άλλος ο οποίος τον αντικαθιστούσε αμέσως για να έχουν πάντοτε τον ίδιο αιώνιο αριθμό των ιδίων ανδρών οι οποίοι ήταν αθάνατοι.
Ο βασιλιάς Δαρείος όταν πέρασε από την περιοχή της Γεωργίας Είδε ένα δάσος πλατάνων και ένα πλατάνι γέρικο το οποίο ξεχώριζε για την ομορφιά του Και άφησε εκεί δέκα από τους αθάνατος να το φυλάνε, να το στολίζουν, να το ποτίζουν να μην αφήνουν κανέναν να πάρει από τα κλαδιά του και να μεγαλώσουν αυτοί και τα παιδιά τους μαζί με το δένδρο.
Αυτό το δένδρο το έφτιαξε σε χρυσάφι μαζί με μια κλιματαριά της υγειοργίας ο περίφημος γλύπτης της Σάμου ο Θεόδωρος, Ο τωρευτής αυτός που μαζί με τον Ρήκο είχαν φτιάξει περίφημα καλλιτεχνήματα και κούφια αγάλματα στο εσωτερικό τους πολλών σπουδαίων ηρώων της αρχαιότητας υπήρχε μέσα στο παλάτι των εκβατάνων και ο Αλέξανδρος όταν έφτασε στα Εκβάτανα, στην πλούσια τέταρτη πρωτεύουσα των Περσών και έγιναν αυτά τα πολύτιμα έργα της τέχνης των Ελλήνων δικά του.
γιατί ήταν και δώρα του Έλληνα Άτη, του βασιλιά της περιοχής, και έργα του τωρευτή, του γλύπτη Θεοδόρου που καταγόταν από τη Σάμπ. Τα καρποφόρα δέντρα όταν κάποια χρονιά καούν από τον βοριά, Ο αγρότης τα φοβερίζει Πιάνει ένα τσεκούρι Πηγαίνει στο δένδρο και του λέει Θα κάμς καρπόου ρε Ή θα σηκώψω Και αυτό λέγεται φοβερίσμα Ένας σύντροφός του, άλλος γιώργος Του κατεβάζει το τσεκούρι και του λέει Θα κάμ τώρα, θα κάμ Άστο, άστο Γιατί φοβήθηκε το δένδρο Και θα δώσει καρπούς Το δένδρο και οι καρποί του συμβολίζουν την κόρη Την κόρη η οποία στολίζει την ποδιά της με κλαριά, με δένδρα Τα οποία συμβολίζουν το δένδρο της ζωής Δηλαδή την καρποφορία της ίδιας της γυναίκας Που από την κοιλιά της, από τον κορμό της θα βγουν πολλοί καρποί, δηλαδή πολλά παιδιά Στο γάμο τα στέφανα γίνονται από άνθη, τα στεφάνια του νεκρού γίνονται από άνθη, τα στεφάνια των ηρώων γίνονται από άνθη, τα στεφάνια των Ολυμπιονικών γίνονται από κλαδί αγριελιάς, από τον κότινο.
Το λάδι δώρο στους Παναθηναϊκούς Σανφορείς, στους αγωνιστές των Παναθηναίων Γίνεται από τις μόρειες, τα δέκα δέντρα μέσα στην Ακαδημία Τα οποία φυτέφτηκαν από κλαδιά της Ιερής Ελιάς Την οποία έδωσε η Θεά Αθηνά στους Αθηναίους Και αυτήν την Ιερή Ελιά όπως νωρίτερα την Ιερά Φυγό δηλαδή τη Βελανιδιά του Διός Την έκαψαν εχθροί της Αθήνας οι Πέρσες, ο Ξέρξης Οι άνθρωποι του έκαψαν την Ακρόπολη και την Ιερή Ελιά της Θεάς Αθηνάς Αλλά όταν μετά από τρεις μέρες ο Ξέρξης τους επέτρεψε να ανεβούν πάνω στην Ακρόπολη και να θυσιάσουν στη Θεά Αθηνά Τότε είδαν ότι είχε ξεπεταχτεί από τον καμένο κορμό ένα κλαδί που είχε ύψος έναν πύχη δηλαδή 45 εκατοστά Και κατάλαβαν ότι η ελιά αυτή θα έμενε αιώνια θάνατη στην Αθήνα Τα δένδρα θέλουν νερό Και γι' αυτό ο γαμπρός στη νύφη κάνει δώρο δύο σκεύη τα οποία έχουν σχέση με το νερό Πρώτα απ' όλα μία λεκανίδα στην οποία η νύφη θα βρει το άρωμα δώρο του γαμπρού με το οποίο θα λουστεί πριν από τη νύχτα την πρώτη που θα περάσει μαζί με τον μελλοντικό σύζυγό της
τη νύχτα του ημενέου Στην λεκανίδα θα βρει το άρωμα του γαμπρού αυτό το άρωμα με το οποίο θα μοσχοβολά στο κρεβάτι του γάμου Αλλά ένα ακόμη σχετικό με το νερό δώρο του γαμπρού είναι το κανάτι και η ιδρία, ένα αγγείο με τρία χερούλια το οποίο δίνει στην ιδροφόρα, δηλαδή στη γυναίκα του, ο γαμπρός και της λέει από το ένα χερούλι θα το κρατάς όταν είναι άδειο και από τα δύο όταν θα είναι γεμάτο, όταν θα πηγαίνεις στην πηγή και θα φέρνεις νερό στο σπίτι.
Η γυναίκα έφερνε νερό στο σπίτι και αν κάποια γυναίκα νιόπανδρη ή κάποια γυναίκα η οποία είχε μόλις γεννήσει παιδί πέθαινε, την τέφρα της την έβαζαν μέσα σε μία ιδρία για να συνεχίσει να φέρνει νερό στον άντρα της και στον άλλο κόσμο. Εάν η γυναίκα αυτή επιβίωνε και γινόταν μητέρα ενός αγοριού Ενός αγοριού από 7 χρονών μέχρι το γάμο του Τότε ο γιος της μητέρας, ο γιος της γυναίκας ήταν ο υδροφόρος ή νεαροκουβαλητής Αυτός ο οποίος έφερνε νεαρών είδωρ στη μητέρα του και στο σπίτι Οι ιδροφόροι ανεβάζουν νερό στην Παρθένο τη Θεά Αθήνα Στην οποία είναι αφιερωμένοι οι Παναθηναϊκοί αγώνες όλων των Αθηναίων Οι οποίοι ανεβάζουν και στολίζουν τη Θεά Αθήνα με τον πέπλο και οι τοπικοί ήρωες της Αθήνας οι οποίοι θεωρούνται άξιοι πέπλου οι φιγούρες τους αντιγράφονται σε κομμάτια από δέρμα, σε κομμάτια από πάπυρο και αντιγράφονται με τα χέρια των παρθένων πάνω στον πέπλο της θεάς Αθηνάς ο οποίος είναι ολοπόρφυρος.
Εμβρίκιον, δηλαδή ένα μπρίκι, δηλαδή ένα κανάτι Υπάρχει και στο ύφασμα της Βασίλισσας Μιας από τις νομίμους συζύγους του Φιλίππου Μια από τις οκτώ νομίμους συζύγους του Φιλίππου Η οποία θάφτηκε μαζί τους στη Βεργίνα Είναι η Φίλα, είναι η Φιλίνα, είναι η Μίδα, είναι η Αυδάτα, είναι η Νικησίπολης Δεν είναι η Ολυμπιάδα, μπορεί να είναι η Κλεοπάτρα.
Η Αρσινόη, μια από τις οκτώ νομίμους συζύγους του Φιλίππου, που το πέπλο της είναι το σύμβολο της ζωής. Μέσα στη Λάρνακά της, που Λάρνακα σημαίνει καράβι, ταξιδεύει μαζί με το τέρι της. Το τέρι έχει πάρει μαζί του στο καράβι όλα τα φυτά, όλους τους καρπούς, όλους τους σπόρους, όλα τα ζώα αναδύουν Γιατί όταν τελειώσει ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα στην αρχαία ελληνική μυθολογία Όταν τελειώσει ο κατακλυσμός του Νόε στην ιστορία των Εβραίων που μπορεί να συμπίπτουν αυτοί οι δύο κατακλυσμοί Τότε θα ξαναβγούν τα ζώα, τα πουλιά, ο άνθρωπος από την Κιβωτό θα ξανασπείρει και θα υπάρχει αιώνια ζωή στον πλανήτη Γύρω γύρω από την ασπίδα του Αχιλέα Το θεϊκό δώρο του Ιφέστου Στη θέτιδα τη θεά μητέρα του είναι ο ωκεανός Στον ωκεανό πλέει ένα σκάφος Και όταν το σκάφος των Ελλήνων του Οδυσσέα Φτάνει μετά από τον Τροϊκό πόλεμο Στο νησί του Κύκλοπα Τότε ο Κύκλοψ αναφωνεί Ναός Ελλήνων σκάφος Καράβι ελληνικό είναι το σκαρή Το σκάφος, το σκαμμένο ξύλο Είναι ναός Ελλήνων
Είναι σκάφος ελληνικό Έτσι λοιπόν και τα δύο αυτά σύμβολα Σήμερα από την αρχαία ελληνική παράδοση φτάνουν στις μέρες μας. Το δένδρο της ζωής. Το δένδρο που δεν έχει καρπούς το χειμώνα. Το πλατάνι που είναι ξερό αλλά θα είναι καταπράσινο το καλοκαίρι είναι το δένδρο το οποίο συμβολίζει την αιώνια ζωή. Το θεϊκό δένδρο είναι η Ιερή Βελανιδιά από όπου ο Δρουίδης, ο Πανοραμίξ θα δει τα πάντα, θα προφητεύσει τα πάντα τη Θεία Προνοία.
Δεν γέγωνα χαλκός ηχών ή κύμβαλων αλαλάζων, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς τους Κορινθίους, στη διακήρυξη της αγάπης, αλλά τα δένδρα υπάρχουν γύρω μας και μας δίνουν ζωή. Το Χριστουγεννιάτικο δένδρο είναι το δένδρο στο οποίο στην Κωνσταντινούπολη έβγαινε ο Πατριάρχης, Έκοβε ένα κομμάτι από το κορμό του Έβαζε μέσα το ύψωμα Δηλαδή ένα κομμάτι από τη λειτουργία Από τη λειτουργιά Το κλίνε και άφηνε το ύψωμα μέσα Για να γίνει καρπερό το δένδρο Να καλύψει και να σκιάσει πολλούς ανθρώπους Το καυτό καλοκαίρι Εκεί στον Άγιο Γιώργιο το Μανδυλαρά στα Μετέωρα άφηναν οι πιστοί τα παλιά τους ρούχα Με τους καημούς, με τις πίκρες για ένα χρόνο Και την επόμενη χρονιά κατέβαζαν αυτά τα αγιασμένα υφάσματα Τα έκαναν φυλαχτά και θα άφηναν καινούρια για μια ακόμη χρονιά.
Έμενε το παλιό εκεί και γινόταν φυλαχτό μετά από ένα χρόνο. Πάνω στο δένδρο το οποίο άγιασε, ημέρεψε, έδωσε καρπούς, πρασίνησε. Ο τόπος έγινε χλωερός, έγινε φωτεινός, έγινε παραγωγικός. Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην πατρίδα Η αναγνώριση με τη γυναίκα του έγινε από έναν δέντρο Από την ελιά η οποία φύτρωνε μέσα στο σπίτι τους Μια γέροιχη ψηλή ελιά είχε μια μεγάλη κουφάλα Ο Οδυσσέας καθώς οι ρίζες ανέβαιναν ψηλά έφτασε στην κουφάλα και εκεί έκτισε τον Ανδρώνα δηλαδή τον πρώτο όροφο του παλατιού αλλά την κουφάλα του δένδρου την είχε κάνει κρεβάτι για το τέρι του την Πινελόπη όταν λοιπόν γύρισε και η Πινελόπη δεν τον αναγνώρισε αφού το πρόσωπό του ήταν γερασμένο μετά από είκοσι χρόνια που είχαν να βρεθούν Εκείνος της είπε και το κρεβάτι μας Εκείνη είπε το κρεβάτι μας το άλλαξα θέση Και τότε εκείνος είπε ότι αυτό το κρεβάτι δεν μπορεί να αλλάξει θέση Γιατί ήταν μόνιμο και ήταν το ίδιο το δέντρο Το ίδιο το δέντρο της ζωής για το σπίτι Έτσι έγινε η αναγνώριση
Και με τον πατέρα του, τον Λαέρτη, ο Οδυσσέας αναγνωρίστηκε χάρη στα δένδρα τα οποία φύτρωναν στον κήπο τους. Στο περιβόλι των οικοκυρεμένων του Λαέρτη, όταν γεννήθηκε ο Οδυσσέας, ο πατέρας του φύτεψε 10 μηλές, 40 σικές, 13 αχλαδιές και 50 κλιματαριές, οι οποίες έδιναν στα φύλλη όλο το χρόνο. Αυτά λοιπόν τα δένδρα τα οποία γνώριζε πολύ καλά Οδυσσέας γιατί τα πότιζε όσο καιρό βρισκόταν στην Ιθάκη ήταν το σημείο αναγνώρισης με τον πατέρα του.
Στην Αθήνα οι σικές ήταν δένδρα πάρα πολύ πολύτιμα πολύτιμα, γιατί από τα φύλλα γινόταν φάρμακα. Από το γάλα γινόταν φάρμακα, δηλητήρια. Γιατί οι καρποί τρώγονταν νοπή, γίνονταν γλυκό, όπως γίνεται και σήμερα, και γινόταν και ξηρά τα σίκα, δηλαδή ένας καρπός που μπορούσες να φας και στις δύσκολες ώρες του χειμώνα. Γι' αυτό στην Αθήνα δια νόμου ετιμορείτο αυτός ο οποίος πουλούσε ή χάριζε σίκα της Αθήνας.
Οι σικοφάντες ήταν αυτοί οι οποίοι παρατηρούσαν τις σικές και δεν άφηναν κανέναν να τις πλησιάσει. Όμως το ξύλο της σικιάς ήταν ένα ψεύτικο ξύλο. Δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ούτε στην επιπλοποιία ούτε για κάτι σπουδαίο γιατί έσπαζε πάρα πολύ εύκολα. Έτσι για έναν ηθοποιό είπαν, στους ρόλους στο θέατρο φορούσε τα πλατάνια, ήταν δηλαδή γεροπλάτανος, αιώνιος, φορούσε τη βελανιδιά, γινόταν θεϊκός, αλλά όταν έπινε ήταν ο ίδιος του χωρίς τη μάσκα.
Ήταν ένα σίκινος, όπως λέμε σήμερα σικέ. Τα δένδρα τα οποία κόψαμε από τα δάση της Μακεδονίας είναι δένδρα που τα φυτέψαμε για αυτόν τον σκοπό. Φυτέφτηκαν από τους παραγωγούς για να πουληθούν, να βγάλουν τα χρήματά τους, να περάσουν τις δύσκολες μέρες του χειμώνα, πουλώντας τα για να στολίσουμε με ελπίδα το σπίτι μας. Ότι το δένδρο του κήπου, το δένδρο του δάσους που είναι τώρα μακριά από τις μεγάλες πόλεις, θα βγάλει καρπούς, το φοβερίζουμε, θα κάμς καρπό ή θα σε κόψουν.
Θα κάμ καρπό, μην το κόψεις. Μην το κόψεις όταν είσαι στο δάσος. Κόψ' το μόνο όταν έχει μεγαλώσει για να στολίσει το σπίτι μας. Να συμβολήσει ότι έρχονται οι καρποί. Μετά τον χειμώνα που περιμένουμε έρχεται η άνοιξη, έρχεται το καλοκαίρι και το αιώνιο δένδρο το οποίο οι καλικαντζαρέοι δεν θα προλάβουν να πριονίσουν γιατί θα βγουν καθώς οι ψυχές θα γυρίσουν πίσω και θα έρθουν κοντά μας, θα ξαναθρέψει αυτό το δέντρο και θα το πριονίζουν, αλλά ποτέ δεν θα κόβεται.
Όταν ο Θησέας επέστρεφε στην Αθήνα, αφού σκότωσε τον Μινώταυρο στην Κρήτη, στο δρόμο του σταμάτησε στην Ιερά Νήσο της Δήλου, όπου αφιέρωσε όλα τα ζώα που είχε μαζί του. Τα έκανε θυσία και ευχαρίστησε τον Θεό που τον έφτασε ζωντανό πίσω στην Ελλάδα μετά από τη μάχη και την νίκη εναντίον του ιερού τέρατος του Μινοτάβρου.
Όμως επιστρέφοντας στην Αθήνα από τη Δήλο ο Θησέας αντιμετώπισε φοβερή θαλασσοταραχή, τα κύματα ήταν βουνά και τα τρόφιμα τελείωσαν στο καράβι. Ο Θησέας σταμάτησε στα ερημονίσια του Αιγαίου και εκεί δεν υπήρχε τίποτε για να ψήσουν. Μερικοί ναύτες είχαν κάτω, στα αμπάρια του καραβιού, Στο έρμο, δηλαδή στο σημείο όπου έβαζαν βάρη για να στέκεται όρθιο το καράβι στη θάλασσα, φασόλια, τα οποία έψησαν στην εσχάρα, ο εσχαρεύς, ο μάγειρας του καραβιού και ευτυχώς διασώθηκαν οι Αθηναίοι, οι οποίοι με ασφάλεια γύρισαν πίσω στην Αθήνα.
Στο δρόμο ο Θησέας έκανε τάμα στον Θεό Απόλλωνα Του είπε αν φτάσω ζωντανός θα θυσιάσω στη χάρη σου και πάλι Ο Θησέας ονόμασε το καράβι του Δηλιάδα Και όταν έφτασε στην Αττική γη Τότε έκοψαν οι Αθηναίοι νέοι και νέες Οι επτά νέες και οι επτά νέοι ήταν εννέα νέοι και πέντε νέες Γιατί ο Θησέας είχε ντύσει δύο νέους κοπέλες για να βοηθήσουν αυτές μέσα στο Λαβύριδο Γιόρτασαν με τα κάλαντα της Ηρεσιώνης Πήραν κότινους αγριελιές τους τύλιξαν με μαλλιά, λευκά και καρπούς τους οποίους είχε η Αττική γη, τους οποίους κρέμασαν έξω από τα σπίτια τους Αυτά τα στεφάνια της Ηρεσιώνης οι Αθηναίοι τα είχαν για έναν ολόκληρο χρόνο έξω από τα σπίτια τους, τον μήνα Σεπτέμβριο με Οκτώβριο ο οποίος ονομαζόταν Πιανεψιώνας γιατί με τα φασόλια σώθηκαν οι Αθηναίοι μέσα στη Δηλιάδα το καράβι.
Τα κάλανδρα των Αθηναίων ήταν σήκα και αφρά τα ψωμιά σου φέρνει η αιρεσιόνη, μέλι σου φέρνει στο ποτήρι και λάδι για να ψήσεις και ένα κανάτι γεμάτο για να μεθύσεις και τότε πια για ύπνο να πέσεις.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
