Skip to content
PodBase
Marie Curie : Παιδικός εφιάλτης και πένθος

Marie Curie : Παιδικός εφιάλτης και πένθος

Psychobiographes, The Stories Behind The Stories
Ιανουάριος 10, 2026 01:04:31
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Η διάσημη φυσικός και νομπελίστας Πολωνή Μαρί Κιουρί, που αντιμετώπισε πολλές διακρισεις επειδή ήταν γυναίκα αλλά και "ξένη" στη Γαλλία, έχασε τον άντρα και συνεργάτη της σε δυστύχημα όταν οι κόρες της ήταν μικρες. Η μεγάλη κόρη ξυπνούσε με εφιάλτες. Τι να σήμαιναν οι εφιάλτες αυτοί; Συζητάμε με την ευκαιρία για τους διαφορετικούς τρόπους που όλοι μας, παιδιά και ενήλικοι, θρηνούμε, καθώς και το ρόλο των ονείρων στη διεργασία του πένθους.

Ακούγονται οι ηθοποιοί :

Μία Παπαδοπούλου🎙️,

Ίριδα Παπαθεοδώρου 🎙️

Έρευνα από την ομάδα ψυχοβιογραφίας του Ινστιτούτου Λόγω Ψυχής : Αθηνά Ανδρουτσοπούλου και Πέγκυ Ποιμενίδου

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Καλώς. Ήρθατε στο podcast Cyccorate streams Edition; Είμαστε αθηνάχρητος και ο πρόδρομος και σήμερα θα ασχοληθούμε με μία μοναδική γυναίκα στο πάντσιο των επιστημονικών ηρώων. Ελάχιστες μορφές φαντάζουν τόσο μνημειώδης και ταυτόχρονα τόσο φαινομενικά απόμακρες όσο αυτή της. Η εικόνα που έχει επικρατήσει είναι αυτή μιας αυστηρής ασκητικής ιδιοφυίας, ντυμένη στα μαύρα που ζούσε και ανέπνεε μόνο για την έρευνα.

Αποκομμένη από τις χάρες και τις τραγωδίες της κοινής ανθρώπινης ύπαρξης, η του μύθου είναι ένα σύμβολο αφοσίωσης, μία μονοβηική φιγούρα που θυσίασε τα πάντα στο βωμό της επιστείας. Αυτή η εξιδανικευμένη εικόνα όμως ως επιβλητική κι αν είναι κρύβει την αλήθεια μιας γυναίκας απείρως πιο περίπλοκης παθιασμένης και φυσικά τρωτής, βασισμένη σε επιστολές προσωπικά ημερολόγια και μαρτυρίες της εποχής, θα αποκαλύψουμε πώς και γραφτείτε ένα πορτρέτο βαθιά ανθρώπινο.

Ετοιμαστείτε. Χωρίς τη Μαργουρί, ένα άγαλμα άλλος μία γυναίκα που αγάπησε, επένδυσε, πολέμησε το μισο κυνισμό και την ξενοφοβία και τελικά άλλαξε τον κόσμο, όχι παρά τις αδυναμίες της, αλλά μέσα από αυτές θα έχουμε σήμερα και την ευκαιρία να μιλήσουμε για το πένθος τους παιδικούς εφιάλτες και την απώλεια, όπως πάντα θα ξεκινήσουμε με κάποια βιογραφικά στοιχεία χρήστο. Ωραία ας ξεκινήσουμε όπως πάντα με κάποια στοιχεία. Η Μαρί γεννιέται ως Μαρία Σαλομέας Κλοντόφσκι στις 07/11/1867 στη Βαρσοβία.

Στην Πολωνία που τότε ήταν η ρωσική κατοχή από το 1815. Η οικογένειά της, οι γονείς της είναι μορφωμένοι άνθρωποι και από μία ξεκινούν ίσως μεσοαστική οικογένεια, που στην πορεία όμως φτωχοποιούνται λόγω των πολωνικών εξεγέρσεων και της πολιτικής κατάστασης. Ο πατέρας της ήταν ο βλάντι Σλάβς Κλοντόφσκι, ήταν καθηγητής φυσικής και μαθηματικών πατριώτης Πολωνών. Προσπαθούσε να αντισταθεί σε όλη τη ρωσοποίηση που επέβαλε το καθεστώς του Τσάρου και αυτός είναι και ο λόγος που όλη η οικογένεια σιγά σιγά υποβιβάζεται, χάνει το μισθό του, χάνει τον εργαστηριακό του εξοπλισμό. Μεταφέρει μάλιστα κάποιον από τον εξοπλισμό του σχολείου στο σπίτι, όπου εκεί στήνεται και ένα ας το πούμε άτυπο περιβάλλον, σχολικός το οποίο εκπαιδεύει τα παιδιά του. Η μητέρα ήταν η μπρονισλάβασκα ή η πρόνοια και αυτή ήταν εκπαιδευτικός διευθύντρια σχολείου θυλέων. Ήταν μία γυναίκα έτσι με αυστηρούς ηθικούς κανόνες. Και υπάρχουν και ακόμα μερικά παιδιά. Η ζώσια, η πρόνοια, η ελένα και

ο Ζόζεφευκ, ο μοναδικός γιος, όπως είπα και πριν το πολιτικό καθεστώς είναι πολύ δύσκολο, πολύ αυστηρό. Η οικογένεια καταστρέφεται οικονομικά ελάχιστα χρήματα. Μία μόνιμη πολιτική απειλή είναι πάνω σαν σύννεφο από την οικογένεια και θα λέγαμε ότι η Μαρία τότε μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον με μία αισθηση ότι υπάρχει αδικία κοινωνική και ότι η μόρφωση είναι μία στάση αντίστασης.

Ξεκινάει λοιπόν από πολύ νωρίς μία περίοδος όπου η Μαρία η Μάνια όπως την έλεγαν όταν ήταν μικρή στο σπίτι της. Έρχεται σε επαφή με την απώλεια, το πένθος, το θάνατο και το τραύμα του χαμού. Ξεκινάει όλο αυτό όταν η ίδια ήταν 9 ετών, με την απώλεια της μεγάλης αδερφής της οικογένειας, η οποία πεθαίνει από τύφο και στη συνέχεια η απώλεια συνεχίζεται. Λίγα χρόνια μετά, όταν ήταν 11 χρονών, πεθαίνει και η μητέρα από φυματίωση, η οποία κιόλας επειδή υπέφερε κάποια χρόνια από θυματίωση, όπως έπρεπε για λόγους υγείας. Απέφυγε κάπως τα παιδιά δεν ήταν καλή ιδέα να έρχονται σε πολύ στενή σωματική επαφή για να μετακολλήσει και να μην τα μολύνει και τελικά πεθαίνει.

Η μάνια κρύβεται, λένε οι αναφορές από την οικογένεια, κρύβεται και κλαίει κρυφά. Και είναι σαν να δυσκολεύεται να εκφράσει το πένθος της, τον πόνο της, την απώλεια της, σαν να το περνάει πολύ μόνη της. Και πολλοί βιογράφοι λένε ότι από δω ξεκινάει μια χρόνια μελαγχολική διάθεση. Να πούμε βέβαια ότι ήταν και η εποχή, τέτοια που δεν ήταν συνηθισμένο, το πένθος και ο θρήνος να είναι δημόσια, ενθαρρήναν δηλαδή άνθρωποι να μην κλαίνε μπροστά στους άλλους, οπότε και τα πολύ μικρά παιδιά που το πιο φυσιολογικό είναι να βάζουν τα κλάματα. Το ίδιο ξαφνικά, όπως το ίδιο ξαφνικά βάζουν και τα γέλια αναγκάζονταν να προσαρμοστούν πάρα πολύ πρόωρα σε αυτές τις κοινωνικές, δημοσιεύ και πολιτισμικές επιταγές. Λυπάμαι και τον Δαρβίνω όσο απολύτως συζητούσαμε αυτό. Φυσικά και τον δαρβίπ να το συζητούσαμε και για την Βιρτζίνια γουλφ που έλεγε ότι έχει πέσει η σιωπή στην οικογένεια και ένα δάχτυλο έχει πει. Μπροστά στο στόμα που λέει, δεν μιλάμε για αυτά. Έτσι λοιπόν εσωτερικεύει όλο

αυτό τον πόνο, αναπτύσσει μια αίσθηση αυτονομίας από πολύ μικρή. Είναι πάρα πολύ καλή μαθήτρια με άριστα τελειώνει το γυμνάσιο, εργάζεται έτσι με μία ίσως τελειότητα. Κάποιοι ονομάζουν και με μία εμμονική ενασχόληση. Τέλος πάντων, με την πρόοδο και την μάθηση ο πατέρας της εκείνη την περίοδο, επειδή μάλλον εξαντλείται από όλη αυ. Προσπάθεια η Μαρία τη στέλνει και στην ύπαιθρο για να έτσι αναρρώσει να τις έπαθε με συγγενείς της να πάρει τα πάνω της και στη συνέχεια προσπαθεί να μπει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, να συνεχίσει τις σπουδές της γιατί είναι πάρα πολύ καλή σε όλο αυτό, όμως δεν τα καταφέρνει γιατί δεν επιτρέπεται στην Πολωνία την Ρωσοκρατούμενη, ας πούμε, Πολωνία ή γυναίκες να σπουδάζουν και πόσο μάλλον να σπουδάζουν και επιστήμες έτσι;

Μαθηματικοφυσικές που είναι και η κλίση της Μαρίας. Υπάρχει βέβαια ένα ίδρυμα παράνομο, το λεγόμενο ιπτάμενο πανεπιστήμιο. Κάποιοι το λένε πλωτό πανεπιστήμιο, το οποίο κιόλας αλλάζει χώρους συνεχώς για να μην το βρουν οι Ρώσοι, κάτι σαν κρυφό σχόλιο, ας πούμε, στο οποίο παρακολουθεί μαθήματα, προσπαθεί να μορφωθεί και η αδερφή της. Το ίδιο όλο αυτό, βέβαια είναι έτσι κάπως αποσπασματικό. Και οι δύο τους, η αδερφή της και η ίδια έχουν ένα όνειρο. Έχουν μία ιδέα ότι θα φύγουν για το Παρίσι. Να πάνε στη σορβόνι να σπουδάσουν σορβόνι ήταν από τα λίγα και από τα πρώτα πανεπιστήμια της εποχής που δέχονταν γυναίκες και κάνουν μία συμφωνία. Η μπρονησλάδα, η μεγάλη αδερφή να πάει στο Παρίσι να ξεκινήσει στη σορβόν ιατρική.

Η Μαρία να μείνει πίσω στην Πολωνία, να δουλεύει, να μαζεύει χρήματα, να τη στέλνει για να τη στηρίξει με την συμφωνία ότι 2 χρόνια μετά θα κάνει και η πρόνοια το ίδιο για την αδερφή της να τη στηρίξει οικονομικά. Οπότε και σπουδάζει όσο μπορεί. Και από τα βιβλία του σπιτιού τους και από το πλωτό πανεπιστήμιο, αλλά εργάζεται και πολύ σκληρά ως οικιακή δασκάλα από ας πούμε; Μπορεί να το πούμε ή ναι σαν τα ντα, ας πούμε, που όμως δίνει μαθήματα σε παιδιά, μαζεύει χρήματα, τα στέλνει στην αδερφή της και είναι για κάποιο διάστημα εκεί γύρω στα 16-22 ετών. Είναι αυτή η περίοδος.

Εργάζεται σε ένα σπίτι στην εξοχή όπου η οικογένεια την αγαπά πολύ. Την φροντίζει εκεί όμως ερωτεύεται τον γιο της οικογένειας και εκείνος την ερωτεύεται πολύ. Την θαυμάζει. Μαθηματικός και εκείνος. Νομίζω ήταν φοιτητής τότε και πολύ καλός κιόλας. Λέγεται ότι ήταν τη θεωρεί μάλιστα πνευματικά ανώτερη συναισθηματικά πολύτιμη.

Όμως η οικογένεια δεν συμφωνεί, τη θεωρεί αρκετά φτωχή για τον γιο τους. Και. Απαγορεύουν, η οικογένεια απαγορεύει τις σχέσεις και εκείνος συμμορφώνεται με τις επιταγές της οικογένειας και το ειδύλλιο. Ας πούμε, διαλύεται. Αυτό είναι πολύ βαρύ για τη Μαρία. Είναι μια δεύτερη ή τρίτη, ίσως μεγάλη απώλεια. Για την ίδια απογοητεύεται πάρα πολύ.

Ίσως κλείνεται ξανά. Μάλιστα νομίζω σκέφτεται κιόλας ότι ίσως δεν έχει νόημα να πάει στη Γαλλία και να σπουδάσει αυτό όμως πάλι σιγά σιγά με τον καιρό αλλάζει ο πατέρας της μάλιστα, που κάπως καταφέρνει να ανακάμψει οικονομικά. Τη βοηθάει; Έτσι της εξασφαλίζει και κάποιους πόρους. Οπότε όλο αυτό το διάστημα μέχρι τα 22 της συνεχίζει να εργάζεται ως δασκάλα. Συνεχίζει να σπουδάζει στο πλωτό πανεπιστήμιο, ξεκινάει και πρακτική και αυτό είναι σημαντικό σε ένα εργαστήριο χημείας στο μουσείο βιομηχανίας, όπου στην πραγματικότητα από ένα ντοκιμαντέρ που είδα εκεί έλεγε ότι σαν να της ξαναμπήκε ο σπόρος της έρευνας, γιατί εκεί κάναν διάφορα πειράματα. Ξέρεις τι αυτό το μουσείο βιομηχανίας ήταν στην ουσία; Οι ψεύτικοι πρόσοψη.

Βάσει του ιπτάμενο πανεπιστήμιο, εκεί δηλαδή πήγαιναν και άντρες και γυναίκες Πολωνοί για να σπουδάσουν κρυφά μόνο από κάποιες συναντήσεις, γίνονταν σε διάφορα μέρη της πόλης, όπως είπες πριν για να μην τους παίρνουνε μυρωδιά οι Ρώσοι. Επίσης ότι μετά τον πρώτο της έρωτα και το πώς έγιναν τα πράγματα, φαίνεται ότι κάποιοι βιογράφοι τις αναφέρουν ότι υποσχέθηκε στον εαυτό της, ότι δεν θα ξανά ασχοληθεί με τα ερωτικά. Το ότι θα βάλει όλη της τη δύναμη στην. Ν επιστήμη.

Έτσι; Ή σκόπευε; Τέλος πάντων, αυτό ήταν το πλάνο της. Νόμιζε έτσι νόμιζε και η αλήθεια είναι ότι υπηρέτησε πάρα πολύ τις σπουδές στην επιστήμη. Μάλιστα, το 1891 καταφέρνει και αφήνει την πατρίδα της και μετακομίζει στο Παρίσι. Τελικά, για να σπουδάσει στην σορβόνι, πάρα πολύ σκληρά διαβάζει μέχρι εξαντλήσεως πάρα πολύ φτωχή φοιτήτρια Μένει νομίζω σε μία σοφίτα με ελάχιστο φαγητό.

Ότι χρήματα έχει, ας πούμε, τα δίνει για το ενοίκιο της. Και χωρίς θέρμανση γεμάτη λύνει τα ρούχα κάθε βράδυ για να μπορέσει να ζεσταθεί. Και είμαι λίγο στο φαγητό. Άλλες μέρες δεν τρώει. Βλέπω θυμάει, εξαντλείται, μελετάει 18-20 ώρες την ημέρα ήταν, έλεγε η ίδια η Μαρία σαν να άνοιξε μπροστά μου ένας νέος κόσμος. Ο κόσμος της επιστήμης, τον οποίο επιτέλους μπορούσαν να γνωρίσω με πλήρη ελευθερία για τη μία γυναίκα, καταφέρνει να σπουδάσει. Αλλάζει και το όνομά της το κάνει η Μαρί Ε. Γιατί υπάρχει μία ξενοφοβία η οποία. Μάλιστα θα δούμε στην πορεία γιγαντώνεται. Ξεχωρίζει λοιπόν τη σορβόνι και σιγά σιγά ασχολείται με τον μαγνητισμό.

Αν το λέω σωστά γιατί είναι ένα πεδίο που υπάρχει ζήτηση λόγω του ηλεκτρισμού, ψάχνουν να βρούνε δηλαδή έτσι νέα μοντέλα και νέες μεθόδους και γύρω από τον μαγνητισμό, οπότε ασχολείται σε αυτό το πεδίο και εκεί γνωρίζει τον κάποιοι φίλοι τους φέρνουν σε επαφή. Αυτός ένας πολύ λαμπρός επιστήμονας που μελετάει. Αυτό το φαινόμενο, τέλος πάντων του μαγνητισμού και εκεί παρότι έχει αυτό το σχέδιο να μην αγαπήσει και να μην ερωτευτεί ποτέ, αυτό ανατρέπεται.

Όταν μπήκα ο πέτρος στεκόταν στο άνοιγμα της πόρτας. Μου φάνηκε πολύ νέος, παρόλο που ήταν 35 χρονών. Ξαφνιάστηκα από την έκφραση που είχε το φωτεινό του βλέμμα και που κάποια εντύπωση εγκατάλειψης στο ψηλό του ανάστημα. Η ομιλία του αργεί και κάπως στοχαστική η απλότητα του, το χαμόγελό του σοβαρό και συγχρόνως νεανικό σου γεννούσαν εμπιστοσύνη. Αρχίσαμε μία συζήτηση που γρήγορα έγινε φιλική, είχε ως θέμα ζητήματα επιστημονικά και ήταν χαρά για μένα που ζητούσα τη γνώμη του.

Ο Πιέρ αρχικά γοητεύεται πάρα πολύ από τη Μαρία. Από το μυαλό της από την προσωπικότητά της, την διεκδίκησε σθεναρά. Είναι η Μαρί. Σκέφτεται πως θέλει να γυρίσει βέβαια στη Βαρσοβία θέλει να πάει πίσω στη χώρα της. Στον πατέρα της όμως καταφέρνει να την κερδίσει ο ίδιος κάπου της γράφει κιόλας ότι ίσως υπηρετήσουμε τα 3 μας όνειρα. Εσύ το δικό σου, το όνειρό σου για πατριωτισμό. Και το όνειρο το κοινό μας έτσι για ανθρωπιστική προσφορά στην ανθρωπότητα και το όνειρό μας για επιστημονική γνώση και ανακάλυψη και ότι σε αυτά τα 2 όνειρα εύχομαι να συμπορευτούμε οπότε.

Παντρεύονται και χωρίς θρησκευτική τελετή και υπάρχει μια πολύ διάσημη φωτογραφία από το ζευγάρι μαζί με ποδήλατα που ήτανε πολύ της μόδας τότε. Και ως μήνα του μέλιτος. Αυτό που κάνουν είναι ότι γυρίζουν όλοι τη γαλλική ύπαιθρο, τη Βρετάνη. Και είναι μια νομίζω ίσως από τις πιο ευχάριστες περιόδους και ανέμελες της ζωής τους, γιατί στην πορεία είχαν πάρα πολλά να αντιμετωπίσουν.

Είχα σημειώσει είναι ότι δεν φοράει λευκό Νυφικό. Φοράει μια μπλε στολή σαν φόρμα που γίνεται φόρεμα την οποία λέει τη χρησιμοποιούσε μετά και σαν φόρμα εργασίας και κάποιοι βιογράφοι λένε ότι τα ποδήλατα τα ζήτησαν ως γαμήλιο δώρο. Να πούμε ότι και εκείνοι την περίοδο γιατί καμιά φορά κρίνουμε και οι δύογράφοι πολλές φορές κάνουν μερικά σφάλματα.

Κρίνοντας έτσι εκείνη την περίοδο με βάση δικά μας κριτήρια, δεν ήτανε της μόδας να φοράνε λευκάνηκα, δηλαδή αυτό ήτανε κάτι που επικράτησε στη Δύση σε πολύ κατόπιν περιόδους και κρίνουν, ας πούμε κάπως έτσι βγάζουν συμπεράσματα σήμερα, αν μία νύφη δεν φορούσε λευκό νυφικό, θα λέγαμε ότι κάτι τρέχει, αλλά εκείνη την εποχή δεν υπήρχε αυτό.

Αν δούμε και φωτογραφίες από τους γάμους τους βασιλικούς της εποχής. Δεν φοράνε Λευκά γενικά. Νομίζω ότι έτσι έχουμε πάρει μια απόφαση οι 3 μας σήμερα να προσπαθήσουμε λίγο να αποδομήσουμε κάποιους μύθους. Ήδη ο πρόδρομος μίλησε για την αποδόμηση του μύθου ότι ήτανε μόνο μια ψυχλή προσωπικότητα χωρίς συναισθήματα, δοσμένη μόνο στην επιστήμη, οπότε στην πορεία νομίζω θα φανεί ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε. Συνεχίζοντας την έτσι εξιστοριση των γεγονότων της ζωής της, να πούμε ότι σταδιακά απομακρύνεται το ζευγάρι αυτό από τους μαγνήτες, γιατί δεν είναι μόνο ζευγάρι στη ζωή, είναι και ερευνητικό ζευγάρι.

Έχουν μία επιστημονική ταύτιση. Αφήνουν λοιπόν τους μαγνήτες. Και αρχίζουν να ασχολούνται με κάτι πάρα πολύ καινούριο για εκείνης της εποχής. Έχει να κάνει με την ακτινοβολία το φαινόμενο της ακτινοβολίας που είχε μόλις ανακαλύψει ο rippe και reel. Πώς ας πούμε το ουράνιο φαίνεται αυτό το στοιχείο να εκπέμπει κάτι που είναι σαν να ακτινοβολία και έχει ενδιαφέρον όμως και ο ίδιος ο κάπως επειδή δεν υπήρχαν και πάρα πολλοί μέθοδοι, μόνο κάτι φωτογραφικές πλάκες το εγκαταλείπει. Και επειδή δεν ήταν ένα έτσι πολύ. Φαινομενικά υποσχόμενο πεδίο το αφήνει ελεύθερο και αναλαμβάνει όλο αυτό το πεδίο.

Το ζευγάρι Κιουρί. Να πω εδώ ένα έτσι ενδιαφέρον σχόλιο ότι εκείνη την εποχή πόσο παράδοξο ακούγεται σήμερα στην εποχή της έτσι τεχνητής νοημοσύνης θεωρούσαν ότι έχουνε γίνει όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις που μπορούν να γίνουν στις θετικές επιστήμες και υπήρχε μία απογοήτευση ότι μα δεν έχουμε πια τίποτα να ανακαλύψουμε, οπότε έρχονται αυτές οι ανακαλύψεις που θα πεις και στη συνέχεια.

Το ζεύγος Κιουρί να δώσουν νέα ώθηση και να ανοίξουν στην ουσία ένα νέο κεφάλαιο για τις ανακαλύψεις του επόμενου αιώνα. Είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο και στη φυσική και στη χημεία θα τα δούμε σιγά σιγά αυτά σε ηλικία 29 30 ετών. Γεννιέται η η Ρεν, το πρώτο παιδί της οικογένειας και οι βιογράφοι λένε ότι η Μαρί επιστρέφει πάρα πολύ γρήγορα.

Πάλι η συνεργασία της στο εργαστήριό τους, ένα στην ουσία άθλιο. Με συνθήκες. Ανεπαρκούς εξοπλισμού υπήρχε υγρασία, χημικά οξέα, ραδιενεργή σκόνη. Αυτά δεν τα ξέραν τότε έβλεπαν απλά το φαινόμενο της ακτινοβολία και της εκπομπής, αλλά. Έχουν βρει και κάποια σημειωματάρια της, τα οποία ακόμα και τώρα σε μετρήσεις λένε ότι δεν είναι ασφαλή να τα αγγίζει άνθρωπος.

Τα έχουνε μέσα σε φύκες μολύβι γιατί ακόμα εκπέμπουν ακόμα και οι συνταγές της μαγειρικής, της εκπέμπου ραδιενέργεια και ίσως πούμε παρακάτω και όταν πέθανε τι; Με τον τάφο, αλλά ας το αφήσουμε για λίγο. Μετά μετά τη γέννηση της κόρης της, φαίνεται ότι ασχολείται πάρα πολύ επιστημονικά με το πώς αναπτύσσεται η κόρη της, δηλαδή κάθεται τι μετράει σε ύψος σε βάρος, μελετάει τις κινήσεις της; Και αυτό Δεν είμαστε απολύτως δαρβίνο με τα δικά του παιδιά Ήτανε αυτό το μικρόβιο νομίζω του επιστήμονα κάτι ίσως λίγο παρόμοιο που κάνουμε και εμείς οι ψυχολόγοι για να είμαστε ειλικρινείς, πώς παρατηρούμε και εμείς τα δικά μας παιδιά; Οπότε μελετάει και την ανάπτυξη του παιδιού της, αλλά μελετά και αυτά τα νέα φαινόμενα και ένα ορυκτό, ένα έτσι μαύρο μετάλλευμα που έχει ένα συνονθύλευμα πραγμάτων στο το οποίο το μελετούν.

Μάλιστα, είδα σε αυτό το ντοκιμαντέρ που μου έκανε φοβερή εντύπωση με ένα γουδοχέρι το σπάνε και το κάνουνε σκόνη. Πολύ χειρωνακτική, πολύ βαριά χειρωνακτική εργασία. Μετά το κάπως λιώνω σε κάποια διαλείμματα και το βράζουν και το εκχυλίζουν. Τώρα φανταζόμαστε όλο αυτό. Τι εκπομπές είχε και μέσα μέσω ενός εργαλείου που είχε αναπτύξει ο piir μετρούν την εκπομπή ακτινοβολίας και βρίσκουν ότι αυτό το πράγμα εκπέμπει πάρα πολύ, πολύ περισσότερο απτο ουράνιο που ήδη έχει δει ο μπεκερέ, οπότε μέσω αυτού ανακαλύπτουν 2 νέα στοιχεία, το ένα το ονομάζουν πολώνιο. Έτσι, σαν τιμής βέβαια στην πατρίδα της ΠΟΥ τόσο αγαπά και το δεύτερο το ονομάζουν ράδιο παρατηρώντας το ράδιο. Που νομίζω ότι τελικά το ράδιο κάπως τη στιγμή αυτό το στοιχείο καταλήγει σε μία θεμελιώδη ανατροπή, το οποίο έχει να κάνει με την μοριακή δομή των ατόμων.

Ίσως τώρα δεν είμαστε φυσικοί και χημικοί για το αναλύσουμε, αλλά αυτό είναι μία ανακάλυψη η οποία δεν έχει να κάνει μόνο τελικά με τα στοιχεία αυτά, αλλά ανακαλύπτει ότι τελικά η δομή του ατόμου δεν είναι αυτό. Που νόμιζαν μέχρι τότε που λέει η Αθήνα, έτσι πίστευαν ότι έχουν ανακαλυφθεί τα πάντα. Ουσιαστικά ανατρέπονται τα πάντα.

Κάπως συγγνώμη. Πίστευαν ότι το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να εκπέμπει. Έχει ένα ένα άτομο να εκπέμπει δηλαδή αλλά αυτό που άρχισε να ανακαλύπτει είναι ότι μπορεί και να το διασπάσει και αυτή η διάσπαση κάπως να δημιουργήσει. Εκπομπή αντιλαμβάνονται την έννοια του ατόμου; Το άτομο και αυτό άρχισε να αμφισβητεί. Και αυτό βέβαια το μελέτησε όπως το πούμε παρακάτω και η κόρη της με το Γαμπρό και έφτασαν σε συμπεράσματα τα οποία αργότερα αξιοποιήθηκαν και από τους άλλους φυσικούς. Για τη δημιουργία της ατομικής βόμβας. Αγαπάνε πολύ το βράδυ είναι το αγαπημένο τους στοιχείο, το οποίο εκπέμπει και ένα γαλάζιο φως. Ο Πιέρ μάλιστα έχει βάζα με ράδιο στο γραφείο του στις τσέπες του.

Εκείνη η Μαρί θεωρεί ότι έχει μία ποιητική, ας πούμε, ένα χρώμα ποιητικό. Νομίζω ότι ο Πιέρ κάνει πειράματα μέχρι και στο χέρι του. Κάπου στο εισάγει, δηλαδή έκαναν πράγματα πάρα πολύ επικίνδυνα για σήμερα. Είναι ενδιαφέρον, δεν ξέρω αν το έχετε δει σε αντίστοιχα ντοκιμαντέρ που αρχίζει να γίνεται της μόδας. Χρήση του ραδίου και διαφημίζουν οδοντόκρεμες καλλυντικά ότι είναι αυτά πάρα πολύ τα καινούργια προϊόντα. Πώς λέμε τώρα; Ξέρω γω για το ας πούμε. Και θα το κάνουμε αυτό με τον άνθρακα. Ναι, με αποτέλεσμα να υπάρχουν επιπτώσεις σε μακροπρόθεσμες, οι οποίες είναι ασύλληπτες.

Το διαφήμιζα σε τεράστιες ταμπέλες στην πόλη τη χρησιμοποιείται, ας πούμε την οδοντόκρεμα αυτή και θα λάμπει το χαμόγελό σας. Όπως ποτέ πριν. Εδώ σε ρούχα ηθοποιών τα βάζουν για να φωσφορίζουν, ας πούμε, το βράδυ σε ρολόγια αυτό βέβαια έγινε τη δεκαετία του 1920 ξεκίνησε όλη αυτή η φρενίτιδα στην Αμερική. Και θα δούμε ότι και τη Μαρί την αγκάλιασε η Αμερική.

Είμαστε όμως ακόμα στο 1902 όπου να πούμε έτσι πεθαίνει και ο πατέρας της. Ένας άνθρωπος που ουσιαστικά τη μεγάλωσε και την επηρέασε πάρα πολύ και τον επόμενο χρόνο. Πλέον η Μαρί είναι 35 36 ετών, έρχεται και η πρώτη τεράστια αναγνώριση που είναι το Νόμπελ φυσικής, το οποίο πρόκειται να πονεμηθείς στον και στον Πιέρ. Φυσικά όχι στη Μαρία γιατί είναι γυναίκα, οπότε κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να γίνει.

Όμως ο άντρας της ο Πιέρ παρεμβαίνει, λέει ότι την ανακάλυψη αυτή την έχω κάνει μαζί με τη γυναίκα μου. Είναι πρωτοπόρος σε αυτό το πεδίο. Αν έχετε αντίρρηση δεν θα έρθω, δεν θα πάρει και δεν θα λάβω το βραβείο. Οπότε η Σουηδική Ακαδημία το δέχεται αυτό το πράγμα και σε μία τελετή παρευρίσκονται 3 και από κοινού παραλαμβάνουν το Νομπέλ φυσικής.

Και η γίνεται η πρώτη γυναίκα στην ιστορία που λαμβάνει αυτή την υψιστη, ας πούμε τιμή. Ένα από τα επιχειρήματα που τελικά έπεισαν την Ακαδημία να συμπεριλάβει το ζεύγους ήταν ότι θα φαινόταν πιο καλλιτεχνικό αν λέγαμε το ζεύγος Κιουρί και όχι μόνο τον άντρα ότι θα ακουγόταν πιο καλλιτεχνικό σαν όνομα για να μπορέσουν, δηλαδή να εισάγουν αυτό.

Όχι ότι η συμμετοχή της με κάποιο τρόπο θα τιμηθεί, αλλά ότι θα ακουγόταν πιο καλλιτεχνική ή ανακοίνωση. Μα και οι διατυπώσεις ήτανε η Μαρία Κιουρί, η οποία βοήθησε τον άντρα της. Ενώ η ίδια δήλωνε ότι δεν ήταν θέμα βοήθειας, ήταν θέμα ισότιμης εργασίας και. Ίσως και περισσότερο η ίδια. Έτσι στην πραγματικότητα για να είμαστε ειλικρινείς, ο Πιέρ εγκατέλειψε τη δική του ερευνητική. Ας το πούμε προσπάθεια και το παιδί για να ακολουθήσει τις γυναίκες του το πεδίο.

Ένα χρόνο λοιπόν, μετά τον Ομπέλ είναι 37 ετών, η Μαρί γεννιέται και το δεύτερο παιδί της οικογένειας, η Εύα. Και η Μαρί ζει ταυτόχρονα τη μητρότητα και την κορυφαία επιστημονική δημιουργία. Εξακολουθεί να δουλεύει πάρα πολύ σκληρά με τον άντρα της στο εργαστήριο και πάμε μετά την επόμενη χρονιά. Στις 19/04/1906 όπου έρχεται πάλι το τραύμα της απώλειας να αναζωπυρωθεί με έναν πολύ βαρύ τρόπο. Εκείνη την ημέρα ο Πιέρ Κιουρί σκοτώνεται σε δυστύχημα στο Παρίσι.

Είναι μία προχερή μέρα, γλιστράει, είναι μια ένα αμάξι με κάποια με 2 άλογα. Νομίζω τον παρασύρουν. Εκείνος παλεύει με τα άλογα, φαίνεται πως τα καταφέρνει να ξεφύγει, αλλά στην τελευταία στιγμή σε μία στροφή αυτού του κάρου. Η μεγάλη ρόδα τον συνθλίβει και τον αφήνει νεκρό επιτόπου. Καθώς το εξιστορούν το δυστύχημα, το στεγνόρημένο πρόσωπο αυλακώνεται από τις θλιβερές χαρακές που σκάβουν τα δάκρυα στην όψη των πολύ ηλικιωμένων ανθρώπων. Στο βίαιο ξέσπασμα της αγάπης και της απελπισίας του ο πατέρας του Πέτρου, ο γιατρός Κιουρί.

Κατηγορεί τον γιο του για την απροσεξία του, που του κόστισε τη ζωή του και λέει και ξαναλέει με επιμονή την απελπισμένη αυτή μομφή. Τι ονειρευόταν πάλι; Ήθελα να πω σε αυτό το σημείο ότι θα βασίσουμε έτσι τα αποσπάσματα που ακούγονται σε όλη τη διάρκεια του podcast μας στην βιογραφία που έχει γράψει η κόρη της, η Εύα, η μικρότερη κόρη και για τη σχέση αυτή θα μιλήσουμε και λίγο παρακάτω και σε μία μετάφραση του 1970 στα ελληνικά και για αυτό ίσως ακουστούν και ελληνοποιημένα τα ονόματα. Πέτρος Μαρία, ειρήνη, Εύα.

Σε αυτή λοιπόν τη βιογραφία που έχει γράψει η Εύα. Περιγράφει πόσο οι προηγούμενες μέρες ήταν χαρούμενες για την οικογένεια, πήγαιναν βόλτα στην εξοχή. Το ζευγάρι ήταν πολύ αγαπημένο και ήρθε πραγματικά ως βόμβα να πέσει αυτό το γεγονός σε μία οικογενειακή ζωή που φαινόταν μέχρι τότε, αρκετά εναρμονισμένη με την επαγγελματική τους δραστηριότητα. Το Πάσχα του 1906, ένας Εξαίσιος καιρός λαμπρίνει ακόμα περισσότερο την εορτή εκείνο το πρωί να ήταν ιχτές που ο Πέτρος Γαληνεμένος απ τη χάρη και τη σιωπή της ανοιξιάτικης μέρας κοίταζε τις κόρες του που χοροπηδούσαν στο χορτάρι κι έπειτα τη Μαρία ακίνητη δίπλα του. Άγγιξε το μάγουλο και τα ξανθά μαλλιά της γυναίκας του και ψιθύρισε.

Η ζωή είναι γλυκιά κοντά σου Μαρία ως την Τετάρτη ο καιρός έχει αλλάξει. Αδύνατον να πιστέψεις πως χθες το καλοκαίρι φαινόταν τόσο κοντά. Οι δρόμοι είναι βρεγμένοι γεμάτοι λάσπη, πλιστεροί. Η Μαρί φτάνει στο σημείο του δυστυχήματος λέγεται μένει βουβή και μια άλλη βιογράφος γιατί αρκετοί έχουν γράψει έτσι και εκεί θα δούμε και τους μύθους που θα καταρρίπτουμε.

Θα προσπαθήσουμε. Η Smith τουλάχιστον λέει πως μπαίνεις σε μία βαθιά μείζονα κατάθλιψη χάνει βάρος απνίες απομονώνεται, εργάζεται ακόμα πιο σκληρά. Κλείνεται έτσι γίνεται απόμακρη κοινωνικά. Στο δρόμο περπατώ σαν υπνωτισμένη. Χωρίς να με μέλει για τίποτα. Δεν πρόκειται να σκοτωθώ, δεν έχω καν την επιθυμία να αυτοκτονήσω.

Αλλά μέσα σε όλα αυτά τα αμάξια. Δεν θα τύχει να βρεθεί ένα που να με κάνει να μοιραστώ την τύχη του αγαπημένου μου. Βυθίζεται λοιπόν σε αυτό το πένθος αρνείται. Λέγεται τη σύνταξη που της δίνει το κράτος. Όμως σε λίγο μήνες μετά από 7 μήνες νομίζω αναλαμβάνει την έδρα του Πιέρ στη Σορβόνι. Για το pri ήταν καθηγητής στη Σορβόνι δίνεται η έδρα του η θέση του στην Μαρί και έτσι γίνεται πάλι η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια σε αυτό το ιστορικό πανεπιστήμιο περνούν τα χρόνια. Συνεχίζεται η πάρα πολύ μεγάλη έρευνα. Κάποιοι βιογράφοι μιλούν για επανειλημμένα καταθλιπτικά επεισόδια.

Εκεί είναι και ένα κομμάτι που θα κουβεντιάσουμε. Κάποιοι λένε ότι έτσι δεν εκφράζει το πένθος της. Κάποιοι λένε ότι δεν εκφράζει το πένθος της, δεν βοηθάει και τα παιδιά να εκφράσουν το πένθος και ειδικά την που ήταν και το μεγαλύτερο παιδί που είχε προλάβει τον πατέρα της. Η Άβε ήταν πολύ μικρούλα, δεν τον είχε ζήσει ο πατέρας.

Ο πεθερός της, ας πούμε, ο πατέρας του Πιέρ. Αναλαμβάνει πολύ ενεργό ρόλο να στηρίξει τα κορίτσια, να τα φροντίσει. Είναι γλυκός, τρυφερός. Και τελικά το 1910 πάλι εκεί που θεωρείται ότι είναι σε αυτό το καταθλιπτικό και δεν μπορεί να αγαπήσει ξανά, έρχεται στη ζωή της ο πολάνκε, ένας γάλλος πρώην μαθητής του Πιέρ, 5 χρόνια νεότερος λαμπρός επιστήμονας και φαίνεται ότι ξεκινά μία ερωτική τρυφερή σχέση μεταξύ των δύο τους.

Εμένα νομίζω λίγο εν συντομία το ότι. Ξέσπασε ένα σκάνδαλο. Στη γαλλική κοινωνία κυρίως νομίζω γιατί η Μαρί ήταν ξένη, πολωνή ή η γυναίκα αυτού του ανθρώπου την απειλούσε; Στη διάρκεια μιας πολύ σημαντικής συνάντησης κορυφής φυσικών, όπου έπαιρνε μέρος και ο Πολ και ο Αϊνστάιν και όπου η Μαρία ανακοινώθηκε το δεύτερο Νόμπελ Χημείας. Σε εκείνη λοιπόν, την περίοδο η γυναίκα του πόλη κατόρθωσε με κάποιο τρόπο να έχει στα χέρια της επιστολές μεταξύ τους, να τις βγάλεις τις εφημερίδες, να υπάρξει ακόμα και μία μονομαχία, γιατί έτσι τότε κάπως έλα να τις διαφορές τους μεταξύ του Polly και του εκδότη μιας εφημερίδας.

Που αποκάλεσε τον Πολ δειλό ότι κρύβεται πίσω από τα πολωνικά φορέματα. Τελικά όλο αυτό έκλεισε κάπως σε άδοξα σε σχέση με το κλίμα των μονομάχιών και οι 2 το παράτησαν, αλλά η Μαρί Κιουρί έμεινε στην ουσία μόνι αρκετά ταπεινωμένη με πολύ μεγάλη επιθετικότητα από τη γαλλική κοινωνία μέχρι οι πέτρες της πετούσανε στο παράθυρο του σπιτιού της. Και.

Στην συνέχεια αποσύρθηκε με τις κόρες της για ένα πολύ μεγάλο διάστημα. Στο ενδιάμεσο έχει υπάρξει και το γεγονός αυτό της απονομής του δεύτερου Νόμπελ, όπου και εκεί χρειάστηκε να αντιμετωπίσει την προκατάληψη επειδή ήταν γυναίκα. Γιατί η σουηδική Ακαδημία την κατηγορούσε ότι λόγω της προσωπικής της ζωής και του σκανδάλου δεν δικαιούτο τελικά το Νόμπελ και απειλούσαν της το πάρουν πίσω.

Εκεί υπήρξε μια πολύ μεγάλη δική της αντίδραση και είπε ότι δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο τα προσωπικά μου έχουν να κάνουν με την επιστημονική μου. Αξία φυσικά ποτέ δεν ασχολήθηκε. Κάνεις με τις. Αντίστοιχες σχέσεις που είχε ο Αϊνστάιν εκτός γάμου και τέλος πάντων εν τέλει δεν τις το πήρα. Όμως η επίπτωση στην υγεία της και στην ψυχική σωματική ήταν μεγάλη. Υπέφερε και πάρα πολύ από τα νεφρά νοσηλεύτηκε και της πήρε πάρα πολύ καιρό να συνέλθει και τελικά παραδόξως άρχισε να συνέρχεται όταν άρχισε να νιώθει πάλι χρήσιμη και αυτό συνέβη στην περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Όπου μπόρεστε να οργανώσει, να εξοπλίσει κινητές μονάδες ακτινογραφίας που πήγαν στο μέτωπο για να βοηθήσουνε την αντιμετώπιση των τραυματισμών των στρατιωτών του Πρώτου παγκοσμίου των Γάλλων, δηλαδή εκπαιδεύονται εκεί και οι χειρίστριες γυναίκες, αλλά η ίδια η Μαρί Κιουρί μαθαίνει να οδηγεί και η ίδια οδηγεί μία τέτοια μονάδα κινητή στον πόλεμο.

Τις ονόμαζαν μάλιστα. Μικρές Κιουρί αυτές τις κινητές μονάδες και υπήρχαν τουλάχιστον 20 τέτοιες. Η. Μέρα που θα φύγω δεν έχει οριστεί ακόμα, αλλά δεν μπορεί να αργήσει. Έλαβα ένα γράμμα ότι το ακτινολογικό αυτοκίνητο της περιοχής same έπαθε κάποια βλάβη. Αυτό σημαίνει ότι όλος ο Βορράς έχει μείνει χωρίς ακτινολογική υπηρεσία. Φροντίζω για να φύγω το συντομότερο. Είμαι αποφασισμένη να θέσω όλες μου τις δυνάμεις στην υπηρεσία της δεύτερης πατρίδας μου, αφού δεν μπορώ αυτή την ώρα να υπηρετήσω την άτυχη χώρα μου που πλέει στο αίμα, αφού βασανίστηκε παραπάνω από αιώνα.

Και μάλιστα έχει ως βυθό της την περίοδο εκείνη και την ηραέν, η οποία είναι 17 χρονών. Και επειδή έτσι κι αλλιώς χαμηση η Ρεν θα ήταν η μία από τις 2 κόρες με ταλέντο. Έτσι στα μαθηματικά και στεστική και ακολούθησε όπως θα δούμε και τη δική της πορεία. Μαζί λοιπόν οι δύο τους με πολύ ενθουσιασμό. Η Ρέντη βοηθά και στην ουσία.

Έχουν σχεδόν μία ηρωϊκή παρουσία στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, για την οποία εντέλει μετά θάνατον οι Μαρί Κιουρί. Αναγνωρίζετε σαν κι αυτή; Τη συμβολή την εποχή εκείνη επειδή δεν υπάρχουν αντιβιοτικά, ο μόνος τρόπος να διαχειριστεί κανείς ένα κάταγμα ή ένα τραυματισμό στο πόδι ήταν να το κόψει το πόδι να το ακρωτηριάσει.

Οπότε με αυτά τα μηχανήματα αυτό που καταφέρνει να κάνει είναι να διαχωρίσει. Πότε είναι απλά ένα κάταγμα ή ένα σπάσιμο και για αυτό πονάει. Ο στρατιώτης, ο οποίος έχει τραυματιστεί και πότε έχουν μπει θραύσματα από οβίτης ή από διάφορα πυρομαχικά, οπότε για να τον σώσουν και για να μην. Έπρεπε να του το κόψουν και έχουν σωθεί χιλιάδες άνθρωποι.

Γι αυτό θεωρείται και ηρωϊκή η παρέμβασή της. Γιατί σώθηκαν χιλιάδες στρατιώτες από ακρωτηριασμούς αλλά και θάνατο; Σε περίπτωση που δεν μπορούσαμε να αντιληφθούν που πρέπει να κάνουν ακόμα και αυτή την παρέμβαση τη ριζική ακόμα και για να τους Σκοπίων και τα λοιπά. Η κυρία που είναι τόσο συχνά ψυχρή και απρόσιτη, είναι με τους τραυματίες γλυκύτατη. Η Μαρία τους καθησυχάζει πως δεν θα πονέσουν. Είναι σαν να βγάζετε φωτογραφία.

Ό τι μπορεί να τους κάνει καλό, το έχει την ωραία φωνή, το ελαφρύ χέρι, τη μεγάλη υπομονή και έναν απέραντο έναν θρησκευτικό σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Αλλά οι επιπτώσεις για την υγεία της Μαρί Κιουρί ήταν τεράστιες, καθώς φαίνεται ότι αρχίζει να έχει τα πρώτα συμπτώματα αναιμίας και οστικών αλλοιώσεων λόγω της έκθεσης στη ραδιενέργεια. Παρόλα αυτά δεν το βάζει κάτω όταν συνειδητοποιεί και μετά το τέλος του πολέμου ότι έχει πια πολύ λίγο από το ράδιο στα χέρια της δεν μπορεί πια να το βγάλει, δηλαδή μέσα από τα. Ορυκτά και θα χρειαζόταν βοήθεια. Από την Αμερική, αυτό που συμβαίνει είναι ότι έρχεται μία δημοσιογράφος στη μελών να της πάρει συνέντευξη στο Παρίσι, η οποία ήτανε μια ιδιότυπη.

Επίσης, φεμινίστρια της εποχής συνειδητοποιεί ότι η Μαρί δεν έχει πια τελικά για να μπορέσει να φτιάξει και το ίδρυμα που ήθελε και στην Γαλλία, αλλά και αργότερα στην Πολωνία. Και αποφασίζει να τη βοηθήσει ενεργά γυρίζει πίσω και την παρουσιάζει ως μία γυναίκα. Η οποία είναι και καλή μητέρα και καλή σύζυγος, αλλά και καλή επιστήμων που έχει συμβάλει στο να μπορεί να αντιμετωπιστεί σε μεγάλο βαθμό.

Καρκίνος γιατί όντως είχαν δει ότι με κάποιες παρεμβάσεις τέτοιες ήταν σε θέση κάποιους όγκους να τους εξαλείψουν. Γυρίζει λοιπόν όλη την Αμερική και συλλέγει 100.000$. Και μάλιστα. Το 1921 που η μελών έχει κάνει όλη αυτή τη προετοιμασία. Η Μαρί με τις κόρες της ταξιδεύουν για την Αμερική πλέον έχει γίνει σταρ στην πραγματικότητα και είναι και η εποχή που είπαμε πριν που χρησιμοποιείται το ράδιο μέχρι τις οδοντόκρεμες μελών.

Νομίζω έχει φτιάξει μία POP STAR φιγούρα, φανταστική μητέρα, φανταστική επιστήμονας. Το όνειρό της δεν είναι η επιστήμη για την επιστήμη, όπως ένας άντρας, ας πούμε, θα έχει αυτό το όνειρο, αλλά για την ανθρωπότητα, για να σώσει ζωές, όπως θα έκανε μια μητέρα. Υπάρχει ρητή εντολή να μην αναφερθεί τίποτα ποτέ για το σκάνδαλο της έτσι σχέσης αυτής.

Με τον Πολ. Μάλιστα, έτσι είναι ενδιαφέρον ότι ταξιδεύουν για την Αμερική με την εικοστριάχρονη Ρέν και τη δεκαεξάχρονη Εύη με το αδερφάκι πλοίο του Τιτανικού είναι ο Τιτανικός το Link και ο βρετανικός με το Link ταξιδεύουν για την Αμερική. Και το μόνο που διασώθηκε τελικά; Ευτυχώς. Είναι το μόνο που κατάφερε να γίνει η παλιοσίδερα, γιατί ο βρετανικός βούλιαξε εδώ στην Ελλάδα και ο Τιτανικός γνωρίζουμε την τύχη ήταν κολύμπι και είναι το μοναδικό που διασώθηκε.

Έμειναν 8 εβδομάδες στην Αμερική, πολύ πλούσιο πρόγραμμα σε πανεπιστήμια, περιοδείες. Εκεί οι γυναίκες είχαν μεγαλύτερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και αυτό άρεσε πάρα πολύ στη Μαρί βέβαια ήταν πολύ εξαντλημένη και η υγεία της δεν της επέτρεπε όλη αυτή την κούραση σε πολλές εκδηλώσεις έστειλε τις κόρες της η Ρεν ως μεγαλύτερη.

Πήγαινε και ντροπαλή. Βέβαια, η Εύα φαίνεται ότι αγαπούσε πάρα πολύ όλη αυτή την προβολή. Είχε μία πολύ διαφορετική προσωπικότητα από την αδερφή της και τη μαμά της, έτσι ήταν πιο εξωστρεφής, καλλιτεχνική, έπαιζε πιάνο και τελικά η εικόνα της μετά από όλη αυτή την εκστρατεία Εξυγαίνεεται, γίνεται ηρωίδα. Μετά από όλο αυτό το σκάνδαλο και όλη αυτή η περιοδεία κορυφώνεται με μία τελετή στον Λευκό Οίκο, όπου ο Πρόεδρος της Αμερικής τις απονήμη όλο αυτό το χρηματικό ποσό και. Τέλος πάντων.

Αποδέχεται και την αποκαθιστά στα μάτια της κοινωνίας. Να πούμε ότι χρειάστηκε να πάει και μία δεύτερη φορά αργότερα, όταν είχε αλλάξει ο Πρόεδρος της Αμερικής για να μπορέσει να φτιάξει και το δεύτερο ινστιτούτο της στη Βαρσοβία αυτή τη φορά και ήτανε όμως μόνη. Τη δεύτερη φορά δεν πήγαν οι κόρες της και πολύ φοβερά καταβεβλημένη, όπως βλέπουμε και σε κάποιες φωτογραφίες σκεφτόμουνα να προχωρήσουμε λίγο και να πούμε για το πώς τελικά πέθανε και.

Τι απέγινε με τις κόρες; Που κι αυτές είχανε μια δική τους πορεία πριν μπούμε να συζητήσουμε για τα όνειρα και την διεργασία του πένθους. Να πούμε για την κόρη την Ιρέν ότι ακολούθησε πραγματικά την πορεία της μητέρας της, παντρεύτηκε έναν επιστήμονα Τοντ. Το επίθετό τους έγινε τζούλιότ κιουρίκι για τους 2 είναι μία νέα γενιά επιστημόνων. Συνεχίζουν τις μελέτες και παίρνουνε και αυτοί. Ένα Nobel ως ζευγάρι για την λεγόμενη Μετασχίωση, το όνειρο των αλχημιστών, όπως είπαμε, μετακολουθεί το ταξίδι ξανά. Στην Αμερική για να συγκεντρωθούν ποσά και τελικά γίνεται και το Ινστιτούτο της Βαρσοβίας άνοιξε τελικά το 1932, το οποίο έγινε τελικά ένα κέντρο θεραπείας του καρκίνου. Και πια φτάνουμε έτσι στην κατάρρευση; Γιατί όλη αυτή η έκθεση στην ακτινοβολία στο ράδιο έχει πια βλάψει ανεπανόρθωτα την υγεία της πεθαίνει στις 04/07/1934 η Μαρί Κιουρί.

Σε ένα σανατόριο από απλαστική αναιμία. Φαίνεται ότι ο μυελός των οστών ήταν σχεδόν κατεστραμμένος. Αυτή η νόσος συνδέθηκε επιστημονικά με την ακτινοβολία, στην οποία είχε εκτεθεί τάδε στην Γαλλία δίπλα στον άντρα της. Στο νομίζω σε μία περιοχή στο κοιμητήριο του Σό δίπλα στο όπως το επιθυμούσε και η ίδια. Και υπάρχει έτσι αυτός ο τάφος είναι εκεί.

Τα λείψανά τους μέχρι το 1995 για πολλά δεκαετίες. Η αποφασίζουν να τιμήσουν τη μνήμη της ως ηρωίδα πολέμου, επειδή ακριβώς κατάλαβε ότι αυτή η αναιμία προφανώς οφειλόταν όχι τόσο στην εργασία που έκανε στο εργαστήριό της, αλλά από την δουλειά που έκανε με τις ακτινογραφίες στο πεδίο της μάχης και μεταφέρονται και οι 2 σοροί.

Γίνεται μία διπλή τιμητική κηδεία. Νται μαζί πάλι εκ νέου με τον στο Πάνθεον. Είναι η πρώτη γυναίκα που θάβεται εκεί λόγω της δικής της πια δραστηριότητας, όχι ως σύζυγος, δηλαδή κάποιου. Μου γράφεις πως θα θελες να ζεις 100 χρόνια πίσω; Ειρήνη από την άλλη μεριά με βεβαιώνει πως θα προτιμούσε να ζει αργότερα τους αιώνες που θα ρθουν. Εγώ νομίζω ότι κάθε εποχή μπορεί να έχει κανείς μία ζωή ενδιαφέρουσα και χρήσιμη.

Αυτό που χρειάζεται είναι να μην την καταστρέψει και να μπορεί να πει του εαυτού του έκανα ότι μου ήταν δυνατό. Είναι το μόνο που μπορεί να απαιτήσει κανείς από μας και είναι επίσης το μόνο που είναι ικανό να μας δώσει λίγη. Ευτυχία. Να πούμε ότι εκείνη δυστυχώς πέθανε από μία φαίνεται να είναι και αυτός συνέπεια της μακρόχρονης έκθεσης στη ραδιενέργεια.

Και τα 2 παιδιά της έγιναν και αυτά επιστήμονες. Η δε κόρη, η Εύα, για την οποία είπαμε ότι ήταν διαφορετική ήτανε μουσικός πιανίστρια αφιερώθηκε στην πορεία, στη συγγραφή και τη δημοσιογραφία και μάλιστα ήταν και πολεμική ανταποκρίτρια. Έτσι ταξίδεψε σε διάφορα μέρη του κόσμου, καλύπτοντας πολέμους, οπότε να ένα σημείο ίσως που τελικά συναντήθηκαν οι δρόμοι τους.

Γιατί με κάποιο τρόπο βρέθηκαν και οι 2 σε πεδία μάχης και τελικά έκρυψε την βιογραφία της μητέρας της. Πολύ λίγο μετά το θάνατο της είχε βρεθεί η ίδια, κυρίως στο πλευρό της, όταν η μητέρα της πέθανε και η Ρεν. Ήταν σημαντικό μας που η Εύα βρέθηκε στο πλευρό της και στα κατόπιν χρόνια έγραψε τη βιογραφία της, γιατί ήταν ίσως και το παιδί το περισσότερο ζορισμένο ήταν μωρό όταν πέθανε ο πατέρας της. Και είσαι τον παππού της μόνο για πολύ λίγα χρόνια, οπότε ήταν αυτή ίσως η λίγο πιο παραπονεμένη. Ένιωθε και κάπως διαφορετική σε σχέση με τη μητέρα και την αδερφή της, γιατί είχε άλλη ενδιαφέροντα όπως είπαμε πιο καλλιτεχνικά, οπότε γράφοντας αυτή την βιογραφία, αυτό την έφερε πιο κοντά.

Συμπικόσε πάρα πολύ τη μητέρα της. Μελέτησε πάρα πολύ τις επιστολές της, τα ημερολογία της ταξίδεψε στην Πολωνία και έτσι με κάποιο τρόπο σύντομα αποκαταστάθηκε στα μάτια της. Σημασία της μητέρας της και ένας λοιπόν από τους μύθους που ερχόμαστε έτσι, λίγο να αποκοποιήσουμε και να αποδομήσουμε. Αυτές τις πληροφορίες που υπάρχουν από βιογράφους που λένε ότι ποτέ η Εύα δεν συγχώρεσε τη μητέρα της ή ποτέ δεν αντιμετώπισε τη πικρία της, φαίνεται αυτό διαβάζοντας τη βιογραφία της εύας ότι δεν ισχύει.

Το. Θελα να είχα ταλέντο συγγραφικό. Για να μπορέσω να ζωγραφίσω την αιώνια φοιτήτρια που ο Αϊνστάιν έλεγε για αυτή η Μαρία Κιουρί είναι το μόνο από όλα τα διάσημα πλάσματα που η δόξα δεν το έχει διαφθείρει. Να ακολουθεί σαν ξένη το ρεύμα της ίδιας της ζωής, ανέπαφη φυσική, σχεδόν αδιάφορη, μπροστά στην καταπληκτική της μοίρα.

Μπορεί να έδωσε τον τίτλο Μαντάμ Puri και όχι η μητέρα μου, ας πούμε, αλλά αυτό το έκανε προσπαθώντας να πάρει μία απόσταση και να μπορέσει να μιλήσει για τη μητέρα της με λίγο λιγότερο συναισθηματισμό από αυτόν που της έβγαινε μέσα στην βιογραφία. Όμως κάποιες φορές χάνεται σε αυτό, δηλαδή άλλοτε μιλάει σε τρίτο πρόσωπο ακόμα για τον εαυτό της, λέει. Η Εύα έκανε το ένα ή το άλλο και κάποιες φορές μιλάει στο πρώτο πρόσωπο.

Πιο συναισθηματικά για αυτό που ζούσε η ίδια η Εύα παντρεύτηκε στην πορεία. Έναν αμερικανό Διπλωμάτι, ο οποίος μάλιστα ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη της Unister και έτσι το παράδοξο εδώ είναι ότι το 1965 παρέλαβε και ο ίδιος σε ένα Νόμπελ Ειρήνης εκ μέρους βέβαια της και έλεγε ότι τελικά όλα τα μέλη της οικογένειας έχουν παραλάβει ένα νόμπλ.

Εκτός από μένα έζησε πάρα πολλά χρόνια. Η Εύα έζησε μέχρι το 2007 και πέθανε σε 102 ετών. Πόσο διαφορετικό από τη μητέρα και την αδερφή της που λόγω της Ραδιενέργ. Πέθαναν πολύ νωρίτερα, έτσι δεν έφτασαν μέχρι τα 70 τους χρόνια. Δεν ξέρω αν κάτι θέλετε να συμπληρώσετε σε αυτό ή να περάσουμε στο βασικό μας θέμα που είναι η παιδική. Εφιάλτες και η διαχείριση του πένθους να πούμε ότι έτσι εμπνευσμένοι κάνουμε αυτή την κουβέντα από μια αναφορά της εύας για το πώς φαίνεται να αντιμετώπιζε μεγάλη της αδερφή που ήταν πιο.

Έτσι για το θάνατο του πατέρα όλη αυτή την εμπειρία. Και φαίνεται να ξυπνούσε τα βράδια και να πετάγεται από εφιάλτες, όπου η μεγάλη της αγωνία ήταν αν τελικά η μητέρα τουλάχιστον ζει, έλεγε, πέθανε η μητέρα ή είναι καλά; Φαίνεται δηλαδή ότι στον ύπνο της έβλεπε ο εφιάλτης ότι χάνει και τη μητέρα της. Ειρήνη ξυπνούσα από εφιάλτες, γερωτούσε η μαμά δεν πέθανε και εκείνη πέθανε.

Ίσως ας πούμε και αργότερα και κάποια παραδείγματα έτσι από ανθρώπους που κι εμείς έχουμε ακούσει τις ιστορίες τους πάνω σε αυτό το θέμα. Η ίδια η η Μαρί Κιουρί καταλάβαινε και έβλεπε ότι στην αρχή η η Ρεν η ειρήνη έκλαιγε, είχε καταφύγει και σε οικογενειακούς φίλους το πρώτο διάστημα, έτσι που την ανακούφιζαν. Όταν όμως μετά καταλάβαινε μάλλον και η ειρήνη ότι η μητέρα της δεν μπορεί να διαχειριστεί. Αυτό το κλάμα της έκανε και εκείνο ακριβώς αυτό που έκανε και η μητέρα της όταν έχασε κι εκείνη τη μαμά της, δηλαδή επαναλήφθηκε αυτό το ίδιο μοτίβο έκλαιγε κρυφά ή με κάποιους οικογενειακούς φίλους, αλλά μπροστά στη μητέρα της δεν έκλαιγε ποτέ και έτσι η Μαρί κι θεωρούσε ότι πολύ γρήγορα η Ρεν το ξεπέρασε.

Την. Άλλη μέρα της κηδείας πήγα στους φίλους μας στο σπέρμα και τα είπα της ειρήνης όλα. Στην αρχή δεν κατάλαβε και με άφησε να φύγω χωρίς να πει τίποτα όμως, καθώς φαίνεται έβαλε τα κλάματα και μαζί της. Εδώ στο σπίτι έκλαιγε πολύ και έπειτα πήγε ξανά στους μικρούς της φίλους για να ξεχάσει. Δεν ρώτησε; Λεπτομέρεια και στην αρχή φοβόταν να μιλήσει για τον πατέρα της.

Κοιτούσε με ορθάνοιχτα ανήσυχα μάτια, τα μαύρα φορέματα που μου έφερναν. Τώρα φαίνεται σαν να το έχει ξεχάσει. Αλλά ούτε και η Μαρί μπροστά στα παιδιά της με τίποτα. Υπάρχει επίσης μια αναφορά ότι μαζί με την αδερφή της, όταν βρισκόταν το πρώτο διάστημα, έκλαιγε με αναλογικά, αλλά όταν έβγαινε έξω στον κόσμο και στα παιδιά του μπροστά, δεν έδειχνε ποτέ τίποτα.

Οπότε αυτό το πιο συναισθηματικό κομμάτι της, το πιο τρυφερό, δεν το έδειχνε προς τα έξω. Και αυτό, όπως είπαμε, ήταν συνδυασμός και χαρακτήρα. Και δικών της εμπειριών πένθους με τη μητέρα και την αδερφή της. Γιατί είπαμε ότι είχε χάσει. Μια μικρή αδελφική ίδια, αλλά και της κουλτούρας, μέσα στην οποία μεγάλωναν τότε τα παιδιά σε όλη τη Δύση.

Εντάξει και να μην ξεχάσουμε να πούμε ότι λίγο καιρό μετά την απώλεια του πατέρα του άντρα της πέθανε και ο παππούς που φρόντιζε τα κορίτσια, οπότε σκέφτομαι πόσο βαρύ πρέπει να ήταν για την Ρεν αυτό το σερί; Απωλειών που μας θυμίζει πάρα πολύ το σερί απωλειών της μαμάς της όταν ήταν μικρούλα. Οπότε υπάρχει μία επανάληψη. Και γεγονότων και μοτίβων αντιμετώπισης του πένθους, αλλά πάντα τα εξετάζουμε αυτό μέσα στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει αυτό το κομμάτι με τους παιδικούς εφιάλτες έχει αρκετό ενδιαφέρον γιατί πολλές φορές οι μεγάλοι νομίζουν ότι τα όνειρα των παιδιών δεν έχουν κάποια σημασία.

Δεν ξέρω πόσοι και από τους ακροατές μας. Ενδιαφέρονται για τα όνειρα των παιδιών τους ή θα ξυπνήσει το πρωί το παιδί τους και. Μαζί με το καλημέρα τι κάνεις; Δεν θες να σου φτιάξω πρωινό τα ρωτάνε τι όνειρο Είδες το βράδυ και πόσο υπάρχει αυτή η δυνατότητα και ο χώρος μέσα στην οικογένεια να συζητήσουμε και για τα βιώματά μας στη διάρκεια του ύπνου και πόσο μπορεί να αποκαλύπτουν τα παιδιά με αυτόν τον έμμεσο τρόπο πάρα πολλά από τα συναισθήματα, τα τραύματά τους, τις δυσάρεστες εμπειρίες τους και τα ευχάριστα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο.

Ή στο φιλικό του περιβάλλον; Σίγουρα η Μαρί δεν ήταν συνηθισμένη στο να το κάνει αυτό. Δηλαδή να ρωτάει τι όνειρα Είδες; Και ούτε ήταν όπως είπαμε και διατεθειμένη να μπορέσει να αγγίξει και εκείνη τα παιδικά της τραύματα μέσα από τέτοιες κουβέντες ως θεραπευτές πάντως, αλλά και ως γονείς. Νομίζω κάποιοι από μας βλέπουμε και ακούμε με πολύ ενδιαφέρον. Αυτά που βιώνουν τα παιδιά στον ύπνο τους και είναι ένα τεράστιο πεδίο και για τους παιδοψυχολόγους και για τους θεραπευτές οικογένειας.

Όπου πάρα πολλές πληροφορίες μπορούμε να αντλούμε για το πώς τα παιδιά διαχειρίζονται το πένθος τους. Ακόμα και στο προηγούμενο επεισόδιο με τον Νίτσε. Αν θυμάστε που είτε αυτά τα όνειρα της απώλειας του πατέρα του, αδερφού του και λοιπά τι του είπαν η μητέρα δεν θα μιλάμε για αυτά τα πράγματα; Μην τα επικοινωνείς εκεί.

Βέβαια το φόβο της προφητείας πάντως για οποιοδήποτε λόγο είναι σαν να μπλοκάρετε. Η επικοινωνία του ονείρου και όπως έχουμε δει εδώ σε όλα μας τα επεισόδια. Εμείς το θεωρούμε αυτό ένα πολύτιμο υλικό επεξεργασίας των θεμάτων μας. Είναι μία πυξίδα που δείχνει προς τα πού είναι να κοιτάξουμε τι είναι να δουλέψουμε, τι είναι να ανοίξουμε. Παραδείγματος χάρη σκεφτόμουν ότι η Ρεν ξυπνούσε τρομαγμένη και έλεγε, ζει η μαμά μου, ζει η μαμά μου. Πιθανώς να μην ήταν τόσο η αγωνία της. Φυσικά υπήρχε αγωνία για την απώλεια του πατέρα της, αλλά τελικά βλέπουν την αγωνία του παιδιού. Για το ποιος θα με φροντίσει εμένα. Υπαρξιακές αγωνίες είναι τόσο εύκολο να πεθάνουν οι γονείς μου τόσο εύκολα χάνονται οι άνθρωποι, αν δεν υπάρχει ανταπόκριση σε αυτές τις αγωνίες των παιδιών, τότε κάτι έτσι γίνεται πάρα πολύ δύσκολο.

Και σήμερα έχουμε γίνει κάτι ακόμα και σήμερα έχουμε την τάση να αποδίδουμε τα όνειρα των παιδιών σε αποκλειστικά εξωτερικές συνθήκες και όχι σε εσωτερικές διεργασίες. Δηλαδή είναι πολύ πιο εύκολο να συζητήσουμε για όνειρο ενός παιδιού ως κάτι είδε και το τρόμαξε. Κάτι είδε στην τηλεόραση και όχι τόσο πολύ σε μία εσωτερική διεργασία, η οποία έχει πάρει σαν αφορμή κάτι που είδε.

Φυσικά μπορεί να έχει ερεθίσματα, εισπράξεις ένα παιδί, αλλά τελικά όπως και όλοι μας κάπως χρησιμοποιεί αυτά τα ερεθίσματα ως συστατικά για να φτιάξει μία ονειρική ιστορία που φυσικά και έχει και το σουρεαλισμό, όπως είχαμε πει και στα προηγούμενα επεισόδια και το αφηρημένο. Έτσι επισκέπτομαι αντίστοιχα μία μικρή έτσι θεραπευόμενη που έβλεπα. Οικογενειακών συνεδριών όταν χάθηκε η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας και εκεί ανησυχία ήταν και για τους γονείς, όπως ακριβώς είπες χρήστο εφιάλτες όπου ο φόβος ήταν αν οι γονείς ζουν ακριβώς το ίδιο δηλαδή αλλά και εφιάλτης ενοχών. Αυτό μας παραπέμπει και σε άλλες αναφορές που έχουμε κάνει για το πώς μπορεί να υπάρχει μία ενοχή στους ανθρώπους που μένουν πίσω. Υπήρχε λοιπόν; Μεγάλη αγωνία και ενοχή για το γιατί να ζει εκείνη και όχι; Με όνειρα όπου έβλεπε σαν να υπήρχε μία μάγισσα, η οποία είχε αποφασίσει ότι μία μόνο από τις αδερφές έπρεπε να ζήσει και η μικρή είχε πει τότε στο όνειρό της, ας μην είμαι εγώ και το κουβαλούσα αυτό με

τεράστια ενοχή για χρόνια και πολύ αργότερα μπόρεσα να το επικοινωνήσει αυτό στους γονείς. Μία τεράστια ενοχή ότι κάτι εκείνη ίσως έκανε και συνέβαλε κάπως σε αυτό τον θάνατο. Είναι η διαχείριση των παιδιών σε σχέση με το πένθος. Πολύ μοναδική. Εδώ μιλάμε για πιθανόν κοινά μοτίβα που μπορεί να βλέπουν κοινά όνειρα. Κι όμως εφιάλτες υπάρχουν όμως και διαφορετικές εκδοχές στο πώς διαχειρίζονται οι άνθρωποι, το πένθος και τα παιδιά και οι ενήλικοι και σκέφτομαι να σταθούμε και σε αυτό το κομμάτι το πώς δηλαδή έχουμε στο νου μας ότι ίσως και με αφορμή παλιότερης θεωρίες ότι οι άνθρωποι περνάνε μέσα ως συγκεκριμένα στάδια. Και περιμένουμε ότι υπάρχει ο σωστός και ο λάθος τρόπος να πενθεί κανείς.

Ναι, εγώ σκέφτομαι επίσης ότι είναι να εξετάσουμε και για τα παιδικά όνειρα σε σχέση με την απώλεια και το τι γενικά είναι αναπτυξιακό στάδιο. Ας πούμε σε αυτές τις ηλικίες 6 7, 8 χρόνων που εισάγεται η έννοια της μονιμότητος, του θανάτου της διάστασης, δηλαδή μέχρι τότε τοχουν σαν ένα παραμυθάκι ήδη επεξεργάζονται αυτό το κομμάτι και αν πάνω σε μία έτσι έντονη. Εργασία που κάνει και ένα παιδάκι που δεν έχει χάσει κάποιο κοντινό του άνθρωπο, έτσι και τόσο βίαια εισαχθεί η έννοια του θανάτου ότι τότε είναι κάτι πάρα πολύ διαφορετικό από έναν ενήλικο που κάπως έχει εντάξει την έννοια του θανάτου και της απώλειας.

Έχει εξελιχθεί μέσα από αυτήν, οπότε είναι να δούμε και ήταν αποπτυξιακά στάδια, τα οποία ένα άτομο διαχειρίζεται την απώλεια και πως την ονειρεύεται ή πώς τη ζει. Τις άλλες εποχές και ειδικά στην εποχή που εμείς εξετάζουμε. Μέσα από τις ψυχοβιογραφίες σχεδόν δεν έχουμε πει για κανένα πρόσωπο εδώ στις μελέτες μας που να μην έχει χάσει γονιό αδέρφια ήταν η εποχή τέτοια χωρίς την Αντιβίωση, χωρίς την Παιχνιδίνη που ο θάνατος χτυπούσε την πόρτα των οικογενειών κάθε 3 και λίγο και πρόωροι θάνατοι πάρα πολύ πρόωροι θάνατοι, οπότε ίσως ήταν και ένα κομμάτι τότε τόσο συνηθισμένο ελλείψη, βέβαια και ψυχολογικών θεωριών που στην πορεία εξελί.

Που ο μόνος τρόπος διαχείρισης για να αντέχουν οι οικογένειες αυτές τις αλλεπάλληλες απώλειες ήταν και το πάγωμα των συναισθημάτων. Τώρα βέβαια γνωρίζουμε πολλά παραπάνω πράγματα, όπως λες πρόδομα, γνωρίζουμε αναπτυξιακά στάδια, γνωρίζουμε πότε τα παιδιά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται αυτή τη μονιμότητα του θανάτου, πότε αντιλαμβάνονται και τη μονιμότητα του δικού τους θανάτου και των γονιών, οπότε ξέρουμε πολλά περισσότερα πράγματα. Και επίσης για να επανέλθω και στην έννοια των σταδίων. Όλο και περισσότερο αναγνωρίζουν πλέον οι ψυχολογικές θεωρήσεις ότι οι άνθρωποι έχουν το δικό τους τρόπο να πενθούν ακόμα δηλαδή και αυτό που έκανε η Μαρία Κιουρί, που ίσως κάποιοι βιογράφοι το θεωρούσαν περίεργο.

Το ότι τόσο γρήγορα επανερχότανε στη δουλειά, είτε ακόμα και μετά τις εγκυμοσύνες στην έχουν κρίνει και για αυτό γιατί δούλευε; Μέχρι λίγο πριν γεννήσει, κάτι που στη σημερινή εποχή το θεωρούμε δεδομένο για τις μοντέρνες γυναίκες, αλλά και το γιατί; Τόσο γρήγορα επανερχόταν στις δραστηριότητες μετά το θάνατο, ας πούμε του Άδρα της και για αυτό έχει κριθεί. Που μας πουλάνε πολύ θεραπευόμενοι δηλαδή εγώ δούλευα με έναν θεραπευόμενο το καλοκαίρι που μου έλεγε ότι έχασα τον πατέρα μου μέσα στο καλοκαίρι, γιατί ανυπομονούσα να ρθει η ώρα να ξαναγυρίσω στο Γραφείο για να μπορέσω κάπως να αισθανθώ ξανά ότι η ζωή μου συνεχίζεται. Και υπάρχουν φυσικά λόγια ανησυχίας όταν βλέπουμε ότι έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια.

Και ακόμα ας πούμε, ένας άνθρωπος που έχει χάσει το σύντροφό του βάζει. Φλιτζάνι του ή το σερβίτσιο πάνω στο τραπέζι σαν να μην μπορεί καθόλου να επεξεργαστεί αυτή την απώλεια. Δεν θέλουμε να πούμε ότι δεν υπάρχουν και κάποιοι λόγοι ανησυχίας κάποιες φορές, αλλά ο ρυθμός, η διαδικασία του. Τι έχει ανάγκη κάποιος, πώς να το κάνει; Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν κάθε μέρα να πηγαίνουν στο νεκροταφείο. Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που ποτέ δεν θέλουν να ξαναπάνε στο νεκροταφείο; Χρειάζεται να στεκόμαστε με πολύ σεβασμό σε διαφορετικότητα, με την οποία οι άνθρωποι προσεγγίζουν. Το θέμα του θανάτου και της απώλειας και τα εκφραστικά μέσα επίσης που μπορεί να χρησιμοποιούν για να το κάνουν αυτό.

Έτσι άλλοι σιωπούν περισσότερο, άλλοι θέλουν να γράψουν ένα ποίημα, άλλοι θέλουν να κάνουν κάτι. Έτσι συμβολικό στο όνομα της απώλειας ας πούμε ΔΙΚ τους ανθρώπου σκεφτόμουν πρόδρομε ένα επεισόδιο podcast που είχαμε κάνει μαζί για τα narrative από τα πρώτα επεισόδια που εκεί μιλούσα για την απώλεια. Μια θεραπευόμενη με τον γιο της, ο οποίος αυτοκτόνησε και πρόσφατα μου έλεγε ότι.

Ζήτησε από έναν γλύπτη σε έναν βράχο που τον Γλύφθη η θάλασσα να φτιάξει ένα γλυπτό γιατί ήταν το αγαπημένο σημείο που στεκόταν ο γιος της και το αγαπημένο μέρος όπου πήγαινε να κολυμπήσει. Και πόσο για αυτήν αυτό ήταν τόσο σημαντικό και τόσο ανακουφιστικό εντελώς ο δικό σας τρόπος για να το διαχειριστεί; Κι εκεί είχε πετάξει και τις στάχτες του παιδιού της. Σε εκείνο το σημείο, οπότε νομίζω ότι αυτοί οι τρόποι που είναι και να ενθαρρύνουμε τους τραπεζόμενους μας να βρίσκουν τέτοιους συμβολικούς τρόπους.

Τύπους μπορεί να εγκλωβίζονται και σε τρόπους που είναι ήδη δοσμένοι. Ας πούμε, είχα βρεθεί σε μία μικρή κοινωνία που ήταν μία γυναίκα πολύ γνωστή σε αυτή την κοινωνία. Πέθανε ο άντρας της που ασχολούνται με τα κοινά και κάπως ήταν σαν να ήταν υποχρεωμένη για πάρα πολύ καιρό να κάνει δημόσιες εμφανίσεις στα μαύρα. Και όταν τη ρώτησα αυτό σου βγαίνει το κάνεις επειδή είναι πολιτισμικό, σου λέει θα με φανίζονται. Άμα δεν φοράω μαύρα.

Θέλουν πολύ θάρρος ότι εγώ στο μυαλό μου μία θεραπευόμενη μου, η οποία έχασε πρόσφατα τον άντρα της, ο οποίος ήταν έτσι ένα πολύ αγαπητό πρόσωπο με μεγάλη της κοινωνική εμβέλεια και αποδοχή και η ίδια βρισκόταν στο δίλημμα. Τώρα πρέπει να συνεχίσω εγώ το έργο του. Πέρα από το τι να φορέσω δηλαδή ήτανε και πως είμαι υποχρεωμένη να συνεχίσω αυτό το έργο γιατί είχε κάποια δυνατότητα να το κάνει. Εδώ, σε αντίθεση με την η οποία ήταν κομμάτι αυτού του έργου και το συνέχισε διδάσκοντας και στη θέση του στην σορβόνι και μάλιστα υπήρχε και ένα απόσπασμα στη βιογραφία της Εύας που έλεγε ότι υπάρχουν άνθρωποι χαζί που έρχονται και με συγχαίρουν και μου λένε ότι μπράβο, συγχαρητήρια. Πήρατε τη θέση του άντρα σας, ενώ εγώ λέει μέσα μας τονόμουνα χαμένη γιατί το έκανα αυτό εντάξει και για κάποιους οικονομικούς λόγους και στη μνήμη του, αλλά καθόλου το ευχαριστιόταν.

Σαν γεγονός. Πέτρο μου χρυσέ. Θέλω να σου πω ότι με διόρισαν στην έδρα σου και ότι βρέθηκαν λήθοι άνθρωποι να με συγχαρούν. Θέλω να σου πω. Ότι δεν αγαπώ πια ούτε τον ήλιο, ούτε τα λουλούδια. Η θέα τους με κάνουν να πονώ. Αισθάνομαι καλύτερα όταν έχει συννεφιά ως τη μέρα του θανάτου. Ζω. Κι αν δε μίσησα ακόμα τον ωραίο καιρό είναι γιατί τον χρειάζονται τα παιδιά μου; Εντάξει, μπορεί και να συνδεθεί με τον άντρα της, να να κάνει και που έκανε.

Για να τολμήσω να πω ότι ακόμα και η επιλογή του έρωτα αυτού με τον πωλη, παρόλο που κανείς ίσως δεν το βλέπει απαραίτητα απαυτή τη σκοπιά, αλλά επειδή εμείς είπαμε να αποδομήσουμε κάποιους μύθους, έχω την εντύπωση ότι διάλεξα έναν άνθρωπο που ήταν παλιός μαθητής του άντρα της μηχαν τόσο με κάποια φορά ηλικίας, αλλά υπάρχουν αναφορές ότι πολλές φορές δούλευαν και οι 3 μαζί. Σε κάποια έργα, οπότε στη δημοσιότητα μ ένα τρόπο. Ήταν σαν οι δύο τους να συνέχιζαν σε όλα τα επίπεδα. Έτσι μία προηγούμενη ζωή ήταν πολύ μπερδεμένο. Νομίζω στο μυαλό της αυτό και με πολύ μεγάλη απελπισία για μία απώλεια η οποία ήταν απόλυτα πάρα πολλά επίπεδα. Δηλαδή έχανε και το σύντροφό της και το πάτερ των παιδιών της έκανε τον καλύτερο φίλο της και έκανε και τον πιο στενό της συνεργάτη.

Και βέβαια νομίζω κάναμε μία μικρή μείξη στην αρχή. Αυτό το διαλύθηκε άδοξα η κόρη της, η Μεγάλη Ρεν έκανε 2 παιδιά. Το ένα από τα 2 παιδιά ήταν η έλεν, η οποία έγινε και αυτή επιστήμονας, η οποία τελικά κατάφερε να παντρευτεί τον εγγονό του πόλ, οπότε 2 γενιές μετά κάτι αποκαταστάθηκε. Έτσι όπως το λες κατάφερε, βέβαια ήταν εσένα το είχε βάλει στα κάπως έγινε και έγινε.

Γιατί ακριβώς ήτανε μία μικρή κοινωνία επιστημόνων των φυσικών επιστημών που συνεργάζονται μεταξύ τους, οπότε δεν είναι ότι κάπως τυχαία βρεθήκανε. Και έτσι; Η μοίρα που κι αυτό είναι ένας μύθος που καμιά φορά υπάρχει να ήταν τόσο της μοίρας να συμβεί αυτό που δεν έγινε σε αυτή τη γενιά και έγινε 2 γενιές μετά οι άλλοι πιο ρεαλιστικοί και έτσι πραγματιστικοί οπτικοί, ας πούμε, θα λέτε είναι ότι okay ήταν στον ίδιο χώρο κινινόνταν και κάπως συναντήθηκαν και ίσως να υπήρχε και αυτό.

Έτσι το ειδύλλιο στο μυαλό της οικογένειας, αλλά σε καμία περίπτωση. Δεν ήταν κάτι μεταφυσικό ότι. Μπορεί να έχει ένα διαγενικό χαρακτηριστικό, αλλά. Ωραία κύριε πολάκη, θα χαμε σας πούμε για αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα; Σας ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας. Ραντεβού στο επόμενο επεισόδιο με ακόμα μία πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00