Skip to content
PodBase
S1EP20 – Αναστοχασμός και Επίλογος.

S1EP20 – Αναστοχασμός και Επίλογος.

The Mediation Table
Ιούλιος 30, 2026 00:37:37 Σεζόν 1 Επεισόδιο 20
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Στο τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν του podcast οι ομιλητές κλείνουν τον κύκλο, όπως ξεκίνησαν, με συγκίνηση, μοίρασμα ιστοριών και βιωμάτων αλλά και λίγα στατιστικά, αγαπημένες και μη στιγμές από την προετοιμασία και τις ηχογραφήσεις των επεισοδίων, αθέατες στιγμές από το τραπέζι της διαμεσολάβησης. Τί συναισθήματα και ποιές σκέψεις προκαλεί η διαμεσολαβητική επικαιρότητα; Οι ομιλητές συζητούν ελεύθερα για τη διαμεσολάβηση, για το πνεύμα και την ουσία της, κλείνοντας το επεισόδιο με την προσωπική τους ματιά.

Είναι το podcast “The Mediation Table” με την Αρετή Περδικομάτη, τη Φιλιώ Κωνσταντινίδη, τον Φοίβο Ξενάκη.

Email: [email protected]

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Γεια σας! Γεια σας! Γεια σας! Και γεια σας! Και γεια σας! Λοιπόν, μόλις ξεκινάει το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν του podcast μας, The Mediation Table, ας πούμε εξ αρχής ότι δεν θα έχουμε καμία αυστηρή δομή σήμερα. Εννέα. Θα είναι λίγο πιο ελεύθερη η συζήτηση και είμαστε μόνοι μας σήμερα. Εμείς και η Σοφία. Εντυχή.

Ναι. Η χωλήτριά μας. Λοιπόν, σκεφτόμουν να κάνουμε ένα γενικό σχόλιο. Για πείτε. Για το podcast, έτσι, γενικά, σαν εγκύρημα, ήταν κάτι που νομίζω ξεκίνησε με μεγάλη όρεξη, πολύ μεγάλη όρεξη. Και πιστεύω, θέλω να ελπίζω βασικά, ότι βγήκε στο κοινό αυτό. Ωραία. Νομίζω. Εγώ δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. Είμαι πολύ συναισθηματική γενικά σε αυτά τα πράγματα, οπότε θα μιλήσω πολύ και δεν θέλω.

Για το podcast, εντάξει. Πολύ πολύ με την καλή έννοια ξένη εμπειρία για μένα, πρωτόγνωρη πολύ ιδιαίτερη πολύ όμορφη δεν ξέρω, ξεκινάω ήδη πολύ συστηματικά, εντάξει σταματάω Όχι, είναι μια χαρά Για μένα προφανώς αυτό που έχει σημασία είναι να θυμόμαστε ότι το κάνουμε πρώτη φορά και οι τρεις, όλο αυτό, το ξεκινήσαμε και επειδή είναι το δεδομένο μας αυτό, προφανώς έχει επηρεάσει όλα μας τα επεισόδια, τον τρόπο που δουλέψαμε την ποιότητα των ιδεών που είχαμε τις σκέψεις που πειραστήκαμε με το κοινό και ακόμα και το πώς υπάρχουν στον αέρα αυτά τα επεισόδια.

Είχαμε να παλέψουμε και το έμφυτο εντός εισαγωγικών εγγενές μειονέκτημα του podcast για τη διαμεσολάβηση ότι είναι η έλλειψη γενικής γνώσης για το θεσμό από το ευρύ κοινό που σήμαινε πάντα στο δικό μου μυαλό ότι για να ακούει αποτελεσματικά κάποιος τα επεισόδια μας ως ακροατής θα έπρεπε πάντα να έχει ακούσει σίγουρα το πρώτο και το δεύτερο.

Αλλιώς πάντα θα έλειπε η βασική πληροφορία. Και ομολογώ ότι όλη τη σεζόν δεν μπόρεσα να βρω εγώ έναν καλό αποτελεσματικό τρόπο να το καλύψουμε αυτό. Δηλαδή σκεφτόμουν τι να κάναμε. Σε κάθε επεισόδιο να μπορούσαμε να επαναλαμβάνουμε με κάποιον τρόπο στην αρχή την ίδια μεσολάβηση. Στα προηγούμενα επεισόδια. Στο Netflix. Δεν ξέρω, δεν μου κολλούσε όλο αυτό.

και θα σταθώ σίγουρα στο πόσο προετοιμαζόμασταν και πώς προετοιμαζόμασταν ήταν ειδικά στην αρχή στα πρώτα επεισόδια πάρα πολύ δημιουργικό όλο αυτό το κομμάτι που το ξεκινήσαμε παρέα και μας έπαιρνε ώρες, μέρες προετοιμασίας να γράφουμε να παντρεύουμε αυτά που έχουμε να πούμε να τα κοιτάμε, να τα ξανακοιτάμε χρόνος πάρα πολλής μέρες βασικά πάρα πολλές φορές ήταν λίγο σαν τη δικηγορική μας πραγματικότητα κυνηγούσαμε την προθεσμία για το επόμενο επεισόδιο γιατί θέλαμε να το τηρούμε και αυστηρά.

Τον πρώτο καιρό τελείως. Άρα πολύ. Μόνο ένα νομίζω βγάλαμε χωρίς να τηρήσουμε το κάθε δεύτερη πέμπτη. Μόνο μια φορά. Και πολύ βαρύ για μένα στην αρχή ήταν το κομμάτι της ευθύνης. Δηλαδή επειδή κάνουμε κάτι για ένα θεσμό που δεν το ξέρει καλά ο κόσμος ακόμα και οι ίδιοι επαγγελματίες δημοσιολαβητές, επειδή είναι κάτι που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια εντατικά στην Ελλάδα, υπήρχε στο μυαλό μου πάρα πολύ έντονο το κομμάτι του να το κάνουμε καλά αυτό που μπορούμε να κάνουμε, όσο καλύτερα γίνεται, γιατί ακριβώς είμαστε εντός αγωγικών από τους πρώτους που τολμούν να κάνουν κάτι τέτοιο, όχι οι πρώτοι φυσικά, έχουν ήδη προηγηθεί διάφορα πράγματα, αλλά το απόλαυσα και όλη τη διαδρομή αυτό σκέφτομαι.

Και βέβαια από αυτά που ακούμε από ανθρώπους που συναντάμε, συναδέλφους και μη συναδέλφους, είναι ότι αρέσει γενικά. Αυτό το πράγμα που έχουμε κάνει με τα κενά του ενδεχομένως, με τα λάθη του, με τις ελλείψεις του πολλές φορές, γενικά είχε ένα πολύ όμορφο αποτύπωμα. Αυτό. Και είμαστε πάρα πολύ ευγνώμονες νομίζω και στη Σοφία εδώ, την ηχολήτριά μας.

Έτσι, δύναμη. Και ο ένας τον άλλο νομίζω αρκετά ευγνώμονες για τη δουλειά που κάναμε. Να μοιραστούμε λοιπόν και λίγα στατιστικά. Τα έλεγξα μόνος μου. Το ελίκιο είναι ότι εγώ δεν τα έχω δει ποτέ αυτά τα στατιστικά. Ήμουν βέβαιος. Εσύ είσαι για το περιεχόμενο εδώ, δεν να σχολείσαι με αυτό. Μέχρι λοιπόν πολύ πρόσφατα ήταν κατά σειρά το πρώτο μας επεισόδιο, πρώτος σε Ακροάσης, το εισαγωγή και συστάσεις.

Αναμενόμενο αυτό. Ναι, που είχε και πολύ συναισθηματική διανομή πέρα από τις πληροφορίες. Από εκεί και πέρα ήταν δεύτερο το επεισόδιο της Ευγενίας Αρίδου Με τίτλο Η διαμοσολάβηση είναι μια αγκαλιά για όλους τους ανθρώπους Το επεισόδιο 6 Η ακύρωση Και πολύ κοντά σε αυτό Και το επεισόδιο με τη Δήμητρα Γαβρίλη Εγώ να σου κάνω κοντροερώτηση Το επεισόδιο 2 που ήταν Το επεισόδιο 2 Δεν εμφανίστηκε πουθενά Είχε εξαφανιστεί από τα στατιστικά Πες σε παρακαλώ γιατί λες αυτό το πράγμα Εγώ θα το έλεγα και πιο κάτω αλλά μιας και πέρασε τώρα είναι από τα αγαπημένα μας επεισόδια εδώ δεν βλέψαμε καθόλου για αυτό το επεισόδιο, κανένα άγχος και δεν πήγε τίποτα χάλια στην ηχογράφηση όχι φυσικά, επειδή έγινε έξι ώρες ήταν το επεισόδιο αγαπημένο επεισόδιο εγώ στις επόμενες ερωτήσεις θα πω αγαπημένο επεισόδιο για το νομικό πλαίσιο αυτό δεν ήταν ωραία, μιας και πήγες εκεί για πείτε λίγο μια αγαπημένη και μια μη αγαπημένη στιγμή της σεζόν αγαπημένη λοιπόν αγαπημένη δική μου

νομίζω ήταν την πρώτη φορά που άκουσα το intro δηλαδή όταν ηχογραφήσαμε την εισαγωγή και βρήκαμε τη μουσικούλα μόλις το άκουσα άρχισα να καταλαβαίνω ότι όλο αυτό που συζητάμε και δουλεύουμε αρχίζει και παίρνει σώμα για μένα νομίζω ότι αγαπημένη στιγμή ήταν το πρώτο επεισόδιο που είχαμε καλεσμένο Ουσιαστικά σαν να πέρασε και σε μια άλλη φιλοσοφία το podcast.

Το επόμενο επεισόδιο με την Ευγενία Σαρίδου ήταν και συναισθηματικό. Νομίζω και για όλους μας ήταν συναισθηματικά φορτισμένο και λόγω της Ευγενίας. Αλλά και όλο αυτό το άγχος ότι έχουμε καλεσμένο, ότι πρέπει να είμαστε... Φεύγει από το ότι εμείς οι τρεις πρέπει να είμαστε εντάξει και πρέπει να είμαστε εντάξει και πέναντας σε έναν τέταρτο άνθρωπο.

νομίζω αυτή ήταν η αγαπημένη στιγμή ωραία προσωπικά ξεχωρίζω τις στιγμές τα πρώτα τρία τέσσερα νομίζω μέχρι και το πέμπτο επεισόδιο που τελειώναμε την ηχογράφηση εδώ στο στούντιο και νιώθαμε ότι έχουμε κάνει καλή δουλειά, ότι έχουμε πάει καλά ότι έχουμε πετύχει αυτό που θέλαμε και ήμασταν χαρούμενοι και οι τρεις και ήμασταν πραγματικά ομάδα, αγκαλιαζόμασταν αχ τι ωραία αυτό πήγε καλά αυτή η ικανοποίηση. Για μένα αυτή η στιγμή, ενιαία λοιπόν αυτές οι στιγμές, που δίναμε στην πραγματικότητα πλαγίως συγχαρητήρια ένα στον άλλο στην ομάδα. Αυτό. Πατ πατ.

Και μία αγαπημένη στιγμή, γιατί εσείς δεν είπατε θα το πούμε. Εντάξει. Εγώ θα πω ότι δεν έχω. Θα πω ότι αγάπησα ό,τι κάναμε, ό,τι έζησα μέχρι σήμερα σε αυτή την πρώτη σεζόν. Δηλαδή και τα καλά και τα κακά. αυτό τόσο απλά συγκεκριμένοι ούτε εγώ έχω δηλαδή θα έλεγα ότι θα έβαζα ας πούμε στις μη αγαπημένες στιγμές που μπορεί έτσι και λόγω άλλων υποχρεώσεων να υπήρχε λίγο ένταση να βγάλουμε το επεισόδιο αλλά τελικά κάπως με ένα μαγικό τρόπο έβγαινε βρίσκαμε την άκρη οπότε ναι το αγκαλιάζω και εγώ θα πω δεν είστε καλοί συνεργάτες γιατί εγώ θα πω μη αγαπημένες στιγμές εγώ την είπα ήδη Για μένα πραγματικά η μόνη έτσι λίγο πιο...

Ναι, η αγαπημένη της μόνη στιγμή ήταν όντως στο δεύτερο επεισόδιο, όπως είπα και πριν. Γιατί είχα τρομακτικό άγχος και θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να μιλήσω με τίποτα φυσικά. Και είχα αυτό το μπέλ εκεί πάνω από το κεφάλι. Πέστα, πιο φυσικά συγκέντρωσες. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ με τίποτα. Αλλά όλο αυτό εντάξει, πολύ γρήγορα στην πορεία το βρήκαμε.

και απλά ήταν φαβερά αγχωτική. Ωραία, να πω λίγο κάτι πάνω σε αυτό. Είμαστε και οι τρεις δικηγόροι. Και είμαστε ενεργοί δικηγόροι, πέρα από διαμεσολαβητές. Το ότι αυτό το επεισόδιο που αφορούσε το νομικό πλαίσιο μας δυσκόλεψε τόσο πολύ δείχνει νομίζω κάτι για το θεσμό. Ότι η διαμεσολάβηση ακόμα και έναν δικηγόρο μπορεί να τον δυσκολέψει τη διαδικασία να εξηγήσει πράγματα που έχουν να κάνουν Είναι δύσκολο.

Ναι, γιατί ουσιαστικά είναι ένας νόμος ο οποίος βασίζεται στην ανθρώπινη επικοινωνία. Ελέγχεται αυτό που λέω, διεποκειμενικά που λέμε, αλλά ταπεινά αυτό σκέφτομαι. Τώρα, για πείτε, ποιο ωφέλιμη πληροφορία της σεζόν. Οφέλιμη πληροφορία της σεζόν. Ό,τι έρχεται. Πείτε, πείτε. Εμένα, από τις πιο ωφέλιμες, βασικά το επεισόδιο γενικότερα, Ίσως επειδή δεν έχω ασχοληθεί βέβαια με αυτό και μου φάνηκε τόσο...

Ήταν η εργασιακή-εργατική. Α, πρόσφατα, το τελευταίο επεισόδιο. Ναι, ναι, ναι. Το πήλαυσα απίστευτα, εντάξει, το είπα και εκείνη την ώρα και μου άρεσε πάρα πολύ γιατί επειδή πραγματικά δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με αυτή τη μετακπαίδευση, αρχικά δεν ήξερα τη διάκριση. Δηλαδή, στην αρχή όταν ήρθαμε σε πρώτη επαφή, οριακά δεν ήμουν σίγουρη για ποιο λόγο λέγεται εργασία και εργατική.

Τέλος πάντων, η Μακρυγορίσου ήταν το πιο ωφέλιμο επεισόδιο για μένα. Γνωστικά, να πω. Εμένα νομίζω ήταν δηλαδή το συνειδητοποιώ τώρα μετά από όλα τα επεισόδια το νόημα της σιωπής, η σημασία της δηλαδή το είδαμε σε διάφορα επεισόδια πώς εφαρμόζεται στη διαμεσολάβηση πώς περνάει σε άλλα παιδιά της ζωής μας οπότε έτσι σαν ομπρέλα το βάζω αυτό Ωραία και για μένα Δήμητρα Γαβριήλ όταν κάποιος σου λέει όχι σου λέει ναι Πω πω αυτό ήταν τέλειο Γιατί ρώτησα ποια ήταν η πιο ωφέλιμη πληροφορία Ισχύ Οπότε το λέω και βιωματικά Μου είπες και ήμουν εκτός θέματος Λοιπόν και αξέχαστο βίωμα Τι έχετε Αξέχαστο βίωμα Λοιπόν ξέρετε τι έχω Εγώ που ήμασταν μαζί εκεί Είχαμε κάποια στιγμή βρεθεί σε ένα κύκλο διαμεσολαβητών και κάτι συζητήσαμε για το podcast και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι, εγώ βασικά συνειδητοποιώ ότι το ξέρει κόσμος που εγώ αυτόν τον κόσμο δεν τον γνωρίζω.

Και ήταν πολύ έτσι... Σε κάναμε διάσημη πριν γίνεις διάσημη. Λοιπόν, ωραία. Αν ξέχασες το βίωμα για μένα, το πόσο υποφέρω ακόμα από την παρουσία που είχα στο ρολπλέι του τρίτου επεισοδίου, το κληρονομικό, που κάνατε τις δύο αδελφές. Για μένα είναι οριακά ταπεινωτική στιγμή, επαγγελματικά, αλλά έπρεπε για τις ανάγκες του επεισοδίου να κάνω και μερικά πράγματα που στην πραγματική διαμεσολάβηση δεν θα τα κάναμε. Αυτό.

Εγώ δεν είχα τώρα στο μυαλό μου κάτι συγκεκριμένο, αλλά πραγματικά το επεισόδιο αυτό, επειδή έχω κάνει ρολπλέις με τη Φιλιώ και στις μετεκπαιδεύσεις και πάντα ήταν αξέχαστο βίωμα και έχουμε κάνει και πραγματικά ήταν όντως από τις πιο ξεχωριστές στιγμές το πρώτο ρόλο και είχε και το άγχος ότι βγαίναμε τελείως από το ρόλο που μιλάμε στο podcast και μπαίνουμε σε έναν ρόλο ηθοποιού εντάξει. Ακριβώς.

Λοιπόν, παρακάτω θέλω να πείτε μια αθέατη ιστορία μάλλον από πίσω από τα μικρόφωνα γιατί δεν είναι βίτκας, δεν μας βλέπει ο κόσμος. Όλο και κάτι θα έχετε. Κλωτσιάς λίγα από κάτω. Εγώ νομίζω ότι μία αθέατη ιστορία είναι το ότι η ιδέα του podcast πρώτη φορά συζητήθηκε με τσίπουρα και με ζεδάκια. Σωστά, ωραία. Το καλοκαίρι του 25.

Ωραία. Εγώ δεν έχω τώρα να πω κάτι. Δεν μου έρχεται. Εγώ έχω κάτι πιο λίγο. Αυτό που είπε η φιλιά είναι νομίζω πολύ πιο κοντά σε αυτό που εννοούσα. αν και εγώ δεν έχω στο μυαλό μου κάτι τέτοιο το πόση ώρα μας παίρνει να ξεκινήσουμε κάθε φορά την ηχογράφηση να πατηθεί το REC ενώ είμαστε έτοιμοι ενώ ξέρουμε τι θα γίνει έχω θέατε ιστορία πόση ώρα μας πήρε να βγάλουμε φωτογραφία και να διαλέξουμε σωστά που το κάναμε Σεπτέμβρη 25 επότε έγινε Σεπτέμβρη Οκτώβριο 5 ώρες πόσο παλαιόμε καλά το θα διαλέξουμε η φωτογράφηση πρέπει να πήρε ένα δύο δυο μισά ώρες τον ερώ ως κάλογο, δεν έχει καμία συμπληρία λέω συνολικά πόσο ήταν η εργατόρυψη συνολικά ένας μήνας ωραία, αν δεν μπούμε για τι είμαστε περήφανοι και για τι δεν είμαστε, δεν την κλείνουμε αυτήν την ενότητα ωραία να τα πούμε μαζί και τα δύο ναι, ρίχτα λοιπόν, εγώ είμαι περήφανη που μείναμε πολύ πιστοί στον προγραμματισμό των επεισοδίων και αυτό που είπες και πριν ότι μία φορά χάσαμε τη ροή και βγάλουμε πιο αργά επεισόδια

αλλά ότι παρά τις δυσκολίες συνεχίζαμε και ήμασταν πολύ πιστοί στο πρόγραμμα. Μη περήφανοι είμαι που ίσως τώρα αυτό είναι και προσωπικό κάποιες φορές λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων μπορεί αυτό να δρούσε με ονεικτικά στην πρόοδηση του podcast δηλαδή το πώς ανεβαίνεις τα social, το πώς γίνεται όλη αυτή η δουλειά που θέλει αρκετό χρόνο και αυτό.

οπότε ναι θα έλεγα ότι γι' αυτό μπορώ να πω ότι είμαι μη περήφανη Εγώ περήφανη είμαι γενικά που βγήκα από τη ζώνη ασφαλείας μου για να το κάνω αυτό γιατί είμαι ένας άνθρωπος πάρα πολύ ισοστρεφής και δεν μου είναι καθόλου εύκολη η επαφή με κοινό, με όλο αυτό οπότε χαίρομαι πάρα πολύ που το έκανα αυτό το βήμα, με μάθε πάρα πολλά μη περήφανη είμαι σίγουρα αρκετά κοντά σε αυτό που λέει η φιλιά για το κομμάτι των τελευταίων επεισοδίων που εντάξει ξέρετε και οι δύο ότι λόγω ανελειμμένων υποχρεώσεων παιδιών όλο το κομμάτι δεν μπόρεσα να συνεισφέρω όσο ήθελα στην προετοιμασία Οκ Πάμε και σε κάτι επίκαιρο Στις 36 παρουσιάστηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ο νέος κώδικας εναλλακτικής επίλης διαφορών Θα έλεγα σε αυτό το τελευταίο επεισόδιο, αν και σίγουρα θα χρειαστεί να ξανασχοληθούμε με αυτό το κομμάτι κάποια στιγμή, και ως επαγγελματίες φυσικά.

Παρουσιάστηκε λοιπόν ο νέος κώδικας εναλλακτικής επίληψης διαφορών στην πολύ αρχική μορφή του. Θα έλεγα ότι αναστάτωση και ανησυχία νιώθω μετάξυν στον αδέλφο που εγώ μίλησα, από αυτή την άτυπη συγκομμέντρηση που έκανε, προκάλεσε. και με πολύ μεγάλες επιφυλάξεις εγώ αισθάνομαι ότι μερικές από τις νέες βασικές ρυθμίσεις κάπως, σε κάμπος ο βαθμό, θα έλεγα ότι συνιστούν αν και ακούγεται βαρύ λίγο αλίωση του DNA του θεσμού. Σήμερα βέβαια που ηχογραφούμε το επεισόδιο δεν έχει βγει ακόμα σε διαβούλευση ο κώδικας, οπότε πολύ ακροθυγός ότι συγκράτησα από την ακρόαση των νέων ρυθμίσεων σε πολύ γενική παρουσίαση Μερικά μελανά σημεία που έχω, ας πούμε, στο μυαλό μου έχουν να κάνουν πρωτίστως με τις βαθμίδες που ακούστηκε ότι θα χωριστούμε οι διαμεσολαβητές, α, β, γ.

Τώρα εγώ δεν ξέρω με τι είδους αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης μπορεί αυτό να το σκέφτηκε κάποιος να μας κατατάξει, δηλαδή σε βαθμίδες. Δεδομένου ότι ζούμε σε μια ενόμη τάξη που όποιος θεωρείται πεπειραμένος συνάδελφος με πολλά έτη διαμεσολάβησης, μέχρι και το νόμο του 19 της διαμεσολάβησης, πραγματικά μπορεί να μην είχε κάνει ούτε μία πλήρη διαμεσολάβηση στην Ελλάδα.

Μετά, βέβαια, όλοι ήμασταν στην ίδια διαμεσολαβητική πραγματικότητα. Εφαρμόσαμε το πλαίσιο του 46-40, που σημαίνει ότι πάνω κάτω όλοι τις ίδιες εμπειρίες αποκομίζουμε αυτά τα χρόνια, όσοι ασχολούμαστε εντατικά ενώ. Βεβαίως, τα ίδια τα στατιστικά που υπάρχουν είναι τόσο ανασφαλή που δεν επιτρέπουν να βγαίνουν αξιόλογα συμπεράσματα νομίζω για το θέμα της εμπειρίας των διαμεσουλαβητών.

Έχω συναδέλφους που είναι 12-13 χρόνια διαμεσουλαβητές και δεν έχουν κάνει ποτέ έκθεση πεπραγμένων στην Κεντρική Επιτροπή Διαμεσουλαβητής για να φαίνεται τι δουλειά έχουν κάνει. Οπότε μου φαίνεται κάπως στρεβλό όπως στρεβλό είναι και το ότι γινόμαστε δικηγόροι παραρίο πάγο για παράδειγμα απλά πληρώνοντας ένα παράβολο κάπως έτσι μου φαίνεται αν μπουν τέτοιου είδους κριτήρια και για το αν θα είμαι αλφαβήτα ή γάμα διαμεσολαβητής.

Τι άλλο, νομίζω ότι... Και δεν ξέρουμε και ακριβώς τι σημαίνει και αυτό. Τι σημαίνει δηλαδή το είμαι αλφαβήτα γάμα διαμεσολαβητής. Δεν έχει φανεί ακόμα το περιεχόμενο ακριβώς και τι δικαιώματα θα έχει ο ένας και τι ο άλλος. υποψιάζομαι ότι θα έχει να κάνει με τις υποθέσεις που θα μπορείς να αναλάβεις όχι τέτοια πράγματα και πάντα έχω στο μυαλό μου εν πάση περιπτώσει ότι μπορεί να είμαι ένας άνθρωπος διαμεσολαβητής στην Ελλάδα που διαπιστέθηκα με τον πρώτο νόμο το 2010 να έχω κάνει από τότε 10 μεταεκπαιδεύσεις λόγω ό,τι θέλεις 50 υποχρεωτικές αρχικές συνεδρίες ό,τι θέλετε να είμαι παντού στα συνέδρια να έχω παρουσία τα πάντα αλλά να μην έχω κάνει τίποτα θα με βάλει στη βαθμίδα α ως διαμεσολαβητή ενώ ένας νέος άνθρωπος που είναι τέσσερα-πέντε χρόνια διαμεσολαβητής μπορεί να ασχολείται μόνο με αυτό και να έχει τη διπλάσια ουσιαστική πύρα από μένα.

Αυτό σκέφτομαι. Και όπως είπε και μια άλλη ψυχή με την οποία μίλησα, συναδελφική ψυχή, πάει να δημιουργηθεί ανταγωνισμός, νομίζω, μεταξύ μας, με κριτήρια αμφίβολα και κάτι σαν να προσπαθεί δηλαδή το Υπουργείο να επιβάλει μια ιεραρχία σε κάτι που ως θεσμός, από τη φύση του, έχει ισοτιμία. Αυτό σκέφτομαι. Όντως και αυτό δημιουργεί και ένα ερώτημα γενικά το πόσο το κράτος όντως εμπιστεύεται τη διαμεσολάβηση γιατί ας πούμε όταν ένας θεσμός φορτώνεται με τέτοια χαρακτηριστικά ιεραρχία, γραφειοκρατία κλπ ουσιαστικά εκπέμπειται και ένα μήνυμα ότι Ο επαγγελματίας πρέπει πρώτα να αποδείξει κάτι, να αποδείξει ότι είναι αξιόπιστος και μετά να ασκήσει το έργο του.

Αυτό είναι κόντρα με την έννοια γενικά της διαμεσολάβησης. Και όλων των επαγγελμάτων στην πραγματικότητα. Το δεύτερο κομμάτι στο οποίο θέλω να σταθώ έχει να κάνει με την επαναπιστοποίηση αναδιαιτία που ακούστηκε σε αυτό το νέο κώδικα. Και αναρωτιέμαι ποιος θα την αναλάβει, δηλαδή σε ποιον θα ανατεθεί η επαναπιστοποίησή μας.

Γιατί αν π.χ. αυτό έχει ως αποδέκτες τους καθηγητές νομικής για παράδειγμα Ειλικρινά δεν ξέρω ποιος σκέφτεται τι Γιατί η νομική ακαδημία δεν καταλαβαίνει ότι η δουλειά μπορεί να έχει σε ένα θεσμό Αποκατάστασης ανθρώπινης επικοινωνίας και συνεννόησης Στον οποίο μάλιστα θεσμό εργάζονται και άνθρωποι κυρίως Μάλλον όχι κυρίως εντάξει δεν έχω στατιστικά Αλλά νομίζω ότι είναι πάρα πολλοί, είναι αρκετοί οι μη νομικοί Οπότε επειδή οι διαμεσολαβητές δεν φτιαχνόμαστε ούτε από τίτλους ούτε από πιστοποιήσεις, ούτε από βάσεις δεδομένων και η δουλειά μας είναι να ακούμε πίσω από λέξεις να εξελισσόμαστε μέσα από τις εμπειρίες που έχουμε τις διαμεσολαβητικές να κάνουμε στην άκρη το εγώ μας για να υπηρετούμε τη διαμεσολαβητική διαδικασία και τους ανθρώπους και γενικά να εξασκούμαστε βιωματικά συνεχώς να βελτιωνόμαστε, να μαθαίνουμε και να έχουμε θετικό αντίκτυπο ως το πώς επιλύνουν τα μέρη της διαφορείας τους.

Δεν μπορώ να καταλάβω λοιπόν πώς θα μας επαναπιστοποιούν ανά δύο χρόνια και ποιοι. Νομίζω επίσης ότι επειδή η δουλειά μας είναι βιωματική, όπως έχω πει πάρα πολλές φορές στην εξόδια, όπως στη Θοπίου, δεν έχω δει κανέναν που έχει βιωματικό έργο να επαναπιστοποιείται. Και μάλιστα από μη κατάλληλα πρόσωπα ενδεχομένως. Όπως είπες φίλοι, νομίζω με άλλα λόγια πριν, Τα διαπιστευτεία μας εμείς οι διαμεσολαβητές θα δίνουμε στην αγορά με τη δουλειά που κάνουμε για να βοηθάμε στην επίλυση των διαφορών τα μέρη.

Οπότε αυτά που απεργάζεται ο νέος κώδικας εναλλακτικής επίλυσης διαφορών σαν να υπηρετούν αλλησκοπιμότητα. Αυτό μου φαίνεται. Ακριβώς θέτουν ένα... Είναι πιο επικεντρωμένο στα τυπικά, εγώ καταλαβαίνω, προς όντα. Τα οποία, εντάξει, δεν λέμε ότι δεν πρέπει. Προφανώς και πρέπει να τα έχει ένας διαμεσολαβητής και γι' αυτό και εκπαιδευόμαστε διαρκώς.

Αλλά οι πραγματικές δεξιότητες δεν ξέρω κατά πώς όντως μπορούν να εξελογηθούν σε ένα σύστημα με υπομορφή εξέτασης, υπομορφή επαναπιστοποίησης και τέτοια πράγματα. Δηλαδή στην ενεργητική ακρόαση θα με επαναπιστοποίησει κάποιος. Ναι, που ακόμα και να σε εξετάσεις σε αυτό είναι ένα πολύ κλινικό παράδειγμα. δεν είναι βιωματικό εκείνη τη στιγμή που συμβαίνει.

Δηλαδή δεν είναι ότι κάποιος, ενδεχομένως, και αυτό είναι και τροφή για σκέψη, θα έρχεται να σε εποπτεύει την ώρα που δουλεύεις, για να δει στην πράξη το πώς είσαι. Δεν θα είναι επί το έργο. Εγώ δεν αντιλαμβάνομαι την έννοια της επαναπιστοποίησης ως προς τι, ότι ξεχάσαμε αυτά για τα οποία έχουμε ήδη πιστοποιηθεί. Δεν αντιλαμβάνομαι.

Είναι άλλο η αξιολόγηση, η οποία επίσης βέβαια στην Ελλάδα να πούμε ότι σε κανένα τομέα δεν έχει πάει καλά η αξιολόγηση όχι στο δημόσιο ούτε πουθενά αλλά έστω ότι εδώ θα πήγαινε η επαναπιστοποίηση τι νόημα έχει άλλο η μετεκπαίδευση, άλλο η επαναπιστοποίηση άλλο η αξιολόγηση, είναι το μόνο μη δόκιμο ναι, λοιπόν και σαν να μην φτάνω όλα αυτά άλλα δύο πράγματα έχω στο μυαλό μου το ένα είναι το ότι υποχρεωτικά ακούστηκε ότι θα πρέπει όλα τα πρακτικά να ανεβαίνουν με αύξηστοντα αριθμό πρωτοκόλλου σε μια συγκεκριμένη πλατφόρμα να κατατίθενται βάση περιπτώσει από όλες τις διαδικασίες διαμεσολάβησης το οποίο εμένα μου φαίνεται ότι πάει και χτυπάει το πιο σημαντικό πλεονέκτημα που έχει αυτός ο θεσμός που είναι η εμπιστευτικότητα.

Μέχρι σήμερα είχαμε ένα σωρό δικηγόρους με τους εντολίστους κτλ που ερχόντουσαν στη διαμεσολάβηση, ακριβώς γιατί δεν θέλανε ούτε να φαίνεται πουθενά τι συμφωνία έχουν κάνει με την άλλη πλευρά, ούτε να είναι αυτό κατατεθειμένο πουθενά, ούτε να υπάρχει δημοσιότητα, ούτε τίποτα. Γιατί αυτό το πράγμα, δηλαδή, ξαφνικά, όλο το απόρριτο της διαδικασίας με το μεγάλο της ατού, θα πρέπει κάποιος να έρθει να το καταπνίξει ή να το περιορίσει.

Όντως είναι το μεγάλο της ατού. Και αυτό που μπορώ να προσελκύζω, δηλαδή, ας πούμε όταν λέμε ποιή εκτελεστότητα πολλοί δεν το καταλαβαίνουν καν η εμπιστευτικότητα είναι κάτι που είναι και στο ευρύ κοινό τόσο αντιληπτό οπότε όντως προσελκύει η μεγάλη μερίδα του κόσμου στη διαμεσολάβηση Αυτό που πει στο βασικό του δεν είναι Ναι, λοιπόν και το τελευταίο το ότι ακούστηκε ο διαμεσολαβητής ελπίζω ότι άκουσα λανθασμένα ειλικρινά γιατί σαν να άκουσα λοιπόν ότι ο διαμεσολαβητής θα υποχρεούνται με κάποιον τρόπο, εάν το ζητήσουν τα μερικοί δικηγόροι, να υποβάλει πρόταση επίλυσης διαφοράς ο ίδιος.

Δηλαδή, δεν καταλαβαίνω πότε πώς ανατίθενται καθήκοντα δικαιοδοτικού έργου σε έναν ιδιότητα διαμεσολαβητή που μπορεί καν να μην είναι νομικός. Εδώ με βρίσκεις λίγο σκεπτική. Ναι, θες να πεις για το εξυλλογητικό μοντέλο εσύ. Δεν έχω κρύψει ποτέ ότι είμαι ελκύη. Η παρεμβατικότητα. Όχι. Ρε παιδί μου, δεν... Ακού, εάν είναι στο πλαίσιο του ότι εάν τα μέρη και υπό προϋποθέσεις έχουν...

Μάλλον, εάν τα μέρη το ζητήσουν το υποχρεούνται να υποβάλουν λίγο προβλήματα το υποχρεούνται να υποβάλουν αν τα μέρη το ζητήσουν αλλά δεν βρίσκω απαραίτητα κακό ένας τρίτος, όσο το δυνατόν και ο φίλος μας κανένα είναι, ουδέτερος να πει ουσιαστικά μια πρόταση με βάση αυτά που έχει ακούσει όταν βλέπει ότι φως είναι πρόταση και δεν υπάρχει υποχρεωτικότητα που μπορεί ενδεχομένως να ξεμπλοκάρει κάτι, δηλαδή να σκεφτεί το ένα μέρος ότι όπα εγώ έχω κολλήσει εδώ αυτό μου φαίνεται σαν καλή, δεν το βρίσκω θέλει πάρα πολλές δικλίδες απλά εγώ σαν ιδέα δεν το απορρίπτω απολύτως, αυτό λέω δεν συμφωνώ, δεν διαφωνώ εντάξει, μένει να το δούμε σε κάθε περίπτωση στην τελική του ρύθμιση για να έχουμε εικόνα.

Εμένα με προβληματίζει γιατί η αλήθεια είναι ότι πηγαίνει τελείως αντίθετα με την όλη φιλοσοφία του διαμεσολαβητή που λέμε ότι ο καλός διαμεσολαβητής είναι ο αόρατος. Ναι, είναι από τα λίγα επαγγέλματα που ξεχωρίζει ουσιαστικά στο παρασκήνιο και όχι πρωταγωνιστικά. Και φοβάμαι μην δημιουργεί ένα ένα έδαφος που τελικά λίγο διαστρεβλωθεί.

Θα σου πω, συμφωνώ σε αυτό που λες, με την έννοια ότι θυμάσαι τώρα, το έχουμε αυτό inside the info, εν πάση περιπτώσει, έχουμε έρθει σε επαφή με συναδέλφους, νομίζω όλοι μας, στο πλαίσιο μετακπαιδεύσεων κλπ, που κυρίως ως δικηγόροι, επειδή οι δικηγόροι το έχουμε και αυτό το ζήτημα, πάνε πολύ προς το αξιολογητικό μοντέλο, στη λογική της διαιτησίας πιο πολύ παρά της διαμεσολάβησης, να θέλουν μα γιατί να μην μπορώ εγώ να πω τη γνώμη μου αφού βλέπω ποια είναι η λύση εφόσον κάτι τέτοιο πράγμα άλλαζε στη διαμεσολάβηση θα χρειαζόταν τρομακτικά μεγάλο πολύ μικρή ομπρέλα και τρομακτικά μεγάλο μάζεμα για να μην υπάρξει αυτό που λες φίλοι ο έδαφος σε αυτή τη λογική στους διαμεσολαβητές να επέμβουν άσχημα στη διαδικασία στα μέρη Εντάξει, εμένα μου φαίνεται ότι είναι σαν να εισακούστηκαν για τον θεσμό άνθρωποι που δεν έχουν βιώματα από το πεδίο.

Εγώ καλώ τους συναδέλφους, αν πάς περίπτωση, και τις συναδέλφεις που ενδιαφέρονται για το θεσμό, και είναι πάρα πολλοί αυτοί, να ενσκύψουν, μόλις γη σε διαβούλευση ο νέος κώδικας αναλλακτικής επιλύσης διαφορών, και με το μεράκι το γνωστό, να υψώσουν το αναστημά τους, τη διαβούλευση, να πούν αυτά που πρέπει να πούν, για ό,τι τυχόν βλαβερό υπάρχει στο νέο πλαίσιο.

Έλεγα λοιπόν να κλείσουμε τώρα το επεισόδιο σιγά σιγά με μερικά από τα όμορφα κομμάτια που έχει αυτός ο θεσμός να μείνουν εδώ ως παρακαταθήκη. Κάτι σαν να κάνουμε έτσι ένα ρεζουμέ του θεσμού και της ουσίας του, του προεχομένου του. Δηλαδή πρωτίστως να υπενθυμίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε ότι η διαμεσολάβηση είναι μια επιλογή ειρήνης και ότι αν δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να ακούσει πρόθυμα και να κατανοήσει σε βάθος την άλλη πλευρά, αυτά λέμε όλοι της σεζόν, να δημιουργήσει λύσεις δηλαδή μαζί με τον άλλο, να φτάσει σε εκείνη η συμφωνία, τότε είναι που μπορείς να χτίσεις πραγματική ειρήνη, η οποία διαρκεί και όλας γιατί δεν θα στην έχει επιβάλει κάποιος.

Και θα έλεγα ότι είναι και δίκτυης δημοκρατικής οριμότητας, Δηλαδή μια κοινωνία που λύνει περισσότερες διαφορές με το διάλογο και λιγότερες με την επιβολή, δεν είναι απλώς πιο αποτελεσματική, είναι πιο όρημη δημοκρατικά. Γιατί ουσιαστικά έχει μάθει ότι η διαφωνία δεν είναι πρόβλημα και το πρόβλημα είναι να μην μπορούμε να συζητήσουμε για τη διαφωνία μας.

Ναι, πάρα πολύ ωραία σύνδεση αυτή. Αν κάτι θέλω επίσης να είναι σαφές στους ακροατές μας, είναι αυτή η πορεία που έχετε τονίσει και εσείς σε όλα μας τα επεισόδια και που λέμε συνέχεια, η πορεία που διανύουμε στη διαμεσολάβηση από τις θέσεις που έχουμε στις ανάγκες και στα συμφέροντα. Δηλαδή, η θέση έχουμε πει είναι αυτό που λένε τα μέρη ότι θέλουν.

Από αυτό αρχίζουμε και μετακινούμαστε στην αιτία, στο γιατί των μερών δηλαδή και στην ανάγκη που προσπαθούν να καλύψουν πίσω από την εκάστοτε θέση τους μέσα από το διάλογο. Οπότε η διαμεσολάβηση δεν έχει να κάνει με το να λέει κάποιος στα μέρη τι να κάνουν, τι να αποφασίσουν, ποιος έχει δίκαιο, ποιος άδικο, να δίνει κάποιες συμβουλές, κατευθύνσεις, τίποτα από όλα αυτά.

Έχει να κάνει με αυτό που λέμε συνέχεια, να διερευνούν τα μέρη της δικαίωσης τους επιλογές, με την αυτεξουσιότητά τους, με διασταυρωμένη πληροφόρηση και πείγνωση, να σχεδιάζουν τις δικές τους λύσεις ανεξάρτητα από τον νόμο. Δεν είναι πάντα ο νόμος, το πλαίσιο μέσα στο οποίο συμφωνούμε, να χτίζουν από κοινού με την άλλη πλευρά συμφωνίες εν τέλει.

Αυτό που επίσης μου έχει δείξει η εμπειρία και μας δείχνει η εμπειρία είναι ότι οι άνθρωποι δεν την απορρίπνουν για πάντα τη διαμεσολάβηση. Σπανίος δηλαδή είναι μονίμως σε όλη τη διάρκεια μιας διαφοράς και μιας σύγκρουσης για πολλά έτη που μπορεί να έχουμε κάποιον στο όχι. Δηλαδή, όσο η δικαστική αντιδικία, για παράδειγμα, μπορεί να αφιξάνει τα κόστη τους, η νοοτροπία των ανθρώπων τραντάζεται, αρχίζει λίγο να αλλάζει.

Βλέπουν, δηλαδή, στη διαμεσολάβηση και με τη βοήθεια των δικηγόρων τους κάτι ανεκτήμητο, το ότι, δηλαδή, ξαφνικά μπορούμε να αναλάβουμε τον έλεγχο της ζωής μας εμείς, να ελέγξουμε τη σύγκρουση. Μπορούν, δηλαδή, να αρπάξουν την ευκαιρία να ακουστούν οι ίδιοι, αντί μόνο ο δικηγόρος τους. Βλέπουν δηλαδή ότι με τη διαμεσολάβηση μπορούν να φτιάξουν τελικά μια συμφωνία που είναι κομμένη και ραμμένη ακριβώς όπως τη χρειάζονται και όχι όπως ο νόμος ή ένας δικαστής ή εντελώς κάτι σχετικό όπως είναι το δίκαιο ορίζουν.

Αυτό και όταν λέω κάτι σχετικό το δίκαιο δεν το εννοώ με την έννοια του ενόμου δικαίου έτσι αυτά που ορίζονται σε ένα νομικό πλαίσιο εννοώ με την έννοια του τι είναι δίκαιο. ενωλήγης λοιπόν να υπενθυμίσω εντός αγωγικών και να καταθέσω και να το δηλώσω και να μείνει ότι η διαμεσολάβηση δεν είναι ένα αλλακτική επιλογή στην πραγματικότητα, είναι ταπεινή μου γνώμη αυτή ιδίως στην Ελλάδα που υπάρχει από τις έρευνες ήδη μια κρατούσα αντίληψη ότι το σύστημα απονομής δικαιοσύνης μπάζει, να το πω όσο πιο όμορφα γίνεται οπότε η διαμεσολάβηση θα έπρεπε να είναι βασική οδός επί λύση των διαφορών.

Αυτό που σκέφτομαι λοιπόν είναι με το μέλλον της δικαιοσύνης στην Ελλάδα ότι η κατάκτηση της νίκης σε βάρος του άλλου δεν είναι πια αυτό. Στα περισσότερα μέρη του κόσμου γίνεται κάτι άλλο. Επιλύονται διαφορές με έναν τρόπο που παράγει νόημα για τους πολίτες. Με έναν τρόπο που δεν είναι απαραίτητο πάντα κάποιος να δικάζεται και κάποιος να δικάζει.

Αυτό, οι διαμεσολαβητές, πρέπει νομίζω να πείσουμε τους εαυτούς μας πια και με το νέο νομοθέτημα που μόλις αναφέραμε να είναι στα σκαριά ότι εν τέλει η ιστορία περνάει και θα περάσει από εμάς, ο καθένας. Με κάποιον τρόπο πρέπει να είναι ηγέτης στο μικρό κοσμό του, το διαμεσολαβητικό μικρό κοσμό του. Και τι είναι αυτό που κάνει λοιπόν ένας ηγέτης.

Αναλαμβάνει την ευθύνη. Εργάζεται, κινητοποιεί τους άλλους. Με το παράδειγμα του ανοίγει τις διαδρομές. Ναι, εγώ νομίζω ότι αυτό είναι και από τα σημαντικότερα μηνύματα δηλαδή το ότι επιστρέφουμε στο κέντρο μας και από τη σφαίρα τη δική μας ξεκινάμε πάλι ό,τι έχει να κάνει με το θεσμό Γι' αυτό λοιπόν σκέφτομαι ότι σε όλα αυτά κολλάει και ο συνδικαλισμός και ενώ εδώ κάτι που έχουμε πει κατηδίαν σε κύκλους διαμεσολαβητών και με συνάδελφους που συζητάμε σε συνέδρια Το έχουμε ξαναπηγήσει επεισόδιο με την ευγενία νομίζω Μπορεί. Νομίζω έχεις δίκιο.

Ένα σύλλογο διαμεσολαβητών, τέλος πάντων, που θα βάλει μπροστά τα δικαιώματα, αλλά αναλαμβάνοντας και την ευθύνη για τα μέλη του. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στο γνωστό φθαρμένο ελληνικό συνδικαλισμό με τον οποίο χρεοκοπήσαμε. Αναφέρομαι σε έναν διαμεσολαβητικό συνδικαλισμό για τον οποίο δεν υπάρχει κανένα έτοιμο όχημα. Πρέπει να το φτιάξουμε όλο το σχέδιο από την αρχή, να αντιπροσωπεύει τις αρχές του θεσμού και την αυταξία του.

Να υπάρχει μια συλλογική φωνή ουσιαστικά. Φίβος όραμα. Οκ, ωραία πονημία. Εγώ το τελευταίο πράγμα λοιπόν, κλείνοντας, που θέλω να μοιραστώ εδώ, είναι μια πολύ ταπεινή γνώμη που έχω και για το δικηγορικό επάγγελμα, τους νομικούς μας παραστάτες στη Διάμεσο Γάριση. Να λίμωνα το τέτοιο επεισόδιο να μην πούμε κάτι. Να παντρέψω κάποια πράγματα για τους δικηγόρους.

Αυτό που σκέφτομαι λοιπόν είναι ότι πλέον η σύγχρονη δικηγορία δεν έχει να κάνει με αυτό το κλασικό μοτίβο που έχουμε συνηθίσει, το κερδίζω υποθέσεις. Ο δικηγόρος δηλαδή σήμερα, έχω την εντύπωση ότι πρέπει να γνωρίζει να επιλύει συγκρούσεις, να αποκαθιστά σχέσεις, να προστατεύει την ειρήνη μεταξύ των μερών. Δηλαδή, εν τέλει, το να ξέρει ένας δικηγόρος πότε να αντιδικήσει, πραγματική σύγχρονη δικηγορία, όλο το περιεχόμενό της.

Γιατί στο τέλος ημέρας σκέφτομαι ότι σε αυτούς τους δικηγόρους ανήκει το μέλλον, δηλαδή σε εκείνους που αντιλαμβάνονται όχι μόνο το νόμο, πράγμα που σήμερα το κάνει πολύ καλύτερα η τεχνητή νοημοσύνη, μπορεί να πάρει ένα ολόκληρο νομικό κείμενο και να το κάνει νιανιά που λέμε, εύκολα. Αλλά στους δικηγόρους, τέλος πάντων, που αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη συμπεριφορά σε εκείνους ανήκει το μέλλον, που αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη επικοινωνία, την εμπιστοσύνη, τις διαπραγματεύσεις και μπορούν όλα αυτά να τα μετουσιώσουν σε κάτι δημιουργικό για να επιληθεί όντως μια διαφορά γρήγορα, πολιτισμένα, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, πάνω στις περιπτώσεις, για τον εντολέα τους.

Ναι, γενικά η έμφαση στην αξία του ανθρώπινου παράγοντα ειδικά στην εποχή που και όλο αυτό με την τεχνολογία κινείται ραγδαία πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να δοθεί έμφαση εκεί Εγώ σε σχέση με τη διαμεσολάβηση θα ήθελα να μιλήσω συγκεκριμένα πώς τη βίωσα φέτος ερχόμενη σε επαφή με τους ανθρώπους της μέσα από τις συνεντεύξεις μας μου είναι πολύ σημαντικό δηλαδή πόσο διαφορετικά και πόσο πιο ολοκληρωμένα βλέπει κανείς το θεσμό βιώνοντάς τον μέσα από διάλογο με ανθρώπους της διαμεσολάβησης.

Είτε γίνεται αυτός ο διάλογος με ενεργούς διαμεσολαβητές είτε με διαμεσολαβητές και εκπαιδευτές. Αυτό λοιπόν που είδα σε φετινή χρονιά με τους τόσους και τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους καλεσμένους μας είναι η αφοσίωση που εμπνέει αυτός ο θεσμός σε όσους τον υπηρετούν. Και όπως όλα τα πράγματα βέβαια, η αφοσιώση είναι ο μόνος τρόπος να δουλέψει κάτι και να καρποφορήσει.

Και η ευχή μου για το μέλλον είναι, μέσα από όλους αυτούς τους βαθιά αφοσιωμένους και βαθιά εργατικούς διαμεσολαβητές, η ελληνική κοινωνία να μάθει επιτέλους από τα σπάργανά της, για να κάνω και μια αναφορά στην αγαπημένη μας σχολική, την ωφέλεια που έχει να αποκομίσει επενδύοντας σε αυτό το θεσμό. Ωραίο Ό,τι πρέπει όσο μπρε λέει η ευχή για να μεταβείτε και σε αυτά που έχετε να πείτε κλείνοντας το επεισόδιο το τελευταίο επεισόδιο Αν σας άρεσε το επεισόδιο, αν κάτι σας γίνει σε νέες απορίες ή τη διάθεση να μοιραστείτε κάτι μαζί μας αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε ή αν κάτι σας προβλημάτισε μπορείτε να μας το γράψετε στα σχόλια και φυσικά μπορείτε και θα θέλουμε να στείλετε το επεισόδιο και σε άλλους και όπως σε κάθε επεισόδιο πέρα από τα σχόλια και τις ερωτήσεις σας αναμένουμε αν θέλετε και εσείς να κάνετε εγγραφή στο κανάλι μας στο YouTube και να μας ακολουθήσετε σε Spotify και Apple Podcasts, The Mediation Table και πατήστε και το κουδουνάκι για να σας έρχονται ειδοποιήσεις κάθε φορά που ανεβαίνει

καινούργιο επεισόδιο. Στην περίοδο είναι και το email μας για να μοιραστείτε ό,τι θέλετε με αυτόν τον τρόπο. Για τελευταία φορά φέτος Συγκινήθηκα τώρα. Για τελευταία φορά φέτος. Παρακαλώ κάντε για τις αξιολογήσεις που έχω αναλάβει να λέω τον τελευταίο καιρό να κάνετε. Λοιπόν, κλείνουμε σιγά σιγά. Εγώ θέλω να σε ευχαριστήσω Φιβό γιατί έσπιρες την ιδέα για το podcast αυτό.

Ήταν ένα προσωπικό σου όνειρο και όραμα για το θεσμό το οποίο στηρίξαμε με τη φιλιά νομίζουμε όση αγάπη και φροντίδα μπορούσαμε. Ήταν πολύ επενδυτικό εγχείρημα. μια προσπάθεια που λόγω της θεματολογίας της απαιτούσε αφοσίωση, προετοιμασία σεβασμό προς εσάς τους ακροατές αλλά και προς τους ανθρώπους που μας συνόδευσαν σε όλη αυτή την όμορφη φετινή πορεία ως καλισμένοι Φιλό, ευχαριστώ πάρα πολύ για όλο αυτό είσαστε υπέροχοι φίλοι και συνεργάτες Σοφία, το χαμογελό μας η πρώτη μας ακροάτρια σε κάθε επεισόδιο σε ευχαριστούμε πάρα πολύ Εγώ νομίζω κλείνω αυτή τη φετινή σεζόν πολύ γεμάτη, πολύ όμορφα, γλυκόπικρα πολύ.

Ήταν πολύ όμορφη η πρώτη σεζόν. Το γεμάτη με τράβηξε. Εντάξει, συγκινούμε τώρα που φτάνουμε εδώ στο τέλος. Πραγματικά θέλω να ευχαριστήσω θερμά όλους τους καλεσμένους για τις εμπειρίες που μοιραστήκαμε, όλους τους συντελετές εδώ της Σοφία πίσω από τα μικρόφωνα και τον κάθε ένα από εσάς ξεχωριστά για όλο αυτό που ζήσαμε, όλο αυτό που δημιουργήσαμε.

Και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που μας ακούσατε και το στηρίξατε αυτό το εγχείρημα. Αυτά. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είχαν ιδέα για το θεσμό και έμαθαν μέσα το podcast. Αυτό από μόνο του είναι πάρα πολύ υπεύθυνο και πάρα πολύ ελπιδοφόρο για μένα. Το χάρηκα με την ψυχή μου και ήταν πάρα πολύ ανατριχιαστικό το να ακούω από ανθρώπους που πραγματικά με βλέπουν πρώτη φορά στη ζωή τους ότι με αυτό που κάνετε, με την ομάδα, περνάμε όμορφα και έχουμε ένα καινούριο τρόπο, ένα καινούριο εργαλείο να το περνάμε και εμείς εκεί που θέλουμε.

Μας διευκολύνει τη δουλειά και τη δική μας. Και μιλάω για τις συναδέλφες και τους συναδέλφους δηλαδή. μπορεί να υπήρχαν επεισόδια που ένιωσα ότι δεν απευθυνόταν στο ευρύ κοινό το περιεχόμενο αλλά μπορεί να βελτιωθεί αυτό το κομμάτι νιώθω ότι δώσαμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να δείξουμε ότι μοιαζόμαστε για το ευρύ κοινό κυρίως και όχι μόνο για τους συναδέλφους και τις συναδέλφες δηλαδή που γνωρίζουν ακριβώς για την πράγμα που μιλάμε από εκεί και πέρα στο προσωπικό μας επίπεδο ήταν πάρα πολύ όμορφη η συνεργασία που είχαμε Είχε προφανώς όπως όλες τις συνεργασίες σκαμπανεβάσματα με διαφωνίες, με συμφωνίες, με δυσκολίες πολλές, πρακτικές.

Είμαστε πάρα πολύ ευγνώμονες και στους συγχωλήπτες και στο στούντιο εδώ και σε όλους που μας βοήθησαν σε αυτή την πρώτη σεζόν μας. Θα ανταμώνουμε σίγουρα. Είμαι περήφανος για εσάς και για ό,τι κάνατε. και ήταν πραγματικά πάρα πολύ τιμητικό και πάρα πολύ ευγενικό που σας είχα κοντά μου σε αυτή την προσπάθεια. Λοιπόν, να ευχαριστήσουμε και τους ακρατές για όλα, για την ανταπόκρισή τους και εις το επανειδύν.

Ευχόμαστε καλό καλοκαίρι. Καλό καλοκαίρι. Να περάσετε όμορφα, τι κάνετε. Δεν έχει μία έννοια το ελληνικό καλοκαίρι. Μην τσιμπάτες αυτά. Αυτό έχω να πω εγώ από το μικρόφωνο. Δώστε του το νόημα και τη μορφή που θέλετε. Αυτά. Γεια σας. Για τελευταία φορά, podcast out.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00