S01B04: Γιώργος, κομμένες σκηνές
Τεχνικές ΑυτοθυσίαςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Επεισόδιο με ιστορίες που έκοψα λόγω χρόνου από το προηγούμενο επεισόδιο. Η Ελένη μιλά για την ιδιαίτερη ισορροπία του να μεγαλώνει τα δύο παιδιά της, το ένα εκ των οποίων είναι στο φάσμα του αυτισμού.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Για και χαρά, αυτό είναι ένα επεισόδιο μπόνους των τεχνικών αυτοθυσίας. Επειδή έκοψα αρκετά από τις συζητήσεις μου με την Ελένη για τον Γιώργο, κράτησα μερικά ωραία κομμάτια για να τα βάλω σε ένα επιπλέον επεισόδιο που θα γεφυρώσει το κενό μέχρι το επεισόδιο του Μαρτίου. Αυτά δηλαδή που θα ακούσετε σε αυτό το επεισόδιο δεν είναι κατά καμία έννοια υποδεέστερα ή ασήμαντα, απλά τα έκοψα μόνο και μόνο επειδή θέλω να κρατάω τη χρονική διάρκεια του επεισοδίου κάτω από 40 λεπτά που είναι το φορμά που εγώ ακούω ευχάριστα.
Ένα πρώτο απόσπασμα που έκοψα είχε να κάνει με τους γονείς της Ελένης και το πώς αποδέχονται τον Γιώργο σε σχέση με το παρελθόν. Έχω έρθει πιο κοντά με την οικογένειά μου που δεν ήμουνα γιατί ζουν εκτός, είναι μακριά και όλο αυτό τέλος πάντων με είχε απομακρύνει πολύ από τους γονείς μου γιατί ήμουν αθυμωμένη μαζί τους γιατί δεν μπορούσαν να με βοηθήσουν όπως έπρεπε ή θεωρούσα ότι έπρεπε έτσι πρέπει, δεν πρέπει ήθελα τέλος πάντων παραπάνω βοήθεια τους βλέπω ότι έχουν αλλάξει και αυτοί πάρα πολύ μου αρέσει που δέχονται τον Γιώργο όπως είναι πάρα πολύ, ειδικά ο μπαμπάς μου γιατί στην αρχή είχε απογοητευτεί φέροντας και το όνομά του, Γιώργιος ξέρεις πιστεύω ότι αλλιώς το φανταζόταν τον εγγονό του το μοναδικό φέτος είδα το καλοκαίρι ότι το ξεπέρασε και τον δέχεται πως είναι πολύ σημαντικό για μένα και εκεί του μίλησα κι εγώ και του είπα ότι ξέρω ότι τον είχες φανταστεί του λέω αλλιώς αλλά κοίτα τον του λέω πως έρχεται και σε πλαισιόν του λέω πως αγκαλιάζει
αυτό κράτα του λέω αυτός είναι το λέω ο Γιώργος θα είναι για σένα του λέω πάντα αυτός θα είναι, μπορείς να του διδάξεις τι θες δεν τον κάνει λιγότερο ξεπεράσέ το προχώρα είχαμε σου λέω εντάξει, τις προστιβές μας και με το διαζύγιο δεν ήταν μια περίοδος καλή που δεν το θέλανε δεν το υποστηρίζανε δηλαδή ήρθα σε μια κόντρα με τον μπαμπά μου και τέλος πάντων εντάξει Στο απόσπασμα που ακολουθεί η Ελένη μιλάει λίγο περισσότερο για τα συναισθήματά της, κυρίως για το θυμό, αλλά και το πρώτο σοκ και την απελπισία που της ήρθε με τη διάγνωση και πώς τα αντιμετώπισε.
Το κύριο συνέστημά μου είναι ο θυμός που εντάξει, και αυτόν προσπαθώ να τον διαχειριστώ. Εντάξει, υπάρχουν μέρες που τα καταφέρνω, υπάρχουν μέρες όχι που δεν τα καταφέρνω, που αρνούμε. Δεν νιώθω όμως λύπη, δεν νιώθω ότι αχ τι μας έγινε, τι έγινε και γιατί μας αφορεί και αυτό το πράγμα και δεν τα έχω νιώσει αυτά τα πράγματα.
τα πέρασα, έτσι, δεν λέω ψέματα πέρασα το στάδιο γιατί σε μένα και μετά λέω, σε σένα, τι ερωτηματικό είναι αυτό, γιατί σε σένα σε σένα έγινε, δεν έγινε σε σένα μετά ακούνησαν και κάποιοι άνθρωποι εκεί πέρα με κάτι παραδείγματα λίγο ισχύρια του τύπου, έλα μια βόλτα στην ογκολογική μετά να δεις γιατί σε σένα χάσαν και δυο τρεις κοντινοί άνθρωποι τα παιδιά τους από ασθένειες μέσα σε αυτό το διάστημα οπότε λέω γιατί σε σένα και σιγά σιγά αυτό το γιατί σε σένα το ξεπέρασα λέω αυτό έχω αυτό έχουμε πορευόμαστε με αυτό Ένα άλλο ενδιαφέρον απόσπασμα που έκοψα ήταν η εμπειρία της Ελένης και του Γιώργου στο κεπά.
Πες μου λίγο και για το κεπά, τι ποσοστό αναπηρίας έχει πάρει. Έχει πάρει 67%. Για τον άτυπο πήρε ή γράφτηκε ο παιδικός. Για τον παιδικό. Τον οποίο θα τον αξιολογήσουν στα 8 πάλι. Ταλαιπωρήθηκες γενικά με το κεπά ή όλα πήγαν έτσι εύκολα. Ταλαιπωρήθηκα λίγο στη διαδικασία. ενώ είχα φτιάξει όλα τα χαρτιά κανονικά και τα λοιπά και το κέντρο κοινότητας του Δήμου Βρυλισσίου να το πω πραγματικά βοήθησε πάρα πολύ αμέσως όλη τη χαρτούρα δεν με αφήσα να κάνω τίποτα εγώ απλά πήγα μόνο το χαρτιά μου ήταν πολύ εξυπηρετική ταλαιπωρήθηκα στην επιτροπή και εγώ και ο Γιώργος ο Γιώργος δηλαδή περισσότερο εγώ πες εντάξει πήγαμε εκεί στην επιτροπή περιμέναμε περιμέναμε περιμέναμε ενώ υποτίθεται ότι τα παιδιά έχουν προτεραιότητα Α, δεν σας πήρανε δηλαδή Όχι βέβαια, περιμέναμε περιμέναμε γύρω στις 2-2,5 ώρες με τα πολλά κάποια στιγμή χτυπάω την πόρτα λέω να σας παρακαλώ ο Γιώργος είχε αρχίσει δηλαδή τάξη πόσο να κρατήσεις ένα τρίχρονο σε μια αίθουσα αναμονής με χίλιους δυο ανθρώπους
πρωί πρωί πεινασμένο, γατουρημένο και όλα τα λοιπά τέλος πάντων μέσα στο δεκάλεπτο μας πήραν εφόσον πήγα και ενημέρωσα πάλι για άλλη μια φορά ήταν ένας κύριος εκεί πέρα μου λέει πώς τον λένε λέω Γεώργιο Παπά να τον ρωτήσω ρωτήστε τον λέω είναι μηλεκτικός μου λέει δεν μιλάει καθόλου λέω δεν μιλάει καθόλου όχι δηλαδή μου λέει αν τον ρωτήσω δεν θα μου πει πώς τον λένε λέω αν τον ρωτήσετε και σας πει πώς τον λένε εγώ στασκίζω όλα εδώ πέρα Και φεύγω κατευθείαν, μακάρι λέω, να το ρωτήσω, γιατί είναι ένας φίλος που το λέει.
Του λέω, με κροϊδεύεται. Τέλος πάντων, είναι διαδικασία που πρέπει να υποβάλλουμε. Λέω, εντάξει, οκ. Τεστ, μου λέει, νοημοσύνης έχετε. Του λέω, τεστ νοημοσύνης δεν έχουμε. Μου λέει, δεν γίνεται χωρίς τη νοημοσύνη. Του λέει, έχετε δει πολλά τρίχρονα να έχουν τεστ νοημοσύνης. Μου λέει για να περάσετε και πάει πρέπει να έχετε τεστ νοημοσύνης.
Του λέω τι ειδικότητα έχετε. Μου λέει οδοντίατρος. Και τι κάνετε εδώ. Σοβαρότατα. Οδοντίατρος. Εξαιολόγησε οδοντίατρος σε επιτροπή αναπηρία στο παιδί. Σου μιλάω ειλικρινά. Πες του να του κάνει μια φθορίωση. Του λέω τεστ νοημοσύνης του λέω κάνουμε στα 8. νωρίτερα του λέω, οποιοδήποτε τεστ νοημοσύνης του λέω και σε ειδητικό φορέα του λέω, δεν υφίσταται τι ο Δοντίας, μπορείς να σου κάνει πλάκα μόνο σοβαρά το, το είπε και περίφανα τέλος πάντων μετά πολλά, εντάξει μας φραγίσανε εκεί πέρα σας φραγίσανε τα δόντια μας φραγίσανε τα χαρτιά μας εκεί πέρα σε ένα μήνα θα πάρετε την απόφαση, εντάξει και έτσι ξεκινήσαμε να στηριζόμαστε και από αυτό το και πάτο δεν δικαιώται όμως κάτι άλλο δηλαδή δεν μας έχει βάλει μια επανεξέταση στα πέντε ή στα εφτά ή στα έξι να έβλεπα λίγο την ανάπτυξη του Γιώργου αυτό που θεωρούσαν για τρία χρονών αυτό παίρνει μέχρι τα οχτώ δεν μου έχουν δώσει καν κάρτα για το αυτοκίνητο ότι το παιδί πρέπει να δεν έχω απαλλαγή για την μπλε κάρτα για το πάρκιν
για την μπλε κάρτα για το πάρκιν Για τα διόδια Δεν έχω Ο Γιώργος δεν μπορεί να μετακινηθεί χωρίς εμένα Πώς Εντάξει ναι περπατάει Δεν είναι ότι έχει κινητικά Μα δεν είναι μόνο για τα κινητικά Αλλά δεν είναι μόνο για κινητικό Και αυτό δεν το ξέρει και πολλοί κόσμοι Επειδή έχει το σύμβολο Δεν σημαίνει κάτι αυτό Δεν είναι μόνο για τα κινητικά Το επόμενο απόσπασμα Αναφέρεται στην αδερφή του Γιώργου Την αντιγόνη Στα δικά της συναισθήματα λίγο περισσότερο και σε κάποιες άσχημες συμπεριφορές συμμαθητών της, αλλά και στις ωραίες στιγμές παιχνιδιού με τον Γιώργο.
Κάτσε, οι φίλοι της τώρα αυτός δεν ξέρω να το ήξερε, αλλά δεν ξέρουν ότι υπάρχει ο Γιώργος και... Ξέρουν, αλλά τα περισσότερα παιδιά προσπαθούν να το αγνοήσουν. Τι που κάνω ότι δεν το ξέρω. Περάσαμε στάδια. Πέρσι την κορόιδευε την κορόιδευε ένα παιδάκι και την έλεγε... είσαι, αυτιστική είσαι έτσι έλεγε σε σημείο που γυρνάει και του λέει ότι ο αυτισμός λέει δεν είναι κάτι λέει που κοροϊδεύεις δηλαδή την πλήγωνε που χρησιμοποιούσαν τον όρο αυτιστικός για κοροϊδία την πλήγωνε πολύ εκεί λίγο παρέμβηκα γιατί εντάξει δεν μπορούσα να μην παρέμβω δηλαδή εξήγησα στη μαμά του παιδιού ότι σε παρακαλώ επειδή ξέρετε δεν ξέρω τι λέω αν έχετε συζητήσει μπροστά στο παιδί σας και ξέρει και γνωρίζει και το κάνει επίτηδες.
Αλλά εξηγήστε, λέω ότι ο αυτισμός δεν είναι κροϊδία, ούτε ασθένεια. Είναι μια κατάσταση. Εντάξει, τα παιδιά είναι πολύ σκληρά. Δεν ξέρω αν το βλέπετε κι εσείς. Είναι πολύ σκληρά. Γι' αυτό πρέπει τα δικά μας να τα κάνουμε λίγο πιο σκληρά. Γιατί έχουν κι άλλα πίσω τους. Αλλά όχι, εντάξει, σε γενικές γραμμές τώρα είμαστε σε καλό επίπεδο παίζει πάρα πολύ με τον Γιώργο πάρα πολύ ασχολείται πολύ με τον Γιώργο βγάζει ακόμα ένα μικρό θυμό δεν σου είπα ότι όλα είναι δια μαγείας τα ξεπεράσαμε όλα έναν μικρό θυμό τον έχει ακόμα μέσα της φαίνεται σε κάποιες κινήσεις αλλά σε γενικές γραμμές ασχολείται, παίζει της αρέσει που κάνουν πολύ καλό φανταστικό παιχνίδι οι δυο τους ναι δηλαδή ο Γιώργος την ακολουθάει πιστά σαν σκυλάκι και το χαίρεται αυτό θέλει την επιβεβαίωση το χαίρεται και οι δύο δηλαδή έχουν βρει αυτό το κοινό και ας τελειώσουμε με κάποιες ιστορίες καθημερινής τρέλας και έλλειψης ενσυναίσθησης αλλά και με μια όμορφη ιστορία που δείχνει ότι κάποιες φορές
ευτυχώς υπάρχει και ακριβώς το αντίθετο πες μου ιστορίες καθημερινής τρέλας. Πράγματα που έχουν συμβεί στον δρόμο, βλέμματα, ατάκες. Από που να αρχίσουμε. Καταρχάς, ο Γιώργος έχει αυτή την ηχολαλία όπως το ξέρεις το Γιώργο. Α, για πες το τι είναι η ηχολαλία. Α, από το μουρμουριτό τι ενδιαφέρει. Η ηχολαλία είναι... Κάνει φθόγους τα...
Είναι αυτό το πράγμα. Το μουρμουριτό... Συνήθως το κάνει... Το μουρμουριτό συνήθως είναι αρνητικό. Ναι, έχει μια γκριγκά. Η χολαλία είναι η φωνή μας, είναι η ομιλία μας. Άρα εγώ αυτό έχω ακούσει, την χολαλία που είναι στην... Είσαι πολύ τυχερός που δεν έχεις βιώσει το μυαλό μου. Εντάξει, μόλις τον ακούν από το σούπερ μάρκετ, από το δρόμο, γυρνάνε όλοι.
Δεν το κάνει πολύ δυνατά όμως. Όχι. Ναι. Τους φαίνεται όμως παράξενο. Έχω την αντιγόνη από δίπλα. Σς, Γιώργο, σς, σταμάτα. ε ας τον κοιτάνε, είναι η ομιλία του όποιος έχει πρόβλημα τους λέω εγώ είμαι πολύ όποιος έχει πρόβλημα λέω ο σμινακούι αυτή είναι η ομιλία του της λέω αντιγόνη μου το λέω έτσι στην αντιγόνη για να το κουνεί η πόλη μου, κατάλαβες σούπερ μάρκετ δρόμο κτλ η χωλαλία μας περισσότερο, η πιπίλα μας λίγο, τους έχει απορρίσει το καρότσι όπως σας είπα και προηγουμένως ο Γιώργος έχει μια στερεοτυπία πολύ έντονη με το χέρι του στο μάτι το κάνει σαν να σκέφτεται δηλαδή κάνει αυτή τη χειρονομία πως κάνουμε του τρελού τη χειρονομία ο Γιώργος περιστρέφει τα δάχτυλα στο μάτι σαν να σκέφτεται σαν να ρυθμίζεται το κάνει και έξω έχω ρωτηθεί πάρα πολλές φορές τι κάνει, γιατί το κάνει αυτό λέω είναι μια χειρονομία που κάνει αυτό του αρέσει, αυτό κάνει δεν έχει κάποιο λόγο λέω να κάνει και αυτή η φωνή που βγάζει λέω είναι η ομιλία του μου λέει δεν μιλάει
όχι δεν μιλάει, πόσο χρονών είναι επόμενη ερώτηση πεντέμιση στα έξι ανατακτά χρονικά διαστήματα, τρεις ή μισή 4,5, 5,5 ξέρεις η ερώτηση είναι πάντα η ίδια από αγνώστους από αγνώστους ναι δεν μιλάει 5,5 και δεν μιλάει ναι λέω είναι αυτιστικός αχ με συγχωρείτε δεν το ξέρω δεν φαίνεται μα ο αυτισμός δεν είναι κάτι που φαίνεται και δεν σας το είπα για να τον λυμπηθείτε σας εξηγώ γιατί δεν μιλάει απλά κυρίως αυτή η αίσθηση του, αχ πρέπει να σε λυπηθώ τώρα αυτή μου τη σπάει τα νεύρα, όχι οι ερωτήσεις τους αυτό μου τη σπάει όλα μαζί, κοίτα να δεις τώρα λίγο πριν πεις την ταμπελίτσα, πριν δώσεις τη λέξη ο άλλος θεωρεί ότι μπορεί να σε ρωτάει επιθετικά τα πάντα αν τους πεις όμως τη λέξη αυτιστικώς ναι, τότε κλακ, αχ πάμε στο νικτο κλακ, αχ πάμε στο νικτο κουμπώνει πλέον με το που φτάνω και βλέπω βλέμμα παράξενο είναι αυτιστικός, τους προλαβαίνω δεν αφήνω να ρωτήσουν, μιλάει πως σε λένε, γιατί δεν μου λες πως σε λένε και να φτάσω, είναι αυτιστικό στο βλέμμα
skip to the end έχω βαρεθεί και παραλείπουμε όλη τη διαδικασία λοιπόν, οπότε περνάμε κατευθείαν στον ίκτο και τελειώνει το θέμα Είναι αυτιστικός, γεια σας Βέβαια έχω Έχω και ωραίες Επιρρείες Με ανθρώπους με Συμπερίληψη Που τον αντιμετωπίζουν Πολύ ωραία Το Γιώργο Κυρίως εδώ στα Αυριλίσια Στο safe place μας Στη Λεωφόρο Πεντέλεση Εκεί που παίρνουμε σβάρνα όλα τα μαγαζιά Και τον ξέρουν το Γιώργο πολύ και του αρέσει και ευθενού πολύ οι άνθρωποι τον θεωρούν τελείως φυσιολογικό κομμάτι της καθημερινότητάς τους περνάνε, χαιρετάνε κάτσε Γιώργο την τυροπητά σου το κουλούρι σου είναι πολύ ωραίο και ο Γιώργος είναι πολύ χαρούμενος δεν ρωτάνε τίποτα δεν σε κοιτάνε με ήκτο τον κοιτάνε και τον χαίρονται πολύ τσαχπίνης και μας αρέσει και εμάς δηλαδή και με τον μπαμπά του που βγαίνει τη βόλτα πάλι στην Πεντέλη και πάνε στην πλατεία στο φούρνο όλοι ξέρεις τώρα η γειτονιά και στο χωριό το βιώνουμε αυτό πολύ είναι η μασκότ παραλία, πλατεία σε όλα τα μαγαζιά, θα μπει στο Μανάβι
θα μπει στο Ψιλκάντζι, θα πάρει το έλεο θα πάρει το άλλο, είναι πολύ ωραίο τώρα σε ακούω και σκέφτομαι τι χρειάζεται ρε παιδί μου η κοινωνία χρειάζεται να τον μάθουν ο καθένας εκεί έξω να μάθει ότι αυτό το παιδί είναι έτσι και πρέπει να περάσει από τον κύκλο της περιέργειας μετά του week του και να καταλήξεις το ότι να τον αποδεχτεί αλλά προφανώς δεν είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε εμείς για κάθε περαστικό άσχετο τι όμως λείπει εκεί πέρα, τι είναι αυτό που λείπει αχ τι λείπει ε να σου πω τι λείπει λείπει συμπερίληψη πολύ και λείπει και διακριτικότητα.
Επειδή οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι πλέον, έχουν τα προβλήματά τους, προσπαθούν να εστιάσουν στο δικό σου, σε αυτό που βλέπουν, γιατί καλό σε κακό δεν το κρύβεις, ούτε εσύ, ούτε εγώ. Έτσι νομίζω νιώθουν λίγο καλύτερα για τα δικά τους τα προβλήματα. οπότε είναι θέμα διακριτικότητας συμπερίληψης και αποδοχής καλά παιδείας σίγουρα παιδείας δεν έχουμε παιδεία τώρα αν βλέπεις ότι τα παιδιά κοροϊδεύουν το ένα με τον άλλον τον λένε αυτιστικό και το θεωρούν κοροϊδία ή ανάπηρο είσαι ανάπηρος στο στρατό το λέγανε γιωτάς αυτός που είναι γιώτα πέντε τι είναι ο ανάπηρος κοροϊδία είναι ο ανάπηρος αυτό είναι θέμα παιδείας και να νιώσουμε και λίγο καλύτερα, νομίζω, για τη δική μας την κατάσταση.
Οπότε πρέπει εμείς να τους διδάξουμε. Ναι, αυτό πρέπει να γίνει πολύ εξαντλητικό, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Είναι πολύ εξαντλητικό, καθεμερινός αγώνας, το ξέρω, το ξέρω. Σύνω όλα τα άλλα που έχουμε να διδάξουμε στο μη τυπικό παιδί μας ή και στο τυπικό παιδί μας, είναι πολύ εξαντλητικό, αλλά πρέπει κάποιος να τους διδάξει.
Υφώς είναι η κοινωνία δεν το κάνει, τα σχολεία δεν το κάνουν Τα σχολεία συμπερίληψη είναι κάθε 3 Δεκέμβρη που καλούν τα μη τυπικά σχολεία να κάνουν μια ημερίδα Αυτή είναι η συμπερίληψη των σχολείων Γιατί αν μιλούσαμε για συμπερίληψη στα σχολεία, τα τυπικά σχολεία θα έπρεπε να έχουν και ειδικά σχολεία μέσα και τι περιμένεις ότι θα κάτσει ο γονιός εύκολα να μιλήσει στο παιδί του για την ανεπηρία κάτω από το χαλάκι το περνάμε τέλος και σίγουρα αυτό που έχω και από τη δικιά μου ζωή το λέω δεν δείχνω με το δάχτυλο άλλους αλλά αν δεν εμπλέκεσαι κάπως με ανάπηρα άτομα δυστυχώς δεν έχεις και την ευαισθητοποίηση πολύ συχνά δεν έχεις ούτε τη γνώση έχεις κάτι να ψάξεις το τι σημαίνει το ένα, τι σημαίνει το άλλο πως ζει ο άλλος είναι πραγματικότητα αυτή αλλά μπορούμε να είμαστε λίγο πιο ευαίσθητοι, λίγο πιο διακριτικοί πλέον είναι ακόμα και την περιέργεια μπορείς να την ικανοποιείς πιο ευγενικά πιο ευγενικά, δεν είναι ανάγκη να φέρνεις σε δύσκολο τι νοσείς εσύ
ναι αυτό δηλαδή που λέγαμε στα χωριά σαν άνθρωποι ας είμαστε λίγο πιο ευγενικοί ο ένας με τον άλλον Δηλαδή ο άλλος κουβαλώνει το σταυρό του Γιατί να τον φέρεις και σε δύσκολη θέση και εσύ Κουβαλώνει την καθημερινότητά του Πρέπει να έχει και σένα που πάει Δηλαδή γιατί δαγκώνει ο Γιώργος την πλούζα Γιατί δεν της χουστάρει Έχω φτάσει και σε αυτό το σημείο Γιατί μου λέει δεν μιλάει Και μουρμουράει Θυμωμένα Γιατί δεν μου μιλάει γιατί δεν σε χουστάρει Της λέω μια φορά κάποιας Δεν χουστάρει να σου μιλήσει Λέω πρέπει να σου μιλήσει Και δυστυχώς Θεωρούν ότι ο Ίκτος Μετά ή το συγνώμη και αχ Ότι είναι η εξηλαίωση τους Ότι δηλαδή εκεί μετά Το διορθώνουν έτσι Το κάνουν ακόμα γυρότερο Θες να τις πατήσεις και μία στη μούρη Και να της πεις φύγε Έχουμε πέσει όμως και σε πολύ ωραίες Περιπτώσεις Θα σου πω τώρα μια ιστορία που έγινε πρόσφατα πήγαμε σε αυτή τη φίλη που σου λέω που η κόρη μου κάνει παρέα με την κόρη της μας κάλεσε τέλος του Νοέμβρη τέλος πάντων να στολίσουμε το σπίτι
παράδοση τώρα στολίζουμε το σπίτι όλοι μαζί με φίλους και να φάμε κάτι, μεσημέρι εγώ έπαθα ένα μοκ στην αρχή λέω ο Γιώργος με τόσα άτομα σε ξενοσπίτι με κόσμο πολύ Είμαστε 15 μεγάλοι Και 3 μικρά Λέω δεν υπάρχει περίπτωση Να το βγάλουμε Άμα βγάλουμε κανένα μισάωρο Καλά θα είναι Της λέω θα έρθω Αλλά δεν σου υπόσχομαι τίποτα Έλα μου λέει και ό,τι θέλει το παιδί Άστον μέσα στο δωμάτιό μου Μου λέει να χοροπηδάει Τέλος πάντων πάμε εκεί Η αντιγόνη ξαμολήθηκε με τους φίλους της Ο Γιώργος έπαθε πολιτισμικό μόλις είδε τους ανθρώπους το σπίτι τα ρεθίσματα, μεγάλη τηλεόραση το τζάκι, η μουσική άρχισε να κλεί λέω μη σε πιάνει πανικός θα δούμε έλα Γιώργο μου έπιασα όλα πρώτα την πιπίλα, μετά το κουκλάκι μέχρι και το καρότσι θα φέρνα από το αυτοκίνητο μου λέει φίλοι μας το πήγαινε να τον στο κρεβάτι πάμε στο κρεβάτι, λίγο από εδώ, λίγο το τάμπλετ λίγο το έτσι, λίγο το αλλιώς που το ήξερε το σπίτι όμως, από άλλες φορές το ήξερε είχε πάει άλλη μια φορά να μην του μιλάνε
λέω παιδί, συγγνώμη να τους λέω συγγνώμη, συγγνώμη, σας αναστατώνω ξεκόλα να μου λένε, λέω εγώ δεν τους ήξερα τους ανθρώπους, πρώτη φορά τους έβλεπα ηρέμης, χαλάρος εσύ άστον έρχεται μια κυρία Ήταν η γειτόνισσα της φίλης μου. Να πάω να φέρω, μου λέει, το σκύλο μου. Της λέω, ορίστε. Μου λέει, να πάω να φέρω, μου λέει, το σκύλο μου.
Πιστεύεις, μου λέει, ότι θα τον βοηθήσει. Της λέω, τι να σου πω. Της λέω, ας το δοκιμάσουμε. Γιατί ο Γιώργος έχει άλλες φορές φοβία, άλλες φορές τα θέλει, τα συμπαθεί. Μου λέει, επειδή εμείς θέλουμε, μου λέει, να χαλαρώσεις εσύ, να νιώσεις καλά, να νιώσεις άνετα και να χαλαρώσει και το παιδί θα πάω να τον φέρω κι αν πιάσει έπιασε πάει λοιπόν φέρνει το σκυλί ο Γιώργος ως διαμαγείας χαλάρωσε έκατσε το σκυλί μπροστά του, ξάπλωσε κάτω το σκυλί, ναι, δεν κουνιόταν μπροστά στον Γιώργο για να ηρεμήσει ο Γιώργος μόλις άρχισε ηρεμούσε ο Γιώργος το σκυλί εκεί δεν έφευγε χαλάρωσα κι εγώ τι είσαι καλό εκπαιδευμένο το είχε όχι και η μία μου δεν ήταν δεν είναι κάτι να πεις ότι και μεγάλο 10 χρονών τώρα 12 σκυλί μεγάλο ο Γιώργος μέσα σε 10 λεπτά ένα παιδί έτρεχε από εδώ έτρεχε από εκεί συναναστρεφόταν με όλους τους με όλους τους δεν τους είχε ξαναδεί να τραβάει τον έναν να παίζει να τραβάει τον άλλον να παίζει να πάει στα παιδιά να παίζει με το σκυλί να χοροπηδάει
να τρώει, να πίνει, τα πάντα. Εγώ χαλάρωσα. Οι άνθρωποι, 15 τώρα άτομα, ασχολούντουσαν ένας ένας με τη σειρά με τον Γιώργο για να μ' αφήσουν να ξεκουραστώ, να χαλαρώσω, να πιω το κρασί μου, να φάω μια μπουκιά σαν άνθρωπος. Ήταν τρομερό, Γιάννη, δεν το έχω ξαναζήσει ούτε με δικούς μου ανθρώπους αυτό το πράγμα. Σου λέω, δεν τους ήξερα, δεν με ξέρανε.
μόνο τη φίλη μου που ήταν στο σπίτι μια τέτοια συμπερίληψη εντάξει ο μικρός ξετρελάθηκε ξετρελάθηκε στο τέλος κάτσαμε έξι ώρες στην Κάλεμα Αρμένικη περάσαμε φάρα πολύ ωραία και ξεστη ένιωσα ρε παιδί μου ότι ναι κάπου μπορεί να υπάρχουν και αυτοί για μας μπορεί δεν το έχω ξανανιώσει αλήθεια δεν ξέρω αν σου έχει τύχει ήταν η πρώτη φορά που μου τύχει ασχολήθηκαν τόσο πολύ με το παιδί σαν να μην τρέχει τίποτα αφού στο τέλος τους ευχαριστώ αλήθεια τους λέω σας ευχαριστώ πάρα πολύ μου λέει τι ευχαριστείς ξεκόλα το αυτονόητο το θεωρούσαν και αυτονόητο και λέω εντάξει ωραία παρέα αυτή κάνε παρέα μαζί τους εννοείται έχουμε κανονίσει τώρα για την πρωτοχρονιά ωραία τέλεια και το σκύλο μας φέρτε σκύλος καλή φάση καλή φάση Γιάννη δεν έχω άλλο χρόνο από που να κόψω και βόλτα βάλε και τη βόλτα μέσα ίσως βέβαια θα είναι και μια καλή ευκαιρία να ξεφεύγω αλλά το πως τον ξεκλείδωσε πως τον ρύθμισε αυτά τα μυστήρια πολύ μυστήρια κάτι νόημα έχει και ο σκύλος βοηθός που είναι
για παιδιά με αυτισμό. Έχω κάνει αίτηση. Α, έχεις κάνει. Ναι, σας το έλεγα νομίζω περισσότερο ότι μπορεί να κάνω. Τελικά έκανα. Κάτι θυμάμαι. Ναι, έκανα. Είμαστε ακόμα βεβαίως αναμονή, αλλά εντάξει, δεν πειράζει. Αυτό ήταν λοιπόν το επεισόδιο bonus του Φεβρουαρίου. Θα τα πούμε λοιπόν εμείς ξανά, κανονικά, το πρώτο Σάββατο του Μαρτίου με το πέμπτο επεισόδιο των τεχνικών αυτοθυσίας.
Ωστότε, γεια και χαρά!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
