Η Πραγματική Σκοτεινή Ιστορία Πίσω Από Τον Peter Pan
Something WickedΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πίσω από τη μαγική ιστορία του Πίτερ Παν, του αγοριού που αρνείται να μεγαλώσει και ταξιδεύει στη Χώρα του Ποτέ, κρύβεται μια πολύ πιο σκοτεινή και συγκινητική αλήθεια. Η ιστορία που δημιούργησε ο J.M. Barrie δεν γεννήθηκε απλώς από φαντασία, αλλά από προσωπική απώλεια, θλίψη και μια βαθιά εμμονή με την παιδική αθωότητα και τον φόβο του χρόνου που περνά. Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε την αληθινή, σκοτεινή πλευρά πίσω από ένα από τα πιο αγαπημένα έργα όλων των εποχών — μια ιστορία που ίσως ...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Όλοι ξέρουμε την Disney και φαντάζομαι οι περισσότεροι γνωρίζουμε την ιστορία του Πίτερ Παν. Τώρα, δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ πέφτω στην κατηγορία ενώ αγαπώ την Disney και την αγαπώ ίσως υπερβολικά πολύ, θα μιλήσω γι' αυτό σε λίγο στο επεισόδιο αυτό. Δεν υπάρχει καμία άλλη ιστορία της Disney η οποία μου φαίνεται τόσο creepy και τόσο περίεργη όσο η ιστορία του Πίτερ Παν.
Μ' αρέσει η ιδέα, αλλά κάπως για κάποιο λόγο ποτέ δεν έχω δει αυτό το καρτούν πολλές φορές, ποτέ δεν έχω ασχοληθεί πάρα πολύ με αυτή την ιστορία, γιατί πάντα κάπως μου έβγαζε ένα έτσι λίγο περίεργο vibe. Όταν πέτυχα λοιπόν την ιστορία του συγγραφέα του Πίτερ Παν, το πώς έγραψε το Πίτερ Παν και τι γινόταν στη ζωή του, δεν μπορούσα να την προσπεράσω και να μην την κάνουμε επεισόδιο.
Γιατί αν σας βγάζει αρνητικό vibe το καρτούν, περιμένετε μέχρι να ακούσετε τώρα τη πραγματική ιστορία πίσω από το καρτούν ή έστω την πρώτη εκδοχή της ιστορίας. Γεια σας φίλοι και φίλοι, καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα επεισόδιο Something Wicked σε αυτό το κανάλι. Είτε το ακούτε, είτε το βλέπετε. Άμα το ακούτε, πιθανά, άμα δεν βλέπετε και την άλλη μου εκπομπή, το Murder Corner, στην οποία συζητάμε true crime υποθέσεις, πιθανά είναι η πρώτη φορά που με ακούτε βραχνιασμένη.
Θα πω ότι η φωνή μου είναι λίγο καλύτερη από το προηγούμενο βίντεο που ήταν Murder Corner, που είναι η πρώτη φορά που με ακούστε βραχνιασμένη. Σήμερα είμαι λίγο καλύτερα, δεν είμαι πολύ καλύτερα ωστόσο. Και εκλοβωρεί ρε παιδιά κάποια περίεργη γρήπη, η οποία δεν είναι ακραία, αλλά μου έχει πάρει τη φωνή, δεν ξέρω γιατί.
Κάτι, κάτι, λίγο πόνο κέφαλο, λίγο μίξα, τίποτα ακραίο για να πεις ότι είμαι άρρωστος και να πέσεις σε δραματική στάση πάνω στο κρεβάτι και να μην κουνηθείς. Αλλά είναι ενοχλητική, είναι τόσο όσο, είναι σαν να με καταράστηκε κάποιος ο οποίος δεν με μισήκε πάρα πολύ. απλά θέλει να μου κάνει τη ζωή λίγο πιο άβολη. Σήμερα λοιπόν είπα στο επεισόδιο να κάτσουμε να συζητήσουμε την πραγματική ιστορία πίσω από την ιστορία του Πίτερ Παν.
Ο Πίτερ Παν πάντα μου φαίνεται κρύπουλας. Δεν ξέρω για εσάς, πάντα μου φαινόταν κρύπουλας. Μου άρεσε πάντα η ιδέα και μου άρεσε κάπως το καρτούν γιατί μου αρέσουν σχεδόν όλα τα καρτούν της Disney και μου άρεσε πάρα πολύ η Wendy, τη συμπαθώ πάρα πολύ. Μ' αρέσει η ιδέα το ότι πετάνε και μπορεί να τις βήξει να ριδόσκονοι και να πετάξουνε Μ' αρέσει αυτή η σκηνή που πετάνε στο Λονδίνο Ναι, αλλά ο ίδιος ο Πίτερ Παν πάντα κρύπουλας, πάντα περίεργα vibe Οπότε φαντάσου την έκπληξή μου όταν σαν ενήλικη είδα αυτή την ιστορία, είδα την πραγματική ιστορία Από πού βγήκε όλο αυτό, ποιος το έγραψε, την ιστορία της ζωής του κλπ και είπα, α, κοίτα να δεις που το προέστημα το δικό μου λειτουργεί σαν κανένα άλλο, να ξέρετε.
Θα ξεκινήσω το επεισόδιο λέγοντας πως εγώ είμαι Disney adult. Είμαι αυτό που λέμε, ρε παιδί μου, ενήλικα στις Disney, μου αρέσει πάρα πολύ η Disney σαν ιδέα, μου αρέσει πάρα πολύ σαν εταιρεία, ξέρω ότι υπάρχουν πάρα πολλά άσχημα και πράγματα που κλωβούν εκεί έξω, αλλά δεν μπορώ να... Όχι, δεν μπορώ να το πιστέψω, μάλλον τα πιστεύω, αλλά ίσως όχι στο βαθμό του ξέρεις κρύπη θεωρία πίσω από την Disney γενικά πιστεύω ότι ζούμε σε έναν κόσμο που δυστυχώς οτιδήποτε είναι πάρα πολύ για παιδιά, συνήθως υπάρχει κάτι πάρα πολύ σκοτεινό από πίσω και γιατί είναι το σημείο που θα πας να κρυφτείς ρε παιδί μου ταιριάζει και στο επόμενο επεισόδιο μερτρικών, μικρό σπόιλερ αλλά όσοι έχουν θέμα με παιδιά και ελκύονται με παιδιά ή οτιδήποτε άλλο έχουν με παιδιά, θα πάνε σε μέρη που υπάρχουν παιδιά, σε μέρη που προσελκύουν παιδιά.
Οπότε σε περισσότερα τέτοια πράγματα υπάρχει το άλλο νόμισμα και υπάρχει λίγο όλο αυτό. Ωστόσο αυτό που μου αρέσει εμένα στην Disney είναι γιατί, τουλάχιστον αυτό που εγώ έπαιρνα πάντα σαν παιδάκι από τα πραμήθια, είναι μια πάρα πολύ έντονη θετικότητα, είναι πάρα πολύ ωραία μαθήματα, πάρα πολύ ωραία μηνύματα και τα αγαπημένα μου καρτούν είναι καρτούν της Disney.
μεγάλωσα βλέποντας καρτούν της Disney και νομίζω μου κράτησαν και πάρα πολλή παρέα όταν μετακόμισα από Ρωσία-Ελλάδα και δεν ήξερα ακόμα ελληνικά και έβλεπα πάρα πολλά καρτούν ξανά και ξανά και μέσα από πάρα πολλά καρτούν έμαθα κιόλας ελληνικά αλλά ναι, δεν ξέρω, μ' αρέσει πάρα πολύ αυτή η ιδέα μ' αρέσει πολύ η ιδέα του γράφω και δημιουργώ ένα δικό μου κόσμο μ' αρέσει πάρα πολύ η ζωγραφική το animation, όλα αυτά κάπως έχουν ταιριάξει Ίσως δεν θα το αναλύσουμε τώρα Θέλω να πιστεύω ότι είμαι Σέιν Disney adult Ωστόσο έχω tattoo Το κάστρο της Disney στο σβέρκο μου I know Το έχω δείξει μια-δυο φορές Αλλά ναι Και μ' αρέσει Λοιπόν η ιδέα πίσω από αυτό το tattoo Για όσους θα με κρίνετε τώρα Είναι ότι μεγάλωσα πάρα πολύ πάνω σε αυτά τα κινούμενα Και θεωρώ πως ένα τεράστιο κομμάτι της προσωπικότητάς μου Πάρα πολλές αξίες Πάρα πολλά πράγματα θετικά τα έχω πάρει από αυτά τα καρτούν.
Πολύ χιούμορ, πολύ ξέρεις, θεωρώ πως είναι τεράστιο κομμάτι της προσωπικότητάς μου. Έκανα αυτό το τετοάζ όταν ήμουν 18 χρονών, πρώτο έτος πάνω από το επιστημίο, αν δεν κάνω λάθος, και ήμουν μεταξύ να το κάνω στο χέρι μου ή στο σβέρκο μου πίσω. Ωραία. Και όλοι μου λέγανε να μην το κάνω στο χέρι, γιατί δεν θα μπορώ να το κρύψω μετά κλπ κλπ.
Fast forward, τώρα έχω μανίκι στο χέρι, αλλά τέλος πάντων. και όλοι μου λέγανε να μην το κάνω στα χέρια τέλος πάντων και καταλήξαμε κάπως, θυμάμαι ότι συζητούσα και με τα παιδιά σχολή και με δικούς μου φίλους και λοιπά καταλήξαμε ότι στο Σβέρκο, πίσω από το Σβέρκο είναι το καλύτερο σημείο και το σκέφτηκα και λίγο πώς οι κούκλες Barbie παλιά πίσω στο Σβέρκο είχανε Made in China κάπως έτσι λοιπόν εγώ έβαλα τη Disney η γάτα μου πλέον έχει μάθει ότι κάθε φορά που κάθομαι εδώ μπορώ να κάνω γύρισμα.
Είναι ωραία για αγκαλίτσες και είναι ωραία για φυλάκια, καχαϊδάκια και τέτοια. Οπότε κάθε φορά έρχεται και είναι ασταμάτητη. Και να ξέρετε επίσης κάτι άλλο. Σας θυμόμουν προχθές εσάς που μου γράφετε τα σχόλια. Γιατί προσπαθούσα να κάτσω να κάνω edit και η γάτα δεν με άφηνε ησυχή. Όταν σας λέω δεν με αφήνει ησυχή, δεν με αφήνει ησυχή.
και θυμήθηκα γιατί μου λέτε γιατί δεν τη χαϊδεύεις ολόκληρη τη γνώμη και λοιπά και θέλω να καταλάβετε πόσο ασταμάτητο είναι το συγκεκριμένο γατή δεν σταματάει άμα μπορούσε να με έχει 24 ώρες στα 7 να τη χαϊδεύω, να μου ξύνει τον κόλλο και να της χαϊδεύω τα φτάκια θα καθόταν εδώ πέρα και το θέμα είναι ότι όσο περισσότερο το κάνουν αυτό τόσο περισσότερο αυτή μπαίνει σε μια γατή σχεδιασμένη με βάνα, δεν ξέρω τι παθαίνει του προσωπικού χώρου ή του ότι τώρα δεν είναι η ώρα.
Άμα μπορούσε θα έμπαινε μέσα στο στόμα μου καμιά φορά. Δηλαδή κάθεται και κοιτιόμαστε μύτη-μύτη. Και μετά καθόμουν και έκανα edit και δεν με αφήνει να κάνω edit γιατί απλά με χτυπάει τόσο έντονα με το κούτελό της στο χέρι που με πονάει, το καταλαβαίνετε αυτό. Χώνεται το γατή κάτω από το χέρι. Το απαιτεί, είναι από τα γατιά που το απαιτούν.
Παραδόξιον, το μεταξύ τόσο χρόνια έχουμε τον Πεπερόνη ατακτό κατή. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι με ο Πεπερώνη, συμπεριφέρεται καλύτερα, γιατί ο Πεπερώνη, α, μπορείς να τον πάρεις να τον κάνεις, να τον ζουλήξεις, να τον κάνεις ό,τι θέλεις, να κάτσεις μαζί σου, είναι το πιο γλυκό παιδί, τίποτα, τίποτα, δεν τον πειράζει τίποτα.
Ναι, οκ, κάνει, ξέρω εγώ, ζαβολιές εδώ και εκεί, αλλά με το που τον μαλώσεις ή του πεις, πιπερόνιμι, φεύγει, ξέρω, ξέρει ότι κάνει μαλακιά και τα σχετικά. Και γενικά είναι καλό παιδί. Είναι πολύ γλυκό παιδί. Η Μέιπλη είναι χαδιάρα, είναι το ένα, είναι το άλλο. Κάνει τις μαλακίες της, αλλά τις κάνει σπάνια. Αλλά κάνει μεγάλες μαλακίες.
Και δεν μπορείς να την πολυμαλώσεις. Δεν μπορείς να της κάνεις τίποτα, γιατί απλά σηκώνεται και φεύγει. Και μετά κάνει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Ήρθε ξανά πίσω για χάδια και δεν μπορείς ούτε να τη σηκώσεις άμα θέλεις εσύ να τη χαϊδέψεις δεν μπορείς να τη σηκώσεις άμα έρθει πάνω σου δεν μπορείς κάπως να τη βάλεις κάπως αλλιώς σηκώθει να φύγει θα έρθει να κάτσει μόνο όταν θέλει αυτή, όπου θέλει αυτή όπως θέλει αυτή και τη στιγμή που θέλει αυτή. Είναι κορίτσι με χαρακτήρα Πείτε μου εσείς τι κάνετε Είμαστε στη μέση του Ιουνίου επίσημα όταν βγαίνει αυτό το επεισόδιο. Μέιπλ, πώς έχεις κάτσει έτσι.
Αχ, μακάρι να μπορούσα να σας τη δείξω. Δεν μπορώ, αλλά μπορώ να σας βάλω το γουρούριτό της, να το ακούσετε. Λοιπόν, πολύ μπιρι μπιρι, πάμε κατευθείαν στον Πίτερ Παν. Είναι fact, λοιπόν, είναι γνωστό σε πρίπτωση που δεν το ξέρεις εγώ που σου χαλαρώ την παιδική ηλικία, ότι η Disney παίρνει πολύ πιο σκοτεινά παραμύθια και τα κάνει πολύ πιο έφπεπτα.
Προσωπικά το ξέρω γιατί εγώ για κάποιο λόγο μικρή πρώτα με σύστησαν στην πραγματική ιστορία της Άριελ και μετά με σύστησαν στην Disney εκδοχή της Άριελ. Αλλά εγώ θυμάμαι ότι μάθαινα να διαβάζω με την πραγματική εκδοχή της Άριελ εκεί που πεθαίνει και γίνεται αφρός στη θάλασσα. Το θυμάμαι γιατί θυμάμαι να κλαίω και ήταν η δική μου εκδοχή των μαθηματικών με τον μπαμπά στο τραπέζι.
Αλλά μάθαινα να διαβάζω. Ποιος θα μάντευε ότι μετά θα μου άρεσαν τόσο πολύ τα βιβλία. Τέλος πάντων, γνωρίζουμε όμως ότι τα πραγματικά παραμύθια συνήθως ήταν πολύ πιο σκοτεινά. Αυτό γιατί από τη μία φαίνεται, ξέρεις, είναι εύκολο να πούμε, αου, σπουκί σκοτεινά παραμύθια, αου, στην πραγματικότητα. Τα περισσότερα από αυτά τα παραμύθια είναι από πολύ πολύ πολύ πιο παλιά και ο κόσμος έλεγε διαφορετικές ιστορίες τότε.
δεν υπήρχε και το κόνσεπτ της παιδικής ηλικίας με τον τρόπο που το έχουμε τώρα και τα παραμύθια υπήρχανε για να σου δίνουν κάποιο μάθημα και να σε τρομάζουν. Ήτανε πιο πολύ για να μάθεις κάτι, να πάρεις κάτι από αυτό το παραμύθι και λοιπά και έπρεπε να έχουν κάποιο είδος σκληρά μαθήματα. Οπότε τα περισσότερα παραμύθια είναι από εποχές που δεν τρεπότανε ο κόσμος και πάρα πολύ να μιλήσει σκοτεινά πράγματα και τέτοια.
Ο Πίτερ Παν λοιπόν νομίζω είναι από τα πιο σκοτεινά παραμύθια της Disney. Πρώτον γιατί η ιδέα του μένω για πάντα παιδί μπορεί να ακούγεται ωραία και τέλεια και υπάρχει και από μόνο του, δηλαδή και μόνο έτσι να το πάρουμε, υπάρχει μια περίεργη έτσι νοσταλγία για την παιδική ηλικία, έχει λίγο αυτό το vibe. αλλά άμα το σκεφτούμε σοβαρά είναι ένα πάρα πολύ creepy concept και όποιος έχει βγει ποτέ με άνθρωπο που αρνείται να μεγαλώσει καταλαβαίνει πόσο creepy είναι αυτό το concept.
Αλλά στην πραγματικότητα το να παγώσεις σε μια ηλικία και να μην μεγαλώσεις ποτέ είναι πάρα πολύ τρομακτικό για διάφορους λόγους. Πρώτον οι μόνοι άνθρωποι οι οποίοι παγώνουν και δεν μεγαλώνουν ποτέ και μένουν σε μια ηλικία για πάντα είναι οι νεκροί. Δεύτερον καταντάει μια πάρα πολύ βαρετή ζωή γιατί δεν εξελίσσεσαι, δεν κάνεις τίποτα, μένεις στάσιμος κλπ.
Ο Πίτερ Παν λοιπόν είναι αρκετά νησιωτικός. Επίσης παγιδεύει παιδιά, απαγάγει παιδιά, είναι λίγο περίεργο κόνσεπτ όλο. Αλλά γίνεται ακόμα πιο creepy όταν μαθαίνεις ότι αρχικά ο Πίτερ Παν είχε το όνομα το αγόρι που μισεί τις μητέρες. Και άμα μάθεις την ιστορία του άντρα που έγραψε τον Πίτερ Παν θα καταλάβεις να μάθεις γιατί.
Ο τύπος που το έγραψε λοιπόν ήταν ο J.M.Buddy και το ονόμασε το αγόρι που μισεί τις μητέρες, αλλά πολύ γρήγορα οι εκδότες είπαν εξής κάτι αυτό δεν θα πουλήσει, είναι λίγο αμφιλεγόμενο, λίγο θα φας cancel ακόμα και εκείνη την εποχή. Οπότε τον ανάγκασαν να άλλαξει τον τίτλο και έγινε το αγόρι που δεν ήθελε ποτέ να μεγαλώσει.
Και μετά το άλλαξαν και το κάνανε ίσα ακρίβη για μένα το αγόρι που δεν μπορούσε να μεγαλώσει. Στην πραγματικότητα με εξετάσετε το πραγματικό παραμύθι και πώς πάει η ιστορία που έγραψε ο G.M.Barty. Δεν έχει πολύ σχέση με αυτό που εμείς παίρνουμε σαν τελικό αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα ο Peter Pan δεν είναι ένα παιδί το οποίο δεν μεγαλώνει ποτέ, η χώρα του ποτέ δεν είναι ένα μέρος στο οποίο εσύ δεν μεγαλώνεις ποτέ.
Στην πραγματικότητα ο Peter Pan είναι πιο πολύ νάρκησος, είναι πιο πολύ κενός. Δεν είναι ένα παιδί, ένα γόρι το οποίο μένει σε αυτό το boyhood και δεν με γαλειώνουν ποτέ. Είναι λίγο μία μαύρη τρύπα. Ένα πάρα πολύ τρομετικό στοιχείο του Πίτερ είναι ότι ο Πίτερ συνέχεια ξεχνάει τα πάντα. Και όχι αθώα συνέχεια ξεχνάει τα πάντα, είναι ότι αν κάτι δεν είναι μπροστά στα μάτια του, δεν υπάρχει πλέον για τον ίδιο.
Ξεχνάει συζητήσεις την ώρα που κάνεις μαζί του αυτή τη συζήτηση. Ξεχνάει ανθρώπους με το που κάνει να τους δει κάποιο χρονικό διάστημα. Και το θέμα είναι ότι όταν ο Πίτερ ξεχνάει τους ανθρώπους, χάνονται για πάντα από το νησί. Αυτό λοιπόν, άμα το σκεφτούμε, δημιουργεί ένα περίεργο dynamic, μία περίεργη, ένα περίεργο παιχνίδι δύναμης με τα υπόλοιπα παιδιά σε αυτό το νησί.
Γιατί τα παιδιά γνωρίζουν ότι πρέπει να κάνουν οτιδήποτε μπορούν, αλλιώς ο Πίτερ θα σε ξεχάσει και θα εξαφανιστείς. Ζούνε σχεδόν σαν σκλάβοι της διάθεσης του Πίτερ Παν. Του τι όρεξη έχει σήμερα, του τι θέλει να κάνει σήμερα. Και υπάρχει ένας έντονος κανόνας. Όλο αυτό δεν πρέπει ποτέ να μεγαλώσεις. Δεν πρέπει να φερθείς, να μεγαλώνεις κλπ.
Οπότε υπάρχουν πολύ αυστηροί κανόνες για το πώς πρέπει να φέρεσαι. Οπότε σταματάει να φαίνεται και τόσο αθώο και ευχάριστο. Βλέπουμε όλοι πως ο Πίτερ έχει έτσι ένα πρόβλημα με τη διάθεσή του Έχει ένα πρόβλημα με το θυμό του Και και καλά παρουσιάστηκε ως Α είναι παιδάκι και γι' αυτό γίνεται αυτό και μπλα μπλα μπλα Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν ισχύει Στην πραγματικότητα είναι ωριακά δικτάτορας πάνω σε αυτό το νησί Και μόνιμα προσπαθείς να τον ευχαριστήσεις Και μόνιμα προσπαθείς να μην σε ξεχάσει και με το που σε ξεχνάει και κάποιος χάνεται και μεγαλώνει και πλα πλα πλα, ο Πίτερ δεν φαίνεται να τον ενοχλεί καθόλου αυτό.
Απλά συνεχίζει την επόμενη μέρα από το μηδέν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Είναι ειλικρινά ό,τι πιο κοντινό σε ψυχοπαθή έχει φτιάξει η Disney ever. Δεν καταλαβαίνω πώς περισσότερος κόσμος δεν μιλάει για το πόσο creepy είναι αυτό το καρτούν. Υπάρχει λοιπόν θεωρία ότι ο Πίτερ δεν είναι καν αγόρι. Είναι κάποιο είδους οντότητα, η οποία την ώρα που τα άλλα παιδιά προσποιούνται ότι είναι πειρατές ή είναι το ένα ή είναι το άλλο, ο Πίτερ προσποιείται ότι είναι αγόρι και ο Πίτερ προσποιείται τα δικά του συναισθήματα και το τι νιώθουν αυτοί.
Βλέπουμε τον Πίτερ να δείχνει αρνητικά συναισθήματα, αλλά αυτά τα αρνητικά συναισθήματα συνήθως είναι θυμός, οργή προς τα άλλα παιδιά ή προς τις καταστάσεις ή οτιδήποτε. Δεν είναι κάποιο είδους θλίψη, δηλαδή πολύ σπάνια. Είναι πολύ κτητικός χαρακτήρα σχεδόν στην Disney. Και άμα δείτε το καρτούν μετά από αυτό το επεισόδιο, άμα κάτσετε και δείτε το καρτούν, θα δείτε ότι ακόμα και την Wendy που υποτίθεται πως τη συμπαθεί και υποτίθεται πως μπλα μπλα μπλα, τη χρησιμοποιεί πιο πολύ. Είναι σαν κτήμα του. Δεν είναι τόσο πολύ άνθρωπος στα μάτια του που είναι ένα εργαλείο για να πάρει αυτό που θέλει στο τέλος της ημέρας.
Το οποίο είναι πάρα πολύ παιδική συμπεριφορά και τα παιδιά η αλήθεια είναι μικροψυχοπαθείς. αλλά νομίζω στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι κάτι λίγο πιο σκοτεινό. Λες το να μην απάντα μου φαίνεται κάτι πιο σκοτεινό. Ο Captain Hook λειτουργεί σχεδόν σαν αντιπρισπασμός. Να υπάρχει ένα πρόβλημα, να έχουμε να ασχολούμαστε. Σκέψου, μπες λίγο στη θέση ενός από τα παιδιά.
Σκέψου ότι ξυπνάς κάθε μέρα σε έναν παράδεισο θεωρητικά, ένα τέλειο μέρος, στο οποίο όμως δεν σου επιτρέπεται να μεγαλώσεις, δεν σου επιτρέπεται να αλλάξεις, δεν επιτρέπεται να κάνεις τίποτα πολύ διαφορετικό από ό,τι έκανες χθες, είσαι κάπως λίγο παγωμένος στον χρόνο και οι φίλοι σου σταθερά, σταδιακά εξαφανίζονται. και για όλα ευθύνεται ένας μικρός δικτάτορας, ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν φαίνεται να είναι καν άνθρωπος, φαίνεται να είναι λίγο περίεργος και χάνονται άνθρωποι και αυτός απλά γελάει, περνάει καλά και κάνει σαν να μην συμβαίνει τίποτα και όλοι συμμετέχουν στη δική του παράνοια.
Και αυτή είναι η μέρα μετά από μέρα, μετά από μέρα, μετά από μέρα. Και το πιο περίεργο με τον Πίτερ είναι ότι δεν μαθαίνεις ποτέ 100% την πραγματική του ιστορία και τι είναι και πώς έγινε όλο αυτό και υπάρχει αυτή η περίεργη ιστορία με τη σκιά και είναι, δηλαδή, δεν είναι και αγόρι, αλλά δεν είναι και όχι αγόρι και τι είσαι και τι κάνουμε εδώ και γιατί όλο αυτό και ποια είναι η πυροστορία, τι συμβαίνει.
Η σκοτεινή ιστορία πίσω από το βραμίθι είναι ότι ο συγγραφέας φαίνεται να έγραψε τον Πίτερ Παν βαριά εμπνευσμένος από τη δική του προσωπική ζωή και σαν μέσο χειραγώγησης παιδιών. Και όχι ότι και ότι, όχι γενικά παιδιά, δεν είναι μια από αυτές τις θεωρίες, μάμα μου που του ζω, πραγματικών παιδιών. Παιδιών μιας συγκεκριμένης οικογένειας που τους ήξερε και όλα τα παιδιά έχουν τα ίδια ονόματα με τους χαρακτήρες του Πίτερ Παν.
Σαν να μην φτάνει αυτό, άμα ψάξετε τον συγγραφέο, ο συγγραφέας ήταν πάρα πολύ κοντός και μικροέδειχνε και αυτός πάρα πολύ σαν παιδί. Οπότε είχε πάρα πολλά χαρακτηριστικά του Πίτερ Παν. Ήταν σαν να ένιωθε ο ίδιος, θα το συζητήσουμε και σε λίγο αυτό, αλλά ήταν σαν να ένιωθε και ο ίδιος παγιδευμένος σε ένα σώμα το οποίο ήταν και καλά ενήλικου που προσπαθούσε να μοιάζει με παιδί, αλλά δεν ήταν στην πραγματικότητα παιδί και ήθελε να περνάει την περισσότερη του ώρα με Το κομβικό σημείο στη ζωή του συγγραφέα είναι ότι όταν ο συγγραφέας ήταν ένα μικρό παιδί, ο μεγαλύτερος του αδερφός έτυχε να πεθαίνει.
Και η μητέρα δεν έκρυβε, δεν ήταν από αυτές τις οικογένειες που το κρύβανε, η μητέρα δεν έκρυβε ότι ο μεγαλύτερος του αδερφός ήταν το αγαπημένο της παιδί και τον θρυνούσε πάρα πολύ έντονα. και με έναν περίεργο τρόπο προσπαθούσε να όχι να κάνει το μικρότερο στον αδερφό του σχεδόν του τόνιζε συνέχεια ότι δεν πρόκειται ποτέ να είναι ο αδερφός του και μίλαγε για τον αδερφό του ως ένα παιδί το οποίο είναι ακόμα ζωντανό, το οποίο όμως έχει παγώσει το χρόνο. Όλοι βλέπουμε έτσι το που ξεκινάει όλη η ιστορία με τον Πίτερ Παν σκέψου λοιπόν, είσαι ο μικρότερος αδερφός ξαφνικά πεθαίνει ο μεγαλύτερος αδερφός, πράγμα τραυματικό από μόνο του.
Η μητέρα σας συνέχεια με τον ένα με τον άλλο τρόπο σου τονίζει ότι στεναχωριέται που πεθάνει ο μεγαλύτερος αδερφός και ότι αυτόν αγαπούσε περισσότερο κλπ. Και έχει ξεκινήσει και αναφέρεται στον μεγαλύτερο αδερφό ως όχι νεκρό, αλλά ένα παιδί το οποίο έχει παγώσει στο χρόνο. Απλά δεν θα μεγαλώσει ποτέ. Ο συγγραφέας μας αναπτύσσει και αυτός ένα περίεργο μηχανισμό άμυνας, βλέποντας την μητέρα του και προσπαθώντας να κερδίσει την αγάπη της μητέρας, η οποία συνέχεια θρυνεί αλλά προς πίτεο δεν θρυνεί και βλα βλα βλα, αρχίζει και ντύνεται σαν τον αδερφό του, αρχίζει και φέρεται σαν τον αδερφό του και κάνει, αντιγράφει τέλος πάνω ό,τι θυμάται από τον αδερφό του για να κερδίσει πίσω την αγάπη της μητέρας.
Αυτό δεν το καταφέρνει ποτέ και εν τέλει άμα το σκεφτείς υπάρχει και άλλο κομμάτι εδώ πέρα του Πίτερ Παν το ότι γράφει έναν χαρακτήρα ο οποίος κλέβει τα παιδιά από τις μητέρες τους. Είναι λίγο σαν να παίρνει εκδίκηση ή να παίρνει τον έλεγχο πίσω στα δικά του χέρια σε μια κατάσταση που ένιωσε ότι δεν είχε έλεγχο. Εδώ η ιστορία γίνεται λίγο αμφιλεγόμενη γιατί όταν ο σύντροφές μεγαλώνει, ναι παρουσιάζει κάποια χαρακτηριστικά μεγάλου άντρα, αρχίζει και βγάζει μουστάκι, φαίνεται ότι είναι μεγάλος άντρας, αλλά οι περισσότεροι ανήλικες γύρω του λέγανε ότι ήταν λίγο περίεργος, ήταν λίγο κλειστός, δεν ήταν πολύ κοινωνικός, δεν τα πήγαινε πάρα πολύ καλά με άτομα της ηλικίας του, αλλά άραζε πάρα πολύ με παιδιά και τα πήγαινε πάρα πολύ καλά με τα παιδιά.
Δεν είναι πως τον αντιπαθούσαν οι ανήλικες, ξέρεις, ή τέλος πάντων οι άνθρωποι που ήταν στην ηλικία του, απλά ήταν πάρα πολύ αμήχανος, δυσκολευόταν πάρα πολύ να έρθει σε επαφή μαζί τους. Επειδή λοιπόν δεν του άρεσαν τα κοινωνικά κλαμπ και να περνάει χρόνο με άτομα της ηλικίας του, ο συγγραφέας μας άρεζε πάρα πολύ συχνά σε πάρκα, σε παιδικά πάρκα συγκεκριμένα.
Και εκεί είναι που γνώρισε την οικογένεια στην οποία έχει βασίσει, από ό,τι φαίνεται, ξέρεις, επηρέασε πολύ αντών αυτή η οικογένεια το έργο του Πίτερ Πάν. Ο συγγραφέας μας σε αυτό το σημείο ήταν ήδη πάρα πολύ γνωστός συγγραφέας και στο πάρκο γνώριζε μια οικογένεια, πέντε παιδάκια, πέντε αγοράκια, μαζί με τη μητέρα τους.
Η οικογένεια αυτή λεγότανε Λέβελιν Ντέιβις. Η μητέρα ήταν πάρα πολύ όμορφη γυναίκα, ο πατέρας δικηγόρος, αλλά ο πατέρας δεν έβγαζε πάρα πολλά χρήματα, οπότε δυσκολευόταν να στηρίξει το κοινωνικό στάτους της οικογένειας εκείνο το χρονικό διάστημα που γνωρίστηκαν. Οπότε η μητέρα αφού είδε ότι ένας αρκετά διάσημος ο κεντός μου συγγραφέας δείχνει ενδιαφέρον προς τα αγόρια της, θεώρησε πως αυτή η γνωριμία θα τους βοηθήσει κοινωνικά.
Οπότε άρχισαν και βγαίναν μαζί τους και επέτρεπε σε αυτό να αρέσει πολύ με τα αγόρια της κλπ. Και βλέπω ότι τα πάνε καλά και τα αγόρια ήθελαν να περνάνε χρόνο μαζί του. Όσο καιρός περνάει ο συγγραφέας μας έρχεται όλο και πιο κοντά με τα παιδιά. υπόπτα κοντά με τα παιδιά. Υπάρχουν διάφορα περίεργα σκηνικά ή λίγο κατάσταση Μάικλ Τζάξον εδώ πέρα. Λίγο γιατί συμπαθείς τόσο πολύ τα παιδιά, γιατί θέλεις να περνάς τόσο πολύ χρόνο με τα παιδιά, τι συμβαίνει.
Κάτι γίνεται με τα πολλά και οι γονείς των παιδιών πεθαίνουν. Ωραία. Και ο δικός μας καταλήγει να παίρνει την κυδαιμονία των παιδιών. Την ώρα που τα παιδιά είχαν Ήταν άνθρωπο, είχαν συγγενείο πίσω, ήταν ζωντανός και θα μπορούσαν να πάνε να μείνουν με τους συγγενείς τους. Αυτός κάπως λένε ότι πλαστογράφησε χαρτιά, λένε ότι κάτι έκανε, αλλά μετά πολλά πήρε την κυδαιμονία των παιδιών.
Εγώ θεωρώ πως απλά κάποιον λάδωσε και από ό,τι φαίνεται αρκετά κιόλας γνωστός συγγραφές αφού και τα σχετικά και είναι την εποχή, αλλά καταλήγει να είναι ο επίσημος κηδημόνας των παιδιών. Το έξτρα περίεργο είναι το τέλος αυτής της υπόθεσης γιατί είναι ok παίρνει την κυδημονία τους. Πολλά μέλη της οικογένειας βγαίνουν και λένε ότι αυτό είναι περίεργο. Κανονικά δεν θα έπρεπε να πάρει αυτό στην κυδημονία, δεν ήθελαν αυτό οι γονείς. Μάλλον πλάστον γράφεσαι χαρτιά, αλλά δεν ασχολήθηκε κανείς πάρα πολύ.
Συμπαθούσε όλα τα γόρια, ήταν όλα τα αγαπημένα του, αλλά τα έξτρα αγαπημένα του ήταν ο Μάικλ, ο Γιώργι και ο Πίτερ. Όλα τα παιδιά είχαν κάποιο περίεργο τέλος ή σχεδόν όλα τα παιδιά. Υπήρχαν διάφορες φήμες γύρω από αυτό. Είναι πολλή η ιστορία Μάικλ Τζάκσον. Είναι λίγο αμφιλεγόμενη, είναι λίγο ότι μπορεί να πάει both ways.
Δεν ξέρεις ακριβώς τι συμβαίνει εδώ πέρα, αλλά ότι τα πράγματα είναι ύποπτα, τα πράγματα είναι ύποπτα. Ο πρώτος λοιπόν που σκοτώθηκε ήταν ο George από την οικογένεια. Σκοτώθηκε στον πρώτο παγκόσμιο και ήταν μόλις 21 ετών. Από τους πέντε λοιπόν ο George πέθανε πάρα πολύ νέος, σκοτώθηκε στον πρώτο παγκόσμιο και ήταν μόλις 21 ετών.
Πέθανε επίσης ο Michael που ήταν 20 όταν πέθανε και τον βρήκανε πνιγμένο στον ποταμό, στον τάμισι και λένε ότι πρόκειται για αυτοκτονία. Αλλά είναι λίγο ύποπτη κατάσταση, δεν είναι ξεκάθαρο πριβάστη έγινε. Όλη του τη ζωή ο Μάικλ φοβόταν πάρα πολύ το νερό, οπότε είναι πολύ περίεργο ένας άνθρωπος το οποίο η φοβία, η κύρια φοβία είναι το νερό να πάει για κολύμπι ή να πάει να λήξει έτσι τη ζωή του, αλλά τον βρήκαν αγκαλιά μαζί με έναν άλλο άντρα, οπότε υπήρχαν πάρα πολλές θεωρίες ότι πιθανά πρόκειται για κάποιο τους ρομαντική σχέση που ήξερε ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί.
Ο Πίτερ, ο τρίτος από την αγαπημένη τριάδα του συγγραφέα, ήταν αυτός που έζησε το περισσότερο χρονικό διάστημα, πέθανε σε ηλικία 60 ετών, αλλά πέθανε και αυτός τραγικά. Συγκεκριμένα μπήκε μπροστά από ένα τρένο. Ήταν αυτός που όλη του τη ζωή μίλαγε για τον Πίτερ Παν και έλεγε ότι του έχει προκαλέσει πρόβλημα και ότι σαν να έχει αναλάβει μια ταυτότητα η οποία δεν είναι δική του, γιατί όλος ο κόσμος ήξερε ότι είναι βασισμένος σε αυτόν και ότι όχι μόνο σε αυτόν, ότι είναι βασισμένος σε όλα τα παιδιά και λοιπά, υπήρχαν διάφορες συζητήσεις, διάφορα μπυριμπύρι και έλεγε, τέλος πάντων, ότι όλη του τη ζωή δεν μπορούσε να ξεφύγει από αυτό το ρόλο του Πίτερ Παν και δεν μπορούσε να χτίσει κάποιο δοστική του ζω Υπάρχουν οικασίες από παρόντες ανθρώπους που ήταν μπροστά την ώρα που μπήκε από το τρένο που λένε ότι μπήκε μπροστά από το τρένο φωνάζοντας να πας στο διάλογο και είναι το καταραμένο έργο.
Δηλαδή μιλώντας για τον Πίτρε Παν. Τώρα δεν ξέρουμε αν αυτό είναι αλήθεια ή όχι. Νιώθω πως είναι μια πινελιά που μπορεί ο κόσμος σιγά σιγά να έβαλε για το δράμα της κατάστασης. αλλά ξέρουμε ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο ο οποίος έπασχε από κατάθλιψη, ο οποίος δυσκολεύτηκε πάρα πολύ γιατί μπήκε στο μάτι της κοινωνίας, άρχισαν να τον βλέπουν, να τον παρακολουθούν χωρίς να το θέλει ο ίδιος, μη οικιοθελώς και έγινε λίγο αυτό το παιδί πάνω στο οποίο βασίστηκε το Πίτερ Παν και υπήρχε αρκετή συζήτηση γύρω από αυτό και γύρω από την σχέση του με τον συγγραφέ και λοιπά, σχέση όχι ερωτική.
τέλος πάντων, ίδια κατάσταση με τον Μάικλ Τζάκσον, σκέψου πράγμα που βρίσκω πάρα πολύ ηρωνικό που υπάρχει και το κοιμπαντέρ για τον Μάικλ Τζάκσον ρε λες απλά να βγάζουν χρήματα έτσι ο κόσμος να βγάζει χρήματα, αλλά απ' την άλλη δεν ξέρω μου λένε και πολλοί, μου ζητάτε να κάνω βίντεο για τον Μάικλ Τζάκσον και να αναλύσω τη ζωή του Μάικλ Τζάκσον και θέλω και προσπαθώ αλλά νομίζω το να βάλω γιατί δεν έχω βγάλει κάποιο είδους συμπέρασμα.
Δυσκολεύει πάρα πολύ να βγάλω συμπέρασμα. Αλήθεια. Γιατί είναι είναι τόσο δύσκολο. Υπάρχουν τόσα χρήματα στη μέση. Τόσους κόσμους μπορεί να βγάλει τόσα χρήματα με όλο αυτό. Οπότε είναι πάρα πολύ δύσκολο να βγάλει συμπέρασμα. Βγαίνουν λοιπόν από τα πέντε αγόρια τα δύο. Ο Jack και ο Νίκολας. Ο Jack λοιπόν ήταν ο μεγαλύτερος από τα πέντε απεριφεία και αντιπαθούσε πάντα τον συγγραφέα.
Πάντα δεν τον πήγαινε μία, πάντα του φαίνοταν περίεργο, πάντα του φαίνοταν ύποπτο, το πώς κοντά είχε έρθει, το πώς μιλάγουν τα παιδιά. Φαντάζομαι πως κάτι ήξερε. Αλλά μπορεί να ήταν και η εφηβική αντιδραστικότητα όταν πέθανε ο γονής του, ήταν ο πιο μεγάλος, τους τιμόταν, έξαγανε πρέπει να μείνει με αυτόν τον περίεργο τύπο.
Μπορεί να ήταν και αυτό. αλλά ο Jack με το που ήταν ενήλικας και μπορούσε να φύγει και δεν ήταν πλέον ο κηδημόνος του συγγραφέας έφυγε από το σπίτι και κράτησε αποστάσεις όλη του τη ζωή και όλη του τη ζωή ισχυριζόταν ότι τα πράγματα δεν είναι πάρα πολύ καλά. Ο Νίκολας, ο τελευταίος που θα αναφέρουμε, είναι το μικρότερο παιδί που σαντίθεση με το μεγαλύτερο λάτρευε τον συγγραφέα, τον υποστηρίζει συνέχεια, έλεγε πως δεν υπάρχει τίποτα περίεργο, είναι πάρα πολύ καλός άνθρωπος δεν έχει κάνει τίποτα περίεργο και όλη του τη ζωή την πέρασε δίνοντας συνεντεύξεις και υπερσπιζόμενος τον συγγραφέ. Αυτή λοιπόν ήταν η πραγματική ιστορία πίσω από την ιστορία του Πίτρε Παν. Υπήρχε όντως ένας τύπος ο οποίος βάση σε τέλος πάντων έγραψε το έργο βασισμένο σε πέντε παιδιά τα οποία συμπαθούσε πάρα πολύ και τα συμπαθούσε τόσο πολύ που έγινε ο κηδεμόνας του. Είναι πολύ περίεργο που έγινε ο κηδεμόνας τους όντως και από τη στιγμή που υπήρχαν και οικογενειακά μέλη που βγήκαν και είπαν και γιατί και το ένα και το άλλο
από την άλλη άμα μιλάμε για έναν άνθρωπο που όλη τη ζωή, δηλαδή όπως και με τον Μάικλ Τζάξον το βρίσκω περίεργο αν βρίσκω περίεργο να είσαι ενήλικας και να ράζεις με παιδιά ναι πάρα πολύ, ταυτόχρονα δεν μπορώ να πω ότι δεν βλέπω και ένα σενάριο στο οποίο υπάρχει συγκεκριμένη λειτουργία εγκεφάλου συγκεκριμένος άνθρωπος για τον οποίο αυτό μπορεί να είναι πιθανό χωρίς να σημαίνει απαραίτητα κάποιο είδους ερωτική ή περίεργη έλλειξη.
Ωραία. Μπορώ να καταλάβω πως κάποια άτομα μπορεί να μένουν παγωμένα στον χρόνο, να μην μεγαλώνουν ποτέ και να περνάνε καλύτερα με παιδιά ή ας πούμε πολύ τραυματισμένα άτομα που προσπαθούν συνέχεια να δώσουν μια παιδική ηλικία που οι ίδιοι δεν είχαν και τα σχετικά. Είμαι πάρα πολύ περίεργη να δω, θα μου πείτε εσείς και ποια είναι η δική σας, όπως επαναστώ, γιατί αλήθεια εγώ δυσκολεύομαι.
Όπως και για το Michael Jackson, καλή ώρα, που λέει και το ντοκιμεντέρ του, που είναι παρομήτως πάνω με το Peter Pan. Δεν νιώθω πως με το Michael Jackson, ας πούμε, πάρα πολλοίς κόσμος μπορεί να βγάλει πολλά λεφτά με τις διάφορες θεωρίες. Και από ό,τι φαίνεται τουλάχιστον, που ξέρω πολύ λίγα, έτσι, δεν έχω ψάξει καθόλου, ήμουν αρκετά μικρή όσο ήταν ακόμα ζωντανός, δεν έχω ψάξει πολύ τη ζωή του, δεν έχω δει πολλά δοκιματάρ και τέτοια, αλλά έχω δει ότι υπάρχουν άνθρωποι που βγαίνουν και λένε, 네, ήταν περίεργος, και υπάρχουν άνθρωποι που βγαίνουν και λένε, όχι, δεν ήταν περίεργος, και νιώθω ότι οι άνθρωποι που βγαίνουν και λένε ότι δεν ήταν περίεργος, έχουνε τα λιγότερα πράγματα να κερδίσουν, δηλαδή παίρνουν τα λιγότερα χρήματα.
Ενώ το να δημιουργούμε μια ιστορία, ένα πράγμα γύρω από έναν άνθρωπο αφού έχει πεθάνει είναι το πιο εύκολο πράγμα και βγαίνουν πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πολλά χρήματα πάνω σε αυτό. Εδώ βέβαια στην ιστορία του Πίτερ Πάντω πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα γιατί αν τώρα είναι δύσκολο να βγουν τα παιδιά και να πούνε κάτι τέτοιο και είναι ηλικές, σκέψου τότε εκείνη την εποχή πόσο δύσκολο ήταν να βγουν και να πούνε ναι μας έκανε κατσαπιδιά το ένα το άλλο ή ξες και είναι και πέντε δηλαδή αν ο ένας βγει πάει να πει ότι λέει την αλήθεια και για τους πέντε και βάζει και τους υπόλοιπους τέσσερις σε μια κατάσταση στην οποία πιθανά δεν ήθελα να μπούμε που βέβαια δεν ήταν πέντε όλοι στη ζωή γιατί δύο πέθαναν πάρα πολύ νωρίς αλλά και πάλι ξέρεις δηλαδή δεν μιλάς μόνο για σένα και μπορεί να μη σε πιστέψουν.
Δηλαδή υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες που μπορεί να κάνουν ένα παιδί ή έναν ενήλικα πιθανά σε αυτή την ηλικία να μην μιλήσει πλέον για τα πράγματα της παιδικής του ηλικίας και μπορεί να μην ήταν καν ερωτικό. Μπορεί να ήταν απλά χειραγώγηση, μπορεί να ήταν απλά... Υπάρχουν άρρωστοι άνθρωποι που δεν είναι απαραίτητα ερωτικά άρρωστοι.
Αν δεν κάνω λάθος, τα περισσότερα παραμύθια της Disney ή έχουν κάποιο είδους σκοτεινό origin, σκοτεινή ιστορία από την οποία έρχονται. Επιμένω πως το Peter Pan για μένα είναι το πιο creepy. Και σαν έτσι όπως είναι τώρα μου φαίνεται creepy. Οπότε σκέψου την original ιστορία. Αλλά όπως σας είπα και στην αρχή θυμάμαι και την ιστορία της Ariel πως στην πραγματικότητα η Ariel πεθαίνει.
Δεν θυμάμαι τα origins της πραγματικής ιστορίας πίσω από τα υπόλοιπα αλλά θυμάμαι ότι σχεδόν όλα είναι σκοτεινά. Λοιπόν, σας ευχαριστώ όπως πάντα πάρα πολύ που περάσατε αυτή την ώρα μαζί μου Ελπίζω την επόμενη φορά που θα τα πούμε η φωνή μου να είναι σε μια πολύ πολύ πολύ καλύτερη κατάσταση Να χαλαρώστε, να περνάτε καλά, να περνάτε καλά μαζί στις διακοπές σας, να περνάτε καλά μαζί στην καθημερινότητά σας Και εγώ σας φιλώ γλυκά στα μούτρα και θα τα πούμε οπουδήποτε αποφασίσετε να τα πούμε την επόμενη φορά στο ίντερνετ
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
