Αιμιλία Υψηλάντη: Ο χρόνος δεν θεραπεύει τις απώλειες, αλλά δεν έχω το δικαίωμα να μην μένω όρθια

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Ακούτε τα podcast του CNN Greece. Ανακαλύψτε περισσότερα podcast στο cnn.gr Και σήμερα φιλοξενούμε τη σπουδαία ηθοποιό Εμιλία Υψηλάντη. Κυρία Υψηλάντη, καλώς ορίσατε. Καλώς σας βρίσκω. Θέλω να ξεκινήσουμε από την αρχή. Πού γεννηθήκατε, πού μεγαλώσατε, τι θυμόσαστε από τα παιδικά σας χρόνια. Θα σας γυρίσω λίγο πίσω. Ναι, νομίζω ότι είναι σημαντικό αυτό.

00:49 Γιατί ξέρετε, ο τόπος που γεννήθηκες καθορίζει πολλά πράγματα. Χαίρομαι που καταλαβαίνετε το λόγο που κάνω αυτή την ερώτηση. Μετά από 35 συνεντέξεις. Μια συνηθισμένη ερώτηση, έτσι, αλλά δεν είναι, είναι πολύ σημαντική. Και στο μονόλογο που κάνω, γιατί κάνω ένα μονόλογο που μιλάω για τη ζωή μου στο θέατρο αυτή τη στιγμή, το ΆΗ Μιλιά, όπως το έχουμε πει.

01:10 βεβαίως πρέπει να αναφέρω μεξ' τον τόπο της γεννησής μου γιατί αυτό ο τόπος, οι μυρωδιές του το χώμα του οι άνθρωποι του και όλο το περιβάλλον ξέρω εγώ εγώ θυμόμουν τις ταβέρνες που πηγαίναμε οικογενειακώς, τις εξοχές μαζί με τα παιδιά και τις γιαγιάδες όλοι μαζί στην Αμαλιάδα γιατί στην Αμαλιάδα μεγάλωσα γεννήθηκα στον πύργο της Ηλίας Στον πύργο όμως η γιαγιά μου είχε και ένα χτύμα και πηγαίναμε στο χτύμα. Έχω τη μυρωδιά από τα πεπόνια και τα καρπούζια και τη μυρωδιά από τα στάρια όταν ερχόντουσαν τα άλογα να φερίσουν τα άλογα.

01:55 Άρα ο τόπος και η εποχή που είχε συγγενηθεί και το περιβάλλον αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για τη διαμόρφωση του ανθρώπου. δηλαδή εγώ έπαιζα εμείς γύρω από το σπίτι μας δεν είχαμε άσφαλτο, είχαμε χώμα και μάλιστα ένα χώμα, πολύ χώμα το χειμώνα γίνονταν λάσποι για μένα το να πατάω στη λάσπη ξυπόλυτη και να βγαίνουν τα σκουλήκια οι σκουλικαντέρες από κάτω ήταν μια χαρά αυτή τη στιγμή δεν νόμιζα ότι ένα παιδάκι θα μπορούσε εύκολα η μαμά του να το αφήσει ξέρω εγώ να πετάξει πόλιτο στις λάσπες Εμάς όμως όχι μόνο μας άφηναν αλλά μας έστελναν στο δρόμο. Μόλις τελειώσαμε το σχολείο μας έλεγαν έξω από το σπίτι για παιχνίδι. Το παιχνίδι ήταν για μας μέρος της ζωής μας.

02:43 Μεγαλώσατε σε ένα σπίτι που υπήρχε η αίσθηση της ιστορίας, της παιδείας. Κοιτάξτε παρόλο που οι γονείς μου ήταν εκπαιδευτικοί δεν μετέφεραν τη δουλειά τους δηλαδή στο σπίτι την άφηναν στους εκπαιδευτικούς κανονικά όχι το μόνο που μας παρότριναν είναι να διαβάζουμε βιβλία έξω από το σχολείο είχαμε μια βιβλιοθήκη η οποία βέβαια δεν ήταν και κατάλληλη για παιδιά γιατί εγώ μάλιστα ζήλευα και δεν είχα καμία σχέση με τα έντυπα που κάποια έντυπα είχαν και την εποχή εκείνη τα παιδιά δεν τα ξέρα καθόλου ήξερα μόνο πολύ σοβαρά βιβλία τα οποία δεν τα καταλάβαινα και πάρα πολύ καλά γι'αυτό και όπως γνώρισε το μονολογό μου για μένα το πιο περιπαιτιώδες βιβλίο που υπήρχε στη βιβλιοθήκη που με ενδιαφέρε γιατί είχε και φωτογραφίες γιατί τα παιδιά θέλουν και φωτογραφίες ήταν η Παλαιά Διαθήκη Ναι η οποία είναι ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα βέβαια Να τα λέμε κι αυτά Έχει μέσα απίστευτες ιστορίες Όχι όλες κατάλληλες για τα παιδιά Αλλά εμάς στην περίπτωση εγώ Διάβαζα πάρα πολύ

03:56 Και είχα την τύχη να έχω ένα θείο ναυτικό Ο οποίος Τους στελανηθίες μου πάρα πολλά μυθιστορήματα Τα οποία αυτός τα επέστρεφε Και τα έβρισκα στο χτύμα της γιαγιάς μου Έτσι από πάρα πολύ μικρή Ξεφίλες από 10 χρόνων, τον Ουγκό, τον Τολστόη, τον Στραντάλ Είχαμε λοιπόν μια μεγάλη σχέση με τη λογοτεχνία την εποχή εκείνη Γιατί το σπίτι μου ήταν ένα σπίτι ανθρώπων που διάβαζαν συνέχεια Και όταν ο πατέρας μου έλεγε διάβασε εννοούσε ότι να παίρνω ξέρω εγώ βιβλία δύσκολα από τη βιβλιοθήκη που δεν μου ήταν εύκολο πάρα πολύ, αλλά τα μεθυστορία ήταν πολύ ωραία, πάρα πολύ εύκολα παρόπου πήδα για μερικές σελίδες και μάλιστα μια φορά θυμάμαι ότι η μητέρα μου απόρρισε πως διάβασα τόσο πολύ γρήγορα το μεγάλο πέτρο του Τολστόη και με κάρφωση μικρή μου αδερφή και είπε έχει πηδήσει όλες τις μάχες ενώ μεταξύ μας ο μεγάλος πέτρος είναι όλα μάχες, δεν είχε μείνει και πάρα πολύ όπως καταλαβαίνετε να διαβάσω Αδέρφια είχατε λοιπόν Ναι, δύο μικρότερες αδερφές, ήμασταν τρία κορίτσια

05:06 Πότε μπήκε λοιπόν το θέατρο στη ζωή σας Κοιτάξτε, αυτό είναι ένα ερώτημα Δεν μπορώ να σας πω Η πρώτη μου επαφή ας πούμε με το θέατρο ήταν στην Αμαλιάδα Στο κινηματογράφο νομίζω Πάνθιον τον λέγανε Που έβλεπα ταινίες και εκεί ερχόντουσα από εκεί και πού και κάτι Κάποια θείαση δεν νομίζω ότι με ενδιαφέραν πολύ αυτά που έβλεπα ο κινηματογράφος ναι με ενδιαφέρε εικόνες έχω στόμις τώρα αυτή τη στιγμή από το τι έργα έβλεπα αλλά ήμουν μανιακή με τον κινηματογράφο μάλιστα επειδή το σπίτι μας ήταν στην άκρη της πόλης και ο κινηματογραφιτζής που με συμπαθούσε γιατί έβλεπε ένα παιδί που είχε πολύ ενδιαφέρον για αυτό, ενώ τα άλλα παιδιά δεν ενδιαφερόντουσαν τόσο για τον κινηματογράφο Μου άφηνε να μπαίνω δωρεάν στο τέλος Αφού κατάλαβα ότι Γιατί βλέπω και τα ίδια Πάλι τα ίδια και τα ίδια έργα Αυτό που το θυμάμαι πάρα πολύ καλά Ότι ήμουν στο κέντρο της πόλης Και του έλεγα να μπω Και μου έλεγε ναι Έπρεπε να τρέξω στην άκρη της πόλης Να λαχανιάσω τρέχοντας πολύ Να πάρω την άδεια των γονιών μου

06:15 Ότι πώς είναι εμάς Γιατί πάλι θα μου λέγανε πάλι το ίδιο Είχα μια μανία με τον κινηματογράφο τώρα από το θέατρο δεν ξέρω, ξέρετε πολλές φορές οι πιο συναισθαλμένοι ήμουνα και ένα δειλόπαιδι δεν ήμουνα τον σπορ ήμουνα πιο πολύ του διαβάσματος αυτοί οι άνθρωποι καμιά φορά θέλουν να εκτεθούν για να καταπολεμήσουν την εσωστρέφειά τους να νικήσουν το φόβο να νικήσουν το φόβο Ναι, και είναι πολύ σημαντικό αυτό.

06:52 Γιατί ξέρετε, ένας ηθοποιός είναι σαν τον αθλητή. Παλεύει καταρχήν να ξεπεράσει τις ανυμπόργες του. Όταν πρέπει να ανεβείς πάνω στη σκηνή, ξαφνικά νιώθεις ότι τίποτα σε σένα δεν λειτουργεί σωστά. Δεν ξέρω αν το νιώθετε εσείς που κάνετε μια παρόμοια δουλειά. Δηλαδή αρχίζεις να λες, το «α» μου είναι καλό, «α» δεν είναι. Δεν μιλάω καλά σήμερα τη φωνή μου δεν είναι καλά αποσταρισμένη Αμφισβητήστε την εμφάνισή σου αμφισβητήστε το πώς περπατάς Ξέρετε, αν θέλετε να κάνετε ένα τεστ σε κάποιον ηθοποιό θα δείτε ότι και ένας σπουδαίος ηθοποιός αν του πείτε μπες από τη μία μεριά της σκηνής και περπάτα μέχρι την άλλη δεν θα του είναι εύκολο κάτω από το βλέμμα του άλλου όταν κάνεις κάτι σε μια σκηνή φανταστείτε το και πρέπει να περπατήσεις αρχίζεις να σκέφτεσαι πως περπατάς το οποίο δεν το σκέφτεται ο άνθρωπος και μπορείτε ξαφνικά να χάσεις το βήμα σου ή να προσπιθείς ότι περπατάς κάπως δηλαδή να πάρεις μια πόζα για να το βγάλεις πέρα αλλά αν πεις περπάτα κανονικά φυσιολογικά

08:06 όπως περπάς στο δρόμο δείτε πόσο δύσκολο είναι Άρα λοιπόν αυτή η αρένα του θεάτρου όπου κάθε μέρα δοκιμάζεις είναι αθλητισμός πραγματικά και σωματικά για να τα βγάλεις πέρα. εγώ σήμερα έχω ένα μονόλογο αυτή τη στιγμή, μια μισή ώρα, όπου μιλάω μια μισή ώρα, το επόμενο είναι ότι μια μισή ώρα πρέπει να έχω αντοχές και ενέργεια να μεταδώσω αυτό που θέλω μέσα σε μια μισή ώρα, να έχω επαφή με το κοινό, όλη αυτή η εγρήγορση του εγκεφάλου, το ανοιχτό συνέστημα, η οργάνωση της αναπνοής και του ρυθμού σου, το σώμα σου που πρέπει να είναι ξύπνιο ας πούμε δεν μπορούμε εμείς οι ηθοποιοί να πούμε ότι θα ρίξουμε κι έναν υπνάκο ξέρω εγώ πέντε με φτάκια μετά θα πάμε να παίξουμε γιατί το σώμα δεν έχει ακόμα ξυπνήσει το σώμα αργεί να ξυπνήσει θα πρέπει να το άμα το κάνεις αυτό να το τρεσάρεις πάρα πολύ να το πιέσεις πάρα πολύ πράγμα που δεν είναι και το καλύτερο ας πούμε δεν μπορείς να έχεις φάει πάρα πολύ ας πούμε και να πας να μιλήσεις, το διάφραγμά σου να μπορέσεις να σε υπηρετήσεις

09:21 σε ένα πολύ δύσκολο ρόλο. Άλλα αυτά θέλουνε, όλα αυτά λέω γιατί πολεμάμε, πολεμάμε με τις ανημπόριες μας. Και αυτό είναι, ξέρετε, πολύ σημαντικό, γιατί όταν αυτά τα καταφέρνεις, είναι και μεγάλη χαρά, όπως είναι πολύ μεγάλη χαρά η επικοινωνία. Κατακτώνται βέβαια αυτά, έτσι, δηλαδή θέλω να πω, τα μαθαίνεις πια, ξέρεις. Ναι, πλέον είναι και η άσκηση, είναι και η άσκηση, η κανονική άσκηση.

09:50 Από την άλλη μεριά το πολύ σημαντικό, ας πούμε, είναι ότι ένα άτομο που είναι δειλό και μαζεμένο και στραφές, είναι υποχρεωμένο πια να επικοινωνήσει. Να επικοινωνήσει με τον συνάδελφο πάνω στη σκηνή, να επικοινωνήσει με τον σκηνοθέτη του, με όλους τους παράγοντες μιας ομάδας, να μπει στην ομάδα. Και ξέρετε τα δειλά άτομα τα οποία δεν έχουν, εγώ δεν έκανα αθλητισμό ομαδικό που μπορεί να με εξασκούσε βέβαια για το επάγγελμα, αλλά από την άλλη μεριά να μου κάλυπτε μια ανάγκη, έτσι γιατί όταν διαλέγουμε ένα επάγγελμα κάποιες ανάγκες μας καλύπτουμε ή κάποιες δεξιότητες ή κάποιες επιθυμίες μας.

10:28 η επιθυμία μου να είμαι σε μια ομάδα που δεν μπορούσα να είμαι εξεργό σε μια ομάδα να παίζω μπάσκετ ή βόλεϊ γιατί δεν ήμουν τόσο πολύ του αθλητισμού ικανοποιείται με το να μπει σε μια ομάδα η ομάδα όμως έχει απαιτήσεις, έχει απαιτήσεις επικοινωνίας, κανόνων και επίσης πρέπει να μάθεις πώς θα επικοινωνήσω μέσα από αυτό πώς την ενεργειά μου θα τη δώσω και προς το κοινό προς τα μέλη της ομάδας αλλά και προς το κοινό.

11:00 Αυτό λοιπόν είναι και αυτό ένας πρωταθλητισμός θα έλεγα. Πείτε μου λοιπόν πώς πήγατε να σπουδάσετε στο Θέατρο Τέχνης, πώς φτάσαμε εκεί πέρα. Κοιτάξτε, όταν ήρθαμε στην Αθήνα σαν επαρχιώτες που ψάχνανε το καλύτερο, ξέρετε, μου έκανε εντύπωση τότε ότι αθηναίοι, αυτούς που λέγαμε αθηναίοι γκάγκαροι, έτσι τους λέγαμε, ήταν αυτοί που δεν σπούδαζαν, υπότιτλοι που δεν είχαν ανοιχτά μυαλά, που δεν ξέρανε τι γινόταν στην πόλη.

11:30 Εμείς ήρθαμε από την επαρχία με μία επιθυμία να δούμε το καλύτερο, να βρεθούμε σε ό,τι πιο καλό για να μας προσφέρει η πόλη. Είχα μία βέβαια γονήση, οι οποίοι μας προέδρεπαν σε αυτό. Μου θυμάμαι ότι η μητέρα μου, όταν ήθελε να έρθουμε στην Αθήνα, έλεγε ότι ακόμα και να περνάτε μπροστά από τη βιτρίνα ενός βιβλιοπολίου και να στέκεστε στη βιτρίνα ενός βιβλιοπολίου είναι μεγάλο κέρδος.

11:58 Γιατί η Αμαλιάδα είχε ένα βιβλιοπολίο όλο και όλο. Και προφανώς όχι όλα τα βιβλία που θα ήθελε η μητέρα μου να διαβάζουμε. Οπότε ήρθαμε με μια επιθυμία να πάμε να πάμε στα καλύτερα μέρη να δούμε πώς είναι η ζωή σε ένα κέντρο. Και την εποχή εκείνη που ήρθα εγώ υπήρχαν δύο, υπήρχαν πολύ πολύ θεατρικοί θα έλεγα και το θέατρο ξέρετε εμπεριέχει πολλά πράγματα. Εγώ ας πούμε όταν ερχόμουν στην Αθήνα ως πολύ μικρό παιδί γιατί με έβαζαν μόνοι μου στο τρένο να ανεβαίνω στις θείες μου, οι θείες μου με πήγαιναν στην επιθεώρηση. Παρόλο που βλέπαμε πολλά, πολλές παραστάσεις τότε ένα παιδί που να το πάνε να δει τι.

12:40 Πήγαμε λοιπόν στην επιθεώρηση και μου άρεσαν πάρα πολύ η τραγουδής Τριστότης το Ακροπόλ που ήταν το κέντρο της επιθεώρησης κατεβαίνω από ψηλά μέσα σε καλάθια με λουλούδια και αυτό με γοήτευε υπήρχε λοιπόν η γοητεία του θεάματος από τη μια μεριά και του θεάτρου που παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε ένα νέο άνθρωπο για να κατευθυνθεί σε ένα επάγγελμα έχει γοητεία το θέατρο και από την άλλη όταν ήρθα στην Αθήνα υπήρχαν δύο η σοβαρή πόλη η θεατρική ήταν το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης.

13:15 Το Θέατρο Τέχνης ήταν ό,τι καινούριο υπήρχε την εποχή εκείνη από όλες τις απόψεις, από δραματουργία αλλά κυρίως από ακόμα και από το ίδιο το μέρος ήταν ένα υπόγειο. Το θέατρο δεν το φανταζόμασταν ποτέ ένα υπόγειο και ένα μικρό πράγμα μάλιστα σε σχήμα πι το φανταζόμασταν, ξέρω εγώ, μεγάλο με μεγάλη σκληρή με μπαλκόνια Με μεγάλη σκηνή, με πολύ κόσμο, με πολύ ωραία ρούχα, με πρωταγωνίστρες γνωστές.

13:53 Και το θέαρτο του ένιωσε μιας μέσα έναν χώρος μυσταγωγίας θα έλεγα. Και αυτό μας γοήτευσε. Παρ' όλο που υπήρχαν και άλλα λυθείες, ήταν ο Μιράτη, ήταν ο Μουσούρης, αλλά αυτά τα θεωρούσαμε λίγο συμβατικά, λίγο αστικά. Ξέρετε, κάποια φορά άνθρωποι που έρχονται από την επαρχία έχουν πιο ανοιχτό μυαλό από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε.

14:19 Δηλαδή και εύκολα μπορούν να εισπράξουν επειδή το μυαλό τους είναι αγνό. Εύκολα εισπράττουν ό,τι καινούριο και πιο προχωρημένο υπάρχει. Το βλέπουμε αυτό πολλές φορές οι μετανάστες που βλέπεις πόσο ανοιχτά μυαλά είναι. και πώς αμέσως προσαρμόζονται. Οπότε βρέθηκα στο θέατρο τέχνης να μ' αρέσουν αυτά που... Τι σας διαμόρφωσε περισσότερο εκεί.

14:49 Κάνατε το debut σας στον κινηματογράφο δίπλα στο Θανάση το Βέγγο. Ναι. Πείτε μου λίγο, για μιλήστε μου έτσι για αυτές τις πρώτες συνεργασίες που είχατε. Κοιτάξτε, όλοι μας ρωτάνε κυρίως γιατί θυμούνται τις ταινίες, γιατί αυτές μένουν. Αυτές βλέπουμε και τώρα. Ενώ τα θεατρικά έργα έχουν εξαφανιστεί, δεν τα θυμάται κανένας.

15:14 Παρά μόνο αυτοί που τα έχουν δει και είναι και πάρα πολύ λίγοι πια. Οπότε θεωρούν ότι αυτή η συνεργασία με τους σημαντικούς ηθοποιούς της εποχής εκείνης, για τα σημαντική πραγματικά, το καταλαβαίνουμε και τώρα. Εγώ βέβαια δεν τους θεωρούσα σημαντικούς τότε, πρέπει να σας πω. άλλους θεωρούσα σημαντικούς δεν θεωρούσα δηλαδή εντάξει συμπαθούσα πάρα πολύ το Βέγκο σαν επαγγελματία γιατί έβλεπα πως όταν πήγα στον κινηματογράφο έβλεπα πως αγωνιζόταν έβλεπα από που ξεκίνησε από μικρά ρολά και ένας άνθρωπος που δεν είχε βγάλει σχολή έβλεπα το πόσο κάποιες σκηνές που πραγματικά θα μπορούσαν να ανθολογηθούν και να μείνω στον παγκόσμιο κινηματογράφο μερικές σκηνές του κυρίως αυτές που είναι το γραμματικό του χαρακτήρα το γραμματικό σου συμφώνω αλλά για μένα όταν να κάνω μια ταινία ήταν απλό ζήτημα επιβίωσης έτσι να πάρω κάποια χρήματα να περάσω δύο τρεις μήνες με αυτά τα λεφτά και δεν ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα πρέπει να σας πω δεν ήταν αυτό που ήθελα βεβαίως μετά είδα ότι

16:32 το να κάνω μια ταινία αυτό σημαίνει ότι μπορούσα εύκολα να διεκδικήσω. Ποιον θαυμάζατε έτσι τότε δηλαδή δίπλα σε ποιον θα θέλατε να παίξετε Θα ήθελα να παίξω δίπλα στους μεγάλους ηθοποιούς θα ήθελα να παίξω δίπλα στην Παξινού την εποχή δίπλα στη Συνοδινού, δίπλα στην Αρώνη μιλάμε τώρα δίπλα στη Χατζιαργύρη υπήρχαν ιερά τέρατα μπορεί να μην ήταν ο τρόπος του εθνικού θεάτρου, αν θέλετε, αυτός που ξέρω εγώ ήθελα να ακολουθήσω όσον αφορά την ερμηνεία αλλά παρόλα αυτά είχαν μια τρομακτική φοβερή οντότητα σκηνική ή την Αγγελίδου υπήρχαν και στο θεατροτέχνης πολύ σημαντικές προσωπικότητες στην εποχή εκείνη ή ας πούμε θα ήθελα να παίξω δίπλα στο Λαζάνι το δασκαλό μου, το Χατζημάρκο αλλά δεν νομίζω ότι θα ήθελα να παίξω δίπλα στον Κωνσταντάρα σας το λέω ειλικρινά αυτή τη στιγμή ας πούμε παρόλο που τώρα βλέπω και καταλαβαίνω γιατί αρέσει ο Κωνσταντάρας μου ούτε δίπλα στο Βουτσά ήθελα να παίξω τόσο πολύ άλλο βέβαια αν σαν επαγγελματίας όταν πρέπει να δουλέψω και μου προσφέρει μια δουλειά

17:43 όχι μόνο θα πάω αλλά θα ευχαριστηθώ θα πω και ευχαριστώ και πάρα πολύ που με τιμήσανε με τη δουλειά τους και με την πρότασή τους και αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ήταν τότε όταν ήμουν εγωναία ήδη φτασμένοι, αυτό είναι τελείως διαφορετικό, αλλά τη δουλειά που θα έκανα μαζί τους, ήξερα ότι δεν είναι αυτοί που θα ήθελα ή αν θέλετε, δεν θα μπορούσα να τους ανταγωνιστώ ή να δουλέψω μαζί τους σε κάποια πράγματα που αυτοί τα κάναν καταπληκτικά και εγώ δεν τα καταλάβαινα, δεν μπορούσα να τα χειριστώ.

18:13 Δεν υπηρετούσαν το είδος της τέχνης που εσείς θέλατε να υπηρετήσετε. Από μια μεριά ναι. Αλλά από την άλλη μεριά είναι ότι βεβαίως τα έργα που ανέβαζαν δεν ήταν αυτά που ονειρευόμουν. Αλλά από την άλλη μεριά καταλάβαινε ότι εγώ δεν ήμουν εκπαιδευμένη. Δεν μπορούσα να σταθώ δίπλα τους στον τρόπο που έπαιζαν. Γιατί αυτοί ήταν μαστόροι.

18:37 Ήταν μαστόροι στην κομμωδία. Εγώ λοιπόν δεν μπορούσα να τα αποκριθώ στον ίδιο βαθμό. Εγώ μου σοβαρή είχα άλλα πράγματα στο μυαλό μου. Αν είχα με γονείς ηθοποιούς και είχα μπει από νωρίς μες στους θειάσους τα παρασκήνια και είχα εισπράξει αυτό το είδος ή είχα μαθητεύσει σε άλλες σχολές που υπήρχαν σχολές και στη δική μου την εποχή που έβγαζαν ηθοποιούς θα έλεγα πιο εύκολο προσάρμος τους σε διάφορα είδη.

19:07 Ο Θεοδοσιάδης ας πούμε ήταν μια από αυτές τις σχολές και αναφέρω μια πολύ καλή σχολή η οποία ήταν εξίσου καλή με τις άλλες. Έβγαζε πολύ καλύτερους θα λέγα επαγγελματίες. Εμείς από τον Κούν βγήκαμε θα έλεγα σε ένα χώρο που θέλαμε να υπηρετήσουμε μόνο συγκεκριμένα πράγματα και γι' αυτά είχαμε και κάποιες ικανότητες. δεν είχαμε ικανότητες για τα άλλα δεν είναι εύκολο ξέρετε να σταθείς δίπλα σε έναν κομικό στη σκηνή επάνω γι' αυτό και εγώ πιο πολύ δούλεψα μαζί τους στον κινηματογράφο, στον κινηματογράφο είναι διαφορετικά στον κινηματογράφο ήμουνα το ωραίο κορίτσι το καλό ή το καλό κορίτσι του κομικού, ε αυτό ήταν εύκολο δεν υπήρχε λόγος να τον ανταγωνιστώ τίποτα δεν είναι εύκολο αλλά ναι ούτε να να ανταποκριθώ στην ατάκα πως ρίχνει την ατάκα ένας κομικός ήξερε να ρίχνει την ατάκα ήξερε να προκαλεί το γέλιο ήξερε να κάνει τις παύσεις να περιμένει να τελειώσει το γέλιο για να μιλήσει αυτό εγώ δεν το καταλάβαινα στην αρχή το θέατρο έχει μια συνέχεια η ανταπόκριση του κοινού

20:15 θέλει και αυτή το παίξιμό της σε σχέση με το πως ρέει ένα έργο νομίζω βέβαια ότι είναι και στοιχείο του χαρακτήρα σας είστε γενικότερα έτσι μια εσωστρεφής περσόνα θα έλεγα. Έχετε έτσι το ρόλο αυτής της εσωτερικής καλλιτέχνηδας. Δεν εκτίθεστε τόσο πολύ στα φώτα. Δηλαδή έχετε υιοθετήσει ένα τέτοιο τρόπο ζωής ο οποίος νομίζω ότι σας χαρακτηρίζει.

20:40 Ναι, δεν νομίζω ότι υιοθετήσω. Αυτό είμαι. Ναι, αυτό θέλω να πω. Αυτό είμαι. Απλώς δεν... Αυτό που νομίζω... Κοιτάξτε, όλοι βέβαια παίζουμε κάποιους ρόλους στη ζωή μας. αλλά δεν επέτρεψα στον εαυτό μου ποτέ πράγμα που το παθαίναν κάποιες παλιές θεατρίνες οι οποίες όταν το κοινό ξέρετε υπάρχει ένα πρόβλημα στη δουλειά μας το κοινό σε κατηγοροποιήσει και το θέλει και αυτό γιατί του είναι και μια ευκολία κάνει κομμωδία ας πούμε ναι όχι μόνο αυτό αλλά κάνει και τους συγκεκριμένους ρόλους τότε έρχονται αυτός ο τύπος σιγά σιγά και τον υιοθετεί ο τύπος του ρόλου εννοώ έρχεται σιγά σιγά και τον υιοθετεί και το άτομο ηθοποιός το πρόσωπο, το ίδιο και βλέπετε ας πούμε ανθρώπους να αλλάζει η φωνή τους ο τρόπος που περπατάνε να αποκτούν μια περσόνα που να ανταποκρίνεται πάρα πολύ στην εικόνα που έχει για αυτούς το κοινό εγώ αυτό δεν το ήθελα Άρα, ξέρετε, δεν με προέκυψε γιατί εγώ ασχολήθηκα και με άλλα πράγματα.

21:49 Δεν ήμουν άνθρωπος που εγκλωβίστηκα, και το λέω με την καλή έννοια. Σε εισαγωγικά. Ναι, γιατί εγκλωβισμούς έχουμε περάσει όλοι. Και είναι και πολύ σωστό να εγκλωβίζεται κάποιος, να φυλακίζεται, γιατί εκεί μαθαίνει πράγματα και μετά σπάει τον εγκλωβισμό και πάει σε άλλα. Αυτή είναι η πορεία του ανθρώπου, άλλωστε. γιατί έκανα και άλλα πράγματα δηλαδή ασχολήθηκα με την πολιτική πάρα πολύ ασχολήθηκα πάρα πολύ με το συνδικαλισμό ήμουνα στο Δήμα Αθηναίων Δημοτικής Σύμβουλος και δούλεψα εκεί πάρα πολύ ήμουνα βουλευτής με το Κομμουνιστικό Κόμμα το να είσαι στο Κομμουνιστικό Κόμμα δεν σημαίνει να είσαι απλώς βουλευτής πρέπει να φιερώνεις πάρα πολύ χρόνο και πάρα πολύ ενέργεια στη δουλειά που πρέπει να γίνει σε διάφορα πεδία.

22:46 Ήμουνα 11 χρόνια πρόεδρος του Σωματείου Ολληνών Ιθοποιών, οπότε καταλαβαίνετε ότι η προσωπικότητα που έχει διαμορφωθεί στο μεταξύ, γιατί σαφώς προσθέτεται κάποια στοιχεία σε αυτό που είπα, ότι το 99% έχει διαμορφωθεί, αλλά φτιάχνεται και μια προσωπικότητα η οποία εντάξει την υπηρετής και η οποία έχει και μία εικόνα στο κοινό.

23:12 Έχει μέσα της και τέτοια στοιχεία, τα οποία σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μου και μάλλον αλίστα της πιο δημιουργικής από τα 32 μου μέχρι τα 50 μου, πολύ λίγο υπηρέτησα τη δουλειά μου. Τι σημαίνει για εσάς ποιότητα στην τέχνη? Υπάρχει αυτός ο όρος. Εντιμότητα. Εντιμότητα. Ξέρετε, όταν είσαι έντιμος, που η εντιμότητα ξεκινάει από μία αναγκαία συνθήκη, την ταπεινότητα.

23:54 Όταν πρέπει... Τι είναι η τέχνη? Είναι μία κοινωνία. όταν προσέρχεσαι σε μια κοινωνία και το λέω ότι κοινωνία όχι μόνο την κοινωνία γενικότερα με την έννοια τη θρησκευτική ότι πας να μεταλάβεις στην πραγματικότητα είναι μια μετάληψη όταν λοιπόν μετέχεις σε μια κοινωνία το πρώτο πράγμα είναι ότι πρέπει σε αυτό να προσέλθεις με εξαιρετική ταπεινότητα και με την έννοια ότι Είσαι από κάτω από αυτούς στους οποίους θα προσφέρεις.

24:36 Εκτός αν είσαι μια διάνοια. Υπάρχουν και οι περιεργείς εξαιρέσεις. Αλήθεια είναι. Οι οποίες είναι αυτοί που θα ανοίξουν δρόμο. Υπάρχουν και αυτοί που θα γκρεμίσουν. Υπάρχουν και αυτοί που θα είναι βλάσφημοι. Αυτοί είναι οι οδηγοί. Οι περιεργοί, οι επαναστάτες. Ε, δεν είμαστε όλοι επαναστάτες. Αρά, όλοι Οι υπόλοιποι θα πρέπει να ξεκινάμε από αυτά τα στοιχεία.

25:06 Ορμόμενη από αυτή τη μεταφορά, εγώ θα τολμήσω να ρωτήσω. Πιστεύετε στο Θεό? Κοιτάξτε, ο πατέρας μου ήταν θεολόγος. Δεν μας πίεσε ποτέ στο θέμα της θρησκείας. Θυμάμαι πάρα πολύ καλά και όχι δεν το θυμάμαι απλώς σαν παιδί, γιατί ζούσα και μεγάλη πολύ ότι οι απόψεις του ήταν σε σχέση με την εκκλησία δεν ήταν και ενώ ας πούμε ήταν ένας άνθρωπος που όταν φτάνε μας να τον ενοχλήσουμε λίγο σε μερικά θέματα που είχαν σχέση με το δόγμα ήταν κάθετος δεν αντεχόταν καμία συζήτηση πάνω στο θέμα δόγμα καμία αμφισβήτηση, κανένα ερωτηματικό τίποτα, τίποτα έτσι, επ' αυτού ήταν είχε την άποψή του Ή δεν ήθελε να ανοίξει τέτοια συζήτηση με τα παιδιά του.

26:04 Γιατί πάντα του βάζαμε κάποια μικρό προβληματάκια. Τον πειράζαμε λιγάκι. Από την άλλη μεριά δεν ήταν ο άνθρωπος που θα μας έλεγε να πηγαίνουμε στην εκκλησία. ή να μας έλεγε να πηγαίνουμε, ήθελε να πηγαίνουμε στην εκκλησία χωρίς να μας πιέζει, με την έννοια, ξέρετε, της συμμετοχής σε έναν πυρήνα κοινωνικό. Όταν δηλαδή εγώ ξενυχτούσα, όπως καταλαβαίνετε, το Σάββατο, σκονέω κοπέλα και ήμουν να σηκώθω τώρα την Κυριακή μου, μου λέγε, μην έχεις μασία και μετά από τα πουζούκια.

26:44 Πέρασε έστω για λίγο να βρεθείς με τους γειτονές σου στην κοινότητα. Τον ενδιαφέρε πάρα πολύ η έννοια της εκκλησίας που είναι και πολύ σημαντικό θέμα ξέρετε ως πυρήνας της κοινότητας και είναι σωστό γιατί όλοι οι λαοί όταν πάνε κάπου όλος ο κόσμος να πάει κάπου να φτιάξει τη συνοικία του που θα πάει να μείνει. η βάση του είναι η εκκλησία, το σχολείο ο πολιτιστικός σύλλογος μετά ο αθλητικός, το γήπεδό του μάλιστα έρχομαι μια αδερφή η οποία ζει χρόνια τώρα στο Λονδίνο και εντάξει έρχεται κάθε φορά με τις όλες τις απόψεις ξέρετε η Αγγλία έχει πάντα πολύ προχωρημένες απόψεις και έρχεται κάθε φορά και όταν μπαίνουμε στο στον ηλεκτρικό κάθε φορά θυμώνει πως είναι δυνατόν να είναι η Αγία Μαρίνα εδώ Άγιος Αυτός αλλάξτε τα, αλλάξτε τα μου λέει αλλάξτε τα και βάλτε, λέω τι να βάλουμε βάλτε σεφέρις, να βάλτε μισό λεπτό παιδί μου, καταλαβαίνεις τι λες οι άνθρωποι αυτοί ήρθαν εδώ και μείναν γύρω από την Αγία Μαρίν σε ένα αυτό το μέρος το οποίο εσύ δεν το ήξερες

27:52 όταν ήρθες και έμεινες στο Παγκράτη και αυτοί οι άνθρωποι το πρώτο πράγμα που κάνανε είναι να χτίσαν την εκκλησία τους γύρω από την εκκλησία τους μαζεύτηκε όλη η κοινότητα εκεί συναντιόντουσαν, εκεί βαφτίσανε τα παιδιά τους εκεί κλαίγανε τους πεθαμένους τους εκεί παντρεβόντουσαν αυτός ήταν το κέντρο της κοινότητας και τι θέλεις τώρα αυτό το Αγία Μαρίνα να το βάλουμε ξέρω εγώ οποιοδήποτε σημαντικού για αυτούς σημαίνει κάτι αυτό δεν μπορεί να το καταλάβει και αυτή η κουβέντα γίνεται κάθε φορά κάθε φορά και κάθε φορά προσπαθώ να την πείσω ότι πολλά βεβαίως είναι πάρα πολλοί στο θμήμα αλλά αυτό είναι ζήτημα κοινωνικό που δεν θα πάω όταν τα λέξω από πάνω στην κοινωνική προέκταση έτσι όλες οι θρησκείες έγιναν για λόγους κοινωνικούς δεν θα πείτε όμως ποτέ Παναγία μου βοήθησέ με δεν σας πω μπορεί να μην επικαλούμε ειδικά την Παναγία αλλά το θεούλη μου το λέω γιατί εν τω μεταξύ τη λέξη θεός τη χρησιμοποιούμε κάθε λίγο και λιγάκι αυτό είναι θεοσκότη να λέμε

29:00 το βάζουμε πάντα προς εσένα σε πάρα πολλά πράγματα είναι θεάρεστο, είναι αυτοσυνθεοφοβούμενο είναι το χρησιμοποιούμε συνέχεια και προφανώς όταν συμβεί κάτι μπορεί να πω Θεέ μου, είναι μέσα μας αυτό τώρα εάν πιστεύω στην ύπαρξη ενός άλλου όντως θα ήθελα πάρα πολύ να υπήρχε πρώτα για να πάνω τον δήρο να πάω να τον βάλω κάτω να τον σκοτώσω μισό λεπτό γιατί αν υπάρχει Θεός με αυτά που συμβαίνουν στον άνθρωπο ακόμα και αυτό που βλέπετε τα γερατιά που ξαφνικά βλέπετε τον άνθρωπο να ευτελίζεται την ανθρώπινη με συγχωρείτε αυτός δεν μπορεί να είναι ο Θεός και δεν θέλω να είμαι βλάσφημη σε σχέση με κάποιον που πιστεύει έτσι σέβομαι την πίστη του άλλου απόλυτα οποιαδήποτε πίστη είμαι υποχρεωμένη να τον σεβαστώ εμένα, αλλά τι Θεός θα ήταν αυτός τι Θεός είναι αυτός οπότε θα ήθελα να υπάρχει, πρώτα πρώτα θα πήγαινα να παίξω μπουνιές μαζί του κυριολεκτικά έτσι δεν καταλαβαίνω γιατί ούτε καταλαβαίνω τις δοκιμασίες που έβαλε στον Ιώβ και όλα αυτά τα πράγματα τι είναι αυτά τα πράγματα

30:13 ούτε ακόμα και στην καημένη την Εύα της έβαλε τώρα ένα φίδι δίπλα τι της έκανε παγίδα ήταν αυτό ή πως επιτρέπει τόσες τραγωδίες σήμερα αυτά είναι κατασκευάσματα υπέροχα ένας καλός ηθοποιός γεννιέται ή χτίζεται εντάξει χτίζεται δεν υπάρχει αμφιβολία ένας επαγγελματίας φτιάχνεται ακόμα και αν δεν υπάρχει ταλέντο τι είναι το ταλέντο είναι ερώτημα είναι πολλά πράγματα είναι πάρα πάρα πολλά πράγματα υπάρχουν κάποια φυσικά χαρίσματα θα έλεγα που είναι πολύ σημαντικά υπάρχει μια πρέπει να είναι το ταλέντο θυμάμαι ότι θα σας πω μια ιστορία αν έχουμε λίγο χρόνο που νομίζω είναι πολύ ενδιαφέρουσα εμείς πιέζαμε το γουν να μας πει τι είναι ταλέντο γιατί προφανώς θέλαμε τώρα σαν νέα παιδιά να μας πει να μας πει κάτι που εμείς θα το αναγνωρίζαμε ότι το έχουμε για να είμαστε σίγουροι ότι έχουμε και ταλέντο.

31:18 Όχι, δεν το πιστεύω το ταλέντο. Ο Κούνιπα μας είπε μια ιστορία. Λοιπόν, λέει, είναι μια κοπέλα σε ένα παγκάκι και μπροστά της είναι ένας νεαρός, ο οποίος της κάνει μια ερωτική εξομολόγηση, κρατάει και στην αγκαλιά του λουλούδια που της θα προσφέρει και της μιλάει με πάθος για τον ερωτά του και περνάει ένας διαβάτης και αναστενάζει.

31:42 Και η κοπέλα σηκώνεται και ακολουθεί το διαβάτη. Ποιος έχει ταλέντο. Ο διαβάτης. Για να πει με αυτό τι είναι το ταλέντο. Τι λείπει σήμερα περισσότερο από το θέατρο. Λείπει η παιδεία. Τι λείπει. Λείπει κάτι. Ή σήμερα το θέατρο είναι σε μια κμή. Κοιτάξτε δεν πρέπει να παραπονιόμαστε στην Ελλάδα για την θεατική κατάσταση δεν είναι μόνο γιατί υπάρχουν πάρα πολλές αίθουσες στην Αθήνα τουλάχιστον όλες οι παραστάσεις εξαιρετικά πολλές υπερβολικά πολλές και όλες γιατί ξέρετε τι είναι το μεγάλο πρόβλημα αυτή τη στιγμή ότι έχουμε καλές παραστάσεις που δεν μπορούν να βρουν το κοινό τους κατεβαίνουν νωρίτερα και δεν μπορούμε να τις πάρουμε χαμπάρι ούτε κάνει επαγγελματίες Για το μεγάλο πρόβλημα ξέρετε σε κάθε πράγμα, σε κάθε προϊόν που παράγεται από τον άνθρωπο, ένα προϊόν παράγουμε κι εμείς, είναι να μπορέσει να βρει τον αγοραστή του.

32:45 Σωστό. Και δεν προφταίνουν πια τα έργα να βρουν τον αγοραστή τους μέσα στην πληθώρα των επαγγελματιών που θέλουν να εκφραστούν και πολύ σωστά μέσα από την τέχνη τους. Ή πως παράγουμε περισσότερους ηθοποιούς από όσους μπορούμε να καταναλώσουμε. Έτσι κι αλλιώς παράγουμε πολλούς επαγγελματίες σε πάρα πολλά επαγγέλματα που δεν μπορούν να βρούνε να επιβιώσουν πραγματικά Αυτό συμβαίνει σε πάρα πολλούς τομείς όχι μόνο σε επαγγέλματα αλλά και αν δείτε πόσα καφέ έχουμε Ίσως παραπάνω από ό,τι αντέχει ο τόπος Αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο ξέρετε ιδίως στην τέχνη δεν μπορείς να του βάλεις φραγμούς τι θα πεις τον άλλο να μην βρει ένα χώρο ένα δωμάτιο σπιτιού γίνονται σήμερα με παραστάσεις σε δωμάτια σπιτιού γιατί θέλει να να εκφραστεί, θέλει να επικοινωνήσει μέσα από μια τέχνη, μπορώ εγώ να κορεύσω σε κάποιον να ζωγραφίζει ή να φτιάχνει κεραμικά ή να γράφει ποιήση ή να γράφει μυθιστορήματα άρα δεν θα έλεγα ότι λείπει κάτι ξέρετε τι συμβαίνει σε εμάς Θα έλεγα έτσι λίγο γενικόλογώντας

34:01 Έχουμε όλα τα λατώματα της επαρχίας Δηλαδή τρέχουμε να μιμηθούμε ότι γίνεται έξω Αλλά αυτά όλα δεν έχουν χωνευτεί καλά Δεν τα έχουμε κατακτήσει Και σε αυτή την πρεμούρα και σε αυτό το άγχος να είμαστε σύγχρονοι και τωρινοί τι έχουμε χάσει έχουμε χάσει την παράδοση δηλαδή αυτό που σας έλεγα ότι εγώ βγήκα από τη σχολή θεατροπιτέχνης και δεν είχα εκπαιδευτεί να μπορώ να μετέχω σε μια κωμωδία με τους κλασικούς όρους της τότε κωμωδίας αυτό ήταν σχολές ήταν εμπειρίες τις οποίες εμπειρίες τις εγκαταλείψαμε τις αφήσαμε το ίδιο έγινε και με τον λεγόμενο εμπορικό κινηματογράφο βλέπετε ότι βλέπουμε τις παλιές ταινίες και ξαφνικά στη μεταπολίτευση μπροστά στην αλλαγή ότι πρέπει να να πετάξουμε το παλιό γιατί μαζί με τη Χούντα θέλαμε να πετάξουμε και όλα τα προηγούμενα ξεκινήσαμε την αρχή με άλλου είδους ταινίες, χάσαμε το κοινό και τώρα βλέπετε ότι βγαίνουν ξαφνικά βγαίνουν δύο ταινίες ο Καζαντζίδης και ο Καποδίστριας και ο κόσμος τρέχει να δει πάλι να δει ταινίες που σημαίνει για αυτόν κάτι

35:19 που θα πει κοινό υπάρχει. Αλλά δεν λέω ότι δεν θα έπρεπε να έρθει και το νέο κύμα, η νέα αντίληψη, αλλά παράλληλα εμείς τι κάνουμε. Όπως όλοι οι επαρχιώτες τρέχουμε και υιοθετούμε μόνο το καινούριο και ξεχνάμε αυτά τα δικά μας. Ναι, αντιγράφουμε χωρίς να... Δηλαδή δεν έχουμε συνέχειες. Γι' αυτό βλέπω, ας πούμε τώρα βλέπω πολλές παραστάσεις που υιοθεί τον κάποιον και την ώρα που το βλέπω εγώ λέω, όχ Θεέ μου δεν μπορώ να το βλέπω αυτό και το κοινό με είναι θαυμάζοντας και ξέρετε τι συμβαίνει εδώ να τι λείπει, το βρήκα τώρα γιατί ξέρετε δεν το έχω και έτοιμο το εθνικό θέατρο και τα κρατικά θέατρα έπρεπε να διαμορφώνουν τους νέους ανθρώπους στην κλασική κουλτούρα διότι αυτός ο οποίος δεν έχει κατακτήσει το κλασικό δεν μπορεί μετά να προχωρήσει σε δρόμους είτε δημιουργικούς είτε σαν θεατής του πιο προχωρημένου, αυτού που θα διαλύσει το κλασικό.

36:25 Προσθό, πρέπει να υπάρχει βάση. Και αυτή τη στιγμή, κατά την άποψή μου, δεν επιτελούνται τα έργα αυτά. Όπως πρέπει. Και αυτό είναι δουλειά της πολιτείας. Δεν είναι δουλειά ενός ιδιωτικού θεάσου. Ένας ιδιωτικός θεάσος πρέπει να βγάλει τα λεφτά του, να κάνει αυτό που θέλει ο πρωταγωνιστής, η ηθοποίηση. Άρα θα πρέπει να υπάρχει πρόγραμμα, εγκεκριμένο από το αρμόδιο Υπουργείο.

36:46 Το μεγάλο πρόβλημα, ξέρετε, στο τόπο μας είναι, για αυτό δεν υπάρχει και συνέχεια, είναι ότι δεν έχουμε πλάνα 20 αιτίας, όπως οι άλλες χώρες, σε όλους τους τομείς, όχι μόνο στον πολιτισμό, έτσι, ώστε αυτά τα πλάνα να είναι σε συμφωνία με όλες τις δυνάμεις και με βάση αυτά να μπορούμε να πορευτούμε, βεβαίως διαμορφώνοντάς τα στην πορεία, μετατρέποντάς τα ανάλογα, να μπορούμε να πορευτούμε μέσα σε κάποιο δρόμο.

37:18 Αυτή τη στιγμή τίς αλλαβουτάμε θα έλεγα κυριολεκτικά. Κυρία Υψηλά, τι σας φοβίζει ο χρόνος? Κοιτάξτε, η μητέρα μου, η οποία ήταν μια πολύ μορφωμένη γυναίκα, όταν ήταν πια πολύ μεγάλη, έβλεπε ότι συμπεριφερόταν με τρόπο που δεν ήταν σωστός. Δεν ήταν μητέρα μου. Δηλαδή θεωρούσε ότι η γυναίκα που είχε την έκλεβε. Όταν λοιπόν τις έκανα, της είπαμε, μα τι είναι αυτά.

37:45 Τι ξέρετε μου είπε, παιδί μου δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Και αυτό είπα, μου πούμε για το Θεό ας πούμε που σας είπα, θύμωσα με το Θεό ας πούμε να υπάρχει. Πώς είναι δυνατόν να βλέπω εγώ την αλλοίωση του γονιού μου που τον λάτρευα, που τον είχα πρότυπο να βλέπω την αλλοίωση του, όχι μόνο του σώματός του που είναι και αυτό απαράδεκτο, αλλά και του χαρακτήριου του και του μυαλού του, του πνεύματος του.

38:12 Άρα λοιπόν φυσικά αυτός είναι ένας τρόμος γιατί έρχεται το γύρας που δεν το καταλαβαίνεις. Τρόμος είναι και ακόμα που δεν μπορώ να κατεβώ τη σκάλα. Βλέπω μια σκάλα και πια κάθομαι έτσι. Τώρα ανέβηκα τη σκάλα σας εδώ που δεν έχει κουπαστή και θα πρέπει να βάλετε μια κουπαστή και πιάστηκα από το φυλλαράκι του φυτού γιατί και αυτό ακόμα μου έδινε την αίσθηση ότι έχω κάτι δίπλα μου για να ανέβω 10 σκαλοπατάκια που όμως αυτό το πράγμα πραγματικά με ενοχλεί και πραγματικά σε φοβίζει γιατί αύριο δεν θα μπορείς να κάνεις και άλλα πράγματα θα αντιλαμβάνουμε γιατί το πρώτο πράγμα έρχεται από τα γόνατα από τη σκάλα παλιά τις κατέβαινα χοροπηδώντας και όλες και με τα κούνια τόσα τώρα δεν μπορώ να φωνάσω τόσο τέτοιο τακούνι Κύριε Ψηλέτη χάσατε τη μοναχοκόρη σας τη Μαρίνα το 2022 αυτή η απώλεια πώς τη διαχειρίζεστε έχουν περάσει τέσσερα χρόνια Κοιτάξτε ο χρόνος είναι αυτό που το λέω και στο μονόλογο δεν σημαίνει ότι αυτό που λένε ο χρόνος βοηθάει δεν βοηθάει ο χρόνος

39:33 γιατί αυτό το πράγμα γίνεται πια ένα μέρος του σώματός σου ένα μέρος του είναι σου το οποίο δεν μπορεί να απαλληλθεί δεν μπορεί να κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ξέρετε τρόπους που έχουν σχέση και με το χαρακτήρα του ένα από τα ερωτήματα είναι εγώ ήμουνα σας είπα παιδί το πρώτο παιδί που σημαίνει ότι τα πρέπει ήταν καθοριστικά.

40:09 Όχι ότι μου τα έβαζαν, δεν τα έβαζαν ποτέ οι γονείς μου. Ποτέ δεν μας είπαν πρέπει. Ποτέ. Τα έβαζα μόνη μου. Ένα μικροαστικό περιβάλλον που τα πρέπει ήταν και το καθήκον. Τα πρέπει και το καθήκον. Ποιο είναι το πρέπει λοιπόν και το καθήκον. Καταρχήν να τιμάς τη ζωή. Κάθε ζωή. από το μερμηνκάκι μέχρι τη ζωή τη δική σου και βασικά τη ζωή των διπλανών σου.

40:39 Οπότε, τι δικαίωμα είχα ή έχω να μην είμαι όρθια και δυνατή για τον άντρα μου ή για τον εγγονή μου. Δεν έχω το δικαίωμα. Οπότε αυτό πρέπει να το διαχειριστείς. Πρέπει να αποφασίσεις ότι μπορεί να είσαι μόνος σου σε ένα δώματιο και να βουλιάξεις, αλλά θα βγεις από το δωμάτιο και θα είσαι όπως πρέπει γιατί ή θα τρελαθείς ας πούμε θα πας στα όρια και στα βουνά και θα πας να κλειστείς τον εαυτό σου και αυτό τι θα υπηρετούσε τίποτα θα λέγω και έναν εγωισμό γιατί να σας πω και κάτι όταν το σκεφτείς να σας πω με βλέπω τώρα βλέπετε τι γίνεται κάθε μέρα δίπλα σου θα σας πω κάτι που πέρασε στα ψηλά 20 χρονών μετανάστης από το Νεπάλ, στην Ηλία.

41:37 Προφανώς πήγε το παιδί από το Νεπάλ να δουλέψει στην Ηλία. Φαντάζεστε ένα παιδί να σηκωθεί να πάει σε ένα καινούριο περιβάλλον, σε μια χώρα που δεν ξέρει τίποτα, ούτε τη γλώσσα, ούτε που βρίσκεται καν πάνω στο χάρτη, να δουλέψει. Πεθαίνει από μια ασθένεια που είναι σχετική με τα ποντίκια, δεν θυμάμαι πώς τη λένε, ήταν είδηση που είναι απολύγειες, μάλιστα, στην εφημερίδα.

41:58 αυτή η μάνα που είναι στο Νεπάλ που θα ένιωσε χαρά που το παιδί της μπορεί να είναι στην Ευρώπη που θα πάει να στείλει και μερικά λεφτά στο σπίτι δουλεύοντας εργά της γης όταν λοιπόν δεις αυτό το πράγμα και πάρα πολλά άλλα να μην πούμε όλα αυτά που κάθε μέρα μας συνθλίβουν κυριολεκτικά τι θα μπορούσα να πω εγώ που έζησα και την κόρη μου μέχρι 56 χρόνων ήταν ή αυτή που χάνει το παιδί της και είναι 25 χρόνων το παιδί της.

42:33 Τουλάχιστον την έζησα. Μου άφησε μια εγκόνα, ένα δώρο. Άρα θα πρέπει να εκτιμήσω αυτά τα πράγματα και από αυτά να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου. Είναι όπως σας είπα και θέμα... Εμείς μάθαμε να είμαστε αξιοπρεπείς. και ξέρετε ότι ήταν πολύ σημαντικό και το βλέπα γύρω μου όχι στη δική μου την οικογένεια αλλά το βλέπα δίπλα μου όταν υπήρχε ένας δημόσιος υπάλληλος ή ένας παπάς που είχαμε στην αμαλιάδα που είχε εννιά παιδιά και υπήρχε ένας μισθός και ξέραμε τι θα πει φτώχεια η οποία ουδέποτε εκδηλωνόταν ήταν αξιοπρεπέστατη όλοι ήταν ένας δάσκαλος με ένα παλτό θυμάμαι της Ούρα η Ούρα ήταν η βοήθεια Αμερικάνικη, όπως τα Έλληνες είναι οι Αμερικάνικοι.

43:23 Ο οποίος ήταν φρικτά φθαρμένος, αλλά ήταν πάντα πάντα αξιοπρεπής, με τα παπούτσια του στυλπωμένα, με τη γραβάτα του. Ήταν αυτό. Είχαμε μάθει την έννοια της αξιοπρέπειας, της μικροσυρτικής αξιοπρέπειας. Μιλήστε μου για την Άρτεμις. Η Άρτεμις είναι η χαρά της ζωής μου τώρα, έτσι. Γιατί είναι... Χαιρόμαι πάρα πολύ που ξέρετε είναι πάρα πολύ σημαντικό όταν είσαι γονιός λες μερικά πράγματα στο παιδί σου αλλά δεν μπορεί να τα λες και ευθέως γιατί το παιδί αντιδρά αρνητικά πρέπει να ελίσσεσαι όλη την ώρα πρέπει να βρεις τρόπους οι παλιοί λέγανε ότι το παιδί θα μιμηθεί όπως είσαι εσύ θα γίνει και αυτό δεν το πολύ πιστεύω ούτε εγώ δεν το πολύ πιστεύω αυτό ήταν ας πούμε ότι το παιδί δι' αυτού παραδείγματος όχι Καμιά φορά μάλιστα τον ενοχλεί και το παράδειγμα και πάει κόντρα.

44:19 Κάποια πράγματα θα τα πάρει. Θα τα πάρει αλλά αργότερα. Ίσως αργότερα. Τώρα όμως έχω τη δυνατότητα να της τα πω και ευθέως. Να πω κάτσε εδώ αυτό που είδα χτες δεν μου άρεσε. Αυτό μου άρεσε. Και να το παρεξηγεί και το ίδιο. Το δέχεται αλλιώς. Το δέχεται αλλιώς. Επίσης μπορώ να είμαι και λίγο πιο Πιο διπλωματική Να σκεφτώ πριν τις μιλήσω Μία μάνα δεν έχει την ευχαίρεια Την ώρα που κάνει κάτι το παιδί Την είναι μες στα νεύρα Αντιδρά περίεργα γιατί είναι άνθρωπος και αυτή ας πούμε Δεν μπορεί να καθίσει να σκεφτεί Σε αυτό το πράγμα πως θα το διαχειριστώ Στην εγγόνα Έχεις όλη και επίσης Η άλλη και η εγγονή έχει ακριβώς Μια διαφορετική άμα δηλαδή πεις κάτι που είναι σκληρό δεν θα απομακρυνθεί με το παραμικρό θα έρθει να βρει καταφύγιο άρα λοιπόν αυτή η σχέση είναι νομίζω ότι ήμουν τυχερή που είχα μια καταπληκτική γιαγιά αλλά και θεωρώ τυχερά τα παιδιά και ξέρετε αυτό είναι από τα προβλήματα σήμερα που δεν το καταλαβαίνουν πάρα πολύ οι νέοι γονείς πόσο πρέπει

45:30 δεν μεγαλώνουν κοντά τα παιδιά να αφήσουν να πηγαίνουν στα πάρτι ή ξέρω εγώ στις ανθρωπεδιές ή οπουδήποτε αλλού ή στα μαθήματα όπου δεν έχουν ελεύθερο χρόνο δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από ένα παιδί για να έχει παρηγοριά σε κάθε τι που θα του συμβεί στη ζωή του εγώ κάθε φορά θυμάμαι ότι ήμουν 35 χρονών και δεν έχω μια δυσκολία έκανε επίκληση αυτό που λέτε, δεν λέω Παναγία μου τη γιαγιά μου καλούσα το πνεύμα της γιαγιάς μου να με βοηθήσει και ήμουν πολύ μεγάλη γυναίκα η γιαγιά μου ήταν το πιο κοντινό μου άτομο ζούσε ο πατέρας μου και η μητέρα μου κυρία Ψηλάτη συγχωρείτε εύκολα ξεχνάω εύκολα δεν νομίζω ότι συγχωρώ δεν θα συγχωρούσα εύκολα αλλά μάλλον διαφορώ και ξεχνάω τόσο πολύ που μια φορά είπα να γράφω στον καθρέφτη μου ποιος μου έχει κάνει κάτι που δεν με έχει πει πειράξει μην το ξεχνάω γιατί τον βλέπω και τον αγγελάζω και τον φιλάω νομίζω ότι ναι δεν δίνω σημασία είστε πολύ όμορφοι ήσασταν και στα νιάτα σας μια κούκλα υπήρξε κάποια στιγμή κάποιος που να σας ενόχλησε

46:46 εννοείται πως με κάποιο υπονοούμενο ή να σας προσέβαλε την αξιοπρεπειά σας ναι το λέω και στο μονολογό μου άνθρωπος του θεάτρου άνθρωπος ναι στο περιβάλλον του θεάτρου όχι ηθοποιός Στους συναδέλφους μου δεν είχα προβλήματα Κάτι μικρό πράγμα Τα επισκηνήσεις ας πούμε τώρα που σ' αδειάζανε λιγάκι Και αυτό κακοποιητικό είναι Αλλά εντάξει Έχουμε τέτοια Υπήρξε κακοποιητική συμπεριφορά Πέναντι σας Όταν λέτε κακοποιητική πρέπει να δούμε Τι σημαίνει κακοποιητική Ξέρετε είναι αυτό που θεωρούνται πιο κακοποιητική συμπεριφορά Γιατί Η άμυνά μου ήταν δύσκολο Να μηνθώ Όταν ένας που ήταν υπεύθυνος θεάτρου, σημαντικού θεάτρου, μου είπε την ώρα που κουβεντιάζαμε για τη συμφωνία μας, που ήταν πολύ τυπική η συζήτησή μας, γιατί δεν βάφεστε.

47:44 Τι σημαίνει αυτό. Το λέτε αυτό ποτέ σε έναν άντρα. Έπρεπε να πάω για να διαπραγματευτώ για τη δουλειά μου ντυμένη και στολισμένη και βαμμένη. Εγώ δεν φαφόμουν όταν ήμουν νέα. Το γιατί δεν φάφεστε, μου φάνηκε εξαιρετικά προσβλητικό ξέρετε τι θα πει γιατί δεν βάφω και είναι πολύ καλό που σήμερα ας πούμε ο κόσμος με πραγματικά υπερβολή στο να μην μπορούμε να πούμε δεν μου αρέσει αυτό που φοράτε σήμερα δεν επιτρέπεται πια να το πεις αυτό γιατί γιατί δεν να κάνει τα μαλλιά σας αλλιώς είναι πάρα πολύ καλό που πλέον ας πούμε τον άλλον δεν χρειάζεται καν να τον βλέπεις όπως και να είναι, να κυκλοφορεί όπως και να είναι.

48:30 Αυτό το θεώρησα τη μεγαλύτερη προσβολή που μου έχει γίνει. Οι άλλες συμπεριφορές, τις άλλες συμπεριφορές ξέρετε, μπορούσαμε λίγο να τις διαχειριζόμαστε, λίγο ελαφρώνοντάς τες με το να τις κουβεντιάζουμε μεταξύ μας. Οι γυναίκες ίσως δεν το ξέρουν οι άντρες, έχουμε έναν τρόπο να ξεπροστιάζουμε και να λέμε μεταξύ μας η μία στην άλλη τι έχει συμβεί και έτσι να μπορούμε να το εθιγεριζόμαστε καλύτερα και να μην μας ενοχλεί και τόσο πολύ.

49:01 Εγώ όμως δεν είχα πρέπει να σας πω σοβαρά τέτοια προβλήματα. Μία που είχα από ένα συνάδελφο που δεν έγινε το επαναλάβουμε, το έχω πει και δημόσια, όταν δημιουργήθηκε ένα ζήτημα γενικό με σχέση με το ΜΜΤΟΥ, είπανε ότι ήταν χειριστικός. Γιατί ξέρετε, για μένα το σημαντικότερο δεν είναι μια συμπεριφορά κοπητική, γιατί εκεί μπορείς να μην θεις μπορείς να τον σπρώξεις, μπορείς να κάνεις οτιδήποτε είναι και στη ζωή και το οποίο βλέπω ότι αρχίζει τώρα να μας απασχολεί είναι η χειραγώγηση η χειραγώγηση πείτε μου ένα παράδειγμα να σε ακυρώσει θα μπορούσατε εσείς να με ακυρώσετε με έναν τρόπο δεν παίζεις καλά η Μιλία εντάξει δεν σου το λέει κατευθείαν αλλά μπορεί να σε ακυρώσει με διάφορους τρόπους Αν ας πούμε αυτός κλείνει το μάτι στο κοινό την ώρα που εσύ παίζεις και λέει, μα ένα στείο έκανα. Γιατί θύμωσες. Και το κοινό γελάει ενώ εσύ έχεις ένα δραματικό ρόλο. Τι είναι αυτό.

50:03 Ναι, πρόβλημα. Λοιπόν, το χειρότερο πράγμα που συμβαίνει όμως και στη ζωή των ανθρώπων και που ξέρετε τι γίνεται, τη χειραγώγηση. Δεν μπορούμε να μηνθούμε. Στη χειραγώγηση δεν μπορείς να μηνθείς. Σου λέει ο άλλος, μα τι έκανα. Ήταν πλάκα. Ήταν πλάκα. Το ακούμε πολύ. Και το ίδιο πράγμα και στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Να σας πω.

50:23 Τώρα μου θυμίζετε πράγματα. Τι με ενόχλησε. Στον πρώην σύζυγό με τον οποίο χώρισα τελικά. Μου έλεγε κάθε λίγο και λιγάκι. Εγώ προσπαθούσα να βρω δουλειά. Τον μπαμπά της Μαρίνας τώρα. Τον μπαμπά της Μαρίνας, ναι. Δεν θα γίνεις ποτέ κάτι να παξινού. Ποτέ δεν θα γίνεις κάτι να παξινού. Τι θα πει αυτό. θα γίνω ημιλία υψηλάντη πρώτον, ποιος του είπε εγώ θέλω να γίνω κάτι να επεξηγήσω δεύτερο, δηλαδή τι μου έλεγε ότι ό,τι και να κάνεις και να κουράζεις ή θα είσαι πάντα ανεπαρκής αυτό, στο οποίο δεν μπορούσες να τα απαντήσεις ανεπαρκής ως προς τι είναι πολύ φιλοσοφική κουβέντα τώρα αυτό το υφίστανται πάρα πολλές γυναίκες και το υφίστανται και τα παιδιά σχετικά με τους γονείς είναι μια καθημερινότητα αυτό Και αυτό θέλει πάρα πολύ μεγάλη προσοχή.

51:11 Άρα, η μητέρα μου ήταν μια πολύ καλή παιδαγός και πηγαίναμε στο δρόμο. Όταν ήταν μεγάλη πια, δεν μπορούσαν να την ελέγξω. Όταν περνούσε κάποιος και έλεγε το παιδί του, μην κάνεις έτσι βλάκα, τον βούταγε. Και του λέγε, λες το παιδί βλάκα. Εσύ είσαι βλάκας. Το παιδί σου με το λες έτσι, θα γίνει βλάκας. Οι χαρακτηρισμοί ας πούμε, τους έχουμε τόσο πολύ εύκολους.

51:36 Ναι Αυτά θέλουν μεγάλη προσοχή Γιατί αυτά κάποια μέρα Ξαφνικά σου έρχεται Μια βία η πράξη Και λες από που ξεφύτρωσε μετά Αυτό τον ξέρουν τρία Ξέρετε πολλές γυναίκες την παθαίνουν αυτό Έχουν έναν δεσμό για ένα, δύο, τρία χρόνια Και ξαφνικά τους βγαίνει μετά από τρία χρόνια Μια κακοποιητική συμπεριφορά Που δεν ξέρουν από πού τους ήρθε Νομίζω ότι η λέξη αξιοπρέπεια είναι πιο σημαντική για εσάς τελικά.

52:02 Είναι αυτή που σας διαπερνά σε όλη τη ζωή σας, σωστά. Ναι, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια. Η ελευθερία βασικά πρώτα. Όταν κοιτάτε πίσω τη διαδρομή σας, τι νιώθετε περισσότερο? Ευγνωμοσύνη, ικανοποίηση. Τίποτα. Τι νιώθω κάτι. Και τι θα πρέπει να νιώθω κάτι. Χαρά. Όχι, ούτε χαρά. Η χαρά έχει τόσο λείψει από τη ζωή μας, δεν ξέρω αν η λέξη αυτή εξακολουθεί να υπάρχει μόνο τα παιδιά μπορούν να νιώσουν χαρά κάποια στιγμή δεν ξέρω οι μεγάλοι αν νιώθουν ποτέ χαρά γιατί το λέτε αυτό γιατί βλέπω τους ανθρώπους που δεν χαίρονται ακόμα και όταν περνάνε καλά δεν χαίρονται η χαρά είναι κάτι άλλο ξέρετε γιατί λείπει η χαρά γιατί λείπει το ομαδικό πνεύμα η χαρά δημιουργείται από το σύνολο δεν είναι κανείς χαρούμενος μόνος του είναι με την οικογένειά του ναι νορίνε είναι στο σπίτι του είναι πάρα πολύ ωραίο αυτό αλλά ξέρετε και αυτά μειώνονται εγώ πάντα τη χαρά την ένιωθα να είμαι με πάρα πολλοί κόσμο να είμαι μαζί με το σόι μου όλο δεν το βλέπω να υπάρχει αυτό είμαστε λίγο απομονωμένοι

53:20 και βεβαίως ζω πια σαν μεγάλος άνθρωπος που τον χαίρομαι είναι όλο και πιο τη χαρά την βρίσκω κάπου αλλού σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός, στη φύση, στο να κοιτάξω ένα παιδάκι. Ναι, εντάξει. Εμείς έχουμε παιδάκι στο σπίτι, οπότε καταλαβαίνετε. Η χαρά είναι λίγο κάπως... Ξέρετε, γιατί είπατε για την αξιοπρέπεια, γιατί και εμένα και σε σχέση και με τον άλλον άνθρωπο, αυτό που με ενδιαφέρει είναι η εκτίμηση, ο σεβασμός, η εκτίμηση κυρίως, ας πούμε.

53:51 Βέβαια, τώρα με παρασέβονται και παρακριμώνω και λιγάκι. Λόγω ηλικίας δεν με πολυπαίζουν Και προσπαθώ να πω ότι εντάξει ο σεβασμός Αλλά δεν αρκεί Αφήστε τον πια το φιστό σεβασμό Αν μπορούσατε να μιλήσετε Στη νεότερη εκδοχή σας Κυρία Ψηλάντη Τι θα λέγατε στη νεαρή η Αμίλια Θα μπορούσα να κάνεις ακόμα πιο πολλά πράγματα Ήμουν λίγο ταμπέλα που και που Αλλά μ' άρεσε αυτό Ξέρετε ένας καλλιτέχνης που και που πρέπει να περνάει Διαστήματα που δεν κάνει τίποτα είναι σημαντικό είναι και ένα χαρακτηριστικό δικό μου μάλιστα ο άντρας μου όταν συναντηθήκαμε επειδή δεν έκανα τίποτα νομίζω δεν θα κάνω τίποτα άλλο με τη ζωή ξαφνικά μια μέρα με είδε να τρέχω πολλά και πιστεχάνω νομίζω ότι θα ήμουν μαζί του συνεχώς αλλά θα μπορούσα να κάνω ακόμα πιο πολλά πράγματα όχι ότι θα μου προσέφεραν τίποτα παραπάνω αλλά ναι γιατί όχι θα μπορούσα να πάω σε πιο πολλά μέρη να γνωρίσω πιο πολλούς ανθρώπους εκείνο που θα μπορούσα να πω στον παλιό εαυτό μου είναι ανθρώπους που συνάντησα

55:03 θα μπορούσα να έχω καλύτερη επαφή μαζί τους να να ζητήσω να μιλήσουμε μαζί, δηλαδή εσάς τώρα που μου κάνετε εσείς ερωτήσεις θέλω και εγώ να μάθω για εσάς να καθίσουμε μετά να πιούμε καφέ γιατί ξεφνικά Ας πούμε, μιλάμε με τόσο κόσμο, βρίσκω πάρα πολλές δημοσιογράφους και ανθρώπους από τα μέσα που έρχονται και συζητάμε και μετά εγώ τους ξεχνάω, γιατί έχω γνωρίσει μόνο ένα πρόσωπο απέναντι που μου κάνει κάποιες ερωτήσεις.

55:36 Δεν έχω ερωτήσει τον άνθρωπο, ολόκληρο τον άνθρωπο. Οπότε θα ήθελα να το κάνω αυτό, δηλαδή θα ήθελα τους γονείς μου να καθίσω να τους ρωτήσω τι τους ταλαιπώρησε στη ζωή τους όταν ήταν νέοι να μάθω αν η μάνα μου είχε φλερτ αν είχε ερωτευτεί άλλους ανθρώπους αλλά με τους γονείς δεν είναι εύκολο να μιλήσεις δεν είναι πολύ εύκολο κατάλογα τη σχέση δεν μπορεί να πεις μερικά θέματα να μιλήσεις για μερικά θέματα αλλά σε πάρα πολλούς άλλους ανθρώπους όχι ότι είναι και πάλι εύκολο γιατί και άνθρωποι δεν θέλουν να μιλήσουν και να πούν τα πάντα πάλι ανάλογα τους ανθρώπους θα ήθελα πάρα πολύ να τους είχα γνωρίσει λίγο παραπάνω να είχα ασχοληθεί δηλαδή με τους ανθρώπους η αλήθεια είναι ότι έχω έναν κάποιον αισθητισμό δεν πολύ θα ήθελα και εγώ αλλά αυτό θα πρέπει λίγο να το παλέψω να το διορθώσω κλείνοντας τι είναι αυτό που κάνει μια ζωή σπουδαία κυρία Υψηλάντη η συνέπεια πολύ ωραία λέξη συμφωνώ ευχαριστώ πάρα πολύ για την όμορφη συζήτηση εγώ ευχαριστώ το επεισόδιο των Greatest Stories

57:01 με φιλοξενούμενη την Εμιλία Υψηλάντη έφτασε στο τέλος του ραντεβού στο επόμενο με μια ακόμα σπουδαία ιστορία