Σκιές Πίσω από τα Τείχη: Τα Πιο Στοιχειωμένα Κάστρα της Βρετανίας|
Something WickedΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Τι είναι αυτό που κάνει ένα κάστρο πραγματικά στοιχειωμένο; Είναι οι ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά ή μήπως κάτι περισσότερο κρύβεται πίσω από τους πέτρινους τοίχους και τους σκοτεινούς διαδρόμους τους; Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε σε μερικά από τα πιο διάσημα και ανατριχιαστικά κάστρα της Βρετανίας. Ξεκινάμε από το μυστηριώδες Κάστρο Γκλάμις στη Σκωτία, έναν τόπο γεμάτο θρύλους για φαντάσματα, σκιώδεις μορφές και ανεξήγητες εμφανίσεις που έχουν τρομάξει επισκέπτες εδώ και αιώνε...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είστε έτοιμοι να συζητήσουμε στοιχειωμένα κάστρα της Αγγλίας, τέρατα μέσα σε αυτά τα κάστρα και μυστικά της ελίτ που μαζεύονται και κάνουν initiation και μοιράζονται τα μυστικά η μία γενιά μετά την άλλη. Ελπίζω να είστε έτοιμοι γιατί έχω πολλά να πω. Θα το πω, θα το πω, μη μου ρίχνε πέτρες. Κάπως ποτέ δεν κατάλαβα το πάθος με το φρέντο σπρέσο. Ένα ζεστό καπουτσίνο άμα μου πάρεις όμως από τη ζωή μου θα κάνω το ίδιο. Οπότε καταλαβαίνω. I respect it δεν το καταλαβαίνω 100%.
Ωστόσο σε μια παραλία Σε μια παραλία Μια γρανίτα Μια γρανίτα Νεσκουικ Έτσι νεσκουικοκαφεγρανίτα Ωχ γρανί Θέλω γρανίτα τώρα Και είναι 8 η ώρα του βράδυ Και δεν έχει πουθενά γρανί Ρε λοιπόν κάτι έχω πάθει με τις γρανίτες τώρα τελευταία Τώρα που το σκέφτομαι Προχθές γυρνούσαμε σπίτι από κάπου Και ήθελα έτσι μου κατσε Την ώρα που ήμασταν στη μέση διαδρομής για το σπίτι ότι θέλω γρανίτα.
Είμασταν βέβαια στην στάση στο τρένο, στο Kings Cross νομίζω ήμασταν, κάπου ήμασταν και έχει διάφορα μαγαζάκια εκεί πέρα γύρω οπότε για κάποιο λόγο στο μυαλό μου υπήρχε γρανίτα κάπου εκεί πέρα γύρω. Το ψηλιαζόμουν εγώ σαν Bloodhound εγώ μύριζα τη γρανίδα, ήξερα ότι κάπου γύρω μου στα πέντε μέτρα υπάρχει γρανίτα αλλά δεν μπορούσα να βρω με τίποτα τη γρανίτα και μάλλον από τότε μου έχει μείνει.
Να βρω και το κείμενο καλά θα ήτανε. Ναχα, το βρήκα. Λοιπόν, χωρίς πολλά-πολλά αφού έχουμε συζητήσει ότι γρανίτα υπάρχει εκεί έξω, όχι ότι γρανίτα υπάρχει εκεί έξω, δεν συζήτησα καν την γρανίτα βύσσινο. Λοιπόν, Glamis Castle. Ξεκινάμε με τον Glamis Castle που είναι το επίκεντρο του σημερινού επεισοδίου. Είναι το κάστρο γύρω από το οποίο έχτισα το σημερινό επεισόδιο και μετά πρόσθεσα και τα άλλα, έτσι για να έχουμε να λέμε.
Αλλά από τον Glamis Castle ξεκίνησε αυτή η ιδέα επεισοδίου, ξεκίνησε όλο αυτό, γιατί θεώρησα την ιστορία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και δεν το είχα ακούσει ποτέ. Επίσης, κάθε φορά που λέω Glamis Castle, σκέφτομαι ή κάποιον τυπάκο ο οποίος δουλεύει σε κάποιο coffee shop, τον οποίο για κάποιο λόγο τον λένε Glamis, Ή σκέφτομαι ότι θα ήταν πάρα πολύ ωραίο όνομα για ντράκο είναι ρε φίλε. Νιώθω. Υπάρχει. Άμα δεν υπάρχει, μπορείς να την παρασυνδέσεις την ενδυνότητα.
Γιατί λοιπόν μου τράβηξε την προσοχή το γκλάμι σκάση. Γιατί σε κάποια φάση, ο 13ος κόμις του Strathmore, ο Claude Beausleon, βγήκε και είπε, εκμυστηριεύτηκε σε έναν φίλο του και είπε τα εξής. Αν μπορούσες έστω να μαντέψεις τη φύση του μυστικού αυτού του κάστρου, θα έπεφτες στα γόνατα και θα ευχαριστήσεις το Θεό που δεν είναι δικό σου.
Εμένα, δεν ξέρω για εσάς φίλοι και θρύα, αλλά εμένα αυτή η φράση με κάνει να θέλω να πάρω το κάστρο, θέλω να το γράσω, θέλω να είναι δικό μου. Όποιο κάστρο και να μου δώσεις βέβαια, εγώ θα πω ευχαριστώ. Αλλά ειδικά ένα με ένα τέτοιο τρομερό ιστορικό και ένα μυστικό το οποίο φαίνεται να κρατάει αιώνες, θα το έπαιρνα. στο το κάστρο υπάρχει ένα μυστήριο.
Και το μυστήριο συγκεκριμένα αυτό αφορά ένα κρυφό πέρασμα, αλλά ένα συγκεκριμένο κρυφό πέρασμα, αλλά και πάρα πολλά μυστικά δωμάτια και πάρα πολλές τελετές μοίησης, που γίνονται από τον ένα διάδοχο της οικογένειας στον άλλο. Η ιστορία λοιπόν του Γκλάμις φαίνεται, λένε, ότι φτάνει μέχρι τον 11ο αιώνα. Και στέκεται μέχρι σήμερα έτσι, 11ο αιώνα.
Ο κάστρο βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το χωριό Γκλάμις, όπως θα μάτευε κανείς, στην περιοχή Άγγους, στην Σκωτία. Στη θέση του σημερινού κάστρου υπήρχε λέει κάποτε βασιλικό κυνηγητικό καταφύγιο. Η παράδοση λέει ότι ο Σκωτσέζος βασιλιάς Μάλκομ ο Β' δολοφονήθηκε εκεί πέρα το 1034. Ξεκίνησε λοιπόν ως βασιλικό κυνηγητικό καταφύγιο.
πιστεύετε κυνηγούσαν τους βασιλιάδες και κατεφεύγανε εκεί πέρα όχι φαντάζομαι πως οι βασιλιάδες κυνηγούσαν ή κάτι άλλο αλλά τέλος πάντων εν τέλει κυνηγήθηκε εκεί πέρα ο βασιλιάς ο Σκοτσέζος ο Μάλκομ ο Β' και δολοφονήθηκε το 1372 λοιπόν είναι που παραχωρήθηκε το κτήμα στον Σερ Τζον Λιούν και για να μην είτε τελείως σοκαρισμένοι και γιατί μου κάνει εντύπωση αυτό το κάστρο Γιατί υπάρχει τελειτή μίσης που λένε ότι περνάει έξω από τη μια γενιά στην επόμενη. Το 1372 είναι που η οικογένεια πήρε αυτό το κάστρο, η οικογένεια Λιών και μέχρι σήμερα η οικογένεια Λιών και αυτή η γραμμή έχει αυτό το κάστρο.
Είναι η διάδοχή τους ρε φίλε. Ποιος άλλος μπορεί να το πει αυτό. Ποιος άλλος μπορεί να το πει το κάστρο το οποίο έχει η οικογένειά μου το 1372. και είναι ένα από τα πιο στοιχειωμένα κάστρα της Σκοτέας. Σαν ένα έξτρα κομμάτι lore, το Glamis είναι διάσημο, λέει, ως ο τόπος γέννησης της παιδικής ηλικίας της Queen Elizabeth, the Queen Mother, της Lady Elizabeth Bows Leon, μητέρας της αείμνης της Elizabeth II και γιαγιάς του σημερινού Charles III.
Η πρώτη λοιπόν ιστορία που συνδέεται με τα φαντάσματα τόσο πάνω αυτού του κάστρου είναι ο βασιλιάς που σας ανέφερα που δολοφονήθηκε ο πρώτος. Ωραία. Μετά από αυτό συνδέεται με διάφορες γνωστές εκτελέσεις στην σκοτσέζικη ιστορία. Στις αρχές του 16ου αιώνα, λέει, ο Τζον Λιόν παντρεύτηκε την Τζάνετ Ντάγκλας. Ο βασιλιάς Τζέιμς, λέει όμως, έτρεφε απίστευτο μίσος για την οικογένεια Ντάγκλας, δεν μπορούσε να κοιμηθεί τις νύχτες και με ποιον να τα βάλει.
Προφανώς με τη γυναίκα, την Τζάνετ συγκεκριμένα, δεν αντέχει καθόλου, από ό,τι φαίνεται μάλλον ήθελε αυτός να την πετρευτεί, δεν τα κατάφερε και την καταδίκασε λοιπόν για μαγεία και προδοσία κατά του βασιλιά και την έκαψε στην πυρά το 1537. Λόγω αυτού του φόνου λοιπόν είναι που υπάρχει το φάντασμα της γκρίζας κυρίας. Η γκρίζα κυρία και καλά είναι η Τζάνετ Ντάγκλας την οποία την κάψανε άδικα στην πυρά.
Φαντάζομαι πως λογικό Θεωρώ πως όποια γυναίκα Κάηκε στην πυράκι Ειδικά για την μαγεία έχει κάθε δικαίωμα να στοιχιώνει Τον χώρο Θεωρώ πως πρέπει να τους το δώσουμε Ανάμεσα στα πολλά φαντάσματα που φαίνεται Να στοιχιώνουν αυτό το χώρο υπάρχει μια γυναίκα Η οποία είναι κυκλοφορήτας πάνω στο Κάστρο με χτυπημένο πρόσωπο και χωρίς Γλώσσα τώρα το πως ανακάλυψαν Όταν δεν έχει γλώσσα Είναι μεγάλο ερώτημα ερώτημα. Βέβαια, δεν ξέρω. Ξέρετε ποιο είναι το πιο τρομακτικό φάντασμα που έχω δει ποτέ σε καρτούν ή σε αναπαράσταση.
Είναι αυτό στην ταινία με τον Σκρούτζ. Η ιστορία των Χριστουγέννων, πώς λέγεται. Ό,τι πιο τρομακτικό. Οπότε κάθε φορά που σκέφτομαι φάντασμα χωρίς γλώσσα ή κάτι τέτοιο, σκέφτομαι κάτι τέτοιο. Σκέφτομαι ότι μπορεί να φέρεται κάπως έτσι και να δούνε ότι δεν έχει γλώσσα, διευθυντικά δεν μου βγάζει νόημα. Τέλος πάντων, υπάρχει ένας άλλος κόμις ο οποίος λέει γούσταρ πάρα πολύ να παίζει παιχνίδια χαρτιά, του άρεσε πάρα πολύ να παίζει χαρτιά είχε νευριάσει πάρα πολύ γι' αυτό το λόγο οπότε προκάλεσε τον διάβολο να παίξουν χαρτιά και ως συνέπεια πέθανε τελικά και μέχρι σήμερα παίζει χαρτιά με τον διάβολο σε αυτό το κάστρο.
Υπάρχει επίσης ένα φάντασμα, ενός σκανδαλιάρικου αγοριού, ο οποίος ήταν ένας υπηρέτης, ο οποίος κάτι είχε κάνει και είχε μπλέξει μπελάδες και τον είχαν βάλει σαν τιμωρία να κάθεται σε μια πέτρα όλη νύχτα και τελικά τον βρήκανε νεκρό το πρωί από υπεθερμία. Αυτά λοιπόν είναι τα φαντάσματα γύρω-γύρω. Αυτά είναι τα λίγο, ξέρεις, τα sprinkles, ας πούμε, της ιστορίας. Η κύρια ιστορία του Γκλάμις είναι το τέρας του Γκλάμις. Ξεκίνησε ως φήμη. Ξεκίνησε από έναν Σκοτσέζο συγγραφέα, τον Βόλτερ Σκοτ, ο οποίος έμεινε για λίγο στο Γκλάμις το 1790 και έγραψε για την ανατριχεστική ατμόσφαιρα που κυκλοφορούσε και υπήρχε και κυριαρχούσε στο κάστρο.
Την εποχή που αυτός είχε επισκεφτεί το κάστρο, η οικογένεια Λιών δεν βρισκόταν μέσα στο κάστρο και το διαχειριζόταν ένας άνθρωπος, ο διαχειριστής τέλος πάντων. Στον διαχειριστή είναι που μίλησε ο συγγραφέας ζητώντας να του επιτρέψει και καλά να μείνει τουλάχιστον κάποιες νύχτες μέσα στο κάστρο. Η ίδια η οικογένεια δεν είμαστε σίγουροι αν θα το επέτρεπε ή όχι γιατί και καλά το τέρας είναι το μεγάλο μυστικό τους.
αλλά ο Σκοτ κατέληξε να είναι ο πρώτος από πάρα πολλούς συγγραφείς υψηλού επίπεδου και προφίλ που πήγαν και έμειναν σε αυτό το κάστρο και πολλοί έγραψαν τρομακτικές ιστορίες, πήγαιναν εκεί πέρα για να γράψουν τρομακτικές ιστορίες αλλά ο ίδιος ήταν ο πρώτος που έγραψε κάτι πάρα πολύ εντυπωσιακό, ήταν ο πρώτος που του σκέφτηκε και έμεινα από τότε.
σύμφωνα με αυτόν ο Φάκτορ, ο δηλαδή διαχειριστής, του είπε ότι το κάστρο έχει ένα κρυφό δωμάτιο η τοποθεσία του οποίου αποτελούσε μυστικό που περνούσε από κόμι σε κόμι. Δηλαδή ο κάθε κόμις το έλεγε στον γιο του όταν αυτός γινόταν της κατάλληλης ηλικίας. Ήταν ένα μυστικό λέει το οποίο έπρεπε να το γνωρίζουν μόνο τρεις ζωντανές ψυχές αναφορά.
ο κόμης, ο διάδοχος του κόμη και ο διαχειριστής του κάστρου. Ο ίδιος ο συγγραφέας λέει δεν έμαθε ποτέ ούτε πού βρισκόταν το δωμάτιο, ούτε ποιος ήταν ο σκοπός του. Αλλά η ιστορία του έκανε πάρα πολύ εντύπωση και λέει ότι έτσι όπως του μίλαγε ο διαχειριστής, του φάνηκε ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά σκοτεινό και σημαντικό μυστικό.
Μετά λοιπόν από αυτόν τον συγγραφέα αρχίζει και κυκλοφορεί η φήμη. καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά να σου βγει το όνομα που λένε. Οπότε βγαίνει το όνομα σε αυτό το κάστρο, αρχίζει και κυκλοφορεί η φήμη και αρχίζει και να πτήσεται η φήμη και ο κόσμος αρχίζει και λέει ότι ναι το έχουμε ακούσει, το έχουμε μάθει, μπλα μπλα μπλα.
Υπάρχει ένα δωμάτιο και μέσα υπάρχει ένας εχμάλουτος, ένα τέρας το οποίο η οικογένεια δεν θέλει να δείχνει. Το πρώτο συμπέρασμα που έβγαλε ο Λαός ήταν και το πιο λογικό, ας πούμε, για εκείνη την εποχή. Ο Λαός, λοιπόν, πίστευε ότι όταν λένε τέρας, πρόκειται για κάποιο μέλος της οικογένειας για το οποίο η υπόλοιπη οικογένεια ντρέπεται.
Έβγαλαν λοιπόν το πολύ απλό συμπέρασμα ότι ένα μέλος της οικογένειας για το οποίο η οικογένεια Μπάουσλιον ντρέπεται ήταν γεννημένο, παραμορφωμένο ή κάπως τέλος πάντων και από αυτό δεν ντράπηκαν τέλος πάντων, το κλείσανε μέσα στο δωμάτιο. Θέμενο ότι αυτή η φήμη εξελίχθηκε τόσο πολύ που κατέληξε εθνικό χόμπι λίγο αυτή η κατάσταση, το να προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει.
Και όλοι οι φίλοι και γνωστοί της οικογένειας Μπάους Λιών άρχισαν να σκάβουν και να προσπαθούν να βρουν τι ακριβώς συμβαίνει και άρχισαν να ζητάνε να πάνε να μείνουν εκεί και μπλα μπλα μπλα μπλα. Τον 19ο και το 19ο αιώνα λοιπόν είναι που ξεπίδεσαν περισσότερες θεωρίες και τρομακτικές ιστορίες. Βέβαια, εκείνη την εποχή ήταν και η εποχή που υπήρχαν αυτές οι ιστορίες. Αν και νομίζω είναι μπουρδα αυτό γιατί πάντα οι τρομακτικές ιστορίες και οι ιστορίες φαντασμάτων είναι trending. Σε κάθε αιώνα σχεδόν είναι trending. Αλλά ειδικά εκείνη την εποχή.
Πολλοί λοιπόν επισκέπτες και εργαζόμενοι του κάστρου αναφέρουν ότι έχουν δει ένα ανθρωπούμορφο πλάσμα να κινείται πάνω στις επάλξεις ή να χάνεται σε απομακρυσμένα σημεία του κάστρου. Λάχιστον δύο επισκέπτες είχαν πει ότι έχουν βρει κρυφές καταπακτές μέσα στα δωμάτια τους. Πράγμα όχι περίεργο για ένα κάστρο που είναι τόσα χρόνια εκεί πέρα έτσι.
Ένας από αυτούς τους επισκέπτες μάλιστα ήταν γιατρός, ο οποίος είπε ότι ήταν μέσα στο κάστρο για να φροντίσει ένα μέλος της οικογένειας και ξεφνικά ανακάλυψε μια καταπακτή κρυμμένη κάτω από το χαλί. Ακολουθώντας λέει το πέρασμα, γιατί γιατρός είναι όχι κότα, βρέθηκε μπροστά σε τσιμεντίνιο τείχο, ο οποίος ήταν ακόμα μαλακός στην αφή.
γιατί τον ακούμπησε. Επίσης, έχει θα ακουμπήσει ποτέ τσιμέντο. Εγώ για κάποιους λόγους πιστεύω ότι άμα ακουμπήσω τσιμέντο θα μείνει το τσιμέντο για πάντως στο χέρι και δεν θα μπορώ ποτέ να το βγάλω από το χέρι μου γιατί δεν έχω ακουμπήσει ποτέ τσιμέντο. Μία ραντοπληροφορία. Το επόμενο πρωί, λέει, του δόθηκε μεγάλο χρηματικό ποσό του γιατρού και του είπε να φύγει με το επόμενο τρένο για να μην πει ποτέ σε κανέναν ότι βρήκε έναν υγρό τσιμεντένιο τείχο.
Πώς γίνεται να ήταν μαλακός στην αφή. Το τσιμέντο πώς λειτουργεί. Δεν... Υγρό δεν είναι. Άρα... Πες να λέω φούλβλακι αυτή τη στιγμή. Κατά πας πιθανότητα. Αλλά δεν κρατιέται. Δηλαδή δεν μπορείς να ακουμπήσεις ένα τείχο και να πεις ότι είναι μαλακός στην αφή. Κάτι πρέπει να τον κρατάει εκεί πέρα όχι. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες λοιπόν τοποθετείται το 1850 που έχει να κάνει με αυτό το κάστρο και με το τέρας.
Ο σύζυγος του 12 του Κόμι, όπως πολλές κυρίες του Γκλάμις πριν από εκείνη, είχε ανακτήσει που την κρατούσαν στο σκοτάδι για το περίφημο κρυφό δωμάτιο. Ένας από το κυριακό κάλεσε τους φίλους της και είπε θα ράξουμε εδώ πέρα θα περάσουμε ωραία, όσο ο σύζυγός της έλειπε. αποφάσισαν λοιπόν πάνω στο πάρτι και στο γλέντι και στο ένα και στο άλλο να πάνε να ψάξουν τα δωμάτια του κάστρου και να ανακαλύψουν την τοποθεσία του.
Το σύστημα λοιπόν που δημιούργησαν είναι ότι πέρασαν από όλα τα δωμάτια, άνοιξαν από ένα παράθυρο σε κάθε χώρο και κρέμασαν λευκά σεντόνια, πετσέτες, κάτι που να είναι σημάδι. Ωραία. Και μετά βγήκαν έξω από το κάστρο και άρχισαν να κοιτάνε απ' έξω ποιο παράθυρο δεν έχει λευκό σημάδι, στο οποίο δεν έχουν μπει, για να ανακαλύψουν ποιο δωμάτιο, σε ποιο δωμάτιο δεν βρήκανε την είσοδο.
Έτσι όπως βγήκαν από το κάστρο, είδανε όχι ένα, αλλά πολλά παράθυρα τα οποία δεν είχαν πάνω λευκές πετσέτες ή λευκά σημάδια. Οπότε έβγαλαν το συμπερισμό ότι δεν υπήρχε ένα κρυφό δωμάτιο, αλλά υπήρχαν πολλά κρυφά δωμάτια βέβαια, γιατί κανείς να κάνει ένα κρυφό δωμάτιο με παραθυράκι να γυρνάει απ' έξω, καλή ερώτηση. Πριν προλάβουν να εξερευνήσουν παραπάνω όμως, ο Κόμης επέστρεψε ξαφνικά σπίτι σαν τον Bluebeard και νευρίασε πάρα πολύ με τη γυναίκα του, όπως θα καταλάβαινε κανείς, γιατί είπε ότι ο Κόμης ήξερε.
Ο κόσμος αν αρχίσεται τόσο πολύ γι' αυτό το κάστρο που μπήκανε στη διαδικασία να βρούνε τα επίσημα σχέδια του κάστρου και φίλοι και εχθροί, στα επίσημα σχέδια του κάστρου, indeed υπάρχει ένα κρυφό δωμάτιο. Είναι, λέει, ένας μικρός, φαινομενικά πρόσιτος θάλαμος, δίπλα στην αίθουσα εγγράφων, στη βάση του πύργου. Αν, λέει, ένας τέτοιος χώρος κατασκευάστηκε και καταγράφηκε επίσημα, αρχιτέκτονες, ειδικοί, θεωρούν πιθανό να υπάρχουν και άλλοι κρυμμένοι μέσα στο κάστρο.
Προφανώς, λογικό, εντάξει. Άμα έχουν έναν, τον οποίο τον έχουν και μέσα στα σχέδια, σκέψου πως το δεν έχουν. Πιστεύω λέει ότι ένα ή περισσότερο από αυτά τα δωμάτια βρίσκονται στην καρδιά του μυστηρίου του Κάστρου του Γκλάμις, ενός μυστηρίου που οι ίδιοι κόμητες του Στράθμορ φύλαξαν πιστά επί αιώνες. Ποια λοιπόν είναι η παράδοση γιατί κρατάει αιώνια. Σύμφωνα με την παράδοση του μυστικό περνούσε από πατέρα σε γιο με κάθε διάδοχο να μοιείται επίσημα στα 21η του γενέθλια.
Και λέγεται πως αυτή η μύση άλλαζε τον μελλοντικό κόμι. Δηλαδή οι φίλοι και εχθροί τον παρατηρούσανε στα 20 του και μετά στα 21 του και λέγανε έχει αλλάξει αυτός δεν είναι ο ίδιος. Υπάρχουν πολλές αναφορές ότι οι ανέμελοι παιχνιδιάριδες 20χρονοι κληρονόμοι μεταμορφωνόντουσαν μέσα σε μια νύχτα σε σοβαρούς και επιφυλεκτικούς άντρες μόλις γινόντουσαν 21.
Σύμφωνα με τα κουτσομπολιά, το μυστήριο του κρυφού δωματίου εμφανίστηκε ταυτόχρονα με τη φήμη για το τέρας του Γκλάμις. Και ενώ το τέρας δεν έχει αποδεχθεί ποτέ, προφανώς η οικογένεια δεν έχει παραδεχτεί τίποτα τέτοιο, το γεγονός ότι υπάρχει μοίηση των λόρδων του γκλάμις στους διάδοχους όταν γίνονται 21, είναι καταγεγρωμένο γεγονός.
Δηλαδή συμβαίνει, δεν είναι φήμη. Αυτό όντως συμβαίνει και το έχουν παραδεχτεί. Ο κόσμος σοκάρεται που αυτή η παράδοση έχει μείνει και έχει μείνει τόσα χρόνια, γιατί λέει το τελευταίο καταγεγραμμένο, καταγεγραμμένη περίπτωση, είναι στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα. Δηλαδή πολύ πιο πέρα από τη φυσιολογική ανθρώπινη διάρκεια ζωής.
Δηλαδή, η μοίηση θεωρητικά αναφέρει το τέρας. Άμα όλοι μειούνται σε αυτό το τέρας, πάνω απ' ποιο το τέρας έχει ζήσει ποιος ξέρει πόσο καιρό εκεί πέρα. Ωραία. Άρα είναι κάποιο μυστικό το οποίο κρατάει αιώνες. Ο Κλωδ Μπόους Λιόν, τον οποίο τον είχαμε αναφέρει πιο πριν, το 1870 ήρθε λέει και είπε στη γυναίκα του μπήκα στο δωμάτιο, άκουσα το μυστικό και αν θέλεις να με ευχαριστήσεις δεν θα αναφέρεις ποτέ ξανά αυτό το θέμα.
Οι δικτοριανοί, οι νηφίτσες, γιατί νηφίτσας ήταν οι δικτοριανοί, εμείς τους ξέρουμε ως κάθος πρέπει, οι μεγαλύτερες νηφίτσες λοιπόν, αυτές οι νηφίτσες είχαν ξενηφιτσιαστεί τελείως που κάθε κόμις αρνιότανε να πει το μυστικό. Τώρα βέβαια, αυτοί οι κόμιδες μπορεί να το κάνουν και λίγο για το swag, γιατί σκέψου να συνδέεται κάτι τέτοιο με την οικογένειά σου και εγώ θα κυλωφρούσα πάνω κάτω άμα ήμουν ακόμης και θα λέγαω όχι δεν σας λέω. Μη με παρακαλάτε. Δεν υπάρχει καν λόγος να με παρακαλέσετε, δεν θα σας πω.
Έχει γκρινιάξει μέχρι και ο Ντίκενς. Ωραία. Υπήρχε μια εβδομαδία έκδοση μιας εφημερίδας στο Σπαν που λεγόταν All the year round και μέσα σε αυτή την εφημερίδα ο Ντίκενς γκρίνιαζε ότι οι τελευταίοι κληρονόμοι του γκλάμις υπόσχονταν γελώντας πως θα αποκάλυπταν το μυστικό όταν μυηθούν μόνο και μόνο για να σωπάσουν απόκοσμα αμέσως μετά.
Επίσης μόλις τώρα έπαθα κάτι. Παιδιά, χρόνια περνάνε και εγώ κάνω το ίδιο πράγμα που έκανε ο Ντίκενς, το καταλαβαίνεις αυτό. Απλά σε άλλη μορφή αυτή τη στιγμή. Ο Ντίκενς γκρίνιαζε στην εφημερίδα, εγώ γκρινιάζω το δικό μου podcast για το ίδιο θέμα. Μέχρι σήμερα λέει ότι δεν τηρείται αυτή η παράδοση. Ο κόσμος πάνω αριθμία να τηρείται ή όχι, λέει ότι μάλλον δεν τηρείται.
Αν και εγώ έχω την τάση να πιστεύω ότι άμα τηρήθηκε μέχρι το πρώτο τέτρα του 20ου αιώνα, κατά πόσο πιθανότητα τηρείται μέχρι σήμερα. Δεν νομίζω να το κράτησαν για τόσους αιώνες και τώρα να σταμάτησε. Θεωρώ πως απλά το κρύψανε λίγο καλύτερα και δεν μιλάνε γι' αυτό πιθανά. Υπήρξαν πιθανά, γιατί ίσως είναι πιο πηγέν. Έχω θεωρία, επιστρέφουμε σε λίγο εδώ. Ο τίτλος του κόμι και η οικογένεια, γενικά, μπαούς λίγο να συνεχίζουν μέχρι σήμερα.
Είναι μέχρι σήμερα γνωστή η οικογένεια κλπ. Αλλά το μυστήριο του γκλάμις κάπως έχει χαθεί, έχει σταματήσει ο κόσμος να μιλάει γι' αυτό κλπ. Μέχρι σήμερα λέει οι σύγχρονοι κόμικο-κόμητες λέει συνεχίζουν να μιλάνε με υπερηφάνεια για τη σκότεινη παράδοση, αλλά συγκεκριμένα αυτό με το τέρας και τη μύηση και λοιπά κάπως λένε ότι δεν ξέρουν τίποτα και δεν υπάρχει κάποιος μυστήριο και εμείς δεν ξέρουμε για τι πράγμα μιλάτε.
Η θεωρία του κόσμου που πιστεύει ότι όντως χάθηκε το μυστικό, λένε ότι πιστεύουν ότι το μυστικό χάθηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η διαδοχή ανατράπηκε μετά το θάνατο του πρωτότοκου γιού του 15ου κόμμυ στον πόλεμο. Αλλά υποτίθεται πως το μυστικό το ξέρουνε τρία άτομα. Οπότε δεν βγάζει πάρα πολύ νόημα. Αυτές λοιπόν είναι οι προφηρήσεις που έχω για το Κάστρο Γκλάμις και αυτό που έχω να σας πω για το Κάστρο Γκλάμις.
Η δική μου προσωπική θεωρία, αν με ρωτάτε, είναι ότι ακόμα υπάρχει αυτό το μυστικό και ότι τώρα, λοιπόν, είμαι chronically online, ok, το ξέρω, είναι η δουλειά μου, αλλά άκουσε, άκουσε με, άκουσε με, άκουσε με, βέβαια διακόπτηση, άκουσε με. Το μυστικό υπάρχει ακόμα Το μυστικό υπάρχει ακόμα Ξέρουμε όλοι Ότι η elite Κάνει κάποια πάρτι Το ξέρουμε Είναι fact Δεν ξέρουμε Πού διάολο τα κάνουν Για κάποιο λόγο Έχω δει πάρα πολλή συζήτηση Για το ότι τα κάνουν Το πού διάολο τα κάνουν Δεν το ξέρουμε Ωραία Στο δικό μου μυαλό Πάντα Συμβαίνει σε τέτοια μέρη Σε τέτοια σκατομέρη Τα οποία περνάνε Ειδικά ένα μέρος Το οποίο είναι από μια οικογένεια Ελίτ αιώνες, αιώνες, μου βγάζει πάρα πολύ νόημα.
Πάρα πολύ νόημα το μυστικό να είναι κάτι τέτοιο άθλιο, να είναι κάποια πάρτι της Ελίτ, να μην είναι τέρας σε ενικό, να είναι τέρας τερατά στον πληθυντικό. να είναι, ας πούμε, να λένε στο νέο κόμι όταν είναι 21. Είσαι λοιπόν αρκετά ενήλικας για να μπορείς να συμμετέχεις σε αυτά τα πάρτι και πρέπει να συμμετέχεις και ο λόγος που μεγαλώνουν έτσι μέσα σε μια νύχτα είναι γιατί είτε οι ίδιοι συμμετέχουν άθελά τους μέσα σε αυτό και μετά είναι κομμάτι αυτού του μυστικού και πρέπει να συνεχίσουν να μπη για την οικογένεια whatever whatever σαν μαφία φαντάζομαι πως λειτουργεί όλο αυτό είτε γιατί σοκάρονται απλά ξέρεις με τις πληροφορίες και τα σχετικά για μένα αυτό βγάζει το περισσότερο νόημα να μην είναι κάποιο είδους δηλαδή ένα δωμάτιο και ένα τέρας και κάποιο είδους μυστικό μυθικό πλάσμα αν και μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η θεωρία θεωρώ πως τέτοια κάστρα τέτοια μέρη και τέτοιες οικογένειες που είναι αιώνες στην elite και το ένα και το άλλο είναι το τέλειο μέρος
Για τυπάκια σαν των Επστυν που θέλουν να κάνουν και να διοργανώσουν διάφορα πράγματα και τα σχετικά και τα σχετικά και τέτοια κάστρα, τεράστια κάστρα που μπορούν να μείνουν διάφοροι καλεσμένοι που μπορούν να κάνουν πάρτι με πάρα πολλά κρυφά δωμάτια και τέτοια. Φαίνεται σαν να είναι το τέλειο μέρος για να συμβεί κάτι τέτοιο και για να μην μιλήσει κανείς και για να μην πει κανείς και να μην εμφανεί τίποτα και τα σχετικά.
Η ειδική μου θεωρία λοιπόν είναι ότι πρόκειται για κάποιον είδους μυστικό τσελίτ το οποίο κρύβεται και ο λόγος που από το 1960 και μετά σταμάτησε να το διαφημίζουν και τόσο πολύ γιατί στη Βικτωρινή Αέρα, οκ, ναι υπάρχει ένα μυστικό, οι αρχοί δεν μιλούσανε τόσο πολύ για αυτά τα θέματα, δεν ξέρω, δεν έχω διαβάσει τις εφημερίδες, δεν ήμουν ζωντανή στην Βικτωρινή Αέρα από όσο ξέρω τουλάχιστον, αλλά δεν ήταν τόσο πολύ ζήτημα.
Όσο άμα σήμερα συνεχίζαν, νομίζω πως το σβήσαν λίγο και σταμάτησαν να μιλάνε για αυτό το κομμάτι, γιατί είναι το πιο επικίνδυνο. Γιατί έχουμε το ίντερνετ, γιατί όλα αυτά συμβαίνουν κλπ και όντως πρέπει να μείνει πολύ κρυφό. Δεν μπορούν να έχουν ούτε λίγο, ξέρεις, αυτή τη φήμη εκεί πέρα έξω. Αυτή είναι η δική μου θεωρία, λοιπόν.
Πείτε μου τι πιστεύετε, αν συμφωνείτε μαζί μου. Μου βγάζει τόσο νόημα. Δηλαδή το διάβαζα και λέω γέλαγα μόνη μου. Θεωρούσα πως είμαι η πιο έξυπνη από όλους. Γέλαγα μόνη μου και έλεγα χαχα κουτά. Δεν καταλαβαίνετε ότι κρατάνε παιδιά εκεί μέσα. Τα επόμενα κάστρα δεν έχουν τέτοια οικογενειακή ιστορία συνδεδεμένη με αυτά. Έχουν λίγα φαντάσματα. Είναι λίγο πιο σύντομες ιστορίες. Και έχουμε τέσσερα κάστρα.
Λοιπόν, το επόμενο είναι το κάστρο Chillingham, ένα παρεζάκι το οποίο χαλαρώνει Συγγνώμη, ήταν εκεί, δεν μπορούσα να μην το κάνω, ήταν ακριβώς εκεί, μου το έδωσαν στο πιάτο θαλήνει κανείς το παρεζάκι που χαλαρώνει Λοιπόν, το κάστρο υπάρχει από τον 13ο αιώνα και κατά τη διάρκεια των χρόνων λέει έχει εμπλεκεί σε διάφορες συναρριακές συγκρούσεις μεταξύ Αγγλίας και Σκωτίας Πάντα φαντάιμ, πάντα ξέρεις ότι θα υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα φαντάσματα εκεί πέρα Διαθέτει λέει πολλά ιστορικά δωμάτια και αρχαία δωμάτια όπως το δωμάτιο του Εδουάρδου του Α. Μου αρέσει πάρα πολύ το όνομα Εδουάρδος.
Υπάρχει επίσης η Μεγάλη Αθήσα Δεξιώσεων, υπάρχει το σαλόνι του Ιακώβου του Α και τη βιβλιοθήκη του Κάστρου. Ε, πρέπει να πάω για να ονομάσω την βιβλιοθήκη μετά από μένα. Πώς, γιατί είναι δωμάτιο του Εδωάρδου του Α, Μεγάλη Αθήσα Δεξιώσεων, σαλόνι του Ιακώβου του Α. Δηλαδή, τι έκανε ο Ιάκωβος Α και πήρε το σαλόνι του όνομα του.
Και τι πρέπει να κάνω για να πάρω η βιβλιοθήκη το δικό μου όνομα. Πέρα λοιπόν από δωμάτια τα οποία έχουν ονόματα άλλων ανθρώπων, το Τσίλιγχαμ φιλοξενεί λέει έναν μεσαιωνικό θάλαμο βασανιστήριων, εξοπλισμένο με τροχό τεντώματος. Λοιπόν, αυτό, καλά εντάξει, τα βασανιστήρια τα παλιά είναι ένα κεφάλαιο από μόνο του. Νομίζω πως ήταν πάρα πολύ δημιουργική.
Είχαν όλο αυτό το creativity, δεν ήξερα από να το βγάλουνε, και το βγάζανε εκεί πέρα. Αλλά αυτό με το τέντομα, επειδή έχω δει αυτό το μηχάνημα, κάπου εδώ πέρα στην Αγγλία υπάρχει, έχω πει σε ένα κάστρο εδώ πρέπει που στην Αγγλία και το είχα δει. Κρυπή. Έχουν επίσης καρφωμένο βαρέλι, καρέκλα με καρφιά, βίδες για τους αντίχειρες, σίδερα, κλουβιά, πυρωμένα σίδερα σήμανσης και πολλά ακόμα φρικτά όργανα.
Όλα αυτά βέβαια μπορείς να τα δεις σε κάθε μουσείο βασανιστήριων που σέβεται τον εαυτό του. Σας έχω πει ότι στο μήνα του μελτός μου που πήγα, που δεν ήταν μήνας του μελτός, ήταν δύο εβδομάδες, εσείς είμαστε ειλικρινείς, αλλά εννοείται πως βρήκα μουσείο βασανιστήριων στην Πορτογαλία. και μαγισσών παρακαλώ και μαγισσών βλακία ήταν σε ακόμα πιο περίεργη στροφή της κατάστασης υπάρχει λέει ένα μπουντρούμι όπου μέσα στην καταπακτή μπορεί κανείς να δει τα σκελετικά λείψανα ενός αγοριού στο υπόγειο θησαυροφυλάκιο από κάτω γιατί δεν τον βγάζετε από εκεί υπάρχουν πάρα πολλά φαντάσματα λοιπόν στο Τσίλιγχαμ Το πιο διάσημο είναι το λαμπερό αγόρι που λέγεται Radiant Boy κανονικά. Ένα φάντασμα το οποίο είναι ένα παιδάκι που εμφανίζεται στο ροζ δωμάτιο του κάστρου.
Κάποιοι λένε ότι ουρλιάζει λες και ουρλιάζει από φόβο, άλλοι λένε ότι ουρλιάζει λες και ουρλιάζει από πόνο και αντυχεί ο ήχος λέει στους διαδρόμους του κάστρου ακριβώς τα μεσάνυχτα. Στο παρελθόν, λέει, οι κραυγές φαινόντουσαν να προέρχονται από ένα σημείο κοντά σε ένα πέρασμα που γενεχτεί μέσα στον τείχο πάχους τριών μέτρων περίπου, οδηγώντας στο γειτονικό πύργο.
Καθώς οι ηχείες βίναν, εμφανιζόταν ένα λαμπρόφωτο στέφανο και η μορφή ενός νεαρού αγοριού ντυμένου στα μπλε και σύμφωνα με τη μόδα της εποχής του βασιλιά Κάρολου Β, πλησίαζε όσους κοιμόντουσαν στο τομάτιο. Αργότερα, κατά τη διάρκεια ανασκαφών, βρέθηκαν πίσω από τον τοίχο τα οστά ενός παιδιού, περιτριγυρισμένα από συντεθειμένα κομμάτια μπλε υφάσματος.
Τα λείψανα θάφτηκαν σύμφωνα με το χριστενικό τύπο και από τότε το λαμπερό αγόρι δεν εμφανίστηκε ξανά, μέχρι που ο Σερ Χάμφρυ άρχισε να νοικιάζει το δωμάτιο. Με το που ήρθε ο Σερ Χάμφρυ, το λαμπερό αγόρι λέει absolutely fucking not και επέστρεψε. Ορισμένοι επισκέπτες λέει παραπονέθηκαν ότι μέσα στη νύχτα έβλεπαν μια μπλε λάμψη να ξεπηδά από τον τείχο.
Αν και οι ίδιοι το απέδωσαν σε ηλεκτρική βλάβη, ο Σερ Χαμφρή έσπευσε να επισημάνει ότι σε εκείνο το τμήμα του τείχου δεν υπάρχει καμία ηλεκτρική καλωδίωση. Άλλο φάντασμα που φαίνεται να στοιχειώνει το κάστρο είναι η Λέιντι Μπέρκλεϊ, η σύζυγος του Λόρδου Γκρέι. Ο σύζυγός της την εγκατέλειψε για να φύγει με την ίδια της στεναδερφή, την Λέδη Χενριέτα.
Ω, ρε Λέδη Χενριέτα! Μωρή Νιφίτσα Λέδη Χενριέτα, τον κόμινο της αδερφής σου, μωρή! Η Λέδη Μπέρκλη λοιπόν έμεινε μόνη της στο κάστρο, έχοντας τη συντροφιά μόνο τη μικρή της κόρη. Το θρίσμα του φορέματός της ακούγεται μερικές φορές καθώς το βασανισμένο πνεύμα της διασχίζει τους έρημους διαδρόμους, αναζητώντας αιώνια τον άπιστο σύζυγό της.
Βέβαια, γνωρίζοντας την φύση των σύζυγων εκείνη την εποχή, μπορεί να ήταν και καλύτερα ρε φίλε, γιατί η αδερφή της, η Βλαμένη, πήρε τον άντρα της, τον ξεγάθρα Βλαμένο, και αυτή έμεινε, έχει ένα κάστρο και το πεθίζει, τι άλλο θέλεις, τι άλλο θέλεις. Μια χαρά ακούγεται Αν και δεν θέλω να μειώσω τον πόνο σου φάντασμα Μπορεί όντως να ήτανε Δηλαδή άμα τον αγαπούσε Φαντάζομαι πως ναι Αλλά η φύση των συζύγων δεν ήταν τέτοια εκείνη την εποχή Και άμα η φύση ήτανε κλασική Ακούγεται πάρα πολύ κομπλέ φάση Ο βλάκας άντρας σου να φύγει με την βλαμένη αδερφή σου Και να σου αφήσουν το κάστρο και το παιδί σου Άλλες είχαν πολύ χειρότερες μοίρες Μπορεί να μείνει εκεί παράγειο, δεν θέλει να φύγει Γιατί της αρέσει πάρα πολύ Σκέψου τώρα Νυχτερινή ρουτίνα που πρέπει να έχει αυτή Μέσα στο κάστρο με το παιδί της Αλλά λοιπόν, το επόμενο κάστρο είναι το κάστρο Μιουν Κάστερ Βρίσκεται κοντά στο Ravenglass Στην Κάμπρια Και στοιχιώνεται λέει από τουλάχιστον τέσσερα διαφορετικά φαντάσματα
Το πρώτο λέγεται Πως είναι ο βασιλιάς ο Ερίκος Ο Σιγματάφ ο οποίος λέει δολοφονήθηκε στον πύργο του Λονδίνου μετά την νίκη του Εδουάρδου. Το πνεύμα του λέει έχει εμφανιστεί στο δωμάτιο που διέμενε πριν το θάνατό του, ίσως επειδή ήταν το μέρος που ένιωθε πιο ευτυχισμένος από ποτέ, ανάμεσα στους πιστούς υπηκόους του. Μ' αρέσουν, φίλοι, τα φαντάσματα που έρχονται εκεί πέρα, όχι επειδή έγινε κάτι φρικτό, αλλά επειδή βάιμπαραν, επειδή πέραναν πάρα πολύ ωραία κινήσεις.
Λοιπόν, εμένα μου αρέσει εδώ, πέρα δεν φεύγω. Εγώ από εδώ δεν φεύγω. Εδώ θα μείνω. Τα επόμενα δύο φαντασμούτα όμως δεν έχουν μια τέτοια ιστορία. Ο Φέρντιναντ Πεννίνκτον, λοιπόν, άρχοντας του κάστρου Μιουνγκάστερ, τον 16ο αιώνα, είχε μια κόρη ονόματι Χέλ... Χέλ... Χε... Χε... Χέλ Γουάιζ. Η Χέλ Γουάιζ διατηρούσε, λέει, ερωτική σχέση με έναν ξύλουργο της πόλης.
γεγονός που εξόργησε τον πατέρα. Ο Λόρδος Πέννιγκτον δεν ήθελε να δει την κόρτα ερωτευμένη με έναν κοινό θνητό και έτσι κάλεσε τον γελοποιό του, τον Τόμας Σκέλτον, ζητώντας τον να βρει έναν τρόπο να βάλει ένα τέλος στη σχέση. Δυστυχώς ο τρελός Τόμ ήταν πραγματικά διατραγμένος. Δυστυχώς λέει ο τρελός Τόμ ήταν πραγματικά διατραγμένος.
Κάθε μέρα καθόταν κάτω από την αγαπημένη του Καστανιά δίπλα στο δρόμο και αν κάποιος ταξιδιώτης τον ρωτούσε για οδηγίες, τον έστελνε προς μια περιοχή με κινούμενη άμμο αντί για τον δρόμο προς το Λονδίνο που αναζητούσε. Ήταν μοχθηρός και σίγουρα ο τελευταίος άνθρωπος στον οποίο έπρεπε να ανατεθεί μια τόσο λεπτή υπόθεση.
Ο τρελός Τόμ λοιπόν βρήκε τον ξυλουργό στην πόλη και τον προκάλεσε στο κάστρο. Ο ξυλουργός δέχτηκε με χαρά, ελπίζοντας ότι αυτό σήμαινε πως ο πατέρας της αγαπημένης του είχε αρχίσει επιτέλους να τον αποδέχεται. Οι δύο άντρες ήπιανε δίπλα στον Τζάκι όλη νύχτα. Κάθε φορά που άδειαζε η κούπα του, ο γελοποιός τη γέμιζε ξανά με μπύρα, ώσπου ο ξυλουργός κατέρευσε από τη μέθη.
Τότε ο Τόμ, γεμάτος ικανοποίηση, του έκοψε το κεφάλι με πριόνι και έσυρε το σώμα του έξω για να του πετάξει κινούμενη άμμο. Την επόμενη μέρα παρουσίασε περήφανα το κομμένο κεφάλι στον Λόρδο Πέννιγκτον. Δεν είχε καταγραφεί ακριβώς πώς αντέδρασε ο Λόρδος, αλλά μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί την έκπληξή του. Το ακέφαλο σώμα του ξυλουργού λέγεται ότι περιπλανιέται ακόμα στις επάλξεις του κάστρου Μιουν Κάστερ, ενώ το φάντασμα του τρελουτόμ εμφανίζεται ως poltergeist, σκαρώροντας φάρσες για να τρομάσει τους επισκέπτες.
Εμφανίζεται συχνά στο δωμάτιο Τον ταπισερή Το οποίο θεωρείται το πιο στοιχειωμένο σημείο Ολόκληρου του κάστρου What the fuck Σκέψου ρε φίλοι τώρα να θέλει να σε δολοφονήσει ο βασιλιάς Και να στέλνει τον γελοπιό Είναι νομίζω το αντίστοιχο spooky story Τον πες το Του Του κλόουν Του να σε σκοτώσει ένας κλόουν της εποχής Το επόμενο κάστρο είναι πιθανέ ένα κάστρο το οποίο δεν θα περνέτε να δείτε σε αυτή τη λίστα και είναι το Windsor Castle.
Είναι το κάστρο στο οποίο έβαινε η Βασίλισσα και έχει λέει πάρα πολλά φαντάσματα. Μεταξύ αυτών των φαντασμάτων είναι ο Κάραλος ο Α, ο Γιώργιος ο Γ και ο Ερίκος ο Ήτα. Και εκεί είναι και η Ανμπολέν. Μόνο μερικά τμήματα του κάστρου είναι ανοιχτά στους επισκέπτες και μόνο κατά τη διάρκεια της μέρας. Βέβαια αυτό βγάζει νόημα και πέρα από τα φαντάσματα.
Αλλά οκ. Το Windsor λέει είναι από το μεγαλύτερα κάστρα της Αγγλίας και σύνολο εκεί πέρα είναι θαμμένοι 10 μονάρχες. Οπότε η πιθανότητα να σαντήσουμε φαντάσματα εκεί πέρα είναι αυξημένη. Όχι της Αγγλίας, είναι από το μεγαλύτερα στον κόσμο και αυθώς και τα παλαιότερα που κατοικείται αδιάλειπτα μέχρι σήμερα. Φλέξ τρελό. Βέβαια θα μου πεις μεγαλύτερο φλέξ το ότι είσαι η βασίλισσα της Αγγλίας. Ήσουνα μάλιστα.
Το κάστρο χτίστηκε από τον Βουιλέρμο και ο Βουιλέρμος λέει επέλεξε αυτή τη θέση για αυτό το κάστρο επειδή βρισκόταν σε απόσταση μίας ημέρες πορείας από τον πύργο του Λονδίνου και αποτελούσε ιδανικό οχυρό για την προστασία των δυτικών προσβάσεων προς την πρωτεύουσα. Λένε ότι ήταν η αγαπημένη κατοικία της Βασίλισσας και το κύριο φάντασμα που κυκλοφορεί εκεί πέρα είναι της συνονοματίστης της Ελισάβε της Α.
Σύμφωνα λέει με κουτσομπολιά, η Βασίλισσα γλιστρά μέσα από το τοίχο της βιβλιοθήκης προς ένα κλειδωμένο δωμάτιο, ενώ άλλες φορές η παρουσία της γίνεται αισθητή ή ακούγονται τα βήματα της σε διάφορα σημεία του κάστρου. Σε ένα γειτονικό κτίριο, λέει από το κάστρο, υπάρχει ένα φάντασμα μικρού αγοριού, το οποίο τα ακούν συχνά να φωνάζει δεν θέλω να πάω για υπασία σήμερα.
Και αμέσως μετά ακούγονται βήματα να απομακρύνονται. Στους χώρους του Κάστρου, λέει, το 1906, ένας φρουρός περιπολούσε την Ανατολική Ταράτσα όταν είδε μια ομάδα από άντρες. Τους φώναξε να σταματήσουν και αυτοί τον γράψανε. Δεν σταμάτησαν. Ο φρουρός λοιπόν άνοιξε πυρ, γιατί εντάξει, λογικό είσαι ο φρουρός, ξέρω εγώ, της Βασίλισσας.
Οπότε τους πυροβολεί και διατυπώνει ότι οι σφαίρες περνάνε μέσα από τα σώματά τους Αφού ανακάλυψε λοιπόν ότι οι σφαίρες δεν πιάουν αποφάσισε να πέσει ο ίδιος με το σώμα του πάνω τους Και με το που έπεσε πάνω τους εξαφανίστηκαν μπροστά του Το πιο διάσημο λέει φάντασμα που συνδέεται με το κάστρο Windsor βρίσκεται στη βάση του δάσους Windsor Το όνομα του είναι Χένρι ο Κυνηγός Η ιστορία λέει ότι ο Χένρι ήταν ο αγαπημένος κυνηγός του βασιλιά Ριχάρδου Β και κάποτε το έσωσε τη ζωή, τραυματιζόμενο σοβαρά ο ίδιος.
Όταν ανάρρωσε ο πλήρος, ο βασιλιάς τήρησε την υποσχέση του και τον όρισε επί κεφαλή των κυνηγών. Δυστυχώς, λίγο αργότερα, ο Χένρι έχασε τη φήμη και τις ικανότητές του, απομακρύνθηκε από τη θέση του και βυθισμένος στην κατάθλιψη κρεμάστηκε σε ένα κλαδί βελανιδιάς στο δάσος Βίντσορ. Λέγεται ότι σε ορισμένες σκοτεινές και θεελώδεις νύχτες, μία φαντασματική ομάδα κυνηγών με αρχηγό τον Χένρι εμφανίζεται και καλπάζει μέσα από το πάρκο του Βίντσορ, συνοδευόμενοι από ένα κοπάδι φανταστικών κυνηγόσκυλων.
Κάθε εμφάνιση του Χέντρι και της συνοδείας του θεωρείται δυσίωνο σημάδι, προμήνυμα μια επικείμενης τραγωδίας. Ωραίο. Τα φαντάσματα των κυνηγών με φαντάσματα από κυνηγόσκυλα, κάτι μου κάνουν σαν story. Μου αρέσει πάρα πολύ σαν ιδέα. Ίσως γιατί δεν ξέρω αν προτιμάω τα φαντάσματα σκυλιών να μένουν εδώ να δω το καρτούν το Όλα τα σκυλιά πάνω στον παράδεισο αλλά δεν θέλω να στενοχωρηθώ και για την πραγματική ιστορία πίσω από την ταινία και για την ιστορία της ταινίας. Ωστόσο, πρόσφατα είδα το ο Όλιβερ και η παρέα και ήταν πάρα πολύ ωραίο κινούμενο.
Άσχετο. Πάμε στο επόμενο κάστρο. Αλλά άμα θέλετε να κάτσετε να το δείτε. Στο επόμενο κάστρο λοιπόν είναι το κάστρο Tamworth. Και είναι το τελευταίο κάστρο που θα συζητήσουμε για σήμερα θέα των ποταμών Τέιμ από τα τέλη του 12ου αιώνα. Η πρώτη οχήρωση λέει κατασκευάστηκε το 913 μετά Χριστόν από την κόρη του Αλφρέδου του Μεγάλου.
Μ' αρέσει αυτό, δεν έχω ακούσει άλλο κάστρο να κατασκευάζεται από γυναίκα. Η κόρη του Αλφρέδου ήταν σύμφωση θελοκάστρο τώρα. Αργότερα λέει μετά την ορμανική κατάκτηση, ο Γουιλέρμος, ο κατακτητής, πάλι αυτός δε φίλε, Παραχώρησε τη γη στον υποστηρικτή του Ρόμπερτ Ντε Μαρμιόν, ο οποίος έκτισε το πύργο και τα τείχη που διακρίνονται ακόμα και σήμερα.
Στο πέρισμα των αιώνων το κάστρο λέει πέρασε από τα χέρια πολλών ισχυρών οικογενειών και φιλοξένησε βασιλιάδες και βασίλισσες. Το 1643 γλίτωσε ωριακά από την καταστροφή που σχεδίαζε ο Όλιβερ Κρόμουελ. Το δωμάτιο του φαντάσματος, λέει, είναι ο μεσαίος θάλαμος του Νορμαντικού πύργου. Εκεί εμφανίζεται, λέει, το φάντασμα το οποίο είναι γνωστό ως η Μαύρη Κυρία του Τάμβουρθ.
Πρόκειται, σύμφωνα με το θρύλο, για ένα φάντασμα μιας μοναχής ονόματι Εντίθα, η οποία έδρυσε το μοναστικό της τάγμας τον 1ο αιώνα. Λέγεται ότι οι μοναχές εκδιώχθηκαν από το μοναστήρι τους από τον Ρόμπερντ Μαρμιόν μέσα στην απογνωσή τους πως ευχήθηκαν στην Εντίθα ακόμα και μετά το θάνατό της ζητώντας βοήθεια. Ο θρύλος αναφέρει ότι ένα βράδυ, επίτα από πολυτελές συμπόσιο, ο Μαρμιόν δέχτηκε επίθεση από το οργισμένο πνεύμα της.
Η Εντίθα τον προειδοποίησε πως αν οι μοναχές δεν επέστρεφαν στο μοναστήρι τους θα τον έβρισκε φρικτός θάνατος. Πριν να εξαφανιστεί, τον χτύπησε στο πλευρό με την εχμή της πημαντορικής της ράβδου. Το τραύμα ήταν τόσο δυνηρό, ότι οι κραυγές του ξύπνησαν ολόκληρο το κάστρο. Ο πόνος του σταμάτησε, μόνο όταν ορκίστηκε να επιτρέψει στις μοναχές να επιστρέψουν στο μοναστήρι τους στο Πόλσβορ.
Πέρα από την μαύρη κυρία, λοιπόν, που είναι η μοναχή, υπάρχει και η λευκή κυρία. Σύμφωνα με την παράδοση η Λευκή Κυρία απήχθηκε και φυλακίστηκε στον πύργο από το μοχθηρό υπότι Σερ Τάρκουιν. Παρ' όλα αυτά ερωτεύτηκε βαθιά τον από αγωγέα της. Όμως ο Σερ Λάνσελοντ Διλάκ ήταν αποφασισμένος λέει να τη σώσει. Όταν έφτασε στο κάστρο τράβηξε το σπαθί του και σκότωσε τον Σερ Τάρκουιν μπροστά στα μάτια της.
Η λευκή κυρία συντρίφθηκε τόσο πολύ από το θάνατο του, ώστε ρίχτηκε από τις επάλξεις. Το φάντασμά της λένε εξακολουθεί να περιπλανιέται στα τείχη, ενώ οι θλιμμένες σκραυγές της ακούγονται ακόμη. Είναι για το Wattpad κατευθείαν αυτή η ιστορία, έτσι όπως είναι, την ανεβάζουμε, γράφουμε τρεις πέντες άλσες εκεί πέρα, κατάλαβες και είναι έτοιμη.
Έχουν αναφερθεί λέει και άλλες υπερφυσικές εμπειρίες στο κάστρο. Αργά ένα βράδυ, μία υπάλληλος βρισκόταν μόνη στο κτίριο, περιμένοντας τη ρεσεψιόν, ενώ ένας τεχνικός έλεγχε το σύστημα συνεγερμού έξω. Ξαφνικά άκουσε βήματα και ήχους μετακίνησης επίπλων από το δωμάτιο του επανωρόφου. Ήξερε ότι δεν βρισκόταν κανείς εκεί, αν και είχε διώσει παράξενες περιστατικά στο παρελθόν, αυτή τη φορά κυριαύθηκε από φόβο και έτρεξε έξω από το κτίριο όπου συνάντησε τον τεχνικό.
Εκείνης της αποκάλυψε ότι είχε δει μια παράξενη μορφή να τον ακολουθεί από ένα παράθυρο. Μία άλλη εργαζόμενη βρισκόταν στην αίθουσα Tambourth Story όταν ένιωσε σαν κάποιος να της είχε πετάξει άμμο μέσα στα μάτια. Την ίδια στιγμή, συνάδελφός της είδε μια γαλάζια ομίχλη να στροβιλίζεται μέσα στο δωμάτιο. Ένας επισκέπτης είχε σχεδόν πανομοιότυπη εμπειρία έξω από ένα δωμάτιο γνωστό ως το στοιχειωμένο υπνοδωμάτιο.
Ένιωσε σαν κάποιος να του πέταξε κάτι στα μάτια και έπειτα να πέρασε τρέχοντας δίπλα του. Αυτά λοιπόν για σήμερα φίλοι ήταν τα κάστρα, τα στοιχειωμένα μάλλον κάστρα της Αγγλίας και της Σκοτίας. Αυτά δεν είναι όλα προφανώς. Υπάρχουν και άλλα, πείτε μου αν θέλετε να κάνουμε και άλλα. Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι να έχουμε κάνει άλλο επεισόδιο για στοιχειωμένα κάστρα, αλλά έχω την εντύπωση πως αυτά τα κάστρα δεν σας τα έχω πει.
Έχω κάνει τόσα επεισόδια από λίγο, αρχίζω και χάνω τις θεματικές και επίσης είναι πολλά τα κάστρα και είναι πάρα πολλές παρομοίες ιστορίες, αλλά τέτοιες ιστορίες δεν σας έχω ξαναπεί γιατί μ' αρέσουν και μου έκανε την εντύπωση και θα τις θυμόμουν. είναι πιθανά από τα αγαπημένα μου επεισόδια ωστόσο φίλοι και αχθροί έχω να σας πω ότι όσο γυρίζω αυτό το επεισόδιο έχει νυχτώσει και έχω λίγο τσουτσουριάσει. Λίγο δεν μ' αρέσει πολύ αυτή η φάση. Έχουμε επιστρέψει πίσω στην εποχή που κάνω γύρισμα την ώρα που είναι νύχτα και δεν πρέπει να πάρω πολύ καλά Ενώ δεν ήταν τρομακτικές ιστορίες κάτι αυτές οι ιστορίες οι Βικτωριανές φαντασμάτων κάτι μου κάνουν. Έχουν ένα συναισθηματικό βάθος να το πω βγάζει νόημα για κάποιο λόγο δεν ξέρω βρίσκω τις βικτορενές ιστορίες φαντασμάτων τις πιο εντυπωσιακές γιατί έχουν αυτά τα συναισθηματικά twists και plust και τέτοια και τύπου τι εννοείς ο άλλος την αν πήγα για φίλε την είχε αχμάλωτη, αυτή τον είχε ερωτευτεί ένας άλλος άκυρος ήθελε
ντε και καλά να τη σώσει και πήγε και τη σκότωσε τον κόμμενο. Λοιπόν, αυτά για σήμερα ελπίζω να περάσετε καλά ελπίζω να σας έδωσε μια ψύχρα φθινοπόρου ή όχι ψύχρα φθινοπόρου Summer Wyn λοιπόν εγώ θα κάνω κάποια βίντεο στο TikTok για το Summer Wyn γιατί νιώθω ότι δεν υπάρχει respect σε αυτό το όνομα και δεν το πλησιάζουμε σωστά οπότε θα κάνω κάποια βίντεο στο TikTok για το Summer Wyn να σας εξηγήσω πως το βλέπω εγώ γιατί για μένα θα μιλήσω και εδώ Άντε επειδή το ζητήσατε για μένα το Summer Wyn δεν είναι Γιατί μου στέλνουν πολύ και μου λένε πώς να κάνουμε το καλοκαίρι να φαίνεται σαν φθινόπωρο ή πώς να επιβιώσουμε το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι είναι σπούκι αυτό καθ' αυτό. Γενικά το σπούκινες είναι τρόπος ζωής. Τα φαντάσματα είναι τρόπος ζωής. Κάθε εποχή έχει διαφορετική γεύση φαντασμάτων.
Και το καλοκαίρι έχει πάρα πολλοί δικά του πράγματα, γιατί νομίζω πως το καλοκαίρι είναι αυτό που κάτι συμβαίνει από κει που δεν το περιμένεις. Βέβαια εμείς εγώ έχω δεστιπεί ακριβώς αυτή τη στιγμή είναι που περιμένουμε κάτι να συμβαίνει. Αλλά ξέρεις, είναι αυτό το ανέμελα, όλα τέλεια, πήγαμε διακοπές και χράου! Το καλοκαίρι είναι χωριό στη γυαγιά και στοιχειωμένο σπίτι της μάγισσας του χωριού που κανείς δεν πάει. Το καλοκαίρι είναι στοιχειωμένα lakes, το καλοκαίρι είναι νεράιδες και ξέρεις, τέτοια στοιχειωμένα πράγματα. Το καλοκαίρι είναι summer camp, είναι sledgers, το καλοκαίρι είναι τέτοια πράγματα. Το καλοκαίρι από μόνο του είναι πάρα πολύ spooky και είναι πάρα πολύ hollowini.
Η μόνη εποχή που θα έλεγα ότι δεν ταιριάζει σε κάποιο είδους win, ωραία σαν το summer win και Halloween, είναι η άνοιξη. Ανοίξω win δεν ψηφίζω, δεν ξέρω. Η άνοιξη δεν μου φαίνεται πολύ spooky, δεν έχω βρει κάτι που να μου ταιριάζει σε αυτή την κατηγορία. Και μετά οι μήνες, ίσως ο Γενάρης ο Φλεβάρης, ενώ πρακτικά μπορώ να αναγνωρίσω ότι είναι win, δεν μου ταιριάζουν ή δεν με τρελαίνει αυτή η ιδέα.
Δηλαδή είναι οκ, η τελευταία ταινία του Δράκουλα και φαντάζομαι πως κάποιες τομακτικές ταινίες και είναι πρακτικά σπούκι μήνες, γιατί σε πιάνει το seasonal depression εκεί πέρα έχεις να δεις ήλιο πάρα πολύ καιρό και είναι έτσι gloomy, σκοτεινοί μήνες, ναι, αλλά κάπως δεν ξέρω. Αλλά γενικά θεωρώ το καλοκαίρι έτσι, Ιούνιο με Δεκέμβρη, prime time για spooky stories και τέτοια και είναι prime time γιατί ο κάθε μήνας έχει λίγο δικό του vibe και λίγο δικό του τέτοιο και λίγο διαφορετικές ιστορίες ρε παιδί μου.
Οπότε ναι, λίγο respect στο όνομα του Summer Wyn. Ελπίζω να περνάτε καλά, ελπίζω να είστε στην παραλία. Όπως πάντα σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρέα σας, ελπίζω να είστε όλοι πάρα πολύ καλά, ελπίζω να περνάτε καλά αυτό το καλή καιρή και σας δίνω πάρα πολλά φιλιά στα μοντρά.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
