H σκληρή αλήθεια για τον Πάνο Βλάχο
Σκληρές αλήθειεςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ του Άρη Δημοκίδη για τον πολυσυζητημένο ηθοποιό και τραγουδοποιό - με τη συμμετοχή του ίδιου
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Τα τελευταία χρόνια, ό,τι έκανε ή έλεγε ή δεν έλεγε γινόταν είδηση. Ο Πάνος Βλάχος δέχτηκε ανήθικη πρόταση για σεξουαλική συνέβρεση έναν διαμοιβής. Ο Πάνος Βλάχος χόρεψε τον κούτσι φόρεμα με μέλους ανήφι. Ο Πάνος Βλάχος έφερε τον Μίλτο Πασχαλίδη στη σκηνή και τραγούδησε Λένι Φουρέιρα. Ο Πάνος Βλάχος διέκοψε συναυλία του, του φώναζαν «βγάλε το πουκάμισο».
Έχει υποστηρικτές που υποκλίνονται στο ταλέντο και τις δηλώσεις του και πολέμιους που τους εκνευρίζουν αυτά που λέει και τον θεωρούν απορριπταίο άμα τη εμφανίσει. Για αρκετά χρόνια ήταν πιο χήμα και από όσα έκανε προκαλούνταν συζητήσεις. Είστε κανοποιημένοι που αρνήθηκε. Εγώ. Επί λόγω κρισία πέρασε. Εκ του πονηρού γίνεται αυτή η διαδικασία.
Βλάχος συνέχισε. Όμως, έχει κάποιο καιρό που αποφεύγει να λέει δυνατά όλα όσα του παίνουν από το μυαλό. Είναι πιο σκεπτικός όταν του ζητούν να μιλήσει. Και αν δεν ήταν ακροατής, αμφιβάλλω αν θα δεχόταν να μιλήσει στο podcast μου σήμερα. Σήμερα που νιώθει πως είναι σε ένα σταυροδρόμι. Τι έχει στο μυαλό του αλήθεια, πέρα από τον θόρυβο των social, πέρα από τις υπερβολές κάποιων επιφανειακών φαν του, πέρα από το κράξιμο της κεκτημένης ταχύτητας των haters, πέρα από μανιχαϊσμούς και αφορισμούς, ο ίδιος είναι σήμερα εδώ και αυτή είναι η σκληρή αλήθεια για τον Πάνο Βλάχο.
Το podcast που ακολουθεί είναι μια χορηγία της Metlen. Metlen. Τιαγμένη από μέταλλο, γεμάτη από ενέργεια. Γεια χαρά, είμαι ο Αρής Δημοκίδης και σας καλωσορίζω στις Σκληρές Αλήθειες. Το podcast που κάθε εβδομάδα φιλοδοξεί να έχει κάτι ενδιαφέρον. Και μια φορά το μήνα, μια καινούρια τριλογία στους Σκληρές Αλήθειες On Demand.
Μέχρι στιγμής μπορείτε να αναζητήσετε τις τριλογίες για τον Θέμο Αναστασιάδη και την Μαλβίνα Κάραλη. Το όνομά του, Χρήστο Ζαχόπουλο. Χρήστο Ζαχόπουλο. Κατά την πτώση, ο Χρήστος Ζαχόπουλος χτυπά στη σιδερένια σκάλα υπηρεσίας. Στο DVD Ζαχόπουλου υπήρχαν αναφορές σε πρώην πρωθυπουργό. Υπάρχει ένα κεντρικό πρόσωπο, αυτή η γυναίκα.
Το κομιστή του Ροζ DVD. Και τι φαινόταν εκεί πως Τα σόβρακα Το καραμαλίδι αυτό Καλά κατέβη Και τον έπαιδε Και τι άλλο είχε ο καραμαλίδι Κρατήστε καλά αυτό το βράδυ Γιατί μετά τις εξελίξεις Τα πράγματα μπορεί να πάρουν Μια διαφορετική τροπή Σκληρές αλήθειες on demand Από τον Άρη Δημοκίδη Μόνο στο live.gr Απόκτησέ το Άκουσέ το Τώρα, ο ταξί, off the record είμαστε, να πάμε Off on, Άρη μου, ξέρω εγώ τα ίδια λέω δεν ελαφρύνει και αυτό είναι που με έχει βάλει και σε μπελάδες νομίζω όλο αυτό το διάστημα, ότι δεν ξέρω κατάλαβεν τι σημαίνει off και τι on, αλλά δεν πειράζει Δεν καταλαβαίνεις ή δεν σε νοιάζει Βαθιά μέσα μου Δεν με νοιάζει, καταλαβαίνω Απλά προσπαθώ να κρατήσω μια ειλικρίνεια Στο πως εκφράζομαι Και πως υπάρχω Δεν θέλω να μπαίνω σε mode Τώρα συνεντευξιάζομαι ή τώρα δημοσιολογώ Ή τώρα μιλάω με φίλους μου Θέλω κάπως να υπάρχει μια ειλικρίνεια Και μια κοινή γλώσσα Έχει φοβηθεί το μάτι σου όμως Δεν έχει φοβηθεί Στα αλήθεια δεν ντρέπομαι για αυτά που λέω
Δηλαδή δεν μετανιώνω για κάτι που έχω πει Και θα ήθελα να το έχω κρατήσει για μένα Γιατί τα πιστεύω Οπότε με φοβίζει λίγο ο κόσμος Το πόσο γίνεται κάπως ψεύτικος πολύ Και δεν εννοεί ούτε αυτά που λέει Ούτε αυτά που κάνει Δεν τα εννοεί Δεν με φοβίζει το αν θα πει κάποιος στην πηγαίνωρά Σε κάτι για μένα άσχημο Με φοβίζει πιο πολύ το ότι δεν το εννοεί Σίγουρα δεν το εννοεί Σίγουρα, είναι που παίζει ρόλο.
Για κάτι το οποίο σήμερα θα μας εξοργήσει θεωρητικά ή θα μας κάνει να μιλάμε και αύριο ούτε θα το θυμόμαστε γιατί θα έχει αντικατασταθεί από κάτι άλλο. Ναι, αυτά που τώρα το διαβάζω είναι ένα βιβλίο πολύ ωραίο του Μπιούνιτ Γιούλ Χάν που λέει ότι γενικά με την επικαιρότητα ότι ο χρόνος κάπως όταν πηγαίνει από μια επικαιρότητα σε μια άλλη χάνει αυτή την τέχνη που έχει ύπαρξη σε άλλο πλαίσιο από τα social που ο χρόνος μπορεί να διαστέλλεται και να συστέλλεται.
Το κάνει αυτό και η έρωτα και η τέχνη. Και η αφήγηση το κάνει τέλεια. Αν δειτε να ακούς μια ιστορία, ή να λειτουργείς στο θέατρο ή να ακούς ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ καλή ώρα, ο χρόνος δεν έχει τη διάσταση που έχει πραγματικά. Αλλάζει. Ενώ το υπόλοιπο είναι επικαιρότητα. Είναι κούφιος χρόνος. Δεν έχει κάτι μέσα να σου δώσει.
Τώρα σου παίρνει. κάπως έτσι το νιώθω, γιατί είναι ψεύτικο ενώ το άλλο, κι ας μην είναι υπέρτατη τέχνη είναι αληθινό, γι' αυτό δεν μου αρέσει ο ρόλος που σου βλέπω και παίρνουν ρόλους προτιμώ να είναι ατελής και πραγματικός και αληθινός, παρά τέλειος και ψεύτικος κάπως έτσι, αλλά πονάνε πονάνε τα πράγματα που μπορεί να υπορθούν δημοσίως τα άσχημα να ξέρεις, κι ας μην τα παίρνουμε σοβαρά, έχει μια ενέργεια δηλαδή δεν είναι εντάξει μωρέ τι έγινε δέκα comments ή βγήκε ο τύπος στο πάνελ ή ο τάδε υπουργός υπάρχει μια ενέργεια η οποία πειράζει με ένα μελητέα Τώρα που είπες όμως αυτό καταλαβαίνεις και εσύ ότι μπορεί κάτι που εσύ θα πεις να πονάει τον τάδε υπουργό ή τον τάδε δημοσιογράφο Όχι, δεν το καταλαβαίνω γιατί εγώ δεν μιλάω για πρόσωπο καταδικάζω στην τέχνη μου και στην απόπειρα τέχνη που κάνω καταδικάζω συμπεριφορές Δηλαδή αν εσύ κάνεις ένα podcast για τους διαστές τοποιούς και εγώ πονέσω, το πρόβλημα είναι δικό μου, δεν είναι δικό σου.
Αν εγώ δω τον εαυτό μου σε ένα έργο χωρίς να κατονομάζομαι, το πρόβλημα είναι δικό μου, δεν είναι αυτό που το γράφει. Εγώ καταδικάζω τις συμπεριφορές και την υποκρισία. Όχι τους ανθρώπους. Ναι, αλλά έχεις κατονομάσει, αυτό εννοώ ότι έχεις κατονομάσει. Ναι, μια φορά το έκανα και δεν το μετανιώνας. Δεν είχα σκοπό να πιάσουμε αυτό το θέμα τόσο νωρίς με το καλημέρα, αλλά γιατί όχι.
Αφού προέκυψε και αφού ο Πάνος Βλάχος δεν είναι από αυτούς που χρειάζεται να τους ζεστάνεις, να τους καλοκαρδίσεις, να τους κάνεις ανώδυνες τρυφερές ερωτήσεις στην αρχή, μέχρι κάποτε να τολμήσεις να θίξεις και να πιω ακάνθοδες ζήτημα. Μιλάμε βέβαια για ένα δίστιχο που αυτός σχεδίασε σε μία συναυλία του. Τι θα λέει ο κύριος Βλάχος στις οικογένειές μας, ζητώ συγνώμη.
Ο Άδωνης Γεωργιάδης συμπλήρωσε, δεν έχω σκοπό να πάω τον Πάνο Βλάχο στη δικαιοσύνη. Από την άλλη, ο Άρης Πορτοσάλτε δήλωσε, θα πάω στη δικαιοσύνη τον Πάνο Βλάχο, προτρέπει να με δολοφονήσουν. Με ροκαματάκι για να τσιμπήσουμε λίγο από τον λαϊκισμό, αλλά εδώ αυτό που εξετάζουμε είναι η παρακίνηση στο φόνο. είναι η παρότρινση στο φόνο δηλαδή πάρε την πιστόλα καθάρισε πάρε το όπλο καθάρισε για να τον βάλουμε μέσα στο σάκο αυτό εξετάζουμε όλο το υπόλοιπο είναι για να γίνεται διάφορα μεροκάματα αλλά η ουσία είναι αυτή η παρότρινση σε φόνο είπε ο Άρης Πορτοσάλτε γράφει κάποιος στο twitter ο ίδιος που πριν από ακριβώς 6 χρόνια έκανε πλακίτσα για τις σφαίρες που είχε λάβει μέσα σε φάκελο ο Νίκος Κοτζιάς Ο Άρης Πορτοσάλτη το 18 είχε γράψει «Τρελές Σφαίρες νούμερο 3. Ξεκαρδιστική κωμωδία».
Και κάποιος άλλος θυμήθηκε, αυτό που είχε θεωρηθεί από κάποιους, «προτροπή για να πνίξουν τους πρόσφυγες». «Δεν είπα να βουλιάζεις βάρκες», είχε πει ο κύριος Πορτοσάλτη, «αλλά από την ώρα που δεν βουλιάζεις βάρκα, όταν σε πιάνει ο ανθρωπισμός να μην πνιγεί κανείς, τελειώνει το θέμα. Αν δεν θέλουμε να πνιγεί κανείς, θα έρχονται όλοι στην Ελλάδα. Τελειώσαμε.
Το αν ο Άρης Πορτοσάλτε, σύμφωνα με κάποιους χρήστες του Twitter, είχε προτρέψει σε δολοφονία, είναι ένα θέμα. Το άλλο όμως είναι τι εννοούσε ο Πάνος Βλάχος. Εδώ ο Δημήτρης Ουγγαρέζος στο Μέγκα. Στο πλήθος της τέχνης, δηλαδή το γεγονός ότι είναι έμετρο αυτό, είναι τραγούδι, είναι τέχνη. Μπορείς να λες ό,τι θες. ή της άτυρας. Θα είμαστε υποκριτές, υπάρχει πολιτική ορθότητα ή δεν υπάρχει.
Γιατί αν είναι έτσι, θα είναι να κάτσω να συζητήσω εγώ τι κατάλαβα. Γιατί εγώ κατάλαβα πρώτος τρόπο. Εγώ προσωπικά κατάλαβα. Όχι για φόνο, προς Θεού. Αλλά ο σάκος, εγώ όταν το πρώτο άκουσα, γιατί δεν ακούσα όλο το τραγούδι. Δεν θέλω να με προτρέχω και να με προπέτεις. αλλά ο σάκος, εμένα όταν λέμε βάλτε σε ένα σάκο έναν άνθρωπο, καταλαβαίνω εγώ πτώμα.
Όχι, έναν, δύο ανθρώπους λέει. Μέσα σε ένα σάκο βάλτε και τους δύο, τσουβαλιάστε τους, πάρτε τους, βάλτε τους μαζί σε ένα σάκο. Το ακούγεται αυτό που λέτε εσείς ότι στο ίδιο σάκο. Έγραψα τον στίχο γιατί είμαι άνθρωπος, δεν είμαι βόδι, δεν είμαι ασυγκίνητος. Θα πει ο Βλάχος, μιλώντας στον Νικό Χαρζηνικολάο, «Εμένα η τέχνη μου και η ύπαρξή μου έχει να κάνει με το πώς αισθάνομαι τα πράγματα.
Όταν διαφωνείς με κάποιον, δεν τον πετάς στα σκουπίδια, τον σατηρίζεις όμως. Τον καυτηριάζεις, τον γελιοποιείς, τον μετακινείς και τον προκαλείς. Ειδικά όταν μιλάς για κάποιον που έχει την εκατονταπλάσια δύναμη, πορεία και χρηματική πλάτη από σένα». Για τον Άρη Πορτοσάλτε λέω ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος και οι απόψεις του είναι οι ίδιες και στον ίδιο σάκο με ανθρώπους οι οποίοι διοικούν τη χώρα και άρα δεν είναι ανεξάρτητη η άποψή του.
Ο Ανδρέας Μικρούτσικος. Εδώ είναι ένα τραγούδι με σκοπτικό χαρακτήρα. Παραλλαγή τραγούδι. Εγώ γέλασα μεταξύ μας, αλλά δεν λέει τίποτα. Άλλος μπορεί να μην γελάει. Παρακίνηση σε βία δεν είναι του πορτοσάλτε ότι μπορεί να χάθηκαν 57 ψυχές αλλά τουλάχιστον θα φτιάξουν εισίδη ρεόδρομοι. Ρωτάω τι είναι η παρακίνηση σε βία. Η παρακίνηση σε βία δεν είναι να βγαίνει ένας δημοσιογράφος και να λέει με τέσσερα τόσες τρέφεται η ελληνική οικογένεια.
Αυτά εγώ δεν λέω ότι είναι παρακίνηση σε βία. Είναι πολιτική ξεφθύλα για μένα αυτά. Αλλά το να δει ο άνθρωπος και να πει σε ένα τραγούδι κάτι που εσύ το θεωρείς άστοχο, ο άλλος το θεωρεί εύστοχο, εγώ το θεωρώ πλάκα, ο άλλος δεν το θεωρεί πλάκα, είναι τρομερό το αυτονόητο να το έχουμε θέμα 20 ημέρες. Άρα, του πονηρού γίνεται αυτή η διαδικασία. Βλάχος, συμμέχισε.
Δεν είναι θέμα 20 ημερών, εντάξει, τις προηγούμενες μέρες έχει γίνει. Το θέμα είναι... Έπιστεχνα να βρω τις καραμπίνες μου να βγω στο δρόμο γιατί μου είπε ο Βλάχος τέτοιο. Μα τι είναι η παρακίνηση σε βία. Για το παιδί αυτό είπες αστικά. Τελικά στεναχωρήθηκα γιατί σε καμία περίπτωση με νυπωνώσα κάτι τέτοιο. Ο Πάνος Βλάχος δεν τραγούδησε την επόμενη φορά το κομμάτι και ο στιχουργός Νίκος Μωραήτης τόνισε.
Δεν συμφωνώ που απέστηρει το τραγούδι. η τέχνη είναι πολύ σκληρή σε κάποιες περιπτώσεις και ό,τι σατηρίζεται έχει πιάσει το μεδούλι της ελληνικής κοινωνίας. Ο Μανώλης Γρηγοράκης θα έγραφε στο Twitter «Δεν νομίζω ότι γέλασε κάνεις με αυτό το στίχο» είπε για τον Πάνο Βλάχο «Ο stand-up κομικός λάμπρος φυσφύς που το μόνο κομικό που διαθέτει είναι το επώνυμό του».
Υπάρχουν όμως άλλοι που δεν πίστηκαν με την εξήγηση του Βλάχου και την θεώρησαν επινοημένη εκ των υστέρων. Αρνητική ενέργεια, αν κάποιος με έχει δει μία φορά στη ζωή του από κοντά ή να έχει διέρθει σε μια παράστασή μου ή σε ένα θεάτρο που κάνω, δεν έχω καμία ασχήμια και καμία βία απέναντι στα πράγματα που κάνω. Ίσως να έχω ηρωνία και να κατακεραυνώνω κάποιες καταστάσεις, αλλά ακόμα και σε αυτό το στίχο που αναφέρεσαι με τον Άδελν και τον Πορτοσάλτε, αποκλείεται να ένιωσαν ούτε απειλή.
Ποιος είμαι εγώ, τι έχω δεν έχω από πίσω μου ούτε εταιρείες ούτε επιχειρηματίες ούτε πλάδες ούτε τίποτα Πόσο δυνατός να είμαι διάολε που είπα ένα στιχάκι Ούτε τα ραδιόφωνα δεν με παίζουν για να απειληθούν για άνθρωποι που είναι σε τέτοιες θέσεις Είναι αστείο το ότι πρέπει να το αναλύσουμε για να καταλάβουμε ότι είναι αδύνατο να νιώσουν έστω και το ότι με ενόχλησε αυτό Σουσούπερ δυνατός καλλιτέχνης που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα είπε κάτι για εμάς που είμαστε στο κυβρικό διευθυντήριο και εγώ υπουργός νομιωτή της κυβέρνησης και βαίνει αστείο.
Στην ασφαλεία σου φαίνεται δηλαδή ότι έχει κάποια λογική βάση ότι μπορεί κάποιος άνθρωπος να είπε ότι εγώ απειλούμαι. Κοίταξε, καταρχάς νομίζω υποτιμάς λίγο τον εαυτό σου ότι ποιος είμαι, ένα τίποτα κλπ. Είσαι πολύ δημοφιλής, πολύ αγαπητός. Έχεις δύναμη πιο γνήσια από την δύναμη αυτών που ίσως να είναι κομματική ή τέλος πάντων τέτοιου είδους δύναμη έχεις αυθεντική καλλιτεχνική δύναμη πρώτο αυτό το δεύτερο που σκέφτομαι είναι ότι δεν μπορώ να ξέρω αυτό που μου έχει μάθει το να φτιάχνω ηχητικά τοκιμαντέρια προσωπικότητες είναι ότι ακόμα και αυτοί που μοιάζουν πάρα πολύ δυνατοί και ότι δεν με νοιάζει κατά βάθος αυτό μπορεί να κρύβει ανασφάλειες δηλαδή δεν αποκλείω ακόμα και ο άδωνης Γεωργιάδης να έχει τις ανασφάλειες, να έχει την στεναχώρια του να έχει το... μπορεί και να το αποκλείω αλλά τέλος πάντων δεν θέλω να το αποκλείσω εντελώς γιατί δεν μπορώ να είμαι στο μυαλό κάποιου άλλου, έτσι και αλλιώς Το καταλαβαίνω αυτό που λες και το ακούω και με μετακινεί κιόλας να σου πω την αλήθεια
γιατί εγώ πιστεύω στην αλλαγή και πιστεύω στο καλό των ανθρώπων, αλλιώς δεν θα έκανας τη δουλειά Ζαμίλαγα με νούμερα και με εξισώσεις Εγώ καλό θέλω να κάνω με την ύπαρξή μου Δεν διατείνομαι ότι θέλω να κάνω καλό Θέλω να κάνω καλό, δεν μπορεί να κάνει κακό Ένα κακό τραγούδι ή μια κακή παράσταση Ένα κακό κείμενο ή ένα κακό αστί Μόνο καλό μπορεί να κάνει Οπότε και το καλό θέλω αυτό να μεθορροπώνει Απλά έτυχε της κυκλουμένης συγκυρία Να χρησιμοποιήσω εν είδη ρήμας και εν είδη και του παγάνας που γίνονταν εκείνη τη στιγμή και των ρητών πραγμάτων που λεγόντουσαν και ένας το σχεδιασμό, τα ονόματα του, οι άνθρωποι σε θέση ευθύνης και εξουσίας και είναι πολύ φιλογικό να δέχονται την σάτυρα.
Και ακόμα και αν θέλει μια εξήγηση, ας πούμε, η σάτυρα αυτή. Αλλά παίζει και το πρόσωπο που την κάνει αυτή η σάτυρα. Δεν ανήκω εγώ σε κάνα χώρο ή η ζωή μου ή η ύπαρξή μου οδηγεί κάποιον να πιστεύει ότι υπάρχει πιθανότητα από ένα σύμπαιο με την επιθυμότητα Αν σου δεν επιθυμούν την καταπίεση και τον κατακαιματισμό της κρίσης του λαού και της συνείδησης μας Τώρα που είπες αυτό, σημήθηκα κάτι που είχες πριν ότι ξέρετε... Μπορεί ένας άνθρωπος ο οποίος συγκινείται με τη σημαία να μην είναι φασίστας και ένας άνθρωπος ο οποίος κατεβαίνει στις πορείες να μην θέλει να σπάσει είναι η Αθήνα. Υπάρχει αυτή έχουμε τη δυνατότητα στη χώρα μου να έχουμε έναν χώρο όπως γουστάρουμε εμείς και να μην μας επιβάλλεται ο χώρος από τους δημοσιογράφους και από ένα φύγημα που δεν είναι δικό μου. Το έχω αυτό το δικαίωμα.
Ναι. Αυτό που λες δεν σημαίνει ότι είμαι ελβετόψυχος και εισαποστάκης. Ενώ αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω απόψεις και δεν έχω συγκεκριμένες θέσεις για πράγματα. Απλά ζούμε σε μια εποχή και εγώ έχω ας πούμε κάπως ενηλικιωθεί καλλιτεχνικά σε μία δεκαετία στην οποία υπάρχει τρομακτική πόλωση και καλλιτεχνική και κοινωνική.
Το πιστεύω αυτό που σου λέω ότι μπορεί να συμβαίνουν ταυτόχρονα πράγματα που δεν είναι αντικρουόμενα. Δεν είναι αντικρουόμενο να θέλεις να οδηγηθείς προς την ενσυναίσθηση με άλλο τρόπο. Γιατί νιώθω ότι υπάρχει σκοτάδι. Και αυτό το σκοτάδι ενισχύεται από την πόλωση και ενισχύεται από τον διχασμό. Είχες υπερκινητικότητα.
Πολύ μεγάλη. Από τη φε έτσι λένε οι φίλοι μου. Έμεινε. Και τι σου άρεσε όταν ήσουν παιδί. Μου άρεσαν τα σπορ πάρα πολύ. Όλη μου τη ζωή. Αν θέλω να έχω γίνει αθλητής, σε παντονατίας οπωσδήποτε. Και μου άρεσε αυτή η ελευθερία το να τρέχω έτρα από τα συνέχεια. Ενώ δεν έχουμε κανέναν εξής. Δεν υπάρχει κανένας καλλιτέχνης στην οικογένεια.
τέχνη στην οικογένεια, ούτε ο μουσικός, ούτε ηθοποιός, όσο και να έχω ψάξει. Όχι ακριβώς έλεγα ιστορίες, αλλά κάπως με βάζανε στη μέση να χορεύω, να τραγουδάω, να κάνω βλακίες για να γελάνε από μικρό. Και κάπως αυτή την προσοχή, κάπως την ήθελα. Αλλά δεν είναι ότι την είχα δει κάπως στην οικογένειά μου. Αυτό θυμάμαι. Τώρα που με ρωτάς, σαν να κάνω ψηφοδραβία, σίγουρα δεν έχω ξαπλώσει.
μια εαυτά σου μιλάω. Μπαίνοντας στην εφηβεία πότε αρχίζεις να σκέφτεσαι τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις και τι σκέφτεσαι τότε. Και πέρα του σκέφτομαι τι θα γίνει όταν μεγαλώσω. Αλήθεια το λέω. Κοίτα, νομίζω είχα μια φοβία πολύ να παραδεχτώ τι θέλω να κάνω. Πολύ αργότερα, αφού μπήκα στο πανεπιστημίο, που άρχισα να ασχολούμαι με άλλα πράγματα, άρχισα να λέω μήπως λίγο να δοκιμάσω αυτό το πράγμα.
Στο πολιτικό μου έσπουλα σαν αυτιλιακά και ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο. Δεν είχα καμία προοπτική να ασχολούμαι με την τέχνη και πολλοί θα σου έλεγαν ότι ούτε τώρα ασχολούμαι με την τέχνη αλλά θέλεις πάντως να προσπαθήσω να παίξω θέατρο ή οτιδήποτε άλλο. Μετά το πανεπιστήμιο πήγα σε μια θεατρική ομάδα που έπαιζα θέατρο και πήγα περιοδία πριν πάω στη σχολή και ο Νίκος Καλογερόπουλος.
Ένας συζητάτης του, ένας πολύ αγαπημένος μου φίλος που ήταν ο Βασίλης Χρυστομόγλου, που ήταν έρθανε να δουν αυτήν την παράσταση που παίζαμε, στη θεατική ομάδα του Δήμου Βούλας, είχε έρθει να με δει και μου είπε αύριο θα σε πάρει τηλέφωνο ένας μεγάλος δάσκαλος. Και εγώ λέω τι κατάλαβα, τι μου λέτε. Και με πήρε ο Καλογερόπουλος τηλέφωνο την επόμενη μέρα, που εγώ δούλευα στην Αναστολική Τηρία και μου είπε σέβη με ο Περιοδία την άλλη εβδομάδα.
Και λέω, τι παρατήθηκα, δουλειά. Τρελάθηκα, τρελάθηκα με την κοιμότητα, παρατήθηκα. Και έφυγα Περιοδία, έστεινα σκηνικά, μέσα σε ένα καλοκαίρι είπα χάρη ψέματα ότι παίζω μπαγλαμά, δεν έπαιζα καθόλου. Έκανα ότι έπαιζα και έμαθα πάνω στις παραστάσεις και με πήρε μπάλα έτσι αφότωνα και και έγιναν όλοι μου, εκείνο το καλοκαίρι, σαν να έγινε έκρηξη.
Κοίτα να δεις, έφτιαχνα κάποια τραγούδια μόνοι τους. Δεν είχα ξαναδεί άνθρωπο που έγραφε τραγούδια, δεν την είχα δει από κοντά. Και μου φάνηκε κάτι πανέστειο, μεγάλο περπαίσιο. Τι λέεις εσύ, αυτό το τραγούδι το αγάπησες εσύ, δικό σου είναι. Νομίζω ότι είναι υπεράνθρωποι οι άνθρωποι που γράφουν τραγούδια, δεν τους είχα γνωρίσει από κοντά.
Και μπήκε τότε αυτό το μικρόβιο και πάλι μου πήρε 10 χρόνια από τότε να παραδεχτώ τη έγραφα τραγούδια. Είχες σκεφτεί ότι θα πας στην σχολή και πριν την περιοδία με τον Καλογερόπουλο. Όχι, με το που τελούσε η περιοδία Λέω, θέλω να πάω να σπουδάσω Και μου λέει μια χαρά, δεν χρειάζεται να τα μάθω όλα 35 πιάτες μου λέει έχεις παίξει Τι άλλο διάλογες Αυτές μου λέει πήγαινε Αλλά μην τα ξεχάσεις μόνο να φοβάμαι Τέτοια μου λέει Χωρίς να το φανταζόμαστε όταν κάναμε την συνέντευξη Λίγο μετά ο Νίκος Καλογερόπουλος Έφυγε από τη ζωή Και ο Πάνος ένιωσε ότι θα ήταν ωραίο να τον αποχαιρετήσουμε με ένα τραγούδι του ίδιου του Νίκου Καλογερόπουλου.
Και μάλιστα το συγκεκριμένο το «Εγώ δηλώνω μαθητής» με τους άπορους άρχοντες, καθώς συνοψίζει την φιλοσοφία της ζωής του Καλογερόπουλου. Την επιλογή να παραμείνει αιώνιος μαθητής της ζωής, του δρόμου, των ανθρώπων, αναζητώντας συνεχώς τη γνώση. Όχι όμως τη γνώση που είχαν οι αυθεντίες των διάφορων σχολών, αλλά αυτή που παίρνεις από τη ζωή, από τις εμπειρίες, από τους ανθρώπους.
να καταλάβω το σου. Και εσύ αν είσαι δασκαλός, θα σε χαρώ, να καταλάβω το σου. Εγώ δηλώνω ματιπίσσα, φιλιππόνι ποιά και ψάχνα από την απορμή να φτάσω στην αιτία και ψάχνα από την απορμή να σε κάνω Να φτάσω στην αιτία η οποία σου έχει μείνει ως κάτι σημαντικό. Υποσυνείδητα, το σιριαλόντιο Μπερζεράκ του Καραθάνου τότε ήταν σε μια περίοδο που εγώ έπαιζα σε ένα καθημερινό σιριαλ στο Μέγκα και ταυτόχρονα σε μια παράσταση όπου ήμουν μικρό κομμάτι, αλλά κομμάτι μιας αναμέτρησης με ένα κλασικό κείμενο που είχε μουσική, που είχε παραβάσεις και παρεμβάσεις, με καθόρισε κι αυτό.
Ήταν μια στιγμή που σκέφτηκα ότι μπορώ να είμαι παραπάνω από ένα πράγμα και μήπως αν μένει και δικτυόμενα βοηθάει τη δημιουργία. Οπότε μια καθημερινή σειρά από τη μία και δεν είχες το κόμπλεξ ας πούμε ότι δεν πρέπει να κάνω επιτυχία από τη τηλεόραση, θέλω να είμαι μόνο ένας σοβαρός θεατρικός. Μα δεν είμαι σοβαρός με τίποτα.
Ενώ δεν μπορεί να με πάρεις τα σοβαρά και δεν θέλω. Αλλά ξέρεις γιατί το είπα αυτό τώρα κατάλαβα για την παράσταση αυτή. Γιατί είχε γίνει κάτι. Τώρα ναι, αυτό δεν με νοιάζει. Είχε έρθει ο πατέρας μου να με δει στην παράσταση του Συρανόντου Μπεζάκη και τον πρώτη φορά που με έβλεπε στο θέατρο. Και στο τέλος της παράστασης που ήταν μια παράσταση που είχε τεράστια επιτυχία και τεράστια συναισθηματική φόρτιση προς το τέλος όπου εμείς παίζαμε τους ακολούθους του Σιρανό, τους γασκώνους, τους μαϊκητές και στο τέλος έλεγε ο Καραθάνος ως Σιρανό αντί ο αγαπημένοι μου στη Ροξάνη, πάμε στον πόλεμο να πεθάνουμε και εμείς βγάζαμε τα ρούχα μας και χορεύαμε, οδηγόμαστε στο θάνατο σχεδόν ξυσιγυμνή και σε μια βροχή η οποία έπεφτε σε ένα διονυσιακό φινάρι και ο κόσμος έκλαιγε και χειροκόταγε Και στο τέλος ο πατέρας μου με βλέπει και μου λέει «Μπράβο, υπολοπθεί ο κοινολαμμένος Απόλληλος».
Για πολλά χρόνια το έλεγα σαν αστείο. Μετά το βρίσκω, με καθόριστη, γιατί εγώ ήμουν πολύ περήφανος. Που εννοούν σε εκείνο το καθημερινό που με ήξερε η γιαγιά της γειτονιάς και μην έχει θυμηθεί μια θεία μου από το χωριό, ότι εκεί που το παιδί μας το κατάφερε και παίζει σε αυτό το καθημερινό, που δεν είχε καμία αξία, στα αλήθεια, Πέραν από τις δημοφιλίες της απαγνωρισιμότητας.
Ήμουν πολύ περηφανος που έπαιζα στο Εθνικό Θέατρο με τον Καραθάνο. Ο Λούλης και ο Πούλης τότε μιλάνε ήτανε. Ο Άγγελ του Παδημητρίου έπαιζε η γαλλινίχα της Πασχάρης. Δηλαδή σου λέω, κι εγώ ήμουν ένας περηφάνιος ότι τα κατάφερε το παιδί του και μου είπες ότι γνωρίζω σε απόλους. Συγγείωσε. Τώρα καταλαβαίνω ότι ευτυχώς δεν μου είπε τι σπουδαίος καλλιτέχνης είσαι παιδί μου.
Θα μ' είχε καταστρέψει. Για χρόνια το έβλεπα ανάποδα. Αυτό ότι είσαι γυμνασμένος θα σε ακολουθούσε και στα live όταν φωνάζουνε να βγάλεις το κοκκάμι σου. Ναι, είδες, το έβλεπεν μπροστά ότι... «Καλά, ασχολήσε με την τέχνη, αγόρι μου». Μου λέει «Χάρη Κυλιακούς, έχει να πάει μπροστά». Γίνε σεξ σύμπολ. Ναι, ναι, ναι. Καλά, σεξ σύμπολ και έντεχνο δεν πάει μαζί, δηλαδή δεν υπάρχει αυτό το.
Είναι αντικρομενές δυνάμεις, δεν πάει. Κάπου εδώ μεταξύ είχα διαβάσει, τότε με την Ματούλα Ζαμάνη, ότι «αμάν φαγωθήκατε όλοι που το κάνει, αλλά άμα το κάνει ο πάνος βλάχος, ξερογλύφεστε ας πούμε. Γιατί δεν κρυνιάζετε και για τον Πάνο Βλάχο ας πούμε αλλά το κρυνιάξατε για τη Ματουλαζαμάνη που έβγαλε την μπλούζα της, κάτι τέτοιο.
Τώρα που μιλάμε και μας ακούνε άνθρωποι που μπορεί να μην βρίσκονται στην ιδιαίτερη πραγμάτων αναγκάζομαι να πω, αν μας ακούσει κανείς ότι ο καθένας μπορεί να είναι όπως επιθυμεί στη σκηνή αρκεί να σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους και στον δρόμο και στη ζωή του και γενικά. Αυτό το θεωρώ αυτονόητο εγώ. Το ότι πρέπει να το συζητήσουμε μου φαίνεται βαρβαρότητα.
Απ' την άλλη, μου φαίνεται ότι ίσως πρέπει κιόλας. Γιατί δεν έχουμε κατακτήσει ακόμα την πορεία, ένας άνθρωπος όπως και να είναι να εκφράζει σε σκηνή, να χορεύει, να υδρώνει, να ντύνεται, να γδύνεται και αυτό να μην έχει καμία σχέση με το τι καταθέτει σαν έργο του. Κανένα φορά μπορεί να το υποστηρίζει το έργο. Είναι ηθικό το θέμα του καλλιτέχνη το τι θέλει να δώσει.
Γιατί καμιά φορά αλλιώς πας ντυμένος στην εκκλησία, αλλιώς πας ντυμένος σε ένα πάρτι, δεν πας με τα ίδια ρούχα, αλλιώς είσαι στην παραλία, αλλιώς πας να θες να αγωγητεύσεις έναν άνθρωπο, αλλιώς πήγανε οι Έλληνες στην Τροία, πήγανε με το δούλιο ύπο. Μπορεί κάποιος να θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή την κινούμενη καυλάντα και το χορό για να φέρει ένα άλλο μήνυμα και να μην το φέρει στημένος και να πει τις αγάπησέματα.
Μοιάζει να έχει παντός συνηθίσει τα σχόλια είτε δεν φοράει το πουκάμισό του στα live είτε φοράει πουκάμισο αλλά ενοχλεί επειδή είναι ακριβό. Στον Νίκο Χατζηνικολάου θα έλεγε Μου έχεις κάνει σήμερα μια προσβολή. Ποια? Ε, δεν έβαλες το ακριβό πουκάμισο μου έρθες με ένα φτηνό μπλοζάκι. Δεν είναι φτηνό. Γιατί το έκανες. Είναι πανάκριβο.
Το αφήγημα ήταν γιατί φοράει ακριβό που κάμισο ενώ είναι αριστερός. Ναι, γιατί έχω βάλει υποψήφιες με πολλά κόμματα και γιατί είμαι αριστερός, γιατί έχω τραγουδήσει σε φεστιβάλ. Αυτό είμαι αριστερός. Λοιπόν, είπα ότι όταν ένας άνθρωπος στη χώρα βγάζει χρήματα είναι δεξιός, όταν δεν βγάζει αυτόματα είναι αριστερός. όταν προσέχει φοράει είναι ψώνιο, όταν φοράει τη τηλέφωνα να τη φορτιζ τη τη τη και ποτέ δεν τον ρωτάμε αν είναι άνθρωπος αν μπορεί να φορά τη τη τη Δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχει φθόνος πίσω από κάποια επικριτικά σχόλια.
πάντως ο κωμικός Μιχάλης Πρέκας είχε κάνει ένα πετυχημένο χιουμοριστικό βίντεο μιλώντας για τον εκνευριστικά αψεγάδιαστο Πάνο Βλάχο με υπότιτλο κάποιος να ξεματιάσει τον Πάνο Βλάχο. Με εκνευρίζει τελειότητα του Πάνου Βλάχου. Τραγουδάει καλά. Τραγουδάει. Είναι καλός τοποιός. Τραγουδάει. Είναι ωραίος. Τραγουδάει. Στο σίξπακ του μπορείς να κάνεις μάθημα ανατομίας.
Τραγουδάει. Είναι όλες οι ωραίες καλοκαιρινές εμπειρίες που έχω σε άνθρωπο. Για να υπάρξει σημαντική δικαιοσύνη και να έχουμε ελπίδα όλοι οι υπόλοιποι, πρέπει ξέρω εγώ να βρω μάνα κρέα τα πόδια του. Στα σχόλια του Reel του Μιχάλη Πρέκα, κάποιος προσθέτει ότι είναι μαραθωνοδρόμος, τριαθλητής, αλλά κάποια βρίσκει ένα θεωρητικά αρνητικό.
ψυχρεμία γράφει, είναι κοντός και ο Πρέκας απαντά, ε όχι και κοντός στο 1.78 για έναν από τους λόγους όμως που μπορεί να επικριθεί είναι μάλλον σίγουρο ότι δεν φταίει ο ίδιος του λέω πως μου τη δίνει λίγο η προβολή που ακούσια έχει από site και χρήστες των social media που κατά τη γνώμη μου υπερβάλλουν και στη δική του περίπτωση και στην περίπτωση του σκηνοθέτη Σωτήρη Τσαφούλια ανακηρύσοντας κάθε σωστή συχνά δήλωση σε σοφία του αιώνα.
Το παίρνουν και το παχετάρουν κάπως σαν ότι όποτε είπε ο μεγάλος... Έχεις παρατηρήσει αυτό που σου λέω, τι γίνεται, ότι... Όχι μόνο το έχω παρατηρήσει, ο λόγος για τον οποίο δεν μιλάω δεν είναι ούτε γιατί είμαι snob, ούτε γιατί δεν έχω πράγματα να πω. Πίστεψέ με, είμαι τέτοιος παραλαπίπας, μ' αρέσει τόσο πολύ να μιλάω και να ακούω και να συζητάω για τα θέματα αυτά που με αφορούν, που θα ήθελα να μιλάω να δίνω 35 συναντήρες στη μέρα για τα θέματα για τα οποία οι παραστάσεις που κάνω δηλαδή και κάνω και πολλά πράγματα και σειρές θα ήθελα να δίνω συναντήρες και να μιλάω για αυτά και να τοποθετούμε, όχι να τοποθετούμε σαν γεροδιδάσκαλος να μιλάω, τρελαίνομαι για τις συζητήσεις τρελαίνομαι ο λόγος που δεν μιλάω είναι γιατί κατάλαβα πριν από αρκετά χρόνια ότι εγώ θα λέω καλημέρα και κάποιοι άνθρωποι το θέτουν αυτό και με υποβαθμίζουν πάρα πολύ.
Υποβαθμίζουν αυτό που είμαι. Με το να υπερφωτίζει κάτι το οποίο δεν είμαι ούτε ο Παπαβασιλείου, ούτε ο Κορνήλος Καστοριάδης είμαι. Το ότι παίρνει τέτοιο φως μια δήλωση, μιλάω συμμιλέλικα, δεν ευθύνομαι εγώ για τίποτα. Σε τίποτα. Θα μπορούσα να έχω δικό μου podcast, θα μπορούσα να χρησιμοποιώ το Instagram κάθε μέρα και να μιλάω και να βάζω αράδες κάθε μέρα.
Δεν το κάνω γιατί είδατε ότι αυτό το πράγμα δεν είναι καθόλου χρήσιμο. Να σου πω και το Ισοπύριο, που μιλάει καλύτερα και με αυτό που είπα εμένα. Ε, προφανώς δεν χρειάζεται να την υποστήριξε κανείς. Ο Πίστης είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Μια υπέροχη ψυχή και ένας φοβεράν ουνεχής άντρας. Δεν είναι αγγελίνη ο άνθρωπος, καθήκη της παρελθινής.
Δεν έχουμε τη σημασία αυτή που δίδεται προς τα έξω. Απλά καλύπτουμε ένα κενό πληροφορίας που έχει ανάγκη αυτό το σύστημα της πορνογαφικής αυτοπροβολής να ταΐσει τον ένα και τον άλλο. Γίνεται ένα γνία μου. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να εξαφανιστώ πλήρως για να μην συμβαίνει. Το έχω σκεφτεί πάρα πολύ, Άρη. Θα έπρεπε να εξαφανιστώ, να φύγω.
Να μην κάνω ούτε παραστάσεις, ούτε τίποτα για να μην συμβαίνει. Δεν μπορώ να το ελέγξω. και να ξέρεις μου ζητάνε να μιλήσω και να το... να αυτό... καθημερινά. Και ο μόνος λόγος που το κάνω και αυτό είναι επειδή εκτιμώ αυτό που κάνεις και ίσως κάποιοι άνθρωποι να καταλάβουν λίγο το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Γιατί μία δήλωση, μία τάκα σε ένα φιλ δεν είναι η πραγματικότητα του άνθρωπου και ίσως καλύτερα να το γνωρίζεις πάντα τον άνθρωπο αλλά σίγουρα να είσαι πιο κοντά στην πραγματικότητα από ό,τι σε αυτή την ψευδή αυτοδιαφήμιση η οποία πουλιέται και δεν είμαι καθόλου εγώ.
Θέλω να τον ρωτήσω για κάτι ακόμα που έχει σχέση με τον Σωτήρη Τσαφούλια, με τον οποίο έχουν συνεργαστεί αρμονικά και πολύ επιτυχημένα. όμως πρώτα θυμάμαι ότι είχα δει στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το ντοκιμαντέρ του, του Πάνου δηλαδή, το 7 λεπτά ψυχής και είχα κάπως εντυπωσιαστεί που τα είχε καταφέρει ως σκηνοθέτης και ως σκηνοθέτης ερευνά την πιθανότητα να μην έτρεξε στα αλήθεια όλο το μαραθώνιο ο Σπύρος Λούις στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της σύγχρονης ιστορίας στην Αθήνα το 1896 αλλά να ήταν άλλος ο πραγματικός νικητής.
και δεν λένε. Ο Λούις Θερμάτσης. Το ερώτημα είναι πώς Θερμάτσης. Πώς έφτασε. Τι έκανε. Εξής δουλεύσα τρία χρόνια σχεδόν σε έρευνα για να το κάνω αυτό. Και ζούσα και στην Αμερική εκείνη την ιδέα, για που το καταλαβαίνεις, είχα πολύ χρόνο. Οπότε ήτανε... κάπως, ξέρεις, άνοιξε μια πόρτα ότι μπορώ να κάνω και ντοκιμαντέρ και μ' άρεσε πολύ αυτό.
Αλλά εκ τότε δουλεύα τόσο πολύ Εντάξει, τότε δουλεύαμε τόσο πολύ και αυτά τις ιδέες που έδιναν οι ντοκιμαντέρ δεν νομίζω να υλοποιηθούν ποτέ γιατί είναι δυστυχής θεαματολογίας, οπότε είναι δύσκολο να πάρουν πράσινο φως. Γιατί ήταν δύσκολο να πάρει πράσινο φως στο επτά λεπτά ψυχής? Όχι, γιατί το έκανα μόνος μου και δεν χρειάστηκε τίποτα και είναι ένα θέμα που είναι 100 χρόνια πριν.
Προσπάθησα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για τον Κεντέρ, δεν θα το κάνω από τη φέρα. Ο Λούις, ας πούμε, το θέμα του κεντέρου, το θέμα των προτύπων Το θέμα του αθλητισμού και της πρωτιάς Το πώς πηγαίνεις εκεί και πώς γίνεσαι κάτι μεγαλύτερο από ένα όνομα Πολύ ενδιαφέρον μετά πώς πέφτει, γιατί πέφτει, τι εξυπηρετεί Και πόσους διαφορετικούς ανθρώπους κουβαλάει αυτό το όνομα Που είναι πολύ διαφορετική Το κεντέρ υποκολάει ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τις εταιρείες Ότι νομικά φοβούνται κάτι Κοίτα, εγώ γενικά να ξέρεις λειτουργώ ανεξάρτητα και αυτό όμως σχεδόν στα πάντα, σε όσα πράγματα κάνω.
Δηλαδή δεν περιμένω πράσινο φως από κάποια εταιρεία. Περιμένω πράσινο φως, υποτελεί να μπορώ να τοποθετηθώ όπως θέλω για ένα θέμα. Και υπάρχουν νομικά ζητήματα, ξέρεις, στα θέματα των αποφάσεων που έχουν βγει για το συγκλημένο θέμα, που για να κάνω ένα ντοκιμαντέρ σε τέτοιο βάθος πρέπει να σου επιτρέπεται να μιλείς για όλα τα θέματα.
αλλιώς δεν έχει νόημα Είναι πολύ όμορφη στιγμή αυτή σήμερα για μένα ελπίζω να μην τη λερώσετε όχι γενικά αυτό, ελπίζω να μην τη λερώσετε και να την κρατήσετε όμορφη στη στιγμή δημιουργίας από τις σπάνιες συνθήκες που κάποιοι καλλιτέχνες μπορούν να βρεθούν σε ένα τέτοιο πλαίσιο Αναφέρετε πριν λίγο τη λέξη λερώσετε σχετικά με τη σειρά τα μέσα έχουν ελερώσει προηγούμενη δουλειά σας, αυτό εννοούσατε όχι, έχουν την τάση να ελερώνουν κάθε τι όμορφο, κάθε τι που έγινε με κόπο κάθε τι που προσπαθεί να φτάσει κάπου προσπαθεί να το υποβαθμίσετε και σας παρακαλώ αν θέλετε να μην το κάνετε αυτό, αν θέλετε δεν είναι υποχρεωτικό να θέλετε, αυτό εννοούσα Ήταν στην πρεμιέρα της σειράς 17 κλωστές, λίγο καιρό μετά το περιστατικό με τους δημοσιογράφους και τον Γιώργο Νταλάρα όταν οι δημοσιογράφοι είχαν πάει μετά από ένα αφιέρωμα στον Τσιτσάνη και ρωτούσαν τον Ταλάρα για κάποια υποτιθέμενα μπιφ με τον Ρέμο ή τον Αργυρό.
Η πέντα λαούρα θα γράψει στο Twitter. Σφυροκόπημα και από τον Πάνο Βλάχος τους αλίτες ρουφιάνους δημοσιογράφους. Επιτέλους. Νομίζω είναι οι υπερβολές που δεν θα άρεσαν και στον ίδιο. Έτσι να τους θα λένε στα μούτρα γράφει κάποιος. Τους φτύνει με τρόπο και νομίζουν ότι ψυχαλίζει. «Μη φοβάσαι πάνω μου, αυτοί σε έχουν ανάγκη, όχι εσύ», γράφουν κάποιοι.
Απ' την άλλη, άλλοι λένε «Ρε μαλάκα, ποιος είναι αυτός, ποιος νομίζει ότι είναι, ρε τι καλάμια έχει αυτός ο τόπος». Ενώ ο δημοσιογράφος Ιάσον Τριανταφυλλίδης στο YouFly θα έγραφε. Ήδη εκείνη τη στιγμή είχε χάσει το παιχνίδι γιατί πριν απ' όλα φάνηκε αμετροεπής. Ούτε επαναστάτης χωρίς αιτία, ούτε τίποτα. Απλώς αμετροεπής.
Γιατί φαντάστηκε προφανώς πως έχει το καλλιτεχνικό ηθικό ανάστημα του Νταλάρα που θα μπορούσε κάποιος να κάτσει να τον λερώσει. Από βίντεο του Ιβαν Τζαν με τίτλο «Υπέροχος Τσαφούλιας βούλωσε με κεφαλαία όσους έκραξαν τον Πάνο Βλάχο». Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος έχει χάσει 10 κιλά, δουλεύει επί 15 μήνες, έχει χάσει 10 κιλά μυϊκής μάζας, κάνει κάθε μέρα μαθήματα υπασίας, τσακαρικής και λύρας.
Και να χειλάμε και εξαιρετικό ταλέντο τώρα. Του λες έχεις 5 λεπτά, λιώς φύγαμε. Είναι πάρα πολύ πολιτικό. Άντε καλέ, σιγά. Να σας πω κάτι. Ο Πάνος είχε κάνει μια από τις καλύτερες παραστάσεις των τελευταίων δεκαετίων. τον τυχαίο θάνατο να πούνε συνέχεια στο Λιντάουτ. Δεν έχει ασχοληθεί κανείς με το θέμα. Παρά μόνο πριν ένα μήνα που βγήκε ένα άρθρο ότι χώρισε θα πείτε τι πιο σύνηθες να συμβεί.
Δεν ξέρω τι μπορεί να πει ο Ροδότσι μιας εισορευμένης στεναχώρια. Καταλαβαίνω τι λέτε. Και λίγο καιρό μετά το γεγονός οι δυο τους στο βήμα. Κάθε μέρα που μιλάμε χάνουμε και μια ελευθερία. Και εμείς ασχολούμαστε ακόμα με το τι είπε ο Τσαφούλιας, τι είπε ο Βλάχος, τι είπε ο Νταλάρας, τι είπε πριν από τον Νταλάρα. Είπε κάτι ο Νταλάρας κάτι για μένα.
Για σένα δεν είπε κάτι ο Νταλάρας. Είπε όμως η κυρία Καριστιανού σε μια επιτροπή της Βουλής. Πέχασε την κόρη της στα Τέμπη και είναι πρώτη των θυμάτων. Αυτό το βιντεάκι δεν έπεσε χθενά. Έπεσε μόνο πάνω στους Βλάχους και η πρεμιέρα μας και ο Νταλάρας. Η μάνα αυτή που τον οδηγήσαν σε μια εξεταστική επιτροπή η οποία θα εξετάσει αν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για τη δολοφονία στα ΤΕΜΠΗ.
Είμαστε εντάξει με τα ΤΕΜΠΗ, είμαστε εντάξει με την ακριβία και το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι τι είπε ο Πάνος Βλάχος δημοσιογράφος και ο Νταλάρας και τι θα πει ο Τσοφίλης την επόμενη μέρα για τα φθονίδια για να γίνει viral. Πάλι ο Ιάσον Τρενταφιλίδης. Σίγουρα ο κύριος Πάνος Βλάχος δεν έχει τέτοιο εκτόπισμα που να προκαλέσει τέτοια δημοσιότητα που θα καλύψει το δυστύχημα των τεμπών, αλλά μέσα στον πανικό του ο καθένας λέει ό,τι θέλει.
Δεν νομίζω ότι συμφωνώ με τον Μακαρίτη, τον Γιάσονα Τρένταφιλίδη, αλλά αναρωτιέμαι, δεν ήταν λίγο υπερβολή το ότι πουθενά δεν βλέπουμε και δεν ακούμε για την Καριστιανού και ακούμε μόνο για μας. Γιατί εγώ θυμάμαι υπερπροβολή της κυρίας Καριστιανού από ΜΜΕ, από site, από κόμματα, από καλλιτέχνες και από λογαριασμούς στα social που σήμερα κάνουν ότι δεν την ξέρουν.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τόσο σημαντικό έτσι ώστε να πιστεύω σε θεωρίες συνωμοσίες εναντίον μου. Δεν βρίσκονται κάπου στη Συγκρού κάποια άνθρωποι που λένε σήμερα τι έχουμε να κάνουμε, προϋπολογισμό, εκείνο το ζήτημα με τις φωτιές και πώς να καταφέρνουμε τον πάνω βλάχο. Όμως υπάρχει κάποια διοχέτευση πληροφοριών μέσα από συγκεκριμένα μέσα, τα οποία διοχετεύουν μια συγκεκριμένη ιδεολογία.
Στα πάνελ το πρωί, για το τι συζητάνε τα πάνελ, για το αν έχουμε πολιτικά τοξ σοους αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση, για το αν έχουμε 150 τρόλ, αν έχουμε accounts τα οποία εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς. Αυτό ισχύει. Άρα από τη στιγμή που ισχύει αυτό, τον ηλίθιο ουγ ατάλλαντο αναρχοάπλητο Πάνο Βλάχου ή τον υπερουάου Άρη Δημοκίδη αν εξυπηρετεί κάτι θα τον χρησιμοποιήσουν.
Όχι ότι έχει κανένα σημασία ο Άρη Δημοκίδης ή ο Πάνος Βλάχος ή ο Ρωσότης Τσεφούλας. Εάν εξυπηρετεί τη συγκεκριμένη στιγμή το αφήγημα τάβε δεν του λέει ότι υπάρχει σύστημα φοβερό γιατί δεν υπήρχε τότε φοβερό σύστημα δεν θα έκαναν ποτέ τις εκλογές ενδεχομένως οι κυβερνήσεις. Αλλά χρησιμοποιείται κάτι, όχι απαραίτητα για τον αποπροσανατολισμό.
Ο αποπροσανατολισμός είναι, να σου το πω χρυκάδρα και δεν ντρέπομαι να σου το πω, είναι ο μοναδικός σκοπός και στόχος. Είναι ο αποπροσανατολισμός. Με οποιονδήποτε τρόπο. Από το να πάω κάπου και να έχω γυαλιά μέτα, όπως ο κύριος Σαδώνης Γεωργιάδης, Αυτό ο στόχος είναι ο προσανατολισμός. Δεν είναι ο προσανατολισμός. Δεν θέτει η κυβέρνηση και οι άνθρωποι οι οποίοι εκμεταλλεύονται και εξουσιάζουν αυτόν τον τόπο, το δημόσιο καλό, σαν προσανατολισμό.
Το content που παράγει ο κύριος Γεωργιάδης, να είναι καλά ο άνθρωπος, ο κύριος Πορτοσάλδη, παράγει περιεχόμενο για να το καταναλώσουμε. Και χρησιμοποιεί σε αυτό το περιεχόμενο οτιδήποτε έρχεται μπροστά του, όπως το χρησιμοποιεί και μια επιτυχημένη influencer η οποία θα χρησιμοποιήσει από το παιδί της μέχρι το ότι σήμερα έχει περίοδο, μέχρι ότι χώρισε για να μας θέσει εμάς σε θέση καταναλωτή. Δεν είναι κάτι πιο φοβερό από αυτό που προσωπίζεις ότι μας χρησιμοποιούν μην το παίρνεις ότι είναι wow παιδιά τι γίνεται. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πόλεμος. Πιστεύω ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη δουλειά η οποία δεν θα σταματήσει αυτή η φάμπρικα της προπαγάνδας και του αποπροσανολισμού.
Ανάμεσα στις άλλες κινήσεις αλληλεγγύης που έχει κάνει ήταν και όταν μετατράπηκε σε μουσικό του δρόμου για μια μέρα και έπαιξε στην Ερμού με στόχο τη συλλογή χρημάτων για τις ανάγκες του Κέντρου Υποδοχής Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίου. Η μουσική του δρόμου είναι κομμάτι της κουλτούρας μιας πόλης και απαιτούμενα αντιμετωπίζονται ως τέτοιο Θα γράψεις story την περίοδο που η Δημοτική Αστυνομία Θεσσαλονίκης επιβάλλει πρόστιμο 300 ευρώ σε άτομα που έπαιζαν με μικροφωνική εγκατάσταση Ήταν ήδη ηθοποιός και γνωστός ηθοποιός όταν τελικά βρήκε το κουράγιο να βγάλει τον πρώτο του δίσκο Σοβόμουν πάντα να εκφραστώ και να φράσω αυτά που ήθελα για το τι θα πει ο κόσμος Τότε ήταν και μια περίοδος που μόλις γινόμουν λίγο γνωστός στην τηλεόραση Νομίζω έπαιζε η μουρμούρα αν δεν κάνω λάθος Και δεν ήθελα να συσχετιστείτε ότι εγώ πάω να εκμεταλλευτώ Ντρέπομαι για αυτό που λέω, θα πρέπει να ήμουν πολύ πιο ανώτερα σκεπτόμενος Αλλά τόσο ήξερα τότε Ντρεπόμουν ότι πω όπως θα πούνε τώρα
ότι επειδή έγινε γνωστός στην τηλεόραση, πήρε μια κιθάρα και μας κάνει τον τραγουδιστή. Αυτό με έκανε πολλά χρόνια να μην εκφράζω τα τραγούδια μου, ώσπου κάποια μέρα έπαιξαν εγώ μου τραγούδι στο soundcheck της παράστησης που κάναμε στο Παλάς. Έπαιξα ένα τραγούδι μου και με ρώτησε ένας από τους μυθικούς, ποιά είναι αυτό, ωραίο τραγούδι και λέω, δικό μου.
Άντε μου, λέει, γράφεις. Λέω, ναι. Και με ήρθαν τα στήλους, τα άκουσε ο Ηλίας Μπενέτος και μου είπε να τα κάνουμε δίσκο. Τότε εγώ ήθελα να κάνω, επειδή φοβόμουνα, να το κάνω πολυσυλλεπτικό δίσκο, να τραγουδάει ο Απόστολος Ρίζος και ο Χαρούλης που μόλις τότε έχει κάνει επιτυχία και να μην υπάρχω εγώ να μη σάντα οδοποιώς.
Άλλα η τότε εταιρεία μου λέει, όχι τι υπάρχει, τι να κάνουμε, όχι εσείς, θα γίνουν πρωτά, που σε ξέρουμε και αυτά. και αποφάσισα να το βγάλω το 2015 και να φύγω, είχα αποφάσιστα να πάω στην Αμερική έτσι ώστε να μην κάποιος, να μην το ταξιδέψω κιόλας. Να πω εντάξει το έβγαλα, τελείωσε. Και ήταν η πρώτη φορά που κάποιος έβγαλε δίσκο και εντάξει θα μίστηκε.
Έκτοτε γράφω συνέχεια Εμπνέομαι οτιδήποτε μου συμβαίνει Το κάνω τραγούδι Έγραφες και στην Αμερική Ναι, ναι, ναι, πολύ Πολλά από αυτά γίνανε δύσκολα Τώρα που πες για την Αμερική Υπάρχουν κάποιοι που πηγαίνουν στην Αμερική και γυρνώντας προσπαθούν να πείσουν ότι έχουν κάνει τη μεγάλη διεθνή καριέρα κλπ. Και μετά υπάρχεις και εσύ που δεν.
Δεν γενικά μου αρέσει αυτό που το λέτε σε μένα. Δεν γενικά, είναι ωραίο αυτό. Δεν. Ένας φίλος μου μου είχε πειάρει το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι Έλληνες όταν πηγαίνουν στ' Αμερική είναι δύο. Ένα που πάνε και ένα που γυρνάνε. Τα έκανες και τα δύο. Ναι. Γενικά είμαι πολύ θεαλός στα λάθη. Κοίτα, εγώ πάντα είχα την αίσθηση ότι, ούτε αυτόν δεν τρεπώ να σου το πω, κορόιδευα τους ανθρώπους που πήγαν να κάνουν καριέρα στην Αμερική.
Και λέω, τι καριέρα να κάνεις, δεν τάρνουν. Και είδα, για να κάνω σπουδές, έτυχε να βρω μια manager, ήρθαμε να μάθω να πήγα και άρχισα να κλείνω δουλειά και να δουλεύω εκεί. Και για το τι είδα και το τι έζησα, μπορώ να σου πω, είμαι πολύ ευγνώμη γιατί με καθόρισε καλλιτεχνικά, όχι εμπορικά. οποιαδήποτε τέτοια μετακίνηση και διάλυση του εγώ είναι νομίζω υποχρεωτική δεν έχει να κάνει με το να πεις στο κανέναν ότι αξίζω να είμαι νούμερο ένα στα Βαλκάνια δεν υπάρχει νούμερο ένα δεν υπάρχει με τον εαυτό σου είναι η μάση αλλά είναι μαγικό μακάρι να μπορούσα να το πω με καλύτερα λόγια το πόσο σε διαμορφώνει το ότι είσαι σε ένα πλαίσιο που είναι αδύνατον να πετύχεις κάτι ή να τερματίσεις κάτι, δεν τερματίζεται η τέχνη και δεν τερματίζεται και αυτό που είναι ένα σύστημα το Hollywood ή όλο εκεί το πράγμα όπως το μεγάλο που μόνο καλό μπορεί να σου κάνει να σου ανοίξει τους οριζόντες που να σε κάνει πολύ πιο περίεργο να σου δώσει τον τρόπο εργασίας, τον τρόπο ιδεολογίας
που είναι πιο σημαντικό από το να παίξεις στην Οδύσσια ή να παίξεις εγώ το πιστεύω αυτό, ότι μπορεί να παίξεις στις μεγαλύτερες σειρές και να σε βάλουν όλα τα παιδευτικά δόκια που είναι ο πρώτος Έλληνας που έπαιξε με τον Τικάπριο. Αν σου λείπει αυτή η ιδεολογία, αυτός ο τρόπος θέασης των πραγμάτων, καλύτερα να μην έχεις παίξει με τον Τικάπριο.
Κάποια μίντια συχνά προσπαθούν να τον απομυθοποιήσουν, π.χ. αποκαλύπτοντας ετεροχρονισμένα ότι ο πατέρας του είχε διοριστεί διοικητής σε νοσοκομείο κατά την πρώτη θητεία του Άδων Γεωργιάδη. Κάτω τα χέρια από τον Πανοβλάχο κυκλοφορεί ένα story τότε. Αν είχαμε άλλους χίλιους σαν τον Πανοβλάχο, τον Τσαφούλια, την Πουφίλιο, τον Αλκίνο με δημόσιο λόγο θα ζούσαμε σε μια πολύ καλύτερη κοινωνία.
Για το θέμα μιλάει και στο πρωινό του αντένα ο ηθοποιός Χάρης Τζορτζάκης. Έχεις έλλειμμα, ένα δισεκατομμύριο έλλειμμα υπάρχει από τον πρώην ΟΑΕΔ. Ένα δισεκατομμύριο έλλειμμα. Τι είπαμε εμείς για έλλειμμα. Γιατί να ασχοληθούμε με το ένα δισεκατομμύριο έλλειμμα που υπάρχει από τον πρώην ΟΑΕΔ. Ας κολλήσουμε το στίχο του πάνω σπλάγου.
Αναρωτιέμαι αν νιώθει λίγο περίεργα όταν, ενώ έχει κάνει τόσα πράγματα, έχει παίξει σε τόσες παραστάσεις, έχει βγάλει 7 δίσκους μέσα σε μόλις μία δεκαετία, έχει γυρίσει ντοκιμαντέρ κλπ. Αν λοιπόν νιώθει περίεργα όταν τον συγχαίρουν στον δρόμο, όχι για την καλλιτεχνική του δραστηριότητα, αλλά επειδή τα λέει έξω από τα δόντια.
Ότι τα χώρνεις. Δεν πειράζει. Ότι τα... Ναι. Δεν πειράζει. Ενώ δεν είμαι εγώ αυτό και δεν χρειάζεται και να πρέπει να πάω στην Ελλάδα σε έναν έναν άνθρωπο και να τους εξηγήσω ότι πέραν από το μέσο σας ένα σακοβάλτε έχω γράψει κάποια άλλα τραγούδια που για κάποιους ανθρώπους έχουν μια σημασία να ακουστούν και να ταξιδεύουν ή δεν ταξιδεύουν.
Έχει τέτοια δύναμη η πληροφορία η οποία δημιουργεί ταυτότητα που νομίζω μπορούν να κάνουν και λάθος τα φανεία στο μέλλον ότι δεν αξίζει τον κόπο να πολεμήσω την πληροφορία που υπάρχει για εμένα. Προσπαθώ να μείνω σε μια απόσταση από αυτό και να μορφωθώ και να διαμορφωθώ από τα πράγματα που κάνω γιατί δικό μου το καλό, γιατί έχασα κάποια μαθήματα στη σχολή γιατί έκανα κυριακούς, έτσι μιλούν οι πατέρες μου οποιαδήποτε πληροφορία σε οποιοδήποτε πλαίσιο είτε είναι ηλεκτρονικό είτε είναι πραγματικό δεν καθορίζει ούτε την πορεία ούτε την αξία του κάθε ανθρώπου τα απεπραγμένα σου και τα απεπραγμένα μου και η θυκίνη και ο χαρακτήρας μου και έτσι βλέπω και τους ανθρώπους Θέλω να μπορώ να σε κρίνω για το χαρακτήρα σου και όχι για αυτό που μου είπαν για σένα.
Για το σεξουαλικό του ανατολισμό ή για το χρώμα του δερματός σου ή για το αν τα χώνεις ή δεν τα χώνεις. Αυτό με καίει. Γιατί μπορώ να βρω φρικτούς ανθρώπους σε πορεία για την Παλαιστίνη και μπορώ να βρω και καταπληκτούς ανθρώπους στην ΟΝΕΡΔ και στη ΔΑΠ και χαμένους ανθρώπους να κάνουν πορεία για την πραγματική ελληνική οικογένεια πώς το λένε.
ούτε ήρωες, αυτούς που πάνε στην Παλαιστίνη. Ήρωες βλέπω τους ανθρώπους που έχουν ένα χαρακτήρα, τα έργα τους με τις ιδέες τους έρχονται και είναι σε απόλυτη ευθεία ή όσο περισσότεροι μπορούν και τους καθορίζει ο χαρακτήρας τους και η πράξη τους. Όχι το χρώμα του δερματός του, όχι το τι φοράνε, το αν θα γδυθεί η ματούλα ζαμάνη στη σκηνή ή αν το ότι είναι ντυμένος ο Πασχαλίδης του δίνει ουσία.
ή του δίνει ουσία η ύπαρξή του και ο χαρακτήρας του και η επιμονή του και το πόσο ευρύχορος είναι και μου έδωσε έναν χώρο και μου άνοιξε το μυαλό μου και την καρδιά μου και έγινα ένας καλύτερος άνθρωπος και ίσως ένας καλύτερος τραγουδοποιός ή το ότι φοράει φουλάρι και είναι κομμουνιστής αυτό τον καθορίζει και πρέπει αυτό η εικόνα του να μας κάνει να πούμε α, δικός μου είναι ρε κομμουνιστάρας ή όχι είναι πρόμικος ή αυτός που έχει κυριακούς δεν είναι δικός μου και είναι δικός μου άλλος.
Δεν θέλω να το δω έτσι, Άρη. Δεν μπορώ να το δω έτσι. Επίσης, ένα πολύ μεγάλο μάθημα και σχολείο ήταν όλη η συνεργασία μου και η φιλία μου με τον Λάκη Τουλασδόπουλο. Τότε ήταν τελείως άλλη εποχή. η εποχή προ-social media στο θέατρο και η εποχή της μεγάλης έκτασης της κομμωδίας και των πρωταγωνιστών ήτανε, μιλάμε για άλλος κόσμος.
Δεν υπάρχει αυτή η τρέλα με το κινητό και το virality. Οπότε τότε πήρα, ξέρεις, τα πόνερα του πώς δούλευαν εκείνοι οι άνθρωποι που δούλευαν με τον ίδιο τρόπο όλα τα χρόνια και για όλες τις ιστορίες που μας λέγανε από τον Κουν μέχρι και τώρα. Ο Λάκης με έκανε αυτοσχεδιασμός δηλαδή μια τρέλα που έχω να πειράζω τα κείμενα σίγουρα ήρθε από το λαζόπουλο Τον ρωτάω αν παρακολουθεί τα νούμερα των κομματιών του στο Spotify το YouTube Εμένα δεν με έχουν παίξει καθόλου τα ραδιοφώνα της Αθήνας γενικά δεν παίζουν τα ραδιοφώνα Αυτό και από παλιά, από την αρχή πες δηλαδή ότι είσαι πολιτικοποιημένος αλλά δεν είναι το ότι επειδή είσαι πολιτικοποιημένος Όχι, δεν ξέρω αν είναι αυτό Μπορεί να μην τους αρέσει ο ανθρώπινος, δεν πειράζει Δεν το λέω ρε παιδί μου για κακό Ενώ πολλοίς ανθρώπους δεν παίζουν τα τραγούδια τους Αλλά επειδή από την αρχή δεν το είχα αυτό Δεν ήταν κάτι το οποίο επηρέαζε Το αν πηγαίνουν εμπορικά καλά τα πράγματα Δεν στο λέω από μαγιά Ότι δεν με νοιάζει δεν κοιτάω
Επειδή δεν με παίζανε Έζησα ότι είμαι ένας άνθρωπος μόνος του που κάνει κάτι ξεχωριστό Το οποίο δεν Η αποδοχή που υπάρχει Δεν προέρχεται από τα εκατομμύρια views Αλλά από αυτά που είναι Τα οποία είναι απόλυτα οργανικά Και δεν πληρώνονται από μια εταιρεία Από μια διαφήμιση από πίσω Για να τα κάνουν να τα πάνε σε αλγόριθμους Δεν με ένοιαξε ποτέ να τα κοιτάξω Έχεις όμως εκατομμύρια views και εκατομμύρια streams Εντάξει Όχι κάτι το οποίο Εξηγεί τους ανθρώπους Ο οποίοι με ακούνε και με παρακολουθούν Είχα την τύχη να μην το ελέγχω Και να μην με επηρεάζει Εκεί καταλαβαίνεις, εκεί νιώθεις την επιτυχία, δεν είναι απλά ένας αριθμός.
Είναι και λίγο παλαιομοδίτικο αυτό που θα σου πω, γιατί η μάχη για την επιτυχία της εικόνας και την επιτυχία της επιτυχημένης εικόνας, το ποιος θα έχει την πιο επιτυχημένη εικόνα, είναι κάτι που δεν μετράει ούτε πενταετία στην Ελλάδα. Στα τελευταία πέντε χρόνια, λόγω των social media, υπάρχει και μια μάχη για το ποιος φαίνεται πιο επιτυχημένος.
Ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει. Οπότε αυτό μεταφράζεται στο να Κοίτα έχω πάρα πολλά views τα οποία είναι πληρωμένα Κοίτα έχω καταπληκτικά βίντεο Και δεν το λέω μόνο για τη μουσική το λέω και για το θέατρο Κοίτα πόσο sold out είμαι εγώ Εγώ είμαι πιο πολύ sold out Εγώ έχω πιο καλά social media Εγώ έχω καλύτερη οικοκαστικό παράστασης Εγώ έχω ένα φοβερό βίντεο εμένα που τραγουδάω Και φαίνεται σαν να γίνεται χαμός Ενώ δεν γίνεται Ενώ δεν έχει σημασία έβγαλε και ένα κομμάτι και έχει 4 εκατομμύρια views και το τελευταίο που δει η Λιβολιά έχει ένα και το ξέρουν όλοι πώς γίνεται. Σε αυτή τη μάχη είναι πολύ παλαιομοδίτικη η κουβέντα που κάνουμε δηλαδή να μας ακούσει ένα παιδί που ασχολείται με τα social και η Μέρα Κανιακή θα μας θεωρήσει όχι boomer, δεινοσάβρους είναι παλαιομοδίτικη η τραγουδοποιία και το θέατρο. Το έχει ξεπεράσει το αν είναι καλή η παράσταση ή αν αυτός ο τύπος εκεί έχει γράψει καλά τα αγούδια.
Δημιουργείται μια φάση η οποία αυτή η φάση έχει πάει προς τα έξω στο να τσακωθούμε και να τρέξουμε σε αυτόν τον φοβερό αγώνα το ποιος φαίνεται πιο cool, πιο viral, πιο μάγκας, πιο έτσι, που ευχαριστώ ότι θα πάρω. Προτιμώ να είμαι παλαιμοδίτης. Είμαι και 40 τώρα, οπότε είμαι boomer κανονικός. Και του γίνει. Για κάποιες από τις μουσικές συνεργασίες που έχεις κάνει, το ανέφερες πολλές φορές στο Μιλτοπασχαλίδι, είναι από την Νατάσα Ποφίλιος και τον Γιώργο Νταλάρα, στο πιο πρόσφατο δίσκος.
Πώς γίνονται οι συνεργασίες, ας πούμε, πώς επιλέγεις με ποιους θα ήθελες και αν υπάρχει κάποιος που ακόμα δεν έχεις τολμήσει να πεις ή που θα ήταν τρελό όνειρο που θα ήθελες σε επόμενη δουλειά να συνεργαστείς. Τυχαίνει να ακούγε όλη μου η οικογένεια τα λάρα και να έχω έναν δίσκο του παππού μου, ας πούμε. Και τυχαίνει να ήμουν φαν του Πασχαλίδη.
Αλλά μια πιο μικρή εκδοχή μου δεν σου έλεγε ποτέ ότι... Εμένα το όνειρό μου είναι κάποια μέρα να ανέβω στο θέατρο βράχων και να πούμε ένα ντουέτο τραγούδι μας από τον Πασχαλίδη. Δεν τολμάω να το... Δεν θα τολμάω καθόλου να το ανηρεθώ. Όχι σαν αποτέλεσμα, αλλά σαν διαδικασία. Γιατί απαιτεί μια συγκεκριμένη διαδικασία το να φτάσει ο μήλτος όσο και να σε αγαπάει, όσο και να θέλει να σε βρεθήσει, να είναι συνδημιουργό ή να τραγουδήσει κάτι ο Νταλάρας ή όσο και να ταιριάζετε και να αγαπηθείτε με την Ποφίλη να πείτε ένα τραγούδι το οποίο έχει νόημα να υποθεί από εσάς τους δύο από κοινού.
Υπάρχει μια διαδικασία που φτάνει μέχρι το σημείο της συνεργασίας. Θα ήθελα να δουλέψω με τον Παπαγιάννη αν με ρωτάς. Μουσικά υπάρχουν άνθρωποι στην άδικα και στο εξωτερικό που τους θαυμάζω, αλλά δεν τολμάω να σου πω ονοματεπώνυμο, γιατί όλες τις συνεργασίες έχουν προκύψει από ένα τραγούδι που έχει γραφτεί. Εγώ ξέρεις δεν γράφω ένας Ιμπέκη που γιάννεται Ταλάρα.
Τα λαούδια που γράφουν μας γίνονται με τον Ταλάρα. Λέγεται Μαραθώνιο. Ό,τι να είναι. Πάει τώρα εσύ να εξηγήσεις ότι έγραψα εγώ ένα τραγούδι που μιλάει για το μαραθώνιο και το πόσο αυτό το πράγμα επηρεάζει την πορεία του ανθρώπου προς το να χτυπήσει τον τείχο και το τι σημαίνει ο τείχος για τους μαραθωνοδρόμους και πώς αυτό το τραγούδι σου τα αλλάζει.
Στο λέω αυτό για να σου εξηγήσω ότι δεν υπάρχει πρόθεση. Δεν είναι ένα ζεμπέκο που γράφεται κατά παραγγελία. Αλλά το ίδιο το τραγούδι από μόνο του ζητάει. και αν στη στιγμή που ζητάει το τραγούδι υπάρχει ένας άνθρωπος ο οποίος εκτιμάει αυτά που κάνω και υπάρχει αλληλεκτήνηση και θα ήθελα να πω κοινή αισθητική και κοινός ανθρωπισμός τότε συμβαίνουν τα πράγματα κάπως μόνα τους έτσι θα ήθελα να συμβούν και στο μέλλον Σαν τον μαραθώνιο είσαι μια ζωή θα προηγήσαι να πεθάνω επιτέλους πάνω στη γραμμή του τέλους Στον ψηφιακό κόσμο μπορεί να μας γίνει αιμονή το να αποδείξουμε στους άλλους ότι είμαστε καλύτεροι από ό,τι νομίζουν.
Μπορεί να γίνει μια αιμονή που μας τρώει χρόνο και ενέργεια. Ο Πανωσβλάχος μου λέει πως το να αποδεχτείς κάποιες ενίοτε και λανθασμένες ταμπέλες που σου βάζουν οι άνθρωποι μπορεί να έχει κάτι του απελευθερωτικού. Θέλω να σου πω ότι έχει μια απελευθέρωση το να σε κατηγοριοποιήσει ο Τάβι ότι α εσύ είσαι υποχείριο της Λάιφου ή εγώ είμαι αριστερός αναφορά ποιητός ή οτιδήποτε άλλο είμαι.
Η απελευθέρωση που εγώ βιώνω σε αυτό είναι ότι αφού ό,τι και να κάνω θα έχω αυτήν την ταμπέλα τότε μου αφήνει πάρα πολύ χώρο και μέσα μου να αφοσιωθώ στο αποτέλεσμα της εργασίας μου και όχι να δίνω περίπτειη ενέργεια στο να αλλάξω τα γράμματα στην ταμπέλα. αν δεν μου είχε πει ο πατέρας μου ήσουνα πιο γυμνασμένος πραγματικά σου μιλάω δεν θα είχα το χώρο να πω ναι αλλά πρέπει να έχει και νόημα το μέσα μου δηλαδή εγώ ξανά όλα αυτά τα χρόνια πολεμάω να φτιάξω και περιεχόμενο σε αυτά που κάνω και σε αυτά που είμαι επειδή υπάρχει η μαρκίζα υπάρχει ωραία γυτρίνα αλλά τα σούσα εμίδια θα παραμείνουν να είναι ρυθμιστές της ενέργειάς μας και της ευθυνότητάς μας ενώ κοινωνικά.
Το Black Mirror τα έχει πει δυστυχώς, τα έχει πει καλύτερα από εμάς, αλλά εγώ παραμένω αισιόδοξος, παρόλο την πόλη μου σχετικά με τον διχασμό που ξέρω ότι και πιστεύεις εσύ και πιστεύεις ότι τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα, δεν μπορώ βέβαια να μείνω αισιόδοξος, διότι το μεγαλύτερο πράγμα που μπορεί να ζήσει κάποιος είναι στον πραγματικό κόσμο.
Τα πράγματα που κάνω είναι παραστατικές τέχνες. Να βλέπεις κυρίως ζωντανό και εσύ μπροστά μου να συμβαίνει κάτι από κοινού. Δεν το κάνει αυτό η απόσταση. Και πιστεύω πάρα πολύ και στους ανθρώπους και στην αγάπη και στον έρωτα και ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Το πιστεύω και δεν θα σταματήσω να το πιστεύω. Νιώθεις ότι είσαι σε ένα σταυροδρόμι.
το αν αυτά που λέω δημοσίως είναι χρήσιμα ή όχι. Δεν είμαι σε σταυροδρόμι το αν θα πρέπει να κάνω αυτή τη δουλειά ή όχι. Με ενδιαφέρει λοιπόν άρα εάν είμαι χρήσιμος σε αυτά που λέω και να μην λαϊκίζομαι με τσιτάτα και με επικεφαλίδες οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν παρηγοριά και όχι σκέψη και κάποιο προχώρημα.
Σε αυτό το σταυροδρόμι είμαι γιατί έχουν υποθεί πολύ τα, δεν θα πω επαναστοτικά, αλλά η αντίδραση η αντίσταση σε κάποια πράγματα ότι κάποιοι άνθρωποι κάποιες φορές που βάλουν δεν θέλουν τη στήριξή μας. Ναι. Και τι κάνουμε, πώς προχωράμε. Αυτό σκέφτομαι, το πώς προχωράμε. Τι παραπάνω θα κάνουμε για να μην μείνουμε σε πλεμαρτυρίες, να μην μείνουμε σε γκρουπ που όλοι εμείς έχουμε τις ίδιες απόψεις και στέλνουμε ένας τον άλλον πόσο κακοί είναι οι άλλοι και πηγαίνουμε στις παραστάσεις αυτού που τα χώνει και στις μουσικές αυτήν που λέει ότι εμείς είμαστε καλύτεροι από όλους και οι άλλοι θα πάρα πεθάνουν ή το αναπόδει πώς θα έρθουμε πιο κοντά αυτό τι πρέπει να γίνει για να για να μην έχει αυτό που κάνω λαϊκισμό αυτό με προβληματίζει δεν ξέρω πώς θα το κάνω απλά το εκφράζομαι και δημοσίως και δεν ξέρω τώρα τι γεύση αφήνει αυτό αλλά είναι αλήθεια και δεν με νοιάζει να το πω είναι η σκέψη, η ανήσυχη σκέψη που αντί να επαναπαυθεί στο σουξέ του, ψάχνει τρόπους να γίνει καλύτερος, να γίνει πιο χρήσιμος,
τον ενδιαφέρει η αυτογνωσία. Και ενώ είχα ξεκινήσει με σκοπό να πάρω μια συνέντευξη, τελικά κουβέντιασα με έναν άνθρωπο, άσχετα με το αν συμφωνούσαμε ή διαφωνούσαμε, ένιωσα πως ο διάλογος και η συνεννόηση μπορεί να είναι πράγματα εφικτά σε μια εποχή που οι αλγόριθμοι ευνοούν την ένταση, τη διαφωνία και την πόλωση και αποθαρρύνουν την ειλικρινή όσο γίνεται νυφάλια ανταλλαγή απόψεων.
Τελευταία ερώτηση. Ο Μαραθώνιος τι σου έχει μάθει? Θέλω μάλλον να πω ότι είχα γι' αυτό. Είναι η καταπάτηση του κακομαθημένου εγωισμού μου. Γιατί, ξέρεις, έχει έναν ναρκισισμό το να τα καταφέρνεις τα πράγματα και μια επιβεβαίωση και όταν πετύσσουν εντός πολλών εισαγωγικών κάποια πράγματα ή αν έχεις κάποιες επιδόσεις ή αν κάνεις κάποια πράγματα να φαίνονται εύκολα χωρίς να μπορείς να το ελέγξεις, κάπως νιώθεις ότι εντάξει είμαι κάτι κιόλας ρε φίλε, μπορεί να μην είμαι τίποτα.
Εντάξει ώστε και να λέω ότι είμαι χαλαρός κι εγώ γαμάω κιόλας ρε φίλε. Δεν ξέρω αν μπορώ να βρεις αυτό το podcast σου. Μπορείς, μπορείς. Σου κάνουν μια έτριξη ναρκισισμού και εγωπάθειας και έρχεται αυτό το άθλημα και σου λέει, έλα αγαπούλα μου εδώ τι πιστεύεις Πάνουλη μου, ότι σκίζεις ε έλα, πάμε ό,τι και να κάνεις, ό,τι χρόνο και να κάνεις, όσο πιέσεις τον εαυτό σου τόσο περισσότερο θα διαλύσω το εγώ σου δεν πάει να κάνεις πέντε ώρες το μαραθώνιο δεν πάει να τον κάνεις δυόμιση όσο περισσότερο πιεστείς κάτι θα κατακτήσεις, τουλάχιστον από προσωπική εμπειρία σου, λέει, γιατί είναι ιδεολογική διαδικασία και όσοι άνθρωποι υπηρετούν αυτό το άθλημα και αυτά τα δρομικά αθλήματα τα οποία σε εξαντλούν γιατί παίρνουν από μέσα σου πράγματα τα οποία πρέπει να φύγουν και σε κάνουν πολύ πιο ελεύθερο άνθρωπο τι έχεις περί το μέσα σου θα στο πετάξω εγώ αγαπητή για. Αλλά μόνο μην μου πεις ότι είσαι μάγκας και γαμάς και δεν είσαι. Δεν θα σε διαλύσω.
Και σε ταπεινώνει και μετά ξαναγίνεται κάτι από τη ζωή και λες να αλλαγώ με μάγκας και το έβαλα στα social media ότι έτρεξα και έκανα και σου λέει δεν πειράζει εγώ εδώ είμαι πάλι, έλα είναι μια ζεστή αγκαλιά μια διάδυση και μια άσκηση ελευθερίας γιατί να ξέρεις ο Μαραθώνης είναι το μοναδικό πράγμα που οι άνθρωποι τρέχουν ελεύθερα στους δρόμους με μήνυμα ελευθερίας το οποίο στην εποχή μας που όλα είναι business και εταιρείες και λεφτά αν πάμε πίσω στο Λεκυμαντέρ που είπες και στην γέννησή του μήνυμα ελευθερίας είναι ότι είμαστε ελεύθεροι να τρέχουμε και να σκεφτόμαστε και να υπάρχουμε και να διαλύουμε το εγώ μας.
Κάπου εδώ τελειώσαμε. Στο μικρόφωνο και την παραγωγή ο Άρης Δημοκίδης. Συνεργάτης περιεχομένου η Ελένη Καλέση. Γεια χαρά! Η σκληρή αλήθεια για την Μαλβίνα Κάραλη. Πρώτη είδηση της ΜΕΣ Μας πιάσανε τον κόντο. Μια τελειογία για τη συναρπαστική ζωή μιας ξεχωριστής γυναίκας. Τέχνη μέγεθος. Απάντησε γρήγορα. Μέγεθος. Η ιδιοφυΐα, οι έρωτες, οι κόντρες, οι αμφιλεγόμενες πράξεις, το κυνηγητό από το σύστημα, το απότομο τέλος, η δημοφιλία στις νεότερες γενιές.
Είμαι σπουδαία. Είμαι τέλεια. Είμαι καλύτερη από σένα. Σκληρές αλήθειες on demand από τον Άρη Δημοκίδη. Μόνο στο lifeo.gr. Απόκτησέ το, άκουσέ το.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
