Carl Jung - Όνειρο με παγωμένο δέντρο
Psychobiographes, The Stories Behind The StoriesΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Μετά τη ρήξη των δύο διάσημων ψυχαναλυτών Καρλ Γιουγκ και Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Γιουγκ έπεσε σε βαριά κατάθλιψη. Έβλεπε στον ύπνο του παγωμένα τοπία ώσπου ένα βράδυ είδε ένα παγωμένο δέντρο να ανθίζει. Τι να σήμαινε το όνειρο αυτό; Συζητάμε με την ευκαιρία για τις "σκιώδεις" πλευρές του εαυτού μας και για την αφηγηματική δομή των ονείρων. Μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον μέσω των ονείρων ή λειτουργούμε ασυναίσθητα ως ντετέκτιβς βάσει στοιχείων της πραγματικότητας;
Ψυχοβιογραφία-Έρευνα: Α.Α. , Χ.Κ., Π.Τ
Έρευνα :Λέσχη Ψυχοβιογραφίας- Λόγω Ψυχής
Φωνή Carl Jung : Στέλιος Μοίρας
Ηχοληψία :Πρόδρομος Ταράσης
Μοντάζ - επεξεργασία: Γιάννης Παπαδόπουλος
Παραγωγή :AGO studios
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλώς ήρθατε στο podcast της Dreams Edition. Σήμερα συνεχίζουμε τη σειρά με έναν ακόμα βασικό θεωρητικό των ονείρων μετά τον που ήταν στο πρώτο επεισόδιο στο σημερινό επεισόδιο θα ταξιδέψουμε στον κόσμο του care, gost του μεγάλου Αλβετού ψυχιάτρου από την ομιλητική ψυχολογία με τις έννοιες του συλλογικού ασυνείδητου και των αρχετύπων μέχρι και τη σκιά. Θα μιλήσουμε για την προσωπική του ζωή κι ιστορία, αλλά και την κρίση και τη ρήξη με τον Φρόιντ.
Καθώς και την καταγραφή όλων αυτών των αναζητήσεων στο Κόκκινο Βιβλίο, ένα ταξίδι μοναχικό γεμάτο οράματα και φυσικά όνειρα. Σήμερα θα εξερευνήσουμε μαζί τη γλώσσα των συμβόλων και των ονείρων. Θα γνωρίσουμε τα αρχέτυπα και θα αναρωτηθούμε πώς μπορεί ο εαυτός μας να μας μιλήσει μέσα από εικόνες; Πώς μπορεί η συνάντηση με τη σκιά; Κατά τον να μας βοηθήσει στη δική μας προσωπική πορεία; Γεια σας γεια σου Αθηνά Γεια σου Χρήστο.
Πάμε να ξεκινήσουμε όπως κάνουμε κάθε φορά με κάποια στοιχεία για την ζωή του. Ωραία ας ξεκινήσουμε με κάποια πρώτα βιογραφικά και σιγά σιγά θα συμπληρώνουμε έτσι έννοιες και θα εστιάσουμε φυσικά και στις κομβικές στιγμές της ζωής του. Ο γιούνκ λοιπόν γεννήθηκε στις 26/07/1875 στο της Ελβετίας. Ήταν μοναχογιός ο μπαμπάς του ήταν ο Πολ. Ήταν προτεστάτης πάστορας ιερέας και η μητέρα του. Ήταν η έμιλι πρέπει, η οποία παρουσίαζε κάποια προβλήματα ψυχικής υγείας, ίσως από τις περιγραφές στο σήμερα καταλαβαίνουμε ότι μάλλον υπήρχαν και κάποια ψυχωσικά επεισόδια.
Αυτό φαίνεται πως όπως θα ήταν βέβαια αναμενόμενο, επηρέασε πάρα πολύ τον μικρό γιο τους, τον Κάρλ. Φυσικά δεν επηρέασε μόνο η μητέρα αλλά και ο πατέρας, διότι ως κληρικός ήταν σε μία φάση όπου έχανε την εσωτερική του πίστη. Ζητούσε πολύ όλο αυτό που κήρυττε και φανταζόμαστε πως όλο αυτό δημιούργησε ένα κλίμα που επηρέασε πολύ τον γιο τους. Η μητέρα παραδείγματος χάρη ξέρουμε ότι έβλεπε νεκρούς το βράδυ όταν έπεφτε το φως στη βιογραφία του. Ο γιούνκα αναφέρει ότι είχε κάποια οράματα, έβλεπε κάποιος τρομακτικές εικόνες.
Ο πατέρας του πάλι ο πάστορας συμμετείχε τέλος πάντων σε κηδείες. Αναλάμβανε αυτό το κομμάτι. Και μάλιστα έπαιρνε τον μικρό γιο σε όλες αυτές τις τελετές μαζί, οπότε καταλαβαίνουμε ότι υπήρχε ένα κλίμα πολύ έντονου μεταφυσικού και μιας τέτοιας διαπραγμάτευσης. Η μητέρα μάλιστα νοσηλεύτηκε για ένα διάστημα σε μια ψυχιατρική κλινική. Ο γιος στάλθηκε να μείνει σε μία θεία για ένα διάστημα. Στη συνέχεια το ζευγάρι χώρισε και στη συνέχεια επανενώθηκαν. Ξανασυνδέθηκαν όλοι μαζί.
Ο γιούνκ από μικρό παιδί παρουσιάζει ως εσωστρεφή. Ευαίσθητος με τάση προς το φανταστικό πως όλα τα παιδιά, αλλά καταλαβαίνουμε ότι και αυτές οι εμπειρίες θα το ενέτειναν αυτό το στοιχείο και βέβαια τον αφορούσαν από πολύ μικρό και για όλη του τη ζωή. Το κεφάλαιο των ονείρων που και μας αφορά πάρα πολύ σε αυτή τη σειρά επεισοδίων.
Μάλιστα καταγράφεται ένα όνειρό του από την ηλικία μόλις των 4 ετών. Το θυμάται χαρακτηριστικά και το αναφέρει και το περιγράφει. Παιδικό όνειρο γιουγκ, 4 ετών ετών. Σε ένα λιβάδι ανακάλυψα μια πέτρινη τρύπα. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά τράβηξα μια κουρτίνα και βρήκα ένα χρυσό θρόνο πάνω στο θρόνο. Υπήρχε ένα τεράστιο αντικείμενο σαν κορμός, δέντρο, όμως ο κορμός ήταν από δέρμα και γυμνή σάρκα και στην κορυφή σχημάτιζε κάτι σαν στρογγυλό κεφάλι χωρίς πρόσωπο και χωρίς μαλλιά.
Στην κορυφή του κεφαλιού υπήρχε ένα μόνο μάτι που κοίταζε ακίνητο προς τα πάνω. Παρέλυσα από τον τρόμο εκείνη τη στιγμή άκουσα τη φωνή της μητέρας μου. Ναι, κοίταξε τον αυτός είναι ο ανθρωποφάγος. Στη συνέχεια μεγαλώνοντας. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας, Εξειδικεύτηκε στη ψυχιατρική σε ένα διάσημο άσυλο της ζρίχης, υπό την καθοδήγηση ενός ανθρώπου έτσι που ήταν και ένας μέντορας πριν από τον Φρόιντ.
Ήταν αυτός ο πρώτος του μέντορας ο ίδιος. Και εκεί ξέρει, κίνησε και μία έρευνα πανών σε συσχετισμούς λέξεων των νοσηλευόμενων άρχισε να ανακαλύπτει και να αντιλαμβάνει την αξία του ασυνείδητου και όλη αυτή η εμπειρία. Τον οδήγησε στη θεωρία του sigmut όλη αυτή δηλαδή ιδέα με το ασυνείδητο με τον τρόπο που μιλούν οι άνθρωποι, τα παιδικά του όνειρα και γενικά τα όνειρά του. Και επειδή.
Εκεί κάπως σαν να δινότανε και μία έμφαση, αντιλαμβανόταν τέλος πάντων για τους νοσηλευόμενους ότι το κομμάτι της σεξουαλικότητας μάλλον κάπως επηρεάζει όλες αυτές τις εμπειρίες. Καταλαβαίνουμε ότι οι θεωρίες του Φρόιντ για τη σεξουαλικότητα, για το πώς όλο αυτό επηρεάζει τον ανθρώπινο ψυχισμό μάλλον ήταν αρκετά ελκυστικό για τον ίδιο. Κάπου ταίριαξε και το περιεχόμενο του παιδικού του ονείρου, επειδή είδε κάτι που έμοιαζε με. Σεξουαλικό όργανο και εκ των υστέρων σκεφτόταν ότι ίσως έχει κάποια αξία αυτή η θεώρηση του frod είχε επηρεαστεί πάρα πολύ και από το θάνατο του πατέρα του στα 20, όπου εκεί στράφηκε και στην ιατρική και για τα προς το ζην, ενώ αρχικά τον προόριζαν και εκείνον για ιερέα στράφηκε λοιπόν στην ιατρική και νομίζω ότι έψαχνε μέντορες γενικά στη ζωή του και ο bluler ήταν ένας τέτοιος μέντορας, ένας διάσημος ψυχίατρος. Χάρη σε αυτόν επικράτησε ο όρος σκιτσοφρένεια, αλλά και ακριβώς επειδή κάπου βρέθηκε μία κοινή συνισταμένη των δικών του απόψεων και της σημασίας που
έδινε στο ασυνείδητο με τις απόψεις του Φρόιντ, τελικά αποφάσισε να τον γνωρίζει τον φρόιντ, να συναντηθούν και μάλιστα λέγεται ότι στην πρώτη συνάντηση μιλούσαν ακατάπαυστα για 13 ολόκληρες ώρες. Αυτό έγινε το 1907 και παρόλο που οι συνάδελφοί του στην. Ζιρίχη των Πέτρεπαν γιατί δεν τους γέμιζε και πάρα πολύ το Μάτι. Τότε ο Φρόιντ, εκείνος όχι μόνο συνδέθηκε μαζί του, αλλά στην πορεία σχεδόν του πρότεινε αυτή η φιλική του σχέση να έχει και μία παράμετρο. Σχέσεις πατέρα και γιου το.
Οποίο δυναμίτησε πολύ τα πράγματα γιατί η αλήθεια είναι ότι ήρθαν πάρα πολύ κοντά και ο Φρόιντ τον αποδέχτηκε τον γιο και του ήταν και πάρα πολύ σημαντικός. Γιατί να πούμε; Καθώς θυμόμαστε και τα προηγούμενα μας επεισόδια, ήταν ο πρώτος μη Εβραίος. Ακολούθως του και αυτό του ήταν πάρα πολύ σημαντικό γιατί θα μπορούσε έτσι σιγά σιγά να ανοίξει και την πόρτα της αποδοχής της ευρύτερης κοινότητας.
Υπήρχε πολύ μεγάλη υποστήριξη, μιλούσαν πολλοί, έγινε ο πρώτος αν δεν κάνω λάθος Πρόεδρος της διεθνούς Ψυχαναλυτικής Εταιρείας, υπήρχε πολύ μεγάλη αποδοχή. Όμως υπήρχε και ένα μεγάλες διαφορές και στο πώς εξελίσσονταν οι θεωρίες τους, αλλά και το δυναμικό της σχέσης τους. Δηλαδή αυτό που λέει η Αθηνά, όταν ας πούμε ο Γιογκ του είπε ότι σε βλέπω σαν τον πατέρα μου, ας πούμε, αυτό λειτούργησε κάπως περίεργα στον Φρόιντ.
Να θυμηθούμε και το περίφημο ιδιοπό σύμπλεγμα που ήταν μία δική του έμπνευση και θεωρία άρχισε να αισθάνεται ο έναν ανταγωνισμό. Και ότι ας πούμε, ο Γιονγκ πιθανώς να θέλει να κυριαρχήσει, να. Επιβάλλει το δικό του κομμάτι. Από την άλλη εδώ και ο Φρόιντ, ακριβώς επειδή ήταν ο μόνος μη Εβραίος ακολουθός του. Ας πούμε του μαθητής του του έδινε το προβάδισμα και πίστευε ότι εκείνος θα είναι αυτός που στο μέλλον θα προωθήσει και θα συμβάλει στην αναγνώριση της ψυχανάλυσης.
Για αυτό κιόλας και τον πήρε και μαζί του και τον γιούνγκ και τον άλλο μαθητή του, τον φερένση τους πήρε μαζί όταν. Το Πανεπιστήμιο Κλαρκ της Μασσαχουσέ της στην Αμερική. Τον προσκάλεσε να κάνει κάποιες διαλέξεις και υπάρχει μία έτσι πολύ διάσημη συζήτηση που έκανα πηγαίνοντας με το πλοίο προς την Αμερική. Αντάλεσαν ιδέες και ερμηνείες για τα όνειρά τους και εκεί ο γιούνγκ του ανέφερε ένα όνειρο όπου σιγά σιγά κατεβαίνοντας κάποιους ορόφους σε ένα σπίτι που θεωρούσε ότι είναι ο εαυτός του.
Αυτό το σπίτι, ας πούμε και πιο πολλά πράγματα για αυτούς τους συμβολισμούς. Στο τελευταίο πάτωμα. Σκελετούς ο γιούνγκ, ο οποίος είχε αρχίσει να αναπτύσσει κάποιες ιδέες για το λεγόμενο συλλογικό ασυνείδητο που επίσης ήταν παρακάτω, το θεώρησε αυτό το όνειρο ως ένα ενδεικτικό όνειρο, ένα άνοιγμα σε μία ολόκληρη καινούργια θεωρία αυτή του συλλογικού ασυνείδητου, ενώ για τον freuit αυτό ερμηνευόταν σαν μία επιθυμία του γιουγκ να δει κάποιον να σκοτώνεται.
Και αναγκάστηκε και ο γιου μου να του πει ότι ναι, ίσως έχεις δίκιο, θα θελα να σκοτώσω την γυναίκα και την αδερφή της γυναίκας μου. Αναγκάστηκε τελικά δηλαδή να πει ψέματα, ενώ δεν το πίστευα καθόλου αυτό και αυτό ήταν πολύ ενδεικτικό για τον γιούν ότι τελικά ο ήταν αρκετά κλειστός σε διαφορετικές ερμηνείες από αυτές που έχετε στο μυαλό του όταν βοηθήσω και ο γιούνγκ έμπαινε στη διαδικασία να ερμηνεύσει όνειρα του Φρόιντ Ο Φρόιντ Αρνιότανε να πει πάρα πολλά προσωπικά του δεδομένα, αλλά γιατί εγώ δεν θέλω να διακινδυνεύσω την αυθεντία μου και αυτό επίσης.
Χτυπούσε άσχημα στο μυαλό του γιουγκ, γιατί ναι μεν προσβλεπε στον Φρόιντ να έχει ένα ρόλο; Πατρικό απ την άλλη επζητούσα και την ισοτιμία στο επιστημονικό κομμάτι. Ναι και είναι ενδιαφέρον ότι και είπε ψέματα στην ερμηνεία, τέλος πάντων που έδωσε για το δικό του όνειρο αυτό με το σπίτι και την κατα διήθυνση στα υπόγεια και λοιπά και με τα κρανία που βρήκε αλλά νομίζω ότι και 1/2 όχι ακριβώς ψέμα αλλά χειρισμός ήταν. Νομίζω ότι ο φρουτ φοβόταν πάρα πολύ ότι αυτό το κρανίο θα μπορούσε να είναι δικό του.
Οι ασυνείδητοι δηλαδή. Επιθυμία ή και συνειδητή ποιος ξέρει του you να σκοτώσει τον πατέρα του, τον πνευματικό του πατέρα; Φαντάζομαι ότι εκεί αναγκάστηκε ο Jung να πει Ναι κάποιον φανταζόμουν ότι σκοτώνω, θυμόμαστε και τις έτσι τα ένστικτα θανάτου. Το προηγούμενο επεισόδιο μας, αλλά δεν είσαι εσύ σίγουρα αυτός είναι η γυναίκα μου και η πεθερά μου, ας πούμε. Όνειρα γιουνγκ.
Βρισκόμουν στο σπίτι μου, μόνο που το σπίτι αυτό μου φαινόταν άγνωστο. Στον πρώτο όροφο είδα ένα άνετο και ευχάριστο σαλόνι που είχε επίπλωση του δεκάτου ογδόου αιώνα. Το ισόγειο ήταν σκοτεινό και υπήρχε ένα δωμάτιο με ξύλινη επένδυση και επίπλωση. Ακόμα πιο παλιά. Κατέβηκα μερικά πέτρινα σκαλοπάτια και βρέθηκα σε ένα θολωτό δωμάτιο χτισμένο στη βάση ενός παλιού ρωμαϊκού. Σήκωσε ένα σιδερένιο κρίκο και τότε εμφανίστηκαν κι άλλα σκαλοπάτια.
Που οδηγούσαν σε μια σπηλιά σε ένα βράχο. Το δάπεδο ήταν σκεπασμένο από παχύ στρώμα σκόνης και πάνω στη σκόνη ήταν σκορπισμένα κόκαλα και σπασμένα κεραμικά σαν λείψανα μιας πρωτόγονης κουλτούρας. Ανακάλυψα 2 ανθρώπινα κρανία, προφανώς πολύ παλιά και μισοκατεστρα. Σκέφτομαι ότι είχε ανοίξει πάρα πολύ αυτή η συζήτηση για την θουκυδή δια παγίδα που μιλάει για την αύξηση. Αν μία ηγεμονία απειληθεί από κάποια άλλη σε επίπεδο κρατών που τώρα λέμε για την Αμερική και για την Κίνα και όλο αυτό το κομμάτι ότι τότε υπάρχει μία πολύ μεγάλη, ας πούμε, ευκαιρία για πόλεμο και πώς μπορεί να έχει εφαρμογή και σε αυτό το κομμάτι; Πώς δηλαδή, όσο είμαστε οι συμμαθητής μου και αυτά είναι όλα καλά και μόλις αρχίζει και ηγεμονία μου κλονίζεται. Όπως γίνεται και τώρα, δηλαδή σε διεθνές επίπεδο. Αυτό αρχίζει και δημιουργεί πολύ μεγάλη ένταση και κάποιοι μάλιστα λένε ότι μπορεί και να μην είναι αναπόφευκτο, αλλά σίγουρα ανοίγει ένα πολύ μεγάλο παράθυρο για πόλεμο. Αυτό συνέβη τελικά στην πράξη,
όταν το 1912, λίγα χρόνια μετά δηλαδή από αυτό το ταξίδι, ο γιούνγκ ήταν έτοιμος να εκδώσει το πρώτο μεγάλο του έργο, την ψυχολογία του ασυνείδητου, όπου εκεί ανέφερε όλες τις ιδέες του για το συλλογικό. Ασυνείδητο που έρχονταν σε αντίθεση με του Φρόιντ. Την ιδέα για το ασυνείδητο ο φρουτ θεωρούσε αυτές τις ιδέες του γιούνγκ όχι επιστημονικές, οπότε εκεί υπήρξε πλέον μία πολύ μεγάλη ρήξη, η οποία αποτυπώθηκε και στα γράμματα που αντάλλασα μεταξύ τους.
Η αλληλογραφία του Φρόιντ με διάφορους μαθητές του και όχι μόνο είναι πολύ γνωστοί. Υπάρχουν πολλά βιβλία που αποτυπώνουν αυτές τις ανταλλαγές. Και βλέπει κανείς μελετώντας. Αυτό το βιβλίο της αλληλογραφίας μεταξύ των 2 ανδρών πώς ξεκίνησε αυτή η σχέση; Πώς κορυφώθηκε αυτή η συναισθηματική σύνδεση τους κάποια στιγμή και πώς τελικά με πρωτοβουλία του Φρόιντ, αφού βέβαια είχε αρκετά προσβληθεί από τις διατυπώσεις του γιούνγκ απέναντί του πως τελικά ο φρότ πήρε την πρωτοβουλία να του ζητήσει να διακόψουν κάθε προσωπική σχέση; Και να πούμε ότι την περίοδο που αναφέρει η Αθηνά το 1912 είδε και 2 περίφημα.
Όνειρο ο Γιονγκ, τα οποία τα περιγράφει στο ένα, είδε έναν σκύθρωπό αυστριακό τελωνειακό που ήταν φάντασμα. Αναρωτιόμαστε ποιος θα μπορούσε να είναι άραγε; Και έλεγε μάλιστα με τίποτα. Δεν πέθανε με τίποτα αυτό το φάντασμα και σε ένα άλλο του όνειρο την ίδια περίοδο βλέπει έναν ιππότη του δωδέκατου αιώνα, γεμάτο ζωή που μόνο ο ίδιος μπορεί να δει. Αναρωτιόμαστε ποιος αυτός ο νέος ιππότης γεμάτο ζωή που έρχεται να είναι; O ιρογκ σε 2 επεισόδια. Συνάντησα στα αυστροβετικά σύνορα έναν Αυστριακό τελωνειακό Σκυθρωπό και ηλικιωμένο που έμοιαζε σαν να μην με βλέπει κάποιοι με πληροφόρησαν ότι πρόκειται για φάντασμα. Είναι ένας από εκείνους που δεν μπόρεσαν να πεθάνουν κανονικά. Βήτα.
Βρίσκομαι σε μια ηλιόλουστη πόλη και συναντώ ένα ιππότη του δωδέκατου αιώνα με πανοπλία γεμάτο ζωή που μόνο εγώ μπορώ να. Δω. Μία φωνή με πληροφορεί ότι περνά από εκεί εδώ και πολύ καιρό και πως όλοι το γνωρίζουν. Και ενώ τελικά όπως θα δούμε, κατόρθωσα να βγει από αυτή την τεράστια κρίση. Όταν επήλθε αυτή η ρήξη με τον Φρόιντ, την οποία και εκείνος βέβαια προκαλούσε με τον τρόπο που του μιλούσε στα γράμματά του και δεν ξέρω και αν περίμενε τελικά ότι αφρότητα του πει εντάξει κόβουμε κάθε προσωπική επαφή έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη ο γιούνγκ και μάλιστα φαίνεται ότι ήτανε στα όρια των ψυχωτικών επεισοδίων. Απομονώθηκε στο σπίτι του και έλεγε μάλιστα ότι όταν πήγαινε στη λίμνη και πετούσε βότσαλα.
Ήταν ένας τρόπος να ηρεμήσει και ήταν είσαι στο μοναδικό πράγμα που του έδινε χαρά. Κατά τα άλλα, αυτή η καταβύθηση οδήγησε σε πολύ δημιουργικά πράγματα εν τέλει. Έχει και πολλά να. Πει νομίζω και για τις κοντινές σχέσεις αυτό το κομμάτι. Δηλαδή πώς μπορεί να ξεκινάμε από μία εξηντανοίκευση και πώς το πλησίασμα μπορεί να ακουμπάει; Πολλά πένθη που λες αγωνίες που λες προσωπικές αγωνίες και κάπως να δημιουργεί ξανά έναν βίαιο αποχωρισμό.
Πάνω σε αυτό που λες πρόγραμμα λέει κάπου ότι τελικά. Η εντύπωση που είχε για τις γυναίκες και για τους άντρες και επαναλαμβανόταν, αλλά και κάπως αναιρέθηκε στην πορεία, γιατί λόγω της μητέρας του, η οποία για ένα μεγάλο διάστημα είχε νοσηλευτεί και δεν ήταν εκεί, είχε μία αίσθηση ότι δεν μπορείς να βασιστείς τις γυναίκες, ενώ αντίθετα μπορείς να βασιστείς στους άντρες. Όμως αυτή η πρώτη του πεποίθηση αναφέρεται στην πορεία κάπως ανατράπηκε και πάντα μπορούσε να βασιστεί στις γυναίκες. Παραδείγματος χάρη με τη γυναίκα. Που είχε μια πάρα πολύ έτσι στενή σχέση και τον υποστήριξε πάρα πολύ η αίμα, την πορεία της ζωής του και παρόλο που ο ίδιος είχε και κάποιες εξωζικές σχέσεις, εκείνη στάθηκε δίπλα του.
Αυτός εκείνη την περίοδο βίωσε μια πολύ δύσκολη περίοδο, αλλά και μια ένδειξη αφοσίωσης. Ας πούμε από τη γυναίκα του και αναιρέθηκε κάπως αυτή η αίσθηση του ότι οι γυναίκες πάντα θα τον εγκαταλείπουν. Ενώ αντίθετα. Η θετική του αίσθηση ότι οι άντρες είναι εκεί, αν και συγκρουσιακά, όπως ήταν με τον πατέρα του. Ο ίδιος αναιρέθηκε επειδή ακριβώς οι άδειες στη ζωή του κάπως τον εγκατέλειπαν. Εν τέλει, όπως έγινε με τον Φρόιντ. Και πόσο πολλά έχει να μας πει και σήμερα για το τι λες κάνουμε στις σχέσεις ανάλογα με τα δικά μας βιώματα αυτό. Ανάλογα εγώ σκέφτομαι ότι ο γιούνγκ και με όλο αυτό τώρα που συζητάμε.
Ερχόταν με μία ίσως μεγαλύτερη ανοικτότητα από τον Φρόιντ και αυτό ήτανε και ένα κομμάτι από τα πολλά της αντιδικίας τους. Δηλαδή ο Γιονγκ θεωρούσε και όχι τελικά μόνο ο Γιονγκ είναι μία από τις κριτικές που έχει δεχτεί ο Φρόιντ ότι ήταν πολύ κλειστή. Η ματιά του είχε αναπτύξει μία θεωρία την οποία δεν μπορούσε ή αρνούνταν να ίσως αναθεωρήσει ή εγκαταλείψει.
Ή τέλος πάντων όλα έπρεπε να ερμηνεύονται βάσει αυτής. Αντίθετο ο γιούνγκ σαν να έχει μία πιο μεγάλη ματιά δηλαδή. Και αυτό τώρα που λέτε για το πώς έβλεπε τις γυναίκες τους άντρες για το πώς τη δική του κρίση. Την έκανε δημιουργικότητα και θα πούμε και για το περίφημο Κόκκινο Βιβλίο του μοιάζει να είχε μία μεγαλύτερη.
Ανοιχτότητα και ήταν και αυτό που νομίζω έτσι λειτούργησε καταλυτικά στη σχέση τους από τον Φρόιντ, ας πούμε, ο Φρόιντ ήταν η σεξουαλικότητα, οι γνωριμίες της ζωής, θανάτου και λοιπά ο έλεγε ότι είναι αυτά αλλά και ένα σωρό άλλα πράγματα. Η πνευματικότητα είχε πολιτον μυστικισμό, κάποιες άλλες ανάγκες των ανθρώπων. Είχε έτσι μία τάση να εμπλουτίζει τη θεωρία. Του.
Αλληλογραφία, Ζυρίχη, 26/11/1912. Αγαπητέ καθηγητά Φρόιντ χαίρομαι που συναντηθήκαμε στο Μόναχο, καθώς ήταν η πρώτη φορά που πραγματικά σας κατάλαβα. Πόσο διαφορετικός από εσάς είμαι; Αυτή η συνειδητοποίηση είναι αρκετή για να επιφέρει μια ριζική αλλαγή στην όλη στάση μου. Να είστε βέβαιος ότι δεν θα απαρνηθώ την προσωπική μας σχέση.
Όσο για τη μικρή νεύρωση να σας θυμίσω ότι εισάγετε ήδη στην αρχή της ερμηνείας των ονείρων τη δυσάρεστη παραδοχή της δικής σας νεύρωσης; Το όνειρο με την ένεση της σύρμα, την ταύτισή σας με το νευρωτικό που χρειάζεται θεραπείας πολύ καθοριστικό. Ζυρίχη, 06/01/1913. Αγαπητέ καθηγητά from, θα συμφωνήσω με την επιθυμία σας να εγκαταλείψουμε τις προσωπικές μας σχέσεις, καθώς ποτέ δεν επιβάλω στον άλλον τη φιλία μου.
Εσείς είστε ο καλύτερος κριτής για το τι νόημα έχει η στιγμή αυτή για εσάς; Ας αφήσουμε τα υπόλοιπα στη σιωπή. Στη διάρκεια αυτής της κατάθλιψης, την οποία έπεσε μετά από αυτή τη ρήξη με τον Φρόιντ, πολλές δημιουργικές δυνάμεις δικές του αναδύθηκαν και επεξεργάστηκε ακόμα πιο πολύ την έννοια του συλλογικού ασυνείδητου και θα εξηγήσουμε, όπως είπαμε και παρακάτω, κάποιες έννοιες παραπάνω, αλλά ανέπτυξε ακόμα και τεχνικές όπως το λεγόμενο active imagination.
Πώς μπορούμε δηλαδή; Να επεκτείνουμε. Το όνειρο με τεχνικές όπως να μιλάμε στα διάφορα κομμάτια του ονείρου, είτε είναι πρόσωπα είτε είναι ζώα, είτε είναι αντικείμενα να κάνουμε ένα διάλογο μαζί τους, την ανακαλύπτουμε τι έχει το καθένα να μας πει σαν να ήταν αυτό το καθένα από αυτά ένα κομμάτι του εαυτού μας. Επίσης ζωγράφιζε πάρα πολύ σύμβολα και εικόνες που έρχονταν στο μυαλό του σε αυτές τις έτσι συνθήκες που βίαναν τις πολύστρες Ογόνες. Και τις αποτύπωνε.
Προφανώς και μέσα από αυτές τις αποτυπώσεις έφτανε στα συμπεράσματα ότι είναι ιδέες αυτές που είναι πανανθρώπινες από στα σημειώσουμε το παρακάτω και τα κατέγραψε αυτά. Ίσως είναι η ώρα να πούμε για αυτό το Κόκκινο Βιβλίο τα κατέγραφα αυτά και για πολλά χρόνια αποτέλεσε αυτή η περίοδος στην ουσία τη δική του αυτο ανάλυση.
Δυστυχώς σκεφτόμασταν πριν αυτό που έκανε ο Frody όταν πέθανε ο βιολογικών του πατέρας, ο frody. Είχε μπει σε αυτή τη διαδικασία αυτοανάλυσης και αυτό παρήγαγε εν τέλει το διάσημο βιβλίο του ερμηνεία των ονείρων ο γιούνγκ, χάνοντας κατά κάποιο τρόπο τον πνευματικό ή συμβολικό του πατέρα πει και πάλι κι αυτός σε μία διαδικασία αυτοανάλισης και κατέληξε να γράψει κάποια βιβλία, τα οποία εν τέλει αποτέλεσαν το έργο αυτής της περιόδου. Ο γιούνγκ ήταν αυτός που μπήκε σε όλο αυτό. Και η αλήθεια είναι, δεν ξέρω ίσως να το πούμε να το περιγράψω ή εγώ πώς το κατάλαβα;
Μπαίνοντας σε όλη αυτή την εσωτερική κρίση και το πένθος και όλη αυτή τη στρέσο επανακατάσταση, γιατί ήταν και η σχέση με τον αλλά και επαγγελματικά; Αισθάνθηκε ότι πηγαίνει στο μηδέν. Πλέον διαγράφηκε από την ψυχαναλυτική εταιρεία, αισθάνθηκε και δικαίως μάλλον ότι η επιστημονική κοινότητα του γυρίζει την πλάτη. Βρέθηκε σε ένα τέλμα. Ας το πούμε και αυτό που εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω είναι ότι βίωνε κάποια επεισόδια σαν να μπαίνεις σε ένα τρανς σαν να μπαίνει κάποιοι.
Ίσως είπαν ότι οριακά μπορεί να ήταν και κάποια ψυχωσικά επεισόδια ή κάποιες φαντασίως συικές καταστάσεις. Το συγκλονιστικό όμως για μένα είναι ότι αυτές τις εμπειρίες που φανταζόμαστε ότι βγαίνουν μέσω άνθρωπο θα ήταν κάτι πολύ τρομακτικό, καθόταν τα θυμόταν, τα κατέγραφε, τα έκανε Edit και ξανά Edit και τα ανέλυε και έτσι έφτιαξε μία σειρά βιβλίων, τα λεγόμενα μαύρα βιβλία. Τα οποία καθώς περνούσαν τα χρόνια, δηλαδή ασχολήθηκε πολύ με όλη αυ όλη αυτή τη δουλειά και την εργασία τα συγκέντρωσε. Τα συνέπτυξε και τα έβαλε, αγόρασε ένα δερμάτιτο μεγάλο κόκκινο βιβλίο και όλα αυτά τα έβαλε και το μετέφερε σε ένα καινούργιο τόμο που το ονόμασε το Κόκκινο Βιβλίο και εκεί μέσα είχε και όλα αυτά που η Αθήνα και τις ζωγραφιές του καλλιγραφικά κείμενα σαν να είναι μεσαιωνικά κείμενα. Και ο ίδιος θέλει ότι αυτή η περίοδος έλεγε είναι η αναμέτρηση μου με το ασυνείδητο.
Ωραία ίσως. Να ξεκινήσουμε να αναφέρουμε κάποιες βασικές του. Ιδέες πριν φτάσουμε και σε ορισμένες από τις ιδέες του που μας αφορούν και πάρα πολύ και στη σύγχρονη αντιμετώπιση των ονείρων που όπως είχαμε πει και στο πρώτο μας επεισόδιο, θα βασίζεται σε πολλές πειραματικές μελέτες σε πολλά δεδομένα, όταν σιγά σιγά θα ξεδιπλώσουμε και στα επόμενα επεισόδια τη δική μας οπτική, πολλά από τα πράγματα που θα αναφέρω. Ήταν και είναι πνευμαμένα από την δουλειά του Γιουγκ, αλλά πριν φτάσουμε λοιπόν σε αυτό το σημείο να πούμε και κάποιες από τις βασικές του ιδέες.
Που κάποιες μας αφορούν και κάποιες πιθανόν όχι. Και βέβαια, καθώς θα μιλάμε για αυτές τις ιδέες που τότε ήταν καινοτόμες και των διαφοροποίησαν πάρα πολύ από τον Φρόιντ θα σκεφτούμε και γύρω στο σημαντικό του όνειρο, το οποίο είναι ας πούμε και ο πυρήνας το επεισοδίου μας, το οποίο ήταν ένα όνειρο που το είδε εκείνη την περίοδο.
Όχι ένα μάλλον μία σειρά ονείρων, τα οποία είδε εκείνη την περίοδο που διαπραγματευόταν μέσα του όλη αυτό το πένθος. Ίσως. Ένα συμβολικό θάνατο και μία συμβολική αναγέννηση. Αναφέρομαι στο όνειρο με το δέντρο ωραία, οπότε να ξεκινήσουμε μιλώντας για το. Ναι, να κάνουμε μία μικρή αναφορά στις βασικές του έννοιες, όπως το συλλογικό ασυνείδητο και τι το διαφοροποιεί από την έννοια του ασυνείδητου, όπως τη διατύπονο Φρόιτ που αναφέραμε στο προηγούμενο επεισόδιο.
Ο γιούνγκ λοιπόν έλεγε ότι για τον Φρόιντ το ασυνείδητο έλεγε, είναι. Σαν να είναι μια περιοχή κακού. Ο ίδιος δεν το έβλεπε έτσι. Έλεγε ότι είναι μία πολύτιμη περιοχή με ένα πολύ μεγάλο υλικό της προσωπικότητάς μας και του εαυτού μας που μας είναι χρήσιμο. Έτσι θεωρούσε ότι υπάρχει το ασυνείδητο περίπου, όπως το σκεφτόταν και ο φρόιτ, το λεγόμενο ατομικό ασυνείδητο.
Όμως, αν σκάψουμε ακόμα πιο βαθιά και κατεβούμε ακόμα πιο χαμηλά και σκεφτόμαστε και εκείνο το όνειρό του με τα σπίτια και με τα κρανία που έβρισκε. Αν πάμε λοιπόν ακόμα πιο βαθιά, εκεί θα βρούμε το λεγόμενο συλλογικό. Ασυνείδητο είναι μία περιοχή η οποία θεωρούσε ο Γιονγκ ότι την έχουμε κληρονομήσει. Είναι μία αρχέγονη κληρονομιά. Είναι κάτι το οποίο κληρονομείται από γενιά σε γενιά και έρχεται από τα βάθη των αιώνων και αυτή η περιοχή είναι γεμάτη από τα λεγόμενα αρχέτυπα.
Και είχε κάνει και πάρα πολλά ταξίδια για να επιδειδώσει την ιδέα του. Ότι αυτά τα αρχέτυπα, αυτά τα μοτίβα που κληρονομούμε. Από προηγούμενες γενιές υπάρχουν και σε διαφορετικές κουλτούρες ανά τον κόσμο και αργότερα που έκανα και πάρα πολλά ταξίδια πήγε από όσο έχουμε. Έτσι καταγράψει στη Βόρεια Αφρική, στην Ινδία, στις Ηνωμένες Πολιτείες, βέβαια που είχε πάει και με τον στην κένένη στη Νέα Γουινέα μελετούσε πολιτισμούς, τελετουργικά και έβρισκε πάρα πολλές ομοιότητες. Και στις παραδείγματος χάρη ιστορίες ηρωικές. Ο ήρωας, ας πούμε, είναι ένα τέτοιο αρχιτυπικό σύμβολο που υπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς και τις ιστορίες τους.
Αλλά και στην τέχνη ακόμα η μητέρα, η σοφή φιγούρα, η τροφοδότρα ακόμα και στο δικό μας πολιτισμό, στο μινωικό παραδείγματος χάρη, υπάρχει μία τέτοια αρχαία φιγούρα. Αυτό λοιπόν το κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση και θεωρούσε ότι και στον ύπνο μας τα όνειρά μας αυτές οι φιγούρες εμφανίζονται στις ονειρικές ιστορίες. Τα αρχίτυπα δηλαδή είναι σύμβολα. Προαιώνια από αρχής γενομένης του ανθρώπινου είδους που ασχέτως κατά τη γνώμη του της προσωπικής ιστορίας κάθε ανθρώππου αυτά.
Κάπως τα κληρονομούμε και τα έχουμε και όπως είπε και η Αθηνά, έρχονται μέσα από την τέχνη πάρα πολύ, λέει τα συναντούμε μέσα στην τέχνη όλων των πολιτισμών και φυσικά μέσα στα όνειρα και αυτά τα σύμβολα, όπως επί Αθηνά είναι αρκετά. Είναι πολλά. Είναι σίγουρα ο ήρωας, ο βασιλιάς, ο σοφός. Ο trikster που λέει αυτός δηλαδή που είναι και λίγο στα αγελατοποιός ή αυτός που θα.
Κάνει τη Σκανταλιά με ένα τρόπο. Τέτοιες διάφορες φιγούρες, οι οποίες μπορούμε να τις ανακαλύψουμε ακόμα και σε ταινίες και σύγχρονες ταινίες. Αν κάνεις παραδείγματος χάρη το STAR wars, έτσι υπάρχει ο ήρωας που θα σώσει την πριγκίπισσα. Ο κακός, ο οποίος κάποτε ήταν καλός, αλλά κάτι συνέβη στη ζωή του και έγινε κακός. Διάφορες τέτοιες μορφές.
Καλατάμαι τον έργο του Δαχτυλιδιών. Στο σεμινάριο σαν ένα κοινό κομμάτι. Ναι που ακολουθεί τη βασική ιδέα και ιστορία του ήρωα και τον Χάρι Πότερ. Βλέπαμε και το game of thrones και το Hunger Games, δηλαδή πάντα υπάρχει ιστορία ενός σύρου. Είναι δική μας μυθολογία και έτσι πρώιμη λογοτεχνία. Νομίζω ότι ένα πολύ χαρακτηριστικό τέτοιο αρχετυπικό παράδειγμα είναι η στείλα του Οδυσσέα. Έτσι, ο οποίος περνάει από τα 40 κύματα με τρομερές απώλειες στην πορεία συντρόφων, περιπέτειες πάρα πολλές και. Ερωτικές για να καταλήξεις στο τέλος στον στόχο του που είναι να φτάσει στην πατρίδα που και πάλι εκεί έχει πάλι να αναμετρηθεί με τους μυστήρες για να κατορθώσει τελικά να φτάσει στη δική του γη της επαγγελίας, ας πούμε. Αυτό θα μπορούσε να είναι και μια άσκηση που να την κάνετε και εσείς που μας ακούτε να δείτε κάποια περιπέτεια κάποιου βιβλίου που έχετε διαβάσει και να αρχίσετε να αναγνωρίζετε κάποια από αυτά τα σύμβολα τα αρχετυπικά. Αλλά και η δική μας η ζωή πολλές
φορές όταν την αφηγούμαστε είτε στην ψυχοθεραπεία. Είτε σε φίλους η δομή της και θα πούμε και λίγο παραπάνω. Για αυτό σε σχέση με τον γιο τείνει να ακολουθεί κάποια μοτίβα, τα οποία είναι πολύ συνήθης την κουλτούρα μας και σε πάρα πολλές κουλτούρες να έχει δηλαδή μία συγκεκριμένη μορφή, αρχή μέση, τέλος και συνήθως αυτό που θεραπεία αναζητούμε είναι ένα τέλος κάπως ενδιαμωμένο.
Και αυτή νομίζω ήταν και μία ιδέα που. Δανείστηκε ο γιούνκ από τον Αριστοτέλη. Η αριστοτελική μορφή της αφήγησης, ότι υπάρχει δηλαδή το σκηνικό, η περιπέτεια, η κορύφωση και η λύση, η καταστροφή ή η εκκρεμότητα. Και ο Γιώργος έλεγε ότι αυτό μπορούμε να το δούμε πολλές συχνά και στα όνειρά μας. Και μπορούμε να δούμε μία τέτοια δομή και με στόχο να αναρωτηθούμε πού θα μπορούσαμε να επέμβουμε.
Παραδείγματος χάρη, αν υπάρχει μία καταστροφή, αντί μία λύση. Πώς μπορούμε να επέμβουμε με το active Maatinaation που είπαμε προηγουμένως; Και να φαντασιωθούμε στο ξύπνιο μας ένα διαφορετικό τέλος, όπου να νιώθουμε πιο ασφαλείς, πιθανόν πιο δυναμωμένοι αλλά και σε άλλα σημεία του ονείρου. Μπορούμε να κάνουμε κάποιες παρεμβάσεις.
Άλλωστε ο ίδιος έλεγε ότι εμείς είμαστε αυτοί που και πρωταγωνιστούμε και είμαστε και οι σκηνοθέτες και οι σκηνογράφοι. Έτσι μπορούμε. Στην ουσία έχουμε το δικαίωμα. Ως δημιουργοί του ονείρου να κάνουμε κάποιες τέτοιες αλλαγές. Το όνειρο είναι ένα θέατρο στο οποίο ονειρευόμενος είναι ταυτόχρονα η σκηνή, ο ηθοποιός, ο σκηνοθέτης, ο παραγωγός, ο συγγραφέας, το κοινό και ο κριτικός. Πίστευε βέβαια ότι τα όνειρα πρέπει να τα αποτυπώνουμε και μάλιστα με το που θα ξυπνήσουμε αμέσως να μη χάσουμε καθόλου χρόνο ακριβώς όπως τα έχουμε ονειρευτεί. Εμείς κατανοούμε στη σημερινή εποχή ότι έτσι κι αλλιώς η μνήμη μας συνεχώς πλάθει τα γεγονότα.
Ποτέ δηλαδή δεν μπορούμε να έχουμε μία ακριβή αποτύπωση των ονείρων. Παρόλα αυτά ας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να τα αποτυπώσουμε σε ένα ημερολόγιο ονείρων και την προηγούμενη φορά είχαμε αναφέρει ώστε να μπορούμε κάπως να έχουμε στο νου μας και αυτή την έννοια της δομής. Ποια είναι δηλαδή η δομή των δικών μας ονείρων και αν υπάρχει και κάποια επαναληπτικότητα στη δομή Αυτή; Μήπως βλέπουμε δηλαδή εφιάλτες; Πολύ συχνά που στο τέλος έρχεται μία καταστροφή και πώς μπορούμε αυτό να το αξιοποιήσουμε; Για τον εαυτό μας, ίσως μέσα στην περισσότερο θεραπεία και να δούμε τι μπορεί αυτό να απέχει. Ίσως είναι και μια πολύ σημαντική ιδέα που έρχεται σε αντίθεση με αυτήν, ότι τα όνειρα έρχονται, είμαστε φέρνει και κάπως είναι σαν μία ταινία τη βλέπουμε και αναρωτιόμαστε πάνω σε αυτήν, δηλαδή η έννοια της παρέμβασης. Νομίζω ότι μέχρι και στο σήμερα και στο εδώ και τώρα δεν είναι πολύ αποτυπωμένη στους ανθρώπους ότι μπορώ να παρέμβω σε αυτό που βλέπω και να το προχωρήσω
ανάλογα με αυτό, δηλαδή ότι εγώ είμαι ο σκηνοθέτης. Δεν υπάρχει καθόλου αυτή η αίσθηση. Ανθρώπους ότι έχουμε επηρεαστεί και λίγο από το θεϊκό κομμάτι ότι έρχεται κάτι και αυτό απλά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το κατανοήσουμε. Έτσι είναι και όταν και στην ψυχοθεραπεία ενθαρρύνωτους ανθρώπους να παίξουνε λίγο με το όνειρο με το περιεχόμενο, με τη μορφή.
Στην αρχή το αντιμετωπίζουνε κάπως σαν ένα έργο τέχνης που δεν δικαιούνται να αγγίξουν χωρίς να συνειδητοποιούν ότι αυτό το έργο τέχνης είναι δικό τους. Άρα μπορούν να φτιάξουν και μία σειρά από τέτοια έργα τέχνης που να έχουν και κάποιες παραλλαγές. Μέσα από αυτή την συνεχιζόμενη εξέλιξη αυτού του έργου τους, να επέλθει και μια καινούργια νοματοδότηση και πολλές φορές επίσης οι αλλαγές που προτείνουν είναι πάρα πολύ μικρές, πολύ μικρότερες από αυτές που θα μπορούσαν να ανακουφιστικές. Και αυτό βέβαια μας βοηθάει.
Κατανοούμε πόσο έλεγχο αισθάνονται ότι μπορούν να έχουν στο περιβάλλον τους, κάποιες φορές δηλαδή η αδυναμία που αισθάνομαι να κάνω κάποιες αλλαγές στη ζωή μου. Αποτυπώνεται με την αδυναμία. Να αλλάξω το σενάριο του ονείρου και θα έχω την ευκαιρία να μιλήσουμε και στα επόμενα επεισόδια για αυτό. Μπορώ να ποσουμε το φέρνουνε και σαν να μην έχει νόημα σαν να λένε ότι παίχτηκε παίκτη.
Δεν έχει νόημα τώρα εμείς να πούμε τη συνέχεια γιατί έχω αυτή την έννοια που το λέγαμε λίγο και στο πρώτο επεισόδιο του διαχωρισμού ότι παίκτη εκεί παικτική εκεί αν αρχίζω εγώ και προσθέτω πράγματα, δεν έχει νόημα τώρα να το κάνω. Και είναι πολύ σημαντικό ότι από εκείνη την εποχή ο Junck μας έλεγε ότι μπορούμε. Το κάνουμε γιατί όπως είπε και την ανέπτυξε τη μέθοδο active imagination του ενεργού οραματισμού όπου φανταζόταν κομμάτια, στοιχεία, σκηνές του ονείρου και συνομιλούσε μαζί τους και στο σήμερα που και εμείς προτρύνουμε τους ανθρώπους να κάνουμε τέτοια πράγματα.
Είναι πολύ σημαντικό γιατί έχουμε μία επιπλέον πληροφορία ότι δεν μιλάμε απλά για τον ύπνο, απλά για τον ξύππνο σαν να είναι 2 τελείως ξεχωριστές ανθρώπινες καταστάσεις. Αντίθετα στο σή. Έχουμε και την αίσθηση του συνεχούς του Concept της συνειδητότητας, σαν να είμαστε κάθε φορά σε ένα διαφορετικό επίπεδο συνειδητότητας.
Όταν είμαστε ξύπνιοι, ας πούμε, είναι ένα πολύ πάνω επίπεδο όταν κοιμόμαστε και βλέπουμε όνειρα σε ένα πολύ χαμηλό επίπεδο. Όμως υπάρχουν και ένα σωρό ενδιάμεσα επίπεδα συνειδητότητας που είναι εξίσου αληθινά. Κι αυτή η δυνατότητα που μας δίνουν τα όνειρα να συνειδητοποιήσουμε κάποια κομμάτια εαυτού, κάποια συναισθήματα που ίσως δεν τα έχουμε. Κατανοήσει ή δεν τα έχουμε συνειδητοποιήσει; Μας βοηθάνε να πετύχουμε αυτό που ογκ στην ουσία ονόμαζε απαρτίωση. Ας σκεφτούμε ότι ο εαυτός ο απαρτημένος εαυτός βρίσκεται κάπου στο κέντρο και ακτινωτά υπάρχουν κάποια άλλα κομμάτια μας τα οποία χρειάζεται να συνδεθούν όλα προκειμένου να υπάρξει αυτή η απαρτίωση.
Κάποια τέτοια κομμάτια, εκτός από το συλλογικό ασυνείδητο και το προσωπικό ασυνείδητο. Είναι η σκιά, είναι η το άνοιγμα και άνεμος που έλεγε η θηλυκή και ασθενική πλευρά. Τα οποία είναι στοιχεία τα οποία αν προσέξουμε τα όνειρά μας εμφανίζονται και αν δώσουμε κάποιες ερμηνείες κατάλληλες, μπορούμε να τα ενσωματώσουμε να τα αναγνωρίσουμε, δηλαδή ως δικά μας. Ειδικά η έννοια της σκιάς στη δική μας δουλειά μας βοηθάει πολύ και τη βλέπουμε αυτή την εμφάνιση και θα εξηγήσουμε τι σημαίνει σκιά στα όνειρα με πάρα πολλές μορφές. Ας μιλήσουμε για τη σκιά, έχει πολύ ενδιαφέρον. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τον γιο της, αυτά τα έγκατα. Του ασυνείδητου που κυκλοφορούν όλα αυτά τα αρχέτυπα κυκλοφορεί και η σκιά.
Η σκιά λοιπόν δεν είναι κάτι κακό και αυτή είναι μια συχνή παρερμηνεία ότι είναι ένα κακό κομμάτι του εαυτού μας. Στην πραγματικότητα η σκιά είναι όλα αυτά τα στοιχεία. Οι αυτοί όλα τα στοιχεία της προσωπικότητάς μας που δεν θέλουμε να έχουμε καθετί που απορρίπτουμε και αυτό φυσικά το κάνουμε επειδή η κοινωνία μπορεί να μην αποδέχεται πτυχές της προσωπικότητάς μας, γιατί οι γονείς μας και η οικογένειά μας μπορεί να μην το δέχονταν. Μπορεί να είναι και πραγματικά δεν ξέρω αν θα πω κακές ή ατελείς πτυχές του εαυτού μας, καθετί που δεν θέλουμε να είμαστε κάτοικοι στη σκιά σε αυτόν τον σκιερό χώρο και ακόμα πιο ειδικά νομίζω εκεί κάπως έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ που έλεγε ότι σαν μία σκοτεινή ντουλάπα, μέσα στην οποία είναι πολλές μικρές προσωπικότητες δικές μας, πολύ μικρή αυτή η δική μας που εξορίζουμε και δεν θέλουμε να έχουμε. Και αυτό επίσης είναι πάρα πολύ σημαντικό που είπαμε και στην αρχή σε σχέση και με τον Φρόιντ.
Δεν θεωρούσε ότι είναι κάτι κακό που πρέπει να πολεμήσουμε, να το νικήσουμε και να το παλέψουμε. Αντίθετα είναι κάτι η σκιά δηλαδή λέει, έρχεται στο συνειδητό, όχι με μία επιθυμία να μας καταστρέψει ή να νικήσει ή να ανοίξει πόλεμο, παρότι είναι μία πολύ επώδυνη διαδικασία και το ίδιο και ο άνθρωπος αυτός. Όταν έγραφε το Κόκκινο Βιβλίο.
Αντίθετα αποζητά την ενσωμάτωση ή την απαιτήωση να γίνει, δηλαδή να συμπληρώσει την προσωπικότητά μας και να μας κάνει έναν ολόκληρο. Που είναι ο τελικός στόχος κατά τον γιο του Individuatation. Ναι, η εξατομίκευση μέσα από την απαρτίωση. Πώς μπορούμε δηλαδή να είμαστε ολόκληροι αυτοί ολοκληρωμένοι άνθρωποι και τελικά και πολύ ξεχωριστοί ο ένας από τον άλλον; Παρόλο που η σκιά ως ένα σκιερό μέρος προσωπικοτήτων όπως είπες χρήστο, δεν είναι απαραίτητα κάτι που είναι να φοβόμαστε κάθε άλλο.
Όμως στα όνειρα πολλές φορές η σκιά εμφανίζεται με φοβιστικές μορφές. Ακριβώς επειδή φοβόμαστε να αγγίξουμε αυτές τις πλευρές του εαυτού μας, μπορεί να εμφανίζεται ως ένα τέρας. Μπορεί να εμφανίζεται ως ένα φοβιστικό δωμάτιο ως ένας λυκάνθρωπος που μας κυνηγάει ως ένας κλέφτης ή ένας δολοφόνος που θέλει να μας πάρει το κεφάλι και η πρόκληση που και ως θεραπευτές αντιμετωπίζουμε, προσπαθώντας να βοηθήσουμε τους ανθρώπους, είναι σιγά σιγά να τους εξοικειώσουμε με την ιδέα. Ότι θα χρειαστεί να σταματήσουν να τρέχουν να γλιτώσουν. Ή να αποφεύγουν να μπουν, ας πούμε, σε ένα φοβιστικό δωμάτιο να αντιμετωπίσουν αυτό το φόβο σαν ένα κομμάτι του εαυτού και εν τέλει να μπορέσουν να το αντιμετωπίσουν φιλικά, είτε αυτό το τέρας, είτε αυτό το δωμάτιο να το δουν σαν ένα καλοδεχούμενο δωμάτιο σε ένα συνολικό σπίτι που έχει πάρα πολλά δωμάτια και ίσως πούμε και κάποια παραδείγματα. Σκεφτόμουνα από όνειρα.
Έτσι μας. Εγώ σκέφτομαι ένα σχετικά πρόσφατο όνειρο που μας έτσι απασχόλησε και αρκετά στη θεραπεία. Ένας άνθρωπος που διαχειριζόταν την απώλεια ενός αγαπημένου του ανθρώπου είδε στον ύπνο του ότι βρισκόταν σε ένα σπίτι με δωμάτια και μας θυμίζει πολύ τα όνειρά του γιούνγκ, το οποίο όμως, ας πούμε, άρχισε να σκοτεινιάζει ο καιρός να γίνεται ζοφερό το κλίμα και έκανε πάρα πολύ μεγάλες προσπάθειες να κλείσει τις πόρτες, τα παντζούρια για. Αισθανόταν ότι ερχόταν ένα κακό, όμως αυτό δεν το κατάφερνε. Τελικά το κακό εμφανίστηκε.
Ήταν ένας άνδρας γύρω στα 30. Αναμαλιασμένος σκυθροπρό πάρα πολύ τρομακτικός για τον ονειρευόμενο και το ιδιαίτερο στοιχείο ήταν ότι και τα 2 του τα χέρια ήταν από τους αγκώνες και κάτω Βουτηγμένα σε ένα ξερό κόκκινο σαν να ήταν αίμα κόκκινο ξεραμένο. Δεν κατάφερε λοιπόν να τον εμποδίσει απτο να μπει μέσα στο σπίτι του, μπήκε μέσα στο σπίτι του, φοβήθηκε πάρα πολύ. Και θυμόταν ότι προσπαθούσε να τον καλοπιάσει για να φύγει με το καλό αυτός ο άνθρωπος, παρότι ήταν πάρα πολύ απειλητικός, δεν του έκανε τίποτα κακό, απλά καθόταν και κοιτούσε με ένα πλανές βλέμμα στο οποίο λέει διέκρινα κάτι τρομακτικό αλλά και κάτι πληγωμένο στα μάτια του. Μέχρι που λέει το όνειρο τελειώνει με εμένα τον Ονειρευόμενο να ουρλιάζω και να ωριόμαι και να του λέω επιτέλους φύγε από δω μέσα ο άνθρωπος αυτός με ο άντρας με τα κόκκινα χέρια, γύρισε την πλάτη του και έφυγε τελικά και έτσι τελειώνει αυτό το.
Στον ξύπνιο του όμως που κάθισε να γράψει αυτό το όνειρο και στη συνέχεια σκεπτόμενος και συζητώντας το μαζί μου και αναλύοντας το με μία ιδέα. Αναγνώρισε τον εαυτό του, αντιλήφθηκε σκέφτηκε ότι είναι μία δική τους σκιερή πτυχή και ότι αυτό με τα κόκκινα χέρια κάπως το συνέδεσε πολύ με ένα συναίσθημα ενοχών και τύψεων. Το συνέδεσε πολύ και με τη φράση στα αγγλικά Control Handited που λέμε σε έπιασε στα πράσα, ας πούμε. Σαν να κάνεις κάποιο έγκλημα, συγκινήθηκε πολύ γιατί είδε πόσο πολύ είχε πληγωθεί και ο ίδιος από αυτή την έτσι απώλεια και φαντασιώθηκε ότι έπαιρνε αυτόν τον άνθρωπο. Δεν τον έδιωχνε και πήγαιναν στην παραλία σε μία θάλασσα και τον βοηθούσε να ξεπλύνει τα χέρια του στο νερό της θάλασσας για να ανακουφιστεί και να ηρεμήσει μία προσπάθεια συμφιλίωσης και πιθανής ενσωμάτωσης στο μέλλον. Μου θυμίζει και εμένα ένα όνειρο μιας θεραπευόμενης που είχε χάσει και την αδερφή της και έβλεπε ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο.
Όπου την πόρτα του σπιτιού τους χτυπούσαμε πάρα πολλή δύναμη, κάποιος κάποια δύναμη και η μητέρα πήγαινε και σε κάθε τέτοιο χτύπο και ένα λουκέτο και ένα κλειδί για να κλείσει όσο γίνεται αυτή την πόρτα. Πιο γερά στο τέλος μιας σειράς ονείρων, μια μορφή σχεδόν άυλη, βρέθηκε να κάθεται στο κρεβάτι της θεραπευόμενης. Να συζητάει μαζί της και ενώ η μητέρα φοβήθηκε. Και προσπαθούσε να τη βγάλει από το σπίτι. Οι θεραπευόμενοι αντιλαμβανόταν αυτή τη μορφή ως φιλική και φροντιστική και συζητώντας μαζί της, πρώτον, συνειδητοποίησα ότι πιθανόν διαπραγματεύεται το ζήτημα της απόλυσης της αδερφής, ίσως δηλαδή με ένα τρόπο η αδερφή να καθότανε στην άκρη του κρεβατιού και σε ένα άλλο επίπεδο μπορεί να ήταν και ένα δικό της κομμάτι που πια ήταν έτοιμο να αποδεχτεί αυτή την απώλεια.
Να συμφιλιωθεί με αυτή την απώλεια και να τις ενοχές μπορούσε να έχει πάντα η απώλεια ενός πολιτικού μας ανθρώπου. Ίσως να είναι αυτό συνδεδεμένο με το με την κοντινότητα και τη σχέση, όσο πιο κοντινή σχέση, τόσες πολλές φορές ανοχές μπορεί να έχουμε. Μας βοηθάει λοιπόν αυτό να αντιμετωπίσουμε και τις όποιες ενοχές. Φρόντισα αρκετά την αδερφή μου, θα μπορούσα να έχω κάνει κάτι άλλο, γιατί να ζω εγώ και όχι εκεί εκείνη; Και σκεφτόμουν να αφήσετε και τα χέρια αυτά στο αίμα ή στην κόκκινη λάσπη, όπως θέλεις να το πει. Μπορεί να υποδεικνύουνε και ενοχή που μπορεί να υπήρχε και σε αυτή τη σχέση φρόντισα αρκετά έκανα αρκετά. Ή μήπως είμαι υπεύθυνος για κάποιο έγκλημα; Γιατί επήλθε αυτός ο θάνατος και εγώ δεν ήμουν εκεί; Σίγουρα αυτό ισχύει απόλυτα και βέβαια, μιλώντας για τη σκιά έχει αρκετή αξία να μιλήσουμε και για την έννοια του selfie σαμποτάζ. Είναι μία έννοια που την ακούμε γενικά και στο σήμερα. Λέμε πως σαμποτάρει στον εαυτό σου πως βάζεις τιλοποείο στον εαυτό σου.
Πως τραβάς το χάλι κάτω απ τα πόδια πόδια σου; Έλα να το δεις για να σταματήσεις να το κάνεις. Ο μίλησε για αυτή την έννοια, αλλά νομίζω με έναν πιο ουσιαστικό και βαθύ τρόπο. Είπε δηλαδή το εξής, ότι όντως παρατήρησα ότι οι άνθρωποι μπορεί να βάζουμε ένα στόχο, να δηλώνουμε ότι έχουνε μία επιθυμία, ότι κάτι χρειαζόμαστε να χτίζουμε προς αυτή την κατεύθυνση και στο παρά 5 να το τινάζουμε στον αέρα.
Αυτό λοιπόν λέει, Δεν είναι απλά να σταματήσουμε να το κάνουμε. Είναι να δούμε γιατί συμβαίνει και να μάθουμε πράγματα μέσα από αυτά. Ο Jung λοιπόν θεωρούσε ότι αυτό το σαμποτάρισμα το κάνει σκιά. Είναι αυτό το κομμάτι του εαυτού που δεν έχει ενσωματωθεί, που κινείται στο παρασκήνιο και το οποίο από καιρό σε καιρό κάνει μία επανάσταση.
Επαναστατεί όσο το αγνοούμε. Είναι λοιπόν σαν να λέει ότι πολύ καλή ιδέα να κάνεις αυτή τη δουλειά, να προχωρήσεις με αυτή τη σχέση, αλλά λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο. Λογαριάζεις με τον μισό σου εαυτό με το συνειδητό σου εαυτό. Αν κι εγώ ήμουν κομμάτι της παρέας σας, ποτέ δεν θα επέλεγα κάτι τέτοιο. Και βέβαια, ο σκοπός είναι να καταλάβουμε ποιο είναι αυτό το κομμάτι του εαυτού μας που επαναστατεί και δεν έχουμε αποδεχτεί.
Και ίσως για να το κάνω λίγο έτσι πιο σαφές. Σκεφτόμουν ένα παράδειγμα που συζητούσαμε και πριν λίγο, μία θεραπευόμενη, η οποία παλεύει με τις εξαρτήσεις και προσπαθεί να καταλάβει γιατί κάνει τόσο μεγάλη προσπάθεια. Εντάξει, φυσικά η εξάρτηση είναι και ένα ειδικό κεφάλαιο γιατί είναι πολύ δύσκολο για κάθε άνθρωπο. Όμως λέει τόσες προσπάθειες που κάνω τόσο πολύ που τα καταφέρνω.
Πώς γίνεται στο τέλος να κάνω μία Τέλος πάντων μία έκρηξη και να πηγαίνω τόσο πίσω να πηγαίνω σε ένα πάρτι με φίλους και τελικά όλο αυτό να γυρνάει να μου γυρνάει μπούμερανγκ; Αυτό λοιπόν που έτσι λίγο δουλέψαμε και στο οποίο σταθήκαμε ήταν τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε η ουσία στη ζωή της και στη σχέση της με τους φίλους της; Η απάντηση ήταν, θα μείνω μόνη μου.
Και άνοιξε πάρα πολύ το κεφάλαιο εκείνων των πολύ κρίσιμων. Χρόνων της ανάπτυξης της, που ήταν ένα μικρό κορίτσι, το οποίο έτσι όπως θυμήθηκε, βίωσε την απόλυτη μοναξιά, η οποία έλεγε ότι σπάει κόκαλα και συνειδητοποίησε ότι. Αν σταματήσω να κάνω χρήση, θα μείνω ολομόναχη. Φυσικά δεν θα σταθούμε στον αυτό. Ισχύει ή δεν ισχύει, αλλά στο πόσο πολύ αυτό το κομμάτι που ένιωθε αυτό το φόβο της αβάστακτης μοναξιάς δεν είχε δουλευτεί, δεν είχε ενσωματωθεί και δεν είχε συμφιλιωθεί και ότι πιθανώς μόνο τότε. Ίσως καταφέρει αποδεχόμενη την ιστορία της να απαλλαγεί και από αυτή την αναπλήρωση που έδινε η ναρκωτική ουσία. Οπότε το ερώτημα είναι τι έχει κανείς να χάσει και αυτό μπορεί να του δώσει ιδέες για το ποια είναι αυτή η σκληρή πλευρά του ότι μπορεί να χάσω ανθρώπους γύρω μου ακόμα και αν γίνω διάσημος, έτσι μπορεί αυτό να το σαμποτάρω γιατί νιώθω ότι τελικά αυτό θα με οδηγήσει στη μοναξιά;
Δεν έχουμε και ιδέες. Μέσα από παροιμίες που λέμε κι αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι. Πώς μέσα από τις μεταφορές. Μπορούμε να καταλάβουμε πάρα πολλά πράγματα για τη λογική μας γλώσσα. Λέμε, ας πούμε ότι. Η η κορυφή, δεν λέμε ότι έχει μοναξιά η μοναξιά. Όταν είσαι πολύ ψηλά είσαι μόνος σου, οπότε τέτοιες μεταφορές του λόγου είναι το κλειδί πολλές φορές για την ερμηνεία ή μετάφραση των ονείρων μας και σε σχέση με το δέντρο που έβλεπε ο γιούνγκ στον ύπνο, το επαναλαμβανόμενα ξεκινώντας από ένα δέντρο παγωμένο και ξερό. Και καταλήγοντας σιγά σιγά μέσα από μια σειρά ονείρων στο να βλέπει ένα δέντρο του οποίου τα φύλλα έγιναν καρπί, τα οποία μοίραζε στον κόσμο.
Είναι ένα σύμβολο πανανθρώπινο, το οποίο μπορεί να μεταφέρει την ιδέα της ζωτικότητας. Βλέπουμε παραδείγματος χάρη και σε ανθρώπους που έχουν κατάθλιψη να απεικονίζουν στις ζωγραφιές τους δέντρα, τα οποία μπορεί να είναι μαραμένα, ξερά κομμένα. Άρα αυτή η μεταφορική γλώσσα των ονείρων θα λέγαμε αποτυπώνεται τόσο μέσα στα όνειρά μας, αλλά όσο και στα λεγόμενα προβλητικά τεστ που χρησιμοποιούμε στη δουλειά μας, τα οποία δεν έχουν κάτι το μαγικό, αλλά πραγματικά με ένα τρόπο μεταφορικό, μιλάνε για αυτό που μας συμβαίνει, είτε αυτό είναι συναισθηματικό, είναι μια κατάθλιψη. Είναι μια ανησυχία, είτε είναι κάτι ζωογόνο και θετικό. Όπως στην περίπτωση του Γιανγκ στην τελευταία εκδοχή του ονείρου.
Σειρά ονείρων σε 3 μήνες. Ήταν μέσα καλοκαιριού, αλλά ένα κύμα ψύχους ήρθε από την Αρκτική και πάγωσε τη γη. Ο πάγος ξέρανε όλα τα φυτά. Είδα να προβάλει ένα δέντρο με φύλλα αλλά χωρίς καρπούς. Τα φύλλα είχαν μεταμορφωθεί από τους πάγους σε αγγλικά σταφύλια γεμάτα με θεραπευτικούς χυμούς. Έκοψα τα τσαμπιά και τα έδωσα σε ένα μεγάλο πλήθος που περίμενε.
Έχεις δει Αθηνά γιατί είναι και τα σύμβολα όπως το δέντρο αλλά και η μεταφορικότητα του λόγου. Δηλαδή δεν λέμε αυτός ο άνθρωπος είναι μαραζωμένος, μαράθηκε ή άνσιες πως άνθησε έτσι αυτός ο άνθρωπος ή καρποφόρησαν; Οι επιθυμίες σου και το είδαμε και στον γιο πώς στην αρχή ήταν μαραζωμένος και παγωμένο δέντρο και στη συνέχεια πώς καρποφόρησαν οι ιδέες του και άνθισαν. Που σκεφτόμουν και πως έχει επηρεάσει και όλο αυτό το σύστημα της αντίληψης του εαυτού του Γιουγκ και αργότερα θεωρητές μου σκεφτόμουν την Vigin Sat Ρ που μιλάει για το παγόβουνο πως διάφορα μέρη του εαυτού μας είναι ένα παγόβουνο είναι τα άλλα, είναι έξω από τη θάλασσα, άλλα είναι μέσα στη θάλασσα. Πως είναι ένα απαρτηθούμε σε σχέση με όλα αυτά; Αυτή ήταν μια πολύ βασική ιδέα του frod ότι.
Στην ουσία βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου και όλο το άλλο ασυνείδητο βρίσκεται κάπου στο βυθό. Το άλλο σύμβολο βυθός και η θάλασσα και για τον γενικτό απόλυτο ασυνείδητο. Το φανερό, το φανέλα, το Χίο. Εγώ θέλω να συζητήσω ένα όνειρο πολύ φρέσκο μιας νομίζ μου που το σκέφτηκα τώρα όσο όμλούσατε που έχει 2 στοιχεία, το ένα πώς μπορεί να μας δεσμεύουν κάποιες σφίξεις, ερμηνείες που έχουμε κοινωνικές ή θρησκευτικές; Σε σχέση με τα όνειρα, οπότε να μην μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα. Κομμάτι δικό μας και πώς εξελίσσεται και αν επαναλαμβανόμενο όνειρο έχω λοιπόν μια θεραπευόμενη όπου συζητάει πάρα πολύ συχνά ή να επαναλαμβανόμενο όνειρο ότι η ίδια έχει χωρίσει με τον σύζυγό της και βλέπει συνέχεια ένα όνειρο που είναι και πραγματικότητα, ότι έχει αξιοποιήσει όλες της τις δυνάμεις ώστε να κάνει τον πρώην συζγό της καθηγητή πανεπιστημίου. Ότι έχει μιλήσει μόλις στους παλιούς καθηγητές της, ότι έχει χρησιμοποιήσει όλη της τη γοητεία, ότι έχει μιλήσει με όλους.
Και κάπου εκεί σταματάει και αισθάνεται πάρα πολύ ριγμένη. Τις προάλλες λοιπόν μου έφερε πολύ πρόσφατα ένα όνειρο που αυτό εξελισσόταν και μιλώντας με έναν καθηγητή πανεπιστημίου, παλιό της καθηγητή και προσπαθώντας να τον πείσει να δεχτεί τον σύζυγό της, τον πρώην σύζυγό της για καινούργιο, ας πούμε, λέκτορα οτιδήποτε στο πανεπιστήμιο άρχισε να σκέφτεται ότι. Μήπως αυτός γινόταν με το που θα γίνει καθηγητής θα αρχίσει να με απατάει; Τελικά θα με αφήσει που κι αυτό είναι ένα μέρος της πραγματικότητας.
Ας μην τον κάνουμε καθηγητή είτε στον καθηγητή της και ας να του την φέρουμε κιόλας και να τα φτιάξουμε οι δύο μας και της είπε ο καθηγητής της ότι α πάρα πολύ ωραία ιδέα και γιατί δεν ξεκινάμε από τώρα και του λέει Α πάρα πολύ ωραία να σου δώσω ένα φιλί και του δίνει μία ένα φιλί που και ξεχνά και ξυπνάει πάρα πολύ ανακουφισμένη και μόλις κάνει τη σύνδεση ότι αυτός ο.
Στην πραγματικότητα δεν ζει. Στο μουστήριο στην πραγματική ζωή ήρθε κατατρομαγμένη εδώ και μου είπε μάλλον θα πεθάνει μάλλον κάτι κάτι θέλει να μου πει ο εαυτός μου, όπως το σκέφτεσαι αυτό φίλησα ένα νεκρό όταν λέμε ότι φλας κάποιο νεκρό. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα και νεκρός θέλει να σε πάρει μαζί του και ότι όταν λείπεις νεκρός στον ύπνο σου θα πρέπει ούτε να τον αγγίζεις ούτε να του μιλάς ούτε να σου απαντάει.
Και της λέω μα πώς ξύπνησες όμως; Ξύπνησα πάρα πολύ ανακουφισμένη επειδή τον. Σύζυγό μου επιτέλους τον κατάφεραν να τον εκδικηθώ που ήταν και μία φάση στη θεραπεία της, όπου μπορούσε να διαμορφώνει και στην οικογένειά της και με τον πρώην σύζυγό της και στη δουλειά της μπορούσε πάρα πολύ να διαμορφώνει τη ζωή της. Όμως επειδή είχε και αυτή την αίσθηση ότι όταν βλέπουμε νεκρούς δεν είναι κάτι καλό, ήρθε πολύ τρομαγμένη με αυτή την αίσθηση. Σκέφτομαι την ευκαιρία αυτού του ονειρου που λες ότι ο ίδιος ο Γιονγκ.
Διαχώριζε τύπους ονείρων, κάποια τα βλεπε σαν, ας πούμε προγνωστικά. Όνειρα χωρίς να πιστεύει απόλυτα στο ότι προβλέπουν το μέλλον, όμως ότι κάποια στοιχεία κάπως τα καταγράφει. Το ασυνείδητό μας και κάνει κάποιες προβολές για το μέλλον και υπήρχαν και αυτά τα όνειρα που βοηθούν στην απαρτίαση. Όπως είπαμε πριν υπήρχαν βέβαια και τα όνειρα, τα τραυματικά που αναφέραμε και στο προηγούμενο επεισόδιο, παραδείγματος χάρη ανθρώπων που γυρίζουν από τον πόλεμο, αναφέρει κάπου. Στην ιστορία του Γιουνγκ σε κάποιες από τις αυτοβιογραφικές αναφορές του, την περίπτωση ενός φίλου του. Ο οποίος είχε δει ένα όνειρο ότι πηγαίνει για αναρρίχηση και κάπως γλιστράει και σκοτώνεται.
Του είχε πει λοιπόν ο Γιονγκ ότι μην πηγαίνεις καλύτερα. Εκείνος όμως δεν τον άκουσε και τελικά όντως σκοτώθηκε. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Juncker έχει κάποια αίσθηση ότι αυτός ο φίλος του είναι και λίγο. Ριψοκίνδυνο ότι δεν είναι τόσο πολύ προσεκτικός και πράγματι στο πραγματικό γεγονός. Δεν είχε δέσει καλά τα σκοινιά, οπότε είχε μια αίσθηση για το τι ίσως μπορούσε να συμβεί, έλεγε ο Γιούνγκ ότι τα όνειρα δεν προβλέπουν παραπάνω από ότι ένα μετεωρολογικό δελτίο. Υπάρχουν δηλαδή τα στοιχεία εκεί να τα παρατηρήσεις και κάνεις κάποιες προβλέψεις με βάση αυτά που είτε συνειδητά, αλλά είτε και ασυνείδητα καταγράφεις προς το τέλος της ζωής του πάντως. Αυτοί οι μιστικοί του διάθεση, η οποία υπήρχε, όπως είπαμε από την αρχή της ζωής του ήδη από τα 4 του. Έβλεπε κάποια όνειρα, έτσι θα μπορούσαμε να τα πούμε. Μυστικιστικά συνεχίστηκε και κορυφώθηκε με ενασχόληση με πράγματα όπως η αλχημεία, ανατολική φιλοσοφία, η αριθμολογία και πίστευε και πάρα πολύ στην έννοια της συγχρονικότητας.
Νομίζω ήταν και μία δική του έμπνευση. Η συγχρονικότητα, πολύ την αλχημεία, όπως είπαμε και στα ζώδια αναφερόταν και στα ταρώ. Η συγχρονικότητα νομίζω αυτό που καταλαβαίνω για τον γιο είναι ότι. 2 γεγονότα μοιάζουν να είναι σύμπτωση να μη συνδέονται αιτιακά, όμως να συνδέονται νοηματικά. Δηλαδή εγώ τώρα σκέφτομαι πολύ την αδερφή μου και με παίρνει τηλέφωνο η αδερφή μου και μου λέει Χρήστο σε είχα στο νου μου σε σκεφτόμουν δεν υπάρχει μία αιτιακή σύνδεση, αλλά μία νοηματική σύνδεση και έτσι ίσως ας το πούμε κι αυτό λίγο σαν ένα ιστορικό στοιχείο όλοι αυτή η παράδοση του γιούνγκ φαίνεται να ενέπνευσε πολύ και το λεγόμενο κίνημα του New Add εκεί πια. Αιτία του 60 με τα παιδιά των λουλουδιών και λοιπά με τις έννοιες συγχρονικότητας και με πολλές άλλες με το actu που είναι έχει κάνει μία αναφορά ο ίδιος σε αυτόν τον όρο που φυσικά μετά οι άνθρωποι εντάξει κάπως πήραν και τα ερμήνευσαν και έτσι με το δικό τους τρόπο.
Απέκτησε πάρα πολλούς οπαδούς ο γιούνγκ και ειδικά μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και παρόλο που ο ίδιος είχε μία στην έννοια του οπαδού, ίσως και μετά από την εμπειρία του με τον. Συμφώνησε τελικά να γίνει και ένα ινστιτούτο ώστε να εκπαιδεύονται άνθρωποι τις δικές του θεωρίες προς το τέλος της ζωής. Πάντως είχε σταματήσει να δουλεύει θεραπευτικά και να ταξιδεύει.
Είχε απομονωθεί σπίτι του εκεί στη λίμνη της Ζυρίχης είχε χάσει και την αγαπημένη γυναίκα του την αίμα κάποια χρόνια πριν και τελικά πέθανε στις 06/06/1961 σε ηλικία 85 ετών, αφήνοντας όλη αυτή την παράδοση που είπαμε. Και τις επιρροές σε πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού έγινε ποια κομμάτι ο ίδιος ο γιούνγκ του συλλογικού μας ασυνείδητου και επηρέασε και πάρα πολύ τη λογοτεχνία, την τέχνη.
Ακόμα λέγεται και σύγχρονος ζωγράφους όπως τον Pollock έχει επηρεάσει. Ωραία νομίζω πήραμε έτσι μία μεγάλη αίσθηση. Ακούσαμε και κάποια από τα όνειρά του. Εμείς σας έτσι ενθαρρύνουμε να συνεχίσετε το ημερολόγιό ονείρων. Και να εξεξεστεί και ίσως να εμπλουτίσετε και κάποια από τα όνειρα που έχετε δει με τις ιδέες και τις σκέψεις που συζητήσαμε σήμερα και θα σας συναντήσουμε στο επόμενο επεισόδιο. Ευχαριστούμε πολύ.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα