Πού συναντιέται ο Μίκης Θεοδωράκης με τον Γιώργο Μαζωνάκη;
SOLD OUTΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο νέο επεισόδιο του Sold Out, η Μαργαρίτα Θεοδωράκη μιλά για τον θρυλικό της πατέρα, τις άγνωστες πλευρές της ζωής και του έργου του, αλλά και για τη δύναμη της μουσικής να γκρεμίζει τα σύνορα ανάμεσα στο «λαϊκό» και το «υψηλό» — μια συζήτηση που φτάνει μέχρι τον Γιώργο Μαζωνάκη, καθώς το σπάνιο χάρισμα ορισμένων καλλιτεχνών είναι να μπαίνουν, τελικά, σε όλα τα σπίτια.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
χώρους και κυρίως τις ζωές των ανθρώπων. Για αυτόν τον μυθικό άνθρωπο και καλλιτέχνη θα συζητήσουμε σήμερα με την κόρη του Μαργαρίτα Θεοδωράκη που μας έχει κάνει τη μεγάλη τιμή να είναι κοντά μας. Θα πούμε πολλά μαζί της, θα μάθουμε για τον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη. Τον πατέρα δηλαδή Θεοδωράκη. Τον πατέρα. Και θα κάνουμε και έναν εκατον ημερών μια σύνδεση ή τι λες να την κάνουμε.
Να την κάνουμε. Να την κάνουμε. Αφού την έχουμε συστήσει μεταξύ μας, να την ακούσουν και οι άλλοι τι σκεφτόμαστε. Αυτό που σκεφτόμαστε είναι πόσα κοινά σε εισαγωγικά είχε ο Μίκης Θοδωράκης με τον Γιώργο Μαζωνάκη. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό. Δύο τελείως διαφορετικές διαδρομές, δύο τελείως διαφορετικές εποχές. Δύο καλλιτέχνες τελείως διαφορετικοί που είχαν όμως ένα μεγάλο κοινό.
Μπήκαν σε όλα τα σπίτια. Ναι, είναι τρομερό το πώς κατάφερε ο Μίκης να κάνει οικία την πολλή σπουδαία μας ποίηση του Ρίτσου, του Ελίτη, του Αναγνωστάκη, να την κάνει βίωμα του κάθε σπιτιού, του κάθε Έλληνα. Ακόμα και τη συμφωνική του μουσική έτσι, τη συγκοπτηθήριζαν τα χείλη των εργατών. Ακριβώς. Και ο Γιώργος Μαζωνάκης, όπως είδαμε τώρα, να χαίρει σεβασμού, να του αποτείνουν φόρο τιμής, πολύ σπουδαίοι καλλιτέχνες, αυτοί που λέμε καλλιτέχνες του πνεύματος, σε έναν άνθρωπο που ήταν ένας λαϊκός τραγουδιστής.
Ακριβώς. Πήρε με τα θάνατον βέβαια δυστυχώς, πήρε το λαϊκό τραγούδι και το πέρασε πέρα από τα όρια της νυχτερινής διασκέδασης, σπάζοντας τα στεγανά ανάμεσα στο εμπορικό και στο έντεχνο όπως το λέμε τραγούδι. Ναι και για να μην παρεξηγηθώ, άνθρωποι του πνεύματος είναι όλοι άνθρωποι. Γιατί το είπα έτσι, απλώς το λέμε να το πούμε, να το σημειώσουμε σε πολλά εισαγωγικά το του πνεύματος, όπως λέμε το ποιοτικό, το εμπορικό κτλ.
Αλλά πραγματικά ένα παιδί του λαού μπήκε στα καλύτερα σπίτια... Των βορείων προαστίων. Και του νου και του πνεύματος. Βέβαια, βέβαια. Αυτά. Ας μην μακριγόρουμε άλλο, ας καλωσορίσουμε την κυρία Θεοδωράκη και πάμε να μιλήσουμε για τον πατέρα της. Είναι πολύ μεγάλη μας χαρά, είναι και τιμή που σας έχουμε μαζί μας, ευχαριστούμε πολύ, καλώς ήρθατε.
Σας ευχαριστούμε πολύ κυρία Θεοδωράκη. Κι εγώ ευχαριστώ. Είναι ένα πολύ συγκινητικό, για μένα τουλάχιστον, νομίζω και για σένα μια podcast. Ερχόμασταν εδώ και ακούγαμε τραγούδια του Μίκη τώρα που ερχόμασταν μαζί. Πώς να ξεκινήσουμε αυτό το podcast, από πού να πιάσουμε το νήμα πέντε χρόνια μετά το θάνατό του. Να το πιάσουμε από τη δική σας συγκίνηση, να το πιάσουμε από δύο-τρία πράγματα συναισθηματικά που θέλετε εσείς να μας πείτε.
Σε σχέση με τον μπαμπά. Ναι, σε σχέση με τον μπαμπά. Όχι σε σχέση με αυτό που ξέρουμε εμείς. Ε, πάξη, πέντε χρόνια Νομίζω ότι σαν άνθρωπος όταν πεθαίνει ο μπαμπάς και η μαμά Μετά από λίγο καιρό τους θυμάσαι μόνο με αγάπη Και κάποια νοσταλγία Ε, τώρα βέβαια ο Θεοδωράκης είναι κάτι παραπάνω για όλους Πάντα με κάνει περήφανη Ναι, είναι βέβαια επίσης επειδή ασχολούμαι με το έργο του πετέρα μου Μέσω της ορχής Τρεσμίκης Θεοδωράκης και δεν πάβω να είμαι συνέχεια δίπλα του αναγκαστικά κιόλας εφόσον κάνουμε συναυλίες βγάζουμε προγράμματα, τραγούδια και δίπλα στον κόσμο οι μουσικές του Μίκη είναι συνέχεια δίπλα στον κόσμο πράγμα που είναι πάρα πολύ σημαντικό ότι ακούγονται τα τραγούδια του το καλοκαίρι γεμίζουν τα ανοιχτά θέατρα το χειμώνα πάλι αφιερώματα είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό και σας ευχαριστούμε το κάνουμε με μεγάλη προσπάθεια γιατί δεν είναι απλό και δεν είναι ευκολό ας πούμε βλέπετε όταν ο Υιός Χατζηδάκη απαγορεύει τα τραγούδια τελικά τι γίνεται
δεν ακούγονται τα τραγούδια του Μάνου Χατζηδάκη και εντάξει εγώ που είμαι μεγάλη και εσείς που είσαστε νεότερες αλλά τον θυμόσαστε εσείς τα θυμόσαστε και ξέρατε πόσο σημαντικά ήταν τα τραγούδια και ο ίδιος σαν άνθρωπος αλλά οι νέοι που γεννήθηκαν εδώ το 2000 αδερες αφού υπάρχει αυτή η λογοκρισία τι να πω θα ξεχαστεί και ο πατέρας μου είχε πάντα όχι και στο μυαλό του καταρχήν έλεγε τι απαγορεύεται το απαγορεύεται αυτό ήταν το βασικότερο από την άλλη ο άντρα τραγούδι όταν βγαίνει δημόσια και τραγουδιέται και γίνεται και δημόσια εκτέλεση πλέον δεν ανήκει στον δημιουργό ανήκει στο λαό έτσι έλεγε ο παππάς και αυτή είναι και η αλήθεια δεν μπορεί να απαγορεύσεις ένα τραγούδι που μάλιστα το αγάπησε ο κόσμος και το τραγούδι στο χείλιο τραγούδις ανεπίστευτος θέλω να το ακούσουμε γιατί είναι η αλήθεια είναι συγκλονιστικό αυτό που έλεγε ο πατέρας σας ότι το λαϊκό τραγούδι γεννήθηκε εκεί που έσταζε ο υδρότας και το δάκρυ και είναι η απορία μου αυτή πώς ένας άνθρωπος όπως ο Μίξης Θεοδωράκης
κατάφερε να ενώσει την υψηλή τέχνη με την ψυχή του απλού λαού έβαλε στα σπίτια όλων τον Ηλίτη Κοίταξε ο μπαμπάς από μικρός είχε αυτή την ευλογία να γράφει μουσική το πρώτο τραγούδι ήταν εννιά χρονών ήταν ένας γεννημένος μουσικός στην πορεία σπούδασε μουσική δεν ήταν ένας λαϊκός μουσικός ήταν ένας συμφωνικός μουσικός με σπουδές πολύ τελειοποιημένες δηλαδή μετά που τελείωσε το Δίο Αθηνών και πήρε τα διπλώματα, φούγκες διεύθυνση ορχήστρας πήγε στο Παρίσι και έκανε αυτό με τα ντοκτορά της μουσικής και έγραφε κλασική μουσική αλλά ο πατερέων ήταν αριστερός, ήταν κομμουνιστής πάλεψε, ήταν αγωνιστής στην κατοχή κατά των Γερμανών ήταν λογαγός στο Ελλάς στον Εμφύλιο, βασανίστηκε μακρόνιζε, ήταν ένας νέος αγωνιστής Από τη μια μεριά ήταν υπάλληλοι για την ελευθερία και κατά του φασισμού και από την άλλη ήταν και ένας καλός δημιουργός.
Όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο ήταν 30 και 40 χρονών. Αυτός του πάτριψε ο πατέρας μου, δηλαδή θεώρησε ότι η τέχνη πρέπει να ανήκει στο λαό. Και αυτό προσπάθησε και έκανε. Βέβαια το θέμα με την ποίηση είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. γιατί ο Θοδωράκης μελοποίησε τόσους μεγάλους ποιητές που δεν το έχει κάνει κανείς τον μελοποίησε σε ένα δύσκολο πείμα και δύσκολο δύσκολο να το καταλάβει τάση σε νόημα και να γίνει ζεμπέκικο γίνει χασάπικο και να το πει μετά ένας αδράματος κιόλας και να το καταλάβει και να συγκινηθεί γιατί τις δικαιοσύνες η ίδια μου που λέει μην παρακαλώ σας μη λείμωσμε να τη χώρα μου όταν το τρογουδάει ο απλός άνθρωπος συγκινείται ανατριχιάζει και είναι πολύ μεγάλη ποίηση είτε στο περιγάλι το κρυφό που λέει πήραμε τη ζωή μας λάθος ένα πείμα από το καλοσυντικό ένα απλό ένα δύσκολο δυσνόητο και βέβαια δεν είναι τώρα σας είπα αυτά είναι χιλιάδες τα τραγούδια ανεβάζουν Οι τελευταίες τραγούδια ανεβάζουν το επίπεδο της σκέψης του καθένα Και δεν ήταν ενδιαφέρον το μπαμπά να είναι αυτοί που τα ξέρουν και τα διαβάζουν
Γιατί το ρίτσο και τον αλήτη, ο ρίτσος έλεγε στον πατέρα μου Πούλησα τότε λέει 80 αντίτυπα τον επιτάφιο 80 αντίτυπα και μετά όλες τα 100 μοίρια σπίτια Και καταλαβαίνανε τι τραγουδάγανε Αυτή είναι η μεγάλη δύναμη του μεγάλου ανθρώπου Όσο του μεγάλου καλλιτέχνη μόνο αυτό ακριβώς δηλαδή το είμαι επαναστάτης αλλά σπουβάζω πλασικό πιάνο στο Παρίσι που είναι κάτι που ο άλλος μπορεί να σου πει μπα τι είναι αυτό αυτό ακριβώς είναι η μεγάλη διαφορά αυτό σε κάνει τεράστιο γιατί εδώ δεν συζητάμε πια για τραγούδια συζητάμε για κομμάτια που είναι ύμνη και είναι τέχνη ταυτόχρονα και έξι και μπαμπάς έγραφε τραγούδια ερωτικά δεν μπορώ να πω αλλά είναι αυτό που είπαμε η ποιότητα με ποιον τρόπο το κάνεις και τι μηνύματα περνάς μέσα από ένα απλό τραγούδι άρα κυρία Θεοδωράκη όλα γίνονται σημασία έχει ο τρόπος κάπως έτσι να το πούμε όλα εγώ πιστεύω ότι όλοι οι λαϊκοί τραγουδιστές θα θέλουν να τα αγουδήσουν και Θεοδωράκη και Θατζηδάκη και Ξαρχάκο και Σαββόπουλο υπάρχει ένας ρατσισμός
είναι η διασκέδαση και η έντεχνη μουσική και μετά η καλή μουσική που αυτό το πράγμα ο πατέρας μου πάντα το πολέμησε δηλαδή τη δεκαετία του 60 όταν διάλεξε τον Γρηγόρη Μπιθικότσι ένα λαϊκό τραγουδιστή ο οποίος δεν είχε και επιτυχία να φανταστείτε όταν τον φώναξε στην Κολούμπια στο Λαμπρόπουλο δεν τον βρίσκανε είχε κάνει τα χαρτιά του ο Κακομύρης να πάρει μετανάστες ιδραυλικός στην Ξαβέναντα μετά βέβαια ο Πυθικός το καθιερώθηκε αλλά διάλεξε το Πεζαντζίδη τη Μαρινέλα, το Γαβαλά την Πολυπάνου, τη Γιώτα Λίδη τραγουδιστές της οδό Θηβών τους λέγανε τότε και τους είχαν λίγο προς τα εκεί και βέβαια μετά γίνανε και κλασσικοί αυτοί οι τραγουδιστές δεν μπορώ να πεις τώρα ότι είναι β' κατηγορία τώρα βέβαια η εποχή μας πιο πολύ η μουσική στην Ελλάδα είναι της ψυχαγωγίας Όμως τώρα που είπατε αυτό να βάλω στη συζήτηση το Γιώργο Μαζωνάκη σαν παρένθεση Γιατί ακριβώς αυτό το ζήσαμε από την άλλη πλευρά με το Γιώργο Και ζούμε, συγγνώμη μία, κάτι πάρα πολύ περίεργο Όλο το έντεχνο ελληνικό τραγούδι αποχαιρετά το Γιώργο Μαζωνάκη
Ποιος να το περίμενε αυτό Δηλαδή είδαμε το Γιώργο Νταλάρα, το Σοκράτη Μάλαμα, το Γιάννη Χαρούλη, το Σταύρο Ξαρχάκο τον Ορυσσέη Ιωάννου με πολύ συγκινητικά λόγια οπότε εδώ έχουμε μία αχιαστή ας πούμε αντιστήχηση δηλαδή ο Μίξος Ράκης το πνεύμα μπήκε στα σπίτια του λαού και το λαϊκό παιδί μπήκε ο Γιώργος Μαζωνάκης στα σπίτια του πνεύματος και με έναν τρόπο τέτοιο δηλαδή είναι ένας παραλληλισμός αλήθεια έχει τραγουδήσει μας είπατε έχει τραγουδήσει ένα τραγούδι του μπαμπά ελπίζω να το βάλετε να το ακούσετε θα το βάλεις να στο τέλος της εκπομπής είμαι σίγουρη ότι ο παπατέρας μου ήταν σε πιο αν ήτανε σε μικρή ηλικία ο 50ρης σίγουρα θα τον είχε καλέσει να τραγουδήσει γιατί είχε και πολύ ωραία φωνή ο θρύλος με τα περίεργα καμώματα που έκανε ήταν ένας καλός λαϊκός τραγουδιστής υπάρχει νομίζω σε όλες τις κατηγορίες του επαγγελματού που έχει μια αλληλεγγύη όταν μου είπατε ο Νταλάρας, ο Χαρούλης υπάρχει αλληλεγγύη τουλάχιστον εγώ που είμαι παιδί της τέχνης παρόλο που δεν είμαι καλλιτέχνης, είμαι παραγωγός
τη νιώθω εγώ αυτή την αλληλεγγύη που έχουν μεταξύ τους οι καλλιτέχνες Κοίτα με στα μάτια πάντα που πατώ, ράντα με καλά απόψε μην αναληφθώ. Κοίτα με στα μάτια πάντα που πατώ, ράντα με καλά απόψε μην αναληφθώ. Και σιγά σιγά κυρία Θεοδωρά και αυτό που είπατε πριν, αυτός ο ρατσισμός, Ίσως με τέτοιες κινήσεις Αυτή που κάνατε εσείς Ή όλο αυτό που έγινε με το συγχωρεμένο Το Γιώργο και τα λοιπά Να σπάει λίγο αυτό πια το ταμπού Ποιοτικός, εμπορικός Όχι δεν πάω σε αυτό το θέατρο Πάω σε άλλο Πάμε να δούμε όμως το θέατρο Πέτρας Στις 3 Δεκάτου Το αφιέρωμα Για τον Μίκη της Μικράς Ασίας Μικρά Ασία του Μίκη Θεοδωράκη Αυτό το σκέφτηκα γιατί είμαι μικρασιάτης από τις γονείς της μάνας μου μετανεσμυργή αλλά και κάτι που δεν γνωρίζει ο κόσμος μικρασιάτησα από τη μεριά της μητέρας του πατέρα ο πατέρας μου όλοι θεωρούν ότι είναι κριτικός αλλά κατά το ίμις είναι Ιωνας γιατί η γιαγιά ήταν από το τζεσμέ της Ιωνίας και μάλιστα να την πω την ιστορία με τον Παθούρο Λοιπόν ο Γιώργος Θεοδωράκης
Κρητικός Ο οποίος ήταν και λίγο συγγενής με τον Βενιζέλο Όταν πήγε Ο λίγος στρατός Στο 19 στην Ισμήρνη Ακολούθησε και Ο παππούς μου ο οποίος ήταν Η πασπιστής του Αριστίδη Στεριάδη Του είπα του Αρμοστή Το οποίο ήταν και μια αφιλεγόμενη προσωπικότητα Πήγε λοιπόν και αυτό στην Ιωνία Όμως δεν πήγε στην Ισμήρνη Πήγε στη διοίκηση στα Βουρλά Τα διοίκηση στους στρατούς της Ταβουλά Και εκεί γνώρισε τον Αντώνη Πουλάκη Ο λογιστής της διοίκησης Γίνανε φίλοι Και ο Αντώνης ήταν Ιωνας Και τις Κυριακές πηγαίνανε επίσκεψη Στον Τζεσμέο που είχε τρεις αδελφές Μεταξύ των οποίων και τη γιαγιά την Άσπα 17χρονών μια στρουμπουλή κοπέλα Της οποίη την ερωτεύτηκε ο παππούς Και την παντρεύτηκε στην Ιωνία Ο Χίο Παππούς επειδή ήταν μέλος της κυβέρνησης τότε όταν φύγανε από την καταστροφή Φύγανε ως υπάλληλος του Υπουργείου Εσωτερικών έγινε Διευθυντής Νομαρχίας της Χίου Με νομάρχη το Γιώργιο Παπαδρέου Γιατί βέβαια και ο Ανδρέας Παπαδρέου γεννήθηκε το 19 στη Χίο Και εκεί γεννήθηκε ο μπαμπάς μου γιατί λέω Χίο γεννήθηκε το 25
μετά έφυγε ο μπαμπάς φύγαν από εκεί οι διευθυντής νομαρχίας στη Μυτιλίνη πάλι με νομάρχη τον Γιώργο Πανδρέα που πήγαιναν παρέα και τι ήθελα να πω άσχετα θα το πω πάλι για τη γιαγιά αλλά ο πατέρας μου δεν έζησε σε ένα τόπο ο πατέρας μου έζησε σε 9 πόλεις δηλαδή πήγε Χίο Μυτιλίνη, Σύρο Γιάννενα, Αργοστόλη Πύργο, Πάτρα τρίπολη κατέληξη για το γυμνάσιο για αυτό ήταν και λίγο ο πατέρας ήταν και μελαγχολικός και μοναχικός και πολύ κλειστός γιατί δεν μπορούσε πάντα να έχει να κρατήσει σε ένα σημείο να έχει τους φήμες, τις μειών ήταν και άλλες υποχές τότε οπότε ανακτήσεις μια μήνα και ήταν και πολύ αισοστρεφής και γι' αυτό πολύ διάβαζε και ανακάλυψε και με την μουσική είχε τα πήματα γιατί μελοποιούσε πήματα μεγάλων ο δύο πατέρας μου όταν ήταν 9 και 10 χρονών με λοποίησε ας πούμε Μαδίλη, Παλαμά Σολωμό, Κάδο τους έβρισκες στα αναγνωστικά δεν μπορούσαν να βρει αλλού εμπάς πρωτός γι' αυτό ήταν ότι η γιαγιά ήταν η Σμυρνιά και θεωρώ ότι ο πατέρας μου κατά κάποιο τρόπο έγινε μουσικός
χάρη στη μάνα του γιατί η μητέρα του τραγούδαγε πάρα πολύ ωραία τραγούδαγε εκεί που μαγείραδε εκεί που έπλαινε τα πιάτα και μάλιστα έχουμε και κασέτες κασέτες από τις παλιές στο αρχείο του πατέρα μου που τραγουδάει γιαγιά, τραγούδια του παππού αλλά και παραδοσιακά τώρα φαντάστε ένα μικρό μήκη, ένα μικρό παιδί να φανταστείτε που είχε τη μάνα του να τραγουδάει συνέχεια και κατά κάποιο τρόπο σίγουρα διότι ο πατέρας μου λέω ότι έχει γράψει τα πιο ωραία ζεμπέκικα που έχουν γραφτεί ποτέ χάρη στα ακούσματα της γιαγιάς γιατί τα ζεμπέτικα από εκεί έρχονται είναι λοιπόν κάτι το οποίο δεν το ήξερε ο κόσμος και επειδή εγώ σας ξαναλέω επειδή είμαι μικρασιάτισσα και όσο μεγαλώνει κανείς γυρνάει πίσω στις ρίζες του και εμείς οι μικρασιάτες γυρνάμε πάρα πολύ στις ρίζες μας όπως και οι πόντιοι το όνειρό μας είναι πάντα εκεί πίσω όχι για λόγους να ξαναπάρουμε τη Σμύρνη αλλά μας τραβάει Δηλαδή τα παλιά τα χρόνια πήγαινα σχεδόν κάθε χρόνο Έκανα ένα προσκύνημα Σε αυτά τα πάτρια
Σε αυτά τα πάτρια ερδάφη Ο άλλος ο παππούς ήταν από τη Μαγνησία Πήγαινα στο χωριό του που το λένε Το λένε χορόσκιο Δηλαδή πετίνο χώρι Στον Τζέσμη παντού έχω πάει Γιατί σε τραβάει αυτό Και με πονούσε που Ο κόσμος θεωρούσε ότι ο παππάς είναι μόνο κριτικός Και αυτό θέλω να αναδείξω Και περισσότερο στους μικρασιάτες Να τους πω Να είναι περήφανοι που έχουν Ότι έχουν Το Μίκης Θοδωράκη που είναι κι αυτός μικρασιάτης Το παιδί τους Και κάνουμε αυτή τη συναυλία Η οποία είναι ένα πάντρεμα Μεταξύ των τραγουδιών του μπαμπά Και των παροδοσιακών Δηλαδή λέμε ένα τραγούδι του μπαμπά Ένα τραγούδι μικρασιάτικο Και είναι η ορχήστρα Μίκης Θοδωράκης που παίζει θοδωράκι και η ορχήστρα του Βαγγέλης Αραντίδη που παίζει παραδοσιακά και τραγουδάει ο Παντελής Θαλασσινός, η Σοφία Παπάζογλου, ο Παναγιώτης Πετράκης, ο Άγγελος Θεοδωράκης, ο γιος μου και ο Βαγγέλης Αραντίδης.
Παράλληλα η Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Δημικρασιατών θα χορεύουν. Είναι πολλοί σύλλογοι που έρχονται από όλη την Ελλάδα και θα χορεύουν στα τραγούδια τα παραδοσιακά βέβαια αλλά και σε πολλά ζεμπέτικα του μπαμπά τους ζήτησαν να φέρουν τους καλύτερους χορευτές να χορέψουν ζεμπέ για κάτι είναι φαντασμαγορικό το θέατο είναι ένα μεγάλο, μια μεγάλη τιμητική ας πούμε βραδιά αφιέρωμα μεγάλο, δεν είναι μόνο ελπίζω να έρθουν τουλάχιστον οι μικρασιάτες η πλευρά του Μίκη Θεοδωράκη που δεν την ξέρουμε είναι φανταστικό, πάρα πολύ ωραίο Μπράβο, πάρα πολύ ωραία Και να πούμε ότι στις 29 Οκτωβρίου, στο τέλος πια Οκτωβρίου Την Πέμπτη, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης Έχουμε κάτι άλλο Έχουμε τρεις ποιητές, αγωνιστές της ελευθερίας Μέσα από τη μουσική του Μίκη Ρίτσος, Λιβαδίτης και Αναγνωστάκης Και ερμηνεύουν Μπάσης, Αντωνοπούλου, Φασούλη, Πετράκης και ο Άγγελος.
Αυτό λοιπόν... Αυτή είναι η άλλη πλευρά του μπαμπά. Υπήρχαν ίσως και κυριότεροι, δηλαδή τραγούδια της Επανάστασης, της Διαμαρτυρίας. Αν και με το Μανώλη, θα ακουστούν και τραγούδια πιο υπαρξιακά γύρω από τον έρωτα. Αλλά βασικά ξεκινάμε με το ρίτσο που είναι ο Επιτάφιος. που γράφτηκε για το Μάιο του 1936 που έγινε μεγάλη διαδήλωση και σκοτωθήκανε πολλοί εργάτες και είναι αυτή η περιβόητη φωτογραφία η μάνα πάνω από τον νεκρό αδελφό γιό που τον κλαίει και από εκεί επηρεάστηκε ο Ρίκας και έγραψε τον επιτόφιο ο οποίος είναι ένα είναι ένα ορόσημο για την ελληνική μουσική όταν ο πατέρας μου τη μελοποίηση και το ηχογράφησε με τον Γρηγόρη Μπιθικότσι ο φίλος του μάνας την ηχογράφησε με τη Μνάννα Μούσχουρη που ήταν πιο με το πιάνο πιο λυρικό αλλά ο παπάς επειδή ουσιαστικά αυτά είναι μπεζεμπέτικα είπε θα βάλω μπουζούκι γνώρισε και το Χιώτη και γίνανε και πολλοί φίλοι έκανε μετά με το Χιώτη πολύ μεγάλη συνεργασία και ήθελε τον Γρηγόρη Μπιθικότσι που τον είχε ακούσει στη Μακρόνισο γιατί ο πατέρας μου
πέρασε από τη Μακρόνισο και τον είχε ακούσει ήταν και αυτός, και η στρατιώτης βέβαια που τραγούδαγε και τραγούδαγε το καπετάν Αντρέα Ζέπο, λεπτομέρις και του είχε μείνει αυτή η φωνή από τη Μακρόνισο και είπε στο Λαμπρόπουλο που ήταν τότε η Κολούμπε θέλω να μου βρεις αυτόν τον τραγουδιστή και μετά ξεκίνησε αυτή η ιστορία με το Ρίτσο με τον Επιτάφη, με τη Ρωμιοσύνη τραγούδια επαναστατικά τραγούδια της ελευθερίας τραγούδια που σε ξεσηκώνουν και έχουν να πούνε και κάτι ο Λιβαδίτης βέβαια πολλά τραγούδια, τραπετσόνα βρέχει στη φτωχογειτονιά άλλοι τραγούδια κοινωνικά και μετά βέβαια ο Μανώλης ο Αναγνωστάκης που είναι πολύ μεγάλος ποιητής που βέβαια επειδή είμαστε στη Θεσσαλονίκη είναι ο κατεξοχήν Θεσσαλονικιός ποιητής και αυτός αγωνιστής να φανταστείτε στον εμφύλιο ήταν καταδικασμένος για εκτέλεση όλοι οι αγωνιστές και οι τρεις αγωνιστές και ο πατέρας μου αγωνιστής και είναι αυτή η πλευρά του Θοδωράκη και των ποιητών δεν είναι μόνο μουσική είναι και ο Παναγιώτης Πετράκης
που είναι και ηθοποιός διαβάζει και κείμενα του πατέρα μου που μιλάνε για τους ποιητές και κείμενα των ποιητών που μιλάνε για τον μπαμπά. Έτσι υπάρχει ένας διάλογος. Ναι, το έχουμε κάνει πολλές φορές αυτό και στο Μέγαρο Αθηνών και κυρίως πέρσι το κάναμε στις αρχαιολογικούς χώρους με τη βοήθεια του Υπουργείου Πολιτισμού, να το πω και αυτό, μας κάνανε τη χάρη μια φορά και κάναμε αυτά συναυλίες αλλά υπέροχες, δεν είναι, η χώρα ήταν καταπληκτική και όλα αυτά τα φοβερά τραγούδια και πολύ ωραίες ερμηνείες βέβαια.
Ο Μπάσης, η Αντωνοπούλου, ο Πετράκης, ο Άγγελος. Τώρα βέβαια ζητήσαμε και την Εφέλη Φασούλη που είναι η άλλη πλευρά, η νέα γενιά, αλλά είναι του έντεχνου. Και της ζητήσαμε να συμμετάσχει και αυτή και βέβαια χάρηκα πολύ γιατί το θέλει πολύ να συνεργαστεί μαζί μας. Αυτό είναι κάτι άλλο. Ελπίζω να έρθει ο κόσμος στη Θεσσαλονίκη.
Σίγουρα θα έρθει. Ποια θα λέγατε ότι είναι η εικόνα του πατέρα σας που θυμάστε περισσότερο. τώρα που μου το λες και τον σκέφτομαι ο πατέρας μου ήταν πολύ χαμογελαστός ένα χαμόγελο πολύ και πολύ αυτοσαρκαστικός του άρεσε πάρα πολύ να γελάμε να κάνει πλάκα έκανε πλάκα με τον εαυτό του έκανε πολύ πλάκα και πως νιώθετε που βλέπετε το γιος σας τον Άγγελο να τραγουδάει τραγούδια του πατέρα σας χαίρομαι πάρα πολύ του καιρό τώρα που δυστυχώς δεν τραγουδάει πολύ ωραία μοιάζει με τον παππού δεν τον μιμείτε γιατί έτσι φοβάζει τραγουδάει, αλλά όταν τον ακούς νομίζεις ότι το ακούς το δευτερόλεπτο ο Άγγελος όμως έχει ξεπηδήσει γιατί καιρό τώρα γράφει δικά του είναι ας πούμε τραγουδοποιός και με γλυκούς στίχους και τώρα να το πω θα το πήρε η Panic Music και νομίζω ότι την Panic Music θα καταφέρει τέλος να κάνει κάτι μόνος του γιατί δεν είναι και εύκολο παλεύει 10 χρόνια αλλά παλεύει τραγουδάει στο μπάνιο που λένε θέλει υποστήριξη κανείς για να να προπορήσει εμένα μου αρέσει πάρα πολύ
δεν μπορώ να πω, αλλά αρέσει και στον κόσμο η φωνή του και έχει και πολύ ωραίο παρουσιαστικό τι ωραία και πολύ ωραία κάτι πιο προσωπικό που ασχοληθήκατε με τη μουσική με αυτόν τον τρόπο στη Χούντα που έφυγε ο πατέρας μου μετά τον νοροπό το στρατόματος συγκέντρωσης τον πήγανε στο Παρίσι εμείς το σκάσαμε με άλλη ιστορία το σκάσαμε φύγαμε σκαστά μέσω Τουρκίας με τη μαμά μου και τον αδελφό μου είναι ολόκληρη περιπέτεια εν πάση περιπτώσει βρεθήκαμε στη Γαλλία ο πατέρας με έκανε από το 70 μέχρι το 2004 1500 συναυλίες σε όλο τον κόσμο και τον ακολουθούσαμε τις πιο πολλές έχουμε γυρίσει όλο τον κόσμο πήγαμε και σχολείο δεν λέω αλλά ναι θυμάμαι πολλές περιοδίες στην Αυστραλία στην Νότια Αμερική στο Ισραήλ πολλές φορές τότε δεν θα ξαναπάμε ποτέ σε πολλά μέρη πάρει οι Γαλλίες αυτά και μάνατζερ ήταν και η μάνα μου ήταν φοβερό δηλαδή όταν κάνανε τις συναυλίες ήταν και η μαμά δηλαδή εγώ μεγάλωσε μια οικογένεια που ο μπαμπάς έκανε τη μουσική η μαμά μανάντζαρε θυμάμαι ήθαμε
ηχητικά που τα λένε ΛΕΜ, δεν ξέρω αν τα θυμόνεις, τα παλιά τα ΛΕΜ είχαμε ηχητικές εγκαταστάσεις και είχαν ένα Volkswagen, ένα κίτρινο van, ήταν και λίγο χύπικα και εκεί μέσα βάζανε τα ηχητικά και γυρνάγανε και κάνανε τις συναυλίες, εδώ στην Αυστραλία ναι και το ζούσαμε, ζήσαμε πολύ μέσα στις συναυλίες αφού θυμάμαι μια εποχή πολύ μετά ήταν στις πρέσμες τότε που κάναμε τα φεστιβάλ με τον Λιάνη που πηγαίναμε στα φεστιβάλ του Λιάνη και θυμάμαι σε μια εξέδρα και καθίσε ο πατέρας με από πίσω με τη μαμά πριν πεινάταν 70-75 και ξάπλωσε λέει μυρτώ να ξεκουραστώ ξάπλωσε εκεί ο μάς κάθισε εγώ δίπλα η μαμά όρθια και λέγε μάρε Μαργαρίτα εμείς είμαστε λέει όπως οι άνθρωποι του τσίρκου αυτό και πραγματικά είναι αυτό το το ταξίδι και όταν έκανα και εγώ μετά συναυλίες από το 95 και μετά ήταν εγώ στην Αυλίνη Τροχίστρων μαζί μου έπαιρναν και τα παιδιά έχουν γυρίσει όλο τον κόσμο και στην Κίνα έχουν πάει στο καλοκαίρι, παντού δηλαδή αυτό το τσίρκο εκεί είναι τόσο ωραίο
να μην έχεις μέρος να μην είσαι σταθερός πουθενά λοιπόν κρατάω αυτό με το τσίρκο γιατί είναι πάρα πολύ ωραίο Πάρα ρομαντικό και πάρα πολύ αληθινό Περιπλανόμενο τσίρκο Κυρία Θεοδωράκη Και ίσως τελικά αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός καλλιτέχνη Δεν είναι μόνο να δημιουργεί μεγάλα έργα Είναι να γίνεται μέρος Στη ζωή των ανθρώπων Να πούμε ότι έχουμε γίνει μια πολύ ωραία παρέα Αυτό το podcast έχει πολλά πρόοπτα Που δεν θα βγει προς τα έξω Αλλά κυρία Θεοδωράκη Όχι να μην το πούμε λίγο κρασί λίγο θάλασσα και τα γόρυμου λείπει η θάλασσα και τα γόρυμου αυτό όμως να το πούμε και είναι ωραιότατο ευχαριστούμε πολύ και να πάρουν και οι φίλοι μας κρασί να έρθουν στις συναυλίες να έρθουν αυτό που είπες εσύ στο τέλος να το προσθέσω, να το ολοκληρώσω και εγώ είναι ότι δεν είναι μόνο ότι δημιουργούν οι δημιουργοί και εμείς οι παραγωγοί τα βγάζουμε προς τα έξω είναι αυτό ότι αυτό που μας αρέσει γιατί και εγώ μαζί με τους καλλιτέχνες είναι η συνάντηση με το κοινό
αυτό έχει σημασία δηλαδή αυτό το ταξίδι που λέμε το τσίρκο να δημιουργείς και μετά να το παρουσιάζεις και να πω ένα τελευταίο σας παρακαλώ πολύ τώρα που το θυμείτε ο Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα που ήταν πολύ μεγάλος ποιητής ήταν ηθοποιός και την εποχή της δημοκρατίας πριν φτάσει ο Φράνκο ήταν στρατευμένος καλλιτέχνης πήγαινε σε όλα τα χωριά της Ισπανίας που τότε βέβαια και τότε ήταν οι άνθρωποι φτωχοί και αγράμματοι στείνανε, ήταν μια ομάδα στείνανε την εξέδρα και έπαιζαν θέατρο έπαιζε και τα κλασικά βέβαια τα κλασικά θεατρικά έργα αλλά έπαιζε και τα δικά του αυτός ήταν ο Λόρκα και όταν έγινε φίλιος τον σκοτώσανε κοντά στο χωριό του και δεν ξέρουν δεν ξέρουν που βρέθηκε το σώμα του και όταν πας να κάνεις προσκύνημα στο σπίτι του που είναι μουσείο σου δείχνουν το χαντάκι σου να είναι κάπου εκεί το σκοτώσαν και τόσο συγκινητικό αλλά θέλω που αυτό ήταν ο περιπλανόμενος καλλιτέχνης που ήταν ο Κουλόρκα έτσι ήταν και ο πατέρας μου έτσι και είμαστε και εμείς συνεχίζουμε αυτό
και έτσι είναι και όλοι οι τραγουδιστές και όλοι οι καλλιτέχνες τι ωραίο ευχαριστούμε ευχαριστούμε πολύ Σήμερα λοιπόν, αντί για ένοχη απόλαυση Λέω να πούμε τι θυμόμαστε εμείς από τον Μίκη Θεοδωράκη Εγώ σου είπα όλη μου η ζωή ήταν Μίκης Θεοδωράκης Οπα, τι λες τώρα Με έναν τρόπο γιατί τον λάτρευε η μητέρα μου Και ο γιος του αδερφού του ήταν ο αγαπημένος μου φίλος στο σχολείο Και συμμαθητής μου ο Γιώργος Θεοδωράκης Οπότε έχω φοβερές αναμνήσεις Αυτό μπορώ να πω Εγώ πάλι και εμείς ακούγαμε ήταν ένα σπίτι γεμάτο Μίκη Θοδωράκη θυμάμαι ότι κάθε χρόνο η μητέρα μου μου λέγε να δούμε φέτος ποιον θα επιλέξει ο Μίκης να πει το άξιον εστί και είχαμε έτσι αγωνία ποιος θα πει το άξιον εστί και να πω και κάτι λίγο έτσι λίγο ένοχη απόλαυση είναι αυτό αλλά από μόνη μου την έζησα ήταν λοιπόν μικρή η κόρη μου και ήταν ο Μίκης ακόμα σε καροτσάκι και είχα πάει στο καλυμάρμαρο και της είχα κάνει πλήση εγκεφάλου κανονικά και της έλεγα, τριών ετών η κορμού έτσι της έλεγα, κοίτα τον, κοίτα τον
αυτή η εικόνα πρέπει να σου μείνει γιατί θα λες ότι εγώ κάποτε είχα δει τον Μίκη Θεοδωράκη τι ωραίο και το θυμάται ακόμα ήταν ένα podcast αφιερωμένο στον ένα και μοναδικό Μίκη Θεοδωράκη και καλεσμένη μας ήταν η κόρη του κόρη του Μαργαρίτα Είμαστε πάρα πολύ χαρούμενες Νομίζω ότι είναι ένα podcast που θα μείνει Και θα το ακούνε μικροί και μεγάλοι για πολύ καιρό Είμαστε ανή Γεωργία Κονόμου Και η Μία Κόλια Και κάθε Πέμπτη μπορείτε να μας ακούτε Στο Sold Out θα ψάχνετε Στα Apple Podcasts Ή στο Spotify
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
