Backrooms: Όταν το Internet Γεννά Σινεμά | #33
ΠΟΠκαστΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το νέο επεισόδιο του ΠΟΠκαστ μιλάμε για την ίσως πιο πολυαναμενόμενη horror ταινία των τελευταίων χρόνων, το Backrooms. Το στούντιο της A24 με τον μόλις 20 ετών YouTuber Kane Parsons μετέφερε για πρώτη φορά το διαδικτυακό αυτό φαινόμενο στην μεγάλη οθόνη (το οποίο ξεκίνησε από ένα meme) κάνοντας τεράστια εμπορική επιτυχία και σπάζοντας ήδη ρεκόρ στο παγκόσμιο box office. Άξιζε όντως το hype; Είναι ο Parsons το νέο ταλέντο που έψαχνε το Χόλιγουντ; Γιατί δίχασε τόσο πολύ το κοινό στη χώρα μας;
Καλή ακρόαση!
Επίσης διαθέσιμο στο YouTube και στο Apple Podcasts
Βρίσκετε το ΠΟΠκαστ και το φαντασμαγορικό του content σε...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
εγώ, κοινός. Καλό καλοκαίρι σε όλους γιατί μπήκε και Ιούνιος και έτσι αν δεν το έχω ξαναναφέρει σε αυτό το podcast, το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή έτσι ξεκίνησαν και οι ζέστες κολλάς παντού ανεμιστήρα χρειάζεσαι 24 ώρες 24 ώρες. Όποτε βγαίνεις έξω έχεις και την αντιλιά και τον ήλιο να σου ψήνει την πέτσα. Πολύ ωραίο το ελληνικό καλοκαίρι. Θα το ζήσουμε και φέτος όπως κάθε χρονιά άλλωστε.
Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο τι κάναμε εμείς οι άνθρωποι και πρέπει να βασανιζόμαστε συνεχώς. Εν πάση περιπτώσει δεν θα συνεχίσω με την κρίνια μου γιατί δεν θα τελειώσω ποτέ όπως φαίνεται και επειδή και αυτό το podcast είναι ένα podcast για ταινίες πάμε να μιλήσουμε για ταινίες. Σήμερα λοιπόν θα συζητήσουμε για τα backrooms, για το backrooms φασικά αφού αναφερόμαστε στην ταινία αλλά θα εξηγήσω ότι είναι και τα Backrooms για όσους ενδεχομένως δεν γνωρίζουν.
Ήταν ίσως η πιο πολύ αναμενόμενη χορόρ ταινία των τελευταίων χρόνων θα έλεγα. Νομίζω τόσος εντόρος και τόση συζήτηση και ανυπομονησία δεν υπήρχε ούτε για το Conjuring που βγήκε πέρυσι έτσι. Άμα μιλάμε για χορόρ ταινίες που απευθύνονται σε ένα πιο ευρύ κοινό κάπως. Γιατί καλός κακός και το Backrooms είναι μια ταινία που προσελκύει περισσότερο ένα πιο ιντερνετικό και νεανικό κοινό, το οποίο έχει και τα θετικά του, έχει και τα αρνητικά του σαφώς.
Θα αναφερθώ λίγο πιο αναλυτικά αργότερα πάνω σε αυτό το ζήτημα. Όπως θα περίμενε κανείς λοιπόν η ταινία έχει σπάσει ήδη ρεκόρ στο box office, όχι μόνο στα εγχώρια αλλά και παγκοσμίως, συγκεκριμένα μισό λεπτό να ανοίξω και τα νούμερα. Άνοιξε στο domestic opening δηλαδή στη ΣΥΠΑ και στον Καναδά, ήταν 81,4 εκατομμύρια δολάρια ρεκόρ για το στούντιο της A24 και νομίζω ένα από τα μεγαλύτερα ανοίγματα που έχουν γίνει για χόρορ ταινίες.
Νάσα οικονομική στους κινηματογράφους είτε αυτοί είναι multiplex είτε είναι τοπικοί ανεξάρτητοι κινηματογράφοι που ήταν επιχειρήσεις οι οποίες πλέχθηκαν σφοδρά κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID αλλά είναι επίσης και μια πολύ σημαντική ένδειξη για μια μεγάλη μερίδα του κοινού που δείχνει να έχει μια προτίμηση στο να παρακολουθεί ταινίες στον κινηματογράφο. Είχα πει άλλωστε όταν έκανα το preview για τις ταινίες που έρχονται μες στη χρονιά ότι αυτό που θα ζήσουμε θα είναι ένα δεύτερο 2019 όπως φαίνεται μέχρι στιγμής τα δεδομένα δείχνουν αυτό οπότε είμαστε πάρα πολύ καλά.
Και αφού μοιράστηκα μαζί σας αυτά τα χαρμόσυνα νέα νομίζω είναι ώρα σιγά σιγά να πάμε στα της ταινίας να πω ότι όπως και σε κάθε επεισόδιο που μιλάω για νέες κινηματογραφικές κυκλοφορίες Αρχικά λέω κάποια πραγματάκια χωρίς spoilers για να σας πείσω ή να σας απομακρύνω από το να πάτε να δείτε την εκάστοτε ταινία Σε περίπτωση που δεν την έχετε δει φυσικά και έπειτα προχωράω κανονικά φουλ σε spoilers Έτσι θα γίνει και σήμερα λοιπόν δεν αλλάζει τίποτα στο format Πριν όμως ξεκινήσω να λέω το οτιδήποτε για την ταινία να σας υπενθυμίσω ότι ακούτε αυτό το podcast σε youtube, spotify και apple podcast Όσοι ακούτε από YouTube ένα like, ένα comment και ένα share θα βοηθούσαν πάρα μα πάρα πολύ να γίνει η παρέαυση του podcast ακόμη μεγαλύτερη Και όσοι ακούτε από Spotify ή Apple Podcast ακολουθείτε τη σελίδα του podcast φυσικά Και πατάτε και το καμπανάκι για να σας έρχονται ειδοποιήσεις όποτε ανεβαίνει νέο επεισόδιο για να είστε οι πρώτοι που θα το ακούτε Παπάκι Popcast Show είναι το χάντρι για τους λογαριασμούς του podcast του για το Instagram και το TikTok στο οποίο συχνά πυκνά ανεβάζω βιντεάκια με την άποψή μου για ταινίες και σειρές σε spoiler free πάντα εννοείται.
Σας κάνω διάφορες προτάσεις για το τι μπορείτε να παρακολουθήσετε. Έκανα εννοείται και βιντεάκι για το Backroom στο οποίο είχε μεγάλη αποδοχή. Προσπάθησα έτσι σε ένα λεπτό να χωρέσω πολύ γενικά την άποψή μου Όλα αυτά τα πώς συνέχει αυτού του επεισοδίου Πολύ πιο αναλυτικά φυσικά Και ενημερώνεστε εννοείται πρώτοι για όλες τις ανακοινώσεις και τα νέα αυτού εδώ του podcast Τα links είναι στην περιγραφή και επομένως δεν χάνετε και τίποτα να το τσεκάρετε Φύγε με.
Κλάκ, τι είναι αυτό? Αυτό προσπαθώ να καταλάβω. Έχω βρει το μέρος που βρήκα το μέρος και ακόμα δεν έχω σκοτεινήσει το πλαίσιο. Θα το αφήσω να λάβει. Ω, Θεέ μου. Βάλε με, βάλε με, βάλε με! Τι δεις! Όλες αυτές τις εστίες... Αυτό το μέρος το έπαιρνε. Είναι σαν ένα σύνολο, συνεχίζεται και συνεχίζεται. ο ψήφιος για Όσκαρτς, η Βετέλη Ζιοφόρ, έναν αρχιτέκτονα και έναν κάπως αποτυχημένο πολιτή επίπλων, αν αναλογιστείς το γεγονός ότι δεν πατάει άνθρωπο στο μαγαζί του σε όλη την ταινία, ο οποίος εξαφανίζεται μυστηριωδώς όταν μία παράξενη πόρτα ανοίγει στο υπόγειο του καταστήματος, του μεταφέρεται λοιπόν σε μία αλόγωτη διάσταση πέρα από την πραγματικότητα, έναν ατελείωτο κλειστοφοβικό λαμβύριθο από άδειους κίτρινοπούς χώρους γνωστός Backrooms, αφότου η θεραπεύτρια του Μέρι, την οποία υποδίεται η επίσης υποψήφια για Όσκαρ, Ρενάτε Ρέινσβε, φέτος δηλαδή, την χρονιά που μας πέρασε τέλος πάντων για το Συντιμετέλ Βάλλιου, και αφού υποψιάζεται λοιπόν ότι κάτι δεν πάει καλά,
αναγκάζεται να εισέλθει στο άγνωστο προκειμένου να τον σώσει. Πρωταγωνιστούν όπως είπα ο Τζιουετέλ Ζιοφόρ, η Ρενάτα Ρέιντσβε, επίσης ο Μαρκ Ντούπλας, Λουκίτα Μάξουελ και Φιν Μπένετ Σκηνοθετεί ο μόλις 20 χρονών YouTuber Kane Parsons, άλλο ένα ρεκόρ για το στούντιο της A24 Μιας που είναι ο νεαρότερος σκηνοθέτης που έχει αναλάβει κάποια παραγωγή του Και βασίζεται το όλο πράγμα στο ομώνυμο viral φαινόμενο του διαδικτύου Ή και creepypasta για όσους είστε familiar με τον όρο αυτό να με συγχωράτε άμα ακούτε κάποιους background ήχους στο μεταξύ.
Δεν έχουν σταματήσει να δουλεύουν οι οικοδομές αυτές τις μέρες από την ώρα που ξυπνάω μέχρι το μεσημέρι. Οπότε αν ακούγονται τρυπάνια, σφυριά, άνθρωποι να φωνάζουν θα κάνω ό,τι μπορώ να τα αφαιρέσω όλα αυτά αλλά δεν εγγυώμαι τίποτα. Πάμε λοιπόν αρχικά να δούμε τι είναι τα Backrooms και πώς γεννήθηκε το όλο φαινόμενο αυτό για όσους δεν γνωρίζουν, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα περί τι νοσπρόκειται.
Όλα ξεκίνησαν λοιπόν στις 12 Μαΐου του 2019 όταν ήμασταν έγκλειστοι στα σπίτια μας, όταν ένας ανώνυμος χρήστης του Fortune ανέβασε μια φωτογραφία στο διαδικτυακό αυτό φόρουμ, η οποία έδειχνε ένα άδειο κίτρινο δωμάτιο με μοκέτα, μια φτηνή ταπετσαρία και έναν έντονο φωτισμό από λάμπες φθορείου και η εικόνα αυτή συνοδευόταν από ένα μικρό κείμενο που εν ολίγησε έλεγε ότι αν δεν προσέξεις και βγεις κατά λάθος εκτός των ορίων της πραγματικότητας σε λάθος σημεία θα καταλήξεις στα backrooms όπου δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από αυτή την έντονη οσμή της παλιάς υγρής μοκέτας, την τρέλα του μονότων κίτρινου χρώματος και τον ασταμάτητο βόμβο των λαπτήρων φθορείου.
Και κλείνει με το «Ο Θεός να σε βοηθήσει» αν ακούσεις κάτι να περιπλανιέται εκεί κοντά γιατί σίγουρα σε έχει ακούσει και αυτό. Η ιδέα αυτή βασίστηκε έντονα στην έννοια των liminal spaces, των μεταβατικών χώρων δηλαδή, μέρη όπως άδειοι σχολικοί διάδρομοι, κλειστά εμπορικά κέντρα ή ξενοδοχεία το βράδυ που είναι μερικά μέρη που μοιάζουν οικία αλλά ταυτόχρονα προκαλούν μια παράξενη ανησυχία λόγω του ότι δεν υπάρχει το παραμικρό ανθρώπινο στοιχείο μέσα σε αυτά.
Το ίντερνετ εννοείται πως αμέσως λάτρεψε την ιδέα αυτή μέσα από πλατφόρμες όπως το Reddit και διάφορα wikis η κοινότητα άρχισε να επεκτείνει τον κόσμο των backrooms όπου κάθε χρήστης προσέθεται το δικό του ας πούμε λιθαράκι μικρό στοιχείο σε όλη αυτή τη μυθολογία που χτίστηκε αποκλειστικά από αυτούς Με το αρχικό αυτό κίτρινο δωμάτιο να ονομάζεται Level Zero.
Σύντομα δημιουργήθηκαν εκατοντάδες άλλα επίπεδα όπως σκοτεινά υπόγεια, καταλημμένα γραφεία, ατελείωτες πισίνες, κάτι το οποίο επίσης βλέπουμε και στην ταινία και προσθέθηκαν διάφορες περίεργες οντότητες που ζουν στους χώρους αυτούς, αυτήν την άλλη πραγματικότητα, που αν σε ανακαλύψουν σε κυνηγούν και δημιουργήθηκαν και διάφοροι φανταστικοί οργανισμοί που προσπαθούν να εξερευνήσουν αυτό το μέρος.
Το μεγάλο μπαμ λοιπόν που ουσιαστικά άλλαξε τα πάντα έγινε τον Ιανουάριο του 2022 όταν ο 16χρονος τότε δημιουργός και καλλιτέχνης οπτικών εφέ ο Kane Parsons γνωστός στο YouTube ως Kane Pixels ανέβασε ένα μικρού μήκους βίντεο με τίτλο The Backrooms Found Footage, ένα 9 λεπτό νομίζω ήταν, φτιαγμένο με απίστευτο ρεαλισμό μέσω 3D animation, ολοκληρωτικά μέσα από το πρόγραμμα του Blender και παρουσίασε την ιστορία σαν μια χαμένη βίντεο κασέτα από τα 90's όπου ένας νεαρός πέφτει μέσα στα Backrooms, το βίντεο έγινε αμέσως viral εννοείται, συγκεντρώνοντας δεκάδες εκατομμύρια προβολές προβολές και εννοείται πως ο Kane δεν έμεινε σε αυτό το ένα βίντεο δημιούργησε μια ολόκληρη σειρά στο κανάλι του στο YouTube εισάγοντας και το Acing Research Institute ένα επιστημονικό Ινστιτούτο της δεκαετίας των 90 που κατάφερε να ανοίξει μια πύλη προς τα backrooms για να την μελετήσει και η όλη σκηνοθεσία και η ατμόσφαιρα που κατάφερε να χτίσει ο Kane ανέβασε το concept σε ένα επαγγελματικό επίπεδο
με την τεράστια επιτυχία της σειράς αυτής να τραβάει εννοείται και την προσοχή του Hollywood. Η κορυφαία λοιπόν και οσκαρική εταιρεία παραγωγής A24 η οποία μας έφερε και άλλες χόρουρ ταινίες του παρελθόν όπως το Μιτ Σόμαρ, το Χαιρετιτέρι, το Everything Everywhere All At Once μαζί με ήδη έμπειρους παραγωγούς όπως ο James Wan, σκηνοθέτης του Conjuring και του Σό, αποφάσισαν να μεταφέρουν για πρώτη φορά τα Backroom στην μεγάλη οθόνη και το εντυπωσιακό φυσικά είναι ότι το ίδιο το στούντιο της A24 εμπιστεύτηκε τον Kane Parsons να σκηνοθετήσει την ταινία αυτή κάνοντάς τον όπως είπα και πριν έναν από τους νεότερους σκηνοθέτες που αναλαμβάνουν μεγάλο project στο Hollywood.
Προσωπικά έχω παρακολουθήσει μερικά πραγματάκια σχετικά με τα Backrooms και ειδικά τη δουλειά που έκανε ο Parsons χωρίς να είμαι και ο μεγαλύτερος ειδήμων όσον αφορά το All-O-Lore των χώρων αυτών και μόλις έμαθα για την ταινία αυτή η αλήθεια είναι πως μου φάνηκε σαν ιδέα κάπως αρκετά επικίνδυνο όλο αυτό το εγχείρημα. Ο Parsons έκανε μερικά καταπληκτικά found footage, short films για το κανάλι του στο YouTube όμως ένα feature film και το character work που πρέπει να κάνεις εκεί διαφέρει ριζικά από ένα 9 λεπτό, 10 λεπτό, 12 λεπτό βίντεο που θα κάνεις στο YouTube.
Οπότε ο μεγάλος μου φόβος σε πολλά εισαγωγικά για την ταινία αυτή ήταν μήπως είναι μια δύοωρη εκδοχή κάπως στον βίντεο αυτό, στην προσπάθεια να επεκταθεί και άλλο το lore, να μην υπάρχει ανάπτυξη χαρακτήρων, να είναι κάπως fan service το όλο πράγμα. και ευτυχώς για εμένα, δυστυχώς για κάποιους άλλους από ό,τι αντιλαμβάνομαι, η ταινία με έπιασε προεκπλήξιος και δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό.
Πρόκειται ξεκάθαρα για μια ταινία ψυχολογικού τρόμου, τα backrooms ουσιαστικά είναι ένας συμβολισμός για την ίδια την ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή του Κλάρκ. Ο τρόμος της ταινίας δεν είναι στην ουσία τα τζάμψκες αλλά το όλο σας πενς και οι καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται οι χαρακτήρες και το πως αντιλαμβάνονται τους χώρους αυτούς και το τι ζούνε.
Κινηματογραφικά είναι φανταστική, το όλο σκηνοθετικό όραμα του Πάρσονς είναι εκπληκτικό και σε καμία περίπτωση δεν αντιστοιχεί με το νεαρό της ηλικίας του. χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποτιμούμε τις νεανικές δημιουργικές φωνές καθεάλλου προσωπικά εγώ θεωρώ ότι ίσως έχουν και πολλά περισσότερα πράγματα να μας πούνε το sound design είναι επίσης φανταστικό και είναι πάρα πολύ σημαντικό το που θα κλείσετε να πάτε να δείτε την ταινία αυτή αν αποφασίζετε ότι θέλετε να πάτε να τη δείτε θα πρότεινα σε μια κλειστή αίθουσα και όχι σε ένα θερινό κινηματογράφο όπου τα αυτοκίνητα και όλος ο θόρυβος της πόλης θα αφαιρέσουν αρκετά από την εμπειρία σας και δεν το θέλετε αυτό να είστε σίγουροι.
Και είναι βασικά αδιαφεσβήτητα μια εμπειρία που αξίζει να έχει στο σινεμά και νομίζω δεν θα έχει καμία σχέση αν κάποιος τη δει σε ένα λάπτοπ, στη τηλεόραση του ή οπουδήποτε αλλού. Μπορείτε φυσικά να πάτε να τη δείτε ακόμη και αν δεν έχετε την παραμικρή ιδέα για το τι είναι τα backrooms και ίσως να σας πιάσει ακόμη περισσότερο προεκπλήξεως το όλο concept γιατί άκουσα από γνωστούς μου τέλος πάντων ότι εγώ δεν παίζω να παρανόηθω την ταινία γιατί δεν ξέρω το reference.
Εμπιστευτείτε με, 100% αυτό δεν έχει καμία σχέση με το πώς αγνωρίζει κανείς. Μπορείτε να πάτε και να απολαύσετε την ταινία χωρίς να γνωρίζετε απολύτως τίποτα. Νομίζω αυτά για το spoiler free κομμάτι. Μίλησα αρκετά αν και χρειαζόταν στην προκειμένη περίπτωση. Από εδώ και στο εξής ακολουθούν spoilers, επομένως όσοι δεν έχετε δει την ταινία μπορείτε να πατήσετε ένα pause να πάτε να τη δείτε και να το συνεχίσετε μετά και μένουμε όσοι την έχουμε παρακολουθήσει.
Να το πιάσω λοιπόν από την αρχή το όλο πράγμα όπως κάνω πάντα άλλωστε και να ξεκινήσω με το opening scene της ταινίας το οποίο είναι ένα found food as video όπως θα περίμενε κανείς με κάποιον υπάλληλο της async ερευνητή τέλος πάντων να βρίσκεται χαμένος στα backrooms αποκλεισμένος από όλους τους υπόλοιπους. είναι ένα έτσι ωραίο κλείσιμο ματιού για τους φαν στη σειρά στο YouTube και μια εισαγωγή στο περί τίνος πρόκειται για όσους δεν είχαν ιδέα.
Από την πρώτη κιόλας σκηνή μετά τους τίτλους γνωρίζουμε τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές της ταινίας τον Κλάρκ και την Μέρι οι οποίοι βρίσκονται στο ψυχοδερπευτήριο της Μέρι. Μαθαίνουμε για τον παρελθόν του Κλάρκ που είναι ένας αρχιτέκτονας, τον έδιωξε η γυναίκα του από το σπίτι ήτανε, παύλα, είναι αλκοολικός θεωρεί πως για ό,τι έχει συμβεί στη ζωή του που του προκαλεί θυμό και μια συνεχή νευρικότητα τέλος πάντων δεν ευθύνεται ο ίδιος μιας που τα έκανε όλα σωστά και δούλευε και πρόσφερε χρήματα στο σπίτι κλπ κλπ και η κατάσταση που επικρατεί στην προκειμένη στιγμή είναι ότι είναι μόνος όπως του λέει και η Μέρη όχι μοναχικός αλλά μόνος Μέσα από αυτόν τον αρχικό τους διάλογο η ταινία καταφέρνει να χτίσει ατμόσφαιρα από την αρχή, φυσικά στη συνέχεια, καθ' όλη τη διάρκεια του πρώτου ακτ τέλος πάντων, παίρνει το χρόνο της για να μας εισάγει στον συναισθηματικό κόσμο του πρωταγωνιστή, βλέπεις actually πόσο μόνος είναι στη ζωή του, κάτι το οποίο κάνει την αντίδρασή του έπειτα όταν ανακαλύπτει τα backrooms να είναι απόλυτα φυσική και οργανική.
Σε αυτό το σημείο να πω και ότι η όλη σκηνογραφική δουλειά της ταινίας ήταν καταπληκτική, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει η ταινία αυτή χωρίς μια πάρα πολύ καλή σκηνογραφία. Νομίζω το σετ που χτίστηκε για την ταινία ήταν τύπου 30.000 στραγωνικά μέτρα, κάτι τέτοιο νομίζω. και ο κάθε χώρος σου έβγαζε αυτή την απίστευτη αβολοσύνη και όχι μόνο οι χώροι των backrooms αλλά και οποιοςδήποτε άλλος χώρος μες στην ταινία είτε είναι εσωτερικός είτε εξωτερικός.
Αν πάρουμε ας πούμε το ψυχοδεραπευτήριο που είναι κάπως αρκετά τετράγωνος όλος ο χώρος λίγο πιο ψυχρός με κάποια ας πούμε γνώριμα φυσικά στοιχεία γραφείου ήταν πάλι στο γραφείο του Κλάρκ που είναι κάπως σαν τρίγωνο αλλά όχι ακριβώς είναι πάρα πολύ backroom-ish το όλο πράγμα. Από εξωτερικούς χώρους ας πούμε η γειτονιά που μένουν οι εργαζόμενοι του Κλάρκ τέλος πάντων είναι κάπως σαν να είναι βγαλμένοι από ένα όνειρο ας πούμε που μπορεί να είδες τόσο με την γεωμετρία των πραγμάτων όσο και με τις χρωματικές επιλογές είναι πολύ λεπτομεριακά όλα αυτά που αν δεν υπήρχαν η ταινία δεν θα λειτουργούσε σε καμία περίπτωση στο βαθμό με τον οποίο λειτουργεί.
Έχουμε λοιπόν τη σταδιακή ανακάλυψη της άλλης διάστασης αυτής από τον Κλάρκ. Κάπως αυτό με τα φώτα που τρεμοπαίζουν είναι κάτι που έχουμε δει 150.000 φορές. Όχι ότι δεν λειτουργεί βέβαια στα πλαίσια της ταινίας. και μόλις μπαίνει στον χώρο αυτό είναι αυτό που είπα και πριν ότι η αντίδρασή του είναι πραγματικά make sense.
Δηλαδή αν βάλεις κάτω όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα θα καταλήξεις το ότι αυτή ήταν η μόνη σωστή αντίδραση. Ο Κλάρκ λοιπόν όχι απλά δεν πανικοβάλλεται αλλά διακατέχεται και από μια έτσι κάπως ιδιαίτερη περιέργεια να εξερευνήσει τους χώρους αυτούς που όσο κι αν λέει ότι του φαίνεται αλόκοτο δείχνει σταδιακά ότι κάπως αρχίσει να σαγηνεύεται από όλο αυτό.
Μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η σκηνή πίσω στο ψυχοδερεπευτήριο που προσπαθεί ουσιαστικά να περιγράψει στην Μέρη το τι είδε και το τι έζησε και το ότι τέλος πάντων αυτή η φράση που είπε που μου άρεσε πολύ ότι είναι σαν να περιγράφεις σε κάποιον που δεν έχει δει ποτέ στη ζωή του σκύλο έναν σκύλο και να του λες να το ζωγραφίσει.
Φυσικά το αποτέλεσμα θα είναι κάτι που θα έχει τα χαρακτηριστικά του σκύλου αλλά δεν θα μοιάζει με σκύλο. Και αυτό είναι στην ουσία το ζουμί των backrooms. Η Μέρη φυσικά δείχνει να μην τον πιστεύει και πάρα πολύ προσπαθώντας ως ψυχολόγος εννοείται να μην το δείξει. Παρ' όλα αυτά ο Κλάρκ αντιλαμβάνεται ότι δεν τον πιστεύει και πάει ως ένας καθόλου πανεμβατικός και ενοχλητικός εργοδότης στους δύο εργαζόμενούς του για να τους μαζέψει τέλος πάντων άρον-άρον να πάνε με την κάμερα στα backrooms.
Εκεί πάμε φυσικά στο δεύτερο και καλύτερο found footage sequence της ταινίας. Βλέπουμε περισσότερους χώρους, βουτάμε ακόμη πιο βαθιά στον παραλογισμό των backrooms. Είναι επίσης το σημείο όπου οι Blair Witch επιρροές είναι ξεκάθαρες και λειτουργούν πάρα πολύ ωραία μες στην ταινία αυτή. Έχουμε και τις πισίνες, έχουμε και πολύ διαφορετικούς χώρους από τον απλά κίτρινο λαβύρινθο που είδαμε στην αρχή.
Και αυτή είναι ουσιαστικά και η τελευταία φορά που βλέπουμε τον παλιό Κλάρκ μέσα σε πολλά εισαγωγικά. Αυτό με το σήκωμα της κάμερας που την είχε τοποθετήσει κάπου για να ψάξει τον τοίχο και σηκώθηκε η κάμερα κάποια στιγμή πραγματικά χιέστηκα πάνω μου. Και από εκείνη τη στιγμή ουσιαστικά περνάμε στο POV της Μέρη. Όταν αυτή μπαίνει στα backrooms σαφώς η αντίδρασή της είναι πολύ διαφορετική.
μου άρεσε πάρα πολύ αυτό με τη μήγα που πριν μπει στα backrooms τέλος πάντων όταν βρισκόταν ακόμη στο υπόγειο που μπήκε μια μήγα πρώτα και ο ξαφνιασμός της ήταν πάρα πολύ φυσικός και καθώς περιπλανιέται διστακτικά μέσα στα backrooms βρίσκει κάποια στιγμή ένα τείχο με περίεργες ζωγραφιές και διάφορα περίεργα μηνύματα τα οποία δεν πρόλαβα να διαβάσω οπότε δεν ξέρω τι λέγανε και εμφανίζεται ξανά μετά από κάποια ώρα απουσίας ο Clark ο οποίος φαίνεται κάπως διαφορετικός στην αρχή λες ότι εντάξει πιθανότατα να είμαστε ok όμως αλλά εν τέλει πάει να την πνίξει και ξυπνάμε σε ένα δωμάτιο των backrooms που μοιάζει με τραπεζαρία το μεγάλο turning point της ταινίας και ίσως η πιο σημαντική σκηνή της η αλλαγή στον χαρακτήρα του Κλάρκ είναι πλέον εμφανέστατη και η όλη προσαρμογή του στον χώρο των backrooms που συνοδεύεται και με μια αλλαγή στην φιλοσοφία του τέλος πάντων.
Μέσα στο δωμάτιο υπάρχουν και αυτές οι πολύ παράξενες ανθρωπόμορφες μορφές με παραμορφωμένα χαρακτηριστικά. Ένας κυρίουλης με έξι μάτια, ένας άλλος κύριος με παραμορφωμένο κάπως στραβό πρόσωπο οι άλλοι με μια μούρη σαν βεντάλια κάπως που από ό,τι κατάλαβα ήταν η γυναίκα του Κλάρκ και παίξανε ξανά αυτό το ρόλπλει που είχαμε δει στην αρχή της ταινίας αυτή τη φορά με τον Κλάρκ να είναι ακόμη πιο επιθετικός και να προσπαθεί να αναδείξει το δίκιο του μέσα από αυτό η Μέριόσο προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία της μετά από λίγο το χάνει και απλά αρχίζει να τον βρίζει και να τον λέει παρανοϊκό κλπ και εκεί που τέλος πάντων καταφέρνει κάπως να τον κάνει να την λύσει και να φύγουν από αυτόν τον χώρο εμφανίζεται ο τρίμετρος ξέρω εγώ Captain Clark στον οποίο ο δικός μας ο Clark αναφέρεται σε πρώτο πρόσωπο δηλαδή εμείς και όχι εσύ και εκεί που νομίζεις ότι τον σηκώνει για να τον αγκαλιάσει αρχίζει να τον τρώει Κατά κυριολεξία και μετά έχουμε το όλο ας πούμε τελικό chase sequence στο οποίο είτε συνδιέφερε είτε όχι η ταινία ανέβαζε σπίεση λίγο πολύ.
Αυτή η οντότητα του Κάπτεν Κλάρκ ήταν πραγματικά τρομακτική και λειτουργήσε πάρα πολύ ωραία η επιλογή να είναι αυτός ο οποίος θα είναι το τελικό τέρας ας πούμε που είναι στην ουσία ένα κατασκεύασμα της ψυχολογίας του Κλάρκ. και το αντίβαρό του σε αυτή την αλλαγή και την κάπως συνειδητοποίηση που έβλεπες ότι άρχισε να κάνει μέχρι που εν τέλει τον έφαγε τιμωρώντας τον κάπως για αυτό.
Μετά από αυτό το chase sequence λοιπόν ήταν αρκετά επικίνδυνο το πώς θα το έκλεινε όλο αυτό η ταινία και ήθελε πάρα πολύ μεγάλη προσοχή και έγινε με τον πιο τέλειο και backroom στρόπο που θα μπορούσε να γίνει. Η Ασυνκ λοιπόν βρίσκει την Μέρι, την παίρνει και εκεί που νομίζεις ότι έχει σωθεί από τον διάλογο αυτό που έχει με τον Μάρκ Ντούπλας καταλαβαίνεις ότι μπορεί και να είναι λίγο σκούρα τα πράγματα.
Και μετά από αυτόν τον τελικό διάλογο βλέπουμε διάφορες εικόνες με κάποια πράγματα που είδαμε μέσα στην ταινία να αντικατοπτρίζονται κάπως στα backrooms και την Μέρη ως μια πλέον παραμορφωμένη οντότητα και αυτή να κάθεται ακινήτη σε μια καρέκλα χωρίς να λέει η ταινία άμα ήταν η ίδια η Μέρη ή κάποιος επίσης αντικατοπτρισμός της.
Προσωπικά το λάτρεψα και το θεωρώ πάρα πολύ σωστό το γεγονός ότι η ταινία σε αφήνει με ερώτημα, με πολλά ερωτήματα βασικά. Δεν ξέρω αν θα υπάρξουν sequels, δεν έψαξα να δω άμα ο ίδιος ο Parsons ανακοίνωσε ή είπε κάτι τέλος πάντων. Προσωπικά δεν θα το προτιμούσα και τόσο. Θεωρώ πως η ταινία αυτή λειτουργεί πάρα πολύ ωραία ως ένα αυτόνομο έργο από μόνη της.
Και το γεγονός ότι τελειώνει με ερώτημα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι χρειάζεται μία απάντηση. Και το λέω αυτό κυρίως επειδή είδα μία παρέα από πιτσιρίκια που καθόταν λίγο παραδίπλα μας τέλος πάντων στην αίθουσα που λέγανε «Δεν κατάλαβα τίποτα και κατευθείαν θα το ψάξω, δεν ξέρω, δεν κατάλαβα» και τέτοια. Κάτι το οποίο δείχνει απευθείας ότι έχεις χάσει την όλη ουσία της ταινίας.
Γι' αυτό είπα και στην αρχή ότι δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή η ταινία στοχεύει σε ένα πιο ιντερνετικό κοινό τέλος πάντων και το ανέφερα και στο βίντεό μου που ανέβασα στα social ότι αυτή η ταινία δεν είναι για όλους τέλος πάντων ξεκάθαρα. Είναι πασφανές ότι ζούμε σε μια εποχή στην οποία το κινητό έχει γίνει η προέκταση του χεριού μας και το χρησιμοποιούμε συνέχεια και όλη τη μέρα.
Δεν κατηγορώ κανέναν για αυτό και εγώ το κάνω φυσικά. Αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ότι το κόντεντ το οποίο καταναλώνουμε μανιακώς και καθημερινά από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση ως προς το δομικό του όλου πράγματος με ένα κινηματογραφικό έργο. Ένα βίντεο στο TikTok είναι ένα προϊόν 30 δευτερολέπτων, 60 δευτερολέπτων, 90 δευτερολέπτων μέχρι εκεί που σου προσφέρει ουσιαστικά μία ολοκληρωμένη πληροφορία.
Ο στόχος από την άλλη ενός πετυχημένου κινηματογραφικού έργου είναι να σου προσφέρει τροφή για σκέψη να διεγείρει κάπως ακόμη περισσότερο την περίεργιά σου και γιατί όχι να σε αφήσει και με ερωτήματα αν αυτό ταιριάζει με το concept και την όλη ατμόσφαιρα του έργου που βλέπεις. Και για αυτούς ας πούμε που βγήκαν και είπαν είναι η πιο περίεργη ταινία που έχω δει και χάλια και δεν έχει να κάνει καθόλου με το lore και τέτοια είναι μία ξεκάθαρη ένδειξη της διαφοράς μας ας πούμε ως κοινό.
Γιατί εσύ ας πούμε που το λες αυτό έχεις μάθει να λαμβάνεις την πληροφορία σου με έναν πολύ συγκεκριμένο social media τρόπο. Και επαναλαμβάνω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κατηγορώ κάποιον και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εγώ δεν καταναλώνω υλικό των social media και χωρίς αυτό να σημαίνει φυσικά ότι δεν έχεις δικαίωμα να μην σου άρεσε η ταινία.
Απλώς τα κριτήρια με τα οποία σχηματίζουμε άποψη για ένα κινηματογραφικό έργο είναι πάρα πολύ διαφορετικά από τα κριτήρια για το αν σου άρεσε ας πούμε ένα βίντεο στο YouTube, στο Instagram, στο TikTok ή οπουδήποτε αλλού. Και γι' αυτό το λόγο φαίνεται ότι κάπως έχει διχάσει το κοινό η ταινία αυτή και κυρίως ας πούμε το ελληνικό κοινό γιατί αυτό άκουσα και από σχόλια και από γνωστούς μου τέλος πάντων γιατί πολλοί δεν έχουν την ίδια τριβή με το αντικείμενο του κινηματογράφου κάτι το οποίο φυσικά δεν είναι κατακριτέο και είναι πάρα πολύ θετικό το γεγονός ότι η ταινία αυτή κατάφερε να προσελκύσει ένα ας πούμε νέο κοινό της ηλικίας μου να πάει στο σινεμά και να δει μια ταινία έστω αν και αυτό γίνεται σπάνια σίγουρα έχεις κάτι παραπάνω να κερδίσεις Αυτά λοιπόν είχα να πω και με αυτό θα κλείσω το σημερινό επεισόδιο Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που ήσασταν μαζί μου για άλλη μια εβδομάδα Υπενθυμίζω στα γρήγορα για άλλη μια φορά Ότι ακούτε αυτό το podcast Σε YouTube, Spotify και Apple Podcast
Όσοι ακούτε από YouTube ένα like Ένα comment και ένα share θα βοηθούσαν πάρα μα πάρα πολύ Και όσοι ακούτε από Spotify και Apple Podcast Μην ξεχνάτε να ακολουθήσετε Τη σελίδα του podcast Πατάτε και το καμπανάκι να σας έρχονται ειδοποιήσεις Όποτε ανεβαίνει νέο επεισόδιο Και μια κριτική με 5 αστέρια ιδανικά Θα ήτανε ό,τι πρέπει Περιμένω φυσικά και τα δικά σας σχόλια αν σας άρεσε ή αν δεν σας άρεσε η ταινία, αν συμφωνείτε ή αν δεν συμφωνείτε με κάτι από αυτά που ανέφερα στο σημερινό επεισόδιο. Θα χαρώ πάρα πολύ να τα διαβάσω και να σας απαντήσω να έχουμε μια ωραία κουβέντα. Εννοείται και εμείς, καλώς εργόντων των πραγμάτων, θα τα πούμε σε κανένα δεκαήμερο από τώρα όπως το κόβω γιατί βγαίνει και Spielberg.
Μην τα ξεχνάμε αυτά. Αυτά λοιπόν, ελπίζω να σας άρεσε το σημερινό επεισόδιο όσο μου άρεσε και εμένα εγώ ήμουν, είμαι και θα είμαι ο Στέφανος Καραγιάννης και μέχρι την επόμενη φορά να είστε όλοι και όλες καλά και γεια σας
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
