Τι παθαίνει το σώμα σου όταν βλέπεις έναν αγώνα της ομάδας σου
Pop ScienceΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Δρ. Κωνσταντίνος Κοσμάς, Κλινικός νευροψυχολόγος, Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών εξηγεί τι συμβαίνει play by play στο σώμα σου, όταν παρακολουθείς ντέρμπι ή νοκ άουτ αγώνα.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Η ησυχία είναι το μόνο που δεν θα βιώσεις όσα λεπτά διαρκέσει η συνάντηση. Ήρθε η ώρα να μάθεις πώς επηρεάζει την καρδιά σου αλλά και το νευρικό σου σύστημα η αγωνία που έχεις για 90 λεπτά στο ποδόσφαιρο ή 4-12 λεπτά στο μπάσκετ. Βλέπεις, ένας σημαντικός αγώνας είναι μια έντονη ψυχοφυσιολογική εμπειρία που σου δίνει μεν πολλά αλλά μπορεί και να σου πάρει πάρα πολλά με την υγεία να περιλαμβάνεται σε αυτή τη λίστα.
Ο δόκτωρ Κωνσταντίνος Κορμάς, κλινικός νευροψυχολόγος, διδάκτορ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναλύει τι συμβαίνει play by play στο σώμα σου, ενώ παρακολουθείς ένα μάτς με έντονο διακύβευμα. Εξηγεί φαινομενικά ανεξήγητα πράγματα, όπως τον παίκτη που σε κλάσματα δευτερολέπτου γίνεται από Θεός ο χειρότερος του κόσμου.
Μελέτες ενημερώνουν πως ο εγκέφαλος είναι το όργανο που μεταφράζει το οπαδικό πάθος σε σωματική αντίδραση. Ο Δόκτωρ Κορμάς δίνει τον τρόπο που γίνεται η επεξεργασία των δεδομένων στο κεντρικό μας σύστημα. Χρησιμοποιεί ως παράδειγμα το ποδόσφαιρο, αλλά προφανώς και όσα λέει αφορούν όλα τα σπορ. Αφορούν όλα τα σπορ σε συνθήκη ντέρμπι ή παιχνιδιού που κρίνει πρόκριση ή τίτλο.
Αν το σκεφτούμε το ποδόσφαιρο ως ένα απλό αθλητικό γεγονός, σίγουρα δεν θα μας έκανε νόημα γιατί να αντιδρά τόσο πολύ ο εγκέφαλος. Αλλά θα λέγαμε ότι ο εγκέφαλος δεν το επεξεργάζεται ως κάτι τόσο απλό. Για έναν φίλαθλο, ο οποίος είναι και πολύ ταυτισμένος με την ομάδα του, μέσα από έναν αγώνα τη βιώνει έντονες σωματικές και συναισθηματικές εμπειρίες.
Φωνάζει, πετάγεται από το καναπέ, αγκαλιάζει ακόμα και αγνόστους, μπορεί ακόμα και να δακρύσει. Και η απάντηση σε αυτό είναι ότι ο εγκέφαλος το επεξεργάζεται ως μία ανταμοιβή, μία προσδοκία, ένα γεγονός με προσωπικό και συλλογικό νόημα όλο αυτό. Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι στα πέναλτι ή στα τελευταία κρίσιμα δευτερόλεπτα αμφίροπου σημαντικού αγώνα του όποιου ομαδικού σπορ, τα επίγοντα των νοσοκομείων καταγράφουν κατακόρυφη αύξηση σε καρδιακά επεισόδια.
Ως αφορμή αναφέρεται η έκρηση τεράστιων ποσοτήτων αδρεναλίνης και κορτιζόλης ορμονών που προκαλούν ταχυπαλμία, ανεβάζουν την πίεση και ζορίζουν την καρδιά. Η αιτία όμως είναι άλλη. Είναι ένα γεγονός που συμβαίνει ιδιαίτερα σε αγώνες που με μεγάλη συναισθηματική αξία κάποιος τελικός. Τώρα εδώ πρέπει να κάνουμε μια επισήμανση διότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας δεν είναι ο αιτιώδης παράγοντας που θα οδηγήσει σε καρδιακοπάθεια.
Λειτουργεί περισσότερο σε κλητικός παράγοντας, δηλαδή σε άτομα τα οποία μπορεί να έχουν μια προδιάθεση, για παράδειγμα στεφανία, νόσο, υπέρταση, αριθμίες, να λειτουργήσει ένα παραπάνω συναισθηματικό φορτίο στο σύστημα αυτό. μέσα σε έναν αγώνα υπάρχει έντονη αβεβαιότητα, υπάρχει ένταση, απειλή. Αυτό είναι μια συνθήκη που ενεργοποιεί το συμπαθητικό νευρικό σύστημα με αποτέλεσμα να έχουμε απότομη αύξηση της αδραναλίνης και της νοραδραναλίνης η οποία πρακτικά τι κάνει.
Προκαλεί την καρδιά να χτυπήσει πιο γρήγορα, ανεβαίνει η πίεση, τα αγκία μεταβάλλουν τον τόνο τους και η καρδιά χρειάζεται περισσότερο οξυγόνο για να ανταποκριθεί. Τώρα ένας υγιής οργανισμός θα τη δράσει σε όλα αυτά με ένα ανεκτό τρόπο Δηλαδή το σώμα θα ανεβάσει ένταση στον αγώνα Αλλά μετά θα επιστρέψει στη βάση του Σε έναν όμως έτσι επιβαρημένο οργανισμό Αυτή η ένταση μπορεί να αυξήσει το φορτίο της καρδιάς Και αν συμπεριλάβουμε και άλλους παράγοντες όπως το κάπνισμα, το αλκοόλ Η έλλειψη ύπνου εκείνη την ημέρα Όλο το σύστημα μπορεί να γίνει ακόμα πιο ευάλωτο Άρα θα λέγαμε ότι ένας αγώνας πάνω σε έναν οργανισμό που ήδη έχει μια επιβάρυνση Μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά Ο εγκέφαλος λοιπόν αξιολογεί έναν αθλητικό αγώνα Όσο σημαντικό του δίνεις να καταλάβει πως είναι Βάσει του πόσο τεντώνεις τον οργανισμό σου από τη συναισθηματική φόρτιση που νιώθεις Ή αν προτιμάς από το πόσο ενεργοποιείς το νευρικό σου σύστημα Εν τω μεταξύ δεν έχει την παραμικρή σημασία αν στην καθημερινότητά σου θεωρείσαι χαλαρός ή νευρικός ως άνθρωπος.
Αυτό που μετράει είναι το πόσο ταυτίζεσαι με την ομάδα σου ως κομμάτι της ταυτότητάς σου. Αυτό που μετράει είναι το πόσο ταυτίζεσαι με την ομάδα σου και το κομμάτι που έχει κατακτήσει στην ταυτότητά σου. Για το επίπεδο του στρες που βιώνεις, σημασία έχει και το αν είσαι στο γήπεδο ή στον καναπέ σου Ένας αγώνας ενεργοποιεί ολόκληρο το σώμα μας Ακόμα και όταν καθόμαστε στο καναπέ ή είμαστε στην καρκίδα Το νευρικό σύστημα λειτουργεί μέσα σε μια κατάσταση αβεβαιότητας, προσδοκίας, έντονης κινητοποίησης Οπότε αυτό το οποίο ο εγκέφαλος δίνει σαν σήμα στο σώμα Είναι ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει εδώ οπότε πρέπει να είσαι σε εγρήγορση, πρέπει να ανταποκριθείς σε αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή.
Και αξίζει να αναφερθούμε για τον νέα άξονα του στρες, για τον υποθάλαμο, την υπόφαση και τα επινεφρύδια τα οποία ενεργοποιούνται και αυξάνεται η κορτιζόλη ακριβώς ώστε το σώμα οργανισμούς να ανταποκριθεί σε κατάσταση πίεσης και αβεβαιότητας. Με απλά λόγια λοιπόν ο εγκέφαλος αξιολογεί τον αγώνα ως κάτι σημαντικό και δίνει σήμα στο σώμα ότι μην είναι σε εγρήγορση.
Και των ενδιαφέρον είναι να πούμε ότι δεν αντιδράμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Μελέτες έχουν δείξει ότι όσο πιο έντονα κάποιος ταυτίζεται με την ομάδα του, τόσο πιο έντονη είναι και η σωματική του αντίδραση. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η ομάδα δεν είναι απλώς κάτι που παρακολουθώ εκείνη τη στιγμή. όσο περισσότερο είναι κομμάτι της ταυτότητάς μου, τόσο περισσότερο και το σώμα μου αντιδρά σαν να με φορά προσωπικά.
Και στο γήπεδο γίνεται ακόμα πιο έντονο, καθώς υπάρχει το πλήθος, οι φωνές, η συλλογική ένταση, το συνέστημα μεταδίδεται κοινωνικά, άρα ο ένας παρασύρει τον άλλον και έτσι το νευρικό σύστημα του ατόμου συντονίζεται με το νευρικό σύστημα της ομάδας γύρω του. Πολλοί ζουν τα παιχνίδια της αγαπημένης τους ομάδας Σαν να είναι παίκτες στο γήπεδο Το σώμα τους αντιδρά ενώ είναι σε εξέλιξη μια φάση Όταν λοιπόν παίκτης ετοιμάζεται για σουτ που μπορεί να κρίνει πράγματα αν είναι της δικής τους ομάδας, ασυνήθως κρατούν την αναπνοή τους και κάνουν μια μικρή κίνηση με τα χέρια ή το πόδι ανάλογα με το σπορ.
Αν είναι της αντίπαλης ομάδας, κουνούν το σώμα τους προς την κατεύθυνση που είναι αντίθετη του δικτύου. Τέτοιου είδους αντιδράσεις προσωμείωσης φυσικά και έχουν μια εξήγηση όπως και αφορούν πολλά διαφορετικά συστήματα που έχεις πάνω σου. Αποκαλύπτουν επίσης πως δεν είσαι ένας απλός παθητικός θεατής Ο εγκέφαλος δεν παρακολουθεί παθητικά απλά αυτό που βλέπει Σε ένα βαθμό το προσωμιώνει Όταν βλέπουμε δηλαδή ένα παίχτη να τρέχει, να σουτάρει, να κάνει μια πάσα Δεν ενεργοποιούνται μόνο οι οπτικές περιοχές του εγκεφάλου Αλλά ενεργοποιούνται και δίκτυα που σχετίζονται με την κίνηση Την πρόβλεψη και την κατανόηση της δράσης Αυτό ονομάζεται ενσώματη προσωμείωση Ο εγκέφαλος δηλαδή μέσα από ένα σύστημα που λέγεται κατροπτικοί νευρώνες αναπαριστά εσωτερικά αυτό που βλέπει σαν να προσπαθεί να καταλάβει την πράξη από μέσα.
Δεν βλέπει δηλαδή ένα σώμα απλά να κινείται, προσπαθεί να προβλέψει τι θα κάνει, ποιος είναι ο στόχος της κίνησης και ποια θα είναι η έκβαση. Στην νευροψυχολογική έρευνα οι κατροπτικοί νευρώνες αρχικά περιγράφηκαν ως νευρώνες που ενεργοποιούνται τόσο όταν κάνουμε μια πράξη Ώστο και όταν βλέπουμε κάποιον άλλο να τι κάνει Ωστόσο εδώ θα χρειάζεται προσοχή γιατί θα λέγαμε ότι δεν ευθύνονται μόνο αυτοί οι κατροπτικοί νευρώνες για το βιώμα του παίζω και εγώ Θα λέγαμε ότι είναι περισσότερο μια συνεργασία πολλών διαφορετικών συστημάτων του κεφάλου που συμπεριλαμβάνουν την κινητική προσωμείωση, την πρόβλεψη της επόμενης φάσης, τη μνήμη που έχουμε από προηγούμενες εμπειρίες, τόσο προσωπικές όσο και συλλογικές, η συναισθηματική τάσκηση, ακόμα και η κοινωνική μας ταυτότητα συμμετέχει σε όλο αυτό.
Γιατί όταν θα δούμε ένα κρίσιμο σουτ, το σώμα μας θα τη δράσει πριν κάπου προλάβουμε να το σκεφτούμε και ο εγκέφαλος προσπαθεί να προβλέψει την έκβαση, θα μπει το γκολ, θα αποκρούσει το αρματοφύλακας, θα πάει η μπάλα έξω. Άρα όταν λέμε ένιωσα σαν να έπαιζα και εγώ, δεν είναι απλώς μία μεταφορά. Ο φύλαθλος δεν είναι παθητικός στιατής, αλλά μέσα από αυτά τα συστήματα που αναφέραμε, βλέπει, προβλέπει και προσωμιώνει όλο τον αγώνα.
Ένα νικητήριο σούτ στο μπάσκετ ή ένα νικητήριο γκολ της ομάδας στο ποδόσφαιρο σε κάνει να απογειώνεσαι συναισθηματικά και ψυχολογικά. Ερευνητές έχουν ανακαλύψει ότι αυτές οι συνθήκες προκαλούν στον εγκέφαλό σου την αντίδραση που έχεις όταν ζεις τις πιο έντονες απολαύσεις της ζωής Άλλωστε άκουσες και νωρίτερα πως η ομάδα για κάποιους είναι μέρος της ταυτότητάς τους ή ακόμα και το ανήκειν τους Έχει υπόψη σου επίσης ότι οι προσδοκίες είναι πολύ μεγάλο πράγμα Εδώ άκουσε να κάνουμε τη συναφορά για τα συστήματα του κεφάλου που έχουν σχέση με την ανταμοιβή, την προσδοκία, τα οποία ενεργοποιούνται πάρα πολύ σε μια κατάσταση τέτοια.
Σε αυτή τη διαδικασία σημαντικό ρόλο έχει το ραβδωτό σώμα. Μπορούμε να το σκεφτούμε σαν ένα σύστημα που βρίσκεται βαθιά μέσα στον εγκέφαλο και συμμετέχει στην ανταμοιβή, στην προσδοκία και στην κοιτοποίηση. Μέσα σε αυτό το σύστημα υπάρχουν περιοχές οι οποίες σχετίζονται με την ένταση της ανταμοιβής και το κίνητρο Δηλαδή γιατί αυτή η εμπειρία μας τραβάει τόσο πολύ Επίσης αυτό το κύκλωμα βοηθάει τον εγκέφαλο να συνδέσει ότι αυτό που περιμέναμε με αυτό που τελικά συνέβη ποια ήταν η εξέλιξη Υπάρχει και ένα άλλο κύκλωμα το οποίο βρίσκεται στην έξω επιφάνεια του κεφάλου και στις πρόστιες περιοχές Είναι τα λεγόμενα προμετωπία δίκτυα, είναι περισσότερο αυτό που λέμε τα ψυχρά δίκτυα λογικής του κεφάλου, τα οποία μέσα σε όλο αυτό προσπαθούν να δώσουν ένα νόημα στην εμπειρία που βιώνουμε.
Δηλαδή δεν καταγράφουν μόνο το βίωμα της προσδοκίασης, της ικανοποίησης ότι υπήρχε το κολ, αλλά προσπαθούν να επεξεργαστούν στο τι σημαίνει αυτό για μένα, τι σημαίνει για την ομάδα μου, τι σημαίνει για το συλλογικό εμείς το ότι καταφέραμε κάτι τόσο σημαντικό σε αυτό το αθλητικό γεγονός. Και εδώ παίζει σημαντικό ρόλο και η δράση της ντοπαμίνης.
Συχνά αναφέρεται ως οι ορμόνι της ευτυχίας αλλά θα λέγαμε ότι ξέρουμε ότι η ντοπαμίνη συμμετέχει περισσότερο στην ανταμοιβή, την προσδοκία, την κινητοποίηση. Δεν αφορά μόνο ότι κάτι μας ευχαριστεί αφορά ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό ότι το προσδοκούμε, έχει αξία για μας για να το πετύχουμε και όσο περιμένουμε να το πετύχουμε είναι τόσο αυξημένοι τα επίπεδα της ντοπαμίνης που μας κρατάνε σε ένα υψηλό βαθμό γρήγορης κινητοποίησης.
Η επιστήμη έχει εξηγήσει και το λόγο που όταν ένας αγώνας είναι ανοιχτός σε μια φάση ένας παίκτης βαπτίζεται ως θεός της μπάλας και στην επόμενη ως ο πιο άχρηστος πλανήτη. Η ταχύτητα δέ με την οποία ένας φύλαθλος περνάει από το ακραίο στρες της κορτιζόλης, γνωστής ως ορμόνης του στρες, στην απόλυτη έκσταση της ντοπαμίνης, γνωστής ως ορμόνης της ευτυχίας, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η αβεβαιότητα, η οποία μας κάνει να νιώθουμε άβολα όπου κι αν τη συναντήσουμε. Έχει έτσι ένα πραγματικά νευροβιολογικό υπόστρωμα. και αυτό που το κάνει τόσο έντονο δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα είναι η αβεβαιότητα δηλαδή δεν ξέρουμε αν θα μπεί κόλλα, αν θα χαθεί η ευκαιρία αν θα αντέξει η ομάδα επομένως όσο ο αγώνας είναι ανοιχτός ο εγκέφαλος βρίσκεται σε μια κατάσταση πρόβλεψης αναζητά συνεχώς τι θα γίνει τώρα αυτή και είναι και η αβεβαιότητα που θα προκαλέσει την εγρήγορση το συμπαστικό νευρικό σύστημα να ανέβει η αδρεναλίνη, να ανέβει η νορανταλίνη, η κορτιζόλη.
Αυτή λοιπόν η ένταση παρατείνεται, με αποτέλεσμα να ενεργοποιείται και ο άξινος του στρες. Με απλά λόγια, όσο ο αγώνας παραμένει αβέβαιος, ο εγκέφαλος λέει στο σώμα μην είσαι εγρήγορση, κάτι σημαντικό μπορεί να συμβεί. Όταν οι εξελίξεις είναι καλές, οι φίλοι αθληνιώθουν σαν να πετούν στον ουρανό. Αυτό είναι το δώρο που τους κάνει η ντοπαμίνη Εύλογα αν χαθεί το ντέρμπι ή η πρόκριση ή ο τίτλος ή οι ίδιοι άνθρωποι πέφτουν στα πατώματα Νιώθουν την ψυχή τους να έχει κοπεί στα δύο Όλα αυτά δικαιολογούνται με το σφάλμα πρόβλεψης ανταμοιβής Δηλαδή το λόγο που το μπάζερ Πίτερ προσφέρει τη μεγαλύτερη έκσταση Όταν πει το goal σημαίνει ότι έχουμε μια απότομη νευροβιολογική μετατόπιση.
Δηλαδή από την αβεβαιότητα, την αγωνία, την απειλή της απώλειας, ο εγκέφαλος περνά στην ανακούφιση, στην ανταμοιβή και στην οκτώνοση. Εκεί λοιπόν είναι που θα ενεργοποιηθούν τα κυκλώματα ανταμοιβής μέσα από την τοπαμίνη και θα βιώσει ο φύλαθρος μια ανακούφιση, μια εκτώνοση. Τώρα το ενδιαφέρον είναι ότι θα το νιώσει ακόμα πιο έντονα όταν υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτό που περίμενε και σε αυτό που τελικά συνέβη Αυτό στην Ευρωεπιστήμη το ονομάζουμε σφάλμα πρόβλεψης ανταμοιβής Δηλαδή όσο πιο απρόβλεπτη και σημαντική είναι η θετική έκβαση τόσο πιο έντονη είναι και η απόκριση Γι' αυτό για παράδειγμα θα έχετε παρατηρήσει ότι αν ένα γκολ ή ένα σημαντικό σούπ στο μπάσκετ μπει στα τελευταία δευτερόλεπτα είναι πάρα πολύ εκτεκτικό για τον εγκέφαλό μας γιατί περνάμε από το ότι κάτι μπορούσε να χαθεί στο ότι τελικά τα καταφέραμε.
Άρα θα λέγαμε δεν είναι μόνο η χαρά είναι και η αποσφόρηση του στρες, η ανατροπή της πρόβληψης και η ενεργοποίηση της ανταμοιβής μέσα σε όλα αυτά. Τώρα όσον αφορά την απογοήτευση που βιώνουν οι φίλαφλοι θα λέγαμε ότι είναι ένα κομμάτι σαν να βιώνει κάποιος μία απώλεια ένα έτσι πένθος, όχι όμως μετάξυ με την κλινική έννοια του όρου.
Αυτό το οποίο προσπαθεί έτσι ο Γκέφολος να καταλάβει εκείνη τη στιγμή είναι τι θα μπορούσε να έχει σημεί διαφορετικά, τι σημαίνει αυτή η απώλεια για εμένα, τι σημαίνει για την παρέα μου, τι σημαίνει τελικά για την αφήγηση που έχουμε. Όπως είπαμε και νωρίτερα, όσο ταυτισμένος είναι περισσότερο ο κανείς με την ομάδα του και νιώθει επάρκεια και αποτελεσματικότητα μέσα από τη συμμετοχή του στην ομάδα, θα το βιώσει και ακόμα πιο έντονα αυτή την απώλεια ή τη θλίψη, την απογοήτευση.
Τώρα που ξέρεις τι γίνεται στα εντός σου όταν παρακολουθείς έναν σημαντικό αγώνα της αγαπημένης ομάδας, μπορείς να καταλάβεις γιατί την επόμενη ημέρα νιώθεις συναισθηματικά άδειος ή ακόμα και εξαντλημένος σωματικά. Αυτά ισχύουν ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα Σε περίπτωση τώρα που έχει χάσει η ομάδα σου Ο εγκέφαλος δίνει εντολή για rewind Ξαναπαίζει το μάτς Μήπως και βρει διαφορετικό νόημα σε φάσεις Εξετάζοντας πιθανότητες όπως η αδικία Ή μια αλλαγή που δεν έγινε Ή ένα λάθος του προπονητή Αυτό που αξίζει να αναφέρουμε είναι ότι Κατά τη διάρκεια ενός σημαντικού αγώνα Όπως είπαμε και νωρίτερα ο εγκέφαλος δίνει εντολή στο σώμα να είναι σε μια κατάσταση υψηλής διέγερσης για πάρα πολλή ώρα από σωματική ή νοητική συναισθηματικής άποψης.
Έτσι το συμπαθητικό νευρικό σύστημα είναι ενεργοποιημένο, οι παλμοί ανεβαίνουν, οι μύες σφίγγονται, το νοητικό σύστημα υπερφορτώνεται και το σώμα βρίσκεται για πολλή ώρα στην κατάσταση εγρήγορσης. Αν βάλουμε μέσα σε όλα αυτά και την συναισθηματική ένταση, την αρυπνία, το αλκοόλ, όλη αυτή την παρατηταμένη κατάσταση αγωνίας, καταλαβαίνουμε ότι ο οργανισμός εκτέστηκε για πάρα πολλή ώρα σε αυξημένα επίπεδα ενέργειας.
Όταν λοιπόν τελειώσει ο αγώνας, το νευρικό σύστημα θα πρέπει να επιστρέψει σταδιακά στη βάση του, είναι αυτό που λέμε ομοιόσταση. Δηλαδή από την ένταση, την εγρήγορση, να περάσει ξανά σε μια κατάσταση ηρεμίας και ρύθμισης. Αυτή η μετάβαση δεν είναι πάντα ομαλή. Μπορεί, ας πούμε, την επόμενη μέρα να βιωθεί ως κούραση, να νιώθουμε ένα συναισθηματικό κενό, ακόμα κάποιος μπορεί να νιώσει ευερευθιστότητα, να υπάρχουν ημικρανίες, χαμηλή διάθεση ή ακόμα και αυτή η αίσθηση ότι κάτι τελείωσε, κάτι άδειωσε μέσα μου.
Ακόμα και όταν η ομάδα κερδίσει, μετά την κορύφωση μπορεί να ακολουθήσει μια μορφή νευροβιολογικής αποφόρτησης. Ξέρουμε ότι το σύστημα της ανταμοιβής δεν μπορεί να παραμένει μόνιμα σε υψηλή ενεργοποίηση. Μετά, δηλαδή, την έξαρση, ο εγκέφαλος προσπαθεί πάλι να επανέλθει στη συνορροπία. Αυτό που τη μία στιγμή βιώνεται ως ένταση, χαρά και έκσταση, την επόμενη μέρα μπορεί να αφήσει πίσω του ένα αίσθημα σωματικής και ψυχικής εξάδελφησης.
Αν η ομάδα χάσει, μέσα σε όλα αυτά χρειάζεται να βάλουμε και το γνωστικό κομμάτι. Ο εγκέφαλος αρχίζει λίγο να ανακυκλώνει σκέψεις όπως τι θα γινόταν αν είχε μπει εκείνο το σουτ, γιατί έκανε αυτή την αλλαγή ο προπονητής, μήπως μας θα δίκησαν, πώς χάθηκε έτσι αυτό το παιχνίδι. Αυτή η αναμάστηση, αυτός έτσι ο μερικασμός κρατά το νευρικό σύστημα ενεργό και σε επίπεδο αυξημένου στρες ακόμα και όταν ο αγώνας έχει τελειώσει.
Άρα θα λέγαμε έτσι με νευροψυχολογικούς όρους αυτό το αίσθημα του αδειάσματος μετά από ένα μεγάλο αγώνα είναι η συνέπεια μιας έντονης και παρατεταμένης κινητοποίησης που βίωσε το σώμα μας και ακολουθεί αναγκαστικά μια κατάσταση αποφόρτησης από όλο αυτό. Συμπερασματικά η αγαπημένη μας ομάδα δεν κάνει κακό στην υγεία μας εκτός κι αν ήδη έχουμε πρόβλημα στην καρδιά.
Σίγουρα επίσης, κατά τη διάρκεια ενός σημαντικού αγώνα επιβαρύνεται ο οργανισμός μας Θα σου έλεγα πως θα ήταν χρήσιμο να τα θυμάσαι όλα αυτά στο επόμενο ντέρμπι Αλλά προφανώς και δεν θα το κάνεις Χρειάζεται να έχουμε τους ψυχολογικούς πόρους Ώστε μετά από αυτή την κατάσταση να επιστρέψουμε πάλι στην καθημερινότητά μας, πάλι στη ζωή μας Όσο γίνεται σε μια κατάσταση ισορροπίας και ρύθμισης Επομένως, θα έλεγα ότι το κλειδί είναι το πώς θα αντιδράσουμε, πώς θα ολοκληρώσουμε μια κατάσταση αποκατάστασης μετά τον αγώνα, μετά από μια κρίσιμη συνθήκη που βίωσε το νευρικό μας σύστημα.
Μας βοηθάει σίγουρα το να επανέλθουμε στη ρουτίνα μας, στις δραστηριότητές μας. Μας βοηθάει η σωματική εκτόνωση, η γυμναστική, το περπάτημα, καλό φαγητό, να συζητήσουμε με δικούς μας ανθρώπους να επεξεργαστούμε το συνέστημά μας, να το μοιράσουμε αν νιώθουμε ότι κάπου κάτι έχει κολλήσει μέσα μας να το μοιραστούμε και να προσπαθούμε να εστιάσουμε την προσοχή μας σε κάτι πιο δημιουργικό, πιο παραγωγικό κάτι το οποίο θα μας δώσει έτσι μια προσωπική ικανοποίηση και ευτυχία μέσα σε όλο αυτό.
Αυτό ήταν το Pop Science, το podcast του News247 που τα εξηγεί ωραία Κάθε Δευτέρα θα σας περιμένει ένα νέο επεισόδιο στο Spotify και τα Apple Podcasts
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
