The Bear: Σεζόν 5 - Είναι το Φινάλε που Άξιζε η Σειρά; | #36
ΠΟΠκαστΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ύστερα από πέντε σεζόν γεμάτες άγχος, συγκίνηση, οικογενειακές συγκρούσεις και αμέτρητα "Yes, Chef!", το The Bear έριξε αυλαία. Στο σημερινό επεισόδιο του ΠΟΠκαστ κάνουμε μια ανασκόπηση της τελευταίας σεζόν και συζητάμε για το μεγάλο φινάλε της σειράς. Ήταν ένας επίλογος αντάξιος της σειράς; Και υπάρχουν προοπτικές για μια πιθανή συνέχεια;
Καλή ακρόαση!
Επίσης διαθέσιμο στο YouTube και στο Apple Podcasts
Βρίσκετε το ΠΟΠκαστ και το φαντασμαγορικό του content σε...
- TikTok
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Θέλω διακοπές, όπως μπορεί να έχετε καταλάβει. Και τι θα κάνω γι' αυτό, θα πάω διακοπές. Σε λίγες μέρες από τώρα βέβαια πρέπει να κάνω λίγη υπομονή. Όπως πάντα, άλλωστε. Μπήκε η Ούλις, by the way. Καλό μήνα, θα μου πεις βέβαια έχει καμιά βδομάδα που μπήκε. Αλλά όπως και να έχει η ευχή είναι ευχή. Σήμερα είναι τρίτη που τη σημαίνει νέο επεισόδιο.
Όχι πάντα, αλλά η προσπάθεια μετράει. Όλοι δουλεύουμε για το consistency. και το consistency ποτέ δεν είναι consistent τι είπα ο άνθρωπος πολύ φιλοσευμένος ήρθα σήμερα νομίζω ή βαρέσαν οι ζέστες κάτι από τα δύο το δεύτερο είναι δεδομένο σίγουρα όπως πολύ καλά έχετε καταλάβει στο σημερινό επεισόδιο του podcast θα μιλήσουμε για την πέμπτη και τελευταία σεζόν του The Bear, νομίζω είναι η πρώτη φορά που καταπιανόμαστε με αυτή την αγαπημένη σειρά εδώ στο podcast, πέρυσι άργησα λίγο να δω την τέταρτη σεζόν και θα ήταν κάπως ετεροχρονισμένο το επεισόδιο οπότε δεν το έκανα.
Δεν θυμάμαι να αναφέρθηκα ποτέ αλλά δεν έχει σημασία γιατί σήμερα θα κάνουμε και ένα γενικό έτσι απολογισμό της σειράς πένω του να μιλήσουμε για την νέα σεζόν. Πατροπαράδοτα λοιπόν ένα μεγάλο μέρος του σημερινού επεισοδίου θα είναι spoiler free επομένως όσοι δεν έχετε δει ακόμη τα νέα επεισόδια μπορείτε να μείνετε και όταν έρθει η στιγμή να εμβαθύνω θα προειδοποιήσω φυσικά και θα τα πάρουμε λίγο ένα-ένα τα επεισόδια.
Πριν όμως πούμε στο ψητό του σημερινού επεισοδίου να σας επενθυμίσω ότι ακούτε αυτό το podcast σε YouTube, Spotify και Apple Podcast. Όσοι ακούτε από YouTube ένα like, ένα comment και ένα share θα βοηθούσαν πάρα μα πάρα πολύ να γίνει η παρέα αυτό το podcast ακόμη μεγαλύτερη και όσοι είστε από Spotify ή Apple Podcast ακολουθείτε την σελίδα του podcast και πατάτε και τον καπανάκι για να σας έρχονται ειδοποιήσεις όποτε ανεβαίνει νέο επεισόδιο.
Παπάκι Popka Show είναι το handle του podcast του για το Instagram και για το TikTok όπου συχνά πυκνά ανεβαίνουν βιντάκια με spoiler free reviews για ταινίες και σειρές, πολλές φορές και για κάποιες που δεν έχω το χρόνο να μιλήσω μέσα στα επεισόδια κι είναι με το γραφικά νέα και φυσικά όλες οι ανακοινώσεις αυτού εδώ του podcast.
But we have each other and nothing left to lose. You ready? Every second counts, baby. Next course, fire! I spent so much time running from this place. Turned out to be the best spot for me. You did this. Everybody did this. Υπάρχουν πάντα πλευρά. Κάθε νύχτα. Βλέπω όλους σας και σας αγαπώ πολύ. Αυτό είναι πώς κρατάμε αυτό το μέρος.
Αυτό είναι το μπέρα. Σεφ! Η πέντη σεζόν του The Bear λοιπόν ξεκινάει ακριβώς από το σημείο που μας άφησε η προηγούμενη με τον Κάρμι να ανακοινώνει στην Σίδνεϊ τον Ρίτσι και την Νάταλη Την αποχώρησή του από το εστιατόριο μόλις βέβαια σταθεροποιηθούν κάπως τα πράγματα γιατί είναι ακόμη προφανώς πάρα πολύ ρευστά, το χρονόμετρο του Άγγλι Τζίμι μηδένισε και τόσο το εστιατόριο όσο και οι χαρακτήρες βρίσκονται σε μια κατάσταση πλήρους αβεβαιότητας.
Αρχικά να πω ότι το The Bear είναι μία από τις αγαπημένες μου σειρές των τελευταίων χρόνων. Γενικά και ως ένας άνθρωπος περισσότερο του κινηματογράφου και όχι τόσο της τηλεόρασης, είναι αρκετά πιο δύσκολο να με κερδίσει μία τηλεοπτική σειρά και πραγματικά να δεθώ μαζί της και με τους χαρακτήρες, κυρίως λόγω του ότι το περιεχόμενο στις streaming πλατφόρμες της σήμερων ημέρα είναι άπειρο εκεί έξω και μέσα σε αυτήν την χωματερή περιεχομένου, γιατί δεν μπορείς να την πεις βιβλιοθεί και ο καθένας πετάει από μία ταινία και τρεις σειρές προκειμένου να πληθύνει εν πάση περιπτώσει το περιεχόμενο και οι streaming πλατφόρμες να αυξάνουν τα κέρδη τους και να υπερισχύουν όσο περισσότερο γίνεται στην κινηματογραφική και τηλεοπτική βιομηχανία.
Είναι πραγματικά δύσκολο να βρεις κάτι που να αξίζει και που έχει κάτι να σου πει τέλος πάντων και σε αυτήν την κατηγορία, σε αυτήν την μειονότητα εμπίπτει και το The Bear. Μία σειρά η οποία ξεκίνησε με ένα πολύ απλό πρέμις. Έτσι κατά με οι καλύτερες σειρές ξεκινούν από απλές ιδέες καθημερινών καταστάσεων ας πούμε κάτι που μπορεί να συναντήσεις και στην πραγματική σου, στην καθημερινή σου ζωή.
Έτσι είναι και το The Bear. ξεκινάει ως μια ιστορία ενός μονίμως αγχωμένου παγκοσμίου φήμης σεφ ο οποίος αφήνει τέλος πάντων τις μεγάλες κουζίνες και επιστρέφει στο Ζικάγο μετά τον τραγικό θάνατο του αδερφού του για να κουβαλήσει στις πλάτες του το εστιατόριό του. Η ιδέα αυτή εξελίσσεται σε μια φανταστική πρώτη σεζόν η οποία παντρεύει κάπως την κομμωδία με διάφορες καταστάσεις και προβλήματα τα οποία καλούνται οι χαρακτήρες να αντιμετωπίσουν και φυσικά κάποιες πιο συναισθηματικές στιγμές που βλέπεις στην εσωτερική πάλι των χαρακτήρων λόγω αυτών των κομικών στιγμών που ανέφερα κόλλησε κάπως σαν ρετσινιά το είδος της κομμωδίας σε αυτήν την σειρά και το κουβαλάει μέχρι και σήμερα σε διάφορα βραβεία και κατηγορίες τέλος πάντων δεν ξέρω για ποιον λόγο και μετά την εξαιρετική πρώτη σεζόν και φυσικά όλα τα βραβεία που έλαβε η σειρά έσκασαν και 8 τσουβά για λεφτά και ήρθε μια ακόμη καλύτερη δεύτερη σεζόν η οποία αφού ολοκληρώθηκε και η σειρά γενικότερα νομίζω μπορώ να το πω και επίσημα ας πούμε ότι είναι η καλύτερη σεζόν του Βεμπέαρ
Ο χρόνος που πιέζει το σενάριο, η δομή του είναι απλά κορυφή και μετά έρχεται μια τρίτη σεζόν, ίσως η πιο αμφιλεγόμενη της σειράς, κυρίως λόγω της ταχύτητάς της. Τέλος πάντων, η δεύτερη σεζόν μας είχε με μονίμως πατημένο τον κάζι, στην τρίτη ρίξαμε λίγο ταχύτητα και πολλοί είπανε μάλιστα ότι κάπου εκεί τέλος πάντων χάθηκε και η μαγεία του The Bear.
Εγώ θεωρώ ότι η τρίτη σεζόν ήταν απαραίτητη για τη σειρά ακριβώς όπως ήταν. Ήταν η ευκαιρία μας να γνωρίσουμε ακόμη καλύτερα τους χαρακτήρες και να διαβάσουμε την ψυχοσύνδεσή τους. Να δευθούμε ακόμη περισσότερο με την οικογένεια και έκτισε μια πολύ ωραία διαφορετική ατμόσφαιρα. Κατ' εμέ η πιο αδύναμη ας πούμε σεζόν της σειράς ήταν η τέταρτη.
Έχει φυσικά κάποια πάρα πολύ δυνατά στοιχεία, έχει κάποια πράγματα τα οποία θα περίμενε κανείς να τα δει από την τρίτη σεζόν, αλλά είναι η μοναδική σεζόν της σειράς που μπορείς να πεις ότι έχει μερικά φιλερ επεισόδια, δηλαδή ένα-δύο μου έρχονται σε μυαλό αυτή τη στιγμή. Και όταν, γενικά τώρα, όταν μια σειρά έχει φιλερεπισόδια καταλαβαίνεις ότι κάνει μια μικρή κοιλίτσα σε εκείνο το σημείο τέλος πάντων.
Έκλεισε πολύ ωραία βέβαια η τέταρτη σεζόν με ένα φινάλε το οποίο θα μπορούσε άνετα να σταθεί ως το τέλος της σειράς ας πούμε και να πεις ότι εκεί το κλείνουμε μάγκες. Δεν είναι ίσως το τέλος που θα περίμενε κανείς αλλά είναι ένα αξιοπρεπές φινάλε, ένα τίμιο φινάλε. Σύντομα ήρθε και η ανακοίνωση για την πέμπτη σεζόν και εκεί άρχισα να πιστεύω ότι κυρίως και λόγω των μερικών αδυναμιών της τέταρτης πίστευα ότι για μια πέμπτη σεζόν υπήρχε ο κίνδυνος να το τραβήξει από τα μαλλιά.
Κάτι το οποίο ευτυχώς δεν έγινε, κάθε άλλο δηλαδή και πριν ξεκινήσω να μιλάω για την πέμπτη σεζόν αρχικά να συγχαρούμε τους δημιουργούς που ξέρω ότι μας ακούνε φυσικά που μέσα σε τέσσερα χρόνια είδαμε πέντε σεζόν της σειράς δηλαδή και δεν περιμέναμε κανένα δύο τρία χρόνια να ξεχάσουμε τι βλέπαμε σαν τις διαφημίσεις του Star που και εκεί βέβαια άμα ξεχάσεις τι βλέπεις δεν είναι πάρα πολλές οι πιθανότητες δηλαδή ή το πράσινο μήλι ή το ντιτανικό θα δείχνει ο Τώρα στα της πέμπτη σεζόν αρχικά σηκώνω τα χέρια ψηλά με αυτό που εν τέλει είδαμε.
Δεν είχα και τις υψηλότερες προσδοκίες κυρίως γιατί δεν ήξερα πώς θα το διαχειριζόντουσαν το όλο πράγμα. Είναι και τελευταία σεζόν πρέπει κάπως να κλείσουν τους χαρακτήρες και είναι και λίγο σημείο των καιρών το γεγονός ότι οι τελευταίες σεζόν αγαπημένων σειρών σε αφήνουν με μια πικρία στο τέλος. Και συνήθως αυτό παίρνει μπάλα και ολόκληρη τη σειρά που δεν ισχύει, απλά η τελευταία σεζόν ήταν για τον Κάδο.
Κατ' αρχάς να πω ότι την είδα δύο φορές σεζόν, έτσι πατροπαράδοτα όποτε βγαίνουν τα επεισόδια τα βλέπουμε όλα μαζί ως σωστοί άνεργοι. Και τα βλέπουμε και άλλη μία φορά με παρέα, έτσι κάνουμε. Κατ' αρχάς να πω ότι το πρώτο πράγμα που με έπιασε κάπως off guard για την σεζόν ολόκληρη Είναι ότι όλα αυτές τα επεισόδια εκτελήσονται σε μία μέρα πέραν του φινάλευσης Είναι μια πάρα πολύ έξυπνη κίνηση, σαν μια τελευταία παράσταση ρε παιδί μου Σαν ένα τελευταίο βράδυ στην κουζίνα, κάπως έτσι Γενικά το The Bear έχει αυτό το element of surprise της σεζόν του Δηλαδή αν το καλοσκεφτείς δεν υπάρχει μια τυπική φόρμουλα Και κάθε σεζόν ακολουθεί το δικό τους ξεχωριστό μονοπάτι Είτε από άποψη δομής είτε από άποψη οπτικής των χαρακτήρων Και αυτός είναι και ένας λόγος που είναι εξίσου ενδιαφέρουσος σε ένα rewatch η σειρά Μεταξύ των σεζόν δηλαδή δεν αλλάζουν μόνο τα arcs των χαρακτήρων αλλά και όλο το οπτικό, ακουστικό θέαμα που έχει σαν θεατής.
Σε αυτή την πέμπτη και τελευταία σεζόν λοιπόν βρισκόμαστε σε μια βροχερή μέρα στην πόλη του Σικάγου, όχι απλά βροχερή, κατακλυσμός γίνεται βασικά, και η ομάδα πρέπει να αντιμετωπίσει τα ανοιχτά προβλήματα μεταξύ τους, τον οικονομικό κλειό που σφίγγει και μεταξύ αυτών και τις ζημιές στο εστιατόριο από την νεροποντή. Έτσι μια πολύ γενική άποψη και αυτό που μου άφησε ως αίσθηση τέλος πάντων η σειρά είναι ότι πρόκειται για μια από τις καλύτερες τελευταίες σεζόν που έχουμε δει ποτέ.
Όπως ανέφερα και πριν αυτό το φαινόμενο είναι εξαιρετικά σπάνιο αλλά από ό,τι φαίνεται συμβαίνει ακόμα. Υπάρχει έτσι η ελπίδα, υπάρχει ένα φως στον ορίζοντα. Το character work είναι καταπληκτικό και παρά όλο που έχει περάσει ένας χρόνος που έχεις να δεις τη σειρά, χωρίς κανένα πολύ δοσιακό watch, απευθείας, με το που βλέπεις δηλαδή αυτούς τους χαρακτήρες, κατευθείαν δημιουργείται ένα οικείο περιβάλλον.
και στο κομμάτι της ανάπτυξης των χαρακτήρων να πούμε ότι ο πύχης ανέβηκε πολύ ψηλά μιας που η όλη ιστορία εκτελήσεται στην ίδια μία μέρα δεν υπάρχουν ούτε εκτενή flashbacks ούτε μονόωρα επεισόδια που να εστιάζουν στους χαρακτήρες όπως προηγούμενη σεζόν με το οικογενειακό δείπνο ή τον γάμο τέλος πάντων στην προηγούμενη είναι καθαρό The Bear, 9 στις 10 σκηνές βρισκόμαστε μέσα στην κουζίνα, στον παλμό, στην καρδιά της μάχης Και σκεφτόμουν και όλος βλέποντας την σεζόν αυτή ότι κάνει και ένα βήμα πίσω, πολλά βήματα πίσω βασικά, προς την πρώτη σεζόν.
Όπως ξεκίνησε δηλαδή με τα προβλήματα στην κουζίνα να αποτελούν το βασικό plot device και ταυτόχρονα αυτήν την συναισθηματική πίεση που αισθάνεται ο κάθε χαρακτήρας σε αυτό το χώρο. Οπότε γυρνάμε κάπως πίσω στο παλιό καλό The Bear Φυσικά όλοι οι χαρακτήρες έχουν τις στιγμές τους Όλοι έχουν ένα παρελθόν Το έχουμε δει εκτενέστατα στις προηγούμενες σεζόν Έχουν ένα συναισθηματικό υπόβαθρο Και αυτό βγαίνει φυσικά στις σκηνές και με έναν πάρα πολύ φυσικό τρόπο Δεν σε βοβαρδίζει με νέους χαρακτήρες Και ούτε υπάρχει ανάγκη να το κάνεις σε αυτό το σημείο που βρισκόμαστε Ούτε σου ξανασυστήνει άτομα στην ουσία τελειώνουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε με αυτή την οικογένεια να χαροπαλεύει στην κουζίνα και αυτό είναι το φόκους της σεζόν τώρα για τις ερμηνείες θυναπώ τρεις είναι οι πυλώνες οι οποίοι κρατάνε σταθερό το The Bear είναι το σενάριο είναι η σκηνοθεσία και το μοντάζ που πάνε μαζί και είναι και οι ηθοποιοί που ανέκαθεν έτσι κι αλλιώς και βλέποντας και αυτή τη σεζόν δεν
καταλαβαίνεις καν ότι είναι ένας ηθοποιός που παίζει οι ηθοποιοί έχουν εναρμονιστεί πλήρως με τους χαρακτήρες που υποδίονται και αυτό δεν είναι τυχαίο φυσικά, είναι αποτέλεσμα μιας εξαιρετικής δουλειάς στην σκηνοθεσία. Το τρίπτυχο Jeremy Allen White, Άιον Τέμπυρη και Έμπον Μός Μπάκραχ είναι κορυφή. Όλο το υπόλοιπο κάστ που τους πλαισιώνει φυσικά είναι φανταστική και το να τους βλέπεις τον καθένα ξεχωριστά να παίζει και σε διαφορετικά projects, σε ταινίες κλπ, ενώ τους γνώρισες μέσα από αυτή την σειρά είναι πάρα πολύ ωραίο. Όλοι οι ηθοποιοί είναι πραγματικά ένας και ένας και θα χαρώ πάρα πολύ να τους ξαναδώ στην οθόνη σε ένα διαφορετικό project.
Βγαίνει τον Οκτώβριο και το The Social Reckoning το sequel του The Social Network θα πρωταγωνιστεί εκεί ο Jerry Μέλεν Βάιτ οπότε πιστεύω πως θα είναι μια ευκαιρία να ξεδιπλωθεί κάπως αυτό το ταλέντο και στον χώρο του κινηματογράφου. Κάτι που παρατηρήσω τώρα εκ πρώτης όψεως βλέποντας στα νέα επεισόδια, είναι η αλλαγή στο aspect ratio, μια ξεκάθαρα αρτιστική επιλογή που βγάζει νόημα, καθιστά το περιβάλλον της κουζίνας ακόμη πιο κλειστοφοβικό από όσο ήταν και δίνει και ένα πιο ευρύ σκόπ στην ομάδα.
Μου άρεσε αρκετά αυτή η επιλογή. Είναι έτσι μικρές αλλαγές που κάνουν τεράστια διαφορά στο υποσυνείδητο του θεατή. Η σκηνοθεσία και η κινηματογράφηση είναι απίστευτη. Ο ρυθμός είναι ξεκάθαρα για πίντζινγκ, δεν σε αφήνει σε ησυχία πραγματικά και νομίζω πως αυτή η σεζόν μπορούμε να πούμε ότι σίγουρα ανήκει στο top 3 των καλύτερων σεζόν της σειράς.
Μαζί με την πρώτη και τη δεύτερη φυσικά. Ένα πάρα πολύ ωραίο κλείσιμο για μια από τις καλύτερες σειρές των τελευταίων χρόνων κατά εμέ. και νομίζω με αυτό θα κλείσω το spoiler free κομμάτι του σημερινού επεισόδιου θέλω να αναφέρω κάποια πραγματάκια με spoilers γιατί εντάξει όσο να πεις είναι τελευταία σεζόν συμβαίνουν μερικά αρκετά σημαντικά πράγματα επομένως αν δεν έχετε παρακολουθήσει τα επεισόδια σε αυτό το σημείο μπορείτε να πατήσετε ένα pause και να επιστρέψετε όποτε θέλησετε αργότερα και όσοι τα έχουμε παρακολουθήσει πάμε να τα πάρουμε με τη σειρά γιατί έχω κάνει και σημειώσεις εδώ στο κινητό μου, βλέποντας τα επεισόδια δηλαδή, πρώτη φορά που το κάνω αυτό για σειρά.
Μπράβο μου, υπάρχει πρόοδος να το αναγνωρίζουμε αυτό. Και να ξεκινήσουμε με το πρώτο επεισόδιο, το πρώτο και το δεύτερο βασικά. Η σεζόν ξεκινάει με το άγχος όλων μέχρι να φτάσουν στη δουλειά που είναι κλασικό The Bear. Κάνει ένα πολύ ωραίο setup το πρώτο επεισόδιο για τη σεζόν και μια υπενθύμηση για το που βρισκόμαστε όσον αφορά την υπόθεση.
δεν κάνει βαρύ exposition, ούτε εξοδεύει 10-15 λεπτά να σου εξηγήσει τι συνέβαινε και πού βρισκόμαστε. Έχεις τις περικοπές τελικά, έχεις τον χρόνο που τελείωσε, έχεις το συμφωνητικό κλπ. Όλα αυτά αναφέρονται έμεσα ή άμεσα, μιας που συνέβησαν την προηγούμενη μέρα στην ουσία. Εμφανίζονται σιγά σιγά όλα τα κλασικά προβλήματα, ο Σολίνας, το σύστημα της παραγγελίας, είναι κλασικά προβλήματα που θα έβλεπες σε αυτήν την νέη σειρά.
και η τελευταία σκηνή του πρώτου επεισοδίου που περιμένεις να σκάσει ο Σολίνας και βλέπουμε τα μούτρα του Πόλου Ράντι είναι εντάξει όλα τα λεφτά. Και στο δεύτερο επεισόδιο το άγχος στην κουζίνα συνεχίζεται φυσικά και είναι φανταστικό το πως η σειρά αυτή μέσα στο συνεχές τρέξιμο που τρέχεις τρέχεις και δεν φτάνεις καταφέρνει τόσο καλά να δείξει τις προσωπικές ανησυχίες των χαρακτήριων π.χ. η Νάταλη που αφήνει το παιδί στη μάνα της και δεν την εμπιστεύεται και την ακούει όλη την ώρα και ρωτάει ταυτόχρονα αν είναι περίεργο αυτό που κάνει έχεις και τον Μάρκους που έχει το άγχος με τον μπαμπά του τέλος πάντων ταυτόχρονα σου υπενθυμίζει και τη σχέση μεταξύ τους χωρίς απαραίτητα να μιλάνε οι χαρακτήρες δηλαδή η φωτογραφία αυτή που δείχνει ο Ρίτσις τον Κάρμι και τώρα που ανέφερα και τον Ρίτσι πιστεύω ότι έτσι κι αλλιώς ο Ρίτσι ήταν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες σε αυτή τη σεζόν έγινε ακόμη πιο αγαπημένος φαίνεται ακόμη αυτή η προσπάθειά του να συνεχίζει να βελτιώνεται
από το πρώτο επεισόδιο δηλαδή με τα μάξια που ακουμπάει τα αντικείμενα με τις προτάσεις που κάνει με τα λάδια και τα κεριά κάτι που μπορεί να είναι τελείως άσχετο εκείνη τη στιγμή αλλά αυτός κάνει την πρόταση στα πλαίσια ας πούμε και της δικής του προσωπικής βελτίωσης. Ταυτόχρονα ο Κάρμι δεν έχει ανακοινώσει ακόμη στην υπόλοιπη ομάδα τι αποφάσισε για το εστιατόριο και τις αλλαγές που έκανε στο συμφωνητικό οι υπόλοιποι δεν ξέρουν ότι ο Κάρμι φεύγει και η αποκάλυψη αυτή γίνεται στο τρίτο επεισόδιο πολύ νωρίδερα από ότι θα το περίμενα είναι η αλήθεια θα περίμενα δηλαδή σε κάποια στιγμή μεγάλης έντασης να ξεφουρνιστεί και αυτό και κάπως να μείνουν όλοι παγοκολώνες, έγινε με κάποιον τρόπο, απλά όχι στο timing που το περίμενα.
Είναι πολύ ωραίος και ο λόγος του Κάρμη σε εκείνο το σημείο, είναι λίγο σαν να παγώνει ο χρόνος μέσα σε αυτή τη διαδικασία του άγχους, της προετοιμασίας κλπ. και λοιπά. Οι ΦΑΚ εντωμεταξύ συνεχίσουν ακάθεκτοι το έχω σημειώσει να το πω αυτό μέσα σε όλο το άγχος το μαγαζί βρίσκεται στα πρόθυρα της πώλησης και στον ακλήση με τα νερά να τρέχουν 6 και 2 ηλίθιους να κακαρίζουν έβαλες για τον Ρίτσι τους πιο αδέξιους ανθρώπους να λύσουν το πρόβλημα εντωμεταξύ ο Ρίτσι όταν έρχεται η στιγμή να λύσει τέτοια μικρά προβλήματα μικρά τέλος πάντων. Είναι σαν σε κάποιες φάσεις άγχους να επιστρέφει ο παλιός ο Ρίτσι στο πρόσωπο του καινούριου και είναι πολύ ωραίο αυτό. Η Σίδνει έχει έναν κάπως πιο αρχηγικό ρόλο κυρίως λόγω του ότι αυτή θα αναλάβει από εδώ και πέρα το μαγαζί και είναι πάρα πολύ ωραίο πως αυτή η σειρά έχει την ικανότητα να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στην κουζίνα. Εκεί που νομίζεις ότι τα καταφέραμε κουτσαστραβά και η Σίδνει τους λέει Πάμε τώρα να τα δώσουμε όλα και τέτοια.
Ξαφνικά τρυπάει το ταβάνι και βλέπεις δύο πόδια να προεξέχουν. Και εκεί είναι που επιστρέφεις στο σημείο μηδέν πάλι. Το τέταρτο και το πέμπτο επεισόδιο συνεχίζουν με έναν κλιμακούμενο τρόπο. Έχεις τις συναισθηματικές σκηνές στο μεταξύ. Έχεις στο τέλος και το cliffhanger στο τέταρτο και το πέμπτο επεισόδιο. Δεν θυμάμαι πού είναι.
Με το τυπά από τα αστέρια Μισελέν που έχει κάνει κράτηση. υποτίθεται από τα στέρια Μισελέν στο τέλος μαθαίνεις ότι τελικά δεν ήτανε και εκεί είναι που χτυπάει αγωνία κόκκινο και μετά έχουμε το έκτο και το έβδομο επεισόδιο που ειδικά το έβδομο δεν ξέρω είναι το καλύτερο επεισόδιο της σειράς μπορεί και να είναι ο ρυθμός που σε βαράει αλίπητα το άγχος στα μάτια όλων των χαρακτήρων η μουσική πραγματικά αυτό το επεισόδιο είναι παραδειγματικό επεισόδιο για το πως κάνουμε τηλεόραση. Είναι μάθημα δηλαδή. Οι ισορροπίες μέσα σε αυτό το επεισόδιο, ο τρόπος με τον οποίο δηλαδή αντισταθμίζει την αγωνία τις πιο συναισθηματικές και προσωπικές στιγμές, το χιούμορ φυσικά που δεν λείπει από κανένα επεισόδιο. Είναι απλά masterclass για όποιον βρίσκεται στον χώρο της τηλεόρασης.
Και φτάνουμε και στο τελευταίο επεισόδιο το οποίο έχει αυτήν την δύσκολη δουλειά να κλείσει τον κάθε χαρακτήρα με τον τρόπο με τον οποίο πρέπει και αυτό κάνει κιόλας ξεκινάμε με τον Κάρμι να απαντά στις κλήσεις που αγνοούσε την προηγούμενη ημέρα και ανακαλύπτουμε τέλος πάντων ότι εν τέλει αυτός που καλούσε ήταν ο πραγματικός Στάρμαν και όχι ο Μαϊμού που σε έλφιναν το προηγούμενο βράδυ. Του λέει τέλος πάντων την άποψή του για το εστιατόριο και έπειτα ο Κάρμι ανακοινώνει στην Σίντνεϊ ότι το εστιατόριο, πήρε δύο αστέρια Μισελέν, μάλιστα απευθύνεται και στην ίδια ότι ίδια τα πήρε τα δύο αστέρια σηματοδοτώντας έτσι μια νέα αρχή και για τους δύο χαρακτήρες και για την Σίντινεϊ που από εδώ και στο εξής θα είναι η σεφ του Δεμπέαρ και θα κουβαλήσει στις πλάτες της το εστιατόριο και για τον Κάρμι ο οποίος αλλάζει καριέρα όπως τον βλέπουμε πάει για job interview σε μια εταιρεία αρχιτεκτονικής από ό,τι κατάλαβα.
Πάει σαν παιδάκι πρώτη μέρα στο σχολείο τέλος πάντων. Είδαμε και μια εξαιρετική βουβή σκηνή με τον Κάρμι να βρίσκεται στο γραφείο στο The Bear και να κοιτάζει στον τοίχο κολλημένα όλα τα πιάτα του, το πόσο όμορφα είναι οπτικά και να συνειδητοποιείς και εσύ σαν θεατής ότι και αυτός βεβαίως ότι ποτέ πραγματικά δεν το ήθελε αυτό αλλά ήταν πάρα πολύ καλός. Ποτέ δεν έκανε αυτό στην επιλογή για τον εαυτό του και ποτέ δεν ακολούθησε κάτι που αγαπάει πραγματικά οπότε αυτό πάει να ξεκινήσει τώρα μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο κλείνει ο χαρακτήρας του Ρίτσι νομίζω ο Ρίτσι ίσως έχει το καλύτερο χαρακτήρα σε όλη τη σειρά η σκηνή στο ψυγείο αφού συνειδητοποιεί ότι θα πρέπει να πετάξει με αεροπλάνο για πρώτη φορά σε ζωή του μόλις του ανακοινώνεται τέλος πάντων η ευκαιρία Είναι φανταστική σκηνή. Έχουμε και τα γενέθυλα της κόρης του και κλείνουμε κιόλας με τον Ρίτσι. Τα τελευταία εικόνα δηλαδή της σειράς είναι ο Ρίτσι να βρίσκεται στο αεροπλάνο και να κρατάει το χέρι της, δεν θυμάμαι πώς τη λένε.
Τζέσικα Νομίζω δεν είμαι σίγουρος Διαψεύστε με εν πάση περιπτώσει Την βρήκα εξαιρετική επιλογή αυτή Να κλείσουμε με τον Ρίτσερ Δηλαδή για κάπως απροσδόκητη Γιατί θα περίμενε κανείς ότι Σε αυτή τη σειρά θα κλίναμε με τον Κάρμι Μάλλον όπως αντίστοιχα Έκπληξη ήταν και το γεγονός ότι ανοίξαμε Με την Τίνα και όχι με κάποιον Πιο κεντρικό χαρακτήρα τέλος πάντων και έτσι σου δείχνει η σειρά ότι δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές και ενδιαφέρεται πραγματικά για όλους γιατί όλοι είναι μέλη της ίδιας οικογένειας και είναι αυτό που είπα και στο βιντεάκι στα social ότι σε αυτή τη σειρά δεν επιστρέφεις ούτε για την κουζίνα ούτε για την αγωνία αλλά για την ίδια την οικογένεια είναι οι χαρακτήρες και το πόσο ρεαλιστική είναι και το πόσο ενδιαφέρεσαι για αυτούς που σε κάνουν να επιστρέφεις κάθε φορά Η μόνη έτσι ανοιχτή πόρτα που αφήνει κάπως η σειρά, αν μπορεί να θεωρηθεί ανοιχτή πόρτα, είναι το franchise του Ήμπρα, το σχέδιο αυτό του Ήμπρα που δείχνει κιόλας ότι ανοίγουν ένα γκαράζ και προφανώς εκεί θα είναι το πρώτο ας πούμε παράρτημα του The Beef.
Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε μία spin-off σειρά χωρίς τους χαρακτήρες φυσικά του The Bear πέρα από τον Ήμπρα και όλο το κρου εκεί του The Beef. Αλλά αν έκλεισε και αυτό το κομμάτι εκεί στο τελευταίο επεισόδιο δεν υπάρχει κανένα θέμα. Καλώς έκλεισε. Δεν έχουμε καμία απέτηση. Νομίζω αυτά είχα να πω στο σημερινό επεισόδιο για την πέμπτη και τελευταία σεζόν του The Bear.
Ελπίζω να μην παρέλειψα κάτι πολύ σημαντικό. Δεν ξέρω. τα σχόλια φυσικά. Θέλω να ακούσω τις δικές σας απόψεις πάνω στην σεζόν αυτή. Τώρα το ανέφερα βέβαια σύντομα και στο προηγούμενο επεισόδιο την περίοδο που θα βγει η Οδύσσια. Εγώ θα λείπω για διακοπές. Παρ' όλα αυτά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε επεισόδιο. Σε δύο εβδομάδες από τώρα έρχεται νέο επεισόδιο podcast και αρχές Αυγούστου θα έρθει και το επεισόδιο για την Οδύση οπότε μην ανησυχείτε δεν ξέρω αν ανησυχούσατε κιόλας αλλά όπως και να έχει θα έχουμε επεισόδια είναι όλα προγραμματισμένα υπενθυμίζω για μια τελευταία φορά ότι ακούτε αυτό το podcast σε youtube spotify και apple podcast όσοι ακούτε από youtube ένα like ένα comment και ένα share θα βοηθήσουν πάρα μα πάρα πολύ και όσοι ακούτε από spotify και apple podcast ακολουθείτε την σελίδα του podcast πατάτε το καμπανάκι για να σας έρχονται ειδοποιήσεις όποτε ανεβαίνει νέο επεισόδιο και μία κριτική Ήταν η Δανική, εγώ ήμουν, είμαι και θα είμαι ο Στέφανος Καραγιάννης.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που ήσασταν μαζί μου για άλλο ένα επεισόδιο. Εμείς καλώς οργώνουν των πραγμάτων, θα τα ξαναπούμε σε δύο εβδομάδες από τώρα. Και μέχρι τότε να είστε όλοι και όλες καλά και γεια σας.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα