Το άλλο πρόσωπο της Σίας Κοσιώνη στο Sold Out
SOLD OUTΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η Σία Κοσιώνη σε μια διαφορετική συζήτηση με τη Γεωργία Οικονόμου και τη Μία Κόλλια. Για τη νέα γονεϊκότητα, τα social media και το μεγάλωμα των παιδιών στην ψηφιακή εποχή. Και από την άλλη; Beverly Hills, Alien, Madonna και παιδικές αναμνήσεις.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
που καταστρατηγούμε τις θεματικές μας ενότητες. Αυτό ήθελε η Μιακόλια και αυτό κάναμε. Γιατί? Γιατί η καλεσμένη μας είναι μια πολύ πολύ πολύ γλυκιά γυναίκα. Μαζί μας σήμερα ένα κορίτσι που εγώ αγαπώ πολύ, η Σία Κουσιόνη. Καλώς ήρθες. Καλώς ήρθες. Καλώς σας βρήκα. Τι ωραία να με αποκαλούν κορίτσι. Ευχαριστώ Μιάκη μου. Ναι εντάξει έτσι σε βλέπω κορίτσι.
Λοιπόν, αφορμή για την πρόσκληση είναι το καινούριο σου βιβλίο, το παιδικό που το παρουσίασες και όλα στην προηγούμενη εβδομάδα αλλά δεν έχει σημασία γιατί εδώ είναι podcast οπότε δεν ξέρω πότε θα το ακούει ο καθένας πάντως πρόσφατα που λέγεται Αρκή που σ' αγαπώ εγώ Για πες μας δύο λόγια, είναι για τα social media και τα παιδιά?
Ναι, γενικώς ξεκίνησα να γράφω παιδικά βιβλία επειδή έγινα μαμά και όπως όλες αναγκαστήκαμε να βρούμε έναν τρόπο να επικοινωνήσουμε με τα παιδιά. Και με τα παιδιά πώς επικοινωνείς, στη γλώσσα τους. Δεν έχεις άλλο τρόπο, ποια είναι η γλώσσα τους, είναι οι ιστορίες, η φαντασία, τα παραμύθια, οι συμβολισμοί. Άρα έπαιξε κάπως έτσι και σε αυτή την περίπτωση.
Κάποια στιγμή λοιπόν, μέσα από τις ιστορίες που λέγαμε και τις συζητήσεις που κάναμε, συζητήσεις που έχουν σχέση και με τη δική μου δουλειά, το δικό μου αντικείμενο. Είχα το παιδί απορίες. Πώς θα του λύσω τις απορίες από διάφορες ιστορίες. Λοιπόν, κάπως έτσι γεννήθηκε το πρώτο βιβλίο, το πρώτο παραμυθάκι, το οποίο κατέληξε να έχει και μια ιδιαίτερη χρησιμότητα γιατί εξοικείωσε τα παιδιά με την έννοια των ειδήσεων και αναπτύχθηκε μια πολύ ωραία συζήτηση σε όλη την Ελλάδα, όπου πήγαινα, σε σχολεία, σε βιβλιοθήκες, σε διάφορα μέρη που συναντιόμαστε με γονείς και παιδιά, ως προς το γιατί πρέπει τα παιδιά μας να τα μάθουμε, να τα εκπαιδεύουμε, να ενημερώνονται.
Όπου, για να μην τα πολυλογούμε, ο στόχος προφανώς είναι να μάθουμε παιδιά τα οποία να ενδιαφέρονται, να νοιάζονται. Και άρα αύριο μεθαύριο γίνουν υπεύθυνοι πολίτες. Κάπως έτσι λοιπόν μέσα από αυτή τη δημόσια συζήτηση που αναπτύχθηκε από το πρώτο βιβλίο, έρθαν πάρα πολλοί γονείς και μου είπαν κυρία Κουσιώνη σας παρακαλούμε μπορείτε να γράψετε κάτι για τα social media γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να μας βοηθάει κάποιο εργαλείο, κάποιο βιβλίο κάτι τέλος πάντων που να μας βοηθάει να μιλήσουμε με απλά λόγια στα μικρά παιδιά μας πριν αυτά πιάσουν το μαραφέτη στο χέρι τους και βγουν σε αυτό τον άγριο κόσμο έτσι λοιπόν έκατσα και έψαξα και πράγματι δεν υπάρχει τίποτα Δεν υπάρχει κανένα εγχειρίδιο, κανένα βιβλιαράκι, κανένα παραμυθάκι Δεν υπάρχει τίποτα, τίποτα, τίποτα Μου κάνει τρομερή εντύπωση Πράγματι δεν υπάρχει Απίστευτο Και κάπως έτσι μπήκα στη διαδικασία να σκαρφιστώ μια ιστορία Που να προετοιμάζει τα παιδιά, να προλυαίνει το έδαφος Ότως ώστε κάποια στιγμή να βρεθούν με έναν τρόπο κάπως προετοιμασμένα
κάπως ψηλιασμένα σε αυτόν τον άγριο κόσμο. Έτσι λοιπόν γεννήθηκε τώρα και που σε αγαπώ εγώ. Είναι μια ιστορία στην οποία δεν θα δεις πουθενά τις λέξεις social media. Είναι όμως μια ιστορία που εξοικειώνει τα παιδιά με τις έννοιες που έχουν γίνει δεύτερη φύση μας πια και γίνονται σε όλους τους εφήβους. Ανεβάζω, κατεβάζω, comment, like, hate.
Αποδοχή. Αποδοχή, ακριβώς και ούτω καθεξής. Και μιλά ουσιαστικά για την ανάγκη να γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι την αξία μας και βοηθάει τους γονείς το πώς να επενδύουν μέσα από την αγάπη τους και την ασχόλησή τους με τα παιδιά στην ανάπτυξη της αυτογνωσίας και της αυτοεκτήμησης. Με άλλα λόγια δεν θα σου πει κανένας ποιος είσαι, εσύ ο ίδιος θα ορίζεις την αξία του εαυτού σου.
Άρα τι πρέπει να κάνουμε οι γονείς βασικά να εξοπλίζουμε τα παιδιά μας με πολύ αγάπη έτσι ώστε να τα μάθουμε τα ίδια να σέβονται τον εαυτό τους και να μην άγονται και φέρονται από τα εκάστοτε σχόλια του εκάστοτε καλοπροαίρετου ή κακοπροαίρετου. Αυτό λοιπόν, αυτό ήταν το υπόβαθρο αυτής της ιστορίας Έχει πολύ μεγάλη αποδοχή και συμπίπτει και με μια πολύ ενδιαφέρουσα συγκυρία Κατά την οποία η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να προχωρήσει στην απαγόρευση Στην πρόσβαση στα social media παιδιών έως 15 ετών Επομένως έχει συναντήσει και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον από τις οικογένειες Στην παρουσίαση υπήρχαν πάρα πολλές ερωτήσεις από τους παριστάμενους και τις παριστάμενες μπαμπάδες και μαμάδες.
Γιατί πραγματικά, σκεφτείτε το, από το πουθενά, ένα παιδί μέσα από την ζεστή αγκαλιά της οικογένειας και από τις φτερούγες μας, ξαφνικά βρίσκεται στα μανταλάκια. Έτσι, μία μέρα του δίνουμε κινητό και είναι στα μανταλάκια. Είναι εκτεθειμένος, δημόσια ή εκτεθειμένη, δημόσια, σε έναν κόσμο, ο οποίος είναι ένας κανονικός κόσμος.
πώς είναι ο κόσμος που βγαίνεις έξω και έχει καλοσύνη αλλά έχει και κινδύνους έχει ευκαιρίες αλλά έχει και παγίδες είναι ακριβώς αυτό το πράγμα απλώς είναι ψηφιακός δεν τον ακουμπάς και δεν σε ακουμπάει ακριβώς Όση ώρα μιλάς και αυτό με πειδί έχουμε τώρα εδώ τέσσερα παιδιά, δύο η Γεωργία, ένα εσύ ένα εγώ διαφορετικών ηλικιών ότι δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας τρόπος δηλαδή καλά κάνουν και το απαγορεύουν αλλά εγώ βλέπω ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αποκλείσεις ένα παιδί από ένα τηλέφωνο δηλαδή το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να ψάχνει ένα τηλέφωνο ο μόνος τρόπος είναι αυτό που είπες πριν το πόσο ισχυρό θα κάνεις εσύ οι γονείς ένα παιδί, δεν νομίζω ότι υπάρχει τρόπος να μην έχουν πρόσβαση στα παιδιά Κοίταξε ο καθηγητής ο κύριος Χρούσος ο οποίος συμμετείχε στην παρουσίαση και έχει και μια πολύ σκληρή άποψη.
Λέει ναι απαγορεύστε τα τελείως. Δηλαδή καίει τα μυαλά των παιδιών κανονικά και το εξηγεί με όρους φυσιολογίες. Δηλαδή με ιατρικούς όρους. Άρχισε ένα παιδί δίπλα σου άνω των 10 από όταν αρχίζουν και πήγαινε τα κινήτα. Το βλέπεις. Έχοντες πει αυτό όμως. Από την άλλη ξέρουμε ναι ότι βλάπτει ότι είναι πάρα πολύ κακό αλλά ξέρουμε ότι αν πάρουμε ένα κινητό από τα χέρια του παιδιού και το αποκόψουμε τελείως από αυτόν τον κόσμο θα είναι ένα παιδί ούφο.
Δηλαδή όλα θα έχουν και αυτό δεν θα έχει. Το οποίο δημιουργεί άλλου τύπου προβλήματα. Άρα ποια είναι η ισορροπία εκεί. Αυτό είναι το ζητούμενο. Το κάνεις απαγορευμένο καρπό και άρα πιο επιθυμητό ακόμη ίσως. Τι λέει όμως αυτό που είχε να πω ο κύριος Χρουσός ότι όταν το απαγορεύεις τουλάχιστον ξέρει το παιδί και ξέρει όλη η κοινωνία και το έχουμε αποδεχτεί ότι είναι κακό.
Άρα ξέρεις ότι πρέπει να παραβείς έναν κανόνα εκείνη τη στιγμή. Και αναλαμβάνεις το ρίσκο. Έχοντες όμως γνώση ότι είναι κακό. Άρα η κοινωνία μας το έχει αποδεχτεί και η πολιτεία έχει κάνει τη δουλειά της αυτό που οφείλει να κάνει, να πει ότι αυτό σου κάνει κακό. Τώρα από εκεί και πέρα. Αν εσύ θα ξεγλυστήρεις από τους κανόνες, αν η οικογένεια θα το αγνοήσει ή οτιδήποτε κάπου αναλαμβάνεις και εσύ την ευθύνη έτσι είναι έτσι νομίζω αλλά το πιο σημαντικό μία συμφωνώ έτσι τουλάχιστον το καταλαβαίνω εγώ εγώ δεν έχω άποψη πραγματικά δεν έχω άποψη είναι πάρα πολύ δύσκολο θέμα να πεις αν είσαι υπέρ κατά αυτής της απαγόρευσης δεν είμαι σίγουρη αν θα βοηθήσει η απαγόρευση αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν βοηθάει και το χήμα ηχήμα κατάσταση που υπάρχει αυτή τη στιγμή Απ' την άλλη δεν είναι σίγουρο αν αυτό θα είναι καθολικό οπότε πάλι θα έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά γιατί το κάτω των 15 υποτίθεται ότι θα έχει το παιδί ένα κινητό το οποίο θα είναι θα το έχει ο γονιός ορίσει ότι είναι
ενός ανήλικου παιδιού το κάνουν αυτό οι γονείς έχουν αυτή τη γνώση δηλαδή εγώ στα παιδιά μου το κάνω υπάρχει τρόπος και από τις πιτσιρικάτες να ξεφεύγουν από όλα αυτά Αυτό που έχει σίγουρα σημασία είναι να μιλάμε στα παιδιά μας για το τι είναι αυτό, τι είναι αυτός ο κόσμος, ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που κάνουμε accept, πώς μπορούν να σε επηρεάσουν, πώς πρέπει ή δεν πρέπει να σε επηρεάσουν.
Εγώ νομίζω αυτό είναι όπως προετοιμάζει τα παιδιά για να βγουν στην ενηλικίωσή τους έξω στην κοινωνία και να παλέψουν μόνα τους με τα κύματα της ζωής. Πλέον πρέπει να περνάμε και από μία άλλη εκπαίδευση στα παιδιά για το πώς θα βγουν σε αυτό το ψηφιακό κόσμο να παλέψουν με τα ψηφιακά κύματα. Και η αλήθεια είναι ότι αυτή είναι μία πρωτοφανής δυσκολία στην ιστορία της γονεϊκότητας.
Δηλαδή καμία άλλη γενιά γονιών δεν βρέθηκε αντιμέτωπη με το πώς θα διαχειριστεί αλγορύθμος. Δηλαδή για κάθε εις τι και σκεφτείτε το. Έχουμε τόσα ζητήματα οι γονείς και οι γενιές πριν από μας για το πώς θα μεγαλώσουν τα παιδιά να καταφέρουν να έχουν τα προς το ζήν παλαιότερα που δεν ήταν τόσο αυτονόητα όπως είναι σήμερα.
Σήμερα η δικιά μας η γενιά, ας πούμε μεγαλώσαμε με άλλου τύπου δυσκολίες και προκλήσεις από τους γονείς μας. Τώρα εμείς που είναι η σειρά μας να αναθρέψουμε παιδιά και να τα βγάλουμε έξω στην κοινωνία, είμαστε αντιμέτωποι με έξτρα κινδύνους που καμία γαογενιά πριν δεν μπορούσε να τους φανταστεί. Όχι μόνο, θα το πω χάρην τις κουβέντες, η Γεωργία έχει δύο παιδιά. Η κόρη της λοιπόν είναι δευτέρα ηλικίου και είναι μία άριστη μαθήτρια.
Όταν λέμε άριστη είναι πάνω από το άριστο. Σταμάτα παιδάκι μου. Δηλαδή που βγάζεις πως πέντε. θέλω να πω ότι επειδή την ακούω που μιλάει με την Χριστίνα και της λέει χαμήλωσε λίγο το κινητό αναρωτιέμαι πως έχει καταφέρει να βρει αυτή την ισορροπία η κόρη της να έχει ένα κινητό στο οποίο ακούει μουσική να γουστάρει να βγαίνει αυτό και να βγάζει και 20 δεν ξέρω αυτό που έτσι να το πετύχεις αλήθεια γιατί προφανώς η Γεωργία και η κάθε Γεωργία για να μην αισθάνεται η Γεωργία ότι πέφτουν οι προβολείς πάνω της κάτι έχει κάνει καλά μεγαλώνονται σε αυτό το παιδί.
Εγώ από την αρχή το πρώτο, το βασικό είναι να ορίσεις το κινητό του παιδιού σου ότι είναι ένα κινητό ανήλικου παιδιού. Το λέω γιατί δεν το κάνουν οι γονείς. Το οποίο είναι το βασικό. Κατά δεύτερο, αν κατεβάζεις γονεϊκή εφαρμογή που το αφήνεις στο παιδί το εκθέτεις σταδιακά στα social media. Δεν το λέω ως ειδικός. Λέω αυτό που είναι λογικό.
Δηλαδή η Χριστίνα και το κάθε παιδί δεν γίνεται ξαφνικά να μπαίνει και να έχει απεριόριστο χρόνο. Έχει 10 λεπτά στην πρώτη γυμνασίου, έχει 15 στη δεύτερη γυμνασίου για το Instagram. Αυτά μπορείς να τα κάνεις. Αυτά τα ορίζεις. Επίσης ελέγχεις συνέχεια το κινητό του παιδιού αν δεν έχει κατεβάσει το EPC, αν δεν έχει παρακάμψει με κάποιους έξυπνους μαθητές τους κανόνες που έχεις βάλει εσύ στο παιδί.
Οπότε σιγά σιγά και το παιδί μαθαίνει ότι κάτι παίρνει. Ότι υπάρχει ένας έλεγχος. Αυτό ακριβώς. Και μια εποπτεία. Βέβαια, η οργή εδώ υπάρχει ένα θέμα. Δεν έχουν όλοι οι γονείς αυτά τα skills. Μα γι' αυτό όσο μιλάγαμε Σία, εγώ αυτό σκέφτηκα. Ότι λες ότι είμαστε η γενιά των γονιών που μεγαλώνει αυτά τα παιδιά. Άμα είμαστε και η γενιά όμως των γονιών που μεγαλώνουμε και είμαστε οι γονείς του Facebook και οι γονείς του Instagram.
Δηλαδή εμείς οι ίδιοι γονείς πόσο κολλημένοι είμαστε με τα social media. Μου λέει ο γιος μου, ο οποίος παρακολουθούσε με τα άλλα μας παιδιά την παρουσίαση, ο γιος μου είναι 8,5 ετών. Έχει το κινητό όσο του επιτρέπω εγώ να παίζει κάνα παιχνίδι, κάνα ευσύ ή κάνα τέτοιο. Και μου λέει στο τέλος, μα με ήθελε να ρωτήσω κάτι.
Λέει γιατί δεν ρώτησες, λέει ντρεπόμουν Τέλος πάντων, του λέω Πες μου τι θα ρωτούσες Λέει ήθελα να πω Ότι γιατί κατηγορείται συνέχεια Εμάς τα παιδιά ενώ εσείς Είστε διαρκώς με ένα κίνητο στο χείλη Του λέω ήταν μια πάρα πολύ σωστή ερώτηση Και έπρεπε να την κάνεις Έχουν δίκιο τα παιδιά να το λένε αυτό Αλλά αυτό τονίζει ακόμη περισσότερο Το κίνδυνο με τον οποίο είναι αντιμέτωπο τα παιδιά μας Δηλαδή αν εμείς που είμαστε ενήλικες Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τον εθισμό μας Τον εθισμό που προκαλεί επί τούτου Διότι γι' αυτό είναι κατασκευασμένο ο αλγόριθμος Πώς περιμένουμε από ένα παιδί Ρε παιδιά 8 και 10 και 12 χρονών να το διαχειριστεί Δηλαδή για σκέψου το τώρα Εγώ δεν είμαι, θέλω να το πω αυτές τις εξαρχές Δεν είμαι κατά της τεχνολογίας Δεν είμαι κατά των social media Δεν είμαι καθόλου κατά της εξέλιξης Ίσα ίσα που πιστεύω ότι αυτό είναι ένα τεράστιο δώρο προς την ανθρωπότητα ότι τα παιδιά μας είναι ευλογημένα είναι τυχερά και εμείς και η δικιά μας γενιά
που έζησε και τη μετάβαση από τον αναλογικό στον ψηφιακό κόσμο σκεφτείτε για να βρούμε εμείς μια πληροφορία έπρεπε να πάμε να κατεβάσουμε τη δομή και την μπριτάνικα και να πάμε για να δούμε το λίμα το κ, λ, ν τι σημαίνει πλάσμα κλπ για να αναζητήσεις την πληροφορία κάποτε έπρεπε να ιδρώσεις Εγώ τώρα δεν ξέρω παιδιά Ενώ τώρα μπαίνεις και υπάρχει παντού άπληδη και αυτό Είναι όπλο, είναι ευλογία Το θέμα είναι να αντιμετωπίσουμε τους παράλληλους κινδύνους Ίσως να έπρεπε να εκπαιδευτούν και οι γονείς Το πρώτο ότι ήσουν παιδιά Επειδή είμαι η μεγαλύτερη της παρέας Και πιο παλιά γενιά Πρέπει να σου πω ότι νομίζω ότι επιθυμώ εκείνη την εποχή που κατέβαζες και έκανα βιβλίο Νομίζω ότι τα πράγματα ήταν πιο υγιή προφανώς η τεχνολογία είναι τεράστιο εφόδιο εμένα στη δουλειά ναι βοηθάει αλλά οκ μου άρεσε και η δουλειά πριν όταν δεν δίδασκα δημοσιογραφία ήταν αδύνατον να καταλάβουν τα κορίτσια πως γιατί ήταν κυρίως κορίτσια οι μαθητρίες μου πως θα διασταυρώσουν μια πληροφορία
πως θα δουν αν είναι οι σωστοί αυτοί που βρίσκουν και αδύνατον βεβαίως να κάνουν ρεπορτάζ έξω Δηλαδή αυτό το πάω και βρίσκω ένα θέμα μόνος μου Λέει αλήθεια κυρία Κόλλια Γράφε τόσο μεγάλα θέματα στα περιοδικά χωρίς ίντερνετ Λέει ότι γράφουν δηλαδή αδύνατον Από την άλλη η πρόσβαση στην πληροφορία Δηλαδή σκέψου αυτή ήταν όλη η υπεμπτουσία της δημιουργίας του ίδιου του τύπου Έτσι ότι μία πληροφορία επιτέλους δεν μένει στα χέρια του ισχυρού ή του παλατιού ή οτιδήποτε διαχείρεται στο λαό.
Σκέψου λοιπόν τώρα, αυτή η γνώση είναι διαθέσιμη σε όλους, απολύτως δημοκρατικά, σε όλο τον κόσμο. Αυτό είναι ένα καλό νέο. Δεν μπορούμε παρά να το δούμε ως ένα τέτοιο. Άλλα είναι τα προβλήματα τώρα. Είναι ότι έχουμε τόση πολλή πληροφορία που κεγόμαστε. Έχουμε τόση πολλή πληροφορία που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι.
Έχουμε τόσο πολλή πληροφορία που δεν ξέρουμε τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα Εδώ λοιπόν εγώ βλέπω τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του δημοσιογράφου Που δεν έχει πια την ευθύνη να δώσει την είδηση Είναι μια συζήτηση που κάνω πολύ συχνά με αφορμή αυτά τα ζητήματα Έχει πλέον την ευθύνη ένα νέο ρόλο να ξεκαθαρίσει την είδηση Να ξεκαθαρίσει την είδηση από το θόρυβο, να ξεκαθαρίσει την αλήθεια από το ψέμα Μία είναι η απαραίτητη συνθήκη Εμπιστοσύνη Διότι αυτή είναι μία δουλειά Που χρειάζεται να σε θεωρεί ο άλλος αξιόπιστο Αξιόπιστο Για να σου επιτρέψει να το κάνεις Δηλαδή να ξεχωρίσεις Τι αξίζει να ξέρει και τι δεν αξίζει να ξέρει Σωστό Και αυτό είναι αρκετά τρίκι βεβαίως Στην εποχή μας Ή άλλος κίνδυνος Είναι η επιφάνεια η επιφανή δεν υπάρχει αυτή η λέξη ο επιφανειακός τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουμε πια τη γνώση ακριβώς είναι επειδή είναι τόσο ευρέως διαθέσιμη και το attention span ας πούμε έχει μειωθεί δραματικά άρα τι πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας πια
και αυτή είναι να σας πω την αλήθεια ή σκέψιμο για το επόμενο βιβλίο μου πως θα διακρίνουν την αλήθεια από το ψέμα και πώς θα τα μάθουμε να ένα καινούργιο πράγμα, μια καινούργια ευθύνη των γονιών, να πηγαίνουν λίγο πιο μέσα και πιο πέρα. Γνώση και όχι πληροφορία. Μπράβο, λίγο να βουτάνε λίγο πιο βαθιά. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της εποχής μας νομίζω.
Βλέπουμε, καθαρίζουμε τον αφρό. Αυτό γίνεται πια. Αυτό είναι το επίπεδο της ενημέρωσης και το επίπεδο της... Δυστυχώς και της γνώσης θα έλεγα. Της γνώσης. Σκέφτηκα αν θα πω αυτή τη λέξη γιατί είναι πολύ δυσάρεστο να το διαπιστώνει κανείς αλλά έχει εις δίκιο. Άρα εμείς τι πρέπει να μας μάθουμε να σκάβουνε. Να ξεχωρίζουνε και να σκάβουνε.
Ή μάλλον να σκάβουνε και να ξεχωρίζουνε τα ευρήματα που θα βρίσκουνε μέσα στο χώμα. Πάρα πολύ ωραία. Ας κλείσουμε λοιπόν τον πρώτο κύκλο αυτού του podcast με την ανακοίνωση του επόμενου σου βιβλίου. Και πάμε να δούμε. Εσύ μικρούλα έλεγες λοιπόν ότι ήσουν μεγάλος σε ένα αυστηρό μάλλον σπίτι. Διάβαζες πολύ, πήγαινε σινεμά, πήγαινε στέατρο γιατί εδώ είναι το podcast του πολιτισμού.
Εγώ διάβαζα πάρα πολύ. Μου άρεσε πάρα πολύ το διάβασμα. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που το ενθάρρυνε πάρα πολύ. Οι γονείς μου ανήκαν στη γενιά των γονιών εκείνης της εποχής που θεωρούσαν τα παιδιά πρέπει να διαβάζουν παρά να τρέχουν έξω και να κάνουν αθλητισμό για παράδειγμα Δηλαδή εγώ θυμάμαι να λέω ψέματα στη μαμά μου θα πάω σε μία φίλη μου γιατί απλώς θέλει να πάω να παίξω μπάσκετ Και δεν τολμούσα να πω ότι είμαι σε μία ομάδη για να παίξω μπάσκετ Και μου λέει ότι τα έχω φορτώσει στον κόκορα, τη θυμάστε αυτή την έκφραση και σήμερα τι λέμε εγώ τα αποφεύγω όλα αυτά που έχω λουστεί παίζει μου η κασέτα στις δύσκολες στιγμές παίζει αυτή η κασέτα το δάχτυλο στο στόμα μου έχει αλίμονό σου αυτό το κάνεις όχι αυτό δεν το κάνω πιπέρι στη γλώσσα το είπα έχεις φάει πιπέρι στη γλώσσα όχι εγώ λέω το βούτα τη γλώσσα στο μυαλό σου πριν μιλήσεις έχεις φάει πιπέρι στη γλώσσα Μου έχει βάλει η γιαγιά μου ταμπάσκο μια φορά.
Τι είχες πει. Με θυμάμαι, ξέρω και εγώ τι είχα πει. Τέλος πάντων. Αλλά, ναι, κοίτα, εμείς μεγαλώσαμε σε ένα μεγάλο σπίτι, σε ένα μεγάλο κτήμα, εγώ και τα δύο μου αδέρφια, στα Άνω Μελίσια. Τότε στα Άνω Μελίσια δεν είχε παιδιά τίποτα. Στο χωριό. Ήταν εξοχικό το σπίτι μας. Ήταν εξοχικά στο Γέρακα και στα Μελίσια. Και εμείς πηγαίναμε Σαββατοκύριακα.
Το εξοχικό των γονιών μου, γιατί γεννηθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή της Πατησίων, στην παλιά καλή Αθήνα. Με τρία παιδιά η μαμά μου σου λέει τώρα δεν θέλω να είμαι εδώ στο καυσαέριο, που λέγανε τότε. Και πήγανε στο βουνό. Τότε είχε από τη μία Πέφκα και από την άλλη Αμπέλια. Και ένα σπίτι κάπου στις μέρες που ήμασταν εμείς.
Άρα δεν είχαμε πολύ εύκολη πρόσβαση τότε στα θέατρα και τα σινεμά. Είχαμε όμως απεριόριστη πρόσβαση στη φύση. Και παρότι είμαι από την Αθήνα, έχω μεγαλώσει μέσα στη φύση. Αναγνωρίζω τα περισσότερα πουλιά από την όψη ή από το κελάει δισμάτους. Ξέρω να φυτεύω, ξέρω να κλαδεύω. Να προσόντα της Ιασπούλης, δεν ξέραμε. και μου αρέσει πάρα πολύ και έχω και μια τρομερή σύνδεση με τη φύση λόγω του τρόπου με τον οποίο μεγαλώσαμε αλλά το βιβλίο ήταν πάντα στο σπίτι μου άρεσε πάρα πολύ μου άρεσαν και τα μυθιστορήματα μου άρεσε και η ιστορία το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι που έχω ολοκλώσει και διαβάσει ήταν το ένα παιδί με τράιτ άστρα του Μινέλα Μιντλουντέμι σιγά το πρωτότυπο Oliver Twist, η καλύβα του Μπαρμπαθώμα όλα αυτά Η αγαπημένα μου ήταν ο Μάγκας Ο Τρελαντόνης Είχα ρίξει πάρα πολύ κλάμα Με την Καλύβα τον Παρμπαθωμά Πάρα πολλοί παιδιά Δηλαδή απορούσα γιατί η μαμά μου Μου είχε δώσει αυτό το βιβλίο Πολύ σκληρό βιβλίο Έτσι έδειξα μια μέρα και στον Άρη Που δεν έτρωγε τα παιδάκια στην Αφρική
Και μου είπε μα γιατί το κάνεις αυτό για να δεις Του λέω ότι υπάρχουν και παιδάκια που πεινάνε Αυτά τα λέγαν μόνο σε εμάς νομίζω πέντε φίλους και αυτά ήταν ωραίες σειρές εγώ δεν διάβαζα πολύ τέτοιες σειρές αλλά διάβαζα πολύ Ιούλιο Βέρν και θέλω να σας πω ότι ακόμη διαβάζω δηλαδή το 20.000 λευκές κάτω από τη σάλασα δεν ξέρω σε πόσες εκδόσεις τρελαίνομαι και στα κλασικά εικονογραφημένα εγώ πάρα πολύ αυτά τα κλασικά εικονογραφημένα τα διάβαζα και κρυφά κάτω από τα σκεπάσματα με φακό για να μην καταλάβουν οι γονείς μου ότι δεν κοιμάμαι νωρίς μακάρι να το έκαναν τα παιδιά μου σήμερα τώρα ας πούμε αντιστοίχως που κουλώνεται κάτω με ένα κινητό άρα θέατρο δεν πήγαινες πολύ όχι ιδιαίτερα, μας πήγαινε το σχολείο αλλά δεν ήταν κάτι που υπήρχε πολύ στην καθημερινότητά μου και το συνέχιζες κιόλας ο μπαμπάς μου είναι ένας άνθρωπος που λάτρευε τη μουσική είχε και εξαιρετική φωνή και σωστή φωνή Ξέρει και βυζαντινή μουσική Και παίζει με μια φυσαρμόνικα πάντα Μας νανούριζε με φυσαρμόνικα ο μπαμπάς μου
Και στις γιορτές στο σπίτι πάντα έβγαζε φυσαρμόνικα Να παίζει και να τραγουδάμε και αυτά Έκανες μουσική, έμαθες κάποιο όργανο Ναι, εγώ έκανα αρμόνιο Που μας πήγαν και τα τρία παιδιά να μάθουμε αρμόνιο Και η μαμά μου για να μην περιμένει να μάθουμε μυσαρμόνιο Σου λέει δεν κάνω και εγώ Οπότε γίνονταν στο σπίτι μεγάλη συναυλή.
Πόσα αρμόνια είχατε όμως. Εμείς με τα αρμόνια. Και ο παπάς με τη φυσαρμόνικα. Τι ωραίο όμως. Σήμερα δεν το βλέπεις ας πούμε αυτό το πράγμα. Μια οικογένεια με αρμόνια. Με αρμόνια. Ο Γένα ήταν το αρμόνιο by the way. Πρώτη ταινία που θυμάσαι. Ταινία, ταινία, ταινία, ταινία. Να σου πω κάτι. Δεν θυμάμαι την πρώτη ταινία. αλλά θυμάμαι τις πρώτες τραυματικές ταινίες μπορώ να το πω δηλαδή ήταν ο αδερφός μου κολλημένος με τα aliens με τη Sigourney Weaver και το έφερα και φρήκαρα τελείως με όλα αυτά τα κολόδι πλάσματα ας πούμε τα οποία βγαίνανε από την κοιλιά και φρήκαρα ή θυμάμαι το Schwarzenegger το Terminator που τρελαινόμουν τα έβλεπα και τρελαινόμουν δεν μου άρεσαν καθόλου αυτό θυμάμαι ως παιδική ανάπτυξη μια ρομαντική ταινία που είχες ερωτευτεί τον πρωταγωνιστή εγώ θυμάμαι η Τι που το είχα λατρέψει και Λαμπούμ και Λαμπούμ Λαμπούμ δεν το ξέρω δεν ξέρω καν τι είναι το Λαμπούμ ούτε εγώ ξέρω τι είναι το Λαμπούμ αγαπητική ταινία εφηβική της εποχής μου σαν τη Γαλάζια Λίμνη
ούτε αυτή την ξέρουμε ήταν λίγο προχώ βέβαια για την ηλικία μας η Γαλάζια Λίμνη για την ηλικία σου για μένα ήταν κατάλληλη ηλικία προχωρήστε συνεχίστε εσείς και βέβαια θυμάμαι Beverly Hills Beverly Hills ναι Booker και όλα αυτά τα πράγματα δεν τα ξέρεις εσύ αυτά είσαι μεγαλύτερη τώρα αυτό που έχουμε ανακαλύψει είναι ηλικιακό είναι όμως καθοριστικό θέλω να σας πω ότι το πρώτο μου κείμενο στο και που ήταν η πρώτη μου επίσημη δουλειά έλκε και του Λεσουέριχε αυτά τα δύο ήταν μια ανάλυση για τον Μπεβερλ Χίλς.
Ήμουν 22 χρονών, ήμουν πάρα πολύ περήφανη. Κείμενο άποψης. Δηλαδή εντάξει. Κοίταξε να δεις το Μπεβερλ Χίλς είχε ένα culture του οποίου καθόρισε τη συγκεκριμένη εποχή. Και τη γενιά μας κάπως την καθόρισε το Μπεβερλ Χίλς. Καταρχάς το στερεότυπο του ωραίου και της ωραίας. Ξέρεις του καλού και του κακού παιδιού Εγώ θυμάμαι τα μεσημέρια Να μαζευόμαστε τα καλοκαίρια Και να πηγαίνουμε να βλέπουμε Όχι εγώ είμαι με τον Μπράντον Όχι εγώ είμαι με την Κέλλη Αχ εμείς μικρές παίζαμε Τσάρλις Έιντζελς Οι άγγελοι του Τσάρλι Ήμασταν τρεις φίλες και κάναμε κάθε μία Έναν άγγελο Εσείς βλέπατε άγγελους του Τσάρλι Εγώ όχι Αλλά το έχω ως εικόνα Το έχω ως ανάμνηση Αλλά ήταν η εποχή της Μαντώνα Της Τίνα Τέρνερ Η πρώτη κασέντα που πήρα ήταν Modern Talking και Μαντώνα Οπότε πώς είναι τώρα τα βράδια σου Σία Χωρίς Στούντιο Με έναν τρόπο έχω καταφέρει να είναι Όλη μου η μέρα γεμάτη πάλι Να καλή ώρα Τώρα είμαστε εδώ Μετά θα πάω σε ένα συνέδριο Αυτό που έχει ουσιαστικά Αλλάξει πολύ και το χαίρομαι πάρα πολύ
είναι ότι είμαι πολύ πιο ήρεμη δεν είμαι αυτό το πράγμα το πιεστικό με το ρολόι θέλω να πω ότι επειδή εγώ εργαζόμουν απόγευμα είχα το εξής πρόγραμμα πήγαινα νωρίς στη δουλειά και πέντε ώρα ό,τι και να γινόταν έφευγα με το αυτοκίνητο για να παραλάβω το γιώμα από τη στάση να κάτσω μαζί του ακριβώς 45 λεπτά αλήθεια Ναι, να κάνουμε τα μαθήματα και στη συνέχεια να ξαναφύγω να πάω στη δουλειά για να ξαναγυρίσω το βράδυ να τον βάλω για ύπνο.
Αυτό που εγώ το είχα περί πολλού και κοίτα τι κάνω που φεύγω για να είμαι δίπλα στο παιδί και να διαβάζουμε και να μην με στερείτε κάθε μέρα κάνοντας έναν αγώνα δρόμου όμως, διότι το άγχος μου έφτανε στα μάτια πριν φτάσω στον Sky στις 6.30 ώρα να είμαι στην τελευταία σύσκεψη. Αυτό προκαλούσε ένα τρομερό άγχος στο παιδί, γιατί ήξερε ότι με έχει για λίγο.
Οπότε σε αυτό το για λίγο έπρεπε να ξεκουραστεί ήξερε ότι θέλει να ξεκουραστεί ήξερε όμως ότι πρέπει να διαβάσει, πρέπει να συζητήσει, να πει τα νέα της μέρας του αν είτε είναι κουρασμένο είτε δεν είναι κουρασμένο, είτε έχει όρεξη είτε δεν έχει και κάποια στιγμή άρχισε να μου λέει πόσο ώρα έχω ακόμα πόσο χρόνο έχω ακόμα, πόσο 3, 20, 19, 18 19, 8, 7, 3, 2, 1 οπότε κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πόσο πιεστικό είναι αυτό το πράγμα και λέω κοίταξε εσύ, τώρα ή θα πηγαίνεις 45 λεπτά και θα είσαι 45 λεπτά άνθρωπος ή άστο καλύτερα μη πηγαίνεις οπότε κάποια στιγμή το πήρα αλλιώς και άρχισα να γυρίζω στο σπίτι να προσπαθώ να ελέγξω το άγχος μου και το πανικό που πολλές φορές είχα εκείνη την ώρα το απόγευμα να τον αφήνω να θες να δεις τη λόρα σου να χαλαρώσεις, κάτσε θες να κάνεις τα μαθήματα λίγο πιο αργά, άστο κάντα και κάπως ηρέμησε το σύστημα αλλά για σκέψου τώρα να δίνεις όλη αυτή τη μάχη ανάσα με το παιδί σου και κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσω ότι του κάνεις και καλό
τρομερό έτσι άρα αυτό που απολαμβάνω τώρα είναι ότι έχω τα απογεύματα με το παιδί μου χωρίς να αγχώνομαι και χωρίς να το αγχώνο να βγαίνουμε για ποδήλατο να πηγαίνουμε στα ποδόσφαιρα να πηγαίνουμε στα μπάσκετ να διαβάζουμε ήρεμα και χωρίς πίεση σκεφτόμουν τώρα που σε περιμέναμε πόσο διαφορετικές ζωές κάνουμε Δηλαδή εμένα το βασικό μου είναι Ένα θέατρο το βράδυ Για να κάνω τη συνεντεύξη μου Και εσύ δεν είχες κανένα βράδυ Όχι κανένα Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να είναι αυτό Είναι τόσο δεσμευτικό αυτό το πράγμα Τόσα χρόνια Εμείς αισθανόμαστε τύψεις Για τα δύο τρία βράδια που λείπουμε τη βδομάδα Αυτό το σπίτι Πολύ δύσκολα να το διαχειριστείς αυτό το πράγμα Εντάξει μαθαίνεις να ζεις με αυτό Κοίταξε ο βραδινός ύπνος του παιδιού Ήταν κάτι που με πονούσε πάρα πολύ Γιατί όταν Τώρα που πηγαίνει η τρίτη δημοτικού Και πέρσι πήγαινε Δευτέρα Έφευγα σκοτωμένη από το σκάι Τσακιζόμουνα τέλος πάντων Για να προλάβω να τον βάλω για ύπνο Γιατί πια είναι και σε μια ηλικία που μπορεί να κοιμηθεί 9 και 9.30 ώρα το βράδυ
Όμως πριν Που το παιδάκι έπρεπε να μπαίνει για ύπνο 8 και 8.30 ώρα Ε δεν ήταν δυνατόν να λέω να περιμένει το παιδί Μάλιστα κάποια στιγμή το είχα συζητήσει και με μία παιδοψυχολόγο Και μου είπε ότι είναι τρομερά εγωιστικό να στερείς από το παιδί τον ύπνο επειδή εσύ έχεις δουλειά Ότι ο ύπνος είναι κορυφαίο πράγμα Επομένως δεν το συζήτησα, το παιδί έμπαινε για ύπνο νωρίτερα και εγώ πήγα να κοιμήσω και κοιμισμένο Όμως η στιγμή που το παιδί βασιλεύει είναι η στιγμή που το παιδί παραδίνεται, που απελευθερώνει τις σκέψεις του, που σου λέει όλα τα πράγματα που έχει νιώσει κατά τη διάρκεια της ημέρας, που σου αποκαλύπτει όλους τους προβληματισμούς, που έχει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ημέρας ανάγκη για ασφάλεια, γιατί είναι η στιγμή που παραδίνεται και αφήνεται.
Όλο αυτό το πράγμα με έκανε να νιώθω αφόρητης τύψης για πάρα πολλά χρόνια. Ακόμη και σήμερα μου λένε να βγούμε το βράδυ Και λέω θα βάλω το παιδί για ύπνο Και μετά Όχι πάντα, δεν θέλω να το παίζω σούπερ ήρωας Ποια είναι και μεγαλύτερο και μπορεί να το διαχειρίζεται Με έχει και περισσότερο Αλλά πολλές φορές που νιώθω ότι είναι βάλωτος Του έχω λείψει οτιδήποτε Λέω θα βάλω το παιδί για ύπνο και θα έρθω μετά Αυτή η βραδινή ρουτίνα Θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σημαντική για τα παιδιά πάρα πολύ σημαντική και για εμάς είναι η στιγμή που και εμείς κεφαλαιοποιούμε τι έχουμε κάνει, τι δεν έχουμε κάνει μας ανοίγουν πόρτες παράθυρα να μπούμε να καταλάβουμε καλύτερα την ψυχούλα τους νομίζω ότι είναι μια πολύ σημαντική στιγμή τι ωραία, τι γλυκό τι τρυφερό να το κλείσουμε εδώ το καλύτερο ευχαριστούμε πάρα πάρα πάρα πολύ εγώ ευχαριστώ, τη χάρηκα πολύ τη συζήτηση Να περάσεις πολύ ωραίες ώρες με το παιδί.
Λίγο διαφορετική, πιο ανθρώπινη. Αυτό να λέμε τα διάφορα περίεργα σκληρά με τα οποία ασχολούμαι εγώ συνέχεια. Να είστε καλά. Ευχαριστούμε. Ήταν ένα διαφορετικό sold out. Με μία γυναίκα που γνωρίζουν όλοι. Που τώρα έχει τα βράδια της ελεύθερα. Που γνώρισα με μια άλλη της πλευρά. Ναι, σωστά. Και που γράφει και παιδικά βιβλία.
Μία θα σου πω κάτι Αρκεί που σ' αγαπώ εγώ Τι ωραίο Κάθε Πέμπτη Στα Apple Podcasts και στο Spotify Να μας ακούτε
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
