podcast - Ο Έκτορας Λυγίζος και η Αθανασία Καραγιαννοπούλου συζητούν για το απέραντο κτήμα του «Βυσσικόνηπου» στο Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
PodpourriΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η σπάνια συγκυρία της ταυτόχρονης παρουσίασης του Βυσσινόκηπου του Τσέχωφ από τις δύο σημαντικότερες κρατικές σκηνές της Χώρας, το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, έδωσε το έναυσμα για μία ταυτόχρονη συζήτηση με τους δύο σκηνοθέτες των παραστάσεων, τον Έκτορα Λυγίζο και την Αθανασία Καραγιαννοπούλου. Οι δύο δημιουργοί «πρότειναν» στην Ελένη Κουτσιλαίου μια περιδιάβαση στο δικό τους απέραντο κτήμα του Βυσσικόνηπου υπό το βλέμμα του κορυφαίου Γάλλου θεατρολόγου Georges Banu που διαμόρφωσε το πλέγμα των ερωτήσεων. Μια συζήτηση χειμαρρώδης, αυθόρμητη με χιούμορ και σπάνιες ποιότητες ευγένειας
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
η δύο μεγαλύτερες σκηνές της χώρας, το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, να ανεβάζουν ταυτόχρονα βυσσινόκηπο. Παράλληλα θα έχουμε και την νοερή παρέα του Ζος Μπανουί, ενός κορυφαίου θεατρολόγου Γάλλου, ο οποίος έχει γράψει ένα βιβλίο που λέγεται «Βυσσινόκηπος το θέατρό μας», τετράδιο θεατή, και αναλύει το σύγχρονο θέατρο, θεωρώντας ως κοινή τα εκτάρια του βυσσινόκηπου και ως αισθητικά ρεύματα, κοινωνιολογικά ρεύματα κλπ, το πώς αναλύουμε το βυσσινόκηπο.
Σας καλωσορίζω και ας αρχίσουμε να περπατάμε σε αυτόν τον όμορφο κήπο. Τι πιστεύετε ότι μας συνδέει με το βυσσινόκηπο σήμερα, γιατί βυσσινόκηπος και γιατί τώρα? Το γιατί τώρα είναι μια ερώτηση που δεν την κάνω στον εαυτό μου στην επιλογή των έργων. Πρώτον γιατί δεν είναι άπειρα τα έργα που με κεντρίζουν ή που αγαπάω ή που με προκαλούν να τα εξερευνήσω ας πούμε.
Κάπως έχω μια εμπιστοσύνη ότι όταν ένας σύγχρονος άνθρωπος καταπιάνεται με κάτι και έχει μια εντυμότητα πέντε στο υλικό, η σύνδεση θα βγει με αυτή την έννοια. πάλι δεν ήταν ερητή η λόγη που το επέλεξα είναι από τα έργα που αγαπάω πάρα πολύ θα να πω μ' αρέσει πολύ ο Τσέχοφ αισθάνομαι μια οικειότητα όπως φαντάζομαι και πολλοί δημιουργοί γιατί ενώ έγραψε στο πέρασμα από το παλιό θέατρο στο επόμενο ήταν ο πρώτος κατά τη γνώμη μου ή τρος πάντων που έδωσε μια όθηση εξερεύνησης σε μια άλλη περιοχή και σε σχέση και με το θέατρο αυτό καθ' αυτό ενώ μου ήταν πάντα πιο οικειοσοβάνιες που κάποιες στιγμές τον έχω δοκιμάσει να πειραματιστώ σκηνικά πάντα καταλάβαινα στο Βυσσινόκη που υπάρχει ένα κομμάτι οικειότητας που δεν το είχα εξερευνήσει ίσως τα πάρα πολλά πρόσωπα να με εμπόδιζαν νομίζω τυχαίνει να έχω και οικογενειακά μια σχέση δηλαδή οι γονείς μου είχαν ένα χειροστάσιο στο οποίο μεγάλωσα πολύ λέω εξωγότητα τη μισή ζωή μου το χάσαν αυτό το κτήμα από χρέη και όλα αυτά οπότε
αυτή η ζωή σε πιο αγροτική μορφή είναι μια ζωή που την έχω ζήσει και αυτή η αγωνία του να χάνεις ένα κτήμα το έχω περάσει οικογενειακά στο πετσί μου και από εκεί και πέρα υπάρχει νομίζω μια σχέση αμφίθιμη με την νοσταλγία το τι σημαίνει να αποχαιρετάς κομμάτια του εαυτού σου και να ενηλικιώνεσαι με την παραδοχή ότι τουλάχιστον άνθρωποι σαν και εμάς που ασχολούνται είτε θέλουμε είτε όχι με αυτούς τους χώρους με έναν τρόπο το παιδί μέσα μας αναγκαστικά το κρατάμε πιο ζωντανό.
Αυτά αρχικά. Νομίζω δεν έχω ακούσει καλύτερο λόγο για να ασχοληθεί κάποιος με ένα έργο. Ότι οι γονείς του είχαν εκτίμα. Όλο αυτό είναι ξεπερνά. Ήταν και το αβιωματικό. Και όταν ζεις ένα πράγμα το οποίο διαρκεί για δεκαετίες η αγωνία θα το χάσεις ας πούμε ήταν πιο επαγγελματική η σχέση μας με αυτό ο όμορφος κήπος αλλά και αυτοί αρχικά ξεκίνησαν σαν ένα ότι ουσιαστικά εκμεταλλεύονταν σε ένα βαθμό τα κτήματα απλώς στο παρόν του έργου οι βυσσινιές δεν δίνουν πια τίποτα λέει ότι κάθε δύο χρόνια βγάζουν καρπούς και αυτοί οι καρποί ας πούμε πια δεν πουλιούνται εδώ μεταξύ το φοβερό είναι ότι η Αθανασία σε μια συνέντευξή της το είχε πει αυτό είχε πει ότι η αγωνία του να χάσεις περιουσία, του να οφείλεις, του να περνάει κάτι από πληστηριασμό είναι τρομερή από μόνη της.
Η αλήθεια είναι ότι κρατάω αυτό το τελευταίο κομμάτι που είπε ο Έκτορ το προσωπικό κομμάτι που μας οδηγεί να επιλέξουμε ένα έργο γιατί μην γελιόμαστε. Έτσι ξεκινάει. Από μέσα από την καρδιά μας στη συγκεκριμένη εποχή. Θέλω να σας πω πολύ σύντομα μια ιστορία Το 1985, που ήμουν μικρή στο σχολείο είχα μια πεφωτισμένη δασκάλα Αγγλικών που μας έφερε για μελέτη σε ένα μάθημα το Russians to Sting Κιν την εποχή ήταν η εποχή που διάβασα όλο τον Τσέχοφ με προτρόπη του πατέρα μου, που του το οφείλω Ο πατέρας μου βοσκούσε πρόβατα όταν μελετούσε για τη νομική ήταν ένας σπουδός νομικός μετά και στη διάρκεια που καθόταν κάτω από την ελιά στο ελαιοχώριο Αχαΐας και βοσκούσε τα προβατά του, έγραφε μικρά τετραδιάκια σκέψεις του.
Το πρώτο του τετραδιάκι ξεκινούσε με τη φράση ότι ο Τσέχοφ λέει μην αντιστέκεσαι στη ζωή. Να την αφήνεις να σε πηγαίνει όπου σε πηγαίνει, γιατί η ζωή είναι πιο δυνατή από σένα. Το μόνο που θα καταφέρεις αν της αντιταχθείς είναι μερικές μελανιές πάνω σου. έτσι ξεκίνησε η πρώτη μου επαφή με το Βυσσινόκηπο τότε σε συνδυασμό με το Russian Stoosting που είναι και spoiler alert το φινάλε μας και από εκεί και πέρα βρέθηκε πέρσι η στιγμή όπου όταν ήρθε η πρόταση από το κρατικό να προτείνω το Βυσσινόκηπο γιατί πέρναγα από μια φάση όπου πολλά χρόνια ήμουν αλιουμποφ και μεταμορφώθηκα Μεταμορφώθηκα σε Λοπάχιν για προσωπικούς λόγους του εαυτού μου.
Αποφάσινα από την άξο να παγκιστρωθώ από τα πνευματικά κληροδοτήματα των γονιών μου, τα υλικά μάλλον κληροδοτήματα, που τα φιλούσα σαν κορίου φθαλμού μου, που ουσιακά τα είχα εκεί και πέθαιναν, χωρίς καμία εκμετάλλευση, γιατί το πένθος κράτησε πολύ καιρό και μέσα στο πένθος δεν είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε αυτούς τους πρακτικούς λοπάχιν της ζωής μας που λένε πουλάτα, ζήσε, το τώρα είναι.
Και πέρσι μια φωνή μέσα μου με έκανε λοπάχιν και πρότεινα το βυσσινόκηπο των παιδικών μου χρόνων πλέον σε μια ενήλικη μεγάλη ζωή. Προχωρητικά δεν τα περίμενα να τα ακούσω. Ναι, είναι βιωματική η γη. Διαβάσα ότι κάτι που σε συγκίνησε πολύ Ακτωρήν συλλογικότητα Είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι Ο οποίοι κάποιοι συνδέονται με οικογενειακούς δεσμούς Κάποιοι δεν συνδέονται Ωστόσο συνιστούν μια οικογένεια Κατά κάποιο τρόπο Και αυτό ήταν συγκινητικό Θα ήθελα να μας μιλήσεις λίγο γι' αυτό Γι' αυτή τη ματιά σου πάνω Στο σύνολο των ατόμων του Βυσσινόκηπου Και μετά να πεις Αθανασία Και εσύ ποιο είναι το βασικό που σε συγκίνησε στα πρόσωπα.
Εκτιμώ πολύ τα έργα που είναι αφηγηματικά και όχι, δεν έχουν επιραματικές δραματουργίες και παρόλα αυτά παίρνουν το θάρρος να μην θέσουν έναν πρωταγωνιστή στη μέση. Εδώ θα έλεγες ότι σαφώς υπάρχει μια ανάγνωση ότι ο Λιουμπόφ είναι η κεντρική ηρωίδα. Απλώς καταλαβαίνω ότι η συνολική συγκίνηση που μπορεί να παραγάγει αυτό το δημιούργημα δεν μπορεί να συμβεί μόνο με την ταύτιση με ένα πρόσωπο το οποίο κατά τη γνώμη μου τόσο ή άλλως περνάει κάτι πάρα πολύ βαρύ αλλά με έναν τρόπο είναι τόσο υπεύθυνοι γι' αυτό που αποκλείεται να μην την κριτικάρεις με αυτήν την έννοια.
Οπότε και μετά καταλαβαίνεις ότι τέλος πάντων κατάλαβα πολύ νωρίς τουλάχιστον ο ίδιος τρόπος που εγώ που το διαβάζω γιατί σε αυτό το χτύμα που σας λέω υπήρχε μια έννοια συλλογικής ζωής ας πούμε και ότι καταλάβαινα το βαθμό που όλοι είναι όλα. Δηλαδή, ας πούμε, αν σκεφτούμε, κατά τη γνώμη μου το πιο κεντρικό πρόσωπο σε σχέση με το θέμα είναι ο επιχόντωφ, ο καφαντζής, γιατί όλοι σε κάθε σκηνή με κάποιο τρόπο λένε ή κάνουν κάτι που φαίνεται δύσκολη θέση στον άλλον.
Στην αρχή νόμιζα ότι η οικειότητα είναι αυτό που τους ενώνει, σαφώς είναι αυτό. Μετά κατάλαβα που νομίζω εξελίχθηκε και σε βασικό θέμα της παράστασης χωρίς να το επιδιώξουμε, είναι η αμηχανία. Η διαχείριση της αμηχανίας μεταξύ τους. Αυτό μου φαίνεται μια πολύ συγκινητική συνθήκη σε σχέση με την συνάντηση με το κοινό κάθε μέρα.
Το γεγονός ότι είναι εξ αρχής μια αμήχανη συνθήκη, άγνωστοι άνθρωποι, εμείς και αυτοί, συναντιούνται στο θέατρο. Με την παραδοχή παράσταση μας αποδέχεται ότι είναι στο θέατρο. ενώ σκηνογραφείς, ανένες, νεαρέλ, στο κοπεριβάλλον, οι βάσεις είναι ότι αυτό συμβαίνει στο θέατρο. Δηλαδή, πολύ εμπρόθετα χρησιμοποιώ και το βάρος αυτού του θέατρου, που είναι ένα βαρύ θέατρο, με αυτήν την έννοια, ενώ προσπαθώ να το καταπολεμήσω με το ρυθμό του παραδίδομαι, γιατί ξέρω ότι αν δεν βγει η θανατήλα αυτού του έργου, δεν με αφορά, με αυτήν την έννοια, δεν αφορά και κανέναν, κατά τη γνώμη μου.
οπότε κατάλαβα ότι με διέφερε πολύ η αμηχανία μεταξύ ανθρώπων που αγαπιούνται τόσο πολύ αλλά που πρέπει ανα πάσα στιγμή να λύσουν το γεγονός ότι δεν ξέρω τι να κάνουν ο ένας προς τον άλλο είτε στην πρώτη σκηνή που είναι μια συνάντηση μετά από χρόνια που είναι πιο αμήχανο από αυτό να μην μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου ή την ανυπομονησία όσο παίρνεις σε κάποιον ή και στην πιο αμήχανη σκηνή του έργου που είναι του Λοπάχιν δηλαδή στο μονόλογο του Λοπάχιν που πραγματικά είναι κάποιοι άνθρωποι που απλώς το κοιτάζουν την έκρηξη ενός ανθρώπου που δεν είναι επικίνδυνο δηλαδή σαν να αφήνεις έναν άνθρωπο να ολοκληρώσει το παραλήρημα μπροστά στους άλλους και επειδή ο τρόπος γενικά που δουλεύω έχει σαν βάση το γεγονός ότι αυτό το πράγμα είναι μια παρτιτούρα και άρα ακόμα και δεν έχουν άνθρωποι ακριβώς την ίδια ανάσα είναι υποχρεωμένοι επειδή είναι πάρα πολύ πυκνά τα Q που υπηρετούνται για κάποιους λόγους αισθητικούς δικούς μου αλλά και ας πούμε καλλιτεχνικούς
με ενδιαφέρει, δημιουργικούς να το πω έτσι τέτοια έργα που σου δίνουν τη δυνατότητα δηλαδή η βασική μου πρόκληση είναι να σκηνοθετήσω τις ομαντικές σκηνές αυτή το πράγμα της οποίας μάλιστα τις αύξησα με ενδιαφέρει πάρα πολύ πως ενώ συμβαίνει ένα πράγμα στο κέντρο γύρω συνεχίζει να υπάρχει η ζωή και να συνεχίζουν να υπάρχουν παράλληλα οι αφηγήσεις που ο ίδιος ο συγγραφέας έχει βάλει, θεωρώντας ότι αυτές δεν διακόπτεται.
Αυτές που τις έχει βάλει, αυτές ρέουν συνέχεια παράλληλα με τον βασικό ποταμό. Για μένα το κομβικό ήταν το γεγονός ότι συνεπάρχουν άτομα τόσο διαφορετικά. Συνεπάρχουν με όρους αγάπης, συνομιλίας απόλυτης βαθιάς και υπαρξιακής. αφέντες με υπηρέτες υπερίληκοι με νεότατους ανθρώπους λόγοι διανοούμενοι με ανεκπαίδευτούς παράδειγμα τροφίμου με λοπάχιν όλοι αυτοί βρίσκονται και το ξεχνάς αυτό αλλά βρίσκονται όλοι μαζί οι δύο-δύο, οι τρεις-τρεις σε μια συνομιλία τόσο ουσιαστική σαν ισότιμοι άνθρωποι αν υπάρχει κάτι λοιπόν που βγαίνει για μένα από το έργο και σαν μήνυμα αλλά και σαν πραγματικότητα είναι ισότητα των ανθρώπων και σαν ζητούμενο δηλαδή αλλά και σαν πραγματικότητα.
Μια περίεργη και υπέροχη ισοδυναμία στους ανθρώπους και αυτό ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα. Ειδικά στις ομαδικές σκηνές που δεν θα συμφωνήσω παρότι είμαστε σε μια τελείως διαφορετική οπτική όμως συγκλίνουμε σε αυτό ότι και εγώ ήθελα τους πάντες επί σκηνής σε πολύ σημαντικές σκηνές. Αυτή η συνύπαρξη των τελείως διαφορετικών ανθρώπων που τους κάνει μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Που αν αποβάλεις το περίβλημα του αντιθέτου, είμαστε όλοι το ίδιο. Και για να επανέλθω και να το συνδέσω με το Russians to Sting, το μήνυμα είναι αυτό. ότι αν συνειδητοποιήσεις ότι ο εχθρός αγαπάει και αυτό στα παιδιά του, δηλαδή το μόνο διαφορετικό που έχουμε από τον σε εισαγωγικά εχθρό είναι η ιδεολογία, αλλά έχουμε ίδια βιολογία.
Αυτό σε κάνει ένα κλικ καλύτερο άνθρωπο. Νομίζω είναι πολύ συγκινητικό και κάτι ακόμα, ότι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι είναι διαφορετικών τάξεων συνυπάρχουν και συνδέονται πραγματικά, ενώ στη δική μας εποχή υπάρχει μια δυσκολία σύνδεσης, υπάρχει μια ψευδέστηση φοβερής αυτάρκειας που μας εμποδίζει να συνδεθούμε. Το τρομερό είναι ότι αυτή η σύνδεση παραμένει, παρόλο που οι αλλαγές είναι απίστευτες.
Μέσα σε ένα καλοκαίρι αλλάζει όλο το σύμπαν και πραγματικά ήταν και ένας κόσμος που άλλαζε έντονα εκείνη την εποχή. Δεν ήταν ένας κόσμος που άλλαζε τρομερά. Δεν το ξέραν τότε. Όπως δεν το ξέρουμε τώρα. Ο Τροφίμοφ το ξέρει. Ο Τροφίμοφ το νιώθει. Δεν το γνωρίζει. Όπως και τώρα μπορεί να υπάρχει ανάμεσα μας ένας Τροφίμοφ να μας φωνάζει, να μας το λέει και να τον θεωρούμε τρελό. Ανάλογα αν πουλάει.
Αν πουλάει τον θεωρούμε ποιητή. Αν δεν πουλάει τον θεωρούμε τρελό. Αύριο δεν ξέρεις. Μπορεί όλα να έχουν αλλάξει συντριπτικά. Άρα έχουμε και αυτό το κοινό στοιχείο ότι βρισκόμαστε σε μια μετεχμιακή και εμείς που δεν ξέρουμε τι γίνεται και επίσης ο κάθε ήρωας αυτή την επερχόμενη αλλαγή την μεταφράζει κατά τον τρόπο του το ίδιο το οποίο κάνουμε και εμείς.
Είδα Θανασία σε μια δική σου συνέντευξη που έλεγες ότι πόσο σημαντικό είναι να ανεβάσεις ένα τέτοιο έργο σε μια κρατική σκηνή και ήθελα να ρωτήσω αυτό και εσένα έκτορα. Πραγματικά οι δυνατότητες που δίνονται από μια κρατική σκηνή είναι τελείως διαφορετικές από όταν υπάρχει τέλος πάντων ένας προϋπολογισμός ή ένα ότι μπορείς να έχεις τόσους ηθοποιούς Εδώ νομίζω αυτό δίνει μια ελευθερία στο δημιουργό, έτσι δεν είναι?
Σίγουρα, ενώ είναι οργανισμοί που πραγματικά είναι φτιαγμένοι, έχουν δυνατότητα να μπορούν να στηρίζουν τέτοιες παραγωγές και σε σχέση με το πολυπρόσωπο του θειάσου και το γεγονός ότι υπάρχει in-house κατασκευαστικό και μοδίστρια ενώ δεν το συζητάμε και φυσικά και ένα σύστημα επικοινωνίας με ένα κοινό το οποίο έχει πρόθεση να παρακολουθήσει τη δραματουργία και την εξέλιξη μιας δραματουργίας.
Εννοείται. Ακόμα και τις συνηπολογίες και τις δυσκολίες αυτών των θεσμών που είναι αναγκαστικά πιο δυσκίνητοι, αναγκαστικά έχουν μάθει έναν τρόπο οι άνθρωποι το κάνουν που πρέπει να συνομιλήσεις αλλά υπάρχει πίστη ότι ακόμα και στην πιο δύσκολη συνθήκη αν συναννοηθείς και όλοι επικοινωνήσουν το ζητούμενο θα συμβεί και επίσης ότι σαφώς αυτοί οι οργανισμοί έχουν σε έναν βαθμό ευθύνη να ξαναανεβάζουν κατά περιόδους τα σπουδαία έργα όπως και να παράγουν καινούργια υλικό με αυτήν την έννοια που και οι δύο οργανισμοί πια το κάνουν αυτό το πράγμα ξεκάθαρα.
Αλλά σίγουρα τέτοια έργα έχει ενδιαφέρον κατά περιόδους να ξανασυμβαίνουν γιατί είναι τόσο ανοιχτά σε τόσες διαφορετικές ερμηνείες και έργα που είναι, στο οποίο λειτουργούν τόσοι πολυάξονες συγχρόνως με τέτοια εντέλεια ας πούμε και τέτοια πολυσημεία είναι χαρά και για τον δημιουργό και φαντάζομαι και για το κοινό. και επίσης είναι και μια πρόκληση για το κοινό να ξεπεράσει το βάρος ή τα στερεότυπα μιας παραστοιχογραφίας να ανανεώσει γιατί τα έργα αυτά είναι πολύ σπουδαία και για τα θέματα τους αλλά είναι σπουδαία κατά την κρόμη και για τη μορφή τους είναι σπουδαία ποίηματα και μιλάνε για τον τρόπο που κάνεις θέατρο όχι μόνο σε μια σκηνή και στην καθημερινή ζωή καλό είναι αυτό να ανανεώνεται σιγά σιγά ακόμα και με αποτυχημένους τρόπους Συμφωνώ Και εγώ συμφωνώ σε όλα Και κρατάω ένα απλό πρακτικό παράδειγμα Που δεν είναι τόσο απλό Οι μοδίστρες που λέει Σκεφτείτε ότι στη δική μας παράσταση Κάθε ήρωα, έχουμε 14 ηθοποιούς Που καθένας αλλάζει Κουστούμι σε κάθε πράξη
Γύρω στις 70 εμφανίσεις έφτιαξε η Ελένη Μανολοπούλου Εποχής κιόλας Πλήρως εποχής Από πάνω μέχρι κάτω Δεν γίνεται αν δεν έχεις αυτά τα χρυσά χέρια των οδηστρών του κρατικού θεάτρου που είναι συγκλονιστικές θυμάμαι και από τότε που ήμουν ηθοποιουλά εκεί μέχρι το πιο ουσιαστικό με την έννοια πως δεν είναι ουσιαστικό εκείνο το αντικειμενικό γεγονός ότι έχεις 14 υπέροχους ηθοποιούς και δεν έχεις τον παράγοντα του παραγωγού που θα σου πει μπορείς να μου βρεις ένα έργο με 4-6 ηθοποιούς ή από το βυσσινό κήπο κόψα τους μισούς ναι, ναι Ήτανε πάρα πολύ εντυπωσιακές και οι δυο σας σκηνογραφίες τελείως διαφορετικές, αλλά τρομερά έντορνες.
Θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο γι' αυτό. Έκτορα αναφέρθηκες λίγο λέγοντας ότι ήθελες ένα ρεαλιστικό σκηνικό και μετά να υπάρχει μια ρογμή σε αυτό που θες να πεις. Αλλά θα ήθελα λίγο να μιλήσουμε για τα σκηνικά γιατί πραγματικά είναι τρομερά εντυπωσιακά. Ποιος θέλει να ξεκινήσει. Εγώ θα ήθελα να ξεκινήσω, Έκτορ, γιατί εγώ δεν πρόλαβα επειδή μόλις γύρισα από Θεσσαλονίκη να το δω.
Έχω δει τις φωτογραφίες, είμαι φουλ εντυπωσιασμένη και θα ήθελα πολύ να ξέρω. Εγώ καταρχάς στη διασκευή που κάνω, με κάποιο τρόπο σημειώνω τα γενικά χαρακτηριστικά του χώρου, δηλαδή στοιχεία αυτού του χώρου ήταν δομικά, το παράθυρο, το δέντρο, το σπιτάκι κτλ. μετά ξεκινήσαμε μια μεγάλη έρευνα με τη Μυρτώ Λάμπρου σε σχέση με τις ρώσικες Ντάτσες τα εξοχικά τους και όλες τις περιόδου της ανάπλασής τους και της μετάβασής τους από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα και οι δύο είχαμε αυτή την ανάγκη να τοποθετήσουμε ασαφώς το χρόνο το παρόν της παράστασης στο δικό μας νοσταλγικό παρελθόν το κάτι σαν 70's, 80's, αυτό που εμάς μας συγκινούσε.
Και από εκεί και πέρα, επειδή πάντα με ενδιαφέρει, για κακό των παραστάσεων, γιατί οι παραστάσεις που κάνω δεν μπορούν να πάνε σε άλλους χώρους, με ενδιαφέρει να συνομιλώ πολύ δραστικά με τις σκηνές στις οποίες κάνω παραστάσεις. Το ρεαλιστικό κομμάτι του σκηνικού είναι ένα από τα κομμάτια του, γιατί νομίζω η βασική πρόταση είναι η χρήση της τάφρου, από το οποίο είναι κατεβασμένο το πίτι δηλαδή από το οποίο έρχονται τα πρόσωπα είναι η χρήση του χείλου στη σκηνή με το κάγκελο είναι το ίδιο το σπιτάκι σαν σύμβολο και από εκεί και πέρα πίσω η σκηνογραφία του κήπου που επιδιώξαμε να είναι κάτι στα όρια του ψευδεσθητικού και της φαντασίωσης που μπορεί να έχεις για τον πανέμορφο κήπο κάτι στο μυαλό τους οπότε με έναν τρόπο με ενδιαφέρει ότι παίξαμε με διαφορετικά είδη θεάτρου και χρονικότητες του θεάτρου είτε ένα πιο φορμαλιστικό θέατρο αυτό που παίζατε μπροστά στο προσκήνιο είτε ένα θέατρο του Καναπέ που το λέμε το Σαρωνίσιο ή ένα θέατρο πιο αισθητικό πίσω
δεν τα λέω τελιστοιωρητικά αυτά ενώ καταλάβαινα δηλαδή ότι αυτό το πράγμα με ενδιαφέρει σε μια διαστρωμάτωση τους σε σχέση με τον τρόπο που το αφηγήσε αυτό και από εκεί πέρα είμαστε τυχεροί γιατί αυτά τα σκηνικά μόνο σε μεγάλες σκηνές μπορούν να γίνουν. Κάτι που ένιωσα ως θεατής μπορεί να είναι και λάθος. Υπάρχει ο μεγάλος χώρος συνάντησης όλων των ηρώων και μετά το δωμάτιο η αποθήκη, όλα είναι πολύ μικρές πορτούλες.
Ενώ στην αρχή βλέπεις ένα χώρο έντονο και από πίσω βρίσκεται το αχανές εκεί που γίνονται τα μυστικά, εκεί που καθένας μιλάει με τον εαυτό του είναι πορτούλες που όλοι με αυτές οι πράσινες ξύλινες πορτούλες δεξιά και αριστερά του σκηνικού και αυτό μου έκανε εντύπωση ότι τα εσωτερικά κομμάτια ενώ που αφορούν τον κάθε ήρωα όχι στο διάλογο του με τον άλλον βρίσκονται πολύ κρυμμένα ενώ όλο το άλλο φαίνεται φανώς δεν ξέρω αν αυτό είναι στο δικό μου μυαλό όχι υπήρχε αυτή η πρόταση και το βασικό σκεπτικό ήταν το κέντρο αυτού του πράγματος να είναι ένας χώρος που είναι η ιστεία του σπιτιού με αυτήν την έννοια να πω.
Εκεί που το πιο ζεστό κομμάτι του σπιτιού που είναι η συνάντησή τους, αυτό το καθιστικό. Και η προέκταση της φαντασίωσης το πώς βιώνει ο καθένας το καλοκαίρι στο βυσσινόκηπο, το κόψιμο των δέντρων. Θέλω να πω όλο αυτό, έμοιαζαν οι βυσσινιές πίσω με μια κεντρική τεράστια βυσσινιά, σαν να είναι στο μυαλό τους αυτό κάπου.
Αυτή ήταν η πρόθεση. Γι' αυτό και ώρες και ώρες μπορεί να είναι και επειδή δεν είσαι γλυκερό αυτό το πράγμα, γιατί με έναν τρόπο η νοσταλγία είναι κάτι που αρκετά γλυκερό. Και παραμορφωτικό να το πω έτσι. Άντε τώρα τι θυμάσαι εσύ από το ότι είναι αυτό το πράγμα, είναι αυτό που θυμόσουν. Νομίζω όχι με αυτήν την έννοια. Πάντα το εξοραίζουμε με αυτήν την έννοια.
Καλό είναι αυτό. Φυσικά εννοείται. Αμυντικός μηχανισμός καταπληκτικός. Εγώ το θυμόμουν πολύ πιο μεγάλο αυτό ή το θυμόμουν πολύ έτσι δεν είναι. Πολύ πολύ. Αθανασία, εσείς τι έχετε κάνει. Εμείς επειδή η αρχική μου πρόθεση και η τελική μου πρόθεση ήταν να ακολουθήσω το γράμμα και το πνεύμα του έργου όσο το δυνατόν επακριβώς.
Με την Ελένη Μανολοπούλου ακολουθήσαμε ακριβώς τις κοινικές του οδηγίες. Εκατότεκατο. Έστω και σαν αναφορές. Έτσι μπορεί να μην ήταν. οπότε κάθε σκηνικό σε κάθε πράξη, κάθε σκηνικό είναι όπως αναφέρεται χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες πως είναι η δεύτερη πράξη είναι ακριβώς ό,τι λένε οι σκηνικές οδηγίες και μάλιστα έχω πάρει τα έψημα γι' αυτό ότι είναι τι ωραία σκηνοθετική ιδέα να τους κάνει να περιφέρονται γύρω από ένα από σιωπητικά είναι του Τσέχοφ, δεν είναι δικό μου εγώ απλώς λίγο το φώτισα Το πρώτο μέρος, δηλαδή η πρώτη πράξη και η τέταρτη πράξη που έχουμε το βυσσινόκηπο πίσω από τα παράθυρα, η μόνη διαφορά είναι ότι δεν βάλαμε δέντρα με βυσσινιές εκτός από ένα μεγάλο υπέροχο κλαδί που έρχεται σαν κατάρα και ευλογία πάνω από τους ήρωες της Ελένης.
Ελένης τοποθετήσαμε μανουάλια με αναμένα κεριά στην πρώτη πράξη που σβήνουν όπως τα χτυπάνε τα τσεκούρια στην τέταρτη, τα κεριά ένα-ένα Είναι ένα έργο πένθους ούτως ή άλλως Για μένα είναι σαφώς ένα έργο πένθους και δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό όταν κρίνουμε τους ήρωές του Οι ήρωες, ειδικά η Λιουμπού είναι ακόμα σε πένθος και από όσο μπορώ να κρίνω από την προσωπική μου εμπειρία, από το προσωπικό μου βίωμα, όταν είσαι σε πένθος, χάνεις ένα μεγάλο ποσοστό των αντανακλαστικών σου, των πρακτικών αντανακλαστικών σου, όπως έλεγα και στην αρχή.
Δηλαδή δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις τις πρακτικές συμβουλές και δεν θέλεις να τις ακούσεις. Η άρνηση της πραγματικότητας, λοιπόν, δεν είναι μία γελιότητα ή μία ελαφρότητα ή μία ανοησία. Η άρνηση πραγματικότητας είναι αυτό που παθαίνουμε και σε μικρότερη κλίμακα, όταν έρχεται πολύ βαριά η πραγματικότητα και κλείνουμε τα μάτια, κοιμόμαστε, δεν ακούμε, δεν θέλουμε να ακούμε.
Ζητάμε σαν χάρη στους άλλους να μην μιλάνε και αφινόμαστε σε αυτό. Αφινόμαστε κατά κάποιο τρόπο στη μοίρα της πραγματικότητας. Όταν λοιπόν η Λιουμπόφ έχει περάσει το χειρότερο πράγμα που μπορεί να περάσει μια γυναίκα και τα περασμένα της μεγαλεί ακατεστραμμένα έστω από ευθύνη της, αυτή τη στιγμή δεν ξέρεις, εγώ τουλάχιστον δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι θέμα χαρακτήρα αυτή η αντίδρασή της και άρνηση της πραγματικότητας και ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τις προτάσεις του Λοπάχη να σωθεί για να επιβιώσει.
αν είναι θέμα χαρακτήρα της είναι θέμα της ψυχικής της διαδικασίας της διεργασίας που πέρασε και προφανώς της ψυχικής της κατάστασης αυτή τη στιγμή που δεν μπορεί να ακούσει δεν θέλει να ακούσει δεν ακούει Τώρα μου δίνεις αφορμή για το επόμενο ερώτημα ποια είναι η λούμπα του καθενός Είναι πολύ δύσκολο να να ορίσω κάτι που είναι τόσο σύνθετο νομίζω σίγουρα με ενδιαφέρει πολύ το παιδικό της κομμάτι ενώ και το με ενδιαφέρει σαν να είναι για τον καθένα ενώ και για τους άλλους ήρωες αλλά και ειδικά για τη Λιμπόφ λόγω έκτασης και λόγω κρισιμότητας της κατάστασης ας πούμε δάξει μπροστά στην καταστροφή με ενδιαφέρει ο μηχανισμός αυτός ο διακόπτης που γυρίζει προς την κατεύθυνση της ανεμελιάς να το πω έτσι είτε σαν μια φούσκα είτε σαν αυτό που είπε η Θανασία πριν λοιπόν λίγο ότι μερικές φορές της απλώς θέλει να ξαπλώσεις και να κλείς τα μάτια σου ας πούμε και να...
με ενδιαφέρει το κομμάτι της που αποφασίζει να είναι φλού τα πράγματα γύρω γύρω και να ζήσεις σε μια φούσκα αυτό που με συγκινεί ότι καταλαβαίνω ότι όλοι ξέρουν ότι είναι το τελευταίο καλοκαίρι ότι μέσα σε αυτήν την επίγνωση κατασκευάζουν αυτόν τον κόσμο που τους επιτρέπει του γιονός ότι είναι σε ένα ασφαλές περιβάλλον έστω για τελευταία φορά νομίζω εκεί επιμείναμε χωρίς όμως να το αρθρώσουμε ποτέ και με την αμαλία αυτό το πράγμα νομίζω ότι ακολουθώντας και εγώ θεωρώ τα σημάδια του κειμένου γιατί πολύ συχνά λέει και αυτή πόσο παιδί είναι κτλ και από εκεί και πέρα το ίδιο το όνομά της που σημαίνει αγάπη δηλαδή δεν μπορεί ένα έργο που βάζει μια από τις κεντρικές του ήσου την κεντρική ηρωίδα να λέγεται αγάπη δεν μπορεί να μην είναι μια σπουδή για το τι σημαίνει η αγάπη ακόμα και αν ώρες στιγμές κατά τη γνώμη μου ο σκηνοθέτης ο συναφέας το τρολάρει αυτό το πράγμα το τι σημαίνει αγάπη γιατί ας πούμε ένα ζεστηματάκι της Λιωμπούφ που εγώ κατάλαβα είναι ότι ίσως και λόγω αυτού που έχει περάσει,
δηλαδή που χάθηκε το αγοράκι της, δεν είναι καλή μάνα. Ήτερος πάντων μάλλον δεν είναι καλή μάνα. Πολύ περιβολικά το λέω. Η ίδια, όταν λέει αμορτίες μου κτλ. Έχει την ενοχή ότι δεν είναι καλή μάνα. Ας το δεν είναι καλή μάνα γιατί δεν ξέρουμε τι είναι καλή μάνα. Σαν χλαμάρα από αυτό που είπα. Η βασική της ενοχή είναι ότι δεν είναι καλή μάνα.
Με αυτή την έννοια. ή ζει μια περίοδο, την συναντάμε τώρα σε μια περίοδο που έχει μεγάλη ενοχή για αυτό το πράγμα αυτό όταν ξεκινώντας πάλι από αυτό που είπε ζει μια περίοδο, όταν παρακολουθούμε τους ήρωες ενός σπουδαίου σαν αυτό έργο έχω μια πεποίθηση ότι δεν σου λέπουμε δεν έχουν μια αρχή, μέση, τέλος α, αυτή είναι έτσι γιατί τώρα είναι έτσι όχι, είναι μια στάση στη ζωή τους που παρακολουθούμε ποιος ξέρει πως ήταν η Λιουμπόφ σαν μάνα, σαν γυναίκα, σαν άνθρωπος πριν τι συμβούν όλα αυτά κανείς δεν ξέρει προφανώς κάτι καλό έκανε για να την αγαπούν όλοι τόσο πολύ τον άνθρωπο νομίζω ότι μπορείς να τον κρίνεις έστω και πέντε λεπτά να τον γνωρίσεις από τον τρόπο που τον κοιτούν οι άλλοι όταν βλέπεις λοιπόν να την αγαπούν όλοι αυτοί, έχω αποφασίσει ότι αυτή η γυναίκα είχε μέσα της ένα τεράστιο φυσαυρό αγάπης που κάποια στιγμή έκλεισε αυτό το σεντούκι μέσα της και απλώς οδηγήθηκε σε μια περίεργη αυτοκαταστροφή, αυτοτιμωρία αυτό που λέει για τις ενοχές που
ανέφερε ο Έκτορας είναι πολύ σημαντικό γιατί συνδέεται και απόλυτα και με τη θρησκεία η έννοια της ενοχής ότι προφανώς το παιδί μου πνίγηκε γιατί εγώ απ'εξεραστή. Είναι και αυτό ένα μέρος της. Παρ' όλα αυτά θεωρώ ότι όλοι μας είμαστε λιουμπόφ. Γιατί όμως το θεωρώ αυτό, γιατί υπήρξε για όλους μας μια περίοδος στη ζωή μας που μας υπηρετούσαν απόλυτα, που μας έφερναν ό,τι ζητούσαμε στο πιάτο, που ακολουθούσαν την κάθε μας επιθυμία πριν καν την ζητήσουμε και τη διεκδικήσουμε.
που ήταν μια ανέμελη ζωή που είχαμε χιλιάδες υπηρέτες στα πόδια μας. Ξέρετε ποια είναι αυτή η εποχή, η παιδική μας ηλικία. Όταν αυτή η εποχή περνάει ανεπιστρεπτή και το συνειδητοποιείς ότι περνάει αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο κομμάτι ενός πένθου ζωής. Είναι τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι πια δεν έχεις ανθρώπους να προλαβαίνουν τα θέλω σου.
Δεν είσαι το κέντρο του κόσμου. Δεν είσαι πια. Όταν ήταν στα παιδεία. Αυτή η γυναίκα και ο αδερφός της ο Γκάγεφ φτάνουν στο σημείο λοιπόν να γυρίσουν πίσω όπως κάνουμε και κάνουμε τα τελευταία χρόνια νομίζω σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Να γυρίζουμε πίσω στην νοσταλγία που ανέφερε πριν ο Έκτορας που όντως είναι πάντα εξοραϊσμένες οι εικόνες της.
Και να γυρίζουμε πίσω σαν το safe place μας. Δηλαδή είναι εκεί που κάποτε ήμασταν άρχοντες και θα είμαστε για πάντα εφόσον μπορώ να κλείσω τα μάτια και να φανταστώ ότι είμαι εκεί. Αυτό για μένα είναι το τραγικό της κομμάτι μέσα. Γιατί δεν πιστεύω ότι ούτε Λιουμπόφ ούτε ο Γκάγεφ δεν γνωρίζουν την αλήθεια. Την γνωρίζουν απόλυτα.
Απλώς δεν θέλουν να την αντιμετωπίσουν. είτε ο Γκάγεφ αποφασίσει να δώσει τέλος στη ζωή του μετά γιατί όπως σας είπα είναι μια στάση αυτό που βλέπουμε έχουν ανέβει σε ένα λεωφορείο, τους παρακολουθούμε γιατί είμαστε και εμείς συνεπιβάτες και μετά κατεβαίνουν τι θα γίνει μετά, πάντα με προβληματίζει, πώς ήταν πριν, τι θα κάνουν μετά και έχω δώσει κάποιες απαντήσεις μαζί με τους ηθοποιούς που νομίζω μας βοηθούν να δείξουμε αυτή τη στάση υπάρχει μια έντονη συνύπαρξη κωμικού και τραγικού μέσα στο έργο ο Τσέχοφ πάρα πολύ στεναχωρήθηκε με την θέση του στ' Ανισλάμς και στην πρώτη παράσταση που το ανέβασε σαν κάτι βαθιά δραματικό αφαιρώντας τους κωμικούς του τόνους δεν το φοβήθηκες αυτό Έκτορα εσύ καθόλου και έχετε κάνει μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα αντιστοιχτική επιλογή ηθοποιού δηλαδή έχεις διαλέξει μια ηθοποιό που κυρίως τη γνωρίζουμε για τις δραματικές της ερμηνίες την Αμαλία Μουτούση εγώ θεωρώ όμως ότι είναι όταν έχει παίξει σκομοδί έχει παίξει στο θέατρο
και τη βάζει να παίζει σε κάποιες στιγμές και σε ακραία κομικά της κομμάτια δηλαδή αναζητάς τις ακραίες της κομικές περιοχές ή εισοδόστης ας πούμε οι τονικότητες στις οποίες παίζει αντιστήχως έχεις διαλέξει μια ηθοποιό που τη γνωρίζουμε σαν μια λαγαρή κομική ηθοποιό και της δίνεις αυτόν τον ρόλο αυτό για μένα από την αρχή αλλά σαν επιλογή μου φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και από τους δύο η τροπή που δίνεις γιατί είπες Αθανασία ότι κατά βάθος το ξέρουν ότι είναι το τελευταίο τους καλοκαίρι στο Βυσσινόκηπο.
Εγώ για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι σίγουρη. Δηλαδή νομίζω ότι κάποια στιγμή το ζωτικό ψεύδος καλύπτει τη γνώση της αλήθειας. Υπάρχει μια πάλη στη γνώση της αλήθειας και στο ζωτικό ψεύδος. Αλλά αυτή είναι η δική μου αίσθηση για το έργο. Όχι για την σκηνοθετική οπτική. Οπότε και αυτό μου κίνησε πολύ το ενδιαφέρον και θα ήθελα να ρωτήσω πώς δουλέψατε την ηρωίδα αυτή με τις ηθοποιούς σας.
Η δουλειά μου στην πρόβα είναι ακολουθεί μια ομαδική παρτιτούρα μέχρι να γράψουν ότι εγώ το έχω κάνει κομικά. Δεν θεωρούσα ότι το είχα κάνει και πολύ κομικά. Εγώ θεωρώ ότι με έναν τρόπο διαβάζω την πρόθεση. Μου είναι πολύ ισχυρή η πρόθεση του συγγραφέα. Εγώ τουλάχιστον είναι καθαρό να γράψω τύπους. Ότι σαφώς είναι σε ένα περιβάλλον με πολύ βαριά θεματική.
δεν το συζητάμε αυτό το πράγμα και σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει μια σαφής δραματική εξέλιξη της κατάστασής του θεωρώ όμως τεχνικά αυτό που έχει γράψει και το αισθανόμενο και στον Μπέρχαρτ που έκανα πριν από δύο χρόνια που είναι και αυτός ένα σοβαρό συγγραφές με αυτήν την έννοια ότι τα θέματα είναι πολύ βαριά ότι χρησιμοποιούν πολύ την τεχνική της γελιγραφίας και του σκίτσου να το πω έτσι στη σχεγγράφηση των προσώπων που είναι με διάφορες τεχνικές όπως ότι έχουν μοτίβο, ότι σε κάθε πράξη αν παρατηρήσετε λένε τα ίδια ακριβώς ο καθένας, σε παραλλαγές, δηλαδή αν γράψεις τα λόγια του καθένας λένε τα ίδια ακριβώς.
Εγώ θεωρώ αν διαβάζω τις σκηνικές οδηγίες, έχει άπειρες εισόδους, εξόδους, υπάρχει αναφόρα, ο ίδιος θεωρεί ότι, το έχει δηλώσει ότι χρησιμοποιεί τη φάρσα, σαφώς, σε ποσόστος κτλ. θεωρώ βλέπω ότι αυτό που μου φαίνεται εμένα πολύ ενδιαφέρον είναι οι απότομες εναλλαγές από τον κωμικό σε εισαγωγικό τον τόνο στον τραγικό και όλα σου, δεν κάνεις τον δραματικό τον, δηλαδή εννοώ τον δραματικά που πάει να τον αποφύγει ότι οι πορτούλες που ανοίγει είναι από απότομες μεταβάσεις που εγώ τις αναζητάω και από φράση σε φράση να σας πω την αλήθεια και όχι από κατάσταση σε κατάσταση και εμένα με πλήσινα να ακούω κάτι ξε ότι είδα τη Λιουμπόφ κάπως ξεχωριστά γιατί είναι μέρος ενός συνόλου, δυνατού συνόλου και όπως σας έλεγα πριν είναι μέσα από τα μάτια των άλλων που βλέπεις ένα χαρακτήρα και για μένα η Λιουμπόφ αρχικά είναι μέσα από τα μάτια του Λοπάχιν οπότε το δείχνω και στην παράσταση αυτό το αποδεικνύω το ότι σκέφτομαι αυτό από την πρώτη στιγμή είναι πως τη βλέπει αυτός
πως τη βλέπει αυτός που ξέρει το παρελθόν τους που γνωρίζει, που στηρίζεται σε αυτήν την αγάπη που της έχει. Αυτό είναι καταρχάς. Όσον αφορά σε όλο το έργο, σε όλους τους χαρακτήρες και σε όλη την κομικότητα την οποία υπερασπιζόταν τόσο στεναρά ο Τσέχοβ, θέλω να πω ένας άνθρωπος που από τα 25 του είχε το θάνατο μέσα του, όπως ο Τσέχοβ, να φτάσει στα 41 του και να πει αυτό το έργο είναι φάρσα και αρνούμε ότι είναι τραγωδία, θα πει ότι λέει κάτι πάρα πολύ σημαντικό που εγώ το προσβεύω, το νιώθω και το ζω.
Είναι η ζωή. Η ζωή μας δεν είναι βαριά, δραματική, με αργούς, λυπητερούς ρυθμούς και όπερα να παίζει πίσω. Η ζωή μας είναι τραγική σε βαθμό γελιότητας. Έχει στιγμές κομικές που είναι η σανίδα σωτηρίας μας. έχει στιγμές βαθιά τραγικές που όμως δεν τις κραυγάζουμε γιατί θέλουμε να τις καταχωνιάσουμε σε καμία περίπτωση η ζωή μας δεν δείχνει τι είναι πραγματικά Άρα είναι μια μίξη, μια επέροχη μίξη κομικότητας και τραγικότητας και γελίου και αλήθειας και ψευτιάς και όλα αυτά που, εν πάση περιπτώσει για ανθρώπους που έχουν ανάγκη να κρατηθούν από την ελαφρότητα των πραγμάτων ώστε να μην θυμηθούν, όπως εγώ, το κομικό στοιχείο για μένα είναι το πρώτο μου αντανακλαστικό δηλαδή αν ερχόταν η ζωή και με χτύπαγε ένα σφυράκι στην καρδιά θα έβγαινε χιούμορ κατευθείαν οπότε αναπόφευκτα ακολουθώ τις φράσεις του δηλαδή και μόνο να ακολουθείς τα λόγια του και να τα πεις απλώς last time δηλαδή παράδειγμα όταν η Λιουμπούφ κλαίει γοερά και πραγματικά για το αγοράκι της που πνίγηκε βλέποντας τον δάσκαλο του παιδιού της μπροστά μετά από χρόνια
και σε χρόνο τε τε λέει μα πως γεράσατε έτσι, πως σας χειμήνατε έτσι. Αυτό είναι πραγματικά πάρα πολύ αστείο, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν είναι αληθινή και η μία και η άλλη φράση. Φυσικά, φυσικά. Λιό πάχιν. Ναι. Πώς βλέπετε αυτόν τον πολύ παρεξηγημένο ήρωα για πολλά ανεβάσματα. Νομίζω, εγώ καταλαβαίνω ότι ένα στοιχείο του βασικό είναι ότι δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Δεν είναι ούτε... Δηλαδή δεν είναι typecasting ούτε για τον αγρίκο ούτε για τον επιχειρηματία. Ή τουλάχιστον μπορεί να είναι για τον επιχειρηματία αλλά σε αυτό το περιβάλλον που του είναι τόσο οικείο και τόσο ιερό στην καρδιά του ακόμα και για ίσως λόγους που υπερβάλλει δεν μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικός καρχαρίας όσο είναι έξω γιατί μάλλον έξω είναι.
Εδώ πέρα είναι πολύ πιο δύσκολο. Εγώ κατάλαβα, εξερευνώντας το κομμάτι της αμηχανίας του που είναι ακραίο, δηλαδή ένας άνθρωπος που κυρίως είναι αμήχανος κοινωνικά, το οποίο μου είναι πάρα πολύ οικείο σε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, και καταλαβαίνω κάποιον που... νομίζω αυτό που είπα πριν δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Ούτε ο... Και επίσης το κομμάτι της πολύ χαμηλής αυτοεκτίμησης. Δηλαδή το πώς ένας άνθρωπος που πραγματικά έχει πετύχει οικονομικά, όντως έχει τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση που τον κάνει να είναι τόσο αμήχανος. Από εκεί πέρα επειδή οι επιλύσεις που ζητώ είναι πολύ τεχνικές, εκ των υστέρων, δηλαδή σε κάνα μήνα ίσως να ξαναδώ την παράσταση, αφού έχει τελειώσει μπορώ να το θεωρητικοποιήσω πιο πολύ.
αυτό καταλαβαίνω ότι αυτό συνεπάρχουν αυτές οι δύο πλευρές του δεν είναι καλός την ώρα που πάει να πουλήσει την πρώτη πράξη το κτήμα, την ιδέα του δεν το κάνει καλά, αυτό καταλαβαίνω εγώ ότι δεν έχει την ψυχραιμία να το κάνει καλά έχει ενδιαφέρον γιατί είναι ολοπάχη όταν μιλάει ο Έξερνς και διέκρινα κάτι, αν μου επιτρέπετε μια προσωπική αμηχανία όταν μιλούσε για τον πριν είχε μια εξαιρετική αναλυτικότητα αυτή η αμηχανία που τον έκανε ταυτόχρονα ακραία γοητευτικό τώρα που μιλούσε Σαλό Πάχιν και ως Έκτορ φαντάζομαι θέλω να πω κάτι, να συμπληρώσω μάλλον γιατί εννοείται ότι σε όλα συμφωνώ όπως σας έλεγα πριν στους ήρωες βλέπω το παρελθόν τους και το μέλλον τους Το παρόν το έχει δύο συγγραφέας και με οδηγεί.
Στην περίπτωση του Λοπάχιν λοιπόν, ερχόμαστε σε αντίθεση με αυτό που έλεγα πριν. Δεν είχε μια παιδική ηλικία που τον υπηρετούσαν. Είχε μια άγρια παιδική ηλικία. Ας εξετάσουμε μόνο αυτό. Ήταν ένα παιδάκι, φτωχαδάκι, υπηρετάκι, που ο πατέρας του, ο Μέθησος, τον κακοποιούσε συστηματικά. Ξεκινάει και συστήνεται στο κοινό εννοείται και στο έργο, ως το παιδάκι που ο πατέρας του του είδωσε μια γροθιά μέσα στο σπίτι της Λιουμπόφ και του άνοιξε τη μύτη και αυτό προφανώς γινόταν συχνά έτσι ξεκινάει και μιλάει για τη σχέση του με τη Λιουμπόφ πως εκείνη ως κοπελίτσα τον φρόντισε και τον έπλυνε στο δωμάτιο το παιδικό στο οποίο ξεκινάει και ο Βυσσινόκηπος το έργο ο Λοπάχιν λοιπόν είναι ένας άνθρωπος χωρίς όμορφο παρελθόν όπως όλοι οι περισσότεροι από εμάς ή τουλάχιστον οι αριστοκράτες του έργου.
Αυτό το μη παρελθόν του ουσιαστικά, αυτή η στέρηση της παιδικής του ηλικίας είναι αυτό που τον δυναμώνει και τον κάνει ένα για μένα παράδειγμα άντρα, παράδειγμα ανθρώπου. Ένας άνθρωπος ο οποίος ούτε μια στιγμή δεν σου δίνει την εντύπωση ότι θα σηκώσει χέρι, ότι θα κακοποιήσει κάποιον άνθρωπο ή ότι θα μιλήσει άσχημα ή επιθετικά που θα μπορούσε.
Είναι ένας άνθρωπος που παραδέχεται πλήρως το στάτους του και τη γενικότερη πνευματική του κατάσταση. Συνέχεια λέει ότι είμαι ένας αγρίκος, είμαι ένας κουλάκος, είμαι ένας άνθρωπος που δεν ξέρει να γράφει, δεν μπορεί να διαβάσει, προσπαθεί να διαβάσει ένα βιβλίο και ότι με παίρνει ο ύπνος, αλλά προσπαθεί. Θαυμάζει τους ανθρώπους που έχουν επίπεδο, θαυμάζει για μένα τον Τροφίμοφ και κάνει πράξη αυτά που ο Τροφίμοφ λέει ως θεωρία.
Δηλαδή την εργασία, πρέπει να δουλέψουμε, να εργαστούμε, να κάνουμε μια καλύτερη γη, μια καλύτερη πατρίδα. Ο Λοπάχιν τα κάνει, πραγματικότητα. Δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ, με τα χέρια του, με την ψυχή του και είναι ένας έντιμος εν τέλει άνθρωπος. Αυτό πιστεύω εγώ. Σε καμία περίπτωση δεν μου δίνει την εντύπωση ενός αρπαχτικού, καθαρού αρπαχτικού.
Και σε μια συζήτηση που κάναμε και πριν σε σχέση με τον Λοπάχιν, με τον Έκτορα, το γεγονός ότι αγαπάει τη Λιουμπόφ και το δείχνει εμπράκτος γιατί της προσφέρει λύση στο αδίαιξοδό της, λύση επιβίωσης και μετεπιμονής κιόλας και όταν πια παρετείται οδηγείται στη δική του επιτυχία. Το γεγονός αυτό, το ότι αγάπησε έστω έναν άνθρωπο στη ζωή του, τουλάχιστον έναν άνθρωπο, δείχνει ότι έχει μια τρυφερή ψυχή.
Αυτός για μένα είναι ο Λοπάχιν. Δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει, να έχεις εκπαιδευτεί, να έχεις βγάλει δέκα πανεπιστήμια, να έχεις μεγαλώσει στα πούπουλα, για να έχεις μια τρυφερή ψυχή. Και πολλές φορές τρυφερή ψυχή νομίζω βγαίνει και στην αισθητική σου παρουσία. Και γι' αυτό θεωρώ ότι ένας Λοπάχιν σαν τον Έκτορα, ένας Λοπάχιν σαν τον Αντίνο Ολμπάνη, για μένα είναι πάρα πολύ ταιριαστός σε αυτό, χωρίς να κουβαλάει το προφανές.
Τι σημαίνει τελικά γι' αυτόν η απόκτηση του βυσσινόκηπου? τι σημαίνει μέσα του και τι τελικά σημαίνει και πρακτικά. Εγώ ακολουθώντας το έργο καταλάβω ότι ήταν μια αναγκαστική επιλογή από το να πάει στα χέρια ενός τελείως αγνωστού. Δηλαδή εμπιστεύομαι το κόμμα του που λέει ότι προσπάθησε να το σώσει. Αν είναι κάτι που είναι πολύ καθαρά, νομίζω αυτό που έχω καταλάβει λιγάκι, μπορεί να έχει σχέση.
Δηλαδή όπως είπα ότι όλοι είναι κάπως επιχόντοφοι γιατί είναι γκαφαντζίδες Για μένα ο Τριλοπάχη είναι μόνος του πολύ Εννοώ ότι αισθάνεται και είναι μόνος του Δηλαδή είναι ένας λύκος με αυτή την έννοια Οπότε αν έχει κάτι ραγικό είναι ότι είναι από αυτούς τους ανθρώπους που δεν μπορούν να γίνουν τσεβγάρι Με αυτή την έννοια ίσως και είναι ο βασικός Ίσως λόγω, μπορώ να το αναλύσω, του τραυματικού παρελθόντος, δεν ξέρω Πάντως, σαν κατάσταση, αν το βάλουμε σε ανθρώπινη κατάσταση, είναι μόνος του με αυτήν την έννοια.
Ή αν το αναλύσουμε πολύ και πούμε ότι αυτός είναι φορέας του καινούργιου πνεύματος, του ατομικισμού και του καπιτελισμού, οπότε με κάποιο τρόπο η απόλυτη πίστη αυτού του πράγματος σε οδηγεί να πιστέψεις μόνο, αν δεν έχεις άλλες υποχρεώσεις, αν δεν έχεις άλλους τρόπους στο μυαλό σου. Ποτέ είναι ένα κομμάτι, ας πούμε, σκληρό, γιατί είναι ένας σκληρός άνθρωπος παρόλο που έχει πολύ αγάπη το καταλαβαίνω νομίζω ότι ταξικά δεν μπορούσε να εμποδίσει τον εαυτότητα να τον κατακτήσει δηλαδή είναι δούλος της τάξης του που ουρλιάζει για δικαιοσύνη ενώ είναι τελείως κόντρα στην κοινωνικό τρόπο στο οποίο ο ίδιος έχει επιλέξει να κινηθεί που είναι μιας συμφιλίωσης των τάξεων αυτό μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον και συγγραφικά ότι εκεί κάτε με ξεπηδάει η έννοια της τραγωδίας που λέει ότι η μοίρα του ανθρώπου είναι να ενεργήσει εξ ονόματος της τάξης του ή ενός DNA ή κάτι άλλο Να συμπληρώσω κάτι σε αυτό σε όλη την ιστορία για τον Λοπάχιν έχει μια κουβαλάει μέσα του και μια άλλη τραγωδία
ο Λοπάχιν προφητική λίγα χρόνια μετά η τάξη του Λοπάχιν είναι αυτή που θα σφαγιαστεί περισσότερο από κάθε άλλη τάξη αυτό που του λέει ο Τροφίμωφ στο τέλος ότι μην απλώνεις πολύ τα χέρια σου μην είσαι τόσο σίγουρος ότι επενδύοντας ότι θα βγάλεις κέρδος πάρα πολύ σύντομα ένα χρόνο μετά γίνεται η επανάσταση του 1905 λίγα χρόνια μετά η Οκτωβριανή επανάσταση και οι πρώτοι που μπαίνουν στο στόχαστρο των Πολσεβίκων είναι οι κουλάκισαν των Λοπάχιν ο Λοπάχιν. Οπότε και αυτός δεν έχει μέλλον. Απλά δεν το ξέρει.
Δεν το γνωρίζει. Ναι, αυτό είναι πολύ τραγικό. Αυτό είναι απίστευτο. Ναι, αυτό είναι απίστευτο. Ενώ νιώθει ότι το μέλλον είναι δικό του. Αυτό το αισθάνεται. Δηλαδή σε όλο το έργο βγαίνει μια βεβαιότητα. Έχει ότι το μέλλον είναι δικό του. Και τα εκατομμύρια ότι θα γίνει εκατομμυριούχος. Για μένα ο Λοπάχιν δύο πράγματα τον φαντάζομαι παιδάκι και το δείχνω και στην παράσταση κιόλας πως τον φαντάζομαι παιδάκι έβαλε στόχους το ένα να κατακτήσει τον κόσμο και το δεύτερο να κατακτήσει μια γυναίκα το ένα το πέτυχε και όταν επιδιρώτησες πάνω στο όταν πια αποκτά το βυσσινόκηπο έχει κατακτήσει τον κόσμο θεωρεί και καταλαβαίνει ότι δεν του είναι αρκετό ουσιαστικά δεν είναι νικητής για μένα νομίζω το φοβερό είναι ότι δεν νιώθει νικητής είναι δεν είναι δεν έχει σημασία αλλά δεν νιώθει νικητής το ανακοινώνει και με ντροπή και έχει πει μια φράση πριν όταν προσπαθεί να τους πείσει τέλος πάντων που λέει αυτοί οι άνθρωποι θα με σκάσουν γιατί δεν καταλαβαίνουν πραγματικά προσπαθεί να τους βοηθήσει
και προσπαθεί από την πρώτη πράξη να κάνει μια πρόταση γάμου η οποία δεν γίνεται ποτέ και δεν ξέρω αν αυτό έχει σχέση με αυτό που είπες πριν Έκτον ότι στην ουσία είναι ένας μοναχικός λύκος δεν μπορεί να συμβιώσει σίγουρα ένα κομμάτι είναι αυτό και ένα κομμάτι είναι ότι για μένα ο χωρισμός έχει συμβεί στη σκηνή όταν ανακοινώνει τον Πύριο που πετάει τα κλειδιά νομίζω εκεί πέρα είναι ο χωρισμός τους και ένας χωρισμός που δεν πάντα ξεπεράσει κανείς από τους δύο και κυρίως ο Λουπάχη το πιστεύεις ε Ναι το πιστεύω, εκείνο ο χωρισμός Αυτή αποφασίζει σε ποια τάξη θα πάει Γιατί έχει την ελπίδα και του δίνει την ευκαιρία να της κάνει πρόταση Ναι υπάρχει ένα κομμάτι και των δύο Το πολύ ανθρώπινο γιατί όντως κατά τη γνώμη μου αυτή είναι τρελά ερωτευμένη Ενώ και σε επίπεδο σεξουαλικό Καταλαβαίνω ότι είναι ένα ζευγάρι πολύ πιθανά λειτουργικό Ότι σε οποιαδήποτε άλλη συνθήκη θα ήταν έτσι γιατί είναι αυτό το κομμάτι το πιο απλό και κοινωνικό και ανθρώπινο το κομμάτι
γιατί ταξικά η βάρια θα πρέπει να είναι μαζί του ενώ αυτή είναι ένα τρόπο τελείως σε διευταπάτη ακολουθεί τους άλλους δηλαδή θα να πω ενεργεί και πετάει τα κλειδιά ως μέλος μιας τάξης που έχει παρέλθει ταξικά είναι μεγάλη προδοσία αυτό που του κάνει η φράση του νομίζω η πιο πονεμένη του είναι πέταξε τα κλειδιά θέλει να μας δείξει πως δεν πιάνει ο κυριαρχείς εδώ μέσα νομίζω ότι αυτό είναι ο χωρισμός συμβαίνει εκεί και όταν του λέει τέλειωσε η ζωή σε αυτό το σπίτι και αυτή λέει ναι τέλειωσε και δεν θα ξαναρχίσει ποτέ εννοώντας αυτός ξέρει ότι ποτέ δεν θα του συγχωρέσει αυτό που έκανε αυτό κατάλαβα δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι τους δένει μία ένταση όπως λες και σεξουαλική και ερωτική και ότι είναι ταιριαστή και είναι συμβατή.
Εγώ δεν είμαι σίγουρη. Μια γυναίκα που λέει αν μπορούσα θα... Πολύ νωρίς στο έργο, πολύ πριν γίνει οτιδήποτε ή έρθει μια ρήξη. Αν μπορούσα θα έφευγα, θα πήγαινα σε Άγιους τόπους, σε Ιερούς τόπους, θα περπατούσα, γινόμουνα περιπατητής δηλαδή, θα πήγαινα προσκυνήτρια, θα φιερώνομου σε μοναστήρια. όταν βγαίνει από μέσα της η πραγματική της επιθυμία μιλάει γιατί το να φιερωθεί σε μοναστήρι το να περπατήσει σε αλλιούς τόπους το να είναι μόνη της εγώ διαβάζω και πιο πολύ το ότι δεν αντέχω να έχω την ευθύνη το πάντων πάνω μου γιατί εννοώ ναι αλλά είναι μια αλήθεια αυτή σε καμία στιγμή δεν βγαίνει από μέσα της ο λόγος, ο προσωπικός της λόγος για να είναι με τον Λοπάχιν όλοι το λένε Γουστάρει πολύ και αυτός τη γουστάρει πολύ.
Εγώ το πιστεύω αυτό το έργο. Εγώ πιστεύω ότι είναι απολύτως ταιριαστή πρακτικά αντικειμενικά. Είναι και οι δύο οικονομολόγοι. Ναι, ναι. Σουβαρά πρακτικοί. Άρχοντες, μπορούν να διαφεντεύουν τα πράγματα. Δέχονται να έχουν την ευθύνη των πραγμάτων, την πρακτική. Ναι, έχουν ευθύνες. Είναι υπεύθυνοι, είναι οργανωμένοι, είναι οργανωτικοί, είναι τα πάντα αλλά δεν έχουν αναρωτηθεί ποτέ αν πραγματικά το θέλουν. Για μένα δεν ξέρω. Νομίζω, εγώ καταλαβαίνω το εξής ότι έχει γράψει τον φορέα του παλιού κόσμου την αυτή και αυτός το φορέα του καινούρου και λέει ότι αυτό μάλλον δεν ενώνεται ακόμα και αν υπάρχει αυτή η έλξη.
Να σου πω κάτι πολύ ενδιαφέρον που είπε ο ηχολήπτης μας μου είπε αφού είχε ανέβει παράσταση μου λέει Αθανασία ο Λοπάχιν κάνει στη βάρια η Λιουμπόφ και ο Γκάγεφ, σε αυτόν, στην οικονομική του πρόταση. Όπως δεν ακούν αυτοί την οικονομική τους πρόταση που τους κάνει την σούπερ συμφέρουσα, έτσι και αυτός δεν βλέπει τη βάρια που είναι η απολύτως τριγιαστή του γυναίκα.
Δεν ακούει και δεν βλέπει αυτό που πραγματικά σας συμφέρει. Μια ίδια αναλογία. Και είναι η πρώτη φορά που το άκουσα αυτό. Έχω νομίζει πως τη βλέπεις. Πάντως είναι ενδιαφέρον ότι σε αυτό το κομμάτι νομίζω ότι μπορεί να είναι πάρα πολλές ερμηνείες γιατί εκεί παίρνει ακόμα και την ερμηνεία ότι αυτός είναι ερωτευμένος με τον Λιώ Μπαππού.
Εγώ δεν το πιστεύω. Θεωρώ ότι είναι η αδερφή του. Εγώ το πιστεύω ότι είναι ερωτευμένος. Εγώ καταλαβαίνω πιο πολύ τον ανταγωνισμό με τον Γκάιεφ που θα ήθελα αν στέλνει τη θέση του Γκάιεφ να την έχει τη μεγάλη του αδερφή. με αυτήν την έννοια. Γιατί ήθελα εξ αρχής να πιστέψω πολύ ότι το κομμάτι της βάριας δεν ήταν απλώς εκεί πέρα ως ένα πράγμα.
Ότι όλα λένε ναι και αυτός για κάποιο τρόπο ήθελα να το πιστέψω αυτού του έργου. Λέει ότι δεν μπορώ. Γιατί λέει δεν μπορώ. Και για το λόγο που πριν τον έχει απορρίψει και για το κομμάτι του Δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του με άλλον άνθρωπο, είναι μόνος του. Στο βαθμό που η βάρια είναι έστω και εξανχιστίας, αυτός ο κόσμος, όσο και αν θέλει να μπει, ξέρει ότι δεν του αξίζει, πιστεύει ότι δεν του αξίζει.
Και επειδή αυτό είναι μια επιθυμία της, λιμπόφ, αυτό το πράγμα δεν ξέρω πού να το αποδεχτεί. Μπορώ να βρω πολλούς λόγους, δηλαδή, αυτό. Απλώς το ακολούθησα πιστά, ακόμα και θα έλεγα να πω ναι και θα πω όχι στη σκηνή Και καταλαβαίνετε, λέω, ότι πολλές φορές απλώς ακολουθείς το σκηνάριο με αυτή την έννοια. Άρα σε αυτή την εκδοχή έχουμε έναν λιοπάχη, βαθιά ερωτευμένος με την μοποφέ.
Στην παιχνική ζωή μου θεία Σονέ. Ναι, καταλαβαίνω πολύ καλά. Εννοώ ότι και εξ αρχής εμείς από εκεί ξεκινήσαμε. Δεν το συζητάω, εννοείται. Ναι, μα δεν είναι θέμα διαφωνίας. Είναι θέμα εποχής του κάθε ανθρώπου που είπες πριν. 100% και εγώ σε τρία χρόνια θα σου έλεγα άλλα Ακριβώς, μπορεί και σε ένα μήνα να μου πεις άλλα ή εγώ να σου πω άλλα σε ένα μήνα αλλά είναι η στιγμή εγώ ήθελα να το δω έτσι γιατί παίζει και ρόλο εμείς απ' έξω καλά εσύ είσαι και μέσα με ποιον ταυτίζομαστε ωραία, με ποιον ταυτίζεστε με πολλούς με τον Επιχόντοφ πολύ αν ήμουνα γυναίκα θα παίζα την τουνιάσα γιατί σίγουρα Ενώ ότι καταλαβαίνω, γενικά, μου αρέσει να παίζω τους αφηγητές κάπου, τον ενδιάμεσο ανάμεσα στο κοινό.
Στη δική μας παράσταση, εντάξει, με κάποιο τρόπο, είναι αφηγητής ο Λοπάχιν, χωρίς να απευθύνει τίποτα στο κοινό. Και η αντίστοιχη είναι η Ντουνιάσα. Την Ντουνιάσα θα έπαιζα αυτόν, έτσι. Μεγάλα κομμάτια του καθενός με συγκινούν. Και, ου, ναι, αν είναι αυτό που λες, σαν λόγω την περίοδο της ζωής. Δηλαδή σκέφτομαι ότι σε άλλη περίοδο θα ήμουν πολύ τροφίμοφα, ας πούμε.
Και την άνοια καταλαβαίνω. Ναι, δεν ξέρω, μου είναι πολύ δύσκολο, γιατί πραγματικά τους βλέπω πολύ έτσι, σαν πολυκέφαλο οργανισμό, ας πούμε. Το λέω πολύ συνειδητά αυτό. Ναι, συμφωνώ, εννοείται. Θεωρώ, επειδή δεν το έχω σκεφτεί, αλλά νομίζω ότι κάποτε ήμουν τροφίμοφ, πολύ έντονα. μετά έγινα λιουμποφ σε βαθιά κατάθλιψη κατάφερα να γίνω λοπάχιν και μέσα σε αυτό βρίσκω γι' αυτό και τις φώτισα πάρα πάρα πολύ νομίζω βρίσκω πλευρές μου πολύ έντονες του πίσικ, της αισιοδοξίας και σε βαθμό εξωπραγματική αισιοδοξία της ντουνιάσα που ανέφερε πριν όλων των ρόλων των πάντων για τον ίδιο λόγο που προσπάθησα κάθε στιγμή του Γιάσα δηλαδή δεν λέω ακριβώς αν ταυτίζουμε τη Σαρλότα εγώ ταυτίζομαι πλήρως με έναν περίεργο τρόπο γιατί αυτό νομίζω ναι τελικά με τη Σαρλότα νομίζω γιατί δεν ξέρει από πού ακριβώς ποιοι ήταν οι γονείς της δεν έχει αληθινό διαβατήριο δεν ξέρει πόσο χρονών είναι ακριβώς δεν ξέρει πού θα πάει Δεν έχει σπίτι, δεν έχει θέση από εδώ και πέρα. Αυτή είναι, ναι.
Φίρς, νομίζω ένα από τα πιο συγκινητικά σημεία του έργου που αυτό το πλάσμα, και λέω πλάσμα γιατί στη δική σου εκδοχή έκτορα έχει γίνει γυναίκα, έτσι, και μάλιστα παίζεται από μία διπλή διανομή. Εδώ φαντάζομαι διατηρείται... Ακριβώς, ναι, όπως είναι, με τον Κώστα το Σαντά. ένα πλάσμα που αποφασίζει να μείνει αθόρυβα μέσα στο βυσσινόκηπο διότι έχει περάσει ο κόσμος και η εποχή του για μιλήστε μου λίγο δεν αποφασίζει ο Φίρς να μείνει, τον ξεχάσανε εκεί εγώ νομίζω ότι αποφασίζει θα γκρεμιστεί μαζί με το σπίτι για μένα ο Φίρς που είναι ο Κώστας Σαντάς, το έλεγα πριν ένα όνειρο ζωής να δουλέψω με τον Κώστα και να είναι ο Φύρις το βυσσινόκηπό μου ο Φύρις είναι ο βυσσινόκηπος είναι ο παλιός ο κόσμος είναι αυτός που θα φάει την πρώτη σε κουριά και αυτός που θα καταρρεύσει και δεν θα αφήσει τίποτα πίσω του γιατί δεν έχει οικογένεια δεν έχει συνεχιστές είναι το τέλος και μια τελευταία ερώτηση τελικά έχει δίκαιο ο Ζώρος Μπανί που θεωρεί ότι ο Βυσσινόκηπος είναι η σκηνή
του δυτικού κόσμου και κάθε φορά που επινοούμε μια εκδοχή του Βυσσινόκηπου κατανοούμε και που βρισκόμαστε αισθητικά, κοινωνιολογικά πολιτικά Ναι εγώ το πιστεύω τελείως που δεν μπορείς να προτείνεις καμία ερμηνεία αυτού του έργου χωρίς να προτείνεις κάτι σε σχέση με την οντολογία του θέατρου που καταλαβαίνεις και για τα πρόσωπα και για το σκηνικό χώρο ή το να απαντήσεις αν είσαι στο θέατρο ή αν είσαι στο χώρο που εκτελείσαι για αυτό το πράγμα ναι το πόσα πλαίσια θα αποφασίσεις να βάζεις και πόσα αυτά τα πράγματα τα πλαίσια θα διαβαστούν είτε από το κοινό είτε από τον κριτικό λόγο δηλαδή νομίζω ξεγυμνώνει τους πάντες αυτό το έργο σε σχέση με το πώς το διαβάζουν είναι η αρχή του μετα να το πούμε έτσι η απόφαση ότι το μετα είναι τρόπος να φτιάχνονται έργα με σαφήνεια πια και όχι θα να πω και το και η αρχαία τραγούδια μετα ήταν εδώ πέρα αυτός του είπε γιατί δεν το αποδεχόμαστε ας βάλουμε με αυτή την έννοια και γι' αυτό το λέω και ξεσκεπάζει και το κομμάτι της πρόσληψης
να το πω έτσι είναι σαφές ότι στο μυαλό μου ότι αν θα παίζόταν όταν παίχτηκε ο Βυσσινόκηπος παραδείγματος χάρη μετά τον πόλεμο όταν έβγηκε να θα έβγαινε ένας τροφίμοφ και θα έκανε τα διαγέλματα του αλλιώς θα αντιδρούσε το κοινό κάποιες φορές σε κάποιες περιόδους το κοινό παγκοσμίως εννοώ να σηκωνόταν όρθιο και να το έπαιρνε μαζί του. Άλλες φορές μπορεί το κοινό να ήταν πολύ άσχημα να ένιωθε μπροστά σε ένα τροφίμοφ Σε άλλες περιόδους το κοινό μπορεί να κατηγορούσε φρικτά τη Λιουμπόφ, αυτή την καπιταλίστρια που απλώς έτρωγε από τα έτοιμα και τα άφηνε όλα στους σκλάβους της.
Σε άλλες περιόδους το κοινό μπορεί να είναι με το Λοπάχιν και νομίζω ότι είμαστε πολύ πιο κοντά σε αυτή την εποχή τώρα του ανθρωπινέα ας πούμε, του αυτού του αυτοδημιούργητου τύπου που έχει πάρει τη ζωή στα χέρια του. αυτό για μένα είναι η πολιτική ανάλογα με την εποχή αυτή τη μαγεία έχει ο Βυσσινόκηπος ότι όπως είπε και το έχω πει και εγώ και το πιστεύω ότι όλοι είμαστε όλα και όλοι μέσα στο Βυσσινόκηπο όπως είπε ο Έκτορας έτσι είναι ότι σε κάθε χαρακτήρα μπορεί να βρεις και μια διαφορετική εποχή του κόσμου τούτου σε γενικές γραμμές νομίζω ότι οτιδήποτε πιστεύω συμπυκνώνεται σε μια φράση, τη μόνη φράση που προσέθεσα στο κείμενο το πρωτότυπο μετά το όλη η Ρωσία είναι κήπος μας, όλος ο κόσμος είναι κήπος μας που αυτή η φράση μέσα περιέχει πολύ τον Μάρξ και σε αυτά που εγώ πιστεύω όπως την κατάληξη των συνόρων, αλλά περιέχει και μια παγκοσμιότητα, μια οικολογία αυτή την κοινή βιολογία που έλεγα πριν παρά τις διαφορετικές ιδεολογίες αν δεχτείς ότι όλος ο κόσμος είναι κήπος σου
τότε θα σέβεσαι και θα αγαπάς με τον ίδιο τρόπο σε όποια πέτρα και αν σταθείς και όποιον άνθρωπο και να έχεις μπροστά σου Αθανασία Καραγιανοπούλου, Έκτορα Λυγίζω Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή την περιπλάνηση στους δικούς σας βυσσινόκηπους
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
