S01B06: Λίζα, κομμένες σκηνές
Τεχνικές ΑυτοθυσίαςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Επεισόδιο με αποσπάσματα που έκοψα λόγω χρόνου από το προηγούμενο επεισόδιο. Η Λίζα μας λέει γιατί προτίμησε τυπικό νηπιαγωγείο παρά τη σύσταση του ΚΕΔΑΣΥ, πώς τα πάει ο μικρός με τα αδέρφια του, και πώς ένιωσε η ίδια με το που πήρε ο γιος της τη διάγνωση του αυτισμού.
Το επεισόδιο αυτό μου αρέσει ιδιαίτερα· βγήκε λίγο αρτχάουζ, μια συρραφή αποσπασμάτων της συνέντευξης με ηχητικά μηνύματα της Λίζας που ήρθαν σε δεύτερο χρόνο. Ελπίζω να το απολαύσετε.
Καλή ακρόαση!
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ας ξεκινήσω μάλιστα με ένα από αυτά τα μηνύματα που ομολογουμένως μου ανέβασε πολύ το ηθικό. αλλά όχι θα τα ακούσω και τα έβαζα στο αμάξι όταν είχα τις διαδρομές και το περαδόθε και θα σου πω ότι έφτασα στο άλλο άκρο έφαγα κόλλημα τα άκουσα όλα μέσα σε δύο μέρες μου άρεσαν πάρα πολύ Γιάννη αλήθεια στο λέω το λέω και στην τηλεπάτρα πάρα πολύ και μου άρεσαν πάρα πολύ που ήταν μηδέν ειδικός να μιλάει και ήταν καθαρά ιστορίες γονιών που μιλάνε όπως μιλάνε στο φίλο τους που πίνουν ένα καφέ και μιλάνε για τους προβληματισμούς τους και ήταν τόσο ανθρώπινο και έκανες τόσο relate ακριβώς επειδή ήταν μια συζήτηση με μια μαμά μια συζήτηση με ένα μπαμπά οπότε ήταν να σου πω αυτό ότι μπράβο συνέχισε είναι πολύ ωραία κίνηση αυτή που κάνεις μ' άρεσαν όλες οι ιστορίες πολύ θα πω ότι κόλλησα λίγο παραπάνω με τον πρόδρομο τέλος πάντων ήταν πάρα πολύ ωραία καλημέρα καλά να περάσετε με την οικογένεια φιλιά σε όλους και στο Μάρκο και αυτό το έξω που λες δηλαδή το στρες συμβαίνει συχνά
είναι κάτι που ξέρεις τι είναι αυτό ρε παιδί μου στον αυτισμό ότι δεν μπορείς να ξέρεις κιόλας δηλαδή τα οργανώνεις όλα θεωρείς ότι γνωρίζεις ας πούμε ότι έχει αυτές οι ιδιαιτερότητες οπότε να μην κάνω αυτό γιατί θα γίνει αυτό να μην κάνω εκείνο αλλά και πάλι πάντα θα συμβεί κάτι έχει ας πούμε μεγάλη δυσκολία στο να χωριστούμε δηλαδή εάν είναι εδώ και εμείς έχουμε κάποιο ραντεβού κάτι πρέπει να φύγουμε είναι ok αλλά αν φύγουμε όλοι μαζί και για κάποιο λόγο στην πορεία χωριστούμε δηλαδή δεν ξέρω πάει ο ένας για καφέ, ο άλλος σε θεραπεία λέμε τώρα διάφορα δεν μπορεί να το διαχειριστεί αυτό άρα επειδή γίνεται στο σπίτι όταν γίνεται στο σπίτι το μοίρασμα ας πούμε είναι ok είναι ok αλλά άπαξ και φύγουμε ας πούμε από το σπίτι όλοι μαζί ή τέλος πάντων κάποιοι πρέπει να μείνουμε αυτοί όλοι μαζί οπωσδήποτε δεν μπορεί να το διαχειριστεί και πως είναι στα tantrums στα meltdowns και αυτά δεν έχει πολλά έως μηδενικά κυρίως το tantrum θα συμβεί σε τέτοια κατάσταση όπως σου είπα
κάτι καινούριο που δεν το έχει στη ρουτίνα του δεν είναι τραγικά δηλαδή θα βγάλει φωνές θα φωνάξει και ίσως να πέσει κάτω απλά επειδή είναι πολύ δυνατός δηλαδή απλά το περιμένεις και περιμένεις να περάσει δηλαδή δηλαδή δεν μπορείς να τον σηκώσεις ούτε κατά διάνοια είναι πάρα πολύ βαρύς πάρα πολύ δυνατός δεν ξέρω τι θα γίνει στην εφηβεία είναι μεγάλο μου άγχος αυτό το πράγμα αλλά δεν μπορώ να σου πω ότι δεν είναι διαχειρίσμας μικρός δεν ήταν έτσι δηλαδή μέχρι τριών χρονών δεν μπορούσαμε να πάμε ας πούμε ένα σούπερ μάρκετ δεν μπορούσαμε να κάνουμε απλά πράγματα δεν μπορούσαμε να πάμε μια παιδική χαρά γιατί ήταν ένα μωρό και ήταν απέδευτο οι θεραπείες είχαν ξεκινήσει μόλις 6-7 μήνες οπότε ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα γιατί ήταν ένα μωρό το οποίο ας πούμε δεν στα μωρά ήταν ευρωτυπικά και δεν είναι ένα αυτιστικό παιδί.
Έχει μια παραπάνω δυσκολία. Άρα έχει βελτιωθεί, λες αυτό, στην προσαρμογή με το περιβάλλον. Πάρα πολύ. Πάρα πολύ. Και εγώ το αποδίδω σε συνδυασμό πραγμάτων. Δεν είμαι ειδικός από την εμπειρία μου. Δηλαδή θεωρώ ότι έχει να κάνει σίγουρα με τις παρεμβάσεις που γίνονται, σίγουρα ότι νευρολογικά μεγαλώνοντας ο εγκέφαλος αλλάζει, οριμάζει, προσαρμόζεται.
θεωρώ ότι έχει να κάνει πάρα πολύ με την ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού. Αυτή είναι η δική μου θεωρία. Γιατί το βλέπω και τα νευροτυπικά μου παιδιά. Είμαστε οι ίδιοι γονείς, το ίδιο σπίτι, οι ίδιες ηθικές αξίες. Εντελώς διαφορετικά τα παιδιά μεταξύ τους. Εντελώς διαφορετικά πώς φέρομαι εγώ στα παιδιά, στον καθένα μεταξύ του, γιατί αλλάζει δυναμική.
οπότε το πιστεύω αυτό ότι και ο αυτισμός είναι το ίδιο πράγμα. Είναι ένα παιδί το οποίο έχει μία προσωπικότητα, μία ιδιοσυγκρασία οπότε πιστεύω ότι έχει να κάνει πάρα πολύ και αυτό η ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού σε συνδυασμό με όλα αυτά που αναφέραμε Και αυτό είναι τέλος πάντων και ένα λάθος που γίνεται ίσως με παρεξήγηση ότι άπαξ και ο άλλος έχει αυτισμό θεωρείς ότι δεν έχει και προσωπικότητα όχι όχι έχει Έχει, καλά εννοείται ότι έχει προσωπικότητα και νομίζω ότι έχει να κάνει πάρα πολύ με...
Εγώ σου λέω το πιστεύω μπορεί να... σίγουρα κάποιοι δεν θα συμφωνήσουν μαζί μου, αλλά επειδή το βλέπω και από τα άλλα μου παιδιά, θεωρώ ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό έχει να κάνει με την προσωπικότητα. Και αυτή η προσωπικότητα υπάρχει και στον αυτισμό. Είναι ένα παιδί με μία ίδια συγκρασία. Τέλος. Ο αυτισμός σίγουρα όχι θα μπλοκάρει κάποια πράγματα, είναι μια δυσκολία.
Είναι μια διαφορετική λειτουργία εγκεφάλου. Οπότε δυσκολεύει σε έναν κόσμο που είναι ας πούμε όλοι νευροτυπικοί γιατί όλοι έχουμε τα θέματά μας. Αλλά σίγουρα δυσκολεύει. σίγουρα έχει να κάνει και με την νοητική στέρηση γιατί κάποια παιδιά την έχουν σε μεγαλύτερο βαθμό αλλά σε μικρότερο και αυτό είναι μια δυσκολία αλλά νομίζω ότι δηλαδή αν το παιδί δεν βρίσκεται σε ένα σε μια extreme κατάσταση δεν μιλάμε τώρα για κακοποιητικά περιβάλλοντα και τέτοια μιλάμε για μια οικογένεια που προσπαθεί καθημερινά με τις δυσκολίες που έχει κάθε οικογένεια με τις οικονομικές δυσκολίες με τις πρακτικές δυσκολίες, νομίζω ότι όλοι οι γονείς κάνουν το καλύτερο που μπορούν.
Και είναι και ένας λόγος που εγώ προσπαθώ, δεν το καταφέρνω πάντα γιατί είμαι άνθρωπος, αλλά προσπαθώ να μην κρίνω πραγματικά καμία οικογένεια. Γιατί αυτό το ταξίδι είναι τόσο δύσκολο και τόσο ιδιαίτερο, γιατί κανένας αυτιστικός δεν μοιάζει, δηλαδή δεν υπάρχει καλούπι. είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους και πραγματικά θεωρώ ότι παίζει τόσο πολύ ρόλο και η προσωπικότητα του κάθε παιδιού που είναι πραγματικά ένα ταξίδι για το κάθε γονιό και ο κάθε γονιός κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί ό,τι καλύτερο μπορεί και με φωνές, εγώ εδώ μέσα φωνάζω δεν υπάρχουν αυτά τα καλά gentle parenting και τέτοια εδώ μέσα δεν παίζουν, δεν ξέρω θα με βρήσουν όσοι με ακούνε εκείνη η πέρ. Όχι, ο Αναμάρτητος πρώτος στο λίθο βαλέτο. Εγώ εδώ δεν παίζουν σε αυτό το σπίτι και φωνή θα πέσει και καλά παντόφλα δεν πέφτει αλλά τέλος πάντων και τιμωρίες, δεν το λέω συνέπειες, τιμωρίες το λέω και όλα αυτά θα γίνουν γιατί είναι ένα σπιτικό και πρέπει να φέρουμε σε βόλτα πάρα πολλά πράγματα και όταν μια οικογένεια έχει και ένα παιδί
αμαία είναι ακόμα πιο δύσκολες καταστάσεις στην εποχή μας. Τώρα αυτό είναι πολύ μεγάλη συζήτηση. Είναι και podcast γονεϊκότητας. Ναι, σωστά. Θεωρώ ότι είναι εντελώς διαφορετική εποχή. Εγώ ακούω πάρα πολύ συχνά από τους γονείς μου, μα τότε εμείς αυτό, ο μπαμπάς μου είχε 11 αδέρφια. Είναι εντελώς διαφορετικό. Δηλαδή, καμία σχέση ρυθμή τώρα και το πώς είναι η ζωή τώρα με το πώς ήταν τότε. Εγώ τότε, δηλαδή και εγώ ακόμα πρόλαβα τη γειτονιά που βγαίναμε έξω και πέζαμε και πάντα κάποια μαμά ήταν στο μπαλκόνι και χάζευε.
Τώρα δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσεις το παιδί να βγει έξω να παίξει μπροστά στο πάρκο μόνο του. Δεν υπάρχει περίπτωση. Και εμείς έχουμε το δίλατο και καθόμαστε και το κοιτάμε. Ακριβώς. Αυτό τώρα έχουν όλα αλλάξει. Γιατί και τα πράγματα είναι πολύ πιο επικίνδυνα και τα πράγματα είναι πολύ πιο απρόσωπα και η πληροφορία είναι πλέον στο Θεό.
δεν ξέρεις ποιος τραβάει το παιδί σου δηλαδή είναι μια κατάσταση τελώς διαφορετική οπότε επίσης έχει αλλάξει πάρα πολύ το θέμα το οικονομικό δεν μπορείς πλέον στην πόλη δεν ξέρω για την επαρχία αλλά αν δεν έχεις δικός σου ποστάνι ας πούμε η ζώα κατάλαβες τι εννοώ να έχεις πηγή τροφής δεν μπορείς εύκολα στην πόλη να τα βγάλεις πέρα είναι όλα πλέον πολύ ακριβά οπότε ξέρεις όταν ακούω ένα παιδί δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο γιατί το καταλαβαίνω απόλυτα και το κανένα παιδί και το κανένα παιδί το ακούω πάρα πολύ γιατί πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να συντηρήσεις τον εαυτό σου πόσο μάλλον ακριβώς και πλέον τα πράγματα είναι και πολύ διαφορετικά και στο πως τα παιδιά χειρίζονται τις καταστάσεις δηλαδή παλιότερα δηλαδή τώρα να είναι ένα παιδί το οποίο δεν έχει ας πούμε τα βασικά θα δυσκολευτεί πάρα πολύ με παλιότερα γιατί παλιότερα ήταν η γειτονιά ήταν εκεί. Δηλαδή εγώ το θυμάμαι τους γονείς μου που ήταν ο μπαμπάς μου δέκα αδέρφια και σου λέγει ότι μας λείπανε βασικά πράγματα γιατί ήταν
και... Είναι κοινότητα. Ακριβώς, αλλά πάντα η κοινότητα θα βοηθούσε το ψωμί, το παπούτσι, το αυτό. Τώρα αυτά είναι πολύ δύσκολα να τα κάνεις οπότε, η γνώμη μου πάντα έτσι. Οπότε θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ λογικό να βλέπεις τις οικογένειες με ένα παιδί ή νέα ζευγάρια που σου λένε εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε παιδιά ένα θέμα που ήθελα να αναφέρω και ξέχασα, δεν μας πήγε εκεί συζήτηση ήταν για το θέμα της πολιτικής οικογένειας με την έννοια ότι πολλές οικογένειες έχουν αυτό το άγχος ότι τι θα γίνει όταν φύγω εγώ από τη ζωή ποιος θα το φροντίσει αυτό το παιδί πού θα πάει, τι θα απογίνει και ένας λόγος που προχώρησα να σου πω και συνειδητά στο να κάνουμε μεγάλη οικογένεια ήταν ότι υπάρχει ένα δίκτυο αν εγώ πάθω κάτι για τον μπαμπά σου δεν είναι σωστό γιατί δεν πρέπει τα παιδιά να αναλάβουν μια τέτοια ευθύνη αλλά και για το γονιό όμως είναι μεγάλη ανακούφιση να ξέρεις ότι υπάρχουν άλλα τέσσερα αδέρφια τα οποία θα μπορέσουν να το φροντίσουν να το στηρίξουν
ακόμα και σε ένα ίδρυμα να είναι ότι θα έχουν το νου τους κτλ κτλ Θεωρώ ότι ήταν σημαντικό, αλλά δεν μας πηγήθηκε η συζήτηση. οπότε ήταν ένα περιβάλλον το οποίο του ήταν πάρα πολύ κύο νιώθε πάρα πολύ καλά να πηγαίνει και είναι πολύ χαρούμενος ήταν και από πολύ μικρός εκεί οπότε και οι διευθύντρια και οι δασκάλες τον είχαν πολύ υπό την προστασία και στο νου τους και πήραμε την απόφαση ότι αν να κάνουμε μια αλλαγή θα την κάνουμε μία και καλή όταν πλέον περάσει στο δημοτικό και τον κρατήσαμε εκεί με ιδιωτική παράλληλη Άρα δεν ήταν και ένα τυχαίο νηπιαγωγείο ήταν ένα νηπιαγωγείο που νιώθατε ασφαλής υπήρχε οικειότητα Πολύ, πολλοί. Εμείς όταν πήραμε την απόφαση γιατί ο μικρός πέρασε από κεδασί όταν ήταν τεσσάρων αν δεν κάνω λάθος, τρεις ή μισθα τέσσερα συγκεκριμένα πήγαμε να περάσουμε στα τρία και μου είχε πει τότε η υπεύθυνη εκεί ότι είναι πολύ μικρός και σε αυτή την ηλικία μπορεί να υπάρξει πολύ μεγάλη εξέλιξη μέσα σε ένα χρόνο οπότε μου λέει να σας δω του χρόνου πάλι
γιατί ήταν ακόμα στον παιδικό δηλαδή όταν τον είδε και έτσι και έγινε όταν πλέον ξαναπήγαμε μας είπε ότι εμείς συστήνουμε ειδικό νηπιαγωγείο τα βάλαμε κάτω είπαμε με τον άντρα μου ότι δεν ξέρω αν αξίζει τώρα για δυο χρόνια για να τον ξαναλλάξουμε και μετά ξανά δημοτικό να τον ξαναλλάξουμε κτλ. Και πήραμε την απόφαση και τον κρατήσαμε εκεί.
Είχαμε τη στήριξη, είναι πολύ σημαντικό αυτό, της διευθυντριάς, γιατί δεν ξέρω αν ξέρεις κι εσύ, στον ιδιωτικό τομέα δεν είναι το ίδιο με το δημόσιο, γιατί εκεί είναι μια εκπαίδευση την οποία την επιλέγεις, εάν μπορείς, και εκεί που επιλέγεις έχει δικαίωμα και ο διευθυντής να σου πει ότι εμείς δεν θέλουμε να μπούμε σε αυτή τη διαδικασία.
Τι ξέρω. Έχει δικαίωμα, είναι δικαίωμα. Κοίταξε, στα ιδιωτικά, τουλάχιστον από γονείς που μιλάμε και φίλους, το έχω ακούσει πάρα πολύ. Καλά, ότι γίνεται, γίνεται. Πολύ, πολύ. Δεν θα τους πούν ποτέ, δεν δεχόμαστε. Γιατί... Θα στο πούν πλαγίως. Ή θα σου φέρουν δυσκολίες. Γιατί δεν θέλουν να πάρουν την ευθύνη σου. Λέει τώρα αφού υπάρχει επιλογή, υπάρχει ας πούμε, μπορεί να πάει παράλληλος σε ένα δημόσιο ή να πάει ανάλογα ότι έχει γράψει το κεδασί.
Έχω ακούσει πολλές ιστορίες ας πούμε που δεν πλαγιομετωπικά τέλος πάντων, θα το φέρουν οι υπεύθυνοι του σχολείου. Εμείς είχαμε μεγάλη στήριξη από τη Διευθύντρια. Αυτός για εμάς ήταν πάρα πολύ σημαντικό. θα σου πω ότι ήταν πιο σημαντικό από τις θεραπείες και το ότι πήγαινε χαρούμενος δηλαδή το ότι γιατί έτσι άνθηζε και ο ίδιος κατάλαβες ήταν πολύ πιο ανοιχτός το να πάρει και θεραπεία να πάρει και πληροφορία οπότε είπαμε ότι ξέρεις κάτι πάει πάρα πολύ χαρούμενος του αρέσει το θέλει έχουμε τη στήριξη ήμασταν και πολύ τυχεροί γιατί τα παιδιά πέρασαν από τρεις παράλληλες που είχαμε στο σχολείο γιατί ήταν εκεί πολλά χρόνια ήταν φαντάσου από τα δύο δυόμιση αυτές τώρα ιδιωτικοί παράλληλοι έτσι προφανώς άμα δεν στο έχουν γράψει και όλες ήταν από τα δυόμιση μέχρι τα έξι εκεί επειδή το κεδασί μας είχε γράψει ειδικό νηπιαγωγείο δεν μπορούσαμε έτσι κι αλλιώς να πάρουμε παράλληλοι Ναι.
Ήμασταν τυχεροί γιατί πέρασε από τρεις παράλληλες, ένα-δύο χρόνια ήταν αυτά τα παιδιά, και ήταν και τα τρία εξαιρετικά. Θα σου πω ότι ήταν νέα παιδιά, κάνανε μεταπτυχιακό στην ειδικιαγωγή, δεν είχαν δηλαδή καμία έμπρακτη εμπειρία. Θα σου πω ότι αυτό μας βγήκε πάρα πολύ καλά, γιατί ήταν πολύ καλά παιδιά και πολύ... Ορεξάτα μάλλον.
Ορεξάτα. Και κάνανε τρομερή δουλειά. Τρομερή. Από το συναισθηματικό κομμάτι μέχρι το πρακτικό. Που πρέπει να μάθει κάποιες συμπεριφορές, κάποιες να αναξιωτοποιηθεί σε κάποια πράγματα. Και ήθελα να σου πω, απλά κράτα το για στις σημειώσεις σου, ότι στην ιστορία του Γιώργου, γιατί τώρα ακούω και τις κομμένες σκηνές, το έξτρα, το bonus podcast που έχεις, εμείς περάσαμε επιτροπή στα 4,5-5 και μας κόψανε την πρώτη φορά γιατί δεν είχαμε τεστ νοημοσύνης.
Εγώ επειδή δεν ήξερα, δεν είχα ανημερωθεί στο συγκεκριμένο κομμάτι, λέω θα έχουν δίκιο να το ξεχάσανε από το κέντρο. Το κέντρο δεν πήρα λοιπόν τηλέφωνο ότι ξέρετε κάτι και αυτό, μου λέει ξέρετε κάτι, τα τεστ νοημοσύνης το ζητάνε, μετά νομίζω τα 7 μου, δεν θυμάμαι. Αυτός λέει πως αυτός ζήτησε ήταν άσχετος, η επιτροπή ήταν 5 ατόμων.
Εγώ δεν ήξερα να απαντήσω Όπως απάντησε η μαμά του Γιώργου Και αυτοί ζητήσανε τεστ νοημοσύνης Μου λέει δεν γίνεται τεστ νοημοσύνης Σε μη λεκτικά παιδιά Πώς θα τους μετρήσει τη νοημοσύνη Αν δεν είναι λεκτικός Αφού το τεστ βασίζεται Σε τέχνικες που πρέπει το παιδί να μιλάει Αυτό που λες Πώς είναι με τα άλλα παιδιά Και πώς τον βλέπουν τα άλλα παιδιά Τα παιδιά μου είναι πολύ ξεκινωμένα με όλο αυτό το θέμα, αμαία, αυτισμός, δυσκολία, αναπηρία.
Είναι πολύ ξεκινωμένα γιατί καταρχήν συζητάμε κάθε μέρα ότι δεν είναι μόνο αυτός ο αυτισμός του αδερφού τους. Αυτό είναι ένα στα πολλά. και θα τα πάρω μαζί μου σε δράσεις, θα πάμε στο σχολείο του, θα πάμε σε πάρτι που διοργανώνει το σχολείο του, θα κάνουν δηλαδή πράγματα που αφορούν αυτό και το βλέπουν και σαν εικόνες και στα άλλα παιδιά.
Θα βγούμε με τις παρέες του αδερφού τους, από το σχολείο που έχουμε κάνει, ας πούμε, μια παρεούλα, θα βγούμε. Δεν θα πω ότι θα βγούμε εμείς τώρα με τους φίλους του αδερφού σας και εσείς πηγαίνετε με τους δικούς σας φίλους, θα τους πάρω μαζί όπου μπορώ, σαν μικρά ακόμα, έτσι, γιατί στην εφηβεία για χαραντάν, σιγά μην ακολουθούν.
Οπότε θα έλεγα ότι είναι αρκετά εκτεθειμένα με την καλή έννοια στο θέμα της αναπηρίας και γι' αυτό έχουν και μία καλή κατανόηση όλου αυτού. Και το βλέπω και με άλλα παιδιά που έχουν κάποια αναπηρία, δεν είναι δηλαδή μόνο στον αδερφό τους. βέβαια μην νομίζεις ότι όλα κυλάνε όλα κυλάνε αμαλά και το έχω δει και στο σχολείο ο προτελευταίος έχει έρθει ας πούμε είναι πάρα πολύ ζωηρός και τέλος πάντων έχει τύχει να γυρίζει και να μ' έχει πάρει δασκάλα και να έχει πειράξει ας πούμε ένα κοριτσάκι γιατί το πείραξες, την πείραζε για τα γελιά της μα είναι δυνατόν να την πειράζεις για τα γελιά εσύ να πειράζεις ένα παιδί το οποίο ας πούμε έχει αυτή τη δυσκολία στα μάτια του και εσύ να το πειράζεις όταν έχεις έναν αδερφό που έχει μια δυσκολία και ξέρεις πόσο σημαντικό είναι και τι προσπάθεια κάνουν δηλαδή μην νομίζω ότι όλα επειδή εμείς μιλάμε ναι, τάξη κατάλαβες τι θέλω να πω και γι' αυτό λέω ότι πιστεύω πάρα πολύ και στο χαρακτήρα του παιδιού παίζει ρόλο το σπίτι
αλλά παίζει πολύ και ο χαρακτήρας του παιδιού γενικά έχουν εμένα όντως μια πολύ καλή σχέση μαζί, τον αγαπάνε πολύ είναι πολύ προστατευτικά απέναντί του ειδικά τα μικρά τα μεγάλα είναι μια άλλη κατηγορία για την έφηβη και είμαστε στις φιλίες, βγαίνουμε έξω άσε μας ρε μάνα τι μου λες τώρα και τέτοιες φάσεις αλλά και εκείνα είναι πολύ προστατευτικά απέναντι πιο μητρικά αν καταλαβαίνεις το τι εννοώ όταν εγώ πήρα την διάγνωση του μικρού ένιωσα ανακούφιση Ανακούφιση. Αλήθεια σου το λέω.
Γιατί καταλάβαινα τι γινόταν. Υπήρχε μια εξήγηση. Οπότε νιώσα μια ανακούφιση. Δεν ένιωσα στεναχώρια, γιατί έβλεπα ότι κάτι γινόταν και πήρα μια επίσημη απάντηση ότι αυτό είναι. Οπότε τώρα ξέρω λίγο να το δουλέψω, να μάθω για αυτό, να ανημερωθώ. Παρένθεση αυτό να πω ότι το έχουν πει όσοι έχουν πάρει διάγνωση και πριν κάτι είχαν που τους έφταιγε και δεν ξέραν τι και μετά το ονοματίσανε.
Είναι πολύ σημαντικό. Εγώ είχα τύχει να... Και για τον εαυτό μας, δηλαδή κάποιος που παίρνει για τον εαυτό του μια διάγνωση. Πολύ, πολύ. Και εγώ είχα ακούσει και γονιό που μου είχε πει το αντίθετο ότι σταναχωρήθηκα πάρα πολύ γιατί είχαν στο μυαλό τους ότι ίσως να μην είναι ίσως να μην είναι μια καθυστέρηση στην ανάπτυξη.
Εγώ προσωπικά ανακουφίστηκα. Κατάλαβα τι μου γίνεται ρε παιδί μου να ξέρω να στειάσω σε αυτό και πώς να το δουλέψω. Αυτό ήταν το επεισόδιο bonus με την οικογένεια της Λίζας. Για να ακούτε όλα τα επεισόδια, ακολουθήστε τις τεχνικές αυτοθυσίας στο Spotify, τα Apple Podcast, το YouTube και τον ιστότοπο technikes-aftothysias.com Εμείς θα τα πούμε σύντομα με το επόμενο επεισόδιο, το πρώτο Σάββατο του Μαΐου.
Ως τότε, γεια και χαρά! Ξέρεις τι, θα ήταν ωραίο να κάνεις ένα podcast όταν μαζέψεις αρκετές συνεδεύσεις να μαζέψεις όλους τους γονείς που μίλησαν και να κάνεις ένα ομαδικό podcast και να ρωτήσεις όλα αυτά που έχεις σημειώσει από τις διάφορες συνεδεύξεις που έχεις κρατήσει ως ερωτηματικά ως ξέρεις θα ήθελα να συζητήσω αυτό κάποια στιγμή σε κάποιο από τα podcast μου και να κάνεις ένα ομαδικό να μία ιδέα που σου έλεξα
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα