Ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος μιλάει για τον Γουίλεμ Νταφόε, το «Πάρτι Γενεθλίων» και όχι μόνο
Πανικοβάλ με τον Γιάννη ΝένεΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Κάποιες φορές, μείνω λίγο νεκρός. Δεν ξέρετε, όποιος δεν είναι ζωντανός, πάντα μπορεί να είναι άγγελος. Όταν τα πράγματα πέτρευαν, έδιναν να πέθουν. Είμαι μόνο η ζωή, που τα σκέψη μου είναι καλά. Ω, Θεέ μου, πλήρες μην με αφήσεις να είμαι κακόλου. Oh Lord, please don't let me be misunderstood Oh Lord, please don't let me be misunderstood Εδώ και λίγες μέρες ακούγεται το Don't let me be misunderstood αλλά με μια φωνή που μοιάζει περισσότερο να εξομολογείται παρά να τραγουδά.
Ο William Dafoe που τραγουδάει αφήνει στην άκρη τον ηθοποιό και γίνεται ένας εύθραυστος αφηγητής στην ουσία ενώ γύρω του απλώνεται μια σκοτεινή σχεδόν βελούδινη ενορχήστρωση. Το Don't Let Me Be Misunderstood το έχουμε ακούσει δεκάδες φορές στην ιστορία της pop μουσικής. Τώρα όμως ακούγεται διαφορετικό, πιο τρυφερό, πιο μελαχολικό σχεδόν σαν ένας εσωτερικός μονόλογος.
Το τραγούδι είναι το πρώτο δείγμα από το soundtrack της ταινίας The Birthday Party σε σκηνοθεσία του Μιγκέλ Άγχελ Χιμένες που βασίζεται στο μόνιμο μυθιστόρυμα του Πάνου Καρνέζη. Η ταινία κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από την Heretic στις 2 Ιουλίου ενώ το soundtrack κυκλοφορεί ψηφιακά στις 26 Ιουνίου από τη Μίνωση EMI, a Universal Music Company.
Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένας πανίσχυρος Έλληνας μεγισθάνας, τον οποίο υποδίεται ο Βίλεμντα Φόε, σε ένα απομονωμένο νησί του Ιωνίου στα τέλη της δεκαετίας του 70. Ένα πάρτι γενεθλίων, οικογενειακά μυστικά, εξουσία, χρήμα, παρακμή και μια ατμόσφαιρα που θυμίζει ελληνικό καλοκαίρι αλλά και αρχαία τραγωδία. Τη μουσική της ταινίας υπογράφει ο σημερινό μας καλεσμένος, ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος, είναι από τις πιο ξεχωριστές περιπτώσεις δημιουργών της γενιάς του, συνθέτης, ενορχιστρωτής και πιανίστας με διεθνή παρουσία, έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως ο Αλεξάνδρου Τεσπλά, ο Μισελε Γκραν, με τους Canadian Brass, με μεγάλες ελληνικές ορχήστρες, αλλά και με μουσικούς οργανισμούς σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία.
Το έργο του κινείται με αξιοθαύμαστη άνεση από τη σύγχρονη κλασική μουσική και τη συμφωνική γραφή μέχρι το ελληνικό τραγούδι, τον κινηματογράφο και το θέατρο. Ταυτόχρονα είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες δημιουργούς που μπορούν να πάρουν ένα ρεμπέτικο, ένα τραγούδι του Σαββόπουλου, μια κινηματογραφική μελωδία ή μια μεγάλη συμφωνική φόρμα και να τα κάνουν αμέσως αναγνωρίσιμα ως δικά τους.
Σήμερα θα μιλήσουμε για το Best Day Party, για τη μουσική στο κινηματογράφο, για τις διασκευές, για το Spirit Talk, το The Musical, για την πράγα, για τα soundtrack που γράφονται για εικόνες και για εκείνα που γεννούν εικόνες από μόνα τους Αλέξανδρε καλώς ήρθες Καλώς ήρθα Να ξεκινήσουμε με το τραγούδι το περιβόητο για το οποίο μιλούσαμε στην αρχή, το Don't Let Me Be Misunderstood Πώς ήταν η εμπειρία να ακούς το William Dafoe να ερμηνεύει ένα τραγούδι που εσύ είχες φανταστεί μουσικά Σοκαριστική μπορώ να πω όχι μόνο για μένα, για όλους ακόμα και όταν στην τελική μορφή έφτασα στην ορχήστρα σάστησαν οι Τσέχοι λένε, όντως είναι αυτός λένε η αλήθεια είναι αυτή είναι και η μαγεία της διαδικασίας της δημιουργίας στο σινεμά ότι δεν ξέρεις ποτέ τι θα είναι το τελικό αποτέλεσμα Άρα εσύ είχες ετοιμάσει τη μουσική τη διασκευή της μουσικής του τραγουδιού και την έδωσες στο Βίλεμν Ταφό για να ερμηνεύσει το κομμάτι επάνω ή καθοδηγούσες εσύ Καθόλου έτσι δεν ήταν να το
να θα πλατιάσω λίγο για να πω ότι η ταινία αυτή που αφορά ένα πάρτι γενεθλίων τραγουδιών έχει μια μπάντα που παίζει στα πάρτι καμιά φορά σε τέτοια σπίτια οπότε είχαμε διαλέξει πολλά κομμάτια των Animals τα οποία είχαν ενοριστρωθεί κοντά στην original τέλος πάντων εκδοχή τους και μας είχε μείνει και αυτό το κομμάτι το οποίο δεν μου αρέσει καθόλου καθόλου όμως ούτε από την Ινά Σιμών, ούτε από τους Animals, ποτέ ποτέ έτσι ξεκίνησε στο στούντιο μια πλάκα επειδή γενικά είχε και έναν ελληνικό χαρακτήρα η ταινία μέσα γιατί μας δείχνει ότι ήθελαν Έλληνα επιχειρηματία οπότε σε όλα τα κομμάτια των Animals είχα βάλει ένα Brass Section ξέρω εγώ και Μπουζούκι Μάλιστα. Ε, το Don't Let Me Be Misunderstood πάντα η εισαγωγή του από τους Animals μου θύμιζε κάτι σε τσιφτετέλη κάτι ψιλολούμπεν 70's οπότε η πρώτη πρόσκληση ήταν αυτή Αν το θυμάται κανείς το είχαν κάνει και οι Santa Esmeralda που το είχαν βάλει λάτιν εντελώς και ολοκληρωνόταν αυτό που λες.
Και αυτό. Ακόμα ένα καρφίστο στο σταυρό του κομματιού. Οπότε λοιπόν είχε κλείσει η μουσική της ταινίας ήρθε το καλοκαίρι φύγαμε, γυρίστηκε η ταινία γιατί τα κομμάτια τα περισσότερα τα κάναμε πριν γυριστεί η ταινία, οπότε παίξαν πάνω στα γυρίσματα, σαν playback και όταν είδαμε το πρώτο κάτω κομματιού υπήρχε ένα don't let me be misunderstood δεν θυμάμαι τώρα, μια διασκευή η οποία ήταν πάρα πολύ R&B, πάρα πολύ soul και όταν το είδα αυτό ανατρίχιασα λίγο με πέταξε έξω και το είπα και στο σκηνοθέτη και στο ότι μου φάνηκε πάρα πολύ χορευτικό για αυτό το οποίο γίνεται στην ταινία οπότε τέλος πάντων Συγγνώμη, έχει λειτουργική σημασία το κομμάτι στη ταινία ή είναι απλώς Τεράστια, είναι το κομμάτι τώρα κάνω spoiler, να το κάνω το spoiler είναι το κομμάτι με το οποίο κλείνει η ταινία Μάλιστα, εντάξει, θα είναι και spoiler Ναι, η ταινία δεν είναι και αστυνομική για να γίνει να το πει μας δείχνει επί της ουσίας έναν παλιάνθρωπο ο οποίος έχει πάρα πολλά λεφτά δηλαδή είναι κάτι σαν τον
Γιάνγκο Δράκο αλλά σε πιο αναβαθμισμένη μορφή τέλος πάντων οπότε αυτός ενώ τα έχει κάνει όλα χάλια με τα παιδιά του με την πρώην γυναίκα του Με, με, με, με, με. Μπαίνει αυτό το κομμάτι. Οπότε και εκεί λειτουργήσα με τον τρόπο που λειτουργώ πάντα. Δηλαδή, όταν καλούμε να ενορχιστρώσω ένα κομμάτι, επειδή πάντα ήμουν συνθέτη στον τρόπο που αντιμετώπιζα τα πράγματα, έκατσα για πρώτη φορά, βγάζοντας έξω τη μουσική που δεν μ' άρεσε καθόλου, να ακούσω τι λέει.
Μάλιστα. Οπότε έτσι ήρθα. Σε αυτό έπαιξα μερικές πολύ απλές συγχορδίες στο πιάνο. Αυτές που ακούτε είναι η μία και έξω που έπαιξα μια φορά Ήμασταν στο στούντιο Και έμεινε και λέω αυτό θα είναι το κομμάτι Μετά δοκιμάσαμε να το τραγουδήσουν και άλλοι άνθρωποι Δεν ξέραμε πάλι μας φαινόταν πολύ σόουρ Και με παίρνει ο Καρναβάς τηλέφωνο Είχαν πάει στη Ρώμη με τον Ταφόεο που ζει Για να συμπληρώσει κάποιες ατάκες Σε ένα στούντιο που γράφουν οι ηθοποιοί Και μου λέει δεν μου στέλνεις ένα playback να δούμε μήπως και το το πει και το είπε και με πήρε ένα τηλέφωνο και του άρεσε πάρα πολύ είναι όντως υπέροχο έπαθα σοκ είναι η ιδανική φωνή θα έλεγα για μια τέτοια αφήγηση γιατί είναι ερμηνεία είναι αφήγηση δεν τραγουδάει στην ουσία και το έχει βρει απόλυτα γιατί πατάει κιόλας πάνω στο κομμάτι δεν το χρησιμοποιεί απλώς σαχαλή πατάει και στην ερμηνεία του κομματιού κανονικά.
Είναι υπέροχο και μπράβο σε όλους όσους πίστεψαν ή δεν πίστεψαν από την αρχή στο κομμάτι. Ευχαριστούμε. Πάμε λοιπόν στη ταινία διαδραματίζεται σε ένα ιδιωτικό ελληνικό νησί στα τέλη της δεκαετίας του 70 ο Μεγιστάνας που ανέφερες και ποια ακούσματα ποιες εικόνες σε βοήθησαν ή και μουσικές παραδόσεις σε βοήθησαν να χτίσεις αυτό το σύμπαν.
Πρώτον η εποχή Δηλαδή το ότι αναγκαστικά Επειδή θέλουμε να μείνουμε σε ένα χρονικό πλαίσιο Να λέμε 70's Μπορούσα να ανακαλέσω Επειδή τυχαίνει και ο πατέρας μου να είναι μουσικός Και να μου λέει ιστορίες Έτσι στα όρια του καλτ Ότι πως παίζαμε στο Λεγονήσι Και ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου νέος Τέτοιες εικόνες τώρα Οι οποίες εντάξει έχουν γίνει πια Όπως το λένε καλτ και της κουλτούρας του YouTube και τα λοιπά οπότε αυτά τα άκουγα από μικρός πηγαίναμε εκεί και παίζαμε shake και παίζαμε αυτό και παίζαμε και κόκοτα και έφευγε ο κόσμος και παίζαμε jazz και έφευγε ο κόσμος Ήταν μια εποχή που η κοκτέιλ μουσική έπαιζε πολύ ήταν δηλαδή συγκροτήματα χορού όπως τα λέγανε και έπαιζαν τέτοια κομμάτια υπήρξε και ένα συγκρότημα δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα στο Καναδά οι Athenians of Toronto που παίζουν το Light My Fire στα ελληνικά αλλά σε τέτοιο lounge ήχο. Άσχετο.
Οπότε το reference ήταν αυτή η μπάντα του πατέρα μου. Του πατέρα μου η μπάντα μάλιστα υπαρκτή. Λεγόταν The Mariners και είναι αυτοί που παίζουν στο πατέρα Κατσεφρόνιου μας στις πρώτες σκηνές. Είναι ο πατέρας μου ένα μπάσο που το έχω σπίτι μου τώρα. Οπότε όταν διάβασα το σενάριο και με καθοδηγήσαν μέσα στο σύμπαν του σενάριου το μουσικό λέω αυτό είναι θα φτιάξω μια μπάτα όπως μου το έλεγε το Χάμοντ με διάφορες ενορθιστωτικές στατασταλίες δηλαδή οι Animals ήταν rock and roll ας πούμε τρίο δεν άκουγες brass θα βάλω και brass και φαντάστηκα τώρα έτσι έκανα μια παράβαση ότι οκ ένας τύπου ο Νάσης που είχε στα πάρτι του από τον Κόκοτα την Κάλλας μέχρι και τους ίδιους τους Animals ότι και αυτοί θα τζάμαραν όλοι μαζί έτσι φτιάχτηκε λοιπόν το ηχητικό σύμπαν της μπάντας την οποία βλέπουμε και παίζει Zabeta, παίζει Animals, παίζει Ακούγονται όλα αυτά στην ταινία Όλα αυτά ναι, κάποιες ρεπλικές κάποια έτσι τύπου jazz κομμάτια, έχω φτιάξει κομμάτια τύπου Tommy Dorsey ας πούμε
που εντάξει πρέπει να κάτσεις το ψάξεις πολύ να δεις αν είναι original παλιά κομμάτια τα οποία χρειάζονται, οπότε είχε αυτό το σύμπαν, ήταν γύρω από όλο αυτό αλλά θέλω να πω ότι μου ήταν πάρα πολύ οικείο, δεν έκανα κάποια υπέρβαση γιατί τα είχα ακούσει όλα αυτά Η ιστορία τι σου έβγαζε στο μυαλό, δηλαδή ήταν μουσικά ας πούμε έβγαζε εξουσία, έβγαζε μοναξιά παρακμή, νοσταλγία μάλλον νοσταλγία θα έλεγα Παρακμή πάρα πολύ είχε δηλαδή έχει την παρακμή, έχει αυτό το ψευδοχαϊλίκι ότι ένας άνθρωπος ψυχολογικά κατεστραμένος μπορεί και φαίνει τους ίδιους τους άνιμαλς και Μπουζούκια και τον Κοκότα και την Κάλλας και τον Καραγιάννα ας πούμε στο πάρτι του από την μία από την άλλη σε στιγμές που βγαίνουμε έξω από το σύμπαν το μουσικό της ταινίας αλλά περιγράφουμε το τι γίνεται έχει και κάποιες στιγμές μελαγχολίας που έχουμε χρησιμοποιήσει την γνώση 1 τη νούμερο 3 του Σατή που την έχω διασκευάσει με Μπουζούκη και αυτή θα την ακούσετε και τρομπώνει Το υπέροχο Cobden Street
το ερωτικό θέμα της ταινίας έχεις πει ότι γράφτηκε μέσα σε μια νύχτα μπορείς να μου μιλήσεις για αυτό γιατί εμένα είναι το κομμάτι που μου άρεσε περισσότερο από αυτά που έχω ακούσει δεν τα άκουσα ακόμα όλα α ωραία χαίρομαι το Cobden Street λοιπόν μέσα σε όλο αυτό το χαμό των διασκευών είχαμε μπει μέσα σε όλο αυτό γράφαμε πρώτα απ' όλα πάρα πολλά κομμάτια μέσα στο στούντιο δεν μπήκαν όλα τα μισά Πολ Μαριά και όλα όλα αυτά ο σκηνοθέτης ο Μιγγέλ ένας άνθρωπος τον θαύμασα πάρα πολύ ήταν πάρα πάρα πολύ συγκεκριμένος πολύ διαβασμένος πολύ με όλα μου έχει δώσει λοιπόν ένα κομμάτι του Πολ Μαριάκη μου λέει θέλω αυτό να είναι όταν θα βλέπει την πρώην γυναίκα του να κάτι να γίνεται κάτι αυτό αλλά ήταν λίγο off σε αυτό μου φαινόταν ένα κομμάτι λίγο πιο περιπετιώδες σαν Τζέιμς Μποντ ας πούμε πως το λέγανε έχουμε και υποβολή εδώ τέλος πάντων και λέω ωραία να γράψω κάτι και τέλος πάντων γυρνάω στο σπίτι την άλλη μέρα είχαμε ηχογράφηση ήταν και πολύ στενό το πρόγραμμα
εντάξει λόγω της συνθήκης δίνει μια ταινία με τον Ταφό και αυτό λέω ωραία μήπως να φτιάξω αυτό Το πρωί πριν έρθω έφτιαξα το θέμα, μετά κάτσαμε με την μπάντα που ακούγεται κιόλας μέσα και το παίξαμε μπαντικά. Οπότε έμεινε και αυτό, μπήκε στη ταινία και ακούγεται πίσω και αποτέλεσε αυτό μαζί με το μισαντεστού τα δύο κομμάτια που πήγα στην πράγα και τα ξανάγραψα πλέον όπως ήθελα.
Ιχογραφείς συχνά στην πράγα, έτσι. Ναι. Τι βρίσκεις εκεί που δεν βρίσκεις άλλο Δηλαδή είναι θέμα μουσικών Είναι νοτροπία Ο ήχος είναι διαφορετικός Εκεί η ιστορία Πάντου είναι διαφορετικά Δηλαδή με όποια ορχή Στα Αμερικάνη παίζουν αλλιώς Οι Τσέχοι παίζουν αλλιώς Οι Γερμανοί παίζουν αλλιώς Είναι ανάλογα το τι θες να κάνεις Η αλήθεια είναι ότι Μου αρέσει πάντα οπουδήποτε και να βρίσκομαι να δημιουργώ ρίζες και σχέσεις και με αυτούς τους ανθρώπους επειδή ξεκίνησα εκεί κάνοντας τον μπραντο Wooden Glass Eye που είναι η πρώτη μου ταινία μεγάλου μήκους του Ελληνοαυστράλου του σκηνοθέτου Αντώνη Τσόνη οπότε εκεί βρέθηκα τελείως αποτύχη την ορχή στα την βρήκε ο Αντώνης και πήγα και γοητεύτηκα πάρα πολύ γιατί με εγωιτεύει πρώτα απ' όλα η παράδοση που υπάρχει στον ήχο πάρα πάρα πολλά χρόνια πριν ότι η φιλαρμονική της Τσεχίας η οποία είναι η μαμά ορχήστρα αυτών των ορχηστρών είναι μια ορχήστρα που από ό,τι μου είπανε και την δημιούργησε ο ίδιος ο Τβόζαρκ οπότε εντάξει δεν παίζονται σε αυτό το πράγμα
οι άνθρωποι και επίσης κάνουν και πάρα πολύ αυτό. Κάνουν πάρα πολύ Hollywood, κάνουν πάρα πολλοί παιχνίδια, κάνουν μουσική για gaming, κάνουν ντοκιμαντέρ. Α, τόσο πολύ. Οπότε τι γίνεται, υπάρχει και τεχνογνωσία γύρω από αυτό, στον πώς να μπεις, να γράψεις με εικόνα, να, να, να, να. Έχει και φοβερή παράδοση η Τσεχία, έτσι και αλλιώς κινηματογραφική εννοώ.
Έχουν βγει αριστοργήματα από εκεί. Οπότε όλα έρχονται και δένουν. Υπάρχει κάτι στη δουλειά σου, δεν ξέρω πες μου κάνω λάθος, εμένα μου έχει κάνει εντύπωση ακόμα και όταν γράφεις μουσική για μεγάλες ορχιστρικής κλίμακας ή σύνθετης αρχιτεκτονικής κομματιών ας πούμε, διατηρείς μια αίσθηση παιχνιδιού και φρεσκάδας ας πούμε αυτό φάνηκε και από τον τρόπο που μου είπες ότι δημιουργήθηκε το Cobden Street πως προστατεύεις αυτή την παιδική περιέργεια και από τον επαγγελματισμό και την τεχνική γνώση.
Γιατί το διατηρείς αυτό νομίζω. Νομίζω αυτό είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου που έχει μείνει από τότε τελείως απείραχτο. Γιατί να σας πω και την αλήθεια χωρίς να το αγιοποιώ είναι το θέτος παράδειγμα δεν κατάφερα και ποτέ να σπουδάσω σαν άνθρωπος. Δηλαδή ξεκίνησα μεγάλος κάπου στα 17 είδα ένα πιάνο. Έπαιξα. Μου λένε, α ξέρεις, όχι.
Α, έλα να το πάμε το παιδί στο οδείο. Είχα καταπληκτικούς δασκάλους για κάποιο καιρό, για δύο-τρία χρόνια. Με βοηθήσαν πάρα πολύ. Πήρα και κάποια υποτροφή ας πούμε τότε. Λέμε το 2004 ξέρω εγώ. Αλλά όλο τους ακονόμουν. Ήθελα να γράφω τα δικά μου. Ήθελα να κάνω συνέχεια τα δικά μου. Μου βάζαν οι άνθρωποι κάτι απλό να πάω στις εξετάσεις.
Ήμουν μονίμος. λες και δηλαδή το 2002 ήταν λες και ετοίμαζο το 2026 ότι μην με απασχολείτε τώρα με αυτά εγώ εχωγραφώ με την πράγματι, πότε σ' 20 χρόνια ήμουνα σ' αυτό, οπότε πήγαινα στον καθηγητή μου ένας ελληνοπολωνός καταπληκτικός που έφυγε πέρσι από τη ζωή ο Νίκος ο Φυλακτός, ο οποίος πήγαινα για να μου κάνει αρμονία και εγώ σκαγαμίτη είχα πάει κάτω στο κέντρο με τον Χαρτζηλίκη μου και είχα πάρει το δεύτερο κονσέρτο για πιάνο του Λίστ και του έλεγα, όχι από πιανιστικής άποψης από ενοχιστρωτικής άποψης, γιατί αντιλαμβανόμουν ότι ο Λίστ μου αρέσει σαν ενοχιστρωτής και μου έλεγε, αυτός ο Γλυκούλης ας πούμε μου έλεγε, έλα να σου το εξηγήσω, αλλά και μάθαι με πότε θα κάνουμε και με κρατούσε εκεί πέραν του μαθήματος, τρώγαμε και πολεμικά φαγητά έχει δυο δίδυμα με μεγάλα κορίτσια τώρα αυτά καθόμαστε εκεί αλλά στο τέλος τέλος λέει Αλέξα δεν θα δώσουμε εξετάσεις ξέρω εγώ δηλαδή ε αυτό έφερε και μια κόντρα μπορώ να πω δηλαδή ότι όλο αυτό όλη αυτή η περιέργεια
και το του μάστορα αυτό το πράγμα που έχω δεν μ' άφησε να εμπλακώ πάρα πολύ στο οδιακό στο ακαδημαϊκό σύστημα οπότε βέβαια επειδή είμαστε και στην Ελλάδα εφόσον δεν σπούδευα Μετά πήγα και δούλεψα, το οποίο σημαίνει ότι άνοιξα τη χρυσή ευκαιρία και βρέθηκα σε Σκυλάδικα, σαν πιτσιρίκος, με ένα συνθεσάιζερο, οπότε ότι έπιανα ότι μπορούσα, ας πούμε, έπαιζα κτλ.
Πολλοί λένε ότι είναι και σχολείο τα Σκυλάδικα, από μια άποψη. Είναι και σε κοινωνικό επίπεδο σίγουρα, δηλαδή δεν ξέρω αν όντως είχα βρεθεί στη χιευρωπαϊκή πόλη με ποτάμια και γέφυρες, αν θα είχα. οπότε τι γίνεται προκειμένου να διαφυλάξω αυτό το κομμάτι μέσα μου γιατί βρέθηκα εντάξει σε μέρη που παίζανε όχι λαϊκό τραγούδι, σκυλάδικο αυτό μπάντες, γάμους οτιδήποτε μπορεί να κάνει ένας μουσικός για να επιβιώσει αυτό έμεινε απείραχτο λοιπόν είναι ένα κομμάτι δικό μου του εαυτού μου το οποίο ποτέ δεν το έχω βάλει ακόμα και τώρα που είναι η δουλειά μου πρέπει να ξυπνήσω το πρωί και σε κάποια ώρα συγκεκριμένη να δεν το έχω βάλει ποτέ σε...
Άρα σωστά μάντεψα αυτό που είπα. Η μουσική σου συχνά δίνει την εντύπωση ότι αφηγείται μία ιστορία ακόμα και όταν δεν υπάρχει μία ιστορία. Σκέφτεσαι σαν συνθέτης ή σαν σκηνοθετής όταν γράφεις μουσική. Ναι, το δεύτερο περισσότερο. Οραματίζεσαι σκηνές και τις επενδύεις. Φαίνεται αυτό πάρα πολύ. και έχεις γράψει μουσική για κινηματογράφο έχεις γράψει και για θέατρο και για συναυλιακά έργα ποιο από τα τρία μέσα σε πιέζει περισσότερο δημιουργικά και ποιο σου αφήνει τη μεγαλύτερη ελευθερία νομίζω έχει να κάνει ένα έργο με τους συνεργάτες αυτό γιατί έχω δει και θέατρο πρώτα απ' όλα δεν έχω κάνει πολύ θέατρο και γενικά σε όλα αυτά τα φορμά δεν έχω κάνει δέκα από το καθένα ποτέ ούτε μεγάλο μήκος έχω κάνει 20 έχω κάνει 3 αλλά πάντα έχει να κάνει με το συνεργάτη αυτό δηλαδή υπάρχουν θεατρικές παραστάσεις που μπορούμε να δούμε που μπορεί να ακούσεις πίσω ένα ηχοτοπίο και αυτό να εξυπηρετεί να μην χρειάζεται μια μουσική ας πούμε σαν και αυτή που έκανα στο Μπράντο Γουδεγκλάσσα
οπότε είναι θέμα συνεργάτη και το τι θέλει να πάρει από σένα το Σπιρτόκτο δε Μιούζικα αλλά εκεί το πήγαινα, γι' αυτό ανέφερα το θέατρο. Ήταν ίσως το πιο απρόσμενο εγχείρημα των τελευταίων ετών. Τι σε τράβηξε στην ιδέα να μετατραπεί ένα τόσο σκληρό και βίαιο έργο σε μιουζικαλ. Αυτό ήταν μια παλαβή ιδέα του Οικονομίδη, ο οποίος δεν ήξερε πού να το πει.
Που εγγνωριστούμε ήξερε τον Ιάρο γιατί κάνανε τότε το Στέλλα Κοιμήσου από ό,τι θυμάμαι. και τώρα πάνω γνωριστήκαμε με τον Ιάρο μέσα στην καραντίνα σε ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι του Πέπερ ο οποίος ήρθε έτσι ήταν καραντίνα το τέλειος απρόθυμο να πει το Santa Baby τώρα γνωριστήκαμε κάπου με βλέπει η μπάντα ήταν η ίδια με αυτή που παίζει στο Cobden Street και η ίδια μπάντα που παίξα στο Σπιρτόκουτο σχεδόν και με βλέπει μου λέει ωραία είσαι εδώ πέρα να σου πω ξέρω εγώ μου έχει πει ο Οικονομίδης έτσι και έτσι κάτι που ξεκινάς να ρθεις να συναντηθούμε τώρα μας συναντηθήκαμε και αρχίσαμε και το το φτιάχναμε ήταν ιδέα του οικονομή το πως έγινε μετά αυτό έχει δεν ξέρω νομίζω ότι είναι όλο το DNA και δικό μου και το δικό μου DNA μέσα το μουσικό και με το του Γιάννη ήταν έκπληξη για όλους γιατί νομίζω δεν έχει επαναληφθεί δεν είχε προϋπάρξει ένα τέτοιο musical Δηλαδή δεν ξέρω ίσως το Rocky Horror Show αν υποθέσουμε από άποψη πρόκλησης.
Αλλά και πάλι δεν είναι το ίδιο. Ένα από τα πιο ευφύστιχη εκείνης της παράστασης ήταν η αντίστοιξη ανάμεσα στην κομψότητα της μουσικής, ήταν πολύ κομψή η μουσική, και στις αθυρόστομες εκρηκτικές συγκρούσεις των ηρώων. Πώς βρήκες αυτή την ισορροπία χωρίς να χαθεί ούτε το χιούμορ αλλά ούτε και η σκληρότητα του έργου. νομίζω ότι όλα αυτά συντελέστηκαν και λειτουργήσαν και γίναν πραγματικότητα για τον εξής λόγο ότι το το musical αυτό είναι απόλυτα ειλικρινές ως προς το τι μας παρουσιάζει δηλαδή θεωρώ και το λέω πάρα πολλές φορές το σκέφτομαι αφού περάσαν και τώρα δύο-τρία χρόνια και καταλάβαμε και εμείς τι έγινε ότι είναι είναι ίσως δεν ξέρω αν είναι το πρώτο αλλά είναι το πιο αντιπροσωπευτικό ελληνικό και το λέω ελληνικό μιουζικαλ που έχει γίνει για τον εξής λόγο δεν εξοραίζει την λέξη ελληνικό δηλαδή το ότι έχει μέσα αυτό το πολύ ασχρό τραπ αυτό το σκυλάδικο το τύπου 90's είναι κάτι το οποίο εγώ το βλέπω παντού δεν ξέρω αν κάποιος τα χάλαγε τόση φαιά ουσία και έμπνευση
και μουσικούς και τα λοιπά ώστε να κάτσει να κάνει μια φάρσα αλλά εγώ θεώρησα ότι αξίζει τον κόπο διότι ήθελα να εξυπηρετήσω πρώτα απ' όλα γιατί δεν είναι ένα δικό μου έργο είναι έργο πάνω στο έργο του Οικονομίδη ο Οικονομίδης αυτό έκανε δεν κολώνει ο Γιάννης, πάντα δείχνει αυτό το πράγμα σε σημείο που το βλέπεις και εσύ ως συντελεστής και λες δεν μπορώ, συγχάθηκα, δεν γίνεται δεν γίνεται να είναι αυτός ο άνθρωπος, ο χαρακτήρας τόσο καθήκη, τόσο να μη σκέφτεται τα παιδιά του, τόσο αυτό ή η κόρη του δεν γίνεται να μιλάει έτσι ποιος μιλάει αυτά λένε όλοι, ποιος μιλάει έτσι και λέω όχι, σκέφτηκα από μέσα μου μιλάτε έτσι, σας ακούω και θα γράψουμε αυτό το πράγμα θα κάνω αυτό το τραπ γιατί έτσι αυτό θεωρώ ότι είναι το κακό πρότυπο πιτσιρικά αγοριού κτλ ή είναι αυτό που έφτιαξα μέσα στο τράπα ας πούμε παραδείγματος.
Οι ερμηνείες συχνά παρέπεμπαν σε μια παράδοση ανάμεσα στο αθηναϊκό ελαφρό τραγούδι και την οπερέτα μου θύμισαν κάτι σε κάποιες στιγμές το σανσόν, το γαλλικό, το καμπαρέ ήταν συνειδητή επιλογή αυτή η αισθητική απόσταση από τον κόσμο των ηρώων? πάρα πολύ. Γιατί το τραπ που ανέφερες είναι μέσα στο χαρακτήρα του ήρωα και της σύγχρονης Ελλάδας.
Αλλά αυτά τα είδη ερμηνείας ήταν λίγο διαφορετικά. Θυμίζαν μια παλιά εποχή. Να το εξηγήσω και αυτό. Όταν είδαμε τους χαρακτήρες τους βάλαμε στον τοίχο με post-its undetective. Είναι ο Λουκάς ο γιος. είναι σεξιστής είναι η κόρη η οποία είναι έξαλλη με τη φίλη της και βρίζει είναι η θρησκόληπτη θεία η οποία λιβανίζει αλλά διαολοστέλνει στη γωνία με τον Ιάρο ανακαλέσαμε ανθρώπους που ξέραμε εμένα ας πούμε η μακαρίτηση η γιαγιά μου ήταν μια τρελή τύπη σαφοβερή η οποία σπούδασε στην Ελβετία πολύ πλούσιο παιδί ας πούμε έλεγε τις ιστορίες τώρα τραγούδαγε καταπληκτικά έχω κασέτες που τραγούδαγε με τη χοροδία Νούση ας πούμε άκουγε κλασική μουσική, επτανήσια όλο αυτό γυρνούσε με το νυχτικό, το πιεσόμετρο η γιαγιά μου ήταν αυτή αλλά όταν τσαντιζόταν αφού θα λιβάνιζε πέταγε αυτό το πράγμα λοιπόν έβαλε ένα νύχτο και λέω τι τραγούδια έχω ποιος είναι ο ήχος της γιαγιάς μου τα επτάνησα η χοροδία που πήγαινε του Αλέπορου και το Οατίκ και έφτιαξα αυτό το κομμάτι με τους στίχους μαζί
οπότε ήταν πάρα πάρα πάρα πολύ συγκεκριμένο και για κάθε χαρακτήρα υπήρχε αυτό οι άντρακλες με το ποδόσφαιρο και το μπουζουκάκι που λέει η δυνατρική τιμή και όλα αυτά που είναι ήχοι που υπάρχουν και υπήρχαν στα ελληνικά σπίτια ήχοι και στίχοι και στίχοι βέβαια γιατί εκεί είναι το θέμα ακούγοντας τώρα στις ειδήσεις για πόση βία υπάρχει και κατά των γυναικών που είναι και σε αυτά τα λούμπεν τραγούδια που τα έχω ψάξει πολύ γιατί ξέρουμε το πιο γνωστό του Τιτσάνη που λέει πως το λένε εσύ στο χώμα κι εγώ στη φυλακή και όλοι με έμφονται δεν είναι μόνο αυτό άπειρα τραγούδια που δεν τα ξέρουμε που είναι λούμπεν άπειρα τα οποία περνάνε έτσι και αυτό το είχαμε ψάξει από τότε άπειρα τραγούδια που μιλάνε για έναν ηλίθιο κώδικα τιμής και αυτό το στυλιτεύσαμε πάρα πολύ ήταν ο ήχος των αντρών ας πούμε σε αυτή την παράσταση και στα σκυλάδικα υπάρχει λίγο αυτό το δηλαδή η ερωτική διαθεσιμότητα ότι άπονοι με κατέληψες και εγώ τώρα πίνω στην ίδια της επόμενης ή κάτι τέτοιο
έχεις διασκευάσει από ρεμπέτικα που λέγαμε πριν μέχρι το μια θάλασσα μικρή τα γαλάζια σου γράμματα το αποτέλεσμα είναι πάντα αναγνωρίσιμο ως Λεβιτσάνος χωρίς να χάνει την ταυτότητα του πρωτοτύπου ποιο είναι το μυστικό αυτής της ισορροπίας ότι κάνω ό,τι θέλω όταν κάνω ό,τι θέλω ακούγεται ναι γιατί έχω κάνει και άλλα πράγματα τόσα χρόνια όταν μπορώ να κάνω ακριβώς ό,τι θέλω να φέρω τους μουσικούς που θέλω να παίξω όπως θέλω να βάλω τα κόρντα που θέλω είναι πάρα πολύ απλό και το λέω έτσι απλά γιατί νομίζω ότι αν κάτι θέλω να βρούνε και άλλοι μουσικοί ας πούμε σε περισσότερα χρόνια από όλη αυτή τη διαδικασία και το ταξίδι που κάνω εγώ και άλλοι πολλοί είναι αυτό να αφήνουμε τα πράγματα να γίνονται είναι πράγμα που με εγωιτεύει και στο εξωτερικό αυτό τι έφερες αυτό έφερα, ωραία πάμε να το παίξουμε δεν θα πούμε τίποτα no drama ακριβώς Υπάρχει κάποιο τραγούδι του ελληνικού ρεπερτορίου που θεωρείς ιερό σχεδόν αλλά θα ήθελες κάποια στιγμή να το ξαναδείς μέσα από το δικό σου πρίσμα
ή κάποιο έργο αν όχι μόνο τραγούδι Ε, εντάξει, καλά τρελαίνομαι με το Χατζηδάκι, εννοείται με το Μεγάλο Ερωτικό που τον άκουσα και μεγάλος εν τω μεταξύ θα το φοβερώ Θα πείραζες τον Μεγάλο Ερωτικό δεν ξέρω τώρα νιώθω δέος μόνο που το σκέφτομαι αλλά μ' αρέσει πάρα πολύ τι να πειράξει το μια χαρά είναι αν δεν ξέρω αν σε 10 χρόνια είχα κάποια ιδέα κάπως να ναι κατάλαβα σε 10 χρόνια πως βλέπεις τον εαυτό σου τι να έχεις κάνει γιατί ανέφερες πριν ότι όταν ήσουν πιτσιρικά σε έλεγες είμαι στο 2026 Ναι Πιο πολύ πλέον σκέφτομαι Γιατί Σκέφτομαι να είμαι καλά σε προσωπικό επίπεδο Σαν άνθρωπος Γιατί έγινα 40 φέτος Νομίζω τα πρώτα 20 χρόνια είναι τεράστιας φόρας Νιώθεις αθάνατος Είσαι αθάνατος Δουλεύεις 25 ώρες την ημέρα Το νομίζω κάπως ότι έχω εσύ χάσει, νομίζω και εγώ μένω καταλάβει ότι μπορώ να γράψω δύο νότες, μπορώ να παίξω πιάνο οπότε αφού υπάρχουν αυτά Στα 40 έρχεται η σοφία έρχεται κατά κύματα η σοφία θα την απολαύσεις και θα σου βγει και στη μουσική είμαι σίγουρος
Έχεις γράψει κάτι υπάρχει κάτι στα συρτάρια σου που δεν έχει βγει που να είναι διαφορετικό δηλαδή να είναι λίγο ambient να είναι λίγο ηλεκτρόνικα Ναι υπάρχει έχω έχω κάποια έργα τα οποία έχουν παιχτεί που είναι ορχήστρα μαζί με ηλεκτρονικά το πρόβλημα είναι ότι το πρόβλημα είναι ότι στέκονται και μόνα τους με την παρτιτούρα και μπράττα παίξει μια ορχήστρα οπότε απλά δεν έχει βρεθεί για να γίνει ένας τέτοιος δίσκος με ηλεκτρονικά και ορχήστρα θέλει από μεριάς μου και με μια ομάδα μια προετοιμασία τουλάχιστον να κατσωμήνες και να πούμε ότι κάνουμε αυτό όταν επισέρχεται μέσα το τεχνικό και το σύγχρονο το οποίο έχει να κάνει με μια δισκογραφία και με το live και τα λοιπά έτσι γιατί το να πούμε ότι της ορχήστρας η γραφή είναι ένα πράγμα τόσο αρχαίο όσο το να σπάμε πέτρες δηλαδή μπορώ να πάρω ένα μολυβάκι τώρα να γράψω κάτι και να στέκεται όταν αυτό πρέπει να το παντρέψουμε με τα ηλεκτρονικά και με τα σύνθης και με όλα αυτά εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται ότι
θέλει δουλειά αλλά είναι κάτι το οποίο το σκέφτομαι και σκέφτομαι και ίσως κάποια συνεργασία με κάποιον άνθρωπο να το κάνει αυτό και να γράψουμε παρέα Φτάσαμε στο τέλος σου εύχομαι να γίνει musical και το birthday party είναι μια ωραία ιδέα μια και υπάρχει τόσο υλικό οπότε δεν ξέρει Ευχαριστώ πάρα πολύ Αλεξάνδρα Εγώ.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
