Graham Greene - Όνειρο με ρωσική ρουλέτα
Psychobiographes, The Stories Behind The StoriesΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Graham Greene: Όνειρο με ρωσική ρουλέτα
Ο Άγγλος συγγραφέας αλλά και κατάσκοπος Γκράχαμ Γκρην, που πάλεψε από παιδί με τη μανιοκατάθλιψη, είδε ότι το βιβλίο που ετοίμαζε ήταν πολύ μέτριο και φλέρταρε με την ιδέα της αυτοκτονίας, όπως και στη ζωή του. Τι να σήμαινε το όνειρο αυτό; Συζητάμε με την ευκαιρία για τη θεραπευτική αξία της δράσης έναντι της αδράνειας αλλά και της τήρησης ημερολογίου ονείρων. Μπορούμε να επηρεάσουμε την κατάληξη των ονείρων μας και με ποιο τρόπο;
Φωνή Greene 🎙️ : Θωμάς Σιέκας
Ψυχοβιογραφία Greene - Α.Α. , Χ.Κ., Π.Τ
Έρευνα Ονείρων: Αιμιλία Αντωνογιαννάκη, Παύλος Βασιλάκης, Μελίνα Πισιμίση, Μαρία-Μαρδίτσα Στεφάνου, Κλεονίκη Τσιούγκου.
Ηχοληψία : Πρόδρομος Ταράσης
Επεξεργασία - Μοντάζ : Γιάννης Παπαδόπουλος
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
I till have to be there. My work. Σε ένα θέατρο. Και. These wie to summers I traveller. Έχω ανάγκη. Να. Είμαι μόνος και να ταξιδεύω. Γεια σας καλώς ήρθατε ένα ακόμα επεισόδιο του podcast Ecobyeographic Dreams Edition και σήμερα εξετάζουμε τη ζωή του Graham Greek, ένας συγγραφέας που έζησε και έγραψε στα όρια. Στα όρια ανάμεσα στην πίστη, την αμφιβολία, την υπαρξιακή αγωνία, την αναζήτηση νοήματος, την επιθυμία για περιπέτεια και βέβαια τα θέματα ψυχικής υγείας που τον κυνηγούσαν σε όλη του τη ζωή από τη βυική του ηλικία, σημαδεμένη από συναισθηματική αποξένωση, κρίσεις, επικίνδυνα παιχνίδια έως και την θητεία τους, την MI cx και τη φιλία του με το Κιμ Φίλιπ, ο οποίος αναζητούσε διαρκώς μία διέξοδο, τη ρουτίνα και τον εσωτερικό του πόνο.
Αυτή η διαρκής εσωτερική σύγκρουση. Σε χτίζεται και στα μυθιστορήματά του που οι ήρωες διχασμένοι αουτσάιντερς, άνθρωποι που κινούνται σε ηθικά γκρίζες ζώνες και παλεύουν με την ανοχή, το Θεό, την επιθυμία, το φόβο και βέβαια πολλές ταινίες που έχουν γυριστεί με αφορμή βιβλία του. Σε αυτό το επεισόδιο του secobyographic αναζητούμε την ψυχολογική του διαδρομή πίσω από τη λογοτεχνική του φωνή και θα μελετήσουμε τα όνειρά του και τη σημασία τους. Μαζί θα δούμε πώς τα όνειρά του, η πίστη του και η επιθυμία του για περιπέτεια.
Ενσωματώθηκαν σε ένα έργο γεμάτο εσωτερική ένταση. Από μαρτυρίες, βιογραφικά στοιχεία και τα προσωπικά του γραπτά θα φωτίσουμε τον κρίνο όχι μόνο σαν ένα μυθιστόριογράφο, αλλά σαν έναν άνθρωπο που δούλεψε με την ψυχική του Συνθήκη και την αξιοποίησε σαν μία λογοτεχνική πυξίδα. Θα κάνουμε και μία σύνδεση με τα προηγούμενα επεισόδια, όπως πάντα θα ξεκινήσουμε με κάποια βιογραφικά στοιχεία. Χρήστο, θα κάνουμε όντως και μία σύνδεση με τα προηγούμενα επεισόδια.
Σκεφτήκαμε έτσι, καθώς με ρωτούσαμε τον ότι ίσως είναι και ένα. Συγκλονίσει τη μία συγχρονικότητα, το ότι τελικά επιλέξαμε αυτή την προσωπικότητα για το τρίτο μας επεισόδιο και τι εννοώ με αυτό; Εννοώ ότι στο πρώτο μας επεισόδιο κάναμε την εισαγωγή με τον Φρόιντ και όλη του την θεωρία για τα όνειρα. Μετά τη σκυτάλη πήρε ο junk με τη δική του διαφορετική ματιά με τα όνειρα και την ιδέα της συγχρονικότητας που την αναλύσαμε και τώρα έχουμε το Graham Gen έναν. Λογοτέχνη, έναν συγγραφέα ο οποίος είχε μία κατά τον ίδιο καθοριστική.
Εμπειρία ψυχοθεραπείας όταν ήταν 16 χρονών με έναν θεραπευτή, ο οποίος θα το δούμε και στη συνέχεια δεν ήταν ακριβώς έτσι, αλλά σίγουρα ήταν ένας θεραπευτής που είχε επηρεαστεί πάρα πολύ από τον γιο και από τη θεωρία του με τα όνειρα και λοιπά και θα δούμε πώς και ο ίδιος ο Green τελικά παίρνει αυτή τη σκυτάλη αυτή την παράδοση και αξιοποιεί όλη την θεωρία και τέλος πάντων το υλικό των ονείρων για να δουλέψει διάφορα δικά του ζητήματα. Και λέμε, Συγκλονίζετε γιατί αυτό έγινε τυχαία. Η επιλογή να είναι το επόμενο επεισόδιο μετά τον Γιούνγκ. Ναι, νομίζω πρώτα τον επέλεξε η Αθηνά ως την Τρίτη μας προσωπικότητα και στη συνέχεια είχαμε εδώ πέρα. Υπάρχει μία σύνδεση.
Κάπου υπήρχε στο Cloud η πληροφορία ή στο συλλογικό ασυνείδητο. Υπήρχε ναι και να πάμε τώρα λίγο να δούμε κάποια στοιχεία της ζωής του. Γεννήθηκε στις 02/10/1904 στην Αγγλία, στο Burkhansted. Ο πατέρας του ήταν ο Charles. Δούλευε σε ένα τοπικό σχολείο. Ήταν υπό διευθυντής τα πρώτα χρόνια στο σχολείο αυτό. Η μητέρα του ήταν η Marion Ron Green και αυτοί οι 2 ήταν πρώτα ξαδέρφια. Όπως είπαμε, ο πατέρας του δούλευε σε αυτό το σχόλιο στο οποίο φοίτησε και ο.
Και στη συνέχεια όταν ήταν να πάει στο γυμνάσιο, ας πούμε. Από Daily School, δηλαδή από ένα κανονικό σχολείο θα πήγαινε στο, δηλαδή θα έμενε μέσα σε αυτό το σχολείο. Επίσης ήταν μία εποχή που ο πατέρας του αναβαθμίστηκε και έγινε πλέον ο διευθυντής του σχολείου. Αυτό τώρα το γεγονός και πιθανότατα όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν σίγουρα ένα στοιχείο που και ο ίδιος στη βιογραφία του λέει ότι τον ταλαιπώρησε πάρα πολύ γενικά ήταν ένα παιδί έτσι με αρκετά κλειστή προσωπικότητα, αρκετά ζορισμένο από πάρα πολύ μικρός και συμπτώματα κατάθλιψης και διαταραγμένο ύπνο.
Εφιάλτες. Πολύ μεγάλη εσωστρέφεια. Στο σχολείο μάλλον υπήρχαν έτσι επεισόδια bullying που τον ταλαιπωρούσαν. Υπήρχε μία σύγκρουση από τη μία ο πατέρας του. Η αυστηρότητα ο η διευθυντική του θέση. Από την άλλη, ο χλευασμός των παιδιών για το τι ήταν τέλος πάντων το παιδί του δασκάλου και όλο αυτό φαίνεται πως τον ταλαιπωρούσε πάρα πολύ.
Και υπήρχαν και κάποια έτσι φαινόμενα πολύ δύσκολα. Φαίνεται ότι οι γονείς του άρχισαν να ανησυχούν πάρα πολύ για αυτόν όταν γύρω στα δεκάξι και το έσκαγε από το σπίτι, αλλά είχε πάρει μια φορά και μία μεγάλη δόση από ασπιρίνες και έπεσε στην πισίνα και μάλιστα περιγράφει την αίσθηση του ότι ήταν σαν να ζει εκείνη τη στιγμή σε ένα κουκούλι και μου θύμισε και αυτή η έκφραση και μία. Έτσι περιγραφή της βιρζίνα και το πώς ένιωθε κάποιες στιγμές όταν απτην πραγματικότητα.
Αλλά ένιωθε και μια σχετική ασφάλεια μέσα σε αυτόν τον δικό της κόσμο και επίσης ανησύχησαν πάρα πολύ όταν συνειδητοποιούσαν ότι δανειζόταν το όπλο που υπήρχε στο σπίτι και έπαιζε ροζ κυρουλέτα. Αυτό είναι θα μας τα πει μάλλον πρόδρομος. Καλύτερα θα το ότι τι, τι συμβαίνει με αυτό το πιστόλι όταν το χρησιμοποιούμε για τέτοια επικίνδυνα παιχνίδια; Φαντάζομαι θα το έχουν ακούσει όλοι. Είναι ένα παιχνίδι που μπαίνει σε ένα οκτάσμα ή σε ένα εξάρο. Μία σε ένα σημείο στη θαλάμη, μία σφαίρα και περιστρέφεται γρήγορα χωρίς να το έχει οπτική επαφή. Αυτός που το κάνει το βάζει στον κρότο και δοκιμάζει. Αυτό σημαίνει ότι σε μία καλή περίπτωση έχει μία στις 8 πιθανότητες να πεθάνει.
Και στη μικρότερη αν ήταν εξάλλου θα γίνει μία στις 6 που σημαίνει ότι αν το έχει κάνει αρκετές φορές νομίζω θα ήταν αρκετά επικείμενο. Υποθέτω ότι η ατυχία στον έρωτα. Οδηγεί σε ενίοτε νεαρά αγόρια στην αυτοκτονία, αλλά αυτό δεν ήταν αυτοκτονία. Ό, τι κι αν έλεγαν οι μεγάλοι είμαι σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα θα ανακάλυπτα πώς μπορώ να απολαύσω τον κόσμο γύρω μου εκ νέου μέσα από την πιθανή οριστική απώλεια του έβαλα την κάννη του περίστροου στο δεξί μου αυτή και τράβηξε τη σκανδάλη.
Ακούστηκε ένα λεπτό κλικ και κοιτάζοντας τη θαλάμη είδα ότι η γόμος είχε μετακινηθεί στη θέση πυροδότησης. Πάει μία. Θυμάμαι μια αίσθηση απίστευτης έκτασης σαν να έχουν ανάψει τα φώτα του καρναβαλιού σε ένα σκοτεινό μονόδρομο δρόμου. Η καρδιά μου χτυπούσε στο κλουβί της και η ζωή περιείχε έναν άπειρο αριθμό δυνατοτήτων.
Ήταν σαν την πρώτη επιτυχημένη εμπειρία ενός νέου άνδρα στο σεξ, εκεί στις οξυές του Astra Τζ ένιωσα σαν να είχα περάσει τη δοκιμασία του ανδρισμού. Γύρισα στο σπίτι και έβαλα το περίστροφο πίσω σαν ντουλάπι. Θα ξαναπούμε για αυτό το σημείο; Σίγουρα πάντως ανησύχησαν οι γονείς του και ενώ ο ίδιος λέει αργότερα στη συνέντευξη που έχει δώσει όταν ήταν πια πολύ μεγαλύτερος ότι αυτό το έκανε γιατί ένιωθε βαρεμάρα και τον Αφυπνιζε όπως αυτό το παιχνίδι. Προφανώς οι γονείς δεν το πήρανε τόσο. Ελαφριά και έτσι το ενδιαφέρον είναι ότι τον έστειλαν δεκάξι χρονών.
Όπως είπαμε στο Λονδίνο. Να μείνει μέσα στο σπίτι 6 μήνες του center Richmond ήταν ένας συγγραφέας και κριτικός έργο και είχε δημοσιεύσει μία κρητική για ένα έργο ενός γενικού αναλυτή που πολλοί έτσι μεγάλη απήχηση είχε τότε ο ίδιος ο συγγραφέας του βιβλίου Αισθάνθηκε πολύ ωραία με τον ρίτσμαν και την κριτική του και έτσι άτυπα ξεκίνησε ο να βλέπει κάποιους ασθενείς. Και φοιτητές.
Ο ένας αδερφός λοιπόν του. Όταν συνέβαιναν όλα αυτά στην οικογένεια, είπε στον πατέρα να τον στείλουν. Εκεί πήγε λοιπόν στον. Έμεινε εκεί στο σπίτι του με τη γυναίκα του τη ζωή και περιγράφει ο ίδιος ο Gen ότι ίσως να ήταν και τα πιο έτσι ωραία χρόνια. Οι μήνες βασικά γιατί ήταν 6 μόνο μήνες, αλλά οι πιο ωραίοι οι 6 μήνες στη ζωή του. Μπορείτε να σκεφτεί πόσο όχι καλά περνούσε στο σπίτι του. Δεν ξέρουμε ποια διαδικασία αποκλεισμού ο πατέρας του και ο αδελφός μου επέλεξαν τον Κένεντ Ρίτσ για να γίνει ο αναλυτής μου, αλλά ήταν μια επιλογή για την οποία δεν έπαψα ποτέ να είμαι ευγνώμων γιατί στο σπίτι του στο Lancaster Gate άρχισαν οι 6 μήνες που ήταν ίσως οι πιο ευτυχισμένοι της ζωής. Μου εκεί ξεκινά και την πρακτική της αξιοποίησης ενός ημερολογίου ονείρων.
Γιατί ο or richmon των παροτρύνει με κατά ημερολόγιο όπως έτσι κι αλλιώς; Θα ήταν ένας ιντικός θεραπευτής και να του αναφέρει ένα όνειρο κάθε μέρα και μάλιστα του έλεγε αν δεν έχεις 2 όνειρο μπορείς να φτιάξεις ένα όνειρο και να μου το πεις. Έχει λίγο πολύ την ίδια αξία και όντως το έκανε αυτό ο και έτσι εξοικιόθηκε πάρα πολύ με τη διαδικασία της ημερολογίου Ακινό δυστυχώς το ημερολόγιο που τήρησε τότε έχει αθεί. Αλλά το έκανε αυτό και αργότερα στη ζωή του, όπως θα πούμε παρακάτω.
Ναι και στη συνέχεια της ζωής του κρατούσε για πολλές δεκαετίες ημερολόγιο ονείρων, το οποίο εκδόθηκε κιόλας. Θα το πούμε; Στη συνέχεια επέστρεψε λοιπόν στο σπίτι του μετά από αυτό το γεγονός και πήγε πια στο Day School. Απέφυγε το το να είναι σε ένα σχολείο, τελειώνει το σχολείο και στη συνέχεια φυτά στην Οξφόρδη. Εκεί σπουδάζει ιστορία, παθιάζεται με τη λογοτεχνία, με την πολιτική. Και γνωρίζει την browning.
Μία γυναίκα αυστηρή καθολική, όπου θα τον επηρεάσει για την υπόλοιπη ζωή του και θα τον επηρεάσει κατά βάση σε σχέση με το θρησκευτικό φρόνημα. Εκείνος ασπάζεται τον καθολικισμό κυρίως για να μπορέσουν να παντρευτούν. Όμως η θρησκεία και η πίστη από τότε τον απασχολεί για όλη του τη ζωή με έναν πολύ ίσως ιδιαίτερο και πιο δικό του τρόπο δηλαδή. Δεν ενδιαφέρεται για το δόγμα και για την. Γραμμή, τέλος πάντων του καθολικισμού και για το νόμο την προσεγγίζουμε με μία πιο φιλοσοφική διάσταση. Να είμαι ειλικρινής, λίγο όχι ακριβώς, αλλά μου θύμισε το επεισόδιο με τον Βαν που και εκείνος είχε μία πιο δική του πνευματική διάσταση για την πίστη. Εκείνος εστιάζει στον Καθολημό Γραμμα, αλλά με μία φοβερή ίσως εσωτερική, αμφισημία αντιφατικότητα την οποία κατάφερε να αντιληφρώνεται.
Βέβαια αυτό θα το δούμε για τα πάντα στη ζωή του αυτή την. Κίνηση στο όριο, δηλαδή τον ενδιέφερε η πίστη και η αμαρτία, το καθήκον και η προδοσία και όχι τελικά το ασπρόμαυρο, αλλά πιο ενδιάμεσες γκρίζες περιοχές. Να πω κάτι πάνω σε αυτό. Χρήστο αναφέρει από ότι ο χριστιανισμός και ειδικά ο καθολικισμός εκείνα τα χρόνια τον έπεισαν ότι πραγματικά αντιπροσωπεύουν κάποια αλήθεια αργότερα όμως στη ζωή του.
Καθώς μεγάλωνε στη συνέντευξη αυτή που αναφέραμε και πριν. Και αποσπάσματα της οποίας ακούμε στη διάρκεια αυτού του podcast. Στη συνέχεια λοιπόν της ζωής του εκείνα τα κατοπινά χρόνια αναφέρει ότι δεν είχε διατηρήσει αυτή την πίστη με τον τρόπο που προσπαθούσε στην ουσία να την αποκτήσει στα πρώτα χρόνια εκεί να της γνωριμίας με την και τα μετέπειτα χρόνια. Υπήρχε μία αίσθηση ότι είναι ένας καθολικός αγωνιστικιστής και μάλιστα κάποιοι συνάδελφοί του συγγραφείς έλεγαν ότι μάλλον προσποιούνταν από την αρχή ότι είναι καθολικός. Κανείς βέβαια κανέναν δεν ξέρει.
Σίγουρα όμως ο ίδιος ο dream έλεγε στα τελευταία χρόνια της ζωής του ότι έχει σχεδόν ξεχάσει για ποιους λόγους έγινε καθολικός και μάλιστα το συνέδεε με την ανησυχία του που είχε τα πρώτα χρόνια της ζωής του για το θάνατο. Ο οποίος θάνατος τον απασχολούσε πολύ λιγότερο καθώς μεγάλωνε και αυτό ήταν και ένα παράδοξο. Δεν ανησυχούσε λοιπόν τόσο πολύ και ταυτόχρονα άρχισε να χάνει και την.
Και να μην ασχολείται τόσο πολύ με το θέμα της θρησκείας. Ήμουν νοητικά πεπεισμένος ότι ο Χριστιανισμός ήταν πιθανότατα αληθινός και ήμουν νοητικά πεπεισμένος ότι μεταξύ των χριστιανικών δογμάτων η Καθολική Εκκλησία ήταν μάλλον πιο κοντά στην αλήθεια και είχε πιο διεισδυτική ματιά όλα τα επιχειρήματα που άκουσα στα νιάτα μου γύρω από το ζήτημα αυτό τα έχω σήμερα ξεχάσει. Η.
Πίστη μου στο Θεό γίνεται όλο και πιο αδύναμη όσο πλησιάζω στο θάνατο. Όταν ήμουν νέος, με ενδιέφερε ο θάνατος σε βαθμό που έπαιζα ρώσοι ρουλέτα. Κάτι που με έναν τρόπο συνδεόταν με αυτό το ενδιαφέρον μου για το θάνατο. Να συνεχίσουμε έτσι στην ιστορία της ζωής του. Παντρεύεται λοιπόν με τη βιβία και αποκτούν 2 παιδιά. Παράλληλα, ξεκινά τη δημοσιογραφία, γράφει τα πρώτα του έργα, έρχεται το πρώτο του έτσι βιβλίο είναι επιτυχία η πρώτη του μεγάλη συγγραφική επιτυχία όμως είναι το stanbul train.
Και εκεί βέβαια αναδεικνύεται η θεματική της ηθικής αμφισημίας της πίστης υπό πίεση γενικά όλο αυτό που είπα και πριν η Αθηνά τον απασχολεί πάρα πολύ στα έργα του. Και βέβαια, μετά ξεκινάει μια πολύ μεγάλη περίοδο ταξιδιών σε όλο τον κόσμο. Όχι φυσικά με την έννοια του τουρισμού. Αντίθετα πηγαίνει σε πολύ δυσκολεμένες περιοχές όλου του κόσμου, παρατηρεί τις πολιτικές εξελίξεις από κοντά, ταξιδεύει στη Λιβερία της Δυτικής Αφρικής.
Γράφει ταξίδια στο Μεξικό, όπου υπήρχε έτσι και μία πολύ μεγάλη πολιτική αναστάτωση. Και εκεί γράφει το ίσως, πολλοί λένε το καλύτερο του βιβλίο το Power and The Glory. Στην Αϊτή, στη σφιέρα, στο Βιετνάμ, στην Κούβα, στον Παναμά. Και πάντα αντλεί στοιχεία για τα βιβλία του και βέβαια συμβαίνει και κάτι άλλο. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εργάζεται για τις μυστικές υπηρεσίες της Αγγλίας. Το MIC C.
Είναι σαν να λέμε για όσους δεν το έχουν ακούσει για το αντίστοιχο CA της Αμερικής, ας πούμε, οι μυστικές υπηρεσίες υπό την εποπτεία μιας προσωπικότητας έτσι αμφιλεγόμενης πολλοί του. Ο οποίος ήταν και εκείνος. Πράκτορας, ας πούμε, ήταν υπό την καθοδήγηση του, ο οποίος όμως στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι ήταν διπλός πράκτορας, δηλαδή ενώ τον πλάσαραν ως πράκτορα των άγγλο, στην πραγματικότητα ήταν της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό αποκαλύφθηκε.
Τον κυνήγησαν κιόλας. Νομίζω τον φιλμπ ή πήγε στην Ρωσία, όμως ο Γκράχαμ Γκρί τον υπερασπίστηκε, οπότε βλέπουμε πάλι αυτό το κομμάτι της προδοσίας. Την οποία ο ίδιος όμως όχι ακριβώς τη δικαιολογεί, αλλά την καταλαβαίνει. Και μάλιστα γράφει και τον πρόλογο του απομνημοτευμάτων του Κιν Φί και νομίζω ήταν φίλοι για πάντα και. Γιατί ένα κομμάτι θα το πούμε;
Ίσως και παρακάτω, έτσι που ήταν φιλικά προσκείμενο. Ας το πούμε και στις αριστερές ιδέες και στην επαναστατικότητα των Ενέπναν, δηλαδή φιγούρες παραδείγματος χάρη όπως το Κάστρο. Οπότε δικαιολογούσε και την τακτική του φίλιπ σαν μία επαναστατικότητα. Απέναντι σε αξίες του καπιταλισμού, στον οποίο ο grin ήταν ενάντιος και ήταν ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, από όπου κι αν προερχόταν. Ίσως αυτό μας παραπάει στην εξουσία του πατέρα του, στην κόντρα που είχε μαζί του, αλλά και ταυτόχρονα στην δυσκολία να τον αντιμετωπίσει όταν ήταν πολύ μικρός. Και για μένα ήταν πάντοτε εντυπωσιακό. Πώς κατάφερε να συνδυάζει από τη μία τον καθολημό; Τη θρησκευτική πίστη και όλα αυτά τα πράγματα και από την άλλη μια πιο έτσι ανοιχτή.
Ιδεολογία, μια αριστερή ιδεολογία κόντρα στον καπιταλισμό, στην αποικιοκρατία. Το σχολιάζει ο ίδιος αυτό και λέει ότι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος που είναι αριστερός να μην μπορεί να πιστεύει και σε κάτι ανώτερο, οπότε το ήταν στο νου του ότι πιθανόν να δημιουργεί κάποιο παράδοξο αυτή η διπλή του, ας πούμε, ιδιότητα.
Θα πούμε έτσι λίγο κάποια πράγματα για την προσωπική του ζωή, παρά το γάμο του από τα τέλη του 1940. Ουσιαστικά ζουν χωριστά με τη viven και δεν παίρνουν διαζύγιο γιατί ως καθολική και αυτό δεν θα μπορούσαν να το κάνουν. Ωστόσο, το 1959 ξεκινάει μία σχέση με την ιβώνη Κλωέτα, μία Γαλλίδα με την οποία θα περάσει και τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Στη συνέχεια ζει στη Γαλλία.
Μετά από έτσι μία περιπέτεια οικονομικής, μία φορολογική εξορία. Τέλος πάντων, κάτι συνέβη ίσως σε ένα οικονομικό σκάνδαλο και χρειάστηκε να φύγει από την. Να ζήσει στη Γαλλία, αρχικά στην και αργότερα στο Παρίσι. Νομίζω πήγαινε. Ερχόταν ανάμεσα στις 2 πόλεις, ζει, δεν είναι βέβαια μόνο το οικονομικό ζήτημα ζει και κοντά στην φίλη του, την Ιβγόνη. Εκεί στη Γαλλία.
Εντάξει, υπάρχει βέβαια η φίλη της συντροφική σχέση, αλλά χαρακτηρίζεται από απομόνωση η ζωή του από συγγραφή, επαφή με διπλωμάτες, πράκτορες, συγγραφείς και εντάξει, δεν θα πούμε αναλυτικά, εκεί στη νότια Γαλλία μπλέκεται και σε ένα σκάνδαλο. Αποκαλύπτει τέλος πάντων. Και πήρε μεγάλες διαστάσεις και στον Τύπο κάποια φαινόμενα διαφθοράς των τοπικών αρχών. Αποκάλυψε δηλαδή ότι υπήρχαν έτσι αδικία οικονομικές καταχρήσεις τον καταδίκασαν για αυτό, αλλά στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο.
Λίγο και στην ψυχική του υγεία. Ένα θέμα πολύ κεντρικό. Ήδη αναφέρομαι ότι από μικρός είχε διάφορα συμπτώματα. Είπαμε για τις απόπειρες αυτοκτονίας που ο ίδιος βέβαια έλεγε ότι ήτανε συμπτώματα βαρεμάρα. Και μάλιστα έλεγε ότι η βαρεμάρα είναι κάτι πολύ κακό όταν είσαι μελαγχολικός, ενώ για τους άλλους ανθρώπους μπορεί να είναι και μία βάση για μία έκρηξη δημιουργικότητας.
Φαίνεται λοιπόν ότι υπέφερε από μαροκατάληψη, όπως την ονομάζουμε τώρα πλέον διπολική διαταραχή και σε αυτή την πορεία πολλές φορές έπαιρνε τεράστια ρίσκα, δηλαδή ειδικά στις φάσεις. Της ας πούμε μανίας, ίσως ένας άλλος άνθρωπος δεν θα μπορούσε εύκολα. Να κάνει όλα αυτά τα ταξίδια που έκανε υπό την ιδιότητα του πράκτορα και να ρισκάρει και τη ζωή του καθημερινά, αν δεν είχε και τέτοια, ας πούμε χαρακτηριστικά.
Αυτή η μονοκατάληψη; Αυτό είναι ένα σημείο έτσι που νομίζω έτσι μας απασχόλησε και στη συζήτηση που κάναμε πριν ξεκινήσουμε να γράφουμε το podcast, ενώ άλλους πρωταγωνιστές των podcast μας των επεισοδίων τους οδήγησε στην αυτοκτονία. Τον greekham Γκριν όχι κι αυτό εξέπληξε πολλούς πόντους, φίλους και έτσι συναδέλφους του συγγραφείς, οι οποίοι μιλώντας μεταξύ τους κάποιες φορές είχαν αποκαλύψει ότι περίμεναν ότι απτη μια μέρα στην άλλη ο αυτοκτονούσε.
Παρόλα αυτά έφτασε στην ηλικία των 86 ετών και όπως θα πούμε παρακάτω, πέθανε από λουχαιμία. Άρα μια μακρά πορεία προσπάθειας να αντιμετωπίσει αυτή τη διβολική διαταραχή. Με τρόπους που μπορεί να μας φαίνονται εμάς κάπως παράξενοι, δηλαδή μέσα από αυτή την συνεχή επαφή με το ρίσκο, την κατασκοπία, τις εναλλαγές πολλές φορές ερωτικών συντρόφων ή ζητάμε μέχρι να γνωρίζει την ιβόν μάλιστα και σε ένα σκάνδαλο όταν έφυγε από την γυναίκα, το ερωτικό έμεινε αυτός στην ιστορία γιατί υπήρξε και το αντικείμενο ενός πολύ γνωστού του. Βιβλίου το εν το διαφέρει ένας άνθρωπος λοιπόν, που με το δικό του τρόπο.
Να πολεμήσει την ψυχική ασθένεια και να φτάσει να ζήσει πολύ παραπάνω από ότι δυστυχώς έτσι άτομα όπως η Βυζί Βαν Covski, για τους οποίους μιλήσαμε στον πρώτο κύκλο. Και η φραντσάσκα Γκούτμαν στο δεύτερο κύκλο που ήταν ίσως και νεότεροι από όλους. Εν τω μεταξύ, το παράδοξο ας πούμε και ειρωνικό είναι ότι σε μία φημολογώ τέλος πάντων κουβέντα. Που είχε ο Φιντέλ Κάστρο με τον CARS markets και τον Graham Green σε σχέση με αυτή τη περιβόητη ιστορία της ρώσικης ρουρλέτας που δεν την έκανε μόνο μία φορά κατά τον ίδιο και ούτε μόνο όταν ήταν παιδί, αλλά και στη συνέχεια αυτό το φλερτ με το θάνατο.
Σε αυτή λοιπόν, τη στιγμή που σώζεται ο Κάστρο του λέει, Μα είναι αλήθεια ότι έκανε σε αυτό το πράγμα με τη Ρώσοι Κυρουλέτα του λέει, Ναι, το έκανα αρκετά τακτικά, οπότε υπολογίζοντας τις φορές λέει μα θα ήταν βέβαιο ότι θα πρέπει να είχες πεθάνει. Και απαντάω grahh ότι ναι, η αλήθεια είναι ότι προτιμούσα να πεθάνω νέος παρά μεγάλος και από κάποιο καρκίνο ή από κάτι τέτοιο τελικά. Αυτό έγινε όμως.
Πέθανε από όλες και μία. Ευτυχώς βέβαια για μας και τους αναγνώστες του, γιατί θα ήταν πολύ τραγικόν. Είχε συμβεί αλλιώς και το ενδιαφέρον είναι ότι τελικά μετά τη Γαλλία βρέθηκε στην Ελβετία όπου εκεί τελικά και παίζανε και ζούσε μάλιστα και πολύ κοντά στον Τσάρλι Τσάπλιν με τον οποίο είχε ΑΝΑ. Μία πολύ μεγάλη φιλία και τον οποίο είχε δει και σε ένα πάρα πολύ σημαντικό όνειρο που ίσως μέσα από τη φιγούρα του Τσάλι Τσάπλιν, Διαπραγματευότανε και ο ίδιος το δικό του θάνατο και θα δούμε και στο απόσπασμα που θα έχουμε από ανάγνωση του ονείρου αυτού ότι υπάρχει μια πολύ μεγάλη ανησυχία για την τύχη του.
Ανεργοπεσένη, αν τελικά θα αυτοκτονήσει, εν τέλει φαίνεται ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα. Είναι τουλάχιστον. Από την περίπτωση εν τω μεταξύ λέγαμε για τη συγχρονικότητες και έτσι λέμε κοίτα να δεις που και εκείνος όπως ο Γιονγκ που τελικά δεν ξέρω δεν είχε κάποια ιδιαίτερη σχέση με την Ελβετία σε μία λίμνη, όχι στην ίδια λίμνη και όχι στην ίδια πόλη της Ελβετίας, αλλά σε ένα αντίστοιχο θέρετρο, ας πούμε, απομονώθηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής του και εκεί πέθανε.
Ωραία, κάτι που μας ενδιαφέρει πάρα πολύ για το σημερινό επεισόδιο είναι η ιδιαίτερη σχέση του. Ήδη μιλήσαμε για το ημερολόγιο που κρατούσε όταν ήταν στην εφηβεία. Το οποίο όπως αναφέραμε, δεν σώζεται, αλλά στη διάρκεια της ζωής του φαίνεται να κρατούσε συστηματικά ημερολόγιο. Γνωρίζουμε ότι σε κάποια φάση είχε συγκεντρώσει τουλάχιστον 800 όνειρα και στα τελευταία χρόνια της ζωής του περνούσε ευχάριστα την ώρα του, όπως έλεγε ο ίδιος σταχυολογώντας όνειρα από αυτά τα 800 και διάλεξε εν τέλει 120. Τα οποία εξέδωσε σε ένα μικρό βιβλίο. Το οποίο ονόμασε wild of my own, ένας κόσμος δικό μου και έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αυτό το βιβλιαράκι για μας. Γιατί τα όνειρα αυτά δεν τα κατέγραψε με χρονολογική σειρά που τα είδε, αλλά βάσει θεματικών και μάλιστα έχει ορισμένες θεματικές που νομίζω ότι τις αναφέρει ως happiness. Έτσι, ευτυχία secret services, μυστικές υπηρεσίες. Δυσάρεστες, δηλαδή εμπειρίες.
Και εν τέλει Dess and τις βάζεις δηλαδή και με αυτή τη σειρά και είναι έτσι μια σειρά θα έλεγα που δείχνει μία πορεία. Ψήνουσα για τη ζωή του. Ξεκινάει δηλαδή από την ευτυχία σαν πρώτη θεματική κατηγορία και καταλήγει στην ασθένεια και το θάνατο και μάλιστα το τελευταίο όνειρο της σειράς είναι όντως. Ένα όνειρο που διαπραγματεύεται το θάνατο του έχει ενδιαφέρον για μας γιατί; Αυτή την ιδέα των θεματικών την έχουμε αξιοποιήσει και εμείς. Σε έρευνες μας γύρω από τα όνειρα, αλλά δεν ξέρω πώς θέλετε κάτι άλλο να προσθέσουμε πριν φτάσουμε σε αυτό το σημείο να μιλήσουμε για τις έρευνες μας.
Να πούμε ότι πέραν από τις θεματικές και έτσι σιγάσιγά έτσι στο τρίτο μας επεισόδιο μπαίνουμε και πιο βαθιά στον κόσμο των ονείρων και με ιδέες για το πώς και οι ακροατές μπορούν να αξιοποιούν τα δικά τους όνειρα. Το πολύ λοιπόν ενδιαφέρον του Graham Green πέραν από αυτή την κατηγοριοποίηση είναι το ημερολόγιο αυτό καθαυτό.
Η συνήθεια δηλαδή όπως κι άλλες. Γνωστές προσωπικότητας να κρατούν ημερολόγιο, το οποίο όπως σας έχουμε πει από το πρώτο επεισόδιο, θα συστήνουμε ανεπιφύλακτα να κάνετε και εσείς και κάθε τόσο έτσι και εμείς θα σας δίνουμε ιδέες για το πώς μπορείτε να το έτσι αξιοποιήσετε. Φαίνεται πάντως και από έρευνες και σύγχρονες ότι όλο αυτή εναλείσαι με τα όνειρα, τα ημερολόγια, το να στοχαζόμαστε πάνω σε αυτά. Μας βοηθάει πάρα πολύ, διεγείρει τη δημιουργικότητα και αυτό το ξέρω πολύ καλά ο.
Γιατί λέγεται ότι πολλά από τα έτσι μυθιστορήματά του ήταν αναπνευσμένα από όνειρα που είδε ή ο ίδιος έλεγε ότι μπορεί να ξεπερνούσε ένα συγγραφικό μπλοκάρισμα. Ας πούμε, από λύσεις που μπορεί να έβρισκε μέσα στα όνειρά του και βέβαια δεν είναι μονόχα. Είναι πολύ γνωστοί άνθρωποι που είχαν σοβαρές και σημαντικές εμπνεύσεις, όπως και ο Αϊνστάιν.
Ο nilsboar λέγεται ότι. Η θεωρία του ας πούμε για το μοντέλο του ατόμου του προέκυψε από ένα όνειρο. Που είχε δει, οπότε δημιουργικότητα είναι σίγουρα κάτι που υπάρχει εκεί και βέβαια κάτι ακόμα που υπάρχει είναι όπως θα δούμε έτσι και με τις έρευνες που έγιναν και από το ινστιτούτο από το λόγο ψυχής ότι είτε βάζοντας τα σε χρονολογική σειρά είτε βάζοντας τα στην θεματική σειρά, όπως έκανε ο γράφα μικρή μετά από καιρό αν κάτσουμε να τα δούμε, βλέπουμε και την εξέλιξη του ίδιου μας του εαυτού.
Ως αναπτυσσόμαστε ως κάποια θέματα εξελίσσονται μέσα μας. Και στην πραγματικότητα απορία, αυτή η διαδικασία να μας βοηθά να ξεμπλοκάρουμε και κάποιες κολλημένες πτυχές της αφήγησής μας. Νομίζω ότι ο το έκανε αυτό τεστ στην προσωπική του ζωή και έτσι ξεμπλοκάροντας ήδη από μικρός να ένα άλλο στοιχείο συγχρονικότητας με τον γιο έβλεπε συχνά ότι τον κυνηγάει μία μάγισσα.
Αυτή η σκιά που είχαμε αναφέρει στο προηγούμενο επεισόδιο για το γιουμ, αλλά κάποια στιγμή γυρίζει και την αντιμετωπίζει. Τέτοια θέματα που τον απασχολούσαν, τα επεξεργαζόταν στον ύπνο του, όπως φαίνεται μέσα από το ημερολόγιό του και το αποτέλεσμα αυτής της επεξεργασίας φαίνεται ότι το αξιοποιούσε και στα μυθιστορήματά του και στις ιστορίες. Και μάλιστα έλεγε κάποιες φορές ότι ονειρευόταν τα όνειρα των ηρώων του.
Κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον ήταν τόσο πολύ ταυτισμένος με τους ήρωές του. Που σχεδόν δεν μπορούσε να ξεχωρίσει. Ποιο όνειρο ήταν το δικό του και πιο όνειρο Θα έβλεπε ο ήρωας του. Αυτή η ταύτιση βέβαια με τους ήρωές του τα πρώτα χρόνια του συγγραφικού του έργου τον είχαν κάνει να αποκηρύξει το δεύτερο και το τρίτο μάλιστα μυθιστορήμά του και έλεγε ότι παρά τα χρόνια της ψυχανάλής μου στην αρχή την κατόρθωνα να διαχωρίσω τον εαυτό μου αρκετά απτους ήρωές μου και έκανα κάτι έτσι.
Πολύ χαρακτηριστικό για την κυνικότητα που μερικές φορές τον διακατείχε. Τα αποκήρυξε αυτά τα 2 μυθιστορήματα και έτσι δεν μπορεί κανείς πλέον να τα βρει. Στα βιβλιοπωλεία λέγαμε έτσι αστειευόμενοι μεταξύ μας ότι αν τότε πετύχουμε ένα από αυτά τα 2 μυθιστορήματα θα βγάλουμε πολλά χρήματα γιατί πουλιούνται πολύ ακριβά, οπότε αγοράζοντας και ξαναπουλώντας ένα τέτοιο έργο, κανείς μπορεί να γίνει πλούσιος, οπότε μέσα από τα μυθιστορήματά του σίγουρα και όχι μόνο μέσα τριμερολόγια δια πραγματευόταν πολλά θέματα με αφορμή.
Τα όνειρά του. Ούτως ή άλλως νομίζω ότι έτσι, καθώς ακούω Αθηνά. Όλη αυτή η σύνδεση με τον ονειρικό κόσμο αλλά και με τον κόσμο, τον ξύπνιος, τον οποίο υπήρχαν τα μυθιστορήματά του, φαίνεται πως είχε μία συνέχεια και είναι κάτι που το πιστεύουμε και εμείς. Επειδή έχουμε αναφέρει ότι η συνέχεια του ύπνου Ξύπνου, υπάρχουν και πολλές έρευνες που μιλούν για αυτό και φαίνεται ότι μιλάνε. Ειδικοί για τον κόσμο του Green τον λένε Greece, βλέπουμε δηλαδή ότι όλη την αίσθηση και την αισθητική των ονείρων του τελικά κατάφερε να την μεταφέρει.
Και στα λογοτεχνικά του κείμενα και πιθανούς ίσως μπορούμε να πούμε ότι και στις ταινίες οι σκηνοθέτες έχουν καταφέρει να αποδώσουν όλη αυτή την υγρασία των τόπων, τις τροπικές χώρες, την πολιτική αναστάτωση, τον φόβο και την αγωνία και όλη αυτή την αίσθηση του ορίου. Και τους κανόνες έχει μεγάλη αναφορά και στους κανόνες και στις ταινίες του.
Εγώ σκέφτομαι πώς ένα εργαλείο που μπορεί κανείς να πάρει από κάποιον που το φροντίζει. Γιατί φάνηκε ότι τον θεραπευτή του μένοντας μαζί του τον ψυναλητή του; Μαζί του τι πήρε αυτό το εργαλείο και ως μία φροντίδα όχι μόνο να σε εργαλείο να επεξεργάζεται τον εαυτό του. Πώς κάνεις όταν παίρνει ένα εργαλείο με μιαξιμο και φροντίδα; Μπορεί να το αξιοποιήσει σε πάρα πολλούς τρόπους.
Και να το εισάγει σε διάφορες πτυχές της ζωής του. Έχει κρατήσει και σχέση με αυτό τον αναλυτή. Τον είχε δηλαδή έτσι με πολύ γλυκό τρόπο στο μυαλό του. Ούτως ή άλλως το. Βλέπουμε και θεραπευτικά ότι όταν κανείς. Όταν ένας θεραπευτής κάπως δίνει σημασία στα όνειρα, τα εξηγεί, μιλάνε, συζητάνε γύρω από τα όνειρα. Τότε και οι θεραπευόμενοι τείνουν να βλέπουν να θυμούνται περισσότερα όνειρα τα φέρνουν στην θεραπεία να τα αξιοποιούν μετά να τα αναλύουν μόνοι τους.
Είναι και ένα παράδειγμα ο Green για το πώς αυτά που μας απασχολούν, όπως είπαμε στην καθημερινότητα μας απασχολούν και στον ύπνο. Οι χαρακτήρες που εμφανίζονται στα όνειρά τους είναι πραγματικά πρόσωπα και πάρα πολλά από αυτά τα είχε πραγματικά συναντήσει τη ζωή του. Αν κανείς άκουγε τα όνειρά του τα διάβαζε και έβλεπε μέσα τον Πάπα τον Φιντέλ Κάστρο. Θα έλεγε ότι η τάξη τους άνθρωπος έχει πολύ μεγάλη φαντασία.
Πώς μπορεί και βάζει τόσους ανθρώπους σε διάσημους μέσα στα όνειρά του; Όταν όμως ξέρει τη ζωή του, καταλαβαίνει ότι αυτοί ήταν άνθρωποι η οποία έπεσαν ρόλο στην πραγματική του ζωή, παρόλο που φυσικά η πλοκή ήταν μυθιστορηματική στα όνειρα παραδείγματος χάρη όταν του δίνουν μία εντολή να σκοτώσει τον κέμπελ. Προφανώς αυτό ήταν κάτι που δεν είχε θελήσει στην πραγματικότητα ή δεν συνάντησε τον Πάπα σε μία κρεβατοκάμαρα. Αυτό προφανώς είναι.
Πολύ εύκολη. Μια όνειρο συνθήκη. Αυτό συμβαίνει και με το θεραπευόμενούς μας. Ίσως αναφέρουμε παρακάτω, δηλαδή να βλέπουν στον ύπνο τους ακόμα και πρόσωπα της πολιτικής, αλλά εκεί θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο κόσμος των ονείρων. Μερικές φορές ίσως να είναι παρήγορο να γνωρίζει κανείς ότι υπάρχει ένας κόσμος που είναι καθαρά δικός του. Η εμπειρία σε αυτό τον κόσμο του ταξιδιού, του κινδύνου της ευτυχίας δεν μοιράζεται με κανέναν άλλον. Δεν υπάρχουν μάρτυρες, δεν υπάρχουν αγωγές για συκοφαντική δυσφήμιση.
Οι χαρακτήρες που συναντώ εκεί δεν έχουν καμία ανάμνηση της συνάντησής μας. Κανένας δημοσιογράφος ή επίδοξος βιογράφος δεν μπορεί να ελέγξει τη δική μου αφήγηση έναντι της αφήγησης κάποιου. Άλλου. Δύσκολα μπορώ να διωθώ βάσει του νόμου περί μυστικών του κράτους στον καθαρά δικό μου κόσμο. Έχω μιλήσει με τον χριστόφ σε ένα δείπνο έχω σταλεί από τις μυστικές υπηρεσίες για να δολοφονήσω τον κέμπελς. Δεν λέω ψέματα.
Κι όμως από όλους τους μάρτυρες που μοιράζονται μαζί μου αυτές τις σκηνές δεν υπάρχει ούτε ένας που να μπορεί να ισχυριστεί ότι βάσει της προσωπικής του εμπειρίας, αυτό που περιγράφω είναι αναληθές. Κάτι άλλο πολύ χαρακτηριστικό επειδή είπες και για το στυλ των ονείρων χρήστο πριν πολλές φορές έχει υπάρξει κριτική ότι τα όνειρα που επέλεξε.
Το 127 όνειρα να δημοσιεύσει ο greem ότι είναι όνειρα τα οποία δεν μεταφέρουν στην πραγματικότητα κάποιες εσωτερικές συγκρούσεις, δεν δείχνουν πραγματικές αδυναμίες. Όμως κανείς νομίζω ότι διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές, καταλαβαίνω ότι αυτό δεν ισχύει και ένα παράδειγμα ήταν ακριβώς το όνειρο για τον Τσάπλιν που είπαμε προηγουμένως, όπου ανησυχεί πάρα πολύ για το αν πεθαίνει ο φίλος του αν θα πεθάνει, τι θα του συμβεί; Και το πώς χρονικά ταυτίζεται με τη δική του ασθένεια και το τελικό του θάνατο.
Και σίγουρα όταν κάποιος επιλέγει να δημοσιεύσει κάποια όνειρα, κάτι να πει δηλαδή τι το κοίταξε σε ένα μυθιστορηματικό έργο ότι κάτι ήθελε να πει για τη ζωή; Του. Μια παράξενη εμπειρία παραμένει τυπωμένη στο μυαλό μου σαν πρωτοσέλιδο εφημερίδας. Η αυτοκτονία. Του. Ξεκίνησε με μια φήμη για το θάνατο του φίλου μου. Βρισκόμουν σε ένα μεγάλο κατάμεστο κινηματογράφο και περίμενα ότι ανά πάσα στιγμή θα γινόταν μια ανακοίνωση. Φοβήθηκα μάλιστα λίγο, μήπως προκληθεί πανικός στο κοινό με την είδηση; Ωστόσο, αργότερα η φήμη διαψεύστηκε. Ένα κουδούνισμα ακούστηκε από την πόρτα του διαμερίσματός μου και όταν την άνοιξα ο Τσάρλι μπήκε μέσα με τη βοήθεια συνοδού φαινόταν πραγματικά ετοιμοθάνατος. Προφανώς είχε πάρει δηλητήριο, αλλά μάλλον όχι αρκετό και έκανε μια χειρονομία για να δείξει την ποσότητα καθώς ξάπλωνε. Το δηλητήριο έχει βγει από ένα τενεκεδάκι, ζήτησε από τον συνοδό του να μου το δώσει.
Μπορεί να μου φανεί χρήσιμο μια μέρα. Ήταν δοκιμασία για μένα να βλέπω τον Τσάρλι να αργοπεθαίνει όπως πίστευα, αλλά η κατάσταση ξαφνικά άλλαξε. Συνήλθε κι ήταν σε θέση να φύγει. Ασυνόδευτος. Ωραία ίσως μιλήσουμε τώρα λίγο για τις θεματικές και για μερικές αυτές έρευνες που κάνουμε στο λόγω ψυχής υπάρχουνε 2 ειδών αναλύσεις κυρίως στις οποίες μπορούμε να αναφερθούμε αυτή τη στιγμή.
Η μένει χρονολογική σειρά και ανάλυση όπως είπες πριν Χρήστο, όπου εκεί μπορούμε να δούμε την εξέλιξη. Ενός θεραπευόμενου και λίγο αναφερθήκαμε σε αυτό το θέμα και με τον γιογκ την περασμένη φορά, όταν είπαμε πως τα όνειρά του εξελίχθηκαν σε μία κρίσιμη στιγμή της ζωής του από ένα παγωμένο δέντρο σε ένα δέντρο με τσαμπιά, αλλά ένας άλλος τρόπος επίσης. Παράλληλα με την χρονολογική σειρά και ανάλυση, είναι η θεματική κατηγοριοποίηση κάτι ακριβώς που έκανε ο γκρεχαμ, όπως πάμε πριν και.
Παίρνουμε ιδέες από έναν πολύ διάσημο. Ψυχολόγο των μα C, ο οποίος έχει προτείνει θεματικές, οι οποίες δεν είναι μόνο για τα όνειρα αλλά για οποιεσδήποτε αφηγήσεις και αυτές οι θεματικές είναι κυρίως 4. Είναι η πρώτη η συνέχεια μιας πορείας; Η συνέχεια ενός ταξιδιού. Η δεύτερη είναι η δημιουργία τάξης μας απτο χάος. Η τρίτη είναι.
Η προσπάθεια για την τήρηση της προσωπικής ακεραιότητας. Και η τέταρτη είναι η αντοχή στον πόνο και στη δυσκολία και ίσως δώσουμε και 1 2 παραδείγματα και από την έρευνά μας με μία συγκεκριμένης θεραπευόμενη η οποία μας έκανε την τιμή, θα έλεγα να μας στέλνει όνειρα και η συλλογή ονείρων της είναι πάνω από 100 όνειρα που έχουμε στην διάθεσή μας. Από αυτά κάποια στιγμή συλλέξαμε. Και αναλύσαμε γύρω γύρω στα 60 και από αυτά πάλι επιλέξαμε λιγότερα.
Να μελετήσουμε την πορεία της ακριβώς με βάση τις θεματικές τους και αυτό που είδαμε είναι ότι οι άνθρωποι μπορεί να εξελέσσονται σε μία θεματική πιο γρήγορα απότι σε μία άλλη, ενώ δηλαδή συνυπάρχουν αυτές οι θεματικές στα όνειρα της συγκεκριμένης θεραπευόμενης. Μπορούσαμε δηλαδή να βρούμε όνειρα που ταιριάζουνε σε όλες αυτές τις θεματικές.
Σε μία θεματική μπορεί να βλέπουμε ότι έχει εξελιχθεί πάρα πολύ και σε κάποια άλλη, όχι τόσο. Ίσως να λέγαμε και κάποιο παράδειγμα ή και κάποια παραδείγματα και από άλλους θα ήθελες χρήστο να πεις κάποια από αυτά; Δικό της παράδειγμα. Έχω και εγώ μπροστά, δεν ξέρω αν όλο. Αυτό με τον Obama είναι. Να τα πω όλο αυτό γιατί ταιριάζει και πάρα πολύ και με αυτά που λέγαμε για τις πολιτικές φιγούρες.
Σε αυτό το όνειρο δεν το έχω μπροστά μου, αλλά αυτό που έχω συγκρατήσει και θυμάμαι είναι ότι η ίδια, αν δεν κάνω λάθος, βρίσκεται σε μία. Κατάσταση κρίσιμη σε μία θάλασσα. Πέφτει από τον ουρανό μέσα σε μία θάλασσα ή όχι; Θα σου πω είναι σε μία βάρκα σε θολά νερά και είχε χάσει τον προσανατολισμό της και ξαφνικά εμφανίζεται ο Πρόεδρος Obama που ήταν τότε ο Πρόεδρος της Αμερικής ως σωτήρας και μάλιστα επειδή της ζητήσαμε να μας σχολιάζει και τα όνειρά της αυτά έτσι και να μας δίνει και το προσωπικό της στίγμα για τη δική της ανάλυση.
Μας έλεγε, ήταν αστείο που εμφανίστηκε. Αλλά μέσα στην τρομάρα μου ήταν και πάρα πολύ ανακουφιστικό αυτό το όνειρο. Το τοποθετήσαμε στη θεματική συνέχιση πορείας ή ταξίδι, όπως είπε, ήταν η πρώτη θεματική κατηγορία τους και είδαμε πώς εξελίχθηκε αυτή η θεματική. Μέχρι που σιγά σιγά γίνεται ο σωτήρας του εαυτού της φεύγει δηλαδή η παρέμβαση είτε ενός διάσημο προσώπου είτε άλλων προσώπων που έρχονται να τη σώσουν.
Και βασίζεται περισσότερο στον εαυτό της, το ίδιο και με άλλες θεματικές, όπως η δημιουργία της τάξης μέσα από το χάος, όπου κι εκεί υπήρχε μία εξέλιξη ή στην προστασία της προσωπικής ακεραιότητας. Όπως είπαμε πριν, όπου σιγά σιγά και πάλι είναι σε θέση να προστατεύει τον εαυτό της αλλά και την αντοχή στον πόνο και στη δυσκολία, όπου είναι χαρακτηριστικό ότι. Στο πρώτο όνειρο αυτής της σειράς. Πρέπει έναν άνθρωπο να πέφτει από το μπαλκόνι και εκείνη είναι μάρτυρας αυτού του περιστατικού.
Μέχρι που στο τέλος τα όνειρα είναι πολύ πιο ανακουφιστικά. Οπότε νομίζω είναι σημαντικό να πούμε επειδή μιλήσαμε και για τον Mac Adamps και για τις έννοιες του καταστρόφ και δηλαδή πως υπάρχουν αφηγήσεις καταστροφής, αφηγήσεις λύτρωσης και αφής που είναι σε εκκρεμότητα και να κάνουμε έτσι μία παραπομπή στον πρώτο κύκλο. Στο τελευταίο μας επεισόδιο με την φωτογράφο την έλλη. Και μιλήσαμε πάρα πολύ για τις έννοιες της αφήγησης και της καταστροφικής αφήγησης που αυτό αφορά όχι μόνο αφήγηση ενός ανθρώπου, αλλά έτσι ενός ολόκληρου λαού. Ας πούμε και η σκέψη μας είναι πως τελικά αυτός είναι ο στόχος, συχνά και στη θεραπεία από αφηγήσεις κολλημένες ή καταστροφικές να μπορέσουν οι άνθρωποι και μέσα από αποδοχή να κατασκευάσουν, να αφηγήσεις λύτρωσης και είναι συγκλονιστικό ότι αυτό το βλέπουμε και στα όνειρα, τα οποία και αυτά είναι εσωτερικές αφηγήσεις.
Οι οποίες μάλιστα και αυτό νομίζω έχει πολύ ενδιαφέρον, μπορεί να προοικονομούν και πράγματα, όχι με την έννοια όπως λέγαμε στο προηγούμενο επεισόδιο της μαντικής πρόβλεψης, αλλά σαν δείκτες ότι εσωτερικά προετοιμαζόμαστε για κάτι ακόμα. Αν αυτό λοιπόν μπορούμε να το δούμε διαβάζοντας το όνειρο των θεραπευόμενών μας και καθρεφτίζοντάς τους αυτή την εξέλιξη, μπορεί να είναι πάρα πολύ ανακουφιστικό και πάρα πολύ ελπιδοφόρο για εκείνους, όπως και τα όνειρα αυτής της θεραπευόμενης που βλέπουμε ότι. Οι περισσότερες θεματικές ξεχωρισσαν και εξελίσσονταν. Κάποιες φορές έχουμε αναφέρει ήδη, αλλά και θα αναφέρουμε στο μέλλον και πολύ παραπάνω.
Ότι η βασική μας θεώρηση είναι αυτή που λέει ότι ο εγκέφαλός μας δουλεύει 24 ώρες το εικοσιτετράωρο για ένανματοδοτήσει την εμπειρία μας και να βρει λύσεις και εντός εικόνα θεραπεύσει τα τραύματά μας. Το λέω τόσο γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει και απόλυτη θεραπεία, αλλά πάντως εσένα βαθμό να μπορέσουμε να είμαστε πιο λειτουργικοί. Και μία ακόμα.
Έτσι, ερευνήτρια που αναφέρουμε συχνά card ride, η οποία έλεγε ότι ένα στοιχείο των ονείρων που είναι βοηθητικά και βοηθάνε αυτή την εξέλιξη των θεραπευόμενων είναι όταν μπορούν μέσα στα όνειρά τους οι θεραπευόμενοι να κάνουν μία επαφή με την παιδική τους ηλικία είτε με την αναφορά σε ένα παιδί είτε με κάποια παιδική ανάμνηση να συνδεθούν και εδώ ο γκριν σε ένα όνειρο που θα είναι το κεντρικό. Το όνειρο και αφορά πάλι την αναφορά του στη ροζ κυρουλέτα φαίνεται να κάνει μία τέτοια αναφορά στην παιδική του ηλικία. Είναι ένα όνειρο όπου θα λέγαμε ότι ίσως να το κατατάξουμε στην θεματική της προστασίας της προσωπικής του ακεραιότητας, όπου νιώθει ότι επέρχεται μία μεγάλη καταστροφή. Το βιβλίο που έχει γράψει είναι άθλιο, είναι χάλια, το συζητάει αυτό με την ερωμένη του, προσπαθεί να τα βάλει. Προσπαθεί να τα βάλει με την Γραμματέα του που το Δαχτυλογραφούσε και σκέφτεται, μήπως τελικά να πεθάνει καλύτερα και εκεί κάνει την σκέψη ότι ίσως ήρωας και να είναι η λύση, οπότε επανέρχεται πάλι σε αυτή
την παιδική ανάμνηση και εν τέλει ίσως πάει και παρακάτω, επειδή αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν τελικά να απέφυγε την αυτοκτονία ένας άνθρωπος που από παιδί το σκεφτόταν και είχε κάνει απόπειρες και τελικά ίσως μέσα; Και μέσα από αυτά τα στοιχεία τα ονειρικά, ένα από τα οποία είναι αυτή η επαφή με την παιδική ηλικία να μπορούσε να τα ανεματοδοτήσει και να προχωρήσει. Στις 05/05/1973 είχα μια φρικτή εμπειρία για την οποία είμαι ευγνώμων που δεν συνέβη ποτέ στον κοινό κόσμο. Είχα στείλει μια ερωτική σκηνή για ένα νέο μυθιστόρημα στη Γραμματέα μου για να κάνει ένα προσχέδιο. Αλλά το προσχέδιό της ήταν γεμάτο κενά και ήταν κουραστικό. Αυτό που ήταν φρικτό ήταν ότι διαβάζοντας τη σκηνή δυνατά στη γυναίκα που αγαπούσα συνειδητοποίησα πόσο ψεύτικη ήταν η σκηνή, πόσο γλυκανάλατη, πόσο τολμηρή αλλά με λάθος τρόπο ήξερε και εκείνη πόσο κακή ήταν αυτή η σκηνή και αυτό με θύμωσε. Πέταξα το χαρτί.
Πώς μπορώ να σου τη διαβάσω; Απαίτησα αν με διακόπτεις και με επικρίνεις. Είναι μόνο ένα προσχέδιο. Ο άλλος άλλωστε, αλλά. Ήξερα. Ότι όλο το βιβλίο ήταν απελπιστικά κακογραμμένο, είπα μακάρι να μπορούσα να πεθάνω πριν εκδοθεί το βιβλίο πρέπει να εκδοθεί για να βγάλω χρήματα για την οικογένεια. Η σκέψη της ρώσικης ρουλέτας μου ήρθε στο μυαλό.
Είχα πράγματι αγοράσει πρόσφατα ένα περίστροφο ή μήπως ήταν όνειρο; Η ερωμένη μου προσπάθησε να με παρηγορήσει, αλλά έκανε τα πράγματα χειρότερα. Αυτό το σκεφτόμουνα πολύ ως μιλούσαμε επειδή θέσαμε και στην αρχή αυτό το ερώτημα πώς οι άλλοι αγαπημένοι μας, έτσι καλλιτέχνες και προσωπικότητες δεν τα κατάφεραν με την εν διπολικότητα; Εκείνος όμως τα κατάφερε και σκέφτομαι αυτό, ότι δηλαδή ο κόσμος των ονείρων, δηλαδή αυτή η άμεση επικοινωνία με τον εσωτερικό του κόσμο, ήταν μέχρι το τέλος της ζωής του. Και το αξιοποιούσε πάρα πολύ.
Επίσης, νομίζω είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον πραγματικά και όλο αυτό το κομμάτι με την παιδικότητα, με το παρελθόν και βέβαια την συναισθηματική εμπλοκή που νομίζω ότι λέει και card drive ότι τα όνειρα να είναι έτσι πολύπλοκα να έχουν πολλά στοιχεία, να είναι συναισθηματικά ενεργοποιημένα και φυσικά το συγκεκριμένο όνειρο νομίζω είναι και πολύπλοκο και συναισθηματικά πολύ έντονο.
Η αναφορά στο παιδικότητα όπως είπες. Κάτι που λείπει. Σύμφωνα με τις έρευνες της, είναι μία προβολή στο μέλλον. Δηλαδή κάποιο σχέδιο, κάποια αναφορά για κάποια μελλοντική επιθυμία ή μία πρόβα για κάτι που είναι να συμβεί στο μέλλον. Αυτό λείπει από αυτό το βασικό μας όνειρο με τη ρόση κιριουτα και ίσως και αυτό να είναι έτσι.
Λίγο χαρακτηριστικό της μελαγχολίας που δεν κατείχε τον βέβαια αυτή η μελαγχολία δεν είναι πάρα πολύ εμφανής στους τρίτους και μάλιστα ακούγομαι και βλέπαμε μάλλον οι συνέντευξη που. Αναφερθήκαμε σε αυτή και πριν που έδωσε στα τελευταία χρόνια της ζωής του και εκεί ο δημοσιογράφος του λέει, Μα δεν σας βλέπω καθόλου μελαγχολικό;
Μήπως δεν ισχύει αυτό και εκείνος λέει ότι ξέρεις, δεν είμαι μόνο μελαγχολικός σινεο καταπληκτικός μιλάει εκεί για τη βαρεμάρα όπως είπαμε και πως προσπαθούσε να την αντιμετωπίσει. Υπέφερα από πλήξη στα 16 μου. Η πλήξη και η μελαγχολία πάνε μαζί. Είναι ένα κίνητρο για να αποδράσει. Κάνεις τη φαντασία, πάντα μανιοκαταλιπτικός.
Πάντως του σε ανθρώπους που τον περιτριγύριζαν έτσι στη ζωή του και ειδικά σε αυτό που δεν τον ήξερα τόσο καλά. Η εικόνα που έδειχνε ήταν ένας άνθρωπος που έκανε πλάκες που γελούσε, ήταν σαρκαστικός κάποιες φορές και ειδικά το για μένα το πιο έτσι. Και αγαπημένο μου έργο του Green που το είχα δει και σε θεατρικό πολύ παλιά στην Αγγλία.
Είναι τα ταξίδια με τη Θεία μου, ένα πραγματικά πολύ ξεκαρδιστικό έργο. Μα είστε, έκανε μια διαφοροποίηση ο greek μεταξύ των Καθολικών λογοτεχνικών του βιβλίων που θα ναι πιο πολύ έτσι, ηθικά διλήμματα και αυτών που ονόμαζε. Novels που ήταν έτσι πιο ελαφριά και. Έτσι θα έλεγε κανείς, διασκεδαστικά ήταν. Η έμπνευση για το βιβλίο σου ο.
Τίτλος Εξίδια. Με τη μαμά. Ίσως και να ήταν. Σκέφτηκα λίγο διάμεσα. Ναι δεν το χωσα το έκανα. Αλλά ήταν ένας τίτλος, έτσι κι ένα θεατρικό κιτάκι. Η πρώτη μου γνωριμία με τον Green, ο οποίος υπήρχε πάντα στα ράφια της βιβλιοθήκης στο πατρικό μου σπίτι, αλλά πραγματικά τον γνώρισα πιο πολύ μέσα από αυτό το έργο και μάλιστα σε αυτό πρωταγωνιστεί η μάκης αυτή πάρα πολύ γνωστή βρετανίδα ηθοποιός που κυρίως οι περισσότεροι την γνωρίζουν. Βέβαια μέσα από το Χάρι Πότερ, αλλά είναι μία πασίγνωστη βρετανοί.
Ηθοποιός. Έχω σκεφτούν αυτό ίσως στη συνέχεια με τον θεραπευόμενο του προηγούμενου επεισοδίου που είχα μιλήσει για το όνειρό του για τον άντρα με τα κόκκινα χέρια, όπως είχαμε πει, ο άνθρωπος αυτός δούλευε την θεματική του πένθους του σαν ήταν θεματικές και κρατούσε ημερολόγιο επί τούτου για να καλύψει αυτή τη θεματική περίπου 2-3 χρόνια κράτησε αυτό. Και επειδή μιλάμε λοιπόν για το ημερολόγιο μας, ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία του ημερολογίου του που ήταν σε χρονολογική σειρά μεν, αλλά.
Από αυτήν την ομπρέλα της θεματικής με έναν διπλό τρόπο ίσως είναι ότι το πρώτο καιρό τα όνειρά του έμοιαζαν κολλημένα σχεδόν σαν το ptsd. D αν σκεφτούμε έτσι όσοι είχαμε πει και για τον στο πρώτο μας επεισόδιο αυτής της σεζόν δεν υπήρχε εξέλιξη. Υπήρχε έντονη συναισθηματική εμπλοκή, αλλά καμία εξέλιξη, ούτε όλα αυτά που λέμε.
Είμαι αναφορές στην παιδική ηλικία σαν να μην υπήρχε ενσωμάτωση, δηλαδή πάλι την είδα μην ενσωμάτωση στο προηγούμενο επεισόδιο. Ήταν απλώς μία επανάληψη της κρίσιμες και δύσκολες στιγμής, καθώς όμως περνούσαν οι μήνες και τα όνειρα άρχισε πολυπλοκότητα, ήταν πολύ πιο μεγάλα. Υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν περιπέτειες και εκεί κανείς μπορούσε πραγματικά να δει ότι το υλικό ήταν πιο πλούσιο ή τα συναισθήματα δεν ήταν μόνο ένα, αλλά πολύ περισσότερα και βέβαια, καθώς τα δουλεύαμε και τα συζητούσαμε και τα βάζαμε σε λόγια.
Επειδή είπαμε, υπάρχει το συνεχές του ύπνου Ξύπνου, οπότε δουλευόταν όλο αυτό. Το υλικό βλέπαμε πως σιγά σιγά υπήρχε μία μετακίνηση από την εκκρεμότητα και την καταστροφή. Τελικά σε predemtive λυτρωτικά όνειρα και νομίζω ότι το όνειρο έτσι για το οποίο μιλήσαμε και στο προηγούμενο επεισόδιο θα μπορούσε να είναι στην κατηγορία του Retempion.
Υπήρχε μία εκκρεμότητα μεν, αλλά έτσι και με το active Imagery μπορέσει έτσι κάπως να δώσει μία πιο λυτρωτική εξέλιξη. Μετά ακολούθησαν καλά όμως που ήταν αμιγώς λυτρωτικά. Λοιπόν του να κρατάει κανείς σε ημερολόγιο που μπορεί να επανέλθει να τα μελετήσει, να τα δούνε και με το θεραπευτή σε περίπτωση που είναι κάποιος ψυχοθεραπεία, αλλά και μόνος του είναι και μια αποτύπωση. Αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον το ημερολόγιο των ονείρων είναι μια αποτύπωση και του εσωτερικού μας διαλόγου που μας βοηθάει πάρα πολύ και να ονοματοδοτήσουμε το τι συμβαίνει. Είναι μια ευκαιρία δηλαδή να δούμε τι είναι αυτά που σκεφτόμαστε στον ύπνο μας.
Και ίσως δώσουμε και δύο 3 συμβουλές παραπάνω για το ημερολόγιο. Αυτό το πώς μπορούνε οι άνθρωποι να αποτυπώνουν τα όνειρά τους, σίγουρα χρειάζεται όπως νομίζω ξανά είπαμε σε προηγούμενο επεισόδιο να έχουμε ένα σημειωματάριο δίπλα στο κρεβάτι μας τώρα και τα κινητά βέβαια έχουν το ρόλο τους και να κρατήσουμε αν δεν μπορούμε να γράψουμε ολόκληρο το όνειρό μας, έστω έναν τίτλο.
Κάποιες λέξεις κλειδιά. Και όταν μπορέσουμε τελικά και έχουμε το χρόνο να τα καταγράψουμε ολόκληρα να μπορέσουμε να παρατηρήσουμε τη χρονική εξέλιξη από το ένα όνειρο στο άλλο, τις θεματικές κατηγορίες που εντάσσονται τα όνειρά μας και επίσης τη δομή τους. Δηλαδή αν το κάθε ένα από αυτά τα όνειρα έχει τέλος που είναι ηλεκτρονικό, είναι καλό τέλος δηλαδή είναι καταστροφικό ή αν υπάρχει εκκρεμότητα. Δεν ξέρουμε δηλαδή πώς κατέληξε.
Και να δούμε κατά πόσο υπάρχει μία διαφοροποίηση και σε βάθος χρόνου, αν δηλαδή η σειρά των ονείρων μας εν τέλει έχει ένα καλύτερο τέλος συνολικά ή συνεχίζουμε να έχουμε όνια καταστροφικά στην τελευταία αυτή περίπτωση, καλό θα ήταν ίσως να ζητήσουμε και τη βοήθεια κάποιου θεραπευτή, αν δηλαδή συνεχώς τα όνειρά μας καταλήγουν σε καταστροφή.
Σκέφτομαι. Σε όλη αυτή τη θεματική που λέμε και τι έκανε διαφορά και πόσο γράφεται; Μικρή έζησε τόσο πολλά χρόνια. Παρά την αρνητική πρόγνωση, σκέφτομαι το επεισόδιο που κάναμε με το που μιλούσαμε πάρα πολύ για την αναστοχαστικότητα και πόσο σημαντική είναι για την άσκηση του προσδόκιμου της ζωής μας, για την ψυχική μας υγεία.
Σκέφτομαι όλο αυτό που συζητάμε ακόμα και αυτό τώρα που είπες Αθηνά για το πώς να κρατάμε το ημερολόγιο και όλα αυτά με έναν τρόπο είναι σαν να καλλιεργούμε αυτήν την αναστοχαστικότητα. Την οποία φαίνεται ότι ο Green ίσως την είχε πολύ περισσότερο από τους άλλους. Έτσι αγαπημένους μας που φαινόταν ότι τους έλειπε. Την αναστοχατικότητα σίγουρα, αλλά θα τολμήσω να πω ότι είχε και λίγο και τον αυτοσαρκασμό που μερικές φορές βοηθάει για να μην παίρνουμε τον εαυτό μας και τόσο σοβαρά. Ίσως αυτό βοηθάει και στη μακροζωία. Εγώ θα πρόσθετα ότι είχε και διάφορα μικρά πλαίσια. Σκεφτόμουν ότι όταν ανήκεις όταν έχεις την πολιτική διαταραχή και ανήκεις σε μία υπηρεσία αντικατασκοπείας κατασκοπείας, μπορεί αυτό να πλαισιώνει κάπως αυτό που ζει; Δηλαδή αχαλύνω το να είναι απροσδιόριστο και έχει έτσι σαν μικρά μικρά πλησιά και είχε τα ημερολογία του, είχε το συγγραφικό του έργο. Είχε τη θρησκεία που έμπαινε και έβγαινε που και αυτό είναι ένα πλαίσιο και πολλές φορές ενώ
μπορεί να ταλαιπωρεί πολλούς ανθρώπους, κάποιους ανθρώπους αυτοί έτσι πνευματική ανησυχία μπορεί να τους πλησιώνει, αλλά σκεφτόμουν ότι μπορεί να παίξει και η M cx σε κάποιο ρόλο του. Η πλαισίωση. Ιδιαίτερα των υπομονιακών, ας πούμε. Στοιχείο. Και σίγουρα καίει η τελευταία του σύντροφος, με την οποία ήταν πολλά χρόνια μαζί, η οποία φαίνεται να τον βοηθούσαν να ισορροπεί μεταξύ της ανάγκης του για σχέση και συντροφικότητα, αλλά και τις πολύ μεγάλης ανάγκες του να έχει και το δικό της προσωπικό χώρο. Ήταν λάτρης της μοναξιάς και αυτό ήταν και κάτι που τον ανησυχούσε σε σχέση με τον γάμο του στην αρχή με την βίβια. Ίσως και τον έχει και κάποιες σχέσεις που σε συμπονούν και αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό πλαίσιο. Δεν ξέρω γιατί κάνω τόσες πολλές, έτσι flashbacks σε άλλα μας επεισόδια ας πούμε τώρα με αυτά που λέτε σκέφτηκα την Martha Gelkorn με την πυξίδα της. Να πει την είχε γνωρίσει ο Green ήταν και γνωστός με τον την. Είχε γνωρίσει ναι και έτσι σκεφτόμουνα πως είχαμε δει εκεί ότι το στοιχείο που κρατήσαμε
ήταν ο πολικός αστέρας της που από τη μία ήταν ένα νόημα για τη ζωή και όπως λέω πρώτον όμως και η θρησκεία αλλά και η καταπίεση των ανθρώπων των αντικαταγράφει όχι ως ρεπόρτερ τόσο, αλλά μέσα από τα έργα του για αυτή την. Διπλή φύση των ανθρώπων. Μπορεί να του έδινε νόημα, αλλά και η σχέση του με την ως μία σταθερά προς το τέλος της ζωής. Του ή και κάπως κάποια στοιχεία που ανέπτυξε για την αποδοχή των άλλων.
Μπορεί και φτάνανε δηλαδή ενέσεις. Η αποδοχή των άλλων μπορεί και φτάνουμε κάποια στοιχεία που μας ρυθμίζουν και εμάς στο τέλος συναισθηματικά. Ωραία τρίτο επεισόδιο λοιπόν αυτή τη φορά δεν σας φέραμε κάποιον ψυχαναλυτή ή ψυχολόγου, αλλά έναν άνθρωπο που έτσι από τους. Ανθρώπους που είχαν λάβει ψυχανάλυση. Ελπίζουμε να το απολάσσεται και θα τα πούμε στο επόμενο επεισόδιο.
Ευχαριστούμε. Πολύ.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα