Skip to content
PodBase
Τα Σιωπηλα Δίδυμα

Τα Σιωπηλα Δίδυμα

Something Wicked
Απρίλιος 03, 2026 00:46:31
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

https://en.wikipedia.org/wiki/June_and_Jennifer_Gibbons https://medium.com/@tania_lynne/the-pollock-twins-2dbadef2c23c https://www.ripleys.com/stories/jim-twins STALKERS UNITE : Instagram: https://www.instagram.com/mariavasilikou/ TikTok: @vasilikouu & @mariavasilikou1

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Γεια σας φίλοι και κτλ. Καλώς ήρθατε σε ένα ακόμη επεισόδιο του Something Wicked. Κανονικά το επεισόδιο πρέπει να βγει μια μέρα νωρίτερα, αλλά δεν πειράζει. Καλό αργά παραπομπό. Και συνήθως, για να μας κερδίσουν το χέρι μας, οι αυτοί οι δύναμοι μας μας λένε αλήθειες. Οι πρώτες δύο μέρες στην Ελλάδα δεν είχε πάρα πολύ ήλιο, αλλά νομίζω ο ήλιος έρχεται.

Εύχομαι. Γιατί μας έχει λείψει αυτό το χειμώνα. Τουλειά στον εμένα μου έχει λείψει πάρα πολύ ο ήλιος. Με έχει πιάσει αυτή η φάση που θέλω να βάλω χρώμα μέσα στο σπίτι και θέλω κίτρινα, πράσινα, ροζ πράγματα μέσα στο σπίτι. Κρατιέμαι, αμάν αμάν, να μην βάψω όλο τον τείχο ροζ. Έτσι, ωραίο όμως ροζ. Λοιπόν, σήμερα θα μιλήσουμε για διδήμους. Είπα να πιάσω αυτό το θέμα, γιατί μου φαίνονται πάρα πολύ εσπούκοι και περίεργο φαινόμενο, αλλά όχι με την β' παγκόσμιο έννοια.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη ιστορία για διδήμους, την οποία, αν δεν έχω κάνει λάθος, δεν την έχουμε καλύψει. Έχουμε καλύψει μια παρόμοια, αρκετά παλιά, αλλά τη συγκεκριμένη δεν την έχω καλύψει και την έχω στα αρχαία μου εδώ και πάρα πολύ καιρό και την ανεβάλλω. Οπότε βρήκα κάποιες ιστορίες για διδήμους, δύο-τρεις διαφορετικές, τρεις διαφορετικές λοιπόν Η μία είναι η κύρια της υπόθεσης, το σημερινό θιμ είναι οι δίδυμοι και η περίεργη επαφή μεταξύ των διδήμων, ο τρόπος που επικοινωνούν Κάποιοι μπορούν να πούνε ότι αυτό είναι λόγο του, ξέρεις, κάποιου υπερφυσικού, κάποιας υπερφυσικής σύνδεσης που έχουν οι δίδυμοι μιλάω για διδήμους όχι το ζώδιο έτσι, τους διδήμους τους πρακτικούς, εγώ είμαι διδυμάκι, δεν ξέρω αν το καταλαβαίνετε από το πόσο χαοτικά μιλάω.

Λοιπόν, μιλάω για τους διδήμους που έχουν γεννηθεί την ίδια μέρα, είμαστε όλοι στην ίδια σελίδα. Υπάρχει λοιπόν αυτός ο μύθος ότι οι δίδυμοι έχουν κάποιο είδους μεταφυσικό τρόπο επικοινωνίας και ότι νιώθουν ο ένας τον άλλον. Από τη μία αυτό μπορεί να εξηγηθεί προφανώς χωρίς να πάμε στα πολύ μεταφυσικά στο ότι έχουν μεγαλώσει πολύ στενά, μεγαλώνουν σε ακριβώς το ίδιο στάδιο ο ένας με τον άλλον ας πούμε.

Γιατί πολύ συχνά παιδιά που μεγαλώνουν στην ίδια οικογένεια μεγαλώνουν με λίγο διαφορετική εκδοχή των γονιών τους, διαφορετικές περιστάσεις, διαφορετικό το ένα διαφορετικό το άλλο, οπότε επηρεάζει αρκετά την ανάπτυξή τους. στα δίδυμα μεγαλώνουν πάνω κάτω στην ίδια εποχή με τους γονείς τους, αν αυτό τώρα πολύ βγάζει νόημα, και έχουν πάνω κάτω τις ίδιες εμπειρίες.

Βέβαια και εκεί υπάρχουν αλλαγές. Είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον θέμα γενικά στη ψυχολογία αυτό, η ανάπτυξη του παιδιού και το πόσα πράγματα παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη ενός ανθρώπου κλπ. Και οι δίδυμοι ειδικά συζητούνται πάρα πολύ. Ίσως γι' αυτό να μου έχει προκαλέσει ενδιαφέρον Τόσο πολύ αυτό γιατί το είχαμε συζητήσει πολύ σε σχολή Αλλά σήμερα θα πάμε στο μεταφυσικό Σήμερα θα πάμε στην περίεργη φάση με τους δίδυμους Βολευτείτε, βάλτε τσαγάκι Αν και τώρα δεν είναι καιρός για τσαγάκι Τώρα είναι για φρέντο εσπρέσο Τώρα να σου πω την αλήθεια το Πάσχα έτσι και η Άνοιξη Είναι όχι η χειρότερη εποχή Γι' αυτό το podcast νιώθω Γιατί δεν κολλάει Νιώθω ότι δεν κολλάει καθόλου με το vibe που βλέπουμε έξω.

Επίσης, ουρανί πίσω μου. Δεν ξέρω αν το βλέπετε. Όσοι με βλέπετε πάλι στο YouTube. Ήλιος σήμερα, πολύ. Θα κάνω διακοπές το Πάσχα, οπότε βγάζω πολλά βίντεο μαζί για να τα έχω έτοιμα. Για να μην μείνετε εσείς χωρίς βίντεο και χωρίς υλικό να βλέπετε. Οπότε, είμαστε λίγο θύματα. Μέιπλ, σταμάτα! Και στο προηγούμενο βίντεο το είπα στο Instagram, δεν σας το έχω πει σε εσάς, όταν τελειώνε και έκλεινε η οθόνη και άλλαζε, είναι επειδή η Μέιπλη έβαζε την κολάρα της πάνω στο τηλεκοντρόλ.

Σήμερα θα συζητήσουμε την ιστορία των σιωπηλών διδήμων. Πολλοί που ασχολείστε με Supernatural πράγματα και λοιπά, σίγουρα θα έχετε ακούσει αυτή την ιστορία, αλλά πολλοί αντίστοιχα όχι. Και είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, αξίζει να την ακούσετε. Τα δίδυμα λοιπόν ήταν η Τζον και η Τζένιφερ Γκίμπονς, είναι τα επίσημα ονόματα τους, στον χώρο του Supernatural κλπ.

Είναι γνωστοί ως τα σιωπηλά δίδυμα. Λοιπόν, ξέρεις κάτι, η οθόνη μόλις τώρα σταμάτησε και η Μέιπλ είναι από την άλλη πλευρά και το τηλεκοντρόλ είναι από την άλλη. Οπότε... Διαμότω. Γεννήθηκαν τον Απρίλιο του 1963 σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο στο Άντεν στην Γεμένη. Δεν έχουμε ξαναναφέρει τη Γεμένη εδώ πέρα. Εγώ προσωπικά τη Γεμένη την ξέρω από τα φιλαράκια.

Αλλά όταν άρχισαν να μεγαλώνουν, όταν ήταν σε αυτή τη φάση στα πρώτα χρόνια ζωής τους, παρατήρησαν ότι υπήρχε κάποια διαφορά στη συμπεριφορά με τα άλλα παιδιά. Οι γονείς είναι μετανάστες από το Μπαρμπάντος και μεγάλωσαν στην Ουαλία. Οι μικρές λοιπόν δεν ταιριαζαν και πάρα πολύ στην Ουαλία όπως καταλαβαίνουμε γιατί σαν DNA ήταν από τον Μπαρμπάντος, οπότε δεν έμοιαζαν με τα υπόλοιπα παιδιά.

Οπότε στην εμφάνιση και όλας ήδη δεν ταιριαζαν και πάρα πολύ οπότε τα υπόλοιπα παιδιά, ξέρεις, ό,τι δεν ξέρεις σου φαίνεται περίεργο, ρατσισμός πάρα πολύ σε εκείνη την εποχή προφανώς, οπότε δεχόντουσαν ήδη υπήρχε έτσι προδιάθεση για bullying και πάνω από αυτό τα παιδάκια φαινόντουσαν και λίγο περίεργα. Φαίνεται να είχαν ένα πρόβλημα με την ομιλία αλλά δεν είναι ξεκάθαρο που πού προέκυψε αυτό το πρόβλημα με την ομιλία.

Είτε που διαφέρανε πάρα πολύ με όλα τα υπόλοιπα παιδάκια ενώ μοιάζανε η μία στην άλλη οπότε βρήκανε κάπως παρηγοριά η μία στην άλλη είτε που υπήρχε όντως κάποιο είδους μαθησιακή δυσκολία, πάντως είχαν ένα πρόβλημα με την ομιλία και είχαν πρόβλημα να μιλάνε ακόμα και με τους γονείς τους, οι γονείς τους δεν τους καταλάβαιναν πάρα πολύ καλά, αλλά καταλάβαιναν τέλεια η μία την άλλη, οπότε λίγο κλείστηκαν σε αυτόν τον κόσμο μεταξύ τους.

Και αυτό συνεχίστηκε για το υπόλοιπο της ζωής τους. Όσο περισσότερο καιρός παίρνεγε, τόσο χειρότερο γινόταν αυτό το πράγμα. Ανέπτυξαν μια δική τους γλώσσα, μίλαγαν μόνο μεταξύ τους με αυτή τη γλώσσα, ωριακά μίλαγαν με κάποιον άλλον, γι' αυτό βγήκε το παρατσούκλι της Ιωπηλίας Δίδυμες και η ιστορία τελικά αυτή τελειώνει το 1993 όταν η μία από τις δύο πεθαίνει πρόωρα υπό πολύ περίεργες συνθήκες, δεν υπάρχει εξήγηση του γιατί έγινε αυτό και τελικά εκεί είναι που η άλλη κάπως βρήκε, ξέρεις, μια νέα ζωή, μια νέα πνοή και κάπως άρχισε να ζει στην πραγματικότητα.

Πάμε να δούμε από την αρχή όμως, πάμε να δούμε την παιδική τους ηλικία. Όπως είπαμε λοιπόν, όταν ήταν παιδάκια, οι γονείς πολύ γρήγορα κατάλαβαν ότι είχαν ένα πρόβλημα με την ομιλία, εκεί όταν τα παιδάκια αρχίζουν και μιλάνε, και είχαν και ένα πρόβλημα γιατί ήταν ασυνήθιστα αχώριστες. Δεν ήθελαν να πηγαίνουν πουθενά η μία χώρα στην άλλη, δεν ήθελαν να παίζουν με άλλα παιδάκια, ήταν αποκλειστικά η μία με την άλλη.

και αρνιόντουσαν να έρθουν σε απαθή με οποιονδήποτε άλλο να κάνουν οτιδήποτε άλλο και ούτε οι γονείς καταλάβαιναν τι λέγανε τα παιδιά. Συνήθως, ξέρεις, όλα τα παιδιά λένε μπουρδές, ωριακά που μπορείς να καταλάβεις τι λέει το παιδί εκεί που ξεκινάει να μιλάει, αλλά η μαμά συνήθως ό,τι μπουρδα και να πει το παιδί μπορεί να καταλάβει το παιδί, λες και μιλάει με ακαδημαϊκές προτάσεις.

Σε αυτή την περίπτωση η μαμά δεν είχε ιδέα τι λένε τα παιδιά. Δεν μπορούσε να καταλάβει καθόλου, ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Φαινόμενο περίεργο για μένα, αλλά απ' την άλλη δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάμε, οπότε δεν θα εκφέρω άποψη. Απλά θεωρώ, όπως συνήθως ξέρεις, η μαμά δεν σώτηκε να πει το παιδί. Μπορεί να πει κάτι τελείως άσχετο, τελείως μπουρδα, δική του λέξη.

Και η μαμά ξέρει ακριβώς τι εννοεί το παιδί. Εδώ δεν ήταν αυτή η περίπτωση από ό,τι φαίνεται Δεν θα το κρίνουμε γιατί δεν έχουμε ιδέα και πώς ήταν στην πραγματικότητα Και όταν λέμε μιλούσαν δική τους γλώσσα Δεν ξέρουμε ακριβώς τι εννοούν εδώ Μπορούμε μόνο να φανταστούμε Η οικογένεια λέει ότι μετακόμισε στη Φεραντίνα το 1960 Και ότι στο σπίτι μελούσανε αγγλικά οι γονείς μεταξύ τους Για να βοηθήσουν εξαίσθητα κορίτσια να αναπτυχθούν κλπ Παρ' όλα αυτά τα δίδυμα άρχισαν να μιλάνε μια περίεργη, πιο γρήγορη εκδοχή της κρεολικής διαλέκτου του Μπαρμπάντος.

Που πάλι περίεργο που οι γονείς δεν το καταλάβαιναν, αλλά από ό,τι φαίνεται ξέρεις, άλλαζαν κάποια μικρά πράγματα και δεν ήταν πολύ κατανοητό. Σε αυτό εδώ το μίξ λοιπόν έχουμε λίγο μια κατάσταση, έχουμε την τέλεια καταιγίδα που οδηγεί σε μια κατάσταση που γίνεται όλο και χειρότερη. γιατί οι μικρές είναι μόνοι μία με την άλλη, είναι κλειστές, δεν μιλάνε με τα υπόλοιπα παιδιά, φέρονται έτσι λίγο περίεργα και πάνω από αυτό και όλας είναι και υπάρχει και ρατσισμός, μιλάμε για το 1960, είναι τα μόνα παιδιά τα οποία είναι από το μπαρμπάντος στο σχολείο, διαφέρουν εμφανισιακά πάρα πολύ από τα υπόλοιπα παιδιά, οι περιπτώσεις του ρατσισμού και του bullying και λοιπά ήταν συχνές.

Οπότε η κατάσταση γινόταν όλο και χειρότερη για τις δίδυμες. Όσο περισσότερο δεχόντουσαν bullying, όσο περισσότερο τα υπόλοιπα παιδιά τους έρουσαν απερίεργες, τόσο περισσότερα αυτές κλεινόντουσαν μεταξύ τους. Δηλαδή υπήρχε επιβεβαίωση συνέχεια του φόβου τους, οπότε αυτό καταλήγησε ακόμα περισσότερο κλείσμου μεταξύ τους.

Στην εφηβεία τους η κατάσταση είχε φτάσει σε ένα ακραίο σημείο που κανείς δεν καταλάβαινε τι λένε μεταξύ τους, δεν μίλαγαν σχεδόν σε κανέναν και όχι απλά δεν μίλαγαν σχεδόν σε κανέναν, αρνιώδουσαν να ακούσει κάποιος άλλος τη φωνή τους. Αρνιώδουσαν να διαβάσουν μέσα στην τάξη, αρνιώδουσαν να γράψουν μέσα στην τάξη, αρνιώδουσαν να έρθουν σε επαφή με τον έξω κόσμο, σε οτιδήποτε άλλο εκτός από μεία με την άλλη.

Και πάνω από αυτό ξεκίνησαν να μιμούνται οι μία τις κινήσεις της άλλης. Δηλαδή φαινόταν λίγο σαν να ήταν ένας ίδιος εγκέφαλος σε δύο διαφορετικά σώματα. Φαινόταν κουνιόντουσαν ταυτόχρονα, μιμόντουσαν η μία την άλλη πάρα πολύ. Ήταν σαν να ήταν ο ίδιος άνθρωπος, αλλά όχι απλά με την έννοια ότι μοιάζουν πάρα πολύ. ήταν σαν να σκέφτονται ταυτόχρονα.

Υπήρχε πολύ περίεργη... Βέβαια, θα πω εγώ, ότι μεγάλο κομμάτι αυτής της ιστορίας, τουλάχιστον μέχρι εδώ όσο μιλάμε για το σχολείο, θεωρώ πως μπορεί να υπήρξε και λίγο μυθοποίηση της κατάστασης. Μπορεί τα παιδιά απλά να ήταν περίεργα, όντως αυτές οι δύο, να ήταν περίεργες μεταξύ τους, να υπήρχε μια επικοινωνία. Λογικό να μοιάζουν πάρα πολύ γιατί επικοινωνούν μόνο η μία με την άλλη, αλλά τα παιδιά μπορεί να το κάνουν και εξαίρεση.

Άμα ρωτήσεις τα παιδιά θα πούνε, ναι, κουνιόντουσαν ταυτόχρονα σαν ρομπότ και μπορεί να το κάνανε λίγο πιο ακραίο από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Πάντως, αργότερα η Τζουν περιγράφει τη σχέση με την αδερφή της με τις εξής φράσεις. Μία μέρα εκείνη ξυπνούσε και ήταν εγώ. Και μία μέρα ξυπνούσα εγώ και ήμουν εκείνη. και λέγαμε μία στην άλλη, δώσε μου πίσω τον εαυτό μου.

Αν μου δώσεις πίσω τον εαυτό μου, θα σου δώσω και εγώ τον δικό σου. Ήταν δηλαδή τόσο ενωμένος που λίγο δυσκολευόντουσαν να ξεχωρίσουν πού τελειώνει η μία και πού αρχίζει η άλλη, να σου πούμε έτσι, ψυχολογικά. Το 1974 γίνεται μία κατάσταση που εμένα με χαροποιεί πάρα πολύ. Έρχεται ένας υγειονομικός υπάλληλος, τον οποίο τον ονόμαζαν John Rees και παρατηρεί ότι οι δίδυμες έχουν έτσι πολύ περίεργη συμπεριφορά γιατί έπρεπε να τους κάνει έναν αιτήσιο σχολικό-γιατρικό έλεγχο και παρατήρησε ότι πήγε να κάνει ενέσεις, πήγε να κάνει τον έλεγχο στις δίδυμες και οι δίδυμες δεν ήταν εκεί.

Δηλαδή, επικοινωνούσαν μαζί τους, τους έκανε ενέσεις κλπ και απλά κοίταγαν στο πουθενά, στον τοίχο και κάνανε πως δεν είναι εκεί, δεν το απαντάγανε, ήταν λες και το σώμα ήταν εκεί αλλά η ψυχή δεν ήταν εκεί. Οπότε αυτή η συμπεριφορά του φάνηκε εξαιρετικά περίεργη και πήγε και μιλήσε με τον διευθυντή του σχολείου. Ο διευθυντής λέει σε αυτόν τον υγειονομικό υπάλληλο μην αγχώνεστε, απλά τα κορτσάκια είναι ιδιαίτερα προβληματικά.

Δεν υπάρχει λόγος να σχοληθείτε, απλά είναι περίεργες. Αυτή είναι η απάντηση του διευθυντή. Ο υγειονομικός λιπάλληλος όμως δεν τα παρατά, δόξα στον Θεό και πάει, well, δεν ξέρω, δόξα στον Θεό ή όχι Μιλάω μόνη μου, είναι δύο άνθρωποι μες στο κεφάλι μου γιατί σας λέω, είμαι και ο δίδυμακης στο ζώδιο Ναι, εν τέλει δεν βοήθησα αυτό τις δίδυμες αλλά μ' αρέσει να βλέπω ανθρώπους να μην τα παρατάνε για τα παιδιά και να προσπαθούν, ξέρεις, να βγάλουν κάποιου είδους άκρη Ο υγειονομικός υπάλληλος λοιπόν δεν δέχτηκε απλά την απάντηση του διευθυντή ότι απλά είναι προβληματικές άστες, οπότε πάει και επικοινωνεί με έναν παιδοψυχολόγο, ο οποίος επιμένει ότι πρέπει να μιλήσει με τις δίδυμες και πρέπει να ξεκινήσουν θεραπεία.

Εδώ θα πιάσω λίγο περίεργο θέμα και θα πω ότι... Αχ, από πού να το πιάσω χωρίς να φανω βλάκας. Λοιπόν, το θέμα της ψυχικής υγείας και το θέμα των γιατρών και ειδικά παλιά, τώρα ας πούμε υπάρχει αρκετός έλεγχος σε αυτό το κομμάτι και είναι πολύ πιο δύσκολο, αν και νομίζω για πάντα θα υπάρχει αυτό. Όπως και σε κάθε επάγγελμα, έτσι και στην ψυχολογία και ψυχιατρική, υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν καλά τη δουλειά τους, υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, υπάρχουν καριερίστες, υπάρχουν άνθρωποι που ειλικρινά θέλουν να βοηθήσουν τον κόσμο.

πολλά από τα επαγγέλματα στα οποία ο σκοπός είναι να βοηθήσεις τον άλλον, αν και θεωρώ πως όλα τα επαγγέλματα αυτός είναι ο σκοπός, οι άνθρωποι το εκμεταλλεύονται. Πολλοί ψυχολόγοι λοιπόν, πολλοί ψυχίατροι, αντί να έχουν ως στόχο να βοηθήσουν πραγματικά τον ασθενή, πολύ συχνά έχουν ως στόχο τη θύμη, οπότε με το που βλέπουμε κάποιο είδους περίπτωση η οποία διαφέρει κλπ, και λοιπά, πέφτουν σαν τα όρνεα πάνω σε αυτή την περίπτωση και αντί να έχουν ως αντικειμενικό σκοπό να βοηθήσουνε τον ασθενή, έχουν ως σκοπό να κερδίσουν κάτι από αυτή την υπόθεση. Να είναι αυτή που θα τη λύσουνε, να είναι αυτή που θα βοηθήσουνε, να είναι αυτή που θα την εξετάσουνε για να γράψουν μετά ένα βιβλίο, για να πουλήσουνε μετά δεν ξέρω και εγώ πόσα βιβλία και λοιπά. Είναι μεγάλο θέμα ηθικής και τα σχετικά.

προσωπικά θεωρώ πως δεν το έχω αναπτύξει πάρα πολύ μέσα στο κεφάλι μου, ούτε έχω κάνει πολλές τέτοιες συζητήσεις με άλλους, οπότε δεν μπορώ να δεν έχω σιγματίσει σφαιρική άποψη για να πω ότι μπορώ να πω ακριβώς τι προσπαθώ να πω, να αυτό βγάζει νόημα αλλά νομίζω πως άνθρωποι που δουλεύουν σε τέτοια επαγγέλματα δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται να γράφουν βιβλία ή μάλλον θα έπρεπε γιατί είναι ενδιαφέρον αλλά νομίζω πρέπει να περνάει από πάρα πολύ έλεγχο και πρέπει να περνάει κάποιο χρονικό διάστημα έτσι ώστε να μην επηρεάζεται το ίδιο το άτομο και έτσι ώστε να ασφαλίζεται το άτομο της περίπτωσης να μην χρησιμοποιείται σαν υλικό για τον γιατρό να γίνει διάσημος.

Ελπίζω να καταλαβαίνετε τι προσπαθώ να πω. Νομίζω σε αυτή την περίπτωση υπάρχει ένα μίξ. Νομίζω πως υπάρχουν άνθρωποι που ήθελαν να βοηθήσουν, υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που λίγο το πήρανε σαν case, σαν υπόθεση και θέλανε να μιλήσουν για αυτό. Πολύ συχνά πάντως βλέπουμε ότι όταν υπάρχει μια πολύ περίεργη περίπτωση, πέφτουν λίγο σαν τα όρνεα να κερδίσουν φήμη από αυτό, να ασχοληθούν κλπ.

Εγώ παίρνω το vibe ότι εδώ υπήρχε κάτι τέτοιο, γιατί εν τέλει η αλήθεια είναι πως οι μικρές δεν δέχτηκαν τη βοήθεια που χρειαζόντουσαν, ή μάλλον δεν δούλεψε. Τώρα, γιατί δεν δούλεψε, είναι μεγάλη συζήτηση. Όλο αυτό είναι μεγάλη συζήτηση, είναι συζήτηση ηθικής, αλλά ήθελα να το πω εδώ. Κάνουν πάρα πολλές συνεδρίες με διάφορους ψυχοθεραπευτές, ψυχιάτρους, ψυχολόγους, λογοθεραπευτές κλπ.

γίνονται ακόμα πιο έντονο όλο αυτό το ισιοποιητικές δίδυμες παραμένουν όμως μυστήριο και αρνούνται να μιλήσουν σε οποιαδήποτε άλλο, εμένα πάλι σαν τελείως άκυρη σε αυτή την υπόθεση μου φαίνεται ότι είναι λάθος και όλα στο ότι πέφτιανε όλοι πάνους και προσπάθησαν μίλησαν με διάφορους, πολλές συνεδρίες, θεραπείες με διάφορους γιατρούς κλπ, δεν βοηθάει αυτό πρέπει να έχεις έναν ειδικό ο οποίος θα κάτσει και πέρα δύο-τρία χρόνια, θα χτίσει κάποιο είδους επαφή με τα κορίτσια που θα νιώσουν άνετα και θα αρχίσουν να μιλάνε.

Το να έχουν τώρα να είναι σαν ζωάκια σε ζωλικό κήπο προφανώς και δεν βοήθησε. Έχεις δύο κλειστά άτομα τα οποία τα τρομάζεις ακόμα περισσότερο και έρχονται και παιδιά βγαίνουν διάφοροι γιατροί που και καλά θέλουν να βοηθήσουν κλπ. Δεν δουλεύει αυτό. Έπρεπε να υπάρχει ένας ειδικός, ο οποίος δουλεύει μαζί τους για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, όσο χρειαστεί και να είναι πολύ ήρεμο και να μην υπάρχει πίεση.

Γιατί όταν έχεις έναν άνθρωπο που πάσχει από άγχος, γιατί ξεκάθαρα αυτό ήταν άγχος προς τον εξωτερικό κόσμο, πρέπει να το κάνεις πολύ σιγά, πολύ απαλά και να μην υπάρχει φόβος. Τον Φλεβάριο του 1977 λοιπόν έρχεται μια λογοθεραπεύτρια την οποία τη λέγανε Αν Τρεχάρν και συναντήθηκε με τη δυο κορίτσια και αρνήθηκαν να μιλήσουν μαζί της αλλά δέχτηκαν να καταγραφούν οι συνομιλίες τους εφόσον αυτές μένανε μόνες στο δωμάτιο.

Δηλαδή δεν ήθελαν να μιλήσουν με την ίδια την ψυχοθεραπεύτρια αλλά έφυγε από το δωμάτιο και έφυγε μια συσκευή μέσα, ήταν οκ να καταγράψει την συνομιλία τους. Η Τρεχάρν λοιπόν σημείωσε στις σημείωσεις της ότι η Τζουν ήθελε να μιλήσει αλλά η Τζένιφερ την εμπόδισε και γενικά βλέπουμε αυτή ότι η Τζένιφερ λίγο φαίνεται να είναι πιο κακοποιητική, να έχει τον έλεγχο και να κρατάει λίγο πιο πίσω την Τζουν, τουλάχιστον από ό,τι φαίνεται έτσι.

Αργότερα είπε η λογοθεραπεύτρια ότι η Τζένιφερ καθόταν εκεί πέρα με ανέκφραστο βλέμμα και με όλη την παρουσία της ήθελε να δείξει ότι δεν θέλει εκεί πέρα τη λογοθεραπεύτρια, δεν θέλει να της μιλήσει και ότι γενικά δείχνει μια άρνηση προς όλο αυτό που συμβαίνει. Τελικά παίρνουν την απόφαση να χωρίσουν τις δίδυμες και να τις στείλουν σε δύο διαφορετικά οικοτροφεία.

Χειρότερη απόφαση δεν έχει υπάρξει. Προφανώς αυτοί το σκέφτηκαν ότι θα χωρίσουν αυτές τις δύο Οπότε αναγκαστικά θα πρέπει να επικοινωνήσουν με άλλο κόσμο Θα ανοιχτούν σιγά σιγά Ίσως χαίρεις άμα δεν έχουν την επιλογή να είναι μόνο η μία με την άλλη Θα ανοιχτούν προς τον υπόλοιπο κόσμο Έγινε το ακρόφως αντίθετο Κλείστηκαν ακόμη περισσότερο στο καβούκι τους Δεν μιλούσαν με κανέναν Και φαινόταν να πηγαίνουν από το κοκκό στο χειρότερο να υπάρχει κατάθλιψη, τα πράγματα πήγαιναν πολύ πολύ χάλια.

Δεν ήταν μια σωστή απόφαση αυτή. Η Τζουν ήταν και σε χειρότερη κατάσταση από τις δύο. Η Τζουν σταμάτησε τελείως να κουνιέται και να χρησιμοποιεί τους μυς της. Δηλαδή απλά ξάπλωσε στο κρεβάτι και δεν κουνιόταν καθόλου. Και χρειάστηκαν πολλοί άνθρωποι για να τη σηκώσουν από το κρεβάτι και ακόμα και όταν τη σήκωναν στο κρεβάτι δεν μπορούσαν να σταθεί όρθια.

Δηλαδή έπρεπε να την ακουμπήσουν σαν ένα τείχο και να την κρατάνε, αλλιώς τα πόδια της απλά σαν να έλωναν και να έλωναν προς τα κάτω και δεν καθόταν. Τελικά προφανώς γιατί κατάλαβαν ότι όλο το πείραμα δεν λειτουργεί, αυτός είναι ο γάτος μου, ο κόλος του γάτου μου είναι αυτός. Τι βλέπεις, βλέπει τα pumpkin πάνω στην τηλεόραση και...

Λοιπόν, κατάλαβαν ότι το πείραμα πέτυχε, τις φέρανε ξανά μαζί και όταν συναντήθηκαν ξανά αυτές οι δύο, ήρθαν ακόμα πιο κοντά και κλείστηκαν ακόμα περισσότερο πολύ τον υπόλοιπο κόσμο. Ήταν σφαίστη λοιπόν ότι δεν μπορεί να ξαναγίνει αυτό το λάθος. Δεν μιλάμε σε κανέναν. Σταμάτησαν να μιλάνε ακόμα και στους γονείς τους, ούτε και λίγο, το λίγο που μιλάγανε.

Οι δίδυμες κλείστηκαν στο δωματιό τους, αρνιόντουσαν να βγαίνουν από το δωμάτιο, είχαν κάποιες κούκλες και άρχισαν να φτιάχνουν διάφορα σενάρια και να παίζουν με αυτές τις κούκλες. Το ένα άτομο με το οποίο περιστασιακά επικοινωνούσαν ήταν η μικρότερη τους αδερφή η Ροζ, στην οποία καμιά φορά δίνανε ηχογραφήσεις σε αυτόν τον παραστάσιο ή εξηγούσαν αυτές τις παραστάσεις και τις ιστορίες που κάνανε.

Η Τζουν σε μια συνέντευξη το 2000 είπε ότι είχαμε ένα τελειτουργικό. Γονατίζαμε δίπλα στο κρεβάτι και ζητούσαμε από το Θεό να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας Ανοίγαμε τη βίβλο και αρχίζαμε να ψέλνουμε από μέσα της και να προσευχόμαστε μανιωδώς Τον παρακαλούσαμε να μην μας αφήσει να πληγώσουμε την οικογένειά μας αγνώοντας τους Να μας δώσει τη δύναμη να μιλήσουμε στη μητέρα μας, στον πατέρα μας Δεν μπορούσαμε να το κάνουμε, ήταν δύσκολο, πολύ δύσκολο δύσκολο. Όταν ήταν 16 ετών έλαβαν ως χριστιανιέτικο δώρο δύο ημερολόγια και άρχισαν εκεί πέρα να καταγράφουν τα θεατρικά έργα που κάνανε με τις κούκλες τους. Από εκεί επίσης παρακολουθήσαν ένα μάθημα συγγραφής εξ αποστάσεως δεν είμαι σίγουρη πώς έγινε αυτό εκείνη την εποχή, πώς ακριβώς γίνονταν τα μαθήματα εξ αποστάσεως, αλλά άρχισαν να συγκεντρώνουν λίγα χρήματα για να εκδώσουν τις ιστορίες που γράφανε στα ημερολογιά τους.

Προφανώς ήδη είχε κυκλοφορήσει στον κόσμο ιστορία για δύο νεαρές γυναίκες που έχουν από μονοφύ, δεν μιλάνε σε κανέναν κλπ κλπ και που λέγε αυτό το πράγμα. Οπότε υπήρχε έντονη πιθανότητα όντως να εκδοθούν αυτές οι ιστορίες και όντως ο κόσμος να αγοράσει αυτές οι ιστορίες γιατί όλοι ήθελαν να μάθουν τι ιστορίες γράφουν αυτές οι δύο γυναίκες.

κοπέλες, έφηβες σε αυτή τη φάση. Το θέμα είναι ότι οι ιστορίες που γράφανε ήταν τόσο περίεργες και τα σενάρια ήταν τόσο περίεργα και έτσι λίγο ανησυχητικά που δεν πήγε καλά όλο αυτό. Ήταν έτσι λίγο περίεργες ιστορίες. Οι περισσότερες διαδραματιζόντουσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Μάλιμπου, συγκεκριμένα. Και είχαν να κάνουν με έτσι νέους λυκηστικούς ανθρώπους που κάνανε διάφορα εγκλήματα.

λίγο gossip girl και true crime σκέψου αλλά έτσι αρκετά περίεργο, αρκετά βίαιο. Εκδόθηκε μόνο ένα, μία ιστορία η οποία λέγεται The Pepsi Cola Addict που έχει να κάνει με έναν νεαρόμαθη ηλικίου τον οποίο αποπλωνάει καθηγητριά του. Αυτό είναι το καλύτερο που εκδόθηκε. Βέβαια ποιοι είμαστε εμείς για να κρίνουμε την τέχνη και η τέχνη είναι μεγάλο πάλι ζήτημα ηθικής κλπ το αν πρέπει να υπάρχουν ορίσθη τέχνη και ότι δεν θα έπρεπε να κρίνουμε ηθικά την τέχνη γιατί αυτό της βάζει όρια.

Τέλος πάντων μεγάλη συζήτηση και αυτή. Τελικά όμως οι Τζον και η Τζένιφερ συνέχισαν να γράφουν ιστορίες, δεν πτωήθηκαν, έγραψαν ακόμα πολλές. Μετά την έκδοση του βιβλίου όμως συμβαίνει κάτι μαγικό. Οι δίδυμες αποφασίζουν ότι ψιλοβαριούνται να μην ζουν τη ζωή τους και απλά να γράφουν για τη ζωή τους από το σπίτι τους οπότε αποφασίζουν να ζήσουν λίγο περισσότερο τη ζωή, να πάνε να γνωρίσουν τον κόσμο.

Και μέχρι την ηλικία των 18 ετών είχαν αρχίσει να πειραματίζονται με ναρκωτικά, αλκοόλ και να κάνουν μικρογκλήματα, γιατί ποιος καλύτερος τρόπος να πάρεις από τη ζωή ό,τι έχει να σου προσφέρει. Εν τέλει αυτά τα μικρογκλήματα εξελίχθηκαν σε εμπρισμούς και το 1983 συνελήφθη. Αυτός, αντόμινο, οδήγησε στο ότι λίγο αργότερα το αποθήθηκαν σε νοσοκομείο ύψης της ασφάλειας για εγκληματικά ψυχικά ασθενείς. Εκεί ξεκινάει η επίσημη νοσηλεία τους ως πλέον ενήλικες και γινόταν στο νοσοκομείο Broadmoor, το οποίο αν δεν κάνω λάθος υπάρχει ακόμα αλλά δεν υπάρχουν γυναίκες εκεί πέρα πλέον.

νομίζω είναι μόνο αντρική τέτοια, υπάρχουν μόνο άντρες πλέον στο Broadmoor, σε κάποια φάση το κλείσανε το γυναικείο κομμάτι και είπαν ότι δεν υπάρχει λόγος να είναι εκεί πέρα οι γυναίκες κάτι πιο λάθος δεν έχω, ήταν πατούσο αυτό που με ακούγισε τώρα ή όχι, μου φάνηκε πατούσο πρέπει να είναι εσύ είσαι, στην ψυχιατρική μονάδα λοιπόν έγινε κάτι το οποίο συμβαίνει αρκετά συχνά, ειδικά η ψήφιση της ασφάλειας. Οι γιατροί δεν ήταν πάρα πολύ ανεκτικοί στα περίεργα πράγματα των δύο κοριτσιών οπότε ήταν αρκετά δίοι.

Δεν δέχτηκαν και την καλύτερη συμπεριφορά. Οπότε έχουμε δει αυτό δεν λειτουργεί και κάνει την κατάσταση πολύ χειρότερη. Βέβαια πότε λειτουργεί, πότε δεν λειτουργεί αυτό. Οι γιατροί λοιπόν σαν λύση αποφάσισαν να δίνουν στα κορίτσια υψηλές δόσεις αντιψυχωτικών φαρμάκων κάτι που προκάλεσε θολή Ζήσανε σε αυτό το νοσοκομείο για σχεδόν 12 χρόνια και η μόνη διασκέδαση που είχανε ήταν να γράφουν στο ημερολογιό τους.

Σε αργότερες συνεντεύξεις η Τζουν, που δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει ακόμα, είναι αυτή που επιβίωσε, περιέγραψε την παραμονή τους στον Μπρόντμουρ ως εξής. Περάσαμε 12 χρόνια κόλασης επειδή δεν μιλούσαμε. Έπρεπε να δουλέψουμε σκληρά για να φύγουμε. Πηγαίναμε στον γιατρό και λέγαμε Κοιτάξτε, θέλουμε να μιλήσουμε, τώρα μιλάμε Εκείνος έλεγε, δεν πρόκειται να φύγετε Θα μείνετε εδώ για 30 χρόνια Χάσαμε την ελπίδα μας Έγραψα ένα γράμμα στο Υπουργείο Ισοτρικών Έγραψα και στη Βασίλισσα ζητώντας χάρη για να μας αφήσουν να φύγουμε Αλλά ήμασταν παγεδευμένες Κατ' ο Μάρτιο του 1993 Είπανε ότι, οκ, μπορούν να μεταφερθούν αυτές οι δύο σε μια κλινική χαμηλότερης ασφάλειας στην Ουαλία.

Όταν όμως έφτασαν σε αυτή την κλινική, οι γιατροί ανακάλυψαν ότι η Τζένιφερ δεν ανταποκρινότανε. Φαινόταν να είχε αποκοιμηθεί κατά τη διάρκεια της διαδρομής και δεν ξυπνούσε. Αμέσως μεταφέρθηκε σε ένα κοντινό νοσοκομείο και εκεί πέρα οι γιατροί ανακάλυψαν ή τέλος πάντων ανακοίνωσαν ότι πέθανε από ευφνή διαφλεγμονή της καρδιάς.

Το δε μένει ότι ήταν μόλις 29 ετών και δεν υπήρχε κάποιο είδους εξήγηση γιατί έγινε αυτό Ο θάνατος της Τζένιφερ λοιπόν πολύ περίεργος, όλοι σοκαρισμένοι Αλλά έξτρα σοκαριστική ήταν η αντίδραση της αδερφής της Γιατί η αδερφή της ξαφνικά ξεγίνει σαν να μιλάει σε όλους Λες και μιλάγε όλης στη ζωή, λες και δεν είχε πρόβλημα Ήταν σαν να έφυγε ένα τεράστιο βάρος από τους ώμους της Η Τζουν λοιπόν αποφυλακίστηκε από το νοσοκομείο λίγο αργότερα και σύμφωνα με μαρτυρίες άρχισε να ζει μια πάρα πολύ θησολογική ζωή.

Φαίνεται πως όταν έχασε την αδερφή της δεν ήθελε πλέον να παραμένει σιωπηλή και δεν ένιωθε πλέον παγιδευμένη. Μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι η Τζένιφερ πιθανά ήταν, ξέρεις, αυτό που είπα λίγο κακοπητική, λίγο κραταγε την άλλη υπό τη δική της επιρροή, την καταπίεζε και δεν την άφηνε να ζήσει μια κανονική ζωή, ας το πούμε έτσι.

Τώρα το γιατί πέθανε. Η δική μου θεωρία είναι ότι της δώσανε παραπάνω φάρμακα που χρειαζόταν και δεν άντεξε η καρδιά της. Δεν αποκλείεται καθόλου. Καθόλου δεν αποκλείεται. Ειδικά εκεί πέρα στη μεταφορά. Μπορεί να υπήρξε κάποιο είδους κρίση. Μπορεί να μην ήθελε να ασχοληθούν μαζί της. μπορεί να ήθελαν, ξέρεις, να ανεσιοποιηθεί κάτι τη διάρκεια της μεταφοράς και όντως να δώσανε μια μεγαλύτερη δόση φαρμάκου και να μην ήθελαν να γίνει μεγάλο θέμα, οπότε να το ψιλοσβήσανε πολύ συχνά τέτοιες περιπτώσεις για να μην παραδεχτεί το νοσοκομείο οι γιατροί ότι κάνανε λάθος, να μην υπάρξουν νομικές επιτώσεις, το κάνουν λίγο χασ-χασ, το κρύβουν, λένε ότι έγινε κάτι άλλο κλπ.

Υπάρχει μια γυναίκα που ασχολήθηκε πάρα πολύ με τις δίδυμες και είναι η Marjorie Wallace, η οποία προσπάθησε, έκανε αυτό που ουσιαστικά εξ αρχής έπρεπε να κάνει κάποιο είδους ειδικός με τις δίδυμες και αυτό είναι ότι άρχισαν να την εμπιστεύονται και άρχισαν να περνάει πολύ καιρό μαζί τους και τους έδωσε χρόνο να ανοιχτούν για να τις καταλάβει και δεν τις πίεζε.

Οπότε σιγά σιγά κατάφερε να εισχωρήσει στον κόσμο τους Πήγαινε και τις έβλεπε έτσι, επισκεπτότανε πολύ συχνά στον Broadmoor Οπότε πήγαινε απλά και πίνανε τσάι και λέει ότι της άρεσε να περνάει χρόνο μαζί τους Είχανε μια λεπτή ηρωνική αίσθηση του χιούμορ Λέει ανταποκρινόντουσαν σε αστεία και συχνά περνούσαμε το τσάι μας μαζί απλά γελώντας Οκ, σιγά σιγά όμως άρχισαν να διαβάζουν τη μερολογιά τους και λέει ότι άρχισε να ανακαλύπτει μια λίγο πιο σκοτεινή πλευρά μέσα από κάθε δίδυμη.

Πάλι θα πω εγώ ότι εδώ είμαι λίγο σκεπτική για όλο αυτό, γιατί μιλάμε στους τέλους της ημέρας για μια γυναίκα η οποία βγάλε χρήματα σε αυτή την ιστορία, είπε ότι ήθελαν να γίνουν γνωστές και προσπάθησε να τους δώσει φωνή κλπ, αλλά εν τέλει, ξέρεις, ένα βιβλίο πρέπει να πουλάει. Και τι πουλάει περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα, ένα σκοτεινό twist.

Οπότε η γυναίκα αυτή ισχυρίζεται ότι διάβασε τη μερολόγια της June και βρήκε ότι η June ένιωθε σαν να ήταν υπό την κατοχή της αδερφής της, την οποία αποκαλούσε μια σκοτεινή σκιά που την επισκίαζε. Την ίδια στιγμή λέει, τη μερολόγια της Jennifer αποκάλυπταν ότι θεωρούσε την June και τον εαυτό της θανάσιμους εχθρούς και περιέγραφε την αδερφή της ως ένα πρόσωπο δυστυχίας, εξαπάτησης και δολοφονίας.

Σύμφωνα με την έρευνα της Ουάλλας λοιπόν τα δύο κορίτσια ένιωθαν Μια βαθιά ριζωμένη αποστροφή Μία προς την άλλη Παρά το γεγονός ότι Απ' έξω φαινόντουσαν πάρα πολύ δεμένες Δηλαδή ήταν λίγο σχέση αγάπη-μίσους Δεν μπορούσαν να έχουν επικοινωνία Με κανέναν άλλον και να κλειστέσαι δικό τους κόσμο Αλλά και οι δύο ψιλομίσουσαν Αυτόν τον κόσμο και θα λαμβούν αλλά δεν μπορούσαν Περισσότερες περιπτώσεις η Wallace λέει ότι η Jennifer φαινόταν να είναι η κυρίαρχη δύναμη και η June φαινόταν να φοβάται την Jennifer, αλλά και οι δύο φοβόντουσαν η μία την άλλη.

Το οποίο πάλι βγάζει νόημα, περνάνε πολύ χρόνο μεταξύ τους, επικοινώνουν μόνο η μία με την άλλη, οπότε αρχίζει και δημιουργείται μια παράνοια και ξέρεις, δημιουργείται μια περίεργη ιστορία και η μία ξεκινάει να φοβάται την άλλη. Περίεργο vibe τέλος πάντων. Και πολύ συχνά η Wallace είχε σημειώσει ότι η June φαινόταν να ήθελε να απομακρυνθεί από την Jennifer, αλλά η Jennifer δεν την άφηνε.

Μετά τον θάνατο λοιπόν της Jennifer, η Marjorie λέει την εξής ιστορία. Λέει ότι πήγε λίγο πριν το θάνατο της Jennifer, πήγε να της επισκεφτεί όπως κάνει πάντα, πάει για το τσάι, περνάνε όλες τις πόρτες και σε κάποια φάση η Jennifer της λέει, Marjorie, Marjorie, θα πρέπει να πεθάνω. Και εγώ λέει γέλασα, γιατί της είπα, τι μιλές Λακίες, είσαι έτοιμη να φύγεις από τον Πρόντμουρ, γιατί να πρέπει να πεθάνεις, δεν είσαι άρρωστη, όλα θα πάνε καλά.

Και η Τζένιφερ της λέει, γιατί έτσι αποφασίσαμε. Εκείνη τη στιγμή φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί μπορούσαν να δω ότι το εννοούσαν. Και από ό,τι φαίνεται, λέει, όντως το εννοούσαν. κατάλαβε εκείνη τη μέρα η Γουάλας ότι τα δύο κόρτσκα προετοιμάζονται η μία για το θάνατο της άλλης και η Τζένιφερ από ό,τι φαίνεται ήταν αυτή η οποία θα δεθάνει.

Μάλιστα μετά από αυτή την παράξενη συζήτηση η Γουάλας πηγή και ενημέρωσε τους γιατρούς για αυτή τη συζήτηση και οι γιατροί είπαν να μην ενισχύει καθώς η Τζουν και η Τζένιφερ βρισκόντουσαν συνέχεια υπό παρακολούθηση. Το πρωί που τα κόρτσια έφυγαν από τον Μπρόντμορ και πήγαιναν προς το άλλο νοσοκομείο, η Τζένιφερ όμως είχε αναφέρει ότι δεν ένιωθε καλά.

Σύμφωνα με επίσημα χαρτιά και επίσημους ελέγχους που ξαναλέω και να είναι επίσημοι μπορεί να παρπληθούν και να τους άλλαξε κάποιους, αλλά σύμφωνα με τα επίσημα χαρτιά φαινόταν απλά να έγινε ένα πρίξιμο γύρω από την καρδιά της Jennifer και ελέγξανε λέει για φάρμακα και δηλητήρια και δεν βρήκανε τίποτα. Πιο έντονη θεωρία των γιατρών είναι ότι λόγω των φαρμάκων που δίνανε για χρόνια και στις δύο υπήρξε μία έντονη αντίδραση στο νοσοποιητικό σύστημα της Jennifer και αυτό τελικά κατέληξε στο ότι είχε πρόβλημα με την καρδιά της.

Μετά τον θάνατο της αδερφής της, η Τζουν γράφει στο ημερόλόγιο της το εξής. Αλλά η Μάρτζορι αργότερα γράφει ότι επισκέφτηκε την Τζουν λίγες μέρες μετά το θάνατο της αδερφής της και τη βρήκε σε εξαιρετική διάθεση και πρόθυμη να μιλήσει. και από εκείνη τη μέρα γράφει η Μάρτζορι φαινόταν η Τζουν να είναι ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος.

Σύμφωνα με την ίδια τη Τζουν η οποία ξεκίνησε να μιλάει όπως είπαμε και μίλησε στη Μάρτζορι της είπε ότι ο θάνατος της αδερφής της την απελευθέρωσε και της επέτρεψε για πρώτη φορά να είναι πραγματικά ελεύθερη. Ενημέρωσε ότι η Μάρτζορ ότι είχαν αποφασίσει ότι η Τζένιφερ θα πρέπει να πεθάνει και μόλις γίνει αυτό η Τζουν θα πρέπει να ζήσει και για τις δύο.

Και άμα παρακολουθήσουμε την ιστορία η Τζουν όντως κάνει αυτό. Χρόνια αργότερα εξοκολουθεί να ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο, όχι μακριά από την οικογένειά της. Έχει ενταχθεί πλήρως πίσω στην κοινωνία και μιλάει κανονικά με όποιον θέλει να της μιλήσει κλπ. έχει δώσει αρκετές συναντεύξεις. Το μεγάλο ερώτημα όταν τη ρωτάνε γιατί το κάνατε αυτό με την αδερφή σου γιατί είχατε δεσμευτεί να μην μιλάτε σε κανέναν αυτή απαντάει κάναμε μια συμφωνία, είπαμε ότι δεν θα μιλήσουμε σε κανέναν, σταματήσαμε να μιλάμε τελείως μόνο οι δυο μας στο δωμάτιό μας στον πανόροφο. Κατά με είναι απλά μια κατάσταση η οποία βγήκε εκτός ελέγχου είναι μια περίεργη χέση μεταξύ διότι δήμων προφανώς υπήρχε κάποιος άγχος εκεί πέρα. Θα ρω η Τζένιφερ είχε περισσότερο άγχος από την Τζουν και γι' αυτό ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από όλο αυτό.

Περιεργή ιστορία. Περιεργός τάντος. Το πιο περίεργο είναι ότι είναι αυτό που λένε με τη συμφωνία και δεν ξέρω αν αυτό ισχύει ή αν αυτό είναι κάτι που σκέφτηκε αργότερα η Τζουν για να βγάλει νόημα όλο αυτό κάπως, να το κάνει να βγάλει νόημα στο μυαλό της βέβαια και η Μάρτζορη λέει ότι της μίλησαν γι' αυτό λίγες μέρες πριν.

Έχει ξανασυμβεί άνθρωπος να πάρει απόφαση ότι ήρθε η ώρα να φύγει από αυτή τη ζωή, να ξαπλώσει και να φύγει, όπως έχουμε δει στο υπέροχο έργο το Notebook, στο οποίο λόγω αυτής της σκηνής δεν έχω ξανακλάψει πιο πολύ σε ταινία από ότι έχω κλάψει στο Notebook. Ο οργανισμός μας φοβερός, το εγκέφαλος μας φοβερός, αλλά μπορεί να ξαπλώσει και να πεθάνει κυριολογικά. Μπορεί να γίνει αυτό. Και από ό,τι φαίνεται μπορεί να ήταν μια τέτοια περίπτωση.

Απ' την άλλη, μπορεί η Τζένιφερ να ένιωθε από πριν, και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει, άνθρωποι πολλές φορές ψυχανεμίζονται ότι κάτι πρόκειται να πάθουν, ψυχανεμίζονται ότι έχουν κάποιο είδους ασθένεια ή οτιδήποτε. οπότε έτσι να προσπαθούσε η Τζένιφε να βγάλει νόημα ίσως να ήταν η πιο αγχώδης από τις δύο ίσως να είχε αυτή το θέμα και να μην ήθελε να έχει σχέση με τον έξω κόσμο οπότε λίγο ψυχοσωματικά να έγινε ένα τέτοιο τέλος Είναι δύσκολο να το εξηγήσεις, είναι πολύ περίεργη υπόθεση και το πιο περίεργο κομμάτι είναι αυτό το ότι δεν μιλάγανε, ναι, μπορούμε να το εξηγήσουμε ψυχολογικά και σαν φαινόμενο κλπ, σαν άγχος.

Το ότι όμως ξάπλωσε, κοιμήθηκε και δεν ξαναξύπνησε και λέει ότι το πήρα απόφαση λίγες μέρες πιο πριν, είναι το πιο περίεργο κομμάτι. Είμαι σίγουρη υπάρχει γιατρική εξήγηση, η οποία παραμένει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα όμως. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει λογική εξήγηση σε αυτό, υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα, όσο λογικά μπορούμε να το αποκαλέσουμε, παραμένει φοβερό.

στο σημερινό επεισόδιο και αυτή είναι η ιστορία των διδήμων Πόλοκ που μιλάμε για περίπτωση μετενσάρκωσης. Καλά ακούσατε. Και αυτά μου αρέσουν πάρα πολύ. Τα παιδιά που θυμούνται παρελθοντικές ζωές είναι ακραία. Και εδώ έχουμε το αγαπημένο μου το όριο μεταξύ του υπάρχει εξήγηση μέσω ψυχολογίας ψυχιατρικής και λίγο μεταφυσικού.

Είναι ακροβατούμε και δεν είναι ξεκάθαρο τι είναι τι. Και αυτά είναι τα αγαπημένα μου. Λοιπόν, η ιστορία των Δήμων Πόλοκ, λοιπόν, είναι για δύο μικρά κορτσάκια τα οποία πέθαναν σε ένα τροχαίο, σε τραγικό τροχαίο, τον Μάιο του 1957. Η ιστορία, λοιπόν, ξεκινάει με τον Τζον και την Φλόρενς Πόλοκ, που ήταν οι γονείς των παιδιών, ένα ζευγάρι το οποίο ζούσε στο Χέξαμ, μια μικρή πόλη στο Νόρθ Θάμπερλαντ στην Αγγλία.

Η οικογένεια Λεία αποτελούνταν από δύο κόρες, την Τζοάννα, την Τζακλίν ηλικίας 11 και 6 ετών αντίστοιχα 5 Μαΐου 1957 έγινε μια τραγωδία, έγινε το τροχαίο, το αυτοκίνητο συγκρούστηκε με ένα φορτηγό καθώς επέστρεφαν από την εκκλησία και τα δύο κορσάκια σκοτώθηκαν ακαριέα, η μία 11 η μία 6 λοιπόν Οι γονείς συνετριμένοι προφανώς, δεν μπορώ καν να φανταστώ πως είναι να βιώνεις κάτι τέτοιο και μετά την τραγωδία η μητέρα μένει ξανά έγκυος και τον Οκτώβρη του 1958 γεννάει δύο κόρες που ήταν δίδυμες, την Γίλιαν και την Τζένιφερ.

Αυτό προφανώς βοήθησε πάρα πολύ την οικογένεια να ξεπεράσει τη θλίψη που υπήρχε στο σπίτι εκείνη την εποχή και λοιπά, έφερε ξανά λίγο ελπίδα, λίγο χαρά στη ζωή αυτής της οικογένειας αλλά λίγο μετά τη γεννησή τους οι γονείς άρχισαν να παρατηρούν έτσι λίγο περίεργα πράγματα με τις δίδυμες. Φάνηκε ότι οι δίδυμες είχαν ασυνήθιτες συμπεριφορές που έμειναζαν εξαιρετικά πολύ με τα δύο αδέρφια που είχαν φύγει από τη ζωή.

Οι γονείς παρατήρησαν ότι οι δίδυμες έπαιζαν με τα ίδια παιχνίδια που είχαν παίξει οι αδερφές τους, όπως κούκλες και άλλα παιχνίδια. η Γκίλιαν, η μεγαλύτερη από τις δύο δίδυμες μιλούσε συχνά για πράγματα που μόνο η Τζοάννα θα μπορούσε να γνωρίζει, η πεθαμένη αδερφή της για παράδειγμα περιέγραφε με μεγάλη λεπτομέρεια το παλιόπνο δωμάτιο της αδερφής της παρόλο που δεν το είχε δει ποτέ αναγνώριζε επίσης λέει μέρη και τοποθεσίες που οι αδερφές της επισκεπτόντουσαν συχνά παρόλο που ίδια δεν είχε βρεθεί ποτέ εκεί Συχνά λέει αναφερόντουσαν σε γεγονότα για τα οποία κανείς δεν τους είχε μιλήσει ποτέ Όπως περιστατικά που είχαν συμβεί πριν ακόμα γεννηθούν αυτές οι δύο Για παράδειγμα μιλούσαν για ένα ταξίδι στην παραλία που είχαν κάνει οι γονείς με την Τζοάννα και την Τζάκλιν Παρόλο που οι ίδιες δεν είχαν πάει ποτέ στη θάλασσα Οι γονείς ανησύχησαν τόσο πολύ με αυτή τη συμπεριφέρα που ζήτησαν βοήθεια από την ιατρική κοινότητα πήγανε στους γιατρούς. Πήγανε τις δίδυμες αρκετούς

ψυχολόγους και ψυχιάτρους αλλά κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τι διάλλαση συμβαίνει. Πολλοί γιατροί δεν πήραν τους γονείς σε σοβαρά και είπαν απλά είναι η φαντασία των Κορτσιών. Σε εγώ μην δίνετε σημασία. Όσο οι γιατροί και να λέγανε στους γονείς μην δίνετε σημασία, οι γονείς ήταν πεπισμένοι ότι οι κόρες λέγανε την αλήθεια.

Έτσι αποφάσισαν, λέει, να διεξαρθούν τη δική τους έρευνα. Η έρευνα τους έφερε στο φως ορισμένα εντυπωσιακά στοιχεία. Για παράδειγμα, ανακάλυψαν ότι η Τζοάννα και η Τζάκλιν είχαν ένα αγαπημένο παιχνίδι, το κουκλόσπιτο, με το οποίο παίζαν για ώρες. Μέχρι τον θάνατο των Κορτσιών, η οικογένεια είχε χαρίσει το παιχνίδι σε άλλους ανθρώπους.

όμως οι νέοι διοκτήτες το επέστρεψαν επειδή τους θύμιζε πολύ αντωνά την τραγωδία. Το κουκλόσπιτο δέφτηκε τελικά στις δίδυμες, οι οποίες αναγνώρισαν αμέσως το κουκλόσπιτο και άρχισαν να παίζουν μαζί του. Μάλιστα, γνώριζαν ακόμα και τα ονόματα των κουκλών, με τις οποίες συνήθιζαν να παίζουν οι αδερφές τους. Σε κάποια φάση, στη Σοφίτα, οι γονείς βρήκαν ένα κουτί γεμάτο παιχνίδια από τις προηγούμενες κόρες τους, κυρία κάποιου είδους φήμης του Ηνωμένου Βασίλειου και αρκετοί άνθρωποι ψυχιατριάρσαν να ασχολούνται με αυτό.

Αυτό είναι το αγαπημένο μου fact. Ο κόσμος που ασχολείται με το μεταφυσικό θεωρεί πως οι ψυχολογικοί ψυχιατροί δεν ασχολούνται με το υπερφυσικό και στην πραγματικότητα είναι το αγαπημένο πράγμα. Δηλαδή οι περισσότεροι ειδικοί ψυχικής υγείας είναι σε κάποιο βαθμό, πιστεύουν σε αυτό το πράγμα και οι περισσότεροι ασχολούνται σε αυτό.

Απλά επειδή είναι ταμπού, δεν πολλοί μιλάνε γι' αυτό. Αλλά άμα δείτε πότε ποιος ασχολείται με μετενσάρκωση, συνήθως είναι κάποιου είδους ψυχολόγος, ψυχίατρος, ο οποίος ασχολείται με αυτό και προσπαθεί να το ανακαλύψει και έτσι θα έπρεπε να είναι. Είναι ο ορισμός της έρευνας. Το προσπαθώ να ανακαλύψω κάτι το οποίο δεν είμαστε σίγουροι αν υπάρχει, αν δεν υπάρχει, να δούμε τι παίζει εκεί κλπ.

Μ' αρέσουν αυτά. Συγγνώμη, λάμπα. Πάρεσαι τη λάμπα μου από τον εμφυσιασμό. Μ' αρέσουν αυτά, θέλω να τα βλέπω. Ήταν λοιπόν ένας ψυχιατρός, ο Ian Stevenson, ο οποίος ασχολιόταν με το φαινόμενο της μετανασάργωσης, που ασχολήθηκε πάρα πολύ έντονο με τις δίδυμες. Πήρε συναντεύξεις από τις δίδυμες, από τους γονείς και το 1964 έγραψε μία αναφορά για την υπόθεση η οποία δημοσιεύτηκε στο Journal Society of Psychical Research.

Στην έκθεσή του λοιπόν σημειώνει ότι τα κορίτσια είχαν επιδείξει ορισμένες αξιοσημείωτες συμπεριφορές που ήταν δύσκολο να εξηγηθούν. Κάτι ασυνήθιστο δεδομένου ότι οι ίδιες δεν είχαν εμπλοκεί ποτέ σε τροχαίο ατύχημα. Παρατήρησε επίσης ότι παρουσίαζαν συμπεριφορές που ήταν χαρακτηρικές των νεκρών αδερφών τους, όπως προτίμηση για ίδια φαγητά και ίδια ίδια ρούχο.

Παρά την αναφορά του Στίβενσον λοιπόν και την έρευνα της ίδιας της οικογένειας, η υπόθεση παραμένει λίγο αμφιλεγόμενη και θα σας πω αμέσως γιατί. Θα σας πω τη δική μου θεωρία, μόνο που να έχετε ήδη καταλάβει γιατί δεν είναι και τόσο περίπλοκο. Είναι περίεργη ιστορία, είναι περίεργη λίγο φανταστική ιστορία να το πω εγώ, αλλά νομίζω πως υπάρχουν αρκετές λογικές εξηγήσεις εδώ πέρα.

Δηλαδή είναι δύσκολο να κάνουμε όπως δεν υπάρχουν. Πολλοί προφανώς λένε και έχουν βγει ότι οι γονείς προσπαθούν να κάνουν μια απάτη, προσπαθούν να πούνε μια ιστορία για να τρέξουν την προσοχή των μίντια, κλασική υπόθεση που ξέρουμε. Τη βλέπουμε πάρα πολύ συχνά με διάφορα και στη Βρετανία πολύ, Αμερική και Βρετανία, παίζουν πάρα πολλές τέτοιες ιστορίες που οι οικογένειες λένε για κάποιο είδους φάντασμα που στοιχιώνει το σπίτι κλπ.

Γιατί αυτά πουλάνε και γιατί ο κόσμος, ξέρεις, τους αρέσει να ακούνε τέτοιες ιστορίες και έχει έρθει φήμη, ξέρετε, της οικογένειας ούτε μία φορά ούτε δύο αλλά πολλές. Οπότε πολλοί λένε ότι η οικογένεια κάνει κάτι τέτοιο. Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι όταν θρυνούμε συμβαίνουν περίεργα πράγματα και το μυαλό μας επίσης έχει την τάση να βλέπει patterns, να βλέπει συγκεκριμένες συνδέσεις εκεί που μπορεί να μην υπάρχουν συνδέσεις γιατί αυτό κάνει τη σκέψη πιο εύκολη.

Όπως έχουμε την τάση να βάζουμε πράγματα σε κουτάκια, έτσι έχουμε και την τάση να βλέπουμε κάποιο είδους σύνδεσμο, κάποιο είδους patterns, κάτι που κολλάει μεταξύ τους. Συγγνώμη που λέω αγγλικές λέξεις, αλλά δεν μου έρχονται γρήγορα οι αντίστοιχες ελληνικές. Αλλά μας αρέσει να βάζουμε πράγματα σε κουτάκια και μας αρέσει να συνδυάζουμε πράγματα τα οποία μπορεί να μην έχουν πραγματικότητα καμία σύνδεση μεταξύ τους.

Και ειδικά άμα θρυνούμε, άμα μιλάμε για δύο γονείς οι οποίοι θρυνούν πάρα πολύ, μπορεί αυτοί να λένε πω πω κανείς δεν είχε πει ποτέ κάτι τέτοιο στις δίδυμες, αλλά στην πραγματικότητα κάποιος να είχε πει κάτι αντίστοιχο. Και τα παιδιά παρατηρούν πολύ περισσότερο τους ενήλικες από ό,τι καταλαβαίνουμε. Οπότε μπορεί αυτά τα διακορίτσια από μικρά να ήρθαν στη ζωή των γονιών που θρυνούν ακόμα τα προηγούμενα παιδιά, πάρα πολύ δύσκολο προφανώς.

Βεβαίως, περίεργο που κράτησαν τα παιχνιδάκια, περίεργο και όχι, ξέρεις, λίγο εγώ μπορώ να δω πως αυτό απλά ήταν έτσι μια σύμπτωση και ίσως οι γονείς λίγο ζήσανε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, δηλαδή ήθελαν τόσο πολύ να επιστρέψουν οι κόρες τους που κάπως το κάνανε να γίνει ύπουλα και όχι σκόπιμα, το ύπουλα προϋποθέτει ότι είναι σκόπιμα, σιγά σιγά εννοώ, ξέρεις, και όχι σκόπιμα αλλά μπορεί να λέγανε κάποια πράγματα μετά να ξεχνάγανε ότι τα λέγανε, οι μικρές να το βλέπανε να καταλαβαίνουν πράγματα από τα συμφραζόμενα και λοιπά και λοιπά δεν μου φαίνεται καθόλου απίθανο και δεν μου φαίνεται καθόλου απίθανο να συμβεί την ώρα που δύο γονείς θρυνούν τις κόρες τους και αυτό ας πούμε που λέει ότι α, φοβόντουσαν τα αμάξια well, μπορεί αυτό να πέρει σαν τους γονείς Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία των δίδυμων Pollock και τώρα σαν pallet cleanser, σαν τελευταία υπόθεση, η οποία είναι λίγο πιο χαλαρή, δεν υπάρχει κάτι τρομακτικό, υπερφυσικό, περίεργο, creepy, spooky, οτιδήποτε, είναι η υπόθεση των Jim Twins στο Ohio.

Ποιοι είναι αυτοί. Είναι δύο δίδυμοι οι οποίοι είχαν χωριστεί στη γέννα και επανενώθηκαν στην ηλικία των 39 ετών. Και τι ανακάλυψαν. Ανακάλυψαν ότι ζουν δύο παράλληλες ζωές. Copy-paste φίλε. Πάλι αν αυτή η ιστορία είναι αλήθεια. Γιατί νιώθω πως πολλές από αυτές τις ιστορίες φτιάχνονται για να βγάζει κόσμος χρήματα. Αλλά σύμφωνα με την ιστορία και σύμφωνα με τους ειδικούς, γιατί εννοείται πως οι ψυχολόγοι και οι ψυχιατροί πέσανε σαν τα όρναια πάλι, γιατί υπάρχει πάντα το μεγάλο ερώτημα του είναι η φύση ή είναι η ανατροφή.

Το κλασικό nature versus nurture. Οπότε πέσανε πάνω τους για να τους ερευνήσουν κλπ. Και ανακάλυψαν λοιπόν ότι και οι δύο δίδυμοι χωρίς να το ξέρουν, χωρίς να έχουν καμία επαφή μεταξύ τους, χωρίς να έχουν επαφή οι γονείς ή θετοί, και οι δύο έχουν το όνομα James. Και οι δύο μεγάλωσαν με το επικοριστικό Jim. Και ο λόγος που αυτή η ιστορία είναι τόσο ενδιαφέρουσα είναι γιατί υπάρχουν πάρα πολλές ομοιότητες στην ζωή τους και πολλοί λένε ότι είναι λόγω του DNA, ότι είναι κερδιωτικά ο ίδιος άνθρωπος ο οποίος απλά έζησε σε δύο διαφορετικά σημεία.

Ξεκινάνε λοιπόν αυτές οι ομοιότητες από το γιονός ότι και οι δύο είχαν έναν σκύλο αγαπημένο στην παιδική τους ηλικία τον οποίο και οι δύο τον είχαν ονομάσει Τόι. Και οι δύο στο σχολείο είχαν ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά και στις κατασκευές από ξύλο, αλλά δεν τους άρεσε καθόλου η ορθογραφία. Και οι δύο Γιμς παντρεύτηκαν δύο φορές.

Την πρώτη φορά παντρεύτηκαν γυναίκες, τις οποίες τις λέγανε Λίντα. Όταν αυτοί οι γάμοι κατέληξαν σε διαζύγιο, γνώρισαν και παντρεύτηκαν γυναίκες, οι οποίες λεγόντουσαν και οι δύο Betty και οι δύο και ο Jim Lewis και ο Jim Springer που ήταν τα επιθετά τους απέκτησαν έναν γιο και έδωσαν στον γιο το ίδιο όνομα, James. Οι ομοιότητες όμως συνεχίζουν και οι δύο καπνίζουν πάρα πολύ και οι δύο οδηγούν μια σευρολέτ και οι δύο έχουν παρόμοια επαγγέλματα στον τομέα της ασφάλειας από όλους τους πιθανούς τομείς και οι δύο κάνουν διακοπές σε ένα παραθαλάσσιο μέρος στη Φλόριντα.

Ο Jim Lewis, ηλικία 37 ετών, είναι που αποφάσισε να βρει τον δίδυμο αδερφό του και τελικά οι δίδυμοι επανενώθηκαν 9 Φλεβάριου του 1979 και ανακάλυψαν όλες αυτές τις ομοιότητες. Προφανώς με το που κατάλαβαν πήγανε και μίλησαν με κάποιους ειδικούς, η τέλος φωνή ειδική τους βρήκανε, δεν είμαι σίγουρη πόσο καιρός ποιος βρήκε ποιον, αλλά ανακάλυψαν ότι τα ιατρικά ιστορικά τους ήταν ίδια, ήταν copy-paste και τους έκαναν τεστ εγκεφαλικών κυμάτων και είχε σχεδόν τα ίδια αποτελέσματα, δηλαδή ήταν κυριολεκτικά ο ίδιος άνθρωπος.

Τα τεστ προσωπικότητας ήταν επίσης εντυπωσιακά παρόμοια και έρθισε σε αυτή την περίπτωση το ζήτημα η κληρονομικότητα και όχι το περιβάλλον. Ό,τι και καλά, αυτό που επηρεάζει έναν άνθρωπο και την ανάπτυξη ενός ανθρώπου είναι η κληρονομικότητα, είναι το DNA και ότι γεννιέσαι ήδη αυτός που είσαι. Εγώ προσωπικά βέβαια δεν πιστεύω κάτι τέτοιο και υπάρχουν πάρα πολλές υποθέσεις που στηρίζουν το αντίθετο, αλλά αυτή είναι μια υπόθεση η οποία νίκησε η κληρονομικότητα και στηρίζει ότι η κληρονομικότητα παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο στην ανάπτυξή μας ως άνθρωποι.

Είπα να κλείσουμε το σημερινό βίντεο με κάτι θετικό. Ελπίζω να σας άρεσε το σημερινό επεισόδιο, ελπίζω να πέρασε τα ωραία, να ακούσετε ενδιαφέροντα πράγματα. Άμα θέλετε να κάνετε τη δική σας έρευνα για οποιαδήποτε από αυτές τις υποθέσεις, θα τη βάλω από κάτω στην περιγραφή. Όλες οι υποθέσεις μου αρέσουν πάρα πολύ και μου ξεκινάνε λίγο τη φαντασία μου.

Δεν θεωρώ πως είχαμε κάποιο είδους φοβερή μεταφυσική συζήτηση σήμερα. Δεν είναι ότι είχαμε κάτι φοβερά σπούκι. Αν και είναι θέμα προσυζήτηση. Πολλά πράγματα τρομακτικά έχουν εξήγηση παραμένουν όμως αρκετά σπούκι και τρομακτικά. Μου αρέσει όμως το κόνσεπτ και των πρώτων διδήμων και όπως είπα είναι πάρα πολύ περίεργο που απλά αποφάσισε η μία ότι ήρθε η ώρα της να φύγει και να επελευθερώσει την άλλη και εξάπλωσε και δεν ξύπνησε ξανά.

και όλες οι εξηγήσεις που μπορούν να υπάρχουν γι' αυτό. Μ' αρέσει η δεύτερη ιστορία με τις δίδυμες. Είναι σπουκή, έχει λογική εξήγηση μεν, αλλά σηκώνεται λίγο η τρίχα στο λαιμό πίσω σαν ιδέα. Και μετά μ' αρέσει η τελευταία που είναι η πιο goofy και η πιο περίεργη. Η πιο περίεργη δεν είναι η πιο περίεργη, είναι η πιο goofy.

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Θα μ' άρεσε να είναι αλήθεια, θα είχε πλάκα να είναι αλήθεια. θα είναι φοβερή σύμπτωση. Πείτε μου τη γνώμη σας εσείς από κάτω, αν έχετε οποιοδήποτε είδους έτσι άποψη ή κάτι που θέλετε να πείτε για οποιαδήποτε από αυτές τις τρεις υποθέσεις, γράψτε μου από κάτω σε σχόλια. Μ' αρέσει πάρα πολύ να διαβάζω πάντα το τι νομίζετε γιατί πολύ συχνά έχετε ιδέες που εμένα δεν πήγε το μυαλό μου και δεν έχω πάρα πολύ νόημα. Οπότε γράψτε μου τι πιστεύετε εσείς για κάθε μία από τις τρεις από κάτω στην περιγραφή. Όπως πάντα σας ευχαριστώ πάρα πολύ που επιλέξατε να περάσετε αυτή την ώρα μαζί μου σας αγαπώ, σας φιλώ άμα με βλέπετε μόλις πέρασα ένα pumpkin, άμα με ακούτε πάλι σας αγαπώ, σας φιλώ θα τα πούμε στο επόμενο podcast στο επόμενο βίντεο, οπουδήποτε αλλού, εσείς αποφασίστε να πούμε την επόμενη φορά στο ίντερνετ

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00