Xριστίνα Φλαμπούρη: Ορειβασία, Έβερεστ και υπερβάσεις | Seeker's Diary #67
Seeker’s DiaryΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
H Χριστίνα Φλαμπούρη, είναι η πρώτη Ελληνίδα που ολοκλήρωσε το "7 Summits" (ανάβαση στις 7 υψηλότερες κορυφές των 7 ηπείρων) και η πρώτη Ελληνίδα που ανέβηκε στο Everest.Επίσης είναι συγγραφέας του παιδικού βιβλίου στις 7 κορυφές.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλώς ήρθες. Καλώς σας βρήκα. Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Δυσκολεύτηκα, αλλά τα καταφέραμε. Τα καταφέραμε, ναι. Θέλω να ξεκινήσουμε με το πώς ξεκίνησες να ανεβαίνεις βουνά. Δηλαδή, πρωτογεννώς, είχες μια καθημερινή δουλειά, τι σωτίσαι να ανεβαίνεις βουνά και πόσο μάλλον τόσο ψηλά βουνά. Λοιπόν, δεν είμαι κόρη ορειβάτη, ούτε γυναίκα αναρχητή που πιστεύουν περισσότεροι.
Α, το πιστεύουν αυτό Ναι, ναι, ναι Είχα κουραστεί τον πρώτο καιρό να λέω ότι ο άντρος μου είναι στιοπλός Ο φίλος μου τότε Και ο μπαμπάς μου δεν έχει καμιά σχέση με τα βουνά Τυχαία ήρθε το βουνό στη ζωή μου Από μια... Δεν θα σου πω την αφορμή Θα σου πω το λόγο που ήρθαν τα βουνά Δούλευα σε μια πολυεθνική εταιρεία από πολύ μικρή Με milestones, με deadlines Ήθελα να ανέβω στο κομμάτι της δουλειάς μου Από μόνος δούλευα πάρα πολύ και παρατηρούσα ότι όταν είχα να παραδώσω ένα project ή κάτι γινόταν να εστραβώ, γεμίζα σπυράκια.
Δηλαδή το άγχος μου έβγαινε στο σώμα. Εκδηλωνότανε. Όταν ξεκινήσα το βουνό συνειδητοποίησα πόσο μικρά ήταν όλα αυτά τα προβλήματα που νόμιζα ότι είχα. Συνειδητοποίησα πόσο εύκολα ξεκουράζομαι. Ξεκουράζομαι mentally έτσι, γιατί σωματικά μπορείς να πας δύο μέρες στο βουνό και να κουραστείς, να πιαστείς. αλλά είχε γεμίσει τόσο η ψυχή μου και το μυαλό μου που δεν με ένοιαζε άρα κάθε Δευτέρα πρωί πήγαινα στη δουλειά χαρούμενη αυτό ήταν νομίζω που με έκανε να αγαπήσω το βουνό η αφορμή όμως ήταν μια αφορμή που ήρθε από έναν ξαδελφό μου με κάλεσε μια εκδρομή αναρήξης πήγα χάλια δεν μπορούσα να ανέβω καμία διαδρομή δηλαδή να είμαι στο βράχο δεμένη με το σκηνή, το μποτριέ κτλ αντί να κάνω focus στο επόμενο πιάσιμο στο επόμενο πάτημα έλεγα Θεέ μου πώς θα κατέβω για να ξαναπατήσουν τα πόδια μου στο έδαφος άρα μια αποτυχία με έκανε λίγο να πισμώσω με έκανε λίγο να σκεφτώ γιατί δεν προσπάθησα, γιατί τα παράτησα και αυτό το πείσμα αλλά με την ωραία έννοια και κάπως έτσι αποφάσισα να γυρίσω πίσω στα βουνά
να καταπολύμω σε αυτό το χαζό φόβο που ένιωθα άρα μια πρόκληση ξαφνικά έγινε κομμάτι της ζωής μου και είμαι πολύ ευτυχισμένη που γνώρισα τον κόσμο των βουνών. Ναι, πολύ ωραία ιστορία. Και μου δίνεις πολύ ωραία πάσα, ήθελα να το πάω πιο μετά εκεί, αλλά αφού προέκυψε είναι πολύ ωραίο. Εσείς οι άνθρωποι που έχετε επαφή με τη φύση, έντονη επαφή με τη φύση, αλλά και η απλή επαφή είναι πολύ σημαντική, νομίζω ότι σταθμίζετε διαφορετικά τα πράγματα της καθημερινότητας.
Αυτό που είπες ότι τα προβλήματα μετά στη δουλειά που ήταν βουνά ήταν τίποτα. Αυτό πώς πιστεύεις ότι προκύπτει. Θέλω να πω πώς μπαίνουν όλα σε τάξεις μεγέθους. Είναι να κάνει με τον κίνδυνο. Και επιστημονικά να το δεις, ένας άνθρωπος που θα βγει έξω στη φύση και θα δει το πράσινο, ακόμα και το πράσινο χρώμα, βοηθάει να μειώσεις το άγχος, την ένταση, να νιώσεις γαλαρός κτλ.
παρόλα αυτά όταν νιώσεις κάποιες extreme συνθήκες στη ζωή σου οι κανονικές συνθήκες σου φαίνονται πολύ εύκολες σου δώσω ένα παράδειγμα όταν ας πούμε για να πιω νερό στην Αλλάσκα στην Ανταρκτική έπρεπε να σκάψω το χιόνι με το φτιάρι μου να βράσω το νερό στον καζάκι πόσο πιο ψηλά είσαι τόσο πιο δύσκολα βράσει αφού βράσει να περιμένω λίγο να κρυώσει και να το πιω μπορεί να μην είναι τη δικασία δύο ώρων όταν απλά άνοιγω τη βρύση και έχω καθαρό, δροσερό νερό νιώθω ευτυχισμένη και πριν τα βουνά είχα δροσερό, καθαρό νερό αλλά αυτή η αίσθηση ότι κοίτα πόσα πράγματα έχω απλόχερα στην καθημερινότητά μου με κάνει να νιώθω ευτυχισμένη άρα τέτοια ταξίδια και τέτοιες εμπειρίες νομίζω βοηθάνε να δεις πράγματα που παλιά δεν έβλεπες ναι τώρα στο κομμάτι της δουλειάς ας πούμε που σου είπα η διαχείριση του άγχους είναι πολύ διαφορετική όταν έχεις ζήσει το υπέρτατο άγχος.
Ας πούμε υπέρτατο άγχος τι εννοώ. Καλά βοηθάει και η ανδρεναλίνη και το νιώθεις πολύ διαφορετικά στο βουνό. Άμα είσαι σε ένα παγετόνα και ανοίγει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου και παίζεις ένα κρεβάζ. Κρεβάζ είναι οι χαράδρες που δημιουργούνται στο παγετόνα. Κάποιες τις βλέπεις και τις αποφεύγεις. κάποιες μπορεί να έχουν καλυφθεί με χιόνι και να πατήσεις και να πέσεις και να μην το αντιληφθείς ενώ είμαι δεμένη πάντα, δεν έχω βρεθεί σε παγετόνα να μην είμαι δεμένη εκείνη τη στιγμή που πέφτεις είναι το υπέρτερο το άγχος, αυτά δευτερόλεπτα ότι όλα θα πάνε καλά όταν έχεις ζήσει αυτό δεν μπορείς να αγχωθείς για ένα deadline που ήρθε λίγο νωρίτερα ένα soft deadline δουλειάς ας πούμε κάπως λίγο τα βάζεις σε προτεραιότητες Νοτεραιότητες.
Ναι, καταλαβαίνω πολύ τι εννοείς. Ερώτηση, το νερό πρέπει να το βράσεις για να... Για να φύγουν τα μικρόβια. Για να το δοκίσεις, αλλιώς παθαίνεις γαστρεντερίτιδα. Ναι, και έχεις άλλα προβλήματα. Την έχω πατήσει. Την πρώτη φορά προσπάθησα να ανέβω στα Κοκκάγουα, στα 7.000 μέτρα στην Αρχιετινή. Είναι η ψηλότερη κορφή της Νοτιού Αμερικής.
ήμουν πολύ καινούρια στο κομμάτι του βουνού τότε από νερό που δεν είχε βράσει σωστά έπαθα γαστρεντερίτιδα και έχασα την κορφή άρα μετά έμαθα το βράζω σωστά, είχαμε έτσι και την αντιβίωσή μου σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά να μπορέσω να αντιμετωπίσω γρήγορα Αυτό που μόνο είναι πολύ εντυπωσιακό να σκάβεις, να ανοίξεις το πάγο, να πιεις λίγο νερό για να μπορέσεις να κάνεις όλα αυτά για να καταλήξεις να το πιεις.
Ισχύει. Απλές βασικές ανάγκες από το πώς κοιμάσαι και πώς ζεσταίνεσαι όταν είσαι σε εξτρίμπ συνθήκες. Ας πούμε το χειμώνα, όταν κοιμάμαστε στο σπίτι μας τραβάμε λίγο το πάπλωμα, ανάψουμε και τα καλωριφέρ και είμαστε σούπερ. Ναι, ναι. Όταν θα πρέπει να ζεσταθείς σε μια σκηνή όπου δεν υπάρχει θερμαντικό σώμα, εκκληκτοργεί διαφορετικά το μυαλό, η δύναμη, η άνεση αλλιώς εκτιμάς μετά την άνεση του σπιτιού σου Σίγουρα Και πώς ξεκίνησες από τα Σαββατοκύριακα στο βουνό στον Όλυμπο ή οπουδήποτε όλη στην Ελλάδα να λες θέλω να πάω παρά έξω θέλω να πάω πιο ψηλά Λοιπόν, έγινε κάπως μόνο του αυτό δηλαδή υπήρχαν κάποια ερεθίσματα και μετά μπήκε σε σειρά πολύ αργότερα Θυμάμαι την πρώτη φορά που είχα ανέβει στον Όλυμπο είχα κουραστεί πάρα πολύ θυμάμαι μου είχε κουβαλήσει και λίγο την τσάντα ο ξαδελφός μου Δημήτρης πράγμα το οποίο το είχαν κακολογήσει οι ορειβάτες που μας είδαν θυμάμαι ότι είχα πάρει σχόλιο τότε μα τι έρχεσαι εδώ να δεν μπορείς να κουβαλείς την τσάντα
ακόμα και στα ψηλάβου να υπάρχουν αυτοί που κάνουν σχόλια δηλαδή δεν σταματάει ποτέ ο σχολιασμός παντού δεν πειράζει μπορεί πάντα να με στεναχωρούσαν τώρα περνάνε έτσι, ούτε που τα ακούω. Γελάω. Άρα την πρώτη φορά που είχα νέβει στην Όλυμπο είχα κουραστεί πάρα πολύ. Και όταν τελικά τα κατάφερα, είχε τόσο καλό καιρό. Είχε θέα.
Του έβλεπες μέχρι θάλασσα, ήταν πανέμορφα. Είναι απίστευτη η θέα από τον Όλυμπο, ναι. Και στιγμιαία πέρασε από το μυαλό μου. Πώς θα ήταν η θέα από την ψηλότερη κορφή του κόσμου. εννοείται δεν το είπα σε κανέναν θα με έλεγαν τρελή αλλά μπήκε η σπίθα, γεννήθηκε η σπίθα και καθώς πέρναγε ο καιρός έβλεπα ότι μου αρέσει να να αντικρίζω τον κόσμο από ψηλά έστω και θα τα λιγά λεπτά και όλο πιο ψηλά και όλο πιο ψηλά άρα κάπως έτσι άρχισε να ανεβαίνω ψηλά βουνά τον πρώτο καιρό που έχω ξεκινήσει έκανα αναρρίχηση και ωραίες εκδρομές πεζοπορικές μαζί με μια συγκεκριμένη παρέα με τον ξάδελφό μου, τον Δημήτρη, και τον κολλητό μας, τον Δημήτρη.
Δυστυχώς, την πορεία τους έχασα από ένα αυτοκινητιστικό και δεν μπόρεσα ποτέ να ξανασκαρφαλώσω. Δηλαδή, ποτέ δεν μου ξανά αρέσει η αναρήχηση. Άρα, ίσως παίζει και αυτό ρόλο το ότι συνέχισα να είμαι στο βουνό που αγαπώ, αλλά λίγο διαφορετικά. Δηλαδή, δεν ήμασταν ζευγάρια συνοσυντροφιές, όπως είμαστε στην αναρήχηση. ήμασταν μια μεγάλη συνοσυντροφιά των εννέα ατόμων και πηγαίνατε σαν να έγινε πιο ομαδικό νομίζω δεν μπορούσε ποτέ να ξαναγινώ ζευγάρι με κάποιον στο βουνό πολύ λογικό αυτό και ωραία, πως ξεκινάει κάποιος να ψάξει τρόπο να ανέβει σε ένα ψηλό βουνό δηλαδή από που ξεκίνησες βασικά, το πρώτο ψηλό βουνό που ανέβηκες ας ορίσουμε το ψηλό γιατί σήμερα είναι ψηλό γιατί και για μένα ο λιμπούς είναι πολύ ψηλός στην Ελλάδα έχουμε μέχρι 3000 μέτρα υψόμετρο το οξυγόνο αρχίζει να μειώνονται στην ουσία από εκεί και πάνω από εκεί και πάνω ξεκινάνε τα δύσκολα τα πιο δύσκολα τι εννοεί ο καθένας δύσκολα από εκεί και πέρα ξεκινάνε να μειώνεται το οξυγόνο και αρχίζουν λιγάκι διαφορετικές συνθήκες
ζωής εγώ συνειδητοποίησα ενώ στην επιφάνεια της θάλασσας δεν ξεχώριζα σαν ορειβάτη, σαν αθλήτρια, σαν δύναμη, όπως θες να το πεις, σαν στάμινα του οργανισμού. Όσο πιο ψηλά ήμουνα, επειδή είμαι πολύ έτσι, άτομο που κοιτάει το στόχο, που ξέρει να περιμένει, συγκρατημένη, έχω αφοσίωση σε κάτι, όσο ήμουνα πιο ψηλά, γινόμουνα και πιο δυνατή.
Άρα άρχισα να βλέπω ότι μου αρέσει να ζω στο υψόμετρο, γιατί παρατηρούσα το σώμα μου, τις αλλαγές που γίνονται σκεφτόμουν να είμαι καλά τώρα, χρειάζομαι ξεκούραση στη συνέχεια κοιτάγα τη στρατηγική μου όλο αυτό το διαφορετικό που συμβαίνει εκεί πάνω ήταν αυτό που με μάγευε και ήθελα να δω πόσο δυνατός είναι ο άνθρωπος για να μπορέσει να ζήσει σε διαφορετικές συνθήκες από αυτές που έχει συνηθίσει ακόμα και η θερμοκρασία είναι διαφορετική δηλαδή όταν θα πας σε θερμοκρασία μείον 30, μείον 40 έστω και για μία μέρα το σώμα παθαίνει σοκ.
Και για μία ώρα φαντάζομαι θα παθαίνει σοκ. Ναι, παθαίνει σοκ. Ακόμα είναι πολύ ωραίο να βλέπεις πόσο ο άνθρωπος προσαρμόζεται σε κάθε συνθήκη αρκεί να του δώσεις χρόνο και το σεβασμό που χρειάζεται δηλαδή να προσέγεις τον εαυτό σου να το φροντίζεις, να κάνεις ό,τι χρειάζεται να δεις πόσο γρήγορα δυναμώνουμε. Άρα νομίζω ότι έχω θαυμασμό στο είδος μας ότι μπορεί να καταφέρει τα πάντα και όλο αυτό γεννήθηκε έτσι στο υψηλό υψόμετρο.
Οκ. Και το πρώτο βουνό που ξεκίνησες ψηλά? Ήταν το Elbrus από τις Εφτά Κορφές. Πρώτη φορά εξωτερικό πήγα σε ένα χαμηλό σχεδόν. Σε ένα βουνό στη Μαλαισία στο Κιναμπάλου, στο Βόρναιο. Είναι 4100. Πεζοπορικό, πολύ όμορφο. Με τον ορειβατικό Αχαρνών είχα πάει. Άρα ήμουν κομμάτι ομάδας Και μου άρεσε όλη η διαδικασία Ότι υπάρχει ημέρα κορφής Υπάρχει μια πιο Πώς να το πω Πιο οργανωμένο πλάνο Και δεν είναι απλά μια πεζοπορία Αυτό ήταν το πρώτο Πάνω από τρεις χιλιάδες μέτρα Και μετά νομίζω Elbrus Προσπάθεια για Για Αργεντινή Για Κοκάγκουα όπως είπα ότι δεν τα κατάφερα Την πρώτη φορά Μετά Κιλιμάντζαρο εύκολο βουνό, πολύ όμορφο μετά Ντενάλι και από τον Ντενάλι και μετά Ντενάλι είναι η ψηλότερη κορφή στη Βόρειο Αμερική, είναι στην Αλλάσκα μέχρι τότε δεν είχαμε πολλούς Έλληνες που τα είχαν καταφέρει νομίζω καμία Έλληνη δεν είχε καταφέρει μέχρι τότε να ανέβει στην κορφή του άρα όταν κατάφερα και πάτησα το πόδι μου στην ψηλότερη κορφή της Βορειο Αμερική στο Ντενάλι, εκεί κατάλαβα
ότι ίσως τελικά είμαι πιο δυνατή από όσο πιστεύω, ίσως μπορώ να πατήσω πιο ψηλά και από εκεί πλέον σκεφτόμουν μόνο Εύερεστ και 7 κορφές, τίποτα άλλο. Ναι, κατάλαβα. Μπήκες σε μια λόση και δεν βγήκε ποτέ. Έπρεπε να πιστέψω κι εγώ στον εαυτό μου. Το γεγονός ότι βλέπω ένα 24χρονο κορίτσι να έχει όνειρα, γιατί τότε ήταν όνειρο, δεν είχε γίνει πλάνο, βουνά, που μέχρι τότε ορειβάτες με πολλά χρόνια εμπειρία δεν είχαν καταφέρει, δεν είχαν προσπαθήσει να πατήσουν δεν με πίστευε κάποιος ότι μπορώ να τα καταφέρω αλλά έπρεπε πρώτα να πιστέψω εγώ στον εαυτό μου δεν με ένιωζε ο περιγύρος τον εαυτό μου τον πίστεψα όταν κατάφερα να πατήσω στον τενάλη χωρίς κανένα πρόβλημα Γιατί ήταν τόσο turning point αυτό?
Φαίνεται ένα δύσκολο βουνό, έχει χαμηλές θερμοκρασίες. Τι σημαίνει χαμηλές? Μειον 20, δεν ξέρω τώρα αν φτάσαμε με μειον 30, δεν γνωρίζω. Έχει ένα πολύ μεγάλο παγετόν, όπου πρέπει να περάσεις. Έχεις στρατηγική στο κομμάτι, θα πας όταν ο παγετόνας είναι σκληρό, άρα έχει και πιο κρύο, για να μην πέφτεις σε κρεβάς, ή θα ρισκάρεις να πας τον καλύτερο καιρό, δηλαδή προς αρχές Ιουλίου που ο Παγετώνας θα είναι λιώμα.
Εγώ φοβόμουν τις χαμηλές θερμοκρασίες. Ρίσκαρα και πήγα στην τελευταία ομάδα που θα ανέβαινε πριν κλείσει η σεζόν. Αρχές Ιουλίου κλείνει η σεζόν. Α, και πήγες στην απόφαση. Ναι, μου βγήκε, δεν είχε τόσο κρύο. Μια χαρά, ούτε κρύο παγήματα, ούτε προβλήματα. Μια χαρά. αλλά ειδικά στην επιστροφή στον Παγετώνα ήταν πάρα πολύ δύσκολο πέσαμε όλη η ομάδα σε κρεβάζ αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε τη διαδρομή μας να κοιμηθούμε κάπου για να ξεκινήσουμε την άλλη μέρα το βράδυ ώστε να μην πέφτουμε συνέχεια και δεμένος να είσαι, άμα πέσει 1, 2, 5, 10 θα χτυπήσεις θα χτυπήσεις, θα κουραστείς, θα όλα αλλά όμως γι'εκεί μια χαρά Ωραία, άρα ξεκινάνε οι αποφάσεις πολύ πριν αρχίσει να ανεβαίνεις.
Για το πώς θα ανέβεις. Οι αποφάσεις στρατηγικοί σε εννοώ. Ναι. Έξι-οχτώ μήνες πριν καθέβουν. Ξεκινάει η προετοιμασία. Η προετοιμασία σωματική. Ναι, μεν πάντα αθλούμουν στη ζωή μου, αλλά... Διαφορετικές συνθήκες. Ήμουν lifestyle. Αθλητ. Ναι. Δηλαδή έκανα γιόγκα, πιλάτες και όλα αυτά που κάνουν τα παιδιά. είναι και η super-duper γυμναστική.
Απλά με είχε μάθει να σέβομαι τη φύση και να αντέχω στις καιρικές συνθήκες. Να έχω αντιμιζέρια, ρε παιδί μου. Δηλαδή μπορεί να ήμουν βρεχμένη στη θάλασσα και να μην με ένοιαζε να κρύωνα και να λεγόνω. Είναι μέσα στο παιχνίδι. Πολύ ωραία λέξη αυτή. Η αντιμιζέρια. Ξέρεις ποιος με είχε μάθει. Ποιος. Μου είχε μάθει ο Παναγιώτης Κωτρονάρος κάποια στιγμή είχαμε συμπέσει σε κάποιο βουνό και μου την είπε και πραγματικά με άγγιξε Είναι σπουσκουδιά η λέξη, εγώ πρώτη φορά την άκουσα και σε ευχαριστώ Στο βουνό, στην ιστιοπλοεία, στα θλίμματα που είσαι έξω πάρα πολύ ώρα αντιμιζέρια χρειάζεται Δηλαδή και που θα είσαι βρεγμένος και χάλια και θα καταφέρεις να μπεις στο αντίσκηνό σου και θα φτιάξεις ένα ζεστό τσάι κάνε φόξο ότι έχεις μια τέλεια μέρα και έχεις ένα ζεστό τσάι και άσε όλα τα άλλα να τα σκέφτεσαι να γυρίσεις σπίτι με βοηθάει πάρα πολύ το έμαθα στο βουνό, το αγαπώ και νομίζω αυτό είναι και ένα mindset που πρέπει να έχεις στη ζωή σου πολύ πολύ σπουδαίο
παρότι είμαι λίγο αρνητικός θα σου πω ότι παρανοητικά προσωπικά αρνητικός με οτιδήποτε τοποθετείτε αντί σε κάτι άλλο Δηλαδή σίγουρα υπάρχει μια θετική λέξη η οποία είναι καλύτερη στο δικό μου μυαλό, αλλά είναι τόσο δυνατή επειδή η μιζέρια την καταλαβαίνουμε όλοι τις μένες το να πεις αντί μιζέρια καταλαβαίνει ακριβώς το άλλο στην εννοή σου. Είναι πολύ σπουδαίο.
Μου άρεσε πάρα πολύ, θα χρησιμοποιήσω φουλ. Σε ευχαριστώ για αυτό. Πώς ξεκινάς να πεις ωραία θα πάω στο Εύρεστ. Μέχρι ένα σημείο υπάρχουν συγκεκριμένα Απλά να υπάρχουν εκδρομές που τις οργανούν κάποιοι. Ναι, είχα ξεκινήσει με ορειβατικούς, δηλαδή να πηγαίνω στα πρώτα βουνά στα εύκολα. Νομίζω ο Κίλι Μάντζαρ ήταν το πρώτο βουνό που πήγα χωρίς κάποια ομάδα, χωρίς κάποιον ορειβατικό, χωρίς κάτι οργανωμένο.
Πήγες μια μέρα και να βγες. Όχι, δεν σε αφήνουν. Είπα ότι θα το οργανώσω μόνοι μου, άρα άρχισα να ψάχνω πιο πολύ. ο τελεόδος αφήνει, τι εννοώ πρέπει να πάρεις κάποια άδεια να μπεις στο βουνό όπου τους είπα ότι δεν θέλω σαπόρ, δεν θέλω οδηγό, δεν θέλω σέρπα όχι σέρπα, πόρτερ, να το λέμε σωστά γιατί ήθελα να κάνω προπόνηση για τον τενάλη άρα ήθελα να κουραστώ, ήθελα να το ζήσω όλο και μου λένε το ποσό που πρέπει να πληρώσεις είναι το ίδιο, είτε έχεις πόρτερ είτε όχι, είτε έχεις οδηγό το πλήρωτο πόσο είναι από πριν Αχ τώρα έχουν περάσει και πολλά χρόνια και είχα πάει με το πιο φθηνό που βρήκα Δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι ακριβώς Μην σου πω κάτι το οποίο δεν ισχύει Σε κάθε ορειβατική αποστολή Έχει πολύ πολύ μεγάλη διαφορά από το πώς θα πας Από το αν θα πας με support αν θα πας με καλή ομάδα, αν θα μιλάνε αγγλικά Άρα υπάρχει μεγάλο range στις τιμές Καταλαβαίνω Ακόμα δηλαδή και στο Everest Μπορείς να πας με 30.000 δολάρια μέχρι 130.000 δολάρια.
Το θέμα είναι πώς το θα ρισκάρεις από την μπουκάλα οξυγόνου αν θα είναι καινούρια ή αν θα είναι παλιάς τεχνολογίας αν θα ξαναγεμίζει ή όχι αν ο οδηγός θα μιλά αγγλικά αν θα έχεις φαγητό φρέσκο ή αν θα τρως μόνο κονσέρβες αν αλλητώσεις πολύ. Τα άκρα τα θεωρώ extreme δηλαδή όταν έχει να κάνει με τη ζωή σου καλύτερα να μην κάνεις όλες τις εκπτώσεις που υπάρχουν.
Παρ' όλα αυτά, αν θα ξαναπήγαινα θα άλλαζα κάποια πράγματα. Έκανα αρκετά λάθη στο κομμάτι επιλογών, λόγω ότι είχα περιορισμένο μπάτζερ. Το Κιλιμάτζαρο είναι ένα βουνό, το οποίο εγώ δεν έχω καμία επάφη με τα βουνά, μόνο στον Ολυμποχανέβη. Παρ' όλα αυτά, έχω διαβάσει τόσες ιστορίες για το Κιλιμάτζαρο. Είναι πολύ όμορφο. Ναι, μου φαίνεται κάπως πολύ μυθικό να το πω έτσι.
ενώ με τα άλλα δεν έχω τέτοια εγώ προσωπικά. Πώς ήταν αυτό το βουνό? Είναι και στην Αφρική, δεν είναι? Ναι, είναι στην Αφρική. Ναι, από Τανζανία μπήκα. Από Τανζανία μπήκες. Άρα και στις δύο πιάνει. Νομίζω πως ναι. Κοίτα, είναι ένα βουνό το οποίο είναι πεζοπορικό. Παρ' όλα αυτά ανεβαίνεις ψηλά. Όταν προσεγγίζεις τα 6.000 μέτρα πρέπει να έχεις πνευμόνια.
Αν κάποιος έχει καλή φυσική κατάσταση μπορεί να το ανέβει. Δηλαδή δεν χρειάζεται να έχεις Ειδική προετοιμασία Εγώ ανέβηκα με δύο φίλους μου Το Μάκη και τη Σοφία Έχει πολύ ωραίο vibe Γιατί οι locals τραγουδάνε Είναι πιο χαρούμενοι Λίγο πιο ανέμελοι Άρα τα vibes ήταν αυτά που μου έμειναν Δηλαδή έχω ένα βιντεάκι από την κορφή Που είμαι εγώ με τους δύο φίλους Και τραγουδάμε αφρικανικά τραγούδια Που δεν ξέρουμε τι σημαίνουν στην κορφή Δηλαδή κατά την ανάβαση μας τα είχαν μάθει Επομένως ήταν σαν μια γιορτή Από τον όλον που βλέπεις στη θάλασσα Από τον Κιλμάντζαρο τι βλέπεις Βλέπεις άλλες μονοκορφές Είχε πάρα πολύ ομίχλη τη μέρα που ανέβηκα Προσπαθώ να σκεφτώ τη μέρα Και πραγματικά Αν εξαιρέσουμε τον παγετόν Όταν βλέπεις από τη μια πλευρά Δεν μπορώ να θυμηθώ τέτοια τη στιγμή Οπότε Ανέβηκες στην Αλλάσκα και μετά λες θέλω να ανέβω παντού.
Μετά είχα φόκους στο Everest και τα Seven Summits. Θεωρούσα ότι η ψηλότερη κορφή κάθε υπήρου θα με κάνει να αγαπήσω την ορειβασία γιατί πήγαινα σε ένα διαφορετικό βουνό με διαφορετικές συνθήκες σε άλλη μεριά του κόσμου και θα με προετοιμάσει ώστε κάποια στιγμή να μπορέσω να πατήσω σε στέγη του κόσμου. Άρα έβλεπα τα Seven Summits σαν το μέσο για το Everest.
Κάπως έτσι. Άρα ήρθαν και ολοκληρώθηκαν με το Everest Τι ξεκίνησες από το Everest για να κάνεις τα υπόλοιπα Αρχικά το είχα οραματιστεί ότι η τελευταία μου κορφή θα είναι το Everest Ήταν η έκτη μου Και σαν έβδομη είχα την ψηλότερη κορφή της Ανταρκτικής Αυτό το έκανα γιατί το κάθε βουνό έχει συγκεκριμένο παράθυρο καιρού Δηλαδή ο καιρός ευνοεί συγκεκριμένες μέρες να πας Άρα θυμάμαι ότι ένιωθα έτοιμη και ήταν Γενάρης Άρα είχα ένα παράθυρο καιρού το Εύερεστ Είχαμε το Εύερεστ εκεί γύρω στο Πάσχα Μάιο ας πούμε ανέβηκα Και το επόμενο παράθυρο καιρού για την ανταρκτική Ήτανε Δεκέμβρη Άρα λέω πάμε Εύερεστ και αν μας βγει καλά Πάμε Δεκέμβρη-Ανταρκτική και ολοκληρώνουμε Άρα κάπως έτσι έγινε το πλάνο Πρακτικά πώς το κάνεις Αν ακούει κάποιος και πει θέλω να κάνω το ίδιο Πώς που να ξεκινήσει Να πάει σε μία σχολή χειμερνού βουνού και σε μία σχολή αναρήχησης της Ομοσπονδίας εδώ στην Ελλάδα και να μάθει τα βασικά.
Γιατί αν υποθέσουμε ότι είναι κάποιος που έχει κάποιο φίλο που του τα λέει ή του λέει πότε είναι επικίνδυνο κάτι για χιονοστιβάδα ή πότε είναι επικίνδυνο... Δηλαδή τον προστατεύει, ο φίλος δεν θα είναι πάντα δίπλα. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος έχει πάρα πολλά χρήματα και πάντα παίρνει ένα οδικό βουνό δίπλα του, δεν είναι πάντα ίδια.
όταν μιλάς για τη ζωή σου πρέπει να ξέρεις τα βασικά. Ναι. Άρα θέλω να ξεκινήσω από αυτές τις δύο σχολές και εκεί θα γνωρίζω και τους πρώτους φίλους συνορριβάτες που μπορούν να έχουν τα ίδια όνειρα. Εγώ έτσι ξεκίνησα, έκανα αυτές τις δύο σχολές εδώ στην Ελλάδα. Βρήκα τους πρώτους μου φίλους αν θες που με βοηθάγαν στις προπονήσεις, κάναμε κάποιες αποστολές μαζί.
Και στη συνέχεια όταν έβαζα ένα στόχο, ας πούμε όταν είχα βάλει στόχο τον Τενάλη ήξερα ότι πρέπει να μάθω κρεβάς ρέσκιου δεν έχουμε κρεβάς στην Ελλάδα πώς θα το κάνω αυτό προπόνηση διάβασα, βρήκα μια 7η ημέρια σχολή στις Άλπεις, βρήκα μέσω SkyScan ευθυνό εισιτήριο, πήγα Άλπεις έκανα τη σχολή μου γύρισα πίσω, ένιωθα πιο δυνατή είμαστε πάρα πολύ τυχεροί η γενιά μας η τεχνολογία το ίντερνετ τα social media σου δίνουν τόσο πολλή γνώση δηλαδή ok έχουν πάρα πολλά αρνητικά στην ψυχολογία μας και στον τρόπο που ζούμε τα social media και αυτά αλλά έχουν και τόσο πολλά θετικά ας μην κλείνουμε τα μάτια το γεγονός ότι μπόρεσα να μιλήσω με τόσο κόσμο που είχε ανέβει στην κορφή του Everest πριν καν προσεγγίσω τον Νεπάλη μου έδωσε τρομερή γνώση, τρομερή αυτοπεποίθηση επομένως ναι όποιος θέλει ψάχνει μαθαίνει, απλά μην αφήνουμε πίσω και τις γνώσεις τις πραγματικές δικές μας δηλαδή οποιαδήποτε να είναι η συνθήκη μας πάω με το αγόρι μου, πάω με την κολλητή μου που μπορεί να ξέρουν και να είναι
πολύ καλοί ορειβάτες, πρέπει να έχουμε και εμείς γνώσεις των βασικών για να έχουμε ασφάλεια στα βουνά και να μην γίνονται ατυχήματα Ναι, πολύ σημαντικό αυτό, όντως και αυτό που πεις για τα social media και αυτό νομίζω είναι κομμάτι στρατηγικής. Δηλαδή μπορείς να τα φτιάξεις στα social media να σου κάνουν καλό. Απλά πρέπει να είσαι στοχευμένος στο τι θες να ακολουθείς και τι θες να βλέπεις.
Αν το διαλέξεις, ο λογότημας σου βοηθάει. Αν διαλέξεις το άλλο, δηλαδή αν δεν διαλέξεις, ο λογότημας σου πάει εκεί που θέλει αυτός. Αν διαλέξεις όμως, σε βοηθάει. Ακριβώς, συμφωνώ. Δηλαδή είναι πραγματική αυτό η στρατηγική. Να το πούμε βουνό-βουνό, έχει νόημα αυτό Όπως θες Το Ντενάλι είναι η υψηλότερη της Βόρειος Αμερικής Ήταν η τρίτη μου κορφή Από τις 7 Πρώτη είναι το Κιλιμάντζαρο Είναι Ελμπρούς, Κιλιμάντζαρο, Ντενάλι Είναι η υψηλότερη κορφή της Ευρώπης Η Μαλαισία ήταν εκτός Εβεν Σάμπης Ήταν απλά μια κορφή που βγήκε εκτός Ελλάδος πρώτη φορά Είναι στην Σάλπης Είναι στον Κάφκασο.
Πιάνουμε Ευρώπη εκεί. Ναι, πιάνουμε Ευρώπη, όχι Ευρωπαϊκή Ένωση. Ναι, ναι, ναι. Είναι στον Κάφκασο, πιάνει Ρωσία. Ρωσία, οκ. Είναι η υψηλότερη κορφή. Κάνει κρύο. Δεν θέλει ιδιαίτερη τεχνική. Θέλει να μπορείς να προχωρήσεις με κραμπόν και πιολέ. Κραμπόν είναι τα καρφιά που φοράμε κάτω από τα πόδια μας. Για να μπορούμε να έχουμε καλή...
Επίσης, το πάγο. Ναι. Κατάλαβα. Οκ. Άρα η Ευρώπη πιάνεται ο Κάφκασος εκεί, ε. Ναι, ναι, ναι. Οκ, δεν το ξέρω αυτό. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι το Mont Blanc στις Άλπες. Το Mont Blanc, εγώ αυτό σκέφτηκα. Αλλά όχι, δεν είναι επίσημα, δεν είναι αυτό. Άρα είναι περίεργο για αυτό πάντως με τα σύνορα πώς τα φτιάχνουμε. Άλλα σύνορα είναι στρατιωτικά, αλλά είναι αλληλώς.
Μετράμε την Ευρώπη στρατιωτικά, μετράμε πολιτικά, μετράμε σε επίπεδο γεωγραφίας. Είναι ιδιαίτερο. Το Σέβριν Σάντσιχ πέσει σε επίπεδο γεωγραφίας. Και με την Οκεανία μπερδεύονται πολλοί, που η ψηλότερη κορφή είναι στην Παπούα. Η Παπούα είναι το τελείωμα της Ινδονησίας. Και τι είναι, κάποιο εφέστειο ή είναι βουνό. Είναι βουνό, είναι η ψηλότερη κορφή της Οκεανίας, λέγεται Κάνστες Πύραμιτ.
Πιάνεται στην Οκεανία, δεν πιάνεται στην Ασία Η Ινδονησία όμως ανήκε στην Ασία Πόσο είναι το... Τέσσερα κάτι, δεν θυμάμαι Έχει στην Παππούα τέσσερις χιλιάδες μέτρα βουνό Ναι Εκεί είχε ωραία θέα Μπορεί να βλέπεις Αυστραλία Ήταν σχετικά στεγνό βουνό Είχε γρασία πολύ Ναι Αυτό που με ενθουσίασε ήταν η ζούγκλα Πριν το βουνό Η φύση γύρω γύρω Και γενικά με το που πας στην Παππούα νιώθεις ότι είσαι σε έναν άλλο κόσμο.
Πέρασα σε χωριά που δεν ζούσαν με τηλεόραση και τάμπλετ, που φοράγανε ρούχα από φύκια, οι άντρες φοράγανε ένα είδος κολοκύθας για εσώρουχο, από φίλες που για να μας υποδεχτούν σφάξανε ένα γουρουνάκι και το μαγείρεψαν μπροστά μας. Ό,τι χειρότερο έχω δει στη ζωή μου. Ήταν πολύ σοκαριστικό για μένα. Ντάξει, θυμίζεις λίγο Πάσχα.
Εδώ όταν θα φάμε κρέας φανταζόμαστε ότι έχει σφαχτεί το ζώο με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για να μην βασανιστεί Όταν βλέπεις με ακόντιον να σκοτώνουν ένα ζωάκι που πριν λίγο το χάιδεψες και μετά να στο προσφέρουν Εμένα ήταν πολύ άσχημη η εμπειρία Όπου το κάνανε οι άνθρωποι για να δείξουν ότι είστε προσδεκτοί και κάθιστα να φάμε όλοι μαζί Εκεί με μάθαινα να μην κρίνω ανθρώπους αυτό το ταξίδι και να αποδέχομαι τον καθένα με τον background του.
Δηλαδή δεν μπορείς κάποιον να τον γνωρίσεις 5-10 λεπτά και να τον χαρακτηρίσεις για κάτι, να τον κρίνεις. Δεν ξέρεις ποια είναι τα ερεθίσματα του και η παράδοση, η οικογένειά του, τι του έχει μάθει. Άρα πράγματα που για μας μπορεί να είναι ζητούμενα, για αυτούς να είναι καθημερινότητα. Και το αντίθετο. Οκ. Οκ. Ωραία. Οκιανία είναι αυτό.
Σε έχω κάψει, συγγνώμη. Πάμε σειρά. Ναι, όχι, την βαλεύω. Προσπαθώ. Άρα, είπαμε τρίτον, τενάλη. Τέταρτο ήταν η ψηλότερη κορφή της Οκεανίας, η Κάρστινς Πυραμίντ. Ναι. Με το που γυρνάω ξαναπάω, δεύτερη προσπάθεια, Κοκάγουα, ψηλότερη κορφή Αργεντινής, Νοτιού Αμερικής, είναι στις Άνδες, στην Αργεντινή. Είναι στο τέλος των Άνδων.
Όπως κοιτάμε το χάρτη, η Αργεντινή ξεκινάει στη Μέση. Όχι, δεν είναι χαμηλά. Πού είναι η Αργεντινή. Περίπου στη Μέση κάπου. Ναι, οκ. Δεν είναι προς Παταγωνία. Δηλαδή είναι πιο πάνω. Ναι, είναι πιο πάνω. Κατάλαβα. Εκεί πήγα με το αγόρι μου, το τότε αγόρι μου, τον τώρα τον άντρα μου, ο οποίος είναι ιστιοπλός. Προπονήθηκε μαζί μου 8-9 μήνες για να καταφέρει να πατήσει τη συγκεκριμένη κορφή.
ήταν μοναδική εμπειρία το ότι το κάναμε τον άνθρωπό μου τα κατάφερε με δυσκολία τα κατάφερε και εκεί λέω εντάξει αυτός θα γίνει ο παντρές των παιδιών μου εκεί τα αποφάσεις στην κορφή όταν τον είδα να ανεβαίνει μεταξύ ζωής και θανάτου ζωής και θανάτου, δάσκη αυθαρασίας και μου είχε πει ότι θέλω να το κάνω αυτό για να δω τι έχεις ερωτευτεί στα βουνά για να καταλαβαίνω τι περνάς όταν ελείψα να μείνα μακριά μου και να μπορείς να μου μοιράζεσαι όλα αυτά που βλέπεις.
Άρα πραγματικά μας έφερε κοντά. Γιατί μέχρι τότε σκέψου γύρναγα από μια αποστολή. Μου έλεγε πώς πέρασες. Του έλεγα οκ καλά. Και έπερνα μετά το συνορριβάτι μας με τον Ρέστι. Και μιλούσατε. Και του έλεγα Ρέστι έγινε αυτό και έπεσα εκεί. Ναι, ναι. Τώρα που είχε έρθει σε μια αποστολή μαζί μου μπορούσα να καταλάβει και να μοιραστώ τα πάντα.
Άρα εκεί ήταν η στιγμή που είπα ότι αυτός θα γίνει ο άνθρωπος της ζωής μου. Άρα που ήμουν τώρα... Νότια Αμερική. Ναι, η πέμπτη μου κορφή. Έκτη πάω για Εύρεστ. Όπως σου είπα ήταν το παράθυρο καιρού. Κάποια ιστορία από το Εύρεστ έχουμε περιθώρια. Τι να σου πρωτοποώ. Καταρχάς για να πας σε Εύρεστ πας Νεπάλ. Σωστά. Ναι. Μπορείς να πας και από Θιβέτ.
Επειδή όμως υπάρχουν δυσκολίες στο κομμάτι των αδείων και τα λοιπά Εκεί είναι πολιτικά περίεργα το ΦΙΒΕΤ Και επειδή ήδη είχα χορηγούς υποστρικτές δεν μπορούσα να τους πω δεν ξέρω πότε θα πάω έπρεπε λίγο να είναι όλα πιο οργανωμένα και αποφάσισα να πάω από Νεπάλ Άρα πας στο Καντμαντού Το Καντμαντού είναι και αυτό ήδη πολύ ψηλά Έτσι δεν είναι Όχι από τη Λούκλα και μετά ανεβαίνεις που είσαι στα 2000 μέτρα και μετά Η Λούκλα λένε ότι είναι το πιο επικίνδυνο αεροδρόμιο του κόσμου επειδή είναι πολύ μικρό είναι πολύ μικρός ο αεροδιάδρομος άρα μετά πήγαμε λούκλα και από εκεί ξεκινάει το τρέκινγκ μέχρι το Everest Base Camp που είναι ένα πολύ ωραίο περπάτημα, σε χρουγιδά και πάρα πολύ γραφικά βλέπεις γύρω σου τις ψηλές κορφές και σε πιάνει δέος γιατί είναι παντού ε υπάρχει ένα σημείο που λέγεται Everest Viewpoint και ήταν η πρώτη φορά που είδα το Everest την κορφή του από κοντά και όχι από το YouTube ή από φωτογραφίες.
Και με πιάσε δέωση. Θυμάμαι ότι με πιάσε ένας κόμπος εδώ και λέω «Θεέ μου, τι πάω να κάνω». Αλλά είναι τόσο όμορφη η εμπειρία. Φτάνεις στο Base Camp σιγά σιγά για να εγκληματίζεσαι καθώς ανεβαίνεις στις ψώμια. Να πούμε λίγο τι σημαίνει Base Camp. Το Everest Base Camp είναι το μέρος που μένουμε, ένα μικρό χωριό σκέψου που μένουν οι ορειβάτες σχεδόν για δύο μήνες και γύρω από εκεί φτιάχνεται όλη η αποστολή.
Τι εννοώ, με το που φτάσαμε στο Basecamp, φτιάξαμε τις σκηνές μας, τα πράγματά μας, βγήκαν από τους σάκους, γιατί εκεί θα μέναμε πάρα πολύ καιρό. Το οποίο είναι πόσα μετρέψαμε. 5-600. Και από εκεί ξεκινάγαμε την κάθε μικρή αποστολή. Δηλαδή από εκεί γυρίσαμε πίσω, κάναμε άλλες κορφές για εγκληματισμό. Από εκεί ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε ψηλά και να ξανακατεβαίνουμε χαμηλά να ξεκουραζόμαστε.
Είναι πολύ σημαντικό στους ορειβάτες να εγκληματιστούν σωστά. Τι σημαίνει εγκληματισμός? Να δώσεις χρόνο και χώρο στο σώμα σου να συνηθίσεις νέες συνθήκες. Πώς το κάνεις αυτό? Ανεβαίνεις ψηλά σε υψόμετρο και μετά ξανακατεβαίνεις χαμηλά. Άρα ανεβαίναμε στη διαδρομή που ήταν να ανέμωσουμε προς το βουνό πάνω και ξανακατεβαίναμε στο Base Camp και περνάγαμε δύο-τρεις μέρες.
Και ξανά πάνω. Αυτό σε βοηθάει να δυναμώσεις. Άρα το Base Camp είναι η βάση σου. Εκεί ακούς τις πιο απίθανες ιστορίες. Εκεί γνωρίζεις πολύ περίεργο κόσμο. Πολύ διαφορετικό. Κάθε ένας για το δικό του λόγο να προσπαθεί να ανέβει. Υπάρχουν πολλές μέρες αναμονής όταν ο καιρός είναι κακός. Είμαστε στο Base Camp. Άρα σκέψτε ένα μικρό χωριό με σκηνές. Μπορεί να είμαστε 400 άτομα με 350 άτομα εκεί όλοι μαζεμένοι.
Ναι, ναι, ναι. Καταλαβαίνω. Άρα το Everest δεν είναι ότι είμαι προπονημένος πάνω να κάνω την αποστολή. Είναι πάω στο Base Camp και έχει ένα διάστημα εκεί που περιμένουν μέχρι να... Ακριβώς. Επειδή δεν είσαι εγκληματισμένος. Αν θεωρητικά κάποιος ήταν πάρα πολύ καλά εγκληματισμένος δηλαδή είχε πάει στο Everest μια εβδομάδα πριν θα μπορούσε να το ανέβει με τη μία.
Ή αν υπάρχει τώρα τεχνολογία που κοιμάσαι σε κάποιες σκηνές και εγκληματίζεσαι, δηλαδή κάνεις υποξία με τεχνητές συνθήκες ή σε δωμάτια. Εκεί ναι, ο χρόνος αλλάζει. Εγώ δεν είχα την ικανότητα να τα κάνω όλα αυτά, δεν είχα το support, αλλά να σου πω την αλήθεια, το θεωρώ και κομμάτι στρατηγικής, το πώς θα δυναμώσεις όντας στο βουνό και όχι απλά σε ένα δωμάτιο.
Σίγουρα είναι διαφορετικό. Γιατί δεν είναι μόνο η υποξία, είναι και το πού την παθαίνεις. Δηλαδή, είναι αλλιώς να είναι η υποξία στο κρεβάτι σου και να ανοίξεις την κουρτίνα για να βγεις, φαντάζομαι, και αλλιώς να νιώθεις εκεί που είναι, εκεί που παίζονται τα πραγματικά, εκεί που υπάρχει stake. Οκ. Άρα, και μετά όταν ξεκινάς την αποστολή, φαντάζομαι είναι καμιά εβδομάδα, πώς είναι όταν από το Basecamp πας για το βουνό.
Δεν ξέρω πώς είναι. και μετά σε οδηγάει και ο καιρός ενώ περίπου κάναμε το τρέκινγκ μια εβδομάδα, αφήσαμε μια-δυο μέρες ρεστ λίγο να δυναμώσουμε για να πούμε ότι ξεκινάμε μετά είχαμε στόχο να ανέβουμε το Λόμπουτσε είναι μια κορφή γύρω στα 6.000 μέτρα εκεί κοντά να γνωριστεί η ομάδα γιατί δεν σκαρφαλώνεις με τον κολλητός σου και με τη φίλη σου ναι ναι, όχι με συγχωρείς, πολύ ωραία θα το πούμε έτσι εγωνούσα όταν κάνουμε το Pussy του Εύερες, δηλαδή τα έχουμε κάνει όλα αυτά Α, έχεις εγκληματιστεί, είσαι έτοιμος Λοιπόν, μετά υπάρχει θεωρητικά στο πρώτο ανέβασμα έχεις κάνει στάσεις στο Camp 1, Camp 2, Camp 3 Άρα είναι Base Camp, Camp 1, Camp 2, Camp 3 Υπάρχει και τέταρτο Και όταν τελικά ξαναγυρίσεις πίσω και είσαι έτοιμος εγκληματισμένος σχεδόν καμία ομάδα δεν σταματάει στο 1, το περνάει και πάει κατευθείαν Camp 2, από το 2 μπορεί να πας Σταματάς το χαμ δύο μια μέρα.
Ναι, ναι, ναι. Συνήθως ναι. Ανάλογα τη δύναμη του καθενός. Και η στρατηγική του. Και μετά είναι η στρατηγική. Αν θα μείνεις στο τρία, αν θα πας κατευθείαν στο τέσσερα. Είναι ανάλογα η δύναμη του ριβάτη, της ομάδας κτλ. Εγώ εκεί είχα παίξει λίγο διαφορετικά. Παράδοξα. Είχα ανέβει έξι μέρες πριν την μέρα που πάτησα την κορφή του κόσμου.
είχα ανέβει στο Λότσε είναι η τέταρτη ψηλότερη κορφή του κόσμου 8.516 αν θυμάμαι καλά άρα ανέβηκα στη ζώνη θανάτου έκανα πολύ καλό εγκληματισμό άρα όταν κάναμε το πους για να ανέβουμε Εβερες ήμουν ιδιαίτερα δυνατή γιατί είχα ζήσει εκεί μια μέρα πριν άρα είχα δυναμώσει αρκετά και είχα προλάβει να κάνω ρικάβερ από τη σωματική κούραση άρα είναι πολύ κοντά δηλαδή έτσι όπως είσαι στο Camp 2 φαντάζομαι πας στο Λότσι, γυρνάς πιο και πας στο Εύερεστ το κάνω πολύ απλό σκέψτε το μέχρι το Camp 3 είναι κοινή διαδρομή και μετά πας δεξιά στο Λότσι αριστερά στο Εύερεστ γενικά είναι δύο βουνά που πλέον αρκετοί ορειβάτες προσπαθούν να τα συνδυάσουν σε μία αποστολή ναι, βγάζει πολύ λογική αυτό εμένα μου βγάζει πολύ λογική να κάνεις πρόβα τζενεράλες στο Λότσι να πας μετά στο Everest. Πολλοί το κάνουν διαφορετικά.
Πάω στο Everest, είναι ο μεγάλος μου στόχος και αν νιώθω δυνατός κάνω και ένα πους δίπλα. Ναι, οκ. Και τα δύο βγάζουν νόημα. Στο μυαλό το δικό μου, τουλάχιστον που δείξα τίποτα. Είναι η στρατηγική του καθενός. Γενικά επειδή εγώ είμαι πάρα πολύ του πλάνου, της προετοιμασίας, είχα στο νου μου ότι η καλύτερη προετοιμασία για το βουνό είναι το ίδιο το βουνό.
Άρα δεν μπορώ να πάω να χρησιμοποιήσω μάσκα οξυγόνου Που δεν έχω ξαναχρησιμοποιήσει Μπουκάλα οξυγόνου που δεν έχω ξαναχρησιμοποιήσει Το κάνεις χωρίς μπουκάλα Όχι χρησιμοποιήσω οξυγόνο Απλά δεν είχα ξανανεύει πάνω από 8.000 μέτρες Στις άλλες κορφές δεν χρειαζόμουν οξυγόνο Αρά εγώ το είδα μια πολύ καλή προετοιμασία Και μια πρόβα τζενεράλε Για να πατήσω το πόδι μου στη στέγη του κόσμου Άρα το είδα σαν προετοιμασία, σαν κομμάτι του Τώρα δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, πώς είναι?
Το βράδυ είναι πιο δύσκολο πώς είναι Δεν μπορώ να σε απαντήσω Με μία λέξη Πρόταση Ναι, παίζουν πάρα πολλά στο μυαλό σου Λέω το βράδυ ήταν πιο δύσκολο Γιατί σκέψου στα 8.000 μέτρα Στη ζώνη θανάτου από τα 8.000 μέτρα και πάνω Το οξυγόνο που αναπνέουμε είναι μόλις το 30% Το οξυγόνο που αναπνέουμε τώρα Άρα το βράδυ αν κοιμάσαι στο πλάι Και λίγο γυρίς Και κλείσεις τα πνευμόνια σου πιο πολλά Ξύπναγα και ήθελα να ανασάνω Δηλαδή γύρναγα κατευθείαν να ανάσκαλα Να πάρω καλή ανάσα Είναι περίεργο Αλλά μαθαίνεις να ζεις και να δυναμώνεις Δηλαδή το πρώτο βράδυ σε υψόμετρο δεν κοιμάσαι καθόλου Το δεύτερο κοιμάσαι λίγο καλύτερα Μετά συνηθίζεις Είναι πολύ δυνατός άνθρωπος Και πώς ζητένεσαι επειδή το πήρες στην αρχή Λοιπόν, σίγουρα βοηθάει όταν έχεις συμπληρωματικό οξυγόνο σε βοηθάει λίγο και να ζεσταίνεσαι κάπως λίγο να κυκλοφορεί πιο σωστά το αίμα Πρώτα αυτά κάνει αρκετό κρύο Ο Κάθανας βρίσκει κάποια tips και κάποια κολπάκια που τον βοηθάνε Εγώ ας πούμε η ρουτίνα μου κάθε βράδυ
σε οποιοδήποτε υψόμετρο κι αν ήμουνα όταν έβραζα νερό για να έχω έβραζα λίγο χιόνι και το έβαζα στο μπουκάλι μου το έκλεινα καλά και το έβαζα στο κάτω-κάτω στον υπνόσακο άρα ξεκινάγα και κοιμόμουν και κεγόμουν, δεν μπορούσα να ακουμπήσω το βραστό νερό δεν μπορούσα να τεντώσω τα πόδια μου αλλά όσο παίρναγε η ώρα που κατέβαινε η θερμοκρασία ακούμπαγα σιγά σιγά μέχρι το πρωί το νερό δεν ήταν παγωμένο αλλά ήταν ok, άρα με κράταγε όλο το βράδυ σε μια καλή θερμοκρασία.
Από το που βρήκα αυτό το κολπάκι, σώθηκα, κοιμάμαι πολύ καλά. Είσαι στο σπίτι, καλό εμφέρον. Εντάξει, πολύ διαφορετικές συνθήκες. Οκ, τι... Πώς είναι η θεά από το Everest, λοιπόν, ή πάμε για τις άλλες. Είναι μαγική, είναι μαγική. Είχε καθαρή μέρα, ήταν... Ναι, ναι, ναι, ναι. Φύσαγε αρκετά, αλλά ήταν καθαρά. Ανέβηκα μόλις ξημέρωσε.
Άρα ήταν οι πρώτες ακτίνες οι πρώτες ακτίνες του ηλίου τα έκαναν τόσο όμορφα. Ήταν μια θάλασσα κορφών. Δυσκολευόμουν να καταλάβω που βλέπω κορφή, που βλέπω σύννεφο, που ξεκινάει ο ορίζοντας. Δεν ξέρω αν στην πραγματικότητα το βλέπεις, αλλά ένιωθα ότι βλέπω την καμπυλότητα της γης. Δηλαδή ένιωθα... Άρα είναι στρογγυλή μας σίγουρα για αυτό.
Νιώθεις μια δύναμη σαν θεός, κυριολεκτικά. στιγμής όλο τον πλανήτη, δεν υπάρχει άνθρωπος που να στέκεται πιο ψηλά από μένα την ίδια στιγμή που πας να το σκεφτείς βλέποντας αυτή τη θέα των κορυφών λες άμα τώρα ο καιρός γυρίσει θα μείνω μια ζωή εδώ δηλαδή νιώθεις συγχρόνως παντοδύναμος και αδύναμος σαν ένα μυρμήγγι ας πούμε στον κόσμο αυτή η αίσθηση και αυτό το διπλό συνέστημα το αντίθετο συνέστημα εμένα με έκανε να Σέβομαι Τη γη, τον πλανήτη μας Τη φύση Μ' αρέσει να βλέπω πόσο δυνατός είναι ο άνθρωπος Και πόσο μακριά είναι τα ωριά μας Πόσο μεγάλα Αλλά πάντα με έναν σεβασμό στη δύναμη της φύσης Ναι, ναι, ναι Αυτή κάνει κομμάτω, στυλική Ναι, εκατό τα εκατό Και αν το χάσεις και αρχίσεις και ανταγωνίζεσαι Το διπλανό σου Τα διαθλητή Την καταγίδα που ξέρεις ότι έρχεται νομίζω το χασες και θα μείνεις για μια ζωή εκεί για μια ζωή εκεί και πάντα υπάρχει σίγουρο υπάρχει κάποιος καλύτερος δεν υπάρχει θερήτουση όσο και να ψάξεις σε νοιάζει όμως δεν πρέπει να έχεις το νου σου
το χθεσινό σου αυτό και πως ήσουν εσύ όταν συνειδητοποιείς ότι έχεις δυναμώσει τόσο έχεις κάνει το όνειρο της ζωής σου αν όντως έχει κάποιος όνειρο εγώ πραγματικά θέλω πάρα πολύ να δω τη θέα από εκεί ψηλά δεν με νοιάζει δεν με νοιάζει αν υπάρχουν άλλα ρεκόρ ή οτιδήποτε είμαι παγερά διάφορη και σκέψου ότι δεν είμαι επαγγελματίας ο ριβάτης δεν είναι αυτή η δουλειά μου αυτό είναι το κερασάκι δουλεύεις και στην Ελλάδα όταν γυρνούσες κανονικά το πρωί εννοείται είναι το κερασάκι στην τούρτα που με κάνει να βλέπω την καθημερινότητά μου λίγο πιο με πιο θετική χρειά λίγο πιο χαρούμενη κάπως έτσι ναι ναι πολύ ωραία Να το κάνω λίγο αρνητικό.
Για πες. Πώς είναι με τα πτώματα στο Εύρεστ. Είναι αλήθεια ιστορία. Ωραία. Σίγουρα είναι αλήθεια, αλλά πολλές φορές οι ιστορίες... Ναι, είναι... Λίγο το τραβάνε. Το τραβάνε. Ας πούμε, ήξερα που είναι η πράσινη μπότα που λένε the green boots που... Ναι, ναι. Έψαξα να το βρω. Είδα όντως μια πράσινη μπότα. Δεν είδα το σώμα από κάτω.
Είδα μια πράσινη μπότα. έψαξα είχα το νου μου όταν πέρναγα από εκεί το 2019 που ανέβηκα εγώ μετά έγινε μια προσπάθεια να καθαρίσει το βουνό από τα σώματα εκεί δεν ξέρω σε τι κατάσταση βρίσκεται τώρα υπάρχουν οικογένειες που θέλουν να μείνουν τα σώματα των συγγενών τους που χάθηκαν εκεί ψηλά υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν χρήματα να δώσουν γιατί δεν μπορεί να πάει ηλικόπτερο σε τέτοιο υψόμετρο Άρα για να κατέβει ένα ψυχοσώμα Πρέπει άνθρωποι να το κουβαλήσουν Μέχρι ένα υψόμετρο Και μετά να έρθει το ελικόπτερο Άρα έχει και κόστος Έχει και προετοιμασία Δεν είναι έτσι απλό Μου έκανε εντύπωση πως εύκολα Μπορείς να χάσεις τη ζωή σου Και όταν άρχισα να ψάχνω Με λίγες στατιστικά και τα λοιπά Το 2019 πέθαναν 11 άνθρωποι Στο Everest Εκεί στην προσπάθεια που έκανα και εγώ μόνο ένας έπεσε που λένε ότι ήθελε να αυτοκτονήσει γιατί είχε λυθεί τέλος πάντων από το σκηνή και τα λοιπά όλοι οι άλλοι πέθαναν από την νόσο του υψομέτρου πνευμονική εμβολή σταμάτησε η καρδιά τους
δεν πεθαίνεις έτσι, σου δίνει σημάδια το σώμα σου δίνει σημάδια, μπορεί και μέχρι πέντε μέρες πριν από τη στιγμή που θα πεθάνεις ότι σταμάτα ότι κάτι δεν πάει καλά, έχεις πόνο κέφαλο, δεν μπορείς να φας καλά δεν μπορείς να κοιμηθείς καλά νιώθουν όλοι αυτά νομίζω ότι είναι κάτι που το παθαίνει το όλοι και κάποιοι το παθαίνουν απλά χειρότερα σε επηρεάζει το υψόμετρο ας πούμε θα πάθεις το πρώτο πονοκέφαλο θα πεις όπ κατς να πάρω λίγο μια μέρα rest για να δω μου πέρασε γιατί αν συνεχίζει να πονάς κάπου είναι σημάδι ότι το σώμα σου νοσεί και δεν μπορεί να συνεχίσει σε πιο extreme συνθήκες αρρώταν βλέπεις ότι τόσο συντριπτικό ποσοστό των ανθρώπων πεθαίνουν γιατί απλά δεν μπορούν να καταλάβουν τη δύναμή τους ή δεν μπορούν να καταλάβουν που πρέπει να σταματήσουν είναι πραγματικά λυπηρό νομίζω ότι οφείλεται κυρίως το ότι δεν έχουν κάποιο έμπιστο άτομο της ομάδας δίπλα τους να τους πούνε όπα μέχρι εκεί να τους ξυπνήσουν γιατί πολλές φορές το πάθος σου για την κορφή σε μεθάει
μπορώ να το φανταστώ αυτό γίνεται δυστυχώς το έχω πάθει μια φορά ήμουν τυχερή, με ξύπνηση η ομάδα Πού? Στην Ανταρκτική, ενώ θεωρητικά δεν είναι τόσο δύσκολη η κορφή Πόσο ύψος έχει εκεί? Είναι χαμηλό βουνό, αλλά έχει πολύ έξτρεμοι συνθήκες σε καιρό Εμένα ήταν η έβδομη μου κορφή Πολύ ακριβό ταξίδι Ναι, έχω ακούσει, έχω δει η τήρα μόνο να πατείς στην Ανταρκτική μπορεί να είναι 27.000 ας πούμε Άρα, ήθελα να ολοκληρώσω τα 7 summits, ο καιρός είχε κλείσει κατέβαιναν όλες οι ομάδες κάτω ήμουν μόλις μια μισή ώρα από την κορφή και με περίσσια αυτοπεποίθηση, δεν ξέρω που τη βρήκα λύνομαι από τη σχηνοσυντροφιά γιατί περπατάγαμε σε σχηνοσυντροφιά και λέω στην ομάδα κατ βίτε, δεν έρχομαι θα κάνω κορφή και θα γυρίσω είμαι πολύ δυνατή, όντως ένιωθα πολύ δυνατή εκείνη τη μέρα και ευτυχώς λίγα μέτρα αφού ξεκίνησα να περπατάω μια Κινέζα, η σχηνοσύντροφισσά μου τέλος πάντων εκεί μου φωνάζει και μου λέει Χριστίνα ναι είσαι δυνατή αλλά χωρίς τη σχηνοσύντροφιά στο κατέβασμα λογικά θα χαθείς
ή θα πέσει κάποιο κρεβάζ και δεν θα μπορέσεις να μας βρεις και όντως ήταν αυτό που χρειαζόταν να ακούσω για να ξαναέλθει η λογική μέσα στο κεφάλι μου το πάθος μου για την κορφή να κάνω τα 7 summits η τελευταία κορφή είμαι εδώ, ναι με έκανε να παίρνω λάθος αποφάσεις άρα καλό είναι να έχουμε κάποιους κανόνες ο κάθε ένας για τον εαυτό του και να ορκίζεται και να ορκίζεται ότι δεν θα τους ξεπεράσει ποτέ ό,τι και να γίνει δηλαδή εγώ αυτό έκανα στο Everest που φοβόμουν και πιο πολύ είχα βάλει κάποιους κανόνες και είχα πει ότι δεν θα τους πάσω ό,τι και να γίνει και να μέτρουν να είμαι από την κορφή αν νιώσω αυτό αυτό και αυτό θα γυρίσω Πάντως αυτή τη μέθη μπορώ να την καταλάβω.
Όχι να την καταλαβαίνω όπως την έβιωσες εσύ, αλλά μπορώ να καταλάβω ένα συναισθήμα ότι τώρα είμαι εδώ, λοιπόν, αλληλούν το κεφάλι μου, θα πάω κι άλλο, δεν πειράζει. Ειδικά όταν έχω κάνει άλλο, όταν έχει κάνει ο άνθρωπος, άλλα βουνά πριν, έχει καταφέρει, έχει κάνει, γιατί φαντάζομαι λίγοι θα πηγαίνουν στο ΕΒΕΡΕΣΤ πρώτο.
Τέλος πάντων, ο καθένας όπως ευρύσκει. Είναι λίγοι. Άρα έχεις πετύχει πράγματα και λες οκ. Και η Ανταρκτική πώς ήτανε? Πολύ όμορφο. Από τη στιγμή που πάτησα στην Ανταρκτική κατάλαβα ότι είμαι κάπου διαφορετικά. Από το αεροπλάνο που μας πήγε, από τον κόσμο που γνώρισα εκεί, είχε φωτογράφους, είχε επιστήμονες. Ήταν και η περίοδος που γινόταν ο μαραθώνος της Ανταρκτικής, της Ανταρκτικής, από νησιούς και δρομής.
είχα την τύχη να φτάσω με τα ορειβατικά μουσική μέχρι τον νότιο πόλο και να δω εκεί πραγματικά που περνάει ο πόλος της γης και είδα τον επιστημονικό σταθμό, μίλησα με επιστήμονες που ζούσαν εκεί 6 μήνες Άρα ήταν σαν παραμύθι, ήταν παραμυθένια αποστολή και ήρθε και ολοκλήρωσε και το Seven Summits Μάμα ήταν 6 Γενάρη του 2020 και νομίζω έκλεισε αυτό το project με τον πιο ωραίο τρόπο Και ευτυχώς λίγο πριν τον COVID Δηλαδή το momentum σου ήρθε και ολοκληρώθηκε σωστά Ακριβώς Ευτυχώς Παντά σου γυρίζω Να σε έκοβαν πάνω στη...
Ναι, πολύ θα ήταν σοκ Γυρίζω και ήδη είχα ακούσει ότι κάτι γίνεται στην Κίνα Και λέω... Δεν ασχολιόμουν Και λέω θα κάτσω ένα μήνα λίγο να ξεκουραστώ Και συνεχίζουμε για τις επόμενες κορφές Δεν συνεχίσαμε ποτέ Μετά κλειστήκαμε μέσα Αλλά εκεί... Επόμενες που είχα στο μυαλό μου Μου είχα πολλά ορειβατικά. Εκεί όμως γεννήθηκε το παραμύθι μου λόγω του COVID.
Στο παραμύθι, εκεί τότε γεννήθηκε. Εκεί γεννήθηκε γιατί όλη αυτή η ενέργεια που είχα πάρει από τον κόσμο, τη βοήθεια, με βοήθησε πάρα πολλοί κόσμοι να ανέβω στις κορφές. Μπορεί να βλέπεις τον ορειβάτη με την ελληνική σημαία, αλλά δεν είναι ποτέ μόνος του. Υπάρχει δεκάδες κόσμους που βοήθησε τον ορειβάτη να ανέβει εκεί ψηλά.
πώς μάλλον να δώσουμε ηλία ας πούμε και κάπως έτσι γεννήθηκε το παραμύθι μια προσπάθεια να σηκώσουμε τα παιδιά από τον καναπέ να τους μάθουμε πώς ανεβαίνεις κορυφές αλλά όχι αυτές που είναι από πέτρα και χιόνι τις κυριολεκτικές τις καθημερινές, πώς να έχεις θάρρος πώς να έχεις υπομονή να δουλεύεις σε ομάδα άρα ακόμα και η δυσκολία του COVID γεννήσε κάτι τόσο όμορφο που είμαι πολύ περήφανη για τις 7 κορυφές από τις εκδόσεις Πατάκη, το παραμύθι που λέω να, είδες κάθε κακό τελικά μπορεί να γεννήσει και κάτι όμορφο αν το έχουμε τελευτεί σωστά Ήταν και το γράψιμο του βιβλίου, του παραμυθιού project ή βγήκε πιο ρομαντικά Όχι, βγήκε πιο ανέμελα είχα πάει σε μια συνέντευξη μου λέει ο δημοσιογράφος πρέπει να γράψεις οπωσδήποτε βιβλίο του λέω βιβλίο για μεγάλους δεν με ξητάρει, αν έγραφα βιβλίο βγαίνω με τον κολλητό μου για καφέ και του λέγα τα νέα της συνέντευξης και μου λέει πρέπει να σε γνωρίσω με τη Μαρία Τυρουσάκη είναι μια συγγραφέας πολύ γνωστή στην Ελλάδα, πολύ επιτυχημένη
την άλλη μερέπια με καφέ και βλέπω μια γυναίκα ενθουσιασμένη με την ιστορία μου και μου λέει Χριστίνα θέλω πάρα πολύ να κάνουμε την ιστορία σου παραμύθι μαζί την ιστορία την είχα 100% εγώ στο μυαλό μου η Μαρία έβαλε πινελιές και το έκανε παραμύθι για παιδιά και γεννήθηκε έτσι το βιβλίο μας Πώς έχει πάει αυτό το ταξίδι δηλαδή από τότε και μετά και η επαφή σου και με τις μαμάδες όλο αυτό που κάνεις στο ντουρμάμπς πώς είναι η επαφή με την οικογένεια κατά αυτόν τον τρόπο με την οικογένεια την ευρύτερη είναι της οικογένειας γιατί είσαι και δικιά σου οικογένεια προφανώς πλέον ναι συγκυριακά έπεσε πολύ περίεργα γιατί την περίοδο που βγήκε το παραμύθι άρχισα να κάνω παρουσιάσεις στη σχολεία ήθελα να γίνω μαμά έβλεπα παιδάκια, με αγκαλιάζανε αλλά εγώ δεν μπορούσα να έχω τα δικά μου παιδιά γιατί είχα τέλος πάντων έκανα παιδιά με εξωσωματική γονιμοποίηση περάσαμε φάσεις όπου δεν ήταν επιτυχημένες οι προσπάθειες, άρα ήταν και αυτό ένα μικρό βουνό Ίσως πολύ και ψηλό από τα υπόλοιπα
δεν ξέρω πώς μπορεί να είναι αυτή η διαδικασία Ήταν δύσκολο θα πω ψυχολογικά Τώρα που το βλέπω απ' έξω εντάξει δεν ήταν και τόσο δύσκολο Αλλά εκείνη τη στιγμή το περνάγα πολύ έντονα Άρα άρχισε να φουσκώνει η αγάπη μου για τα παιδιά Και εγώ παιδιά δεν μπορούσα να έχω Γιατί εγώ έφταιγα θεωρητικά Τέλος πάντων το περάσαμε από το βουνό Κάνω παιδάκια Και εκεί αντί να είμαι φουλ χαρούμενη Αντί φίλοι μου που ξέρανε πόσο κουράστηκα και παιδεύτηκα για να αποκτήσω παιδιά άρχισαν να μου λένε τα κλασικά Τι είναι τα κλασικά Τώρα θα μείνεις στο σπίτι, τέρμα τα ταξίδια θα είναι κοκκυρευτής, φλαμπούριά στα αυτά που ξέρεις Δεν σταματάει φωνές ποτέ έτσι ποτέ, ό,τι και να έχεις κάνει Νομίζω ότι εμείς τα κορίτσια ακούμε λίγα παραπάνω Μπορεί να ακούτε λίγα παραπάνω, ναι Και το λέμε έτσι με απόλυτη ειλικρίνεια και αγάπη Ελπίζω λιγότερα από ό,τι παλιότερα Σίγουρα Αλλά εξακολουθούν να είναι παραπάνω Σίγουρα και είναι στο χέρι όλων μας Στο δικό μου, στο δικό σου, στο διπλανού
Να γίνουν ακόμα λιγότερα για τις επόμενες γενιές Σίγουρα Άρα ναι έτοιμοι να γεννήσω Αντί να είμαι πολύ χαρούμενη αρχίζω και λέω θα χάσω τον εαυτό μου Δεν θα ξανέβω ποτέ που να Θα είμαι μόνη μου στο σπίτι Και έτσι γεννήθηκαν οι Outdoor Moms μια προσπάθεια να βρω και άλλες φίλες εκτός από την κουμπάρα μου, τη Βυργινία, την Εθνοπούλη που φτιάξαμε μαζί την ομάδα να βρω και άλλες φίλες που θέλουν να παίρνουν το παιδί τους έξω και να συνεχίσουν τη ζωή τους και αγαπάνε τη φύση εντάξει, μεγάλο σημάδι τόσο γρήγορα που δεν μπορούσα να το διαχειριστώ είναι τρεις και μισή χρόνια μετά είμαι έγκυος στο τρίτο μου παιδί είμαι πάρα πολύ χαρούμενη για αυτή την για αυτή την ομάδα, είναι ο ψυχολόγος μου είναι η παρέα μου, η μία βοηθάει την άλλη και μαζί γινόμαστε πιο δυνατές και όταν λέω πιο δυνατές, δεν λέω δυνατές στο βουνό, γιατί αν μπορεί μια μαμά με ένα παιδάκι 10 ημερών να το πάρει στο βουνό και να κάνει πεζοπορίες και να νιώσει ότι δεν άλλαξε τίποτα το μικρότερο που έχει έρθει είναι 8 ημερών
αν μπορεί μια μαμά να κάνει αυτό τόσο μετά τον τοκετό που ακόμα δεν έχουν ηρεμήσει οι ορμόνες έτσι ακόμα δεν ξέρεις πού πάτας και πού βρίσκεσαι τι μπορεί να της πεις ότι πρέπει να καταφέρει για το παιδί της και να μην το κάνει. Άρα νομίζω και αυτή η ομάδα έτσι σου δίνει και ένα boost δύναμη στην καθημερινότητα. Γιατί στη γονεϊκότητα υπάρχουν πολύ όμορφες στιγμές αλλά υπάρχουν και δύσκολες.
Εκεί από κάπου πρέπει να έχεις να πιαστείς για να βρεις τη δύναμη. Ναι, ναι. Και είναι αυτό που είπες στην αρχή και συζητήσαμε ότι σταθμίζονται Διαφορετικά τα πράγματα όταν έχεις κάνει δύσκολα πράγματα με το σώμα σου και στη φύση. Όλα τα άλλα σταθμίζονται πολύ πιο εύκολα. Ισχύει. Πολύ ωραία. Τι έχει μετά? Μετά τις κορφές κυριολεκτικές εννοείς.
Ναι. Όπως σου είπα δεν είμαι επαγγελματίας ορειβάτης ούτε θέλω να είναι αυτό όλη μου η ζωή. Ας πούμε ότι είσαι ήμοι επαγγελματίας τελικά σε αυτό το σημείο. Νομίζω μπορείς να το δώσεις τον εαυτό σου. πώς ορίζεται ο επαγγελματίας ορυβάτης αυτός που οδηγεί τους άλλους ορίζεται αυτός που δουλεύει συνέχεια στα βουνά έχω μια καθημερινότητα στην πόλη ζω στην Αθήνα με μια κανονική δουλειά και τα Σαββατοκύρια κάμουνε στη φύση, διακοπές μου είναι στη φύση μου αρέσει γιατί είναι το κερασάκι στην τούρτα είναι αυτό που μου θυμίζει ποιος πρέπει να είναι ο ρυθμός της ζωής μου ρυθμός ενώ πιο ήρεμος ρυθμός και όχι αυτό το τρέξιμο και η τρέλα.
Άρα τώρα που έρχεται και το τρίτο μωράκι, ο σκοπός μου είναι λίγο αυτό, το να κατεβάσω ρυθμούς και να δω πόσο ευτυχισμένη είμαι τώρα και με όποια φωνή και δύναμη έχω να μεταδώ σε αυτή την ενέργεια, κυρίως στη νέα γενιά ή σε ομάδες που θέλουν να τα ακούσουν, είτε με τις ομιλίες μου που κάνω σε μεγάλες εταιρείες, είτε με τις Outdoor Moms, είτε με τις ομιλίες που κάνω σε ορειβατικού συλλόγου, σε σχολεία, σε νηπιαγωγία νομίζω έτσι μπορεί να γεννηθεί μια σπίθα σε ένα παιδάκι από τα δεκάδες μου που μπορεί να συναντήσω για να κυνηγήσει το όνειρό του και εγώ θα είμαι περήφανη, έστω και σε ένα παιδάκι Άρα είναι μεταφορικές κορφές αυτές που στοχεύω το επόμενο διάστημα κυρίως γιατί και σωματικά πλέον εντάξει, όσο περιμένω να γεννήσω είναι περιορισμένα αυτά που μπορώ να κάνω Πολύ ωραία. Για να πηγαίνουμε προς τα τόλεις έχω μερικές ερωτήσεις ακόμα Η πρώτη είναι που λίγο αστεία Είστε πλοία κάνεις καθόλου, πας εσύ εκεί Δεν κάνω σχεδόν καθόλου Ο άντρας μου είναι προπονητής στη οπλοείας
Εύχομαι τα παιδιά μου να γίνουν στη οπλόη Να σου πω την αλήθεια μου, θα μου άρεσε Είναι και πιο safe Δεν είναι στα βουνά να φεύγουν Αλλά δεν κάνω καθόλου Δηλαδή έχω χρόνια πλέον να πατήσω το πόδι μου σε σκάφος. Δεν είναι ότι το αποφεύγω. Απλά δεν έχει δοθεί η ευκαιρία με το που έχω καινές μέρες θα πάω σε ένα μονοπάτι, θα πάω σε ένα βουνό, να κάνω μια διανυτερεύση στη φύση.
Πώς θα πρότεινα σε κάποιον να διαχειριστεί το χρόνο του. Θέλω να πω, εσύ τα έκανες όλα αυτά που περιέραψες προηγουμένως πολύ όμορφα και συγχαρητώ με. Ενώ δούλευες. Δούλευες μια κανονική δουλειά το 8ωρο, το 10ωρο, οτιδήποτε μπορεί να σημαίνει αυτό πώς διαχειρίζεται το χρόνο σου γιατί λέμε όλοι ότι δεν έχουμε χρόνο και εγώ τρώει πάρα πολύ ώρα να λες ότι δεν έχεις ώρα αλλά αυτά τα notification στο κινητό που χτυπάνε συνέχεια που θα τα δεις ένα λεπτό σου έχει πάρει το focus από τη δουλειά σου άρα έχεις μειώσει η παραγωγικότητα, έχεις μειώσει η συγκέντρωση όταν λέω δουλειά δεν είναι μόνο εργασία το οτιδήποτε, μπορεί να διαβάζεις για κάτι Άρα θυμάμαι στην περίοδο των προπονήσεων είχα κλείσει notification facebook, instagram και τέτοια δεν χτυπάγανε σταμάτησα να βλέπω τελείως τηλεόραση μέχρι τότε έβλεπα θα έβλεπα κάποια σειρά ή κάτι σταμάτησα να βλέπω τελείως τηλεόραση ξύπναγα νωρίς, έκανα την πρώτη μου προπόνηση νωρίς άρα στις 8-9 που ξεκίναγε η ζωή των περισσότερων
έχω κάνει την προπονησία μου είχα κάνει τον μπάνιο μου και πήγαινα στο γραφείο επειδή δούλευα πιο παραγωγικά και στο γραφείο και είχα και άλλες προτεραιότητες τελειώνει η δουλειά μου και πιο strict στην ώρα της ενώ μπορεί παλιά να πήγαινε 8 και να ήμουν ακόμα στο γραφείο τώρα ήξερα 5-6 θα έχω φύγει γιατί είχα τη δεύτερη προπόνηση ώστε να μπορέσω να κάνω τη δεύτερη προπόνηση μέσα στη μέρα και να γυρίσω το βράδυ να μελετήσω, να διαβάσω, να χαλαρώσω για να ξεκινήσει το πρόγραμμα της επόμενης μέρας Αυτό το πρωινό ξύπνημα μας τα χαλάει και όλοι που τα λέτε αυτά.
Καλά δεν είπα πέντε, εγώ κάτι που λένε ξυπνάω πέντε ώρες. Αλλά όταν θες να κάνεις διπλή προπόνηση μέσα στη μέρα, αναγκαστικά πρέπει να το σπάσεις, άμα έχεις και full time job. Το άλλο που με βοήθησε είναι και το εκτιμώ και με βλέπεις χαμογελάω, η φίλη μου, ο κύκλος μου, με υποστήριξε πάρα πολύ. Σταμάτησα να βγαίνω για ποτά, ξενύχτια, πάρτι και καφέδες.
Παρ' όλο αυτό δεν έχασα τους φίλους μου Την μάμα, η κολλητή μου Μπορούν να μην έπινα καφέ κάθε Σάββατο μαζί της Αλλά έπαιρνα τον καφέ και πηγαίναμε στην Πάρνηθα και περπατάγαμε Ή πήγαινα εγώ στο γήπεδο να τρέξω Και ήταν εκεί στην άγρια και με έβλεπε στην αποθεραπεία μου Στο διάλειμμά μου, λίγο πριν, λίγο μετά Άρα ένιωσα ότι δεν αποκόπτηκα Δεν κόπηκα από τον κόσμο που αγαπώ και με αγαπούσε απλά ήρθαν όλοι λίγο σε μένα γι' αυτό λέω ότι υπήρχε δεκάδες κόσμος που με βοήθησε δεκάδες κόσμου που με βοήθησε γιατί χωρίς αυτό θα ένιωθα ότι όλα αυτά είναι θυσίες δηλαδή πολλές φορές με ρωτάνε ποιες ήταν οι θυσίες που έκανες για να καταφέρεις να ανέβεις στην κορφή του κόσμου σταμάτω να λέω πως η ρέσαι και λέω θυσίες θυσίες δεν μου λείψε τίποτα ένα πράγμα μου λείψε Μου λείψε λίγο η θάλασσα αυτά τα τέσσερα χρόνια.
Μου πήρε τρεις ή μισή χρόνια. Από την πρώτη από τις εφτά κορφές μέχρι την τελευταία από τις εφτά κορφές. Αυτά τα τρεις ή μισή χρόνια δεν χάλασα ούτε μία μέρα άδειας για να κάνω μπάνιο στη θάλασσα. Άρα όταν ολοκληρώθηκε το Seven Sounds και πήγα για μπάνιο στη θάλασσα, που ζούμε στην Ελλάδα, είχα πάθει πολιτισμικό σοκ. Λέω, είμαι ξανά εδώ.
Αυτό ήταν το μόνο που μπορώ να σκεφτώ Ότι μου ήλυψε Αλλιώς δεν μου ήλυψε τίποτα πραγματικά Δεν θυμάμαι θυσίες Πόσο σημαντική είναι η φίλη τελικά Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μόνοι μας Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μόνοι μας Και δεν θέλουμε κιόλας πιστεύω μέσα μας Δηλαδή όλα τα κάνουμε για να πάρουμε τηλέφωνο Τον φίλο μας, την κοπέλα μας, την αδερφή μας Να τους πούμε τι δεν διέκανα Δεν ξέρω ακριβώς Να το μοιραστούμε.
Γενικά όταν μοιράζετε τη χαρά διπλασιάζεται. Όταν μοιράζετε τη λύπη γίνεται μισή. Το πιστεύω πάρα πολύ. Εγώ χωρίς τον κύκλο μου, την ομάδα μου δεν θα μπορούσα να έχω ανέβει και η ριλεκτικά στα βουνά. Δηλαδή από θέματα weather forecast που μπορεί να μου στέλνουν να τρίμουν στις αποστολές. Από θέματα logistic. Απ' έξω ε.
Ναι, ναι, ναι. πλέον η τεχνολογία σε βοηθάει γιατί να μην είναι εκμεταλλευτής όσο γκολες από θέματα ψυχολογικά που μου στέλνανε μηνύματα στο δορυφορικό τηλέφωνο και μου μπουστάρανε λίγο την αυτοπεποίθηση από θέματα logistics από θέματα διαχείρισης των χορηγών και των υποστηρικτών σκέψου ήμουν δύο μήνες που δεν είχα internet, δεν είχα laptop, κάποιος έπρεπε να μιλάει μαζί τους πράγματι ναι αν δεν είχα όλη αυτή την ομάδα λοιπόν δεν θα μπορούσα να έχω καταφέρει ό,τι θα μισά.
Και είμαι ευγνώμων και συνέχεια τονίζω είναι ομαδική δουλειά. Και όποιος λέει ότι τα κατάφερε γιατί είναι υπεράνθρωπος και έκανε κάτι αδύνατο, νομίζω αν μιλήσεις λίγο μαζί του μόνος του θα καταρρύψει αυτά που ήδη έχει πει. Και δεν τους πιστεύω πλέον. Δηλαδή όποιος μου λέει τα κάνα μόνος μου λέω... Ξέρεις τι θεωρώ χρέος κάθε ανθρώπου που έχει πετύχει το δικό του μικρό ή μεγάλο όνειρο να δείξει το δρόμο για την επόμενη γενιά άρα για να δείξεις το δρόμο δεν πρέπει να σταθείς έξι ψηλά και να βάλεις όλο τον κόσμο κάτω να σε ακούσει κατέβα ή έλα στο ίδιο επίπεδο δεν ξέρω πως το βλέπει ο καθένας και δείχνεις το δρόμο τι έκανες, τι έκανες λάθος, τι έκανες σωστά νομίζω παίρνεις και εσύ μια ικανοποίηση και νιώθεις ρε παιδί μου ότι έβαλες το λιθαράκι σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε να αφήσεις ένα στίγμα Ναι, να κάνεις κάτι Έχεις κάποια ερώτηση Ναι, ήμουν σίγουρος γι' αυτό γύρισα με τόση σιγουριά Η ερώτηση είναι, επειδή δεν το πιάσες Τι αλλαγές βιώνεις στο σώμα σου
όταν είσαι στα ψηλά Γενικά όταν είσαι πολύ καιρό έξω στις καιρικές συνθήκες σε δύσκολες συνθήκες αλλάζει και η όψη σου, έτσι Όταν λέω αλλάζει η όψη σου πρίζεσαι, είσαι κουρασμένος βλέπεις ρητίδες βλέπεις όλη την κόποση στο πρόσωπό σου αυτό είναι ένα μίνι σοκ είναι ένα μίνι σοκ όταν δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου εγώ θυμάμαι στο Everest είχα πάρει μια τσατσαρούλα που είχε έτσι ένα μικρό κατρεφτάκι και είχα πάρει μάσκαρα και λιποζάν μαζί και μέχρι το Basecam που είναι επειδή ήμουν υψόμετρο θυμάμαι προσπαθούσα να βάζω το λιποζάν μου να φτιάχνω τα μαλλιά μου όσο μπορούσα να βάζω μάσκαρα ίσως κάποιες φορές γιατί με βοηθούσε ψυχολογικά να βλέπω σε αυτό το μικρό καθρεφτάκι τη Χριστίνα που έβλεπα κάθε μέρα πίσω στην Αθήνα άρα παίζει λίγο και το ψυχολογικό τώρα στο κομμάτι το οργανικό, τι νιώθει ο οργανισμός σου όταν δεν έχεις οξυγόνο αρχίζει δεν έχεις όρεξη να φας ανακατεύεσαι μειώνεται δηλαδή η πρόσληψη τροφής έχεις πονοκέφαλο, μπορεί ελαφρώς να ζαλίζεσαι, να νιώθεις δύσπνοια.
Αυτά είναι τα πρώτα σημάδια που σου λέει το σώμα σου καμπανάκι, κάτι δεν πάει καλά. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να γυρίσεις πίσω, σημαίνει ότι θέλεις λίγο παραπάνω χρόνο λογικά. Εκεί η στρατηγική ποια είναι, να ξεκουραστείς μια μέρα, να δεις αν θα σου περάσει και μετά συνεχίζεις. Στα πιο χαμηλά βουνά, στα πιο γρήγορα Συνηθίζουν να παίρνουν φάρμακα Για να καταπολεμήσουν Τα πρώτα συμπτώματα Εγώ είμαι κατά αυτού Το είχα κάνει στις πρώτες κορυφές Όταν έμαθα το σώμα μου δεν το κάνω ποτέ Δεν παίρνω καν ένα σπιρίνι στο βουνό Θέλω να έχω τον πονοκέφαλο Γιατί είναι το σημάδι που θα μου πει αν είμαι καλά ή όχι Άρα αν καλύπτω συνέχεια τον πονοκέφαλο πώς θα καταλάβω πότε πρέπει να σταματήσω.
Επομένως, είναι αυτά τα σημάδια που όλοι θα τα νιώσουν σε έναν βαθμό. Το θέμα είναι πόσο θα το σεβαστείς και πόσο θα αναπροσαρμόσεις το αρχικό σου πλάνο για να μπορέσεις να δυναμώσεις και να πετύσεις και το στόχο. Οχι, ρωτά. Οχι, νίτ. Αλλάζει ο κύκλος της αμυνουρήσης για τις γυναίκες σε ψηλά βουνά και πώς το διαχειρίζεσαι Ανοίγεις κεφάλαιο δύσκολο να ξέρεις Ναι, εγώ είμαι Ελλήνα Λοιπόν, στα πρώτα βουνά έπαιρνα χάπια για να καθυστερήσω την περίοδό μου ώστε να μην έχω περίοδο στο βουνό Στην πορεία κατάλαβα ότι έχω ένα θέμα υγείας έχω θρομοφυλία, δηλαδή το αίμα μου τίνει να κάνει θρόμβους που αυτό το παθαίνουμε στο ψηλό υψόμετρο Άρα αυτό που θα πάθω στο ψηλό υψόμετρο, θεωρητικά το έχω στο DNA μου.
Άρα ήταν πολύ επικίνδυνο να πάρω τέτοια χάπια. Μου τα απαγόρεψαν, δεν μπορούσα να παίρνω, δεν είχα άλλη επιλογή. Άρα το άφηνα στην τύχη. Και πώς αυτή η τύχη σταθέρνει έτσι. Και έρχονταν τη χειρότερη στιγμή. Νομίζω ότι έρχονταν η καλύτερη. Για να καταλάβεις. Τη δεύτερη μέρα της περίοδου μου, εγώ συνήθως έχω πολύ χαμηλή πίεση και λιποθυμάω. Δηλαδή, δεν θα πήγαινα στη δουλειά μου. Μπορεί να μην πήγαινα στη σχολή μου. Ναι, ναι, ναι.
Θα καθόμουν σπίτι. Ξέρω ότι αυτή η μέρα κάθομαι μια μέρα σπίτι και όλα καλά. Δεύτερη μέρα περίοδου ήταν η μέρα που πάτησα την κορφή του κόσμου. Ωραία! Εκεί δεν μπορούσα να μην πάω, όπως καταλαβαίνεις. Ναι. Κι όμως, το σώμα είναι τόσο δυνατό, το μυαλό. Ήταν σαν να με είχαν προγραμματίσει αυτή τη μέρα. Δεν είχα κάνει τίποτα.
Το μόνο που πρόσεχα είναι να ενυδατώνομαι και να τρώω σωστά που έτσι κι αλλιώς θα το έκανα. Έφτασα στην κορφή. Γύρισα πίσω στο ΚΑΜΤΕΣΑΡΑ. Πήρα τηλέφωνο τους γονείς μου ότι είμαι καλά, έχω κάνει κορφή, όλα καλά, θα μιλήσουμε σε δύο μέρες. Και με το που έκλεισα το τηλέφωνο... Εκδηλώθηκαν όλα. Εκδηλώθηκαν όλα. πόνι, ζαλάδες, κούραση αλλά ήταν τόσο δυνατό το μυαλό που κράταγε το σώμα μέχρι να κάνει αυτό που είχε προγραμματίσει πολύ σπουδαίο, ευχαριστώ για την ερώτηση ευχαριστώ για την απάντηση έχω μια τελευταία ερώτηση που είναι από τον προηγούμενο καλεσμένο και θέλω να αφήσεις και εσύ για τον επόμενο μετά μπορεί να είναι ότι θέλεις, αλλά υπάρχει κάποιο κομμάτι της ιστορίας που πιστεύεις αξίζει να αφαιρθεί είμαι σίγουρος ότι έχεις πολλά να πεις που εγώ κατάφερα να τα ρωτήσω οπότε είναι στο χέρι σου τώρα έχουμε κάτι άλλο πιστεύεις νομίζω μια χαρά τα είπαμε όλα άρα πες μου την ερώτηση του προηγούμενη προηγούμενη ερώτηση ήταν του κύριου Δημήτρη Κούβελα και ρώτησε
ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου ή της ομάδας που θα ήθελες να ψηφίσεις να ψηφίσω ωραία Θα ήθελα να είναι μια ομάδα που να μου βγάζουν εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια Θεωρώ χαρακτηριστικό γιατί να πει ναι έκανα λάθος Παρά να καλύψει ένα λάθος Και ότι σκοπός είναι όλοι μας όλοι μας να να βελτιώσουμε λίγο τη χώρα που ζούμε, την κοινωνία που ζούμε και να αφήσουμε ένα καλύτερο αποτύπωμα στις νέες γενιές. Άρα αυτό εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια να παραδέχεται κάθε ένα στα λάθη του και να ζούμε για έναν απότερο σκοπό όχι μόνο για εμάς αλλά και για τη γενιά που έρχεται.
Πολύ ωραία. Και μια ρώτηση από σένα Γιάννη Αντωρπόμενο μπορεί να είναι ό,τι θέλεις χωρίς κανέναν περιορισμό. Ωραία. θα ρώταγα ποια είναι τα χαρακτηριστικά μιας ευτυχισμένης ζωής πολύ ωραία σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σου ήταν πολύ ωραία σε ευχαριστώ πάρα πολύ να είσαι καλά ευχαριστούμε
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
