🎙️ S4 | EP7 The Lemon Tree – Alexandra Ousta on Art, Memory & Her Mother's Voice 🇬🇷
The Greek Podyssey.Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
In this special episode of The Greek Podyssey, acclaimed Greek actress Alexandra Ousta joins us in Sydney during the celebrations marking 100 years of the Consulate General of Greece in Sydney. Alexandra reflects on her artistic journey and the powerful monologue «Λεμονιά» (The Lemon Tree), exploring themes of memory, identity, family, migration, and the stories that shape who we are. From her mother's remarkable experiences abroad to her own career in theatre, television, and film, this is a heartfelt conversation about art, heritage, and the enduring bonds between generations. Chapters 00:00 Meet Alexandra Ousta 01:24 Why Lemonia 03:29 Mum’s Saudi Arabia Story 19:49 Career Highlights and Love 23:44 What’s Next and Sydney Wow 24:58 Battle of the Greeks 28:13 Final Thanks and Sign Off
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είμαι η Κριστίν Σταυρόπολης. Και εγώ ο Νίκος Σαμίδης. Και αυτό είναι το Greek Potency, το podcast της ομογένειας. Ένα podcast για την Ελλάδα, που δείχνει ιστορίες, κουλτούρα, ιδέα, αγαπητή, και λίγο τσούγρισμα. Γιατί μπορεί να φύγαμε από την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα δεν έφυγε ποτέ από εμάς. Τι είναι αυτό που μας δίνει έμπνευση, τι είναι αυτό που μας αγγίζει.
Σε ένα σημείο που κάνουμε και μία ολόκληρη παράσταση απάνω σε αυτό το θέμα που μας έχει αγγίξει τη ζωή. Σήμερα έχω μεγάλη χαρά και μεγάλη τιμή να σας παρουσιάσω μία ηθοποιός κατευθείαν από την Ελλάδα. Έχουμε την Αλεξάνδρα Ούστα, γεννημένη στην Αθήνα, σπούδασε από το σχολείο δραματικής θεμέλιο και είναι παντρεμένη στον ηθοποιό κομικό Γιάννης Σαρακατσάνης και έχουν και ένα παιδάκι μαζί.
Θέλω να καλωσορίσω την Αλεξάνδρα Ούστα στο Greek Odyssey και στην Αστολία. Γεια σου Χριστίνα, σε ευχαριστώ πάρα πολύ, καλώς σας βρήκα και μεγάλη μου χαρά και τιμή που είμαι κι εγώ στο δικό σου τοποθέστη Το περιμέναμε πως και πως γιατί διαβάσαμε για το παρελθόν το καλλιτεχνικά σου και θα μιλάμε σου εινικό Ναι φυσικά Και για την υπέροχη παράσταση που θα παρουσιάσεις εδώ στην Παρικία, η Λεμονιά κάτω από τα πλαίσια του Γενικού Πρόξενου.
Έχουμε τα 100 χρόνια το επέτειο του Προξενίου Συνασταλία και είστε εδώ καλεσμένοι για αυτή τη σκουδαία παράσταση. Για να βάλω λίγο, να μπούμε μέσα στο θέμα της Λεμονιάς. Γιατί ο τίτλος Λεμονιάς? Τον τίτλο Λεμονιά τον έδωσε καταρχάς ο Κεντρωτάς, ο Γιάννης Κεντρωτάς που είναι ο συγγραφέας αυτού του έργου. Ο Κεντροτάς λοιπόν ήθελε να παρομοιάσει νομίζω την ίδια συγκρασία του βασικού χαρακτήρα μέσα στο έργο.
Δεν γνωρίζουμε ακόμα το όνομά της, αλλά τον έβγαλα από αυτή τη λεμονιά, η οποία έννοιαζε με τη λεμονιά που υπήρχε στο σπίτι της κοπέλας που γνωρίζουμε. Ήταν το πιο μακρινό δέντρο στο σπίτι, το οποίο συρρίθως το αφήνανε απόπιστο, γιατί ήταν το πιο μακρινό δέντρο και δεν έβγαζε λεμόνια. Έτσι λοιπόν, λεμονιά παρομοιάζεται αυτός ο χαρακτήρας με τη λεμονιά, αισθάνεται έτσι απομονωμένη και αποκομμένη από το οικογενειακό της περιβάλλον, εφόσον ζει σε μία άλλη χώρα, πολύ μακριά από τους δικούς της, και ταυτίζεται με αυτό το δέντρο.
Και είναι θεαπότιστη από τη ζωή, αυτό να τη δίνει την ενέργεια, να ανθίσει, και δεν βγάζει και λεμόνια. Αυτή τη λεμονστήγνη, δηλαδή που τη γνωρίζουμε στο έργο, δεν βγάζει λεμόνια και αυτό είναι και κάτι το οποίο προσωπικά της κοστίζει. Η παράσταση είναι βασισμένη απάνω στην εμπειρία σου με τη μητέρα σου που έφυγε στο εξωτερικό.
Είναι καθαρά η ιστορία της μητέρας μου, δεν είναι μία δική μου προσωπική, είναι δική της εμπειρία που έφυγε τη δεκαετία του εδωμήντα από την Ελλάδα και πήγε στη Σαουδική Εραδία, μόλις παντρέφτηκε με τον πατέρα μου για να ξεκινήσουν εκεί τη ζωή τους. Είναι μια φάση και στιγμή της ζωής της μητέρας μου Της οποίας δεν είχα τη δυνατότητα εκ των πραγμάτων να τη γνωρίσω Σε μια ηλικία που είναι μια νέα αποπέλα Εμείς όταν γνωρίζουμε τους γονείς μας πια είναι μεγάλη Είναι μεγάλη για μας Και νομίζω ότι η αφορμή για μένα Γνωρίζοντας ότι υπήρχαν αυτές οι κασέτες Ήταν να μπορέσω να γνωρίσω αυτό το κορίτσι Που αργότερα έγινε η μητέρα μου σε μια φάση της ζωής της που μέχρι τότε δεν είχα τη δυνατότητα να τη γνωρίσω.
Θα μιλήσουμε για τις κασέτες. Το Sally Rybett ήταν εντελώς διαφορετικό αυτή την εποχή από το πιο προχωρημένο που παρεσάνει και είναι τώρα. Φαντάζομαι μια νέα κοπέλα θα έλεγε όντως πολύ απομονωμένη σε μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα. Ήταν πάρα πολύ δύσκολα και νομίζω ειδικά για τη μητέρα μου γιατί ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν πολύ εξωστριφής, κοινωνικός, με παρέες και φίλους με γκλέντια και χαρές στην Αθήνα και πηγαίνοντας εκεί πέρα το ότι απομακρύνθηκε από τους δικούς της από το περιβάλλον της ο κόσμος όντως εκεί σε σχέση με τις γυναίκες ήταν πολύ διαφορετικός ήταν πολύ περιορισμένες και απομονωμένες και ειδικά ενώ ήταν από μια άλλη κουλτούρα δεν μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα μόνη της και πολλά πράγματα από αυτά που μπορούσε να κάνει στην Ελλάδα εκεί ήταν απακορυφμένα.
Δεν μπορούσε να κυκλοφορεί μόνη της παραδείγματος χάρη. Δεν ήταν εύφολο αυτό. Τι ηλικία είχε? Ήταν late twenties, αρχές τριάντα. Ναι, ήταν. Και μια εντελώς διαφορετική ζωή και κουλτούρα από τι θα είχε ζήσει από την Ελλάδα να πας σε αυτήν την απομόνωση και αυστηρότητα που ζουν κάτω από αυτές τις ζεντήτες. Πώς επικοινωνούσες με τους δικούς σου, γιατί εκεί μπαίνουμε στο θέμα της ταινίας.
Ναι, τις αρθέτες των κασετών. Τότε λοιπόν υπήρχαν τα ταχυδρομεία. Αυτό ήταν το βασικό μέσο που μπορούσες να κάνεις ανταλλαγή γράμματα, αλλά η μητέρα μου έγραφε κασέτες, μανιτοφωνούσε κασέτες. Ήταν σαν να έκανε πρόγραμμα ραδιοφωνικής εκποπής, έλεγε τα νέα της τις κασέτες, απευθυνόμενοι στην οικογένειά της σε κάθε έναν ξεφοριστά τους αφιέρωνε τραγούδια και από εκεί και πέραδαν εκείνοι λάμβωναν τις κασέτες, προφανώς τις φύλαξαν και γι' αυτό έχουν αντέξει και αυλυπάξει τόσα χρόνια μετά εκείνοι σε έστεναν πίσω γράμματα και σε έστεναν περιοδικά πολλές φορές τις στέλνουν και εγγλικά κάποιες από αυτές δεν φταράνε ποτέ η δραχυδρομή ήταν σε μια άλλη κατάσταση τότε και με αυτόν τον τρόπο αντελάζαμε τα νέα πούς.
Και αυτές τις κασέτες όταν τις παραδώσαμε σε σένα, εσύ την είχες διέσει τη μάνα σου φυσικά, σαν τη μητέρα σου. Πώς έλειωθες να μάθεις για τη μητέρα που δεν ήξερες, σαν κοπέλα και τις εμπειρίες που έζησε σε μια ξένη χώρα. Μπορούσες να συνδέσεις, να κάνεις ένας ενδιασμός με την κοπέλα και η γυναίκα μετά που έγινε η μητέδα σου ναι νομίζω ότι αυτό ήταν το ωραίο και το ευεργετικό κομμάτι για μένα ότι ήταν σαν να μπορούσα να συμπληρώσω κάποιο κομμάτι πάζλ που μου λείπανε αυτά τα κομμάτια αυτό μπορούσα να κάνω αλλά δεν έγινε κατευθείαν ήταν μια διαδικασία που πήρε καιρό να εμβαθύνεις λίγο σε όλο αυτό που ζούσε δηλαδή άκουγα τις κασέτες Τις άκουσα σε μια πρώτη φάση και ακούς, είναι η πρώτη ανάγνωση, ακούς τι λένε τα λόγια.
Στη δεύτερη ανάγνωση ακούς κι άλλα πράγματα, τι γίνεται από πίσω, τι συνδένει κάτω από τα λόγια. Σε μια τρίτη ανάγνωση υπάρχει κι άλλο πράγμα, κάθε φορά ανακαλύπτεις και κάτι καινούριο. Οπότε έτσι σιγά σιγά, με τον καιρό, μπορούσε κάπως να συμπληρωθεί αυτό το κομμάτι του πάζλι. ποιο ήταν η γυναίκα που εγώ γνώρισα, από πού προερχόταν, πώς ήταν το κορίτσι εκείνο.
Που θα μπορούσα να είμαι και εγώ. Δηλαδή οι προσλαμπάρουσες που έχουμε κυρίως εμείς, οι γυναίκες και οι άντρες, αλλά μιλάω τώρα για εμάς γιατί το θέμα είναι η λεμονιά μας, έχει να κάνει με τα πρότυπα που βλέπουμε μπροστά μας, τη μητέρα μας, αλλά την γνωρίζουμε σε μία ηλικία, των εμείς είμαστε 20. Δεν ξέρουμε πώς ήταν εκείνη.
Εγώ λοιπόν είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω κάπως μέσα από τις κασέτες Αυτό είναι από μία άποψη, μία ευλογία που είχες αυτές Γιατί τώρα εγώ να μπορώ να καταλάβω τη μητέρα μου σε αυτή την γλυκιά Δεν υπάρχει στοιχείο να μάθω τα περικά της χρόνια όταν έχασε τον πατέρα της, όταν ήταν μόνη της Όλα αυτά τα συναισθήματα και να ακούω τη φωνή της Και τώρα βέβαια και η μαμά μου έχει και άνοια, δεν μπορώ ούτε να τη ρωτήσω για αυτά.
Μένω με την ιδέα πώς ήταν τη ζωή της μαμάς και αυτά που πέρασε στα νέα της χρόνια, πώς βιοιάσανε να γίνει η γυναίκα που έγινε. και λίγα από αυτά να πω λίγο εγώ πώς το βλέπω. Η μαμά μου δύσκολα, ενώ αγαπούσε πάρα πολύ, δεν ήταν άνθρωπο που μπορεί να κάνει ερωτήσεις ψυχολογικές ή συναισθηματικές. Γιατί καταλαβαίνω από τα παιδικά της χρονινέτα είχε στηριτεί αυτά από τη δική της οικογένεια.
Και αυτοί που είμαστε μικρές, μετά μεγαλώνουμε κάτω από αυτές τις συνθήκες που ζήσαμε στα δέκα χρόνια. Αυτό το έζησες κι εσύ ακούγοντας τις ταινίες της μαμάς σου, μετά με τη γυναίκα που έγινε και επηρεάστηκε από την εμπειρία η μανά σου. Νομίζω ότι η μητέρα μου έζησε σε μία εποχή και σε μία περίοδο που αρχίσανε λίγο κάπως να αλλάζουν τα πράγματα για τις γυναίκες Δηλαδή κάπως αρχίσανε να γίνονται λίγο πιο ανεξάρτητες το κομμάτι του γάμου διαζύγιο ενώ δεν υπήρχε στο τραπέζι Ήταν η εποχή που άρχισε να πέτρει στο τραπέζι, δηλαδή οι γυναίκες πια δεν θα μπορούσανε, δεν αντεχόντουσαν πράγματα που οι παλιότερες, οι μανάδες ανασταστικά ανεχόντουσαν Φωτώσαν.
Οπότε έβλεπα σιγά σιγά αυτή τη διαφορά. Επίσης στις κασέτες να πω και αυτό που μου έχει κάνει πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση στην αρχή. Ήταν η απόσταση που υπήρχε στον τρόπο που μιλούσε στους γονείς της. Νομίζω ότι ωριακά πρέπει να μιλούσε στον πληθυντικό, στον πατέρα της. Σε έναν πατέρα με τον οποίο μεγάλωσε μαζί. Δεν μπορεί να του χωρέσει το δικό μου το μυαλό πώς μπορεί να μιλάς στους γονείς σου στον πληθυντικό.
Υπάρχει μια απόσταση Ποβερή Και αυτό είναι κάτι λοιπόν που μου είχε κάνει εντύπωση Όπως και αυτό το κομμάτι του σεβασμού Πρέπει να σέβεσαι τον άλλον Και άρα του μιλάς στον πληθυντικό Φαινόταν όλο πάρα πολύ περίεργο Εγώ μεγάλωσα με το ότι Ο σεβασμός κερδίζεται Δεν είναι κάτι που το έχει ο άλλος αυτό Μα δάρομα επειδή είναι μεγαλύτερος Δηλαδή πια δεν λέει κάτι Το αξίζει, ναι Λοιπόν νομίζω ότι εκείνη ήταν Και σε αυτό το μεταβατικό στάδιο που οι γυναίκες αρχίσαν σιγά σιγά να σκέφτονται λίγο διαφορετικά.
Επομένως εγώ είμαι ένα παιδί που αγαπήθηκε πολύ, πήρε αγάπη, την είδα την αγάπη, την ένιωσα, την άκουσα, όλα αυτά. Και εκείνη το ίδιο αλλά με έναν άλλο λίγο πιο απόσταση, με έτρο. Ναι, ήταν αυτή η απόσταση με το σεβασμό γιατί μου κάνει εντύπωση όταν πάω στην Ελλάδα και γνωρίζω γυναίκες στην ηλικία μου και πιο νέες και ακόμα μιλάνε στον πληθυντικό στους γονείς τους.
Και μου κάνει μεγάλη εντύπωση αυτό. Και νομίζω στα παλιά χρόνια ήταν το νορμάλ πιο πολύ. Πρέπει να σέβεσαι την ηττέρους και τον πατέρα σου και η ανάγνωση ήταν ότι οφείλεις να μιλάς στον πληθυντικό. Εγώ πρόλαβα τη μαμά μου να μιλάει στον παππού της στον πληθυντικό που θα μου πεις, εντάξει ήταν παππούς, ήταν ακόμα πιο μεγάλος.
Ναι, αλλά βλέπω και το γιό μου τώρα πως μεγαλώνει για το τύπος μεγάλων και με τον παππού του και η σχέση είναι τέτοια, έχει τέτοια δυναμική, τέτοια αγάπη. Δεν μπορεί να του μιλήσεις αν είναι ένας ξένος. Αυτό είναι αυτό που λες σαν ξένος γιατί όταν μιλάς σε κάποιον στον πληθυντικό του κρατάς μια απόσταση. Η απόσταση είναι η λέξη κλειδής όλο αυτό το έργο με τη λεμονιά.
Και αυτός είναι ένας λόγος ακόμα, ναι. You need people you can trust. Helco Consulting provides strategic partnerships, clear methods and services with a strong presence in Greece. Helco Consulting. Your trusted consultants in Greece. When legal matters affect your business or life, you need guidance you can trust. Natasha Karamihou provides expert legal advice, protecting your interests and navigating every challenge.
Νατάσσα Καραμίγου Your trusted legal voice in Greece Μπορείς να μεράσεις μαζί μας λίγα πράγματα από τις ταινίσεις και τις κασέτες που σου κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση και σε αγκίξανε. Αυτό το κομμάτι στο πώς μίλαγε ήταν ένα κομμάτι που με σώκαρε. Ένα άλλο κομμάτι που επίσης μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση ήταν το ηχόχρωμα της γονής της.
Εγώ γνώρισα μία γυναίκα η οποία ήταν δυναμική, κατάφερε να μεγαλώσει δύο παιδιά μόνη της, ενώ χωρίσανε όταν εγώ και ο αδερφός μου ήμασταν πάρα πολύ μικροί και αυτό δεν ήταν εύκολο για εκείνη την εποχή. Λοιπόν, εκείνη το κατάφερε. Είχε έναν δυναμισμό, είχε αυτή την εξωστρέφεια που είπα και πριν. Ωστόσο στις κασέτες ήταν σαν να άκουγα ένα ευαίσθητο πουλάκι.
Ο τρόπος που έβγαινε η φωνή από το στόμα, ο τρόπος που μιλούσε. Ήταν σε μεγάλη αντίφαση με τον άνθρωπο που είχα γνωρίσει. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη εντύπωση που έγινε ακούγοντας τις κασέτες. Και αυτό ήταν το κομμάτι του πάζελ που είδα και πριν ότι ήθελε να συμπληρώσω. Και νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για τη μνήμη της μητέρας σου, γιατί την έχεις χάσει πολλά χρόνια τώρα, να σχηματίσεις το καλλιτεχνικό σου απάνω σε μια θεατρική παράσταση που η έμπνευση είναι η μητέρα σου και αυτό που έμαθες από τις ταινίες που ο Χαουτζικατσέρ.
Είναι συγκινητικό. Όντως, εγώ από το σκέψινι νιώθω μεγάλη συγκινήση. Και φαντάζομαι όλοι, γιατί έχουν γεμίσει και οι δύο παραστάσεις, θα συγκινητούν όλοι. Όχι μόνο για τη δική σου εμπειρία, της μαμάς σου την εμπειρία, αλλά σαν ανθρώποι της Διασποράς, όλοι θα σκεφτούμε όταν αφήσαμε δικούς μας πίσω αυτή την απόσταση που είχαμε πόσο θέλαμε πολύ να ενωθούμε πάλι με τους δικούς μας Εγώ εδώ πολλοί από εμάς μεγάλωσαμε χωρίς γιαγιά και παππού μιλάγαμε κι εμείς με παχνητόφωνο πιο εύκολο από να παίρνεις τηλέφωνο και να λες μα ακούς παππούς εδώ ήταν διαφορετικός Κοστίζανε και τα τηλέφωνα Κοστίζανε όλα όλα Παραστασία που ειδικοί μου δεν είχαν αλλά ακόμα και να είχες κάνει λεφτά, όχι αστεία Αυτή η παράσταση για μας στην παρικία εδώ στην Αυστραλία και ελπίζω να πεκτεί σε πολλά κράτη γιατί είναι μια ιστορία που αγγίζει όλο τον κόσμο.
Όχι μόνο Έλληνες, όσοι αφήσανε το τόπο τους ζούσανε μακριμένοι από την οικογένεια, από το δικό τους τόπο. όταν έφτιαξε ο καθένας να δει τη λεμονιά που θα παιχτεί τώρα πρόσφατα θα θεί και θα λιώθει κάτι από τη δική του τη ζωή μέσα από αυτή την παράσταση ανυπομονούμε να την δούμε και να δούμε και σένα στη σκηνή, είναι μονόλογος πόσο δύσκολο είναι να παίξεις ένα μονόλογο μου φαινόταν απίστευτα δύσκολο δεν είναι κάτι που είχα ξανακάνει και στην αρχή δυσκολεύτηκα πολύ.
Δυσκολεύτηκα πολύ και στο να μπορέσω να το κάνω αυτό σαν έργο, να το υλοποιήσω, να το φέρω εις πέρας. Ωστόσο δεν μπορώ να μην αναφέρω μία πολύ καλή φίλη και συνάδερκο η οποία με βοήθησε πάρα πολύ ειδικά την πρώτη χρονιά να σκηνοθετήσω τη λεμονιά τιμένη την Κωνσταντινίδου όπου τη δεύτερη χρονιά, γιατί πέφτηκε δύο χρόνια στην Αθήνα, το σκηνοθετήσαμε μαζί τη λεμονιά.
Ήταν ένα πάρα πολύ δύσκολο task, το οποίο όμως πήρε καιρό για να έρθει να νιώσω κι εγώ καλά μέσα σε αυτό το περιβάλλον αυτής της μία ώρας και είκοσι λεπτών. Να νιώσω αυτή την άνεση, ότι αυτό είναι το σπίτι μου, το σκηνικό είναι το σπίτι μου, αλλά είναι πολύ χαρμένοι. Γι' αυτό όλο το ταξί που έκανα και τη διαδρομή. Δύσκολο, αλλά όχι εκατόρθωτο.
Και να πω ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορούσα να σκεφτώ και να φανταστώ ότι αυτό το έργο θα με έφερνε στην άλλη άκρη που κόσμη να παίξω την παράσταση που ζουσίστηκα τη μητέρα μου. Δεν το περίμενα ποτέ. Και θέλω να πω ιδιαίτερα ευχαριστώ στο γενικό πρόξυμο τον κυρίο Γιώργος Κεμπέρη που είχε την πρωτοβολία να σας καλέσει για να μεραστείτε αυτή την ιστορία μαζί μας εδώ στην Αστραλία.
του βάζω το καπέρο γενικά γιατί έχει βάλει ένα πολύ ωραίο πρόγραμμα για να γιορτάσουμε τα 100 χρόνια το προξενείο στην Αστραλία και ένα από τα πιο σημαντικά θα είναι η λεμονιά. Να μιλήσουμε λίγο τώρα για τη καλλιτεχνική στην Ελλάδα το θέατρο είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κουλτούρας γιατί εμείς το ανακαλύψαμε το θέατρο πέσεις θέατρο και πέσεις βέβαια και σε τηλεορθή Πες μας λίγο από τα θέατρα που έχεις παίξει και ποιες πανουσίες είχες.
Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα από τη τηλεόραση. Κάπως λίγο ανάποδα τα έκανα τα πράγματα. Η πρώτη μου δουλειά ήταν στην τηλεόραση, στην ώρα την καλή. Ήμουν μικρό κορίτσι, ακόμα δεν ήξερα τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Μετά τον πρώτο χρόνο μπήκα στη δραματική σχολή. Η σειρά την κράτησε τρία χρόνια, ήταν μια πολύ καλή σειρά.
Αμέσως μετά ήμουνα στους λατρεμένους μου γείτονες, επίσης μια σειρά που αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο. Τελειώνω και τη δραματική σχολή και μεταξύ μπαίνει και στη ζωή μου το θέατρο. Έκανα πολλές καλές και σημαντικές δουλειές στο θέατρο, έχω παίξει στο παιδικό του εκλήπου, έχω κάνει αργότερα με τους Μπατράχους, σε σκηνοθεσία την Γιάννου Κακλέ, έχω κάνει αρκετές παραστάσεις και τώρα δεν θα τις πω όλες, Δεν τη θυμάμαι και Λαβαστής στην πνικονή με τον Δημήτρη Τον Περατσιά Που επίσης ήταν ένα έργο Σταθμός για μένα Ήταν μια εντεσκευή από το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα Το λιπροξενήτρα Από εκεί γνώρισα και το σύζυγό μου Το Γιάννηλο Σαρακατσάνη Γνωριστήκαμε σε αυτή την παράσταση Έχετε συμμετέχει καθόλου μαζί Ή καλλιτεχνικά σε κανένα επίπεδο Καλλιτεχνικά βρεθήκαμε σε αυτή την παράσταση, δεν γνωριζόμασταν, ήμασταν και οι δύο ηθοποιοί που παίξανε εκεί και από εκεί και πέρα, ναι αργότερα, έχουμε συνεργαστεί ακετές φορές.
Κάναμε murder mystery dinners στην Αθήνα. Να πούμε, γουστάω αυτά. Τα ΦΡΙ ήταν διαδραστικές παραστάσεις που παίζανε με τον κόσμο και φέτος κάναμε ένα σοου που ήμασταν επίσης οι δυο μας με τίτλο Τάμπλιντα στη Φόρε και επίσης ήταν διαδραστικό. έπαιζε και ο κόσμος μαζί μας μέσω κάποιων applications. Μπορούσαν και εκείνοι να συνετέχουν, να μας λένε τη νόμη τους, να πατάνε και να κάνουμε παιχνίδια.
Άλλη ενέργεια έχει το θέατρο γιατί είναι βέβαια ζωντανό και επικοινωνείς με το κοινό. Πες μου εσύ πώς νιώθεις όταν πέσεις θέατρο και όταν κάνεις το... Είναι σε διόγευση ασκητικά. Αλλά αυτό που σε ενθουσιάζει πιο πολύ, που σου δίνει τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση Είναι να είσαι ζωντανή πάνω στη σκηνή με θέατρο Ή είπαμε ότι είναι διαφορετικά, αλλά εσένα τίποτε μας Μου αρέσει, αυτό περνάω τώρα, αυτό ζω τώρα, αυτή τη φάση της ζωής μου Το να ανακαλύπτω πώς είναι η Αλεξάνδρα και ο κάθε χαρακτήρας πάνω στη σκηνή Την ώρα που συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν Τα οποία συμβαίνουν μία φορά, πάξει και δεν ξανασυμβαίνουν με τον ίδιο τρόπο.
Η επόμενη παράσταση, παρόλο που θα είναι το ίδιο έργο, το ίδιο σκηνικό, δεν μπορεί να είναι για κάθε παράσταση διαφορετική. Αυτό λοιπόν το συνέστημα έχει αρχίσει να μου άρεσει πάρα πολύ. Περνάω πολύ ωραία με αυτό. Πιο παλιά με άγχωνε λίγο, δεν σου κρύβω. Περνάω πάρα πολύ ωραία με αυτό τώρα. Η τηλεόραση είναι κάτι διαφορετικό.
με την πηλαιόραση έχεις τη δυνατότητα να διορθώσεις τα λάθη σου. Οπότε το αποτέλεσμα να είναι πιο φροντισμένο και προσερμένο. Στο θέατρο μπορεί να τσαλακωθεί κιόλας. Μπορεί και... Μα, δεν θα τσαλακωθεί. Εντσιό βέβαια θα τσαλακωθεί. Όταν τσαλακώνεται, το θέμα είναι μόνο εσύ θα το καταλάβεις. Γιατί εμείς που δεν ξέρουμε την ιστορία, θα ζήσουμε αυτό που μας δείχνεις από τον εαυτό σου, τη ζωή σου.
θα δεις κόσμο που θα συγκινηθούν αυτό είναι φυσικό και νομίζω αυτό είναι το καλό του θεάτου που ξέρεις ότι αυτό που το μήνυμα που θέλω να δώσω το βρίσκεις μπροστά σου ή είναι κομμωδία και γελάει ο κόσμος ή είναι κάτι δραματικό και συγκινιέται ο κόσμος και έχεις αυτή την αυτόματη που πήγαινε ο Λέας Κυράτης ναι θέατα στην Ελλάδα είναι άπειρα όταν έρχομαι εγώ στην Ελλάδα και εμείς γενικά από τη Λιασκόρα μπορούμε να δούμε καινούρια παράσταση κάθε βάδη.
Υπάρχουν και δέσποι παραστάσεις που γίνονται δικά μας στο χειμώνα και το καλοκαίι φυσικά αλλά μέσα στο χειμώνα είναι αρκετές οι παραστάσεις που γίνονται τα τελευταία χρόνια και αυτό είναι θετικό. Υπάρχουν παραστάσεις για όλα τα γούστα. Ναι. Θες κομικό, θέλεις δραματικό, θέλεις κάτι πιο εναλλακτικό θέλεις κάποιο σόου. Είναι εκεί έξω.
Και μας αρέσει όταν βλέπουμε μια αγαπημένη σειρά και μετά οι αγαπημένοι ηθοποί τους βλέπεις όλους και παίζουν θεατρικές παραστάσεις και λες «Α, να τους μπροστά μου ή να την μπροστά μου» και είναι για μας μια άλλη ευχαρίστηση επειδή μένουμε τόσο μακριά και όλα τα βλέπουμε από την οθόνη. όταν πάμε Ελλάδα νιώθουμε ότι αχ νόχο τον εαυτό μου ήρθα στη σπίθη και τώρα θέλω να ζήσω αυτά που βλέπω από μακριά αυτή είναι η διαφορά με το θέατρο ότι ο θεατής είναι παρόν σε αυτό που συμβαίνει πάμε στη σκηνή γίνεται κομμάτι αυτό του πράγματος είτε είναι είπαμε κομμωδί είτε είναι κάτι πιο δραματικό ενώ η τηλεόραση έχει μία απόσταση και όταν λοιπόν πας στο θέατρο Είναι αυτό. Είσαι συνένοχος σε ό,τι συμβαίνει πάνω στη σκηνή.
Για το μέλλον της Αλεξάνδρας, τι έχουμε να δούμε προς τα δάσκαλα. Για το άμεσο μέλλον θα πω. Όταν θα γύρισω από την Αυστραλία στην Ελλάδα, με περιμένει μια μικρή περιοδία με την παράσταση «Ο τέλειος κόνος», που ήδη παίζαμε τη χρονιά που μας πέρασε στο θέατρο Ελιάρτ, η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχιστεί και του χρόνου.
Αυτό προς το παρόν. Είμαι πάρα πολύ ανοιχτή και ελεύθερη στο τι θα φέρει το μέλλον Δεν μ' αρέσει να κάνω έτσι ποτέ Μ' αρέσει να κάνω σχέδια, παραμυθιάζομαι Αλλά δεν είμαι μονική με αυτά σε περίπτωση που δεν γίνω Οπότε υπάρχει και αυτή η ελαστικότητα, αυτό το flexibility ας πούμε Αυτό, από ότι είμαι ανοιχτή στο τι θα φέρει το μέλλον Ας πούμε αυτό το ταξίδι ήταν κάτι υπέροχο, σοκαριστικά υπέροχο πράγμα Που δεν πίστευα ότι θα γίνει Είσαι πολύ φρέσκια, ήρθες προχθές.
Οι πρώτες εντυπώσεις για το Σίδνη. Ακόμα δεν ξέρω αν μπορώ να καίσω το στόμα μου. Το όδος είναι ανοιχτό, είναι ένα «ουάου» όλο. Και δεν έχω προλάβει να δω και κάτι φοβερό. Η μυθιστηρία που βλέπω με το που ξυπνάω είναι σαν να έφωτχει η καθέ. Είναι ωραία. Να πούμε λίγο και για το κωμικό που θα κάνει ο σύζυγός. Τα τρεις ελληνικές κομικές θα είναι ο Γιάννης Σαρακατσάνης, η Κατερίνα Ιβρανά και η Φέλη Μεγγ, η οποία έρχεται από την Ελλάδα.
Και θα είναι από την αντίπερα όχθη, από τους Αυστραλούς, ο Άντων Λοκάσιου, που τον έχουμε εδώ δύο φορές. George Mulos και η Καρίσα Αυτό θα είναι και αυτό κάτι πολύ ενδιαφέρον να δούμε η κωμωδία είναι μπάσοδο, είναι μια μάχη από κωμικούς Αυστραλίας και Ελλάδος και να δούμε πως γίνεται αυτή η συνταγή πως ενώνονται αυτά το ποιο είναι η επέμπεση υπάρχουν κενά Υπάρχουν περισσότερα πράγματα που ενώνουν παρά να χωρίζουν Πάλι καλή πρωτοβουλία του κυρίου Σκέμπερις Αυτό φυσικά Για να δούμε οι διαφορές Σίγουρα όλοι θα το δούμε και αυτό Και αυτές οι παραστάσεις έχουν κλείσει Υπάρχει ποικιλία πάντως, έτσι Σας έχουμε και κωμωδίες, σας έχω εκπληρώματα Όχι, όχι, όχι Δεν θα έχουμε λίπο που την Ελλάδα γιατί στην Ελλάδα έχουμε άπειρη ποικιλία και αυτό μας το φέρατε εδώ για να το ζήσουμε κι εμείς λίγο μαζί σας.
Φαίνομαι ότι ευχαριστώ από καρδιάς. Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσο και εσύ για αυτήν την ευκαιρία να συνομιλήσουμε παρέα. Εμείς το καλλιτεχνικό, προπαντός εδώ στο Greek Policy το στηρίζουμε πάρα πολύ γιατί είναι ένα σημαντικό κομμάτι όχι μόνο της κουλτούρας μας αλλά όταν μιλάνε για γλώσσα Λέμε ότι δεν χρειάζεται Τα ελληνικά τα μαθαίνεις Ή βλέπεις τηλεόραση ή ακούς θέατρο Ή βλέπεις Οτιδήποτε, ακούς μουσική Όλα αυτά μπαίνουν Μες στο πνεύμα και ακούς τη γλώσσα Και συνεχίζει Και είναι τόσο σημαντικό Να στηρίζουμε τα θέατρα Και εδώ στην Αυστραλία Μουσική, όλα Ένα κομμάτι από αυτό που είμαστε εμείς Και να τα ζουν Και οι επόμενες γενιές Είναι πολύ συγκινητικό, το βλέπω και με την ανταπόκριση του κόσμου και για την παράσταση της Λεμονιάς και για το Battle of the Peaks.
Τη βλέπω την ανταπόκριση των Ελλήνων εδώ της Διασποράς και ευχαριστούμε πολύ. Είναι ένα παράδειγμα εγώ, το οποίο είπαμε ότι θα κάνουμε το podcast στα ελληνικά. Όλα αυτά για μένα έχουν εμβελτιωθεί τα ελληνικά μου από το θέατρο, από ραδιόφωνο. να μιλάμε την γλώσσα, να την ακούμε, να την διαβάζουμε και αυτό θα το συνεχίσουμε.
Και όταν έχουμε εξαιρετικούς ανθρώπους, σαν και εσάς, τον άντρα σας, να εγχώσαστε και να μας το μεράζετε μαζί μας. Αυτό θα μας πλούτεινει και εμάς. Και τη δική μας ζήτησή μας και μεγάλη μας χαρά. Καλή την Υγεία. Καλή την Υγεία. Πάρα πολύ χρήστη. Και ελπίζω να συνεχίσουμε και να μας φέρετε κι άλλη πανάσταση. Αμήν, να είσαι καλά.
Επίσης, είχαμε έναν εξαιρετικό podcast με την Αλεξάνδρα Ούστα, έναν πατριαστή από την Ελλάδα που είναι εδώ να παραδοσιάσει το μονόλογό της «Λεμονιά». Είναι μια πραγματική ιστορία, βασική σε αυτοκτονικές ταινίες της μητέρας της, όταν ήταν μικρή γυναίκα που ζούσε στην Σαουδιαραβία, και πώς θα επικοινωνήσει την οικογένεια της με αυτά τα κασέτα.
Έτσι, ετοιμάστε για μια πολύ αίσθητη πηγή, παρακολουθώντας τον Αλεξάνδρα να παρουσιάζει αυτό στο στάδιο. Ευχαριστώ που μας συνδέσετε σε άλλο επεισόδιο του Greek Odyssey. Αυτή η πόδικα σας έδινε από... Νατάσσα Καραμιχό, η εμπιστευμένη λογική φωνή στην Ελλάδα για όλες τις λογικές ασκήσεις. Και Helco Consulting, εμπιστευμένη υπηρεσία για όλες τις επιχειρήσεις και εμπιστοσύνες στην Ελλάδα.
Είμαι η Κριστίν Σταυρόπολης. Κι εγώ ο Νίκος Σαμίδης. Κι αυτό είναι το Greek Podcast. Το podcast της ομογένειας. Γιατί μπορεί να φύγαμε από την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα δεν έφυγε ποτέ από εμάς.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα