Πόσο ακραίο μπορεί να γίνει το θέατρο; Guest ο Τάσος Ιορδανίδης
SOLD OUTΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Κάθε Πέμπτη, η Γεωργία Οικονόμου και η Μία Κόλλια συναντιούνται μπροστά στα μικρόφωνα για μια κουβέντα γύρω από τον πολιτισμό και την ψυχαγωγία, χωρίς σενάριο και χωρίς περιττές αποστάσεις. Βλέπουν, ακούν, διαφωνούν, σχολιάζουν και στέκονται σε όσα πραγματικά αξίζουν να συζητηθούν. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τις ακρότητες στο θέατρο, με αφορμή το «Σεπούκου» της Ανχέλικα Λίντελ, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.
Πότε η πρόκληση αποτελεί ουσιαστική καλλιτεχνική πράξη και πότε μετατρέπεται σε αυτοσκοπό; Μπορεί το σοκ να γεννήσει αληθινό συναίσθημα ή, όταν επαναλαμβάνεται, χάνει τη ριζοσπαστικότητά του;
Καλεσμένος είναι ο Τάσος Ιορδανίδης, με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης «Θέλω να σου κρατάω το χέρι». Ο ηθοποιός και δημιουργός μιλά για το ταξίδι της παράστασης μαζί με τη Θάλεια Ματίκα, για τη μετάβασή της από την κλειστή σκηνή στα ανοιχτά θέατρα και για τις διαφορετικές υποκριτικές ποιότητες που γεννά η επαφή με ένα νέο κοινό.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ωραία! ακούμε. Η Μία, η Μία τι? Ακούμε ένα κομμάτι που μου έστειξε σήμερα το πρωί ο σύζυγος στο AI γιατί είμαι ροκού και ονειρεύομαι να κάνω κάτι στο θέατρο ή με το θέατρο δεν ξέρω. Θα σε δούμε και στη σκηνή. Η Μία, η Μία ερωτάει, βγαίνει στη σκηνή. Και λάμπει το μέταλλό της φωνή φωνή το μέταλλο. Γιάννη τι έχεις να πεις για όλα αυτά.
Έχει μείνει άφωνος ο Γιάννης. Έχει μείνει άφωνος. Η Μία, η Μία ερωτήσεις, κοφτερές, τι είναι αυτά μία καλά εντάξει είσαι τυχερή που είσαι άντρα του Δημήτρη μάλλον γίνομαι σούπερ στάρ θα το μάλλω να μου γράψει και άλλα τραγούδια θα του πω να μας γράψει μερικά τραγούδια για του χρόνου δηλαδή με το που θα ξεκινήσουμε το Σεπτέμβριο θα φέρνουμε στο Γιάννη κάθε φορά ένα τραγούδι ανάλογα με το θέμα θα είναι και η μουσική υπόκρουση δηλαδή άλλοτε θα είναι ροκ άλλοτε μπουρλέσκ, άλλοτε σουίνγκ άλλοτε πως τα λένε τα δικά σου που σου αρέσουν αυτά τα έντεχνα τα έντεχνα πες μη μου παιδιστόζα δεν ξέρω τι εννοείς, δεν ξέρω ποζάρω κι εγώ τι να κάνω λαϊκά παιδί μου ελαφρολαϊκά τέλος πάντων έκανα με καινούριο στομαχί κυρίες και κύριοι αυτό είναι το sold out ένα podcast για τον πολιτισμό όχι όπως Όχι, για τον πολιτισμό όχι όπως τον ακούσατε μόλις αλλά όπως πραγματικά είναι Λοιπόν σήμερα θα μιλήσουμε για τι Γεωργία μου Σήμερα, εντάξει μετά από αυτό το τραγούδι γιατί να μιλήσουμε
Ναι, ναι, ναι Πες τι θέλεις να πεις και τι είδες που σε ευφουσίασε Θα μιλήσουμε για σοκ και δέος Για σοκ και δέος, λοιπόν για λέγε Λοιπόν υπάρχει λοιπόν μια τίπισσα η οποία είναι η Ευρωπαία, τη λέμε εδώ, λένε Κιτσοπούλου, τη λένε Ανχέλικα Λίντελ. Δεν είχα ξαναδεί παραστασί της. Είναι από πού, από πού. Είναι Ισπανίδα. Α, οκ, Ανχέλικα.
Ανχέλικα. Σωστό, βλακώδησε ερώτηση. Όχι μωρέ, σταμάτα. Δεν μου αξίζει η έναρξη, το πρώτο τραγούδι. Λοιπόν, είχα ακούσει πάρα πολλά για αυτή, ότι είναι πάρα πολύ ακραία, ερετική. δεν είχα ξανα την παραστασή της πήγα και είδα το σε Πούκου στο φεστιβάλ Αθηνών επί Δαύρου στην Πυραιός 260 εντάξει ήταν λίγο σοκ και δέος έπαθες λίγο εγκεφαλικό όμως λοιπόν έπαθα λίγο εγκεφαλικό γιατί όλα όσα είδα ήτανε ολιγοντία κρέα για πες τι είδες να πω για την παράσταση, να πω καταρχάς ότι η παράσταση μειντρίγκαρε γιατί είχε μια προειδοποίηση περιεχομένου που έλεγε σκληρό και έντονα φορτισμένο περιεχόμενο, γυμνό, ζωντανή αιμολυψία επί σκηνής, χρήση ζωικών οργάνων, σκηνές αυτοτραυματισμού εντάξει, όπως καταλαβαίνεις το να το δω να δω αυτή την προειδοποίηση και να μην πάω είναι κάτι που δεν δεν γινότανε. Εγώ για αυτό δεν ήρθα επειδή είδα αυτή την προειδοποίηση Εσύ για αυτό, ενώ στο είπα όποτε πήγα το είδα μπορώ να πω ότι είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θεάματα που έχω δει
τον τελευταίο χρόνο τι να σου πω τώρα για αυτό το έργο, θες να σου πω τι είδα καταρχάς, όχι, πριν μου πεις τι είδες γιατί μου έχεις πει λίγο αλλά θέλω να το ακούσει και το κοινό σου έτσι θα τα πεις με τις λέξεις που πρέπει θέλω να μου πεις την υπόθεση τι ήταν αυτό το έργο λοιπόν, λέγεται Σεπούκου και είναι ένα έργο που συνδυάζει θέατρο, performance ποιησή, τελετουργία αναφέρεται σε έναν Ιάπονα λογοτέχνη, συγγραφέα τον Μισήμα, ο οποίος είναι μια της πιο ενιχματικές προσωπικότητες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Δηλαδή αν τον γκουγκλάρεις τίποτα και εγώ στο Wikipedia το είδα είδα ότι είναι ένας που τον χαρακτηρίζουν εθνικιστή και αριστουργηματικό.
Αυτά. Αυτός λοιπόν ο κύριος το Νοέμβριο του 1970 ύστερα από μια αποτυχημένη προσπάθεια να αφυπνίσει την Ιαπωνία και να επαναφέρει συμβολικά την αυτοκρατορική εξουσία τι έκανε. Αυτοκτόνησε τελετουργικά με σεπούκου δηλαδή με χαρακύρη μετατρέποντας τον ίδιο του το θάνατο σε μια ίστατη καλλιτεχνική και πολιτική πράξη. Αυτό ήλπιζε.
Έρχεται λοιπόν η Ισπανίδα σκηνοθέτρια η Ανχέλη Καλίντελ και τι κάνει. Τον έχει θεοποιήσει τον Μισήμα, αυτόν τον Ιάπονα και λέει μέσα στο έργο του έχει ανακαλύψει το φως στο αληθινό, ερωτισμό, μορφιά, θάνατο και πάνω σε αυτή τη φιλοσοφική και αισθητική σχέση της ίδιας με τον Ιάπωνα συγγραφέα, χτίζει μια παράσταση που παίρνει τη μορφή επικίδιου ύμνου αφιερωμένο όχι μόνο στον Μισήμα αλλά και σε όλους όσοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με το όριο της ύπαρξής τους.
Καταρχάς να σου πω ότι ο λόγος για τον οποίο αυτοκτόνησε ο Μισήμα, δηλαδή το ότι δεν επανέφερε την αυτοκρατορική αυτή στην Ιαπωνία τέλος πάντων μου αρκεί για να πω εντάξει δεν πειράζει καλά έκανε και αυτοκτόνησε εγώ τώρα ό,τι και να λέω θα στο αποδομώ παρότι έχω ένα βαθύ σεβασμό και θαυμασμό στους Ιάπωνες να το πω αυτό δηλαδή όλη τους αυτή η φιλοσοφία αφήνει πολύ συχνά άφωνη επίσης η αισθητική τους η αισθητική τους είναι υπερόχεια Τι να συζητήσουμε τώρα για τη αρχιτεκτονική Α, by the way Να βάλουμε μια παρένθεση Είδες ότι έβαλα μια φωτογραφία της Ναόμι Οσάκας Στο Βίμπλεντον Λοιπόν, αυτή Είναι η Απονέζα ταινίστρια Πρωταθλήτρια Πρώτη φορά την ακούω Είναι το δικό μου είδωλο μόδας Fashion icon στα αγγλικά Οι εμφανίσεις Είναι μυθικές Δεν διανοήσω Τη φοράει μέσα στα γήπεδα Και από κάτω έχει τη στολή της Πρέπει να τη δεις Ακόμη και αυτό Νομίζω ότι μόνο εκείνη Θα μπορούσε να το κάνει Και μια που πιάσαμε τη μόδα Σε έχω βγάλει λίγο από το θέμα Το είδες έτσι από μόνη μου
Να πούμε ότι Ένας από τους μεγαλύτερους σχεδιαστές Της ιστορίας είναι ο Γιώζη Γιαμαμώτο Η άπονας Ξέρω μόνο αυτόν με το άρωμα εκείνο Τον Ισέη Μηγιάκη Ναι και αυτός έκανε αυτά τα πλυσέτα εκπληκτικά που ήταν πολύ χαρακτηριστικά στην μόδα. Ποιος ο Γιαμαμώτο. Ο Μηγιάκη. Α ο Μηγιάκη. Αλλά για το Γιαμαμώτο τώρα τι να σου πω μιλάμε για μεγάλο καλλιτέχνη θα σου τα δείξω όλα αυτά εικόνα μετά.
Ωραία. Να επιστρέψουμε σε αυτό που είδα. Στον μισήμα ναι ναι. Ελεύθερος συνειρμός σήμερα το podcast αλλά το αξίσει νομίζω γιατί μπήκαμε δυναμικά με την τραγουδάρα σου. Λοιπόν, για πες Οπότε έρχεται λοιπόν η κυρία Λίντελ Με το που βγαίνει στη σκηνή Ξεγυμνώνεται Πετάει το στήθος της έξω Μας θυμίζει αυτό λίγο λέει έναν Κιτσοπούλου Και μας λέει πως αυτοκτόνησε Μας βγάζει, μας κάνει μια λεπτομερή περιγραφή Να μην τα απολυλογώ και κουράζω Στην παράσταση αυτή Και τι δεν είδαμε Είδαμε όντως Ζωντανή εμολυψία επί σκηνής Βγήκαν δηλαδή δύο νοσηλεύτριες, πήραν αίμα από τους πρωταγωνιστές, τη Λίντελ και τον Ιάπονα, ένωσαν μετά σε ένα κύπελο τα αίματά τους, τα έριξαν έτσι μπροστά σε ένα λευκό πανί, μας τα έδειξαν και αυτά.
Εντάξει, οκ μέχρι εκεί. Πολύ ωραίο. Εντάξει, να μην σχολιάσω τη γύμνια που είδαμε, ανδρών και γυναικών, αυτό είναι όμως κάτι συνηθισμένο. Έχουμε ξαναδεί. Το έχουμε ξαναδεί. Μετά όμως βγάζει λοιπόν η Ανχέλη Καλίντελε ένα μεγάλο κομμάτι σηκώτη ή όλο το σηκώτη, το οποίο ήταν αληθινό σηκώτη, δεμένο με μια λυσίδα και γυμνή πάνω στη σκηνή άρχισε να το χτυπά πάνω στα γεννητικά της όργανα.
Στη συνέχεια το εναπόφεσε κάτω στο έδαφος και άρχισε να αυνανίζεται πάνω σε αυτό το σηκώτη. Θέλεις εδώ να κάνουμε μια... Τι να κάνουμε τώρα εδώ... Τι συμβολίζει αυτό, πες μου. Δεν ξέρω ακριβώς τι συμβολίζει. Σίγουρα ήταν ένα νεκρό σώμα ενός ζωντανού οργανισμού. Ήταν ένα σχόλιο στον αυνανισμό του θανάτου. Δεν ξέρω πραγματικά. Ήταν κάτι ποιητικό όμως αν το δεις έτσι.
Εσύ θέλεις να το δεις έτσι Εγώ το βλέπω σαν ένα συγχαμένο προκλητικό ανόφελο πράγμα το οποίο δεν αποτελεί για μένα καμία πρόταση είναι απλώς ένα σοκ για να προκαλέσει σοκ και να συζητηθεί μια τύπισσα που ίσως δεν μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο από αυτό Εγώ έτσι το βλέπω την υπερβολή όμως στο θέατρο για να το ανοίξουμε λίγο Τη βλέπω έτσι Δηλαδή αν είναι να μου προκαλέσεις συνέστημα Επειδή φτάνεις σε τέτοια άκρα Δεν με συγκινείς Νομίζω ότι έχεις ανυκανότητα να μου προκαλέσεις συνέστημα Με κάτι πιο ουσιαστικό και βαθύ Ναι το καταλαβαίνω αυτό Καταλαβαίνεις τι εννοώ αυτό Κοίταξε αυτό ερίζουν και οι κριτικοί απέναντι στη Lidl Δηλαδή για πολλούς η Λίντελ παραμένει πιο συνεπής εκδοχή ακραίου θεάτρου ακριβώς επειδή δεν εξοραίζει τίποτα, δεν ρομαντικοποιεί τίποτα.
Η αισθητική της οδηγεί στην πλήρη κωδικοποίηση της υπερβολής επισκηνής. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Τι άλλο έκανε. Όσο επαναλαμβάνεται αυτό το ακραίο τόσο για πολλούς αυτό το ακραίο χάνει και τη ριζοσπαστικότητά του. Αυτό λοιπόν, αυτό προσπαθώ να σου πω τόση ώρα. Το κατάλαβα, γι' αυτό στου Επίσης εδώ μπορεί κάποιος να μου Αντιπαραθέσει ότι δηλαδή Βάζεις όρια στην τέχνη Όχι δεν βάζω όρια στην τέχνη Δεν λέω ότι αυτή δεν πρέπει να υπάρχει Λέω ότι εμένα δεν με ενδιαφέρει Έτσι προς θεού Μακριά από μένα τα όρια στην τέχνη Και απαγορεύεται και τέτοια Εκτός αν πρόκειται για κάτι φασιστικό Εσένα δεν σε απασχολεί Εμένα με ιντριγκάρει πάντως αυτή η δοκιμή των αντοχών του ίδιου του θεάτρου απέναντι στο σοκ με ητριγκάρι, δηλαδή την ώρα που έφευγαν κάποιοι θεατές.
Οι περισσότεροι δεν ήταν, άνω αυτοί που έφευγαν ήταν μιας παραπάνω ηλικίας, δηλαδή 65+, το οποίο το καταλαβαίνω. Αλλά ξέρεις, μετά από τη σκηνή αυτή με το σκότη βγήκε η Λίντελη στη σκηνή και είπε κοιτώντας μας στα μάτια, ελπίζω τώρα να μην προσέξατε. Αυτό κάτι λέει. Δηλαδή, όπα λέω, κάτι έχει να πει. Τι άλλο έκανε. Καλά, τι άλλο έκανε.
Πρώτον είδαμε ζωντανοί, βγήκαν πάρα πολλοί γυμνοί επισκηνείς. Είδαμε ζωντανοί, δεν ξέρω τι να πω σε αυτό το podcast, πεολυχία επισκηνείς. Δηλαδή έβαλε το γεννητικό όργανο του συμπρωταγωνιστής της στο στόμα της. Γενικώς τοπεβόντουσαν στα γεννητικά τους όργανα. Βάζαν τα δάχτυλά τους στο στόμα. Γενικώς ήταν πολύ ακραία αυτά τα οποία βλέπαμε.
Όλα αυτά όμως είχαν να κάνουν με το θάνατο. Είδαμε λόγος, βγήκε σαν πριτσέρς και ζητούσε το θάνατο να έρθει και έλεγε ζητώ το θάνατο για αυτό το λόγο, ζητώ το θάνατο για αυτό το λόγο. Τέλος πάντων υπήρχε μια διαρκής πρόκληση και διαρκής δυσφορία. Είπες πριν, επειδή έχεις ασχοληθεί με το θέατρο πιο βαθιά από ότι εγώ και ειδικά με διεθνείς παραγωγές έχεις δει τα πάντα Να σε ρωτήσω το εξής, είπες πριν, με ενδιαφέρει πολύ η αντοχή στο θέατρο, οι αντοχές του θέατρου Αντοχές του θέατρου εννοείς, αντοχές των θεατών ή αντοχές των ίδιων των συντελεστών σε τι μπορεί να υποβάλουν τον εαυτό τους Και τα δύο. Δηλαδή και σε παραστάσεις του Γιάνν Φάμπρ έχουμε δει ακόμα πιο ακραία πράγματα και έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και πως οι ίδιοι ηθοποιοί υποβάλλουν τους εαυτούς τους σε αυτές τις δοκιμασίες και χαρακτηρίζουν αυτό που κάνουν σαν τέχνη, αλλά και πως οι θεατές μουδιασμένοι, γιατί όλοι μουδιάζουμε όταν βλέπουμε διάφορες ακρότητες επί σκηνής, κωδικοποιούμε αυτά τα οποία βλέπουμε.
Να σε ρωτήσω κάτι ειλικρινά. Μου παίρνεις συνέντευξη τώρα έτσι Ναι όχι έχει ενδιαφέρον Γιατί πειράζει Πιστεύεις ειλικρινά Ότι αυτή η τύπισσα επί σκηνής Ένιωθε Το βάθος των συναισθημάτων που νιώθε Ο θεατής ή γελούσε και λίγο μέσα της Κοιτάξτε τι θα σας κάνω Και δεν ένιωθε τίποτα Όχι και όμως δεν το πιστεύω αυτό που λες Πιστεύω ότι πραγματικά έστησε μπροστά μας Ένα χορό με το θάνατο Και σε πολλά σημεία αυτός ο χορός με το θάνατο και το φλερτ αυτό με την αυτοκτονία, είχε μία έφτραυστη τρυφερότητα μέσα του.
Δηλαδή υπήρχε μια σκηνή, είχε κάνει ένα κόλλι παράσταση, να πάμε όσοι θέλουμε κάποια ρούχα αγαπημένων μας προσώπων που έχουν φύγει από τη ζωή, είτε με αυτοκτονία είτε με άλλον τρόπο, να τα χρησιμοποιηθούν σε αυτή την παράσταση. Αυτά τα ρούχα, ένα από την Ελλάδα, είδα μια ιστορία από την Ελλάδα και άλλες από τον κόσμο Τα ρούχα αυτά των νεκρών πήγαιναν διπλωμένα δίπλα στη Λίντελ Τελείως γυμνοί, τα φόραγε, έλεγε μια ιστορία θανάτου και τα έβγαζε, τα φύλαγε Δηλαδή εκείνη η στιγμή ήταν πάρα πολύ συγκινητική Θέλω να πω ότι σε αυτή την παράσταση ήταν μια παράσταση αντιθέσεων Ήταν μια παράσταση ακραία σκληρή αλλά και ακραία ευαίσθητη Ευαίσθητο ακούω μόνο αυτό το σημείο το οποίο πραγματικά είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και είναι και μια πολύ ωραία σκέψη για θέατρο ούτως ή άλλως για παράσταση ολόκληρη δηλαδή είναι πάρα πολύ ωραίο θα μου επιτρέψεις το υπόλοιπο να μείνω στο υπόλοιπο για αυτά τα άκρα Εγώ σε προκαλώ να πάμε μαζί σε μια παράσταση της Lidl κάπου θα παίζεις στην Ευρώπη, κάπου θα βρούμε φθηνά ειστήρια
να πάμε να δούμε μαζί μια παράσταση της Lidl Θέλω πολύ τη γνώμη σου. Εντάξει. Μαζί μας λοιπόν σήμερα είναι ο Τάσος Ιορδανίτης για να ελαφρύνει και λίγο το κλίμα, διότι το βαρύναμε το κλίμα ξαφνικά, Τάσο, πριν σε πάρουμε τηλέφωνο. Ξεκινάτε περιοδία μαζί με τη Θάλια Ματήκα. Να, ξεκινάμε, έχουμε ξεκινήσει ήδη. Είμασταν στις αθηναϊκές πιάτρες που λέμε, έτσι στην Καταμιλημένη.
Ξεκινήσαμε από το Βήρονα, μετά πήγαμε στο Παπάγου και κλείσαμε εδώ προς ώρας φυλάξω τις Αθηναϊκές πιάτες με το ΒΑ και ο θέατρος στον Πειραιά. Και τώρα είμαι καθοδόν για άρτα. Ναι, πάμε στο μεδούλι δηλαδή της περιοδίας, την πραγματική περιοδία, δεν θα γυρίσεις τη σπίτσα στο βράδυ. Ναι, έχεις απόλυτο δίκαιο. Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω κάνει.
Το έχω κάνει μία φορά τα πολλή νιάτα μου. Δεν είμαι συνηθισμένος δηλαδή. Είτε γιατί οι συνθήκες δεν το είχαν φέρει βολικά ευνοϊκά, είτε λόγω υποχρεώσεων. Αλλά χαίρομαι που γίνεται με αυτή τη συγκεκριμένη παράσταση, με αυτό το συγκεκριμένο έργο, το οποίο είχε αγαπηθεί πολύ στην Αθήνα, όπως ξέρετε και εσείς. Και εύχομαι το ίδιο να συμβεί και στην περιφέρεια.
Ναι, σίγουρα θα συμβεί. είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον αυτό που κάνετε και έχει μια σημασία που πάτε παρεούλα την περιοδία που είσαστε μαζί έχει βέβαια γιατί μαζί το έχουμε δημιουργήσει αυτό πέρα το τι συμβαίνει στην προσωπική μας ζωή που είμαστε ζευγάρι ποιας χρόνια μαζί το έχουμε δημιουργήσει είναι δικό μας δημιούργημα και αν μη τι άλλο με τον πρώτο που θα ήθελα να το μοιραστώ όλο αυτό είναι με τη θάλεια γιατί και μαζί να μην το είχαμε δημιουργήσει αν ήταν είτε δικό της δημιούργημα είτε δικό μου δημιούργημα το πρώτο τηλεφώνημα το οποίο θα έπεφτε για να μιλήσουμε για την ενδεχόμενη απήχηση που μπορεί να έχει αυτή η δουλειά θα ήταν ο ένας να πάρει τον άλλον.
Επομένως όσο μάλλον τώρα που είμαστε μαζί, που συμποριβόμαστε καλλιτεχνικά δηλαδή μαζί σε αυτό το ταξίδι στην Κυριολεξία, οπότε δεν θα χρειαστεί να παίζουν και τηλέφωνα. Θέλω να σου κρατάω το χέρι λοιπόν. Ποιες είναι οι εντυπώσεις μέχρι τώρα που παίξατε σε ανοιχτά θέατρα Πώς αισθανθήκατε, πώς αισθανθήκατε το κοινό, πώς λειτουργήσε η παράσταση με το ανοιχτό θέατρο Ήταν μια έκπληξη για μας το γεγονός που ότι ενώ βρέθηκαν άλλες ποιότητες Γιατί όπως καταλαβαίνεις στον ανοιχτό χώρο βρίσκονται άλλες ποιότητες Άλλαξε το τερέν, ας το πούμε έτσι παρόλα αυτά τα συναισθήματα τα οποία δημιουργήθησαν ας πούμε στο κοινό ήταν ακριβώς τα ίδια τα οποία δημιουργούνται και στο αλφαλινάως φωτίου.
Μπορώ να σου πω ότι βρέθηκαν και διαφορετικές ποιότητες γιατί έχουμε τη χρήση των μικροφώνων αυτή τη στιγμή λόγω των ότι είναι μεγάλη χώρη και κάποια πράγματα τα οποία ενδεχομένως μπορεί να χάνονται λόγω του κώδικα υποκριτικής τον οποίο προσπαθούμε να ακολουθήσουμε τέλος πάντων για τη συγκεκριμένη παράσταση στα ανοιχτά θέατρα με την βοήθεια ας πούμε των χειλοφόνων δεν χάθηκαν ίσα ίσα αναδείχθησαν και έχει πολύ ενδιαφέρον για μας και πέρα από το πως θα την αγκαλιάσει ο κόσμος και έχει πολύ ενδιαφέρον και υποκριτικό για εμάς δηλαδή βρήκαμε καινούριο κίνητρο αν θες Σε σχέση λοιπόν τόσα χρόνια με τη Θάλια, παιδιά, γάμος τώρα πόσα χρόνια πάνω στη σκηνή του θεάτρου μαζί πόση προσπάθεια χρειάζεται αυτό ρε παιδιά δεν έχετε βαρεθεί ο ένας στον άλλον κοιτάξτε τουλάχιστον εκείνα την περίπτωση πραγματικά το έχουμε ξαναπεί και άλλες φορές και το λέμε και καθημερινά και μεταξύ μας δεν μας έχει δεν είναι κάτι διαφορετικό δηλαδή η καθημερινότητα του σπιτιού ας πούμε συνεχίζεται και στην καθημερινότητα
της θεατρικής σκηνής. Όχι φυσικά γιατί μιλάμε για δραματουργικά πλαίσια τέλος πάντων το θέλω να σου κρατάω το χέρι παρότι εμπεριέχονται μέσα και πολλά δικά μας στοιχεία από την κοινή μας την πορεία την μέχρι τώρα αλλά δεν μας ενοχληθεί ότι δουλεύουμε μαζί ίσα μας φαίνεται και πολύ επικοδομητικό και επειδή υπάρχει και πολύ μεγάλο τρόπο εργασίας τα τελευταία χρόνια είναι και μια ωραία αφορμή πραγματικά το θέατρο να βρισκόμαστε οι δυο μας οι δυο μας.
Θέλω να σου πω το εξής. Εγώ με τον άντρα μου, τον Δημήτρη Παπαδόπουλο, που είναι επίστημος γραφός και σας έχει κάνει και τον έχετε γνωρίσει με τα βιντεάκια τα ωραία που κάνατε, που απαντάτε τις ίδιες ερωτήσεις, που τα έχω δει που είναι πολύ ωραία, με κλειστά τα μάτια. Δουλεύουμε μαζί και αυτό που παρατηρώ είναι ότι αυτό που μας δυσκολεύει είναι όταν είμαστε τσακωμένοι και πρέπει να κάνουμε μια κοινή δουλειά, γιατί εμείς έχουμε ξεχωρίσει τη δουλειά.
Δηλαδή ο καθένας έχει άλλο κομμάτι πάνω του. Εσείς όμως που μπορεί να συμβεί μια ένταση μεγάλη μια μέρα, έτσι. Αυτό μπορεί να συμβεί στη ζωή ενός ζευγαριού. Όταν βρίσκεστε μετά στη δουλειά μπορείτε και το αφήνετε πίσω. Αυτό υπάρχει κάποιος μηχανισμός που λειτουργεί προστασίας. Καταρχάς θα σου πω κάτι το οποίο είναι καταρχάς θέλω να σου πω για τον Δημήτρη επειδή δεν τον ήξερα και δεν σου πλογάω τα γενιά αυτή τη στιγμή η Ισπανίζη ευγένει ανθρώπων να σαρτάς ευγενείς ανθρώπους όπως ο Δημητρής και με διέκρινα και ένα πολύ οξυδερκές χιούμορ, μια πολύ εξυδερκή αίσθηση του χιούμορ και αυτό είναι σπάνιο και να τον χαίρεσαι και να είσαι μια χαρά και να σε περνιούνται γρήγορα καβγάδες που θα έρχονται γιατί είναι αναπόφευκτο να έρχονται καβγάδες από ένα ζευγάδι Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Δηλαδή είναι αυτή η έντσι τουλάχιστον έχει τεθεί η συνθήκη ας πούμε αυτής της κοινής πορείας μέχρι σήμερα Όσον αφορά και το θέατρο, το θέατρο βοηθάει πάρα πολύ στην εκτόνωση του όποιου καβγά Και βοηθάει και πάρα πολύ στην έντονη δυναμική, καθαρά πρακτικά σου μιλάω Αν είμαστε σακωμένοι και βγούμε επί σκηνής Βοηθάει πάρα πολύ και στο να είναι πιο έντονα διατυπωμένη υποκριτικά η παράσταση στην έναρξή της Πάρα πολύ ωραία, πολύ ωραίο όλο αυτό Τι σας ενοχλεί στην κοινωνία γύρω σας Τάσο Δηλαδή όταν είστε οι δυο σας και συζητάτε για την εποχή που ζούμε Για την κοινωνία στην οποία ζούμε Έχουν και δύο παιδιά τα παιδιά έτσι Ωραία και πόσο μάλλον λοιπόν Τι είναι αυτό που σας προβληματίζει περισσότερο ας πούμε Και ως θέμα συζήτησης Τι είναι αυτό που σας απασχολεί πιο πολύ Κοίταξε επειδή είμαι και καθοδόν τώρα θα σου τα πω συγκεχημένα κάποια πράγματα που έρχονται γρήγορα γρήγορα.
Δηλαδή, αν καθόμουν και η συνέντευξη ήταν γραπτή, θα μπορούσα πολύ πιο εμπεριστατωμένα ενδεχομένως να σου αναλύσω και να σου καταθέσω πράγματα με τη μορφή που λέει points και όλα. Ένα πράγμα το οποίο με ενοχλεί πάρα πολύ είναι η αγένεια. Υπάρχει, έχουμε γίνει νομίζω, γίνει ως κοινωνία πιο αγενής. Γενικότερα. Και αυτό πιστεύω, δεν ξέρω, δεν είμαι και φαθινός παντογνώσης, νομίζω ότι οφείλεται πάρα πολύ στους έντονους ρυθμούς καθημερινότητας.
Δηλαδή, χθες είχαμε βγει με ένα φιλικό ζευγάρι και ανοίγω κάποια στιγμή το κινητό μου και μπαίνω στα mail μου. 11 η ώρα μου είχε έρθει, 11 η ώρα το βράδυ μιλάω, είχε έρθει ένα μήνυμα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας το οποίο έπρεπε να απαντηθεί από τη μεριά μου. Δεν γινόταν να μην απαντηθεί. Και μάλιστα ήμουν με τον φίλο χθες που καθόμασταν στο τραπέζι και του έλεγα τι γίνεται ρε φίλε, πού πάμε.
Δηλαδή ότι 11 η ώρα δεν είναι προαιρετικό να απαντούσα, έπρεπε οπωσδήποτε να απαντήσω σε mail το οποίο επαναλαμβάνω μου ήρθε 11 η ώρα το βράδυ. Επαγγελματικό mail εννοείς. Επαγγελματικό βέβαια. Αυτά τα πράγματα παιδιά 20 χρόνια πριν δεν υπήρχαν. 15 χρόνια πριν και 15 χρόνια πριν. Όλη αυτή η πίεση την οποία υφίσταται ο άνθρωπος στη σημερινή δυτική ειδικά κοινωνία, αλλά και, εντάξει, φαντάζομαι και στην Κίνα, οι άνθρωποι δρώνε άλλη μορφή πίεσης εκεί πέρα, και με άλλα δικαιώματα ενδεχομένως, και δεν ξέρω πού βρίσκεται κιόλας η Κίνα, να ας πω την αλήθεια αυτή τη στιγμή.
Εγώ για τον δυτικό κόσμο που βλέπω, και κατά κύριο λόγο τουλάχιστον για την Ελλάδα, σ' αυτή ζω, βλέπω μία πίεση η οποία οδηγεί στην άσχημη συμπεριφορά απέναντι στον συνάνθρωπο στην άσχημη συμπεριφορά απέναντι στο περιβάλλον στην έλλειψη σε ένα καθρεφτισμό της όποιας μας καθημερινότητας η οποία μας έχει επιβληθεί για την κακά τα ψέματα σε όλους είτε είμαστε λίγο πιο, θα μου επιτρέψετε τη φράση, δεν μιλάω για μένα αυτή τη στιγμή, έντεχνοι είτε είμαστε λίγο πιο εμπορευματικοί, είτε είμαστε κινούμαστε, στον όποιο χώρο κινούμαστε, να εντυπώνουμε και να αποτυπώνουμε, ας πούμε, δράσεις μας, σκέψεις μας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Όλο αυτό είναι μια τρέλα την οποία θεωρώ ότι ο ανθρώπινος οργανισμός δεν είναι έτοιμος να την αφομοιώσει. Αγωνιώ πάρα πολύ επειδή, όπως είπε και η Γεωργία που την άκουσα, που μας ξέρει και λίγο περισσότερο, μας έχει ανατραπεί λίγο περισσότερο, είμαστε γονείς, πράγματι μας ανατυσχύει και τα παιδιά μας αύριο μεθάφρειο. Το βλέπω και στα παιδιά μας αυτό.
Και εμείς είχαμε υποχρεώσει στους παιδιά και εμείς είχαμε δραστηριότητες στους παιδιά. Αυτό το πράγμα με τα παιδιά, το οποίο πρέπει να πάνε από τη μία δραστηριότητα στην άλλη και όχι πρέπει, ότι είμαστε ψυχαναγκαστικοί γονείς εμείς και τους το επιβάλλουμε. Εισφώνω ότι εμείς είμαστε και χαλαροί. πολύ έντονα την πολυτέλεια της βαρεμάρας που δεν έχουμε σήμερα και δεν έχουν δυστυχώς τα παιδιά μας.
Πολύ σημαντική παιδιά η βαρεμάρα. Η βαρεμάρα καταρχάς πώς το λένε βοηθάει πάρα πολύ στο φαντασιακό πλαίσιο. Το να μπορείς να επεξεργαστείς πολύ περισσότερο τον εαυτό σου. Τις ποιότητες του εαυτούς. Ή να βγεις έξω από τον εαυτό σου και να δημιουργήσεις κόσμους ξέρω εγώ. και δεν μιλάω μόνο για σε καλλιτεχνικό έπιτοδο μιλάω γενικότερα δηλαδή εγώ μικρός φαντασιονόμουν για να δώσω να καταλάβετε ότι βάζω το τελευταίο καλάτι στο ΩΑΚΑ στο τελικό Ελλάδα-Γυκοσλαβία το μπάσκετ αυτό δεν ξέρω κατά πόσο ένα σύγχρονο παιδί έχει την πολυτελεία να το κάνει και να νιώσει τα συναισθήματα τα οποία του δουλειούνται από αυτή τη φαντασίωση και φυσικά άγχος πολύ μεγάλο παιδιά κακά τα ψέματα παρότι υπάρχουν πολλοί αντικειμενικοί παραγωγές που βρισκόμαστε ας πούμε σε ένα οικονομικό τέλμα άγχος μεγάλο και για τα οικονομικά γιατί κακά τα ψέματα έχουμε πει σε μια διαδικασία που έχουμε βάλει ανάγκες σε αυτούς από τις οποίες δεν μπορούμε να απαγγιστρωθούμε πλέον και μιλάω τώρα για μια
μικρομεσαία τάξη αν θέλετε προς μεσαία φαντάσου και τους ανθρώπους οι οποίοι τα βγάζουν πέρα δύσκολα δηλαδή στο τέλος της ημέρας δουλεύεις, δουλεύεις, δουλεύεις και δεν έχεις εξασφαλίσει ας πούμε ότι ρε παιδί μου λες θα μπορώ να ζω αξιοπρεπός αν μη τι άλλο όπως θεωρώ εγώ το αξιοπρεπός και πίστεψε με όσοι με ξέρουν ξέρουν ότι καταλαβαίνουμε ο καθένας βέβαια έχει τα δικά του μέτρα και σαφά την ποιότητα ζωής όπως την γνωρίζει την αναγνωρίζει αυτό που λέμε ποιότητα ζωής αλλά δεν έχεις μια ασφάλεια ε όλο αυτό όλα αυτά με φοβίζουν. Νομίζω τα πας και χειμένα λίγο, αλλά τα πάω αυτά που έχω στο κεφάλι μου. Τα είπες και συνδέονται κιόλας και με το έργο, έτσι. Να το πούμε κι αυτό. Όλη αυτή την ανασφάλεια, όλη αυτή τη ματέωση, ειδικά του σύγχρονου άντρα στο έργο, αλλά όλο αυτό και πώς ανακατεύει τις ζωές μας και τις οικογένειές μας. Βέβαια. Είναι όλες αυτές οι ανησυχίες. Όλα αυτά. Όλα αυτά εκεί που απορροφώνται στο οικογενειακό πλαίσιο.
Εκεί πέρα το οικογενειακό πλαίσιο δείχνει αν έχει γερές βάσεις και οι γερές βάσεις είναι ότι αν αξίζει να... αν θέλουν και τα δύο μέρη κατά κύριο λόγο τα δύο μέρη, οι δύο κεφαλές να συμπορευτούν ή να μην συμπορευτούν τελικά. Και είναι κάτι το οποίο μένει αναπάντητο τελικά και στο έργο. Ναι, έτσι είναι. Στο τέλος είναι ανοιχτό το έργο, φύνεται ένα ανοιχτό ερώτημα.
Και το παίρνει ο κάθε θεατής ο οποίος έρχεται και μας θυμάται με την παρουσία του και τα επεξεργάζεται. Υπάρχουν ζευγάρια τα οποία έχουν έρθει και μας έχουν πει σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που μας βοηθήσατε να χωρίσουμε. Υπάρχουν πάρα πολλά ζευγάρια που σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που μας ευχαριστούν πάρα πολύ που τους βοηθήσαμε μέσω του έργου να επαναπροσδιοριστούν και να επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους.
Τάσο ήθελα να σε ρωτήσω μετά από αυτό το έργο γιατί αυτό το έργο καλός ή κακός κάποια στιγμή θα κάνει τον κύκλο του τι θα κάνετε με τη Θάλια είσαστε σε ένα ιστορικό θέατρο στο οποίο έλαμψε ένα θρηλυκό ζευγάρι θα ξανά είσαστε μαζί με τη Θάλια θεατρικά πως βλέπετε το μέλλον σας με τη Θάλια είτε με τον έναν τρόπο είτε είμαστε επισκηνείς είτε δεν είμαστε μαζί επισκηνείς μαζί θα είμαστε και δεν μιλάω για την προσωπική μας ζωή Μιλάω δηλαδή ακόμα και να μην υπογράφει κάποιος τη δουλειά στην οποία μετέχει ο άλλος Μαζί είμαστε Δηλαδή όποια δουλειά και να κάνουμε Εγώ σου λέω ακόμα και την παρουσία σου Καλημέρα είπαμε που κάνω ας πούμε στην έρθει την εκπομπή Όχι καραβολίδες που κάνω εκεί πέρα στις γειτονιές σας με το γεροδιδάκι Η Θάλια σίγουρα έχει μετοχή σε αυτό Δηλαδή πνευματική Και να λέω πνευματική για παράδειγμα θα δει ένα πεντάλεπτο την εκπομπή παρότι δεν σκαπάζει τίποτα από αθλητικά και θα μου πει μην κάνεις πάρα πολύ χιούμορ γιατί χάνεται λίγο η θερμοκρασία
η οποία νομίζω ότι θα πρέπει να υπάρχει στη συγκεκριμένη εκπομπή λέω ένα παράδειγμα πενιχρό τώρα θα δούμε θα δούμε αν θα είμαστε μαζί επί σκηνής στους τίτλους ενός εγχειρήματος πάντως ο κόσμος δείχνει ότι θέλει να είστε μαζί αυτό το δείχνει πολλά χρόνια τώρα με το θέλω να σου κρατώ το χέρι, του δείχνει ότι σας θέλει μαζί επί σκηνής.
Και έχετε και μια χημία ρε παιδιά, που όποιος δει την παράσταση, το καταλαβαίνει με τη μία. Πέραν αυτού Τάσο, εγώ θέλω να πω κάτι που είναι πάρα πολύ σημαντικό, ότι είστε και οι δύο, δύο άνθρωποι, που ενώ ο κόσμος σας γνωρίζει και τηλεοπτικά αρκετά, κάνετε και πάρα πολύ ωραίο θέατρο, είναι είστε στη δημοσιότητα σαν να καταφέρνετε να μην είστε στη δημοσιότητα και αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο και το λέω και το επισημαίνω γιατί γίνεται άμα θέλετε να μην προκαλείτε εσείς ηθοποιοί αυτό θέλω να πω και το σημειώνω με μεγάλα γράμματα γιατί είναι σπουδαίο αυτό που καταφέρνετε να κάνετε και είναι παράδειγμα πραγματικά έχει δίκιο η Μία σε αυτό Μία σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για τα καλά τα λόγια Γεωργία σε ευχαριστούμε που συμφωνείς με τη Μία αλλά Τα παιδιά δεν κάνουμε κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια για αυτό.
Απλώς ίσως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε και μην είμαστε πολύ εύκολα από το κέντρο μας και το πυρήνα μας. Και τα κέντρα μας και οι πυρήνες μας συμπίπτουν. Αυτό είναι κιόλας ένα πολύ ωραίο συστατικό της σχέσης με τη Θάλια. Το οποίο δεν το έχουμε επιδιώξει, έχει βγει. είμαστε λίγο ως οι δύο συγκρασίες μπορώ να σου πω και λίγο αντιτουριστική για τη σύγχρονη για το σύγχρονο εμπορευματικό δημόσιο χρηματιστήριο τι να κάνουμε έτσι έτσι διαχωρίζονται οι άνθρωποι γι' αυτό δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι ευτυχώς παιδιά καλή περιοδία καλά ταξίδια να είστε πάντα αγαπημένοι και να μας χαρίζετε έτσι ωραίες δουλειές σας ευχαριστώ και σας ευχαριστούμε πάρα μα πάρα μα πάρα πολύ για τη φιλοξενία της Ζεστής.
Και εμείς πολύ. Ήρθε η ώρα της ένοχης απόλαυσης και έχω να δηλώσω ότι μια κόλλα με κοιτάει περίεργα. Δεν ξέρω τι θέλω να πω. Ναι, ναι. Γιατί θέλω τώρα να μου πεις αφού ξεκινήσαμε την εκπομπή με αυτά τα ακραία, ποια είναι η σχέση σου με τις τσόντες. Αφού είδες παιδιότητα επισκηνή, πες μου εσύ, τσόντες βλέπεις στη τηλεόραση.
Καλά, τώρα θα σε εκπλήξω. Δεν μου αρέσουν καθόλου. Το θεωρώ ότι πιο ψεύτικο υπάρχει. Έχω δει βέβαια, εννοείται. Αλλά όχι, δεν είναι η ένοχη απολαύσή μου. Δεν πέτυχες το σημείο μου και αυτό είναι μείον σου και αυτό είναι μείον σου. Ναι, ούτε εμένα. Άρα, όχι, έχεις να με ρωτήσεις κάτι άλλο πιο σοκαριστικό. Γιατί τώρα πάει, την πατήσαμε.
Δεν έχουμε ένοχη απόλαυση σήμερα. Η ένοχη απόλαυση νομίζω είναι στη φαντασία μας μόνος. Σε ερωτικό επίπεδο, ε. Στα όνειρα ή... Στο φαντασιακό μας. Ναι. Όχι. Ναι. Ωραία, ας το αφήσουμε εκεί. Δεν πειράζει, δεν θα πούμε κάτι άλλο τρομενό. Και μην κάνουμε κάτι ακραίο σε αυτό το podcast. Εντάξει είπαμε πολλά κρε Και βάλαμε και ένα τραγούδι Ήταν λοιπόν ένα podcast Με πολλά Καινούρια Πράγματα που ακούσατε Με νεοτερισμούς Με ροκ μια κόλλα Στην αρχή ξαναβάλλετε την αρχή να ακούσετε το τραγούδι Με σηκώτια ομά επισκηνής Και ευτυχώς με τον Τάσο Ιορδανίδη Που μας είπε πολύ ωραία πράγματα Τι γλυκούλης πραγματικά και η Θάλια ευτυχώς είχαμε και τον Τάσο μαζί μας μας ακούτε κάθε Πέμπτη σε νέο επεισόδιο στα Apple Podcasts και στο Spotify μαζί το παιδί γεια σας
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
