Η Επίδαυρος γίνεται για πρώτη φορά πραγματικά προσβάσιμη
Radio LifoΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου Αργυρώ Χιώτη και η συνιδρύτρια της ομάδας «Εν Δυνάμει» Ελένη Δημοπούλου μιλούν στη LiFO για τις «Τρωάδες», την πρώτη παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο που επιτρέπει τη συμμετοχή όλων, χωρίς διακρίσεις.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
με το χαμό των δικών τους ανθρώπων, με την καταστροφή της πόλης τους, αλλά και με το αβέβαιο μέλλον τους. Φέτος η παράσταση αυτή παρουσιάζεται από το Εθνικό Θέατρο και την ομάδα Ενδυνάμι, ομάδα ατόμων με και χωρίς αναπηρία, για πρώτη φορά σε συνθήκες προσβασιμότητας στην Επίδαυρο. Σήμερα έχουμε τη μεγάλη χαρά να έχουμε μαζί μας για να συζητήσουμε για το ανέβασμα της παράστασης αυτής δύο σπουδαίες γυναίκες.
την Αργυρό Χιώτη, καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου και την Ελένη Δημοπούλου, συνδημιουργό της ομάδας εν δυνάμει και μητέρα της γνωστής και αγαπημένης όλων μας Λοξάνδρας Λούκας. Για να μην χάνετε κανένα από τα επόμενα επεισόδια μας κάντε εγγραφή στο Spotify, στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το Lifeo TV στο YouTube και στο LifeoGR.
Θοδωρή, θες να ξεκινήσεις Καταρχάς πολύ χαιρόμαστε που κάνουμε αυτό το podcast μαζί σας Καλώς ήρθατε Καλώς σας βρήκαμε, ευχαριστούμε πολύ Ευχαριστούμε, καλώς σας βρήκαμε Είναι όντως μεγάλη η χαρά μας που σας έχουμε σήμερα εδώ Και είναι και μεγάλη η χαρά μας που από την πρώτη φορά που μάθαμε για την παράσταση αυτή Κυρία Χιώτη, να ξεκινήσουμε από εσάς, να μας πείτε λίγο τι σημαίνει σήμερα για το Εθνικό Θέατρο η έννοια της προσβασιμότητας της παραστάσης.
Βεβαίως, να σας πω. Νομίζω ότι μόνο ένα εθνικό θέατρο, ένας κρατικός φορέας μπορεί να παρουσιάσει μια τέτοιας εμβέλειας παράσταση στην Επίδαυρο, δηλαδή στο μεγάλο θέατρο του αρχαίου της Επιδαύρου, σε συνθήκες προσβασιμότητας. και αυτό διότι όπως όλοι μπορεί να αντιληφθούμε γρήγορα, εύκολα, απαιτεί πολλά σε επίπεδο προετοιμασίας, τεχνικών προδιαγραφών, μελέτης, οργάνωσης κτλ.
Τι σημαίνει για το θέατρο. Το βλέπω ως υποχρέωση. Το βλέπω ως ένα παράδειγμα δημοκρατίας, θα πω. ως μια φυσική συνέχεια της προσπάθειας του θεάτρου να είναι πολύ απλά προσβάσιμο. Γι' αυτό λέω και παράδειγμα, γιατί δεν έχει τόση σημασία το πόσοι ακριβώς άνθρωποι με όποια αναπηρία έρθουν στο θέατρο να δουν την παράσταση, όσο το ότι λειτουργεί ως ένα παράδειγμα, μια κίνηση, ακόμα και συμβολικά, που λέει ότι το θέατρο πρέπει να είναι προσβάσιμο μακριά από οποιοδήποτε αποκλεισμό λόγω ταυτότητας φύλου, ηλικίας, ανημπόριας, ατυχήματος, μοναξιάς, αναπηρίας.
Έτσι νομίζω το βλέπουμε και γι' αυτό έχει μεγάλη αξία για εμάς και φυσικά εξαρτάται να πω και αυτό και θα σας δώσω αμέσως πίσω το λόγο έχει τεράστια σημασία ότι όλη αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε σε μια απόλυτη συνεργασία και με επιθυμία της σκηνοθέτητας της παράστασης, της Ελένης Ευθυμίου η οποία γνωρίζουμε όλοι τι σχέση έχει τι συνεργασία με την ομάδα εν δυνάμει και η οποία αμέσως δέχτηκε να συμβάλλει δημιουργικά, να μπει σε όλο αυτό.
Διότι καταλαβαίνουμε ότι χωρίς τους καλλιτέχνες, χωρίς τους δημιουργούς, οι οποίοι συνδιαμορφώνουν και το πλαίσιο και την ολιοργάνωση του εγχειρήματος, δεν θα μπορούσε να συμβεί αυτό και να συμβεί με τον τρόπο που πρέπει. Εγώ μ' αρέσει πάρα πολύ αυτό που βάλατε στο τραπέζι, Διότι δεν έχει σημασία στην πραγματικότητα πόσοι θα έρθουν, πόσοι ανάπηροι θα έρθουν να δουν την παράσταση.
Και γι' αυτό μπορεί να γίνει μόνο από το Εθνικό και από ένα μεγάλο κρατικό φορέα. Αυτό που μπορεί να έχει ίσως την πολιτελεία παραπάνω να είναι αποκομμένος κάπως, να μην συσχετίζει αυτό το πράγμα με νούμερα, με αριθμούς, με το πόσοι θα έρθουν και αν τελικά αξίζει τον κόπο να γίνει αυτό. Ισχύει και βέβαια εδώ να πω πως εμείς πραγματοποιούμε αυτό το εγχείρημα με τη βοήθεια, τη χορηγία της Αλφα Μπανκ. Είναι αρκετά σημαντικό γιατί ακριβώς μας δίνει την δυνατότητα να μην σκεφτόμαστε τα έξοδα, τα χρήματα, το κόστος αυτής της προσπάθειας.
Το λέγαμε και λίγο εκτός αέρα, αλλά θέλετε να μας πείτε ποια είναι η ιστορία του Εθνικού με τις προσβάσμες παραστάσεις, δηλαδή πώς ξεκίνησε αυτό, πότε ξεκίνησε Βεβαίως, με αφορμή της συνάντησής μας λοιπόν πήρα κάποια στοιχεία από το Εθνικό και είδα ότι η πρώτη παράσταση σε συνθήκες προσβασιμότητας έγινε, πραγματοποιήθηκε το 2018 στην κεντρική σκηνή του Εθνικού ήταν το ψηλά από τη γέφυρα σε σκηνοθεσία Νικέτης Κοντούρη αν δεν κάνω λάθος μετά συνεχίστηκε το 2019 ο άνθρωπος που γελά και μετά έγινε μια πάυση Έγινε σε όλα μια παύση Έγινε σε όλα Ακριβώς Και επανήλθαμε το 2024 πια Με πινόκιο, προξενήτρα, τα γενέδρια Και από εκεί και μετά Δηλαδή και το 25, το 26 Πάντα με την χορηγία Με τη βοήθεια της ΑΜ Προσπαθούμε να έχουμε όλο Και περισσότερες παραστάσεις προσβάσιμες Με όποιο τρόπο Και θα πω έτσι από τη δική μας πλευρά Που τα παρακολουθούμε όλα αυτά Ότι πλέον το περιμένουμε και όλας Δηλαδή κοιτάμε πια Έχουμε αρχίσει και κοιτάμε να δούμε Τι παραστάσεις προσβάσιμες
Θα έχει το εθνικό φέτος Το οποίο δεν θα το σκεφτόμασταν Τα προηγούμενα χρόνια Δηλαδή έρχεται η χρονιά Ανοίγουμε τις παραστάσεις βλέπουμε ούτως ή άλλως Και βλέπουμε τις ποιες Παιδιά να ρωτήσω Γιατί τώρα το έχουμε πάρει ότι όλοι ξέρουν τι σημαίνει Προσβάσιμη παράσταση Δεν ξέρουν όλοι τι σημαίνει Μπορεί κάποιος να ακούει πρώτη φορά ή οτιδήποτε, όχι μόνο ανάπηρος να ακούει προσβάσιμη παράσταση.
Τι εννοούμε. Οι ανάπηροι μπορεί και να ξέρουν αλλά το κοινό του εδώ του podcast είναι διαυρημένο. Ναι. Τι σημαίνει προσβάσιμη παράσταση. Το Εθνικό Θέατρο καταρχάς είναι ανοιχτό σε άτομα που έχουν κινητική αναπηρία. Χρήστες ή χρήστες αμαξιδίου. Αυτό είναι ας πούμε το σχετικά απλό κομμάτι γιατί το Εθνικό Θέατρο είναι προσβάσιμο κάθε μέρα σε όλες τις παραστάσεις σε άτομα με τέτοιου είδους αναπηρία όταν πάμε όμως στις αισθητηριακές αναπηρίες δηλαδή άτομα με προβλήματα στην όραση τυφλά ή κοφά μιλάμε για άλλου είδους διαδικασίες οι οποίες μπορεί ή να φτάσουν για παράδειγμα στην απτική περιγραφή ξενάγηση στην απτική ξενάγηση η απτική ξενάγηση δεν ξέρω και να θα σας αντιστρέψω το ερώτημα ευχαριστεί όλους ευχαριστεί όλα τα άτομα με αναπηρία πάμε να το κάνουμε ροντέο εδώ μέσα η απτική ξενάγηση όχι δεν μας ευχαριστώ λοιπόν αυτή είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα που έχουμε εντός της κοινότητας και με τους ανθρώπους που παρέχουν υπηρεσίες προσβασιμότητας επειδή εγώ είμαι στο όχι
είμαι έτσι τέτοιος αντιδραστικός άνθρωπος. Όχι, δεν μας ευχαριστούν όλους, δεν τις χρειαζόμαστε όλοι. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που λένε ότι προτιμούν απλώς να πάνε να καθίσουν στη θέση τους την ώρα που είναι να γίνει η παράσταση και να έχουν μια φανταστική, αυτό το θέλουμε όμως, ακουστική περιγραφή. Ωστόσο, εγώ που είμαι σε εκείνους τους ανθρώπους, δεν ξέρω Θεοδόρη μετά αν θες, λες και εσύ, που δεν είμαι φάντης απτικής ξενάγησης, Λέω ότι ως υπηρεσία πρέπει να υπάρχει αφού υπάρχουν άνθρωποι που τη θέλουν.
Εγώ είμαι επί της αρχής σε αυτό, ότι αν κάποιος τη θέλει ωραίο είναι να μπορεί να την έχει. Προσωπικά δεν είναι κάτι που μπορώ να πω ότι το χρειάζομαι, εκτός αν υπάρχει κάτι πάρα πολύ πια ιδιαίτερο όσον αφορά τα σκηνικά ή οτιδήποτε το οποίο ίσως να έχει ενδιαφέρον να το αγγίξεις. Αλλά σε γενικές γραμμές όχι, να πάω να αγγίζω τα ρούχα των ηθοποιών ή οτιδήποτε δεν είναι κάτι το οποίο θα το είχα στο μυαλό μου ότι το χρειάζομαι ιδιαίτερα Εγώ να εξομολογηθώ χωρίς να καταχρεώσω το χρόνο μας γιατί έχουμε να πούμε πολύ πιο σημαντικά πράγματα ότι η εμπειρία μου ως εργαζόμενη παλιότερα στο θέατρο Badminton και ερχόμενη κάθε μέρα σε επαφή και με ηθοποιούς κάπως με έχει αποθήσει και ως προς αυτό το κομμάτι ότι οι άνθρωποι είναι η ώρα που προετοιμάζονται, που κάνουν τις ασκήσεις τους που κάνουν τις...
Δεν θέλω να έχουν και αυτό. Αυτό είναι δικό μου. Εγγνωρίζουμε πάντως και δύο άνθρωπους που θέλουν πάρα πολύ να το έχουν και το χαίρονται πάρα πολύ. Να το πούμε και αυτό γιατί τώρα πήραμε και δύο τις θέσεις του όχι. Υπάρχουν άνθρωποι που το θέλουν, το περιμένουν και το αγαπάνε πάρα πολύ όταν συμβαίνει. Εγώ να σας πω που το έζησα πρόσφατα στον Βυσσινόκηπο ότι οι ηθοποιοί καταρχάς δεν είχαν κανένα πρόβλημα και έρχομαι σε κάτι αρκετά ουσιαστικό και για εμένα την ίδια για τους ίδιους τους ηθοποιούς αλλά και για όλους και τους υπόλοιπους θεατές για άτομα χωρίς αναπηρία αυτό μια τέτοιου είδους σχέση που μετατοπίζει την εμπειρία του θεατή με κάποιο τρόπο δηλαδή και μόνο το γεγονός ότι μας ανεβάζει στη σκηνή με διαφορετικό τρόπο και σε μια άλλου τύπου σχέση με τους ηθοποιούς ήταν θετική, είχε κάτι, είχε ένα ενδιαφέρον για όλους και για τους ίδιους τους ηθοποιούς.
Παρενέβημε λίγο στην απάντηση της περιγραφής. Τι σημαίνει προσβάσιμη παράσταση. Μείναμε στην αυτική ξενάγηση και δεν το συνεχίσαμε να το πούμε. Τι ακριβώς περιλαμβάνει. Ακριβώς. Μπορεί λοιπόν να περιλαμβάνει εκτός από την απτική ξενάγηση μετά είτε μία ακουστική περιγραφή. Εκεί έχουμε δύο, θα το συζητήσουμε αργότερα, δεν θα μείνω τώρα να μιλάω πολύ ώρα για αυτό γιατί έχω διάφορα να πω παραδείγματα, όμως θα πω το εξής. Η απτική περιγραφή ξέρουμε όλοι τι είναι, έτσι οι τίτλοι που βλέπουμε και που περιγράφουν τι συμβαίνει.
υπάρχει όμως και αυτό το πολύ ιδιαίτερο εγώ ως καλλιτέχνητα τώρα θα τοποθετηθώ η περιγραφή των ήχων για τα κοφά άτομα η περιγραφή των ήχων για τα κοφά άτομα πολύ μεγάλη συζήτηση σηκώνει και εκεί ώστε να μην κατευθύνει το συνέστημα των θεατών έτσι λέω ένα παράδειγμα γιατί μου έχει συμβεί ήθελα εγώ ως σκηνοθέτηδα να συζητήσω με τους ανθρώπους που διαχειρίζονταν τους τίτλους στην παράστασή μου και να πω μα μια μουσική πώς την περιγράφεις ακριβώς, με ποιες λέξεις και έτυχε ας πούμε φέρνω το παράδειγμα της λυπητερή μουσική και είχα τήρηση αλλά βάζεις το δικό σου αυτό είναι μια εντύπωση πάνω στη μουσική έτσι δεν είναι είναι ένα σχόλιο είναι ένα σχόλιο και γι' αυτό νομίζω εκεί θέλει πολύ καλή επικοινωνία με τους κοινοθέτης και τις κοινοθέτηδες για να υπάρχει όσο γίνεται μια σύμπνεια στο τι θέλουμε να περάσουμε ακριβώς έτσι πως το σκέφτομαι πρέπει η ομάδα που θα αναλάβει την προσβάσιμη παρουσίαση να είναι όπως είναι ο χορογράφος να είναι στις πρόβες και να μπορεί να
καταλαβαίνει και το πνεύμα μιας παράστασης μια παράσταση δεν είναι μόνο ούτε λόγια ούτε εικόνα ούτε μόνο συνέστημα είναι ένα σύνολο πραγμάτων και εγώ το έχω ζήσει αυτό που περιγράφει η Αρχηρό και εγώ ακούσα την παράστασή μας μόνο μέσα από ακουστικά που περιγραφεί και αισθανόμουν ότι δεν είναι το ίδιο που φτιάξαμε. Αυτό που λέει η Ελένη έρχεται ακριβώς ως συνέχεια αυτό που ήθελα λίγο να δούμε τι χρειάζεται ποιες προσαρμογές απαιτούνται πίσω από τη σκηνή για να σχεδιαστεί μια παράσταση με κανόνες προσβασιμότητας τι χρειάζεται να γίνει για να φτάσουμε στο να την παρακολουθούν οι θεατές και να νιώθουν ότι τους είναι προσβάσιμοι Δεν το ξέρω για να είμαι ειλικνής γιατί εγώ δεν είμαι από τη μεριά των θεατών είμαι από τη μεριά των δημιουργών και των καλλιτεχνών και των ανθρώπων που συμμετέχουν στο να δημιουργηθεί μια παράσταση Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να ανοίξει μια πολύ ωραία και μεγάλη συζήτηση ενδεχομένως ερωτηματολόγια, μια σοβαρή έρευνα να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας, πόσο εξπερτής, πόσο εξειδικευμένοι είμαστε σε αυτά
γιατί με ένα ταξίδι που σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα που βρέθηκα στη Φιλανδία που υπάρχει πανεπιστήμιο, σπουδάζει στην προσβασιμότητα είναι το μοναδικό στην Ευρώπη και από εκεί εκπορεύονται διάφορες έρευνες και ομάδες που πηγαίνουν μέχρι και στην Κορέα για να βοηθήσουν και να διδάξουν πώς θα γίνουν προσβάσιμοι οι επόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες.
Πιστεύω ότι τώρα είναι μια πολύ καλή στιγμή και θα ξαναγυρίσω πίσω στην ερώτηση τι σημαίνει για το εθνικό η συμμετοχή και προσβασιμότητα. Σημαίνει πάρα πολύ σημαντικά πράγματα και ένα από αυτά είναι αυτό ότι ξαφνικά δημιουργείται και οριοθετείται και το εμβληματικότατα η ανάγκη ότι αυτό υπάρχει και πρέπει να το υποστηρίξουμε με κάθε μέσο.
αλλά δεν υποστηρίζεται μόνο ούτε από τους δημιουργούς ούτε από τους θεατές είναι και από τις ομάδες που θα φτιαχτούν για να μπορέσουν να το εξυπηρετήσουν αυτό και αυτό πηγαίνει παράλληλα αλλά και καταλαβαίνετε τι εννοώ ότι και οι ομάδες, η εξειδίκευση χρειάζεται πληροφορία αυτή η πληροφορία πρέπει να είναι ανοιχτή, να είναι ειλικρινής όπως λέτε, απτική παρουσίαση κάποιοι θέλουν, κάποιοι δεν θέλουν αυτό είναι μια πληροφορία που πρώτη φορά την έλαβα εγώ σήμερα που σημαίνει ότι έχουμε πολύ ανάγκη από αυτήν το φόρουμ ας πούμε για να καταλάβουμε τι ακριβώς έχουμε ανάγκη και σαν κοινωνία όχι μόνο σε σχέση με την αναπηρία για να γνωρίζουν και οι ομάδες προς τα που να προσανατολιστούν Ναι, πολύ σωστό. Και να προσθέσω αν μπορώ ότι ακριβώς επειδή υπάρχει η κοινότητα και μας δίνει κάποια δεδομένα μέσα από το φόρουμ θα μπορούσαμε να φτάσουμε σε κάποια δεδομένα, μπορούμε να μετρήσουμε ανθρώπους, άτομα που μπορεί να ωφελούνται ή να ωφελήθηκαν τις παραστάσεις του εθνικού
κάθε χρόνο. Ναι, από τη μία από την άλλη όμως είναι πολύ ουσιαστικό για μένα να μην ξεχνάμε ότι δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι ότι δεν μπορούμε να γενικεύουμε ότι δεν μπορούμε να τους βάλουμε όλους σε ένα τσουβάλι Ας το πούμε και να πούμε ότι μόνο έτσι γίνεται η προσβασιμότητα Μόνο έτσι Φαντάζομαι ότι συμφωνείτε Απόλυτα Οπότε πρέπει να είμαστε ταυτόχρονα Να μπορούμε να δημιουργούμε Να διασφαλίζουμε τις συνθήκες Αλλά ταυτόχρονα Να μπορούμε να αφουγκραζόμαστε Τις προσωπικές ανάγκες Και προτιμήσεις Και είναι πολύ ωραίο να γίνονται προσπάθειες Και φυσικά μετά να αξιολογούνται Να ξαναγίνεται συζήτηση και να δούμε τι λειτουργεί, τι δεν λειτουργεί πώς μπορεί να γίνει ακόμα πιο χρήσιμο για τους ανθρώπους κτλ.
Και να γίνεται με μια ειλικρίνη και μια εμπιστοσύνη και από τις δύο πλευρές χωρίς άμυνες και καταγγελτικές συμπεριφορές. Θα το πω εγώ αυτό. Ξέρω ότι είναι λίγο... Είναι πολύ ωραία αυτά που μας λέτε. Αλλά εγώ θα ήθελα ας πούμε ειλικρινέστατα, όπως ειλικρινά είπατε ότι μας δεν μας αρέσει αυτό. είναι πολύ χρήσιμο να υπάρχει αυτό το άνοιγμα από όλες τις πλευρές Είναι ωραίο αυτό που μας λέτε θα κάναμε μια πάρα πολύ ωραία δεκάωρη εκπομπή για όλα αυτά αλλά λέω να πάμε λίγο στις τροάδες να πάμε λίγο στην Επίδαυρο Πρώτη φορά γίνεται στην Επίδαυρο μια προσβάσιμη παράσταση πώς νιώθετε και οι δύο κύριες για αυτό Εγώ θα μιλήσω για το μέσα της παράστασης όχι για τους θέτες νομίζω ότι πολύ καλά μπορεί να λοιπόν εμείς εκπροσωπούμε την ομάδα εν δυνάμει που είναι από τη Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε το 2008 έχουμε στο ιστορικό μας πολλές παραστάσεις και όχι μόνο παραστάσεις και εικαστικά και ασχολούμαστε με την τέχνη όπου βάζουμε την τέχνη σαν ένα κοινό τόπο για να συναντηθούν
άτομα και καλλιτέχνες με και χωρίς αναπηρία αυτός είναι ο στόχος της ομάδας φέτος ζούμε μία μοναδική στιγμή και είμαστε μουδιασμένοι από πολλή Χαρά και ένα γέμισμα ότι φτάσαμε στο σημείο να δεχτούμε μία πρόταση από το Εθνικό Θέατρο, το οποίο δεν είναι κάτι αυτονόητο και δεν είναι όχι μόνο για την Ελλάδα. Εγώ το πιστεύω ότι δεν είναι γενικά αυτό αυτονόητο.
Δεχτήκαμε μία πρόταση από την κυρία Χιώτη και την κυρία Βουλγαράκη, ηθοποίητης ομάδας εν δυνάμει με την συνεργάτη δάμας που χρόνια την Ελένη Ευθυμίου και συνεργάτητα του Εθνικού, να μπορέσουμε να φτιάξουμε μια παράσταση όπου πραγματικά μπορεί να τη θεωρούμε μεικτών ικανοτήτων το οποίο για μένα είναι αυτή είναι η πραγματικότητα που ζω εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Αυτό όμως που έχει μια πολύ μεγάλη σημασία και απαντά σε αυτό που θέτει σαν ερώτημα στο Δουρή είναι ο τρόπος που γίνεται αυτό γιατί καλά τα λέμε και το έχουμε δει να συμβαίνει και σε εμάς και πολλές φορές μέχρι στιγμής δηλαδή και με τη συμμετοχή της Λοξάνδρας Λούκας σε παραστάσεις που ήταν μια μονάδα ας το πούμε αυτή τη στιγμή το μία και πρώτη και τα λοιπά γίνεται κάτι πολύ πιο ομαδικό, πολύ πιο συγκεκριμένο και αυτό είναι που έχει μεγαλύτερη αξία από τον έναν και μοναδικό άνθρωπο Ο τρόπος που γίνεται, εδώ είναι το πιο ουσιαστικό είναι ότι οι προτάσεις μας για το πώς θα γίνει αυτή η παράσταση έγιναν ακριβώς με τον τρόπο που λέγαμε τι ωραία που θα ήταν αν όλοι μπορούσαμε ανοιχτά να πούμε τι έχουμε ανάγκη και ναι, ανταλλάξαμε πληροφορίες με την Αργύρο και με την ΙΟΒ για το τι θα χρειαζόμασταν, πώς θα το χρειαζόμασταν, τι θα ήταν καλό για μας εμείς στο κομμάτι της εργασίας γενικά των αναπήρων έχουμε ένα-μία μεθοδολογία ένα πρόγραμμα το οποίο το προτείναμε που σημαίνει κάτι πολύ απλό
αντί να η παράλληλη στήριξη, αυτή είναι η άποψή μας δηλαδή και είναι καλό να την ακούστε μήπως και βοηθηθούμε. Η παράλληλη στήριξη αυτή τη στιγμή τελειώνει στο σχολείο, σωστά ή όχι. Η πρότασή μας λοιπόν είναι να συνεχίσει, να υπάρχει και για μια επαγγελματική καριέρα του κάθε ατόμου με αναπηρία το οποίο θέλει να αποκτήσει ένα επάγγελμα.
Με τη διαφορά ότι η παράλληλη στήριξη θα έχει την ειδικότητα του επαγγέλματος που θα θέλει ο κάθε ανάπηρος ή ανάπηρη να ακολουθεί στο επάγγελμα. Δηλαδή εμείς τώρα που θέλουμε να γίνουμε ηθοποιοί και είμαστε ηθοποιοί θα ζητήσουμε βοήθεια, παράλληλη στήριξη από ηθοποιούς. Σωστά. Όχι από ψυχολόγους, όχι από δραματώ. Σωστά, σωστά.
Αυτό λοιπόν το πλάνο το δέχτηκε με πολύ μεγάλη κατανόηση για την αναγκαιότητά του ή το Εθνικό Θέατρο και έτσι λοιπόν έχουμε τρεις καταπληκτικές κυρίες ηθοποιούς που μπορούν να μας στηρίξουν και οπότε στις πρόβες έχω εκεί το κάθε άτομο με αναπηρία παράλληλη στήριξη για οτιδήποτε χρειαστεί αυτό για μένα είναι ένα καινούριο μοντέλο πολύ ουσιαστικό και εκτός το ότι μας έχει βοηθήσει πάρα πάρα πάρα πολύ έχει ομορφύνει και τον κόσμο γιατί όλοι βλέπουμε πως γίνεται αυτό το πράγμα και είναι αυτό που λέγαμε, δηλαδή τις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία δεν τις ξέρω πια μόνο εγώ, τις ξέρουν και άλλοι τόσοι και αυτό κάνει πολύ πιο όμορφη τη διαδικασία μέσα στο θείασο όλοι οι ηθοποιοί μπορούν να καταλάβουν και αρχίζει αυτό που βλέπω αργυρό το απευθυνώ και σε σαν να για δεν το ξέρεις ας το πούμε να σε ενημερώσω είναι ότι ξαφνικά όλος ο θείασος γίνεται με παράλληλη στήριξη Δεν είναι πια η Αγγελική, η Ελένη και η Δάφνη Είναι όλοι Γιατί εξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς
Αυτής της βοήθειας, της αλληλεγγύης, της ανάγκης Και ό,τι σημαίνει το βοηθάω κάποιον και διδάσκω κτλ Έχει περάσει μέσα σε όλο το θείασο Και αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο δώρο που εισπράττουμε σαν ενδυνάμιο ότι πολλαπλασιάστηκαν οι φίλοι μας. Αυτό είναι υπέροχο, είναι πολύ σπουδαίο νομίζω και θα μείνει και για πάντα.
Να ακούσουμε και την πλευρά του εθνικού για το πώς, τι σημαίνει τελικά η πρώτη παράσταση στην Επίδαυρο, τι είναι οι δυσκολίες, οι προκλήσεις να είχε ενδεχομένως αυτή η Αιγύρια. Ναι, αυτό και τι προκλήσεις αντιμετωπίσατε. Δεν μου αρέσουν οι δυσκολίες, καλά είπαμε προκλήσεις. Ναι, βεβαίως. Καταρχάς θα ξεκινήσω λέγοντας ότι συνεργαζόμαστε για αυτή την παράσταση, για την Παρασκευή λοιπόν 31 Ιουλίου θα συμβεί η παράσταση στην Επίδαυρο, προσβάσιμη σε άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες, σε συνεργασία λοιπόν, πολύτιμη συνεργασία με τη Λίμιναλ.
Το λέω γιατί ήδη εδώ και καιρό και το Εθνικό και η Ομάδα Ενδυνάμει και η Σκηνοθέτηδα Ελλήνη Φθιμίου και η Λίμιναλ φυσικά συζητάμε, οργανώνουμε και με το φεστιβάλ πολύ σημαντικό για ένα σωρό από φροντίδες θα πω που χρειάζονται για την υλοποίηση Δεν είπαμε πριν ότι προσβάσιμη παράσταση συνήθως πολύ συχνά σημαίνει και ζωντανή διερμηνία στην ελληνική νοηματική γλώσσα και ερχόμαστε στο πρώτο ας το πούμε πρόβλημα ή θέμα που πρέπει να λυθεί στην επίδαυρο πόσα άτομα και πού πρέπει να είναι αυτά τα άτομα ώστε να τα βλέπουν οι θεατές έτσι ένα το κρατούμενο δύο σας λέω τώρα απλά πράγματα τεχνικά που απαιτούν όμως έναν πολύ ειδικό χειρισμό και σχεδιασμό τα booth για τις περιγραφές για τις ακουστικές περιγραφές που θα στηθούν, με ποιο τρόπο πώς θα συμβεί η καλωδίωση δηλαδή είναι πολύ λεπτό το εγχείρημα ακριβώς γιατί μιλάμε για ένα τέτοιο ιστορικό χώρο με όλη αυτή την ευαισθησία που φέρει και η χρήση και αυτό που νομίζω ότι είναι θα τολμήσω να πω συγκινητικό στη σκέψη μας
είναι ότι για πρώτη φορά δεν θα μας υποδεχτεί ο χώρος ως έχει αλλά θα προσαρμόσουμε εμείς το χώρο ώστε να υποδεχτούμε με τις συνθήκες που θέλουμε και αξίζει σε αυτό το χώρο νομίζω να του συμβεί σε αυτόν τον τόσο ιστορικό ιστορικής βαρύτητας για το θέατρο χώρο να μπορεί επιτέλους να είναι όντως προσβάσιμος η προσβασιμότητα αν δεν κάνω λάθος και διορθώστε με φτάνει και στο επίπεδο της μετακίνησης των θεατών σωστά Ακριβώς, θα έχουμε λοιπόν ένα πούλμαν το οποίο θα ξεκινήσει από το κτίριο Τσίλερ κατά τη διάρκεια της διαδρομής προς την Επίδαυρο εξειδικευμένες θεατρολόγοι του Εθνικού θα αναφερθούν τόσο στην ιστορικότητα του χώρου της Επιδαύρου όσο και στο έργο του Ευρυπίδη στις τροάδες θα δώσουν πληροφορίες για την παράσταση αλλά θα έχουν μαζί και στοιχεία αντί της απτικής περιγραφής να μην ακόμα δυσκολία με τις χιλιάδες κόσμου που πηγαίνουν στην Επίδαυρο είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιήσεις απτική περιγραφή, ξενάγηση σε ποια στιγμή και με ποιο τρόπο δύσκολο, οπότε σκεφτήκαμε
να μεταφέρουμε αυτή την εμπειρία όσο γίνεται με τη μακέτα του σκηνικού με κάποια υφάσματα, με περιγραφές μέσα στο πούλμα με τους ανθρώπους που θα ταξιδεύουν προς την Επίδαυρο υπέροχο αυτό, πολύ ωραίο Φυσικά, θα έχουμε εκεί και πληροφοριακό υλικό των τροάδων σε μορφή μπρέγε. Αν το λέω καλά στα χρήσια. Μου άρεσε πάρα πολύ το γαλλικό.
Τώρα, εντάξει, είναι και το background τέτοιο. Τι να λέμε. Τι να λέμε. Ακριβώς. Θα έχουμε επίσης το πρόγραμμα της παράστασης τυπωμένο για άτομα με προβλήματα ακοής. Γιατί τροάδες έχει αυτό το έργο κάτι συγκεκριμένο που θέλαμε να είναι συμπεριληπτικό και προσβάσιμο Αυτό θα έπρεπε να μας το απαντήσει η Ελένη Θεμίου γιατί πρώτας ήρθα από την ίδια ξέρω ότι είχε μια βαθιά σχέση με το έργο το είχε μελετήσει, το ήθελε χρόνια έτσι δεν είναι η Ελένη έτσι όπως σκεφτόταν η Ελένη Ευθυμίου το ανέβασμα αυτής της παράστασης έχει να κάνει πάρα πολύ με το γυναικείο ζήτημα που αντιμετωπίζουμε δυστυχώς καθημερινά, κάθε φορά είμαστε έτσι τι συμβαίνει γιατί πραγματικά γυναίκες και ανάπηροι και παιδιά είναι οι πιο ευάλωτοι σε όλο αυτό εντάξει εγώ τώρα ήδη έχω συγκινηθεί αλλά όταν βλέπω ας πούμε στην πρόβα όλο αυτό το γυναικείο κόσμο μαζί με τα ανάπηρα μέλη του θεάσου που έχουν δυσκολίες στην κίνηση ξαφνικά αμέσως έχεις έναν κόσμο ο οποίος θέλει προστασία, θέλει φροντίδα
και κάτι ξυπνάει από μόνο του μέσα μας Εποφελούνται μόνο αυτές οι ανάπηρες που θα παρακολουθήσουν την παράσταση και θα είναι προσβάσιμοι και θα είναι και η πρώτη φορά που θα γίνει στην επίδαυρα και θα θέλουμε να πιστεύουμε και να ελπίζουμε ότι θα την απολαύσουν και θα την εκτιμήσουν μόνο αυτό το κοινό εποφελείται τελικά από τέτοιες πρακτικές καθόλου θα πω ίσα ίσα γιατί επανατοποθετεί νομίζω τις βεβαιότητες μας για την πρόσληψη ενός θεάματος δηλαδή απλά θα το πω σαν να διαταράσει τα δεδομένα μας την εμπειρία θέασης μιλάω τώρα είναι νομίζω να και πιάνομαι και από αυτό που είπε η Ελένη πριν μια μεταφορική εικόνα που έρχεται στο νου μου είναι πως ένας άνθρωπος όταν του συμβαίνει κάτι ακραίο είτε είναι ένας θάνατος οικείου είτε είναι πως ξαφνικά επαναπροσδιορίζει το τι είναι σημαντικό για αυτόν τι είναι ουσιώδες με ποιο τρόπο πρέπει να σκέφτεται, ας πούμε, με τον ίδιο τρόπο νομίζω ότι λειτουργεί, ακόμα και αν είναι λίγο ακραίο το παράδειγμα που έφερα,
την εμπειρία ενός θεατή, μιας θεάτριας, μια παράσταση η οποία έχει σχεδιαστεί με άλλους κώδικες πρόσληψης. Σαν να δηλαδή μου ανοίγει χώρο να δω αλλιώς, να ακούσω αλλιώς, να βιώσω αλλιώς αυτό που έχω μπροστά μου αυτό που συμβαίνει καθαρί το αυτονόητο δεν υπάρχει πλέον μια αυτονόητη αντίληψη για τα πράγματα εμείς σαν ενδυνάμεις στην αρχή πραγματικά ήταν το ζήσαμε αυτό υπήρχε ο φόβος της πρόσληψης πως οι θεατές θα δουν την πρώτη μας παράσταση η οποία πάλι ήταν με την Ελένη Ευθυμή η Ελένη Ευθυμή είναι η ψυχή της ομάδας ενδυνάμει Άλλωστε έχετε κάνει και τα ερωτευμένα άλογα Έχουμε κάνει τέσσερις παραγωγές με την Ελένη Στέκομαι λίγο σε αυτή Γιατί είναι και μια παραγωγή που την είδε Νομίζω όλος ο κόσμος Δηλαδή δεν ασχολούνταν ο κόσμος Σε αυτή την παράσταση με το ποιος την κάνει Ήταν απλώς η ίδια η παράσταση Ναι αυτό είναι ένας από τους στόχους Της ομάδας σε δυνάμει Να μην μιλούμε για την αναπηρία Μιλούμε για το καλλιτεχνικό γεγονός ή το αποτέλεσμα.
Να ρωτήσω με βάση αυτό, τι δίνει στη δημιουργική φάση μιας τέτοιας παράστασης ή συμμετοχή μεικτών ας πούμε καλλιτεχνωνικέα να πήρουν και μη. Δεν μπορώ να σου απαντήσω ακριβώς, Θεοδωρή, γιατί αυτό εκπορεύεται από μια πάρα πολύ δυνατή προσωπική ανάγκη. Εγώ είμαι ηθοποιός, έχω την κόρη μου τη Λοξάνδρα, δίδασκα πάντα θέατρο, δηλαδή θέλω να πω φτιάχτηκε αυτό μέσα από μια προσωπική ανάγκη για να γίνει. Αυτό που με γαλινεύει και πιστεύω ότι βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο και αυτή η συνεργασία με το εθνικό με γενθύνει αυτό το συνέστημα είναι ότι ο δρόμος που τραβήξαμε ήταν ο σωστός δρόμος.
Είπες πριν όμως ότι να οι τροάδες που μιλάνε για τις γυναίκες άρα τα βέβαια και τους ανάπηρους μέσα και σαν ομάδες και σαν ευάλωτοτητες και σαν όλα αυτά Άρα το ότι έχουμε μια μεικτή ομάδα εδώ Καλλιτεχνών και αναπήρων Και μη δεν αφηγείτε την ιστορία Αν μια ιστορία τελικά αλλιώς Μέσα από τα δικά του βιώματα Εγώ αναρωτιέμαι Βέβαια Αλλά εμείς τι επιδιώκουμε Να μην μιλάμε για τη διαφορετικότητα Από ένα σημείο και μετά Να μιλάμε για την παράσταση που συμπεριλαμβάνει τα πάντα Φέρνουμε όμως μέσα από τα κομμάτια Ναι νομίζω εγώ μέσα από το ποιοι είμαστε φέρνουμε στην παράσταση αλλά αυτό έχει και για μένα και για σένα αν παίξουμε μαζί εσύ θα φέρεις κάτι δικό σου αν παίξουμε μαζί θα κάνουμε πάταγο και εμένα αυτό που με ασχολεί πολύ και με διαφέρει είναι ότι το 2026 υπάρχει μια ορατότητα δίνεται η δυνατότητα για να βγουν αυτά τα κομμάτια της κοινωνίας το αλλιώς, το ανίκειο να γίνει οικείο Το άλλο να γίνει αντιλήπτο Και αποδεκτό Το διαφορετικό Όλο αυτό είναι πολύ σημαντικό
Εργαλείο για να είμαστε πολύ πιο ευτυχισμένοι Έτσι το βλέπω εγώ μόνο Είναι ένα εργαλείο για να είμαστε ευτυχισμένοι Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα Για να πούμε για το θέατρο γενικότερα Εγώ λέω αυτό που λέγατε πριν Ότι αλλάζει το καθιερωμένο Σπάει τη σύμβαση Πώς έχουμε μάθει να βλέπουμε θέατρο Ποιους έχουμε μάθει να βλέπουμε στη σκηνή ποιους έχουμε μάθει να βλέπουμε στην πλατεία όλο αυτό αν δεν είναι στον πυρήνα της μεταμορφωτικής ας πούμε συνθήκης που φιλοδοξεί να έχει ένα καλλιτέχνικο αποτέλεσμα δεν ξέρω ποιο είναι. Ακριβώς.
Εγώ όμως θα βάλω και ένα μικρό ερωτηματικό ότι αυτό που με ενδιαφέρει και σε αυτή τη συνεργασία αλλά και σε αυτό που έχει να προτείνει ομάδα ενδυνάμει αυτό που μόλις είπες να μην είναι ο αυτοσκοπός. Ο αυτοσκοπός να είναι η τέχνη, η παράσταση να είναι το θέατρο να είναι υπάρχει παρουσία, να είναι συμμετοχή δεν μπορεί αυτά να είναι αυτοσκοπό αν είναι αυτοσκοπός, αυτά είναι γελία βράγματα γιατί έχει ανάγκη να δημιουργεί αυτά δεν γίνεται να είναι αυτοσκοπός κανένας ναι, έχει δίκιο μου σε Ελένη ότι το έχουμε δει να συμβαίνει δεν το συζητάμε απ' την άλλη, να τολμήσω κι εγώ να πω ότι με αυτόν τον τρόπο όταν δεν είναι αυτοσκοπός σε καμία περίπτωση, σαν τα πράγματα να γίνονται λίγο πιο προσωπικά θα πω, σαν να γίνονται λίγο πιο εσωτερικά γιατί βρε παιδί μου μα η τέχνη έτσι και αλλιώς το θέατρο τι κάνει, τι θέλει να κάνει στην υψηλή του μορφή και διάσταση θέλει να παρουσιάσει μια άλλη όψη λίγο της κανονικότητας της ζωής, της ύπαρξης οπότε όταν ανοίγει οι ρογμές με όποιο τρόπο
και βλέπουμε λίγο την εικόνα τον άνθρωπο αλλιώς, είναι λίγο σαν να κάνουμε μια βουτιά σε κάτι πιο εσωτερικό και άρα πιο βαθιά ανθρώπινο και πανανθρώπινο. Ναι, πολύ πολύ σημαντικό αυτό. Εγώ στην καλλιτεχνική διευθύντρια θα κάνω μια ερώτηση που κάνουμε σε καλλιτεχνικούς διευθυντές γιατί δυστυχώς νομίζω ότι όταν έχει πάρει το δρόμο της μια παράσταση και είναι έτοιμη να βγει στον κόσμο και να περπατήσει έχουμε πάει ήδη στα επόμενα, δεν είναι στην πραγματικότητα έχουμε την τεχνοκράτησα του podcast συγγνώμη, εγώ είμαι η τεχνοκράτησα του podcast και θα με συγχωρήσετε ποιο είναι το επόμενο βήμα για το εθνικό θέατρο στον τομέα της προσβασιμότητας τι έχετε κατανού, τι ετοιμάζετε τι μπορείτε να μας πείτε θα συνεχίσουμε φουλ και ότι σκεφτόμαστε πως από τη μία μπορεί να γίνει αυτό είναι λίγο δύσκολο αυτό που θα πω αλλά το θέλουμε και νομίζω ότι το θέλουν και άλλοι μαζί με εμάς οπότε μπορεί και να συμβεί και με τη βοήθεια της τεχνολογίας θα πω και του AI πια να γίνει η προσβασιμότητα
καθημερινότητα δηλαδή να μην χρειάζεται να πούμε ότι σήμερα την Πέμπτη θα έχουμε μία προσβάσιμη παράσταση αλλά όλες τις ημέρες θα σας αγαπήσω πάρα πολύ Ρώσο αυτό που δεν μπορώ ποτέ να συναννοηθώ με τα προγράμματα των παραστάσεων Ναι, δεν είναι αδύνατο πια θα το προσπαθήσουμε αυτό είναι το ένα το άλλο είναι να σκεφτόμαστε λίγο πιο ουσιαστικά και σφαιρικά ανάλογα και με την παράσταση και που μπορούμε και την αίθουσα στην οποία συμβαίνει μια παράσταση να αντιμετωπίζουμε αυτό για το οποίο συζητάμε τόση ώρα, δηλαδή διαφορετικές γωνίες τρόπους εμπειρίας θέασης πρόσληψης Δηλαδή νομίζω ότι έχει ένα ενδιαφέρον κάποια στιγμή, όχι ένα τεράστιο ενδιαφέρον να φτιάξουμε μία παράσταση η οποία αισθητηριακά να μπορεί να απευθύνεται και σε άτομα που βρίσκονται στο φάσμα.
Παρά που ξέρω ότι έχουν άλλου τύπου δυσκολίες. θα ήταν ωραίο, θα ήθελα να πάμε μπροστά εκεί, σίγουρα για να συμβεί κάτι τέτοιο εκτός από τεχνογνωσία γνώση ανθρώπων που ασχολούνται με όλα αυτά χρειάζεται και η συνεργασία των καλλιτεχνών και των δημιουργών σε αυτό καταλήγω για ακόμα μία φορά δηλαδή πρέπει από τη σύλληψη της μία ιδέα να φέρει αυτό το ζητούμενο ναι για να μπορέσει να το ενσωματώσει και αποτελεσματικά νομίζω και σωστά και ισότιμα αλλά και ένα πράγμα θα προσθέσω σε αυτό το συλλογισμό της Αργυρώς και είμαι σίγουρη ότι το έχουν λάβει υπόστος είναι και πως φτιάχνουμε καλλιτέχνες πως βοηθάμε και δημιουργούμε ένα κλίμα που να θέλει ένας άνθρωπος με αναπηρία να θέλει να το ακολουθείς γιατί αν δεν ξέρεις κάτι δεν το αγαπάς δεν μπορείς να το κάνεις δεν είναι Εκεί βέβαια νομίζω ότι τώρα και με τις τρεις συνεργάτηδες που έχουμε Οι οποίες έχουν πάρει και πάρα πολλή εμπειρία Αλλά και με την υποστήριξη του ενδυνάμιου μπορούν να σχεδιαστούν πολύ σημαντικά εργαστήρια
Που δεν είναι μόνο για την ψυχή Αλλά να είναι και για ένας προθάλαμος για ένα μέλλον Γιατί όταν μιλάμε για προσβασιμότητα στο δωρεί Μιλάμε και στην εκπαίδευση Δεν μιλάμε μόνο στους αθεατές ή δημιουργή Πρέπει από κάπου να το μάθουμε το ενδυνάμει εντάξει έχει τα δικά του εργαστήρια πέντε χρόνια συνεργάζεται με το κρατικό και δουλεύουμε για τα λοιπά και έχει τον τρόπο να να το κάνει αλλά νομίζω πρέπει να προχωρήσουμε πολύ και στο εκπαιδευτικό κομμάτι Άρα έτσι όπως το λέτε κυρία Χιώτη για το εθνικό καταλαβαίνω ότι σαν έτσι φιλοδοξία είναι ότι στα επόμενα χρόνια οραματίζεστε περισσότερες προσβάσιμες παραστάσεις περισσότερες μέρες που θα γίνονται αυτοσυμπροσβάσμα, όχι σήμερα πέμπτη και τέλος μετά και να μπορούν να απευθύνονται σε ακόμα περισσότερους.
Ακριβώς, ξεκάθαρα. Και να πω ότι όσο υποκτούμε και εμπειρία τόσο μετά τα πράγματα γίνονται όλο και πιο εύκολα. Όλοι με έναν τρόπο εξοικειωνόμαστε τα κάνουμε λίγο πιο απλά μετά τα πράγματα. Βέβαια, γιατί το σύνολο των ανθρώπων που εργάζονται τελικά για μια παράσταση έχουν εξοικειωθεί με τη συνθήκη αυτή. Εγώ θέλω κλείνοντας να κάνω μια ερώτηση και στις δυο σας.
Τι είναι έτσι ένα πράγμα που θα μοιραζόσασταν από τη δική σας εμπειρία ή κάθε μία από τη διαφορετική της αφετηρία στο ταξίδι της προσβασιμότητας που νιώθετε ότι είναι σημαντική να την ξέρει κανείς που είτε δεν πηγαίνει στο θέατρο γιατί πιστεύει ότι δεν είναι τόσο καλοδεχούμενος είτε γιατί πηγαίνει πολύ σπάνια και με αβεβαιότητα.
Το πρώτο βήμα είναι που είναι δύσκολο. Δηλαδή η αρχή και ότι όταν όλοι σε διαφορετικό βαθμό το έχουμε βιώσει αυτό και σε διαφορετικούς τομείς στη ζωή μας, ενδεχομένως στις στιγμές, όταν ξεπεράσεις όμως αυτό το πρώτο, το ανοίγω, το power, θα το κάνω το βήμα, θα βγω, θα γίνει, μπορεί, υπάρχει η δυνατότητα, δεν είναι τίποτα απόλυτο δεδομένο, να έρθει μια ωραία ακριβώς, να έρθει μια ωραία εμπειρία να υπάρχει μια έκπληξη να ανατραπεί ας κάνουμε το βήμα να ξεπεράσουμε λίγο η καθεμία και ο καθένας το μικροφόβο, τα εμπόδια που μπορεί να μας κρατούν δέσμιους στις συνήθειές μας Εγώ θα έλεγα και με ευκαιρία αυτό που ανέφερε η Αργυρώ ότι ξαφνικά θα μπουν όλες αυτές οι παροχές με το λεωφορείο με την παράσταση και τα λοιπά θα ήθελα να σε όλα τα κομμάτια της μετάβασης μας από μια κοινωνία α σε μια κοινωνία β που είναι σαφέστατα ότι γίνονται πολύ σημαντικά βήματα έχουμε όλοι ευθύνη για αυτήν την αλλαγή και η αλλαγή πρέπει να γίνει από όλους μαζί δεν γίνεται μόνο από κάποιον
που προτείνει πως θα γίνουμε πιο προσβάσιμοι πιο δημοκρατική, πιο ισότιμη με μεγαλύτερη οικειότητα πρέπει αυτό να έρθει και από μια ανταπόκριση δεν ξέρω Θοδωρή εγώ τώρα θα σας ρωτήσω εγώ θα πω το εξής και νομίζω ότι, εντάξει θα πει και η Κρισέλα αλλά νομίζω ότι επειδή έχουμε κάνει άπειρες συζητήσεις εγώ από μικρός η τέχνη, είτε είναι το θέατρο είτε είναι το βιβλίο, είτε είναι η μουσική είτε είναι κάποιες σειρές κάποιες ταινίες μου έδωσαν τη δυνατότητα του να μπορώ να σκεφτώ ποιος μπορεί να είσαι, ποιος μπορεί να γίνεις δηλαδή είναι κάτι πολύ παραπάνω από το είδα κάτι και πέρασα καλά ή είδα κάτι και διασκέδασα ή είδα κάτι και συγκινήθηκα είδα κάτι και κάτι έμαθα, διάβασα κάτι και κάτι έμαθα η τέχνη για μένα έχει τεράστια συνεισφορά στο να μου δώσει νόημα ζωής οπότε όποιος κάνει οτιδήποτε κάτι για την τέχνη που να μπορεί παραπάνω, θέλω να πω και χωρίς προσβασιμότητα πήγαινα στο θέατρο και χωρίς προσβασιμότητα έβλεπα ταινίες και πόσο μάλλον λοιπόν όταν κάποιος
βάζει ενέργεια, βάζει χρήμα βάζει χρόνο για να προτείνει κάτι που μπορεί να κάνει την τέχνη πιο προσιτή και πιο προσβάσιμη σε μένα και σε άλλα άτομα προφανώς, είτε τυφλά είτε κοφά, είτε οτιδήποτε άλλο βιώνουν κάποιους αποκλεισμούς νομίζω ότι είναι εντός και υποχρέωση πια να το στηρίζω Ναι και νομίζω είναι κάπως υποχρέωση να είμαστε εκεί ακόμα και σε κάτι που μπορεί να γίνει και να μην είναι αυτό που θέλουμε ακριβώς να είναι κάτι που δεν μας αρέσει ακριβώς είμαστε εμείς που πρέπει να το πούμε γιατί η τέχνη είναι νομίζω το καύσιμο που χρειαζόμαστε για να ζούμε τη ζωή μας κάπως όπως τη θέλουμε Δεν μπορούμε να τη ζήσουμε χωρίς την τέχνη Οπότε αν θέλουμε να ζούμε τη ζωή μας μαζί με την τέχνη Είτε παράγουμε είτε τη δεχόμαστε ως κάτι που το αξιοποιούμε στη ζωή μας Πρέπει να είμαστε εκεί, να μιλάμε, να ακουγόμαστε Και να διεκδικούμε αυτό που πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε Γιατί φυσικά και έχουμε πάει σε παραστάσεις μη προσβάσιμες αλλά είναι άλλη αίσθηση και χαρά όταν νιώθεις ότι
βλέπεις την παράσταση και με τον τρόπο που... Ναι γιατί στις μικροσβάσεις μας κάνεις εσύ το βήμα να προσπαθήσεις να έρθεις σε αυτούς είτε τα καταφέρνεις είτε δεν τα καταφέρνεις το να κάνουν και οι άλλοι το άλλο μισό βήμα να πραισιαστείτε είναι μια μεγάλη κουβέντα Αυτό φτιάχνει ένα κοινό τόπο το οποίο είναι τόσο ωραίο να το σκεφτόμαστε ότι ένα βήμα από τη μία πλευρά ένα βήμα από την άλλη φτιάχνει αυτή τη σχέση και τη γνωριμία και στο τέλος το μαζί που λέμε γιατί δεν έχει άλλο νόημα και κάνοντας αυτά τα βήματα θα φτάσουμε προς το κλείσιμο του podcast και το καλοκαίρι προς την επίδαυρο να ακούσουμε τις ιστορίες αυτών των γυναικών που η αφετηρία τους η κοινή τους αφετηρία νομίζω είναι αυτή η συνθήκη του δεν ξέρουμε πού θα βρεθούμε δεν ξέρουμε πώς θα μας μεταχειριστούν και δεν είμαστε όλες ίδιες έχουμε διαφορετικά σώματα διαφορετικές ανάγκες που νομίζω κολλάει πάρα πολύ και με τους ανθρώπους που δημιουργούν αυτή την παράσταση Σας ευχαριστούμε και τις δύο
και εγώ ευχαριστώ πολύ Καλή επιτυχία στην παράσταση και καλή επιτυχία σε όλα τα υπόλοιπα που θα κάνετε
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα