Skip to content
PodBase
Άξιζε το «Φιόρδ» τον Χρυσό Φοίνικα;

Άξιζε το «Φιόρδ» τον Χρυσό Φοίνικα;

The Review
Αύγουστος 20, 2026 00:52:04 Επεισόδιο 116
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Η ταινία που δίχασε στις Κάννες βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητά με τον σκηνοθέτη Μενέλαο Καραμαγγιώλη για τα τυφλά σημεία του φιλελεύθερου παράδεισου της Δύσης, που ο Κριστιάν Μουνγκίου εκθέτει στην ταινία του.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Είναι μια χορηγία της Μέτλεν. Μέτλεν. Τιαγμένη από μέταλλο, γεμάτη από ενέργεια. Μενέλα, εσέ καλωσορίζω στη Λάϊφο. Πριν πω δύο-τρία λόγια για σένα, δεν είναι ανάγκη να πω πολλά. Εσέ πασίγνωστος. Ήθελα να σου πω πως καλύτερος συνομιλητή για το φιόρδ του Μουνγκίου από εσένα δεν θα μπορούσα να έχω και σε ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθες γιατί δεν είσαι απλός Έλληνας καινοθέτης των εντυπωσιακών μοντέρνων θεαματικών ταινιών Blackout και Jays αλλά είσαι και ο δημιουργός του περίφημου του Κιμοντέρ Ρομ για τη ζωή και τον πολιτισμό των Ρωμά ενώ τα τελευταία χρόνια έχεις αφιερωθεί σε ένα για μένα εντυπωσιακό πολλήπλευρο καλλιτεχνικό αλλά και κοινωνικό project που φεράει την κοινότητα των Afro-Greeks δηλαδή των ανθρώπων αφρικανικής καταγωγής που έχουν γεννηθεί ή ζουν στην Ελλάδα, δηλαδή έχει ζήσει σαν καλλιτέχνης αλλά και σαν κοινωνικό άτομο πάρα πολύ κοντά με κοινότητες που είναι ξένες που είναι διαφορετικές που έχουν άλλες παραδόσεις και που έχουν δεχτεί φαντάζομαι

και καχυποψία αλλά και διακρίσεις ακόμα και από το επίσημο κράτος μας Είπα λοιπόν ότι το φιόρφ του Μονγκίου Μοιάζει και για μια τέτοια οικογένεια Μιλά Εσένα και πολλά θα σου έλεγε Και πολλά θα σου θύμιζε Κάνω λάθος Εγώ ήθελα να σε ρωτήσω σήμερα Γιατί με φώναξες Δηλαδή Ποιος ακύρωσε ή ποιος φοβήθηκε Αυτήν την ταινία που ήδη Χριστός και Απόστολος Είσαι ο πρώτος που πήρα I swear που λένε εκεί οι αγγλοςάξονες Σκέφτηκα ότι μόνο εσύ θα μπορούσες έχεις ζήσει από κοντά μέσα από τη τράση σου στην Κυψέλη αλλά και την καλλιτεχνική σου προσωπικότητα τέτοιες οικογένειες έχω άδικο δεν είδες πράγματα που για σένα ήταν η πιο οικία από ό,τι ήταν σε μένα εγώ σε βρουν μόνο που με πήγες να δω ταινία δόξα τω Θεώ δεν ξέρω αν θα είμαι μόνο εγώ αλλά σίγουρα κάποιο μέλος από την κολεκτίβα που δουλεύω από το 2009 κάπως τι λέτε ντοκιματίσμ αυτό που επιμένουμε είναι ότι υπάρχει ανάγκη αυτή τη στιγμή κανείς να κάνει μια βουτιά στο ντοκουμέντο να γίνεται αυτόπτης κάτι που κάνει σε αυτή την ταινία ο Μουγγίου

και μετά να βγάζει τα δικά του αποτελέσματα τα δικά του συμπεράσματα χωρίς να έχει τις αλλοιώσεις των μέσων, των κοινωνικών μέσων, δικτύωσης, όλα αυτά που μας περιτριγυρίζουν και κυρίως τα fake news πως κανείς μπορεί να γίνει αυτόπτης και αυτό που κάνουμε με το ντοκουμέντο από το 9 μέχρι σήμερα Είναι εκτός από το συλλογικό έργο σε εξέλιξη Διάφορο Greek που αφορά την Αφρικανική Διασπορά στην Ελλάδα Είναι το Greekies Το οποίο αφορά δέσποτα και απομονωμένες πληθυσμιακές ομάδες Που ζουν στα 9 λεπτά από την Αθήνα αόρατες Έλληνες Για μένα είναι Έλληνες Είναι Ρωμά, είναι καταγωγής από το βορρά Είναι διάφοροι άνθρωποι οι οποίοι δεν βρίσκουν χώρο να μείνουν Και βρίσκονται σε ένα χώρο που ή τους κορόιδεψαν και τον πήραν ή τον κατέλαβαν και από την άλλη μέσα σε μια σειρά ντοκιμαντέρ που κάναμε τη συναντήσιμα αξιοσημείωτους ανθρώπους από τα πιο ιστορικά ντοκιμαντέρ αυτό αξιοσημείωτη είναι άστεγοι άνεργοι, ανήλικοι φυλακισμένοι δηλαδή άνθρωποι περιθωριακοί και εκεί το θέμα είναι

ότι όλη η διάκριση που όλοι νιώθουμε με έναν τρόπο αν έρθεις κοντά τους αν το δεις από μια άλλη πλευρά πιθανόν να αποκτήσεις μια άλλη γνώμη ή μια πιο σωστή γνώμη και να έρθεις πιο κοντά να κατανοήσεις κάποια πράγματα να κατανοήσεις και να καταλάβεις και εσένα και το γύρο σου καλύτερα είναι αυτό που συνέβαινε και με τη γειτονιά μας στην Κυψέλη που για 20 χρόνια μου λέγανε όλοι δεν μπορούμε να έρθουμε είναι φοβάμαι είχε το χαρακτηρισμό του γκέτο χωρίς να έχει την παραβατικότητα που συνοδεύει ένα γκέτο ενώ τώρα και όταν αρχίσαμε από το 2009 με διάφορους καλλιτέχνες να κάνουμε διάφορα πράγματα μόνοι μας Η γειτονιά αυτή έχει γίνει ένα πειραματικό μοντέλο, ένα πείραμα συνύπαρξης καλλιτεχνών και κοινοτήτων.

Μαλώνω καθημερινά για το ότι δεν έχει γίνει gentrification, δεν υπάρχει αλλίωση και δεν θα συμβεί. Και αυτή η συνύπαρξη δημιουργεί μια άλλη σχέση. Και σε όλες τις ομάδες που ερχόνται σε επαφή, καλλιτέχνες, κοινότητες, ντόπιοι, άνθρωποι συντηρητικοί που ζουν εκεί για 90 χρόνια. και μπορεί να αλλάζουν ας πούμε και αυτοί οι αντιλήψεις η συνύπαρξη αναγκαστικά σε κάνει να αλλάζεις πάμε στο Μουνγκίου παρόλο που πρέπει να πούμε ότι πρέπει να πω οπωστήποτε με λίγα λόγια την υπόθεση της ταινίας ότι ο Μουνγκίου που πήρε ο Χρυσόφήνικα με αυτή την ταινία του σχεδόν 19 χρόνια μετά τον πρώτο του Χρυσόφήνικα το 2007 με το αριστούργημα για μένα, η μικρή γυναίκα μια ταινία για τις εκτρώσεις στην εποχή του Τζοου Σέσκου τις απογορευμένες εκτρώσεις στην εποχή του Τζοου Σέσκου τέσσερις μήνες, τρεις εβδομάδες και δύο μέρες και είναι από τους λίγους, παραπάνω από δέκα δεν είναι οι σκηνοθέτες που έχουν πάρει δύο χρυσούς πίνακες είναι μεγάλη η διάκριση αυτή για τον Μουνγκίου

δεν παίρνει τόσο μια περιθωριακή ρουμανική οικογένεια παίρνει μια καλοφτιαγμένη σπουδαγμένη πολυμελή οικογένεια μπαμπάς, μαμά και πέντε παιδιά οι οποίοι ξαφνικά θα το πω με λίγα λόγια μεταναστεύουν από τη Ρουμανία σε μια πανέμορφη, γραφική, πολιτισμένη με υψηλό βιωτικό επίπεδο μικρή όμως πόλη παραθαλάσσια της δυτικής Νορβηγίας που έχει ένα φιόρδ που έχει απίστευτα βουνά με χιόνια, ένα ιδανικό περιβάλλον εγκαθίστανται εκεί, δεν θα πω τώρα τους λόγους γιατί η γυναίκα είναι Νορβηγίδα και είναι το χωριό της βρίσκουν δουλειά αμέσως και καλή δουλειά αυτός είναι επιστήμονας, μηχανικός και βρίσκει μια καλή δουλειά σαν πληροφορικάριος η γυναίκα του που είναι νοσοκόμα βρίσκει δουλειά σε ένα home, σε ένα σπίτι οικοευγυρίας Τους υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες αυτή η μικρή κοινωνία.

Όχι μόνο η εκκλησία, η θρησκευτική κοινότητα της περιοχής που είναι ίδια με τη δική της θρησκευτική κοινότητα γιατί αυτοί είναι θρησκοί άνθρωποι. Τα τους λέγαμε επικενιστές, θα τους λέγαμε ψιλοφωναμενταλιστές, θα τους λέγαμε δεν ξέρω τι. Αλλά υπάρχει μια ανάλογη θρησκευτική κοινότητα στο χωριό αυτό που τους υποδέχεται.

αλλά τους υποδέχονται και όλοι και οι κοσμικοί τους, υποδέχεται το σχολείο, τα παιδιά πηγαίνουν μέσω στο σχολείο, αποκτούν ένα ωραίο σπίτι. Το μόνο που τους λένε, στην αρχή και μου έκανε βοηθερή εντύπωση, είναι ότι τα θρησκευτικά είναι κατά κάποιον τρόπο απογορευμένος τόπος. Τα παιδιά στο σχολείο δεν πρέπει να μιλάνε καθόλου για το Χριστό, την Παναγία και τη θρησκεία.

ο μπαμπάς της οικογένειας, ο Μιχάη Ιωργίου που τον παίζει καταπληκτικά, ο Σεμπάστιαν Σταν, σε μια σκηνή της ταινίας πάει στο πιάνο και παίζει μερικές νότες από αυτόν τον φοβερό ύμνο Amazing Grace και αμέσως του λένε σταμάτα μην παίζεις Amazing Grace, πες κάτι άλλο. είναι μια κοινωνία απόλυτα κοσμική και ξαφνικά σε αυτή την απόλυτα κοσμική κοινωνία μεταφυτεύεται μια πολύ θρησκόληπτη ρωμανική οικογένεια. Σνέχισε λίγο να πεις μετά πώς καταλαβαίνουμε ότι είναι θρησκόληπτη αυτή η οικογένεια και τι κάνει. Με λίγα λόγια.

Για μένα είναι ενδιαφέρον ότι ακριβώς τους λόγους που μεταναστεύουν δεν τους καταλαβαίνουμε. Ότι γίνονται αμέσως αποδεκτοί. Ότι υπάρχει και εκεί μια εκκλησία αντίστοιχη ευαγγελιστών υποθέτω οι οποίοι γίνονται αμέσως αποδεκτοί μπαίνουν σε ένα σχολείο όλα είναι εξαιρετικά τα παιδιά που έχουν ζήσει όλο αυτό το πως μεγαλώνει σε μια οικογένεια αυστηρά θρησκευτική δεν ξέρω αν θα έλεγα τη λέξη θρησκόληπτη όσο μια οικογένεια εξαρτημένη από τη θρησκεία όπως επιβάλλει αυτούς τους νόμους οι γονείς δεν μοιάζουν να είναι VA αλλά είναι αρκετά αυστηρή πολύ αυστηρή, ο μπαμπάς είναι ένας κανονικός πατριάρχης σε μερικές σκηνές παγώνει το αίμα μου εκεί που λέει στα παιδιά για τις τιμωρίες που τους βγάζει λόγους ότι τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να διαβάζουν υποχρεωτικά κάθε μέρα διαβάζουν τη βίβλο δεν έχουν ίντερνετ δεν έχουν κινητά δεν χορεύουν δεν βλέπουν youtube δεν ακούνε μοντέρνα μουσική αλλά από όλα αυτά είναι μια οικογένεια πολύ δεμένη πολύ αγαπημένη και κυρίως είναι μια οικογένεια

με καλά αισθήματα απέναντι στους άλλους δηλαδή η μαμά που την παίζει αυτή υπέροχη και πολύ ανερχόμενη ήταν υποψηφία και γιος καλή με το σαντιμένο ταλβάλιο Νορβηγίδα η Ρενάτι Ρέισβε θέλει να βοηθηθεί τους πάντες είναι μια οικογένεια καλοπροαίρετη έντιμη έτσι δεν είναι όχι μόνο αυτό ο πατέρας παρόλο που είναι αυτό που λες από την άλλη το πρόσωπό του, η εκφράση του τα γυαλιά του, η ίδια επιλογή αυτού του ηθοποιού δεν είναι ακριβώς ένας πατέρας που σου προκαλεί πανικό, λες, είναι έτοιμος να δει και την άλλη πλευρά φτάνουν λοιπόν εκεί και ενώ συνεχίζουν να έχουν αυτό που είχαν στη Ρουμανία, σαν να ντάνε και την άλλη πλευρά, μια ατίθαση έφηβη, η οποία έχει τάση αυτοκτονίας και τα κάνει όλα τούμπα κάθε τόσο υπέροχοι είναι αυτοί Τη μωμά της που είναι ένας πολύ προοδευτικός διευθυντής στο σχολείο Τη μωμά της που είναι μια πολύ προοδευτική και λίμπη οραλδικηγόρος Ο οποίος θα τους βοηθήσει Τι φοβερό αυτό Και παρόλα αυτά σου λέει ο πατέρας της άλλης έφηβης Ότι έχουμε φτιάξει ειδικές προβλέψεις τείχους στο σχολείο

Οπότε δεν κινδυνεύουμε Αυτό δεν είναι εντυπωσιακό Ότι είναι μια κοινωνία η οποία είναι προετοιμασμένη με ένα είδος πρωτόκολλο για ό,τι μπορεί να του συμβεί εγώ αυτό με τις χιονοστιβάδες που με τρόμαζε έβλεπα ξαφνικά ότι αμέσως κάνουν δύο-τρία πράγματα, κάπου πηγαίνουν τελειώνει το θέμα το ίδιο ακριβώς την έννοια του πρωτοκόλλου και των κανόνων αντιμετώπισης κρίσεων την βάζουν σε εφαρμογή όταν συμβαίνει αυτό που συμβαίνει με το κοριτσάκι της οικογένειας Τι συμβαίνει λοιπόν με το κοριτσάκι της οικογένειας Πάει μια μέρα στο σχολείο και Καταρχήν είναι μια κοινωνία Η οποία κάνει αυτό που εμένα Με τρελαίνει κάθε μέρα Που τις τελευταίες δύο δεκαετίες Ακούω μαμάδες γύρω μου Και στον πεζόδρομο που με αναφωνάζουν Πρόσεχε αλλά χωρίς να έχει αντικείμενο Τι να προσέξεις Είναι μια οικογένεια που μοιάζει προστατευμένη Από παντού και από οποιοδήποτε κίνδυνο Και αυτό το κορίτσι έχει κάποιους μόλοπες.

Ναι, πάει το σχολείο με μόλοπες στο σχολείο. Οι μόλοπες όμως έχουν προηγηθεί κάποιες σκηνές που έχουν υποθέσει ότι μπορούν να έχουν γίνει και αλλιώς. Παρ' όλα αυτά, σε όλη την ταινία, ποτέ δεν γίνεται κουβέντα πώς προκλήθηκαν οι μόλοπες. Οι γυμνάστρια και μια άλλη καθηγήτρια βλέπουν τους μόλοπες. Και αρχίζουν να ψάχνουν.

Τι ρωτάνε κατευθείαν αν σε χτυπάει ο μπαμπάς σου. μια περιπέτεια όπου η κοινωνική προλήπτη παρεμβαίνει και διεκδικεί τα παιδιά, ακόμα και το μωρό που ακόμα θυλάζει και μια διεκδίκηση ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδειο είναι φοβερό, δηλαδή η οικογένεια ξαφνικά μια οικογένεια που πιστεύει ότι το να δίνει και χαστούκιο δίνει και χαστούκια έχει παραδέχει το πατέρας στα παιδιά μια οικογένεια που θεωρεί ότι αυτές οι μάιλντας που με εκδηλώσεις τιμωρίας το χαστουκάκι η ξυλιά στον ποπό είναι μέσα στην παραδοσή της και στη Ρωμανία ας πούμε γίνεται και η έννοια της τιμωρίας υπάρχει σε αυτή τη θρησκευτική οικογένεια μιλάει για τιμωρία ο μπαμπάς μπορεί να εννοεί τιμωρία από το Θεό αλλά η έννοια της τιμωρίας υπάρχει βρίσκεται λοιπόν αυτή η οικογένεια η οποία παραδέχεται ότι χρησιμοποιεί τιμωρία τα παιδιά της να μπούμε όλες λεπτομέρειες σε ένα καθηκικό σύμπαν όπου με λίγα λόγια κινδυνεύουν να χάσουν τα παιδιά τους να τους τα πάρουν οι κοινωνικές υπηρεσίες και να τα βάλουν όλα σε ανάδοχες οικογένειες

ακόμα και το μωρό και το ακόμα χειρότερο να πάει ο μπαμπάς και φυλακεί το παρακολουθούμε στην ταινία του Μουνγκίου με κάθε λεπτομέρεια τις ανακρίσεις, τις τρικλοποδιές που βάζουν οι κοινωνικές υπηρεσίες της Νορβηγίας γιατί είναι δογματικές και αμήλικτες σε μια οικογένεια που δεν ξέρει ποτέ τέτοια πράγματα δηλαδή αναγκάζουν τον μπαμπά για να πάρει τα παιδιά του σπίτι να δηλώσει ένοχος.

Φοβερό πράγμα. Ο Μουνγκίου ρίχνει φως σε μια πλευρά λίγο τρομακτική της προοδευτικής και με μεγάλο ενδιαφέρον για τα παιδιά και τα δικαιώματα και ανθρώπινα κοινωνίες Πιστεύεις σε ότι παίρνει θέση ο Μουνγκίου? Ο Μουνγκίου κάνει ό,τι πρέπει να κάνει το αληθινό σινεμά Δηλαδή Δεν μπορώ να σου πω αν αυτή η ταινία Πρέπει να την ξαναδώ γιατί την πρώτη φορά που την είδα μαζί σου εκείνο το πρωί Δεν μπορώ να σου πω αν κινηματογραφικά Δηλαδή από θέμα φόρμας Είναι μια σπουδαία ταινία Είμαι τόσο αναστατωμένος Αυτό δεν είναι σπουδαίο όμως ότι είσαι αναστατωμένος Αυτό είναι το σημαντικό που πρέπει να κάνει Το αληθινό σινεμά καταρχήν Που ξεχνάς όλη τη φόρμα όλο τον εγωκεντρισμό του δημιουργού ή των δημιουργών και αρχίζεις και μπαίνεις σε ένα πράγμα από όπου πια ήμουν αναστατωμένος γιατί και οι δύο πλευρές είχαν δίκιο και οι δύο πλευρές είχαν άδικο.

Αυτό ως κοινοθέτης δεν έπαιρνε καμία θέση, δεν μου έκανε κανένα είδος προσήλυτισμού και αντιμετώπιζε κάτι το οποίο είναι από τα πιο σοβαρά θέματα αυτής της εποχής. Για μένα και δίρεμαι για αυτή την υπερβολή πιστεύω ότι είναι αυτό που θρέφει τους Τραμπ και όλους αυτούς τους ηγέτες γύρω μας. Δηλαδή, αυτό που συμβαίνει σε αυτή την ταινία καταλαβαίνεις ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι που άνθρωποι, ιστορίες, δικάζονται και καταδικάζονται πριν καν γίνει δίκη, πριν απολογηθούν.

Χωρίς αποδείξεις καλά. Πριν κανείς να δει όλο τι συμβαίνει. Έχουμε πάρει θέση, έχουν μπει στο cancel. αυτό το cancel δημιουργεί καινούργιες ιστορίες αυτό το cancel κακοποιεί τη woke agenda γιατί μπορώ να σου πω ότι για μένα υποφέρω αυτή τη στιγμή που ακούω να χτυπάνε διεθνώς τη woke agenda γιατί είμαι ένα παιδί από μια επαρχία που ζω όλη μου τη ζωή είτε για τις επιλογές μου είτε γιατί είμαι καλλιτέχνης διακρίσης οπότε ευγνωμονώ όλους αυτούς τους ανθρώπους που μιλάνε για τα δικαιώματα.

Αλλά υπάρχει και ένα αλλά εδώ όμως. Εδώ λοιπόν εν ονόματι αυτού κάνει μια τεράστια κουβέντα η οποία καταλήγει στο εξής που το λέει στην ταινία, στην κατάχρηση εξουσίας. Αυτό. Δηλαδή η ανθρώπινη αλαζονία μας οδηγεί με την μικρή δύναμη που παίρνουμε πολύ συχρά, συνήθως πάντα να καταχρώμεθα την εξουσία που μας δίνεται. Εδώ λοιπόν σε αυτή την ταινία ο Μουγγιού δεν παίρνει καμία θέση. Εγώ πιστεύω ότι παίρνει λίγο.

Παίρνει μια θέση υπόγεια γιατί αυτό που είναι ότι αν δεν μ' είχες πάει εσύ να δω την ταινία μπορεί και να μην την έβλεπα. Α, είναι δυνατόν. Υπάρχει γύρω μας ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων που είναι οι άνθρωποι που συνδιαλεγόμαστε μαζί τους καθημερινά οι οποίοι έχουν κολλήσει σε αυτή την, γι' αυτό είναι σημαντικό το podcast που γίνεται, έχουν κολλήσει σε αυτή την ταινία την ετικέτα την anti-walk μου είπανε μα είναι δυνατόν θα μιλήσετε για αυτήν την έννοια δεν πρέπει να μιλήσετε για αυτήν την έννοια άρα να πω κι εγώ αυτό εγώ πιστεύω ότι ο Μουνγκίου χωρίς να κρύβει τίποτα δεν κρύβει ούτε τα κακά της θρησκευτικής οικογένειας, ούτε τα κακά των πολύ προοθημένων και οργανωμένων κοινωνικών υπερσιών της Νορμιγίας σιγά σιγά τον μάλλον αντιπαθεί μπαμπά, εγώ ως γυναίκα που δεν αντέχω την πετρερχική εξουσία, δεν θα χούσαρα ποτέ να είχα τέτοιο πατέρα που να μην με αφήνει να βγω έξω και όλα αυτά τα πράγματα σιγά σιγά αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε το δράμα τους είναι σαν να λέει ο Μουνγκίου

ότι ναι η liberal κοινωνία την οποία και εγώ θέλω εγώ δεν είμαι συντηρητικός έχει πει ο Μουνγκίου και θα πω μετά γιατί είναι δυνατό να είναι συντηρητικός ο Μουνγκίου αλλά πιστεύω ότι κάνουμε λάθη λίγο κριτική να τολμήσουμε να κάνουμε αυτό που έλεγες πριν για τον τραμπ κλπ λίγο κριτική να τολμήσει κάποιος να κάνει σε κάποια λάθη σε κάποιες υπερβολές της φιλελεύθερης κοινωνίας αμέσως είμαστε έτοιμοι να τον κάνουμε cancel και ότι υπάρχει μία πόλωση όλοι νομίζουμε ότι έχουμε την αλήθεια τη μία μοναδική δεν βρισκόμαστε πια δεν μπορούμε να βρεθούμε οι άνθρωποι δεν έχουμε την υπομονή το οποίس και σιωπτό και την κατανόηση κάπου να συναντηθούμε είναι δηλαδή έχει πει τη Φοπερή Φράσο Μουνγκίου ότι αυτή η ταινία μου για μένα είναι εναντίον του φονταμενταλισμού του ακροδεξιού φονταμενταλισμού αλλά και του ακροερεστερού φονταμενταλισμού εγώ δεν θα υιοθετούσα ποτέ τον ακροερεστερό φονταμενταλισμού δεν θα υιοθετούσα τίποτα από αυτά θα σου έλεγα το εξής εντάξει δεν είναι ακροαριστερός φοράν το μεταλλισμός

ότι είπε μια μαλακία τι γνώμη της έμπανε στην περίπτωση οι ρόουλινγκ και τις τρανς γυναίκες και σταματήσανε να πηγαίνει να την κυνηγάγανε από τα πανεπιστήμια γιατί πρέπει να κυνηγάμε αυτούς που λένε κάτι διαφορετικό από αυτό πιστεύουμε κι εμείς γιατί δεν έχουμε αυτό που έχει και ο Μουνγκίου ακούστε όλες τις πλευρές πλησιάστε ο ένας τον άλλο Δεν θα στώθεται αλλιώς. Όλοι αυτοί οι ρητορικοί μίσους που μπορεί από όποια πλευρά να βγει κάποια στιγμή είναι κάτι που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη υπομονή και κάτι.

Πρέπει μόνο να λάβουμε υπόψη ότι όλοι ανα πάσα στιγμή μπορούμε να βρεθούμε σε μια αντίστοιχη θέση. Ο λόγος λοιπόν να ακούσουμε τους άλλους και να τους αφουγκραστούμε και να δούμε που έχουν δίκιο και να αρχίσει ένας διάλογος Δεν είναι γιατί είμαστε φιλάνθρωποι ελεήμονες να τους ακούσουμε Είναι γιατί εκείνη την ώρα θα ακούσουμε και τον εαυτό μας καλύτερα Και θα προλάβουμε ή διορθώσουμε πράγματα που ήδη τα κάνουμε λάθος Θα γίνει η καλύτερη κοινωνία μας Δηλαδή το μεγάλο προσώνα της φιλελεύθερης κοινωνίας για μένα με Νέλα είναι Ότι Ας τις συντηρητικές Ότι όλοι μπορούν να μιλήσουν Ότι μπορούμε να δούμε, να κάνουμε κριτική και στον εαυτό μας αυτό σημαίνει φιλελευθερισμός ότι κάνω κριτική, ότι είμαι ελεύθερη και άρα μπορεί τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Μια συντηρητική κοινωνία τι να σου πω τώρα, πες μου μια κοινωνία από εκεί στον Πούτιν, γύρω γύρω διάφορα φρικτά καθεστώτα, αλευκορωσίες ξέρω εγώ πως τις λένε και λοιπά εκεί με δικτατορίες δεν υπάρχει η έννοια της αυτοκριτικής

εγώ μου στέλνω στη δικιά μου φιλελεύθερη κοινωνία να μπορώ να κρίνω και τα στραβά της το θέλω, το έχω ανάγκη σαν άνθρωπος αυτό επιβάλλεται στον όρο που λες δημοκρατία δέχτω που ο Κάντο φιλελεύθερη στη δημοκρατία ελληπίξε ελληπί αυτό είναι το κάνσελ το κάνσελ υπάρχει και γίνεται το κάνσελ γίνεται άκρητα το κάνσελ δείχνει δικούς μας φόβους και μελλοντική κατάσταση που μπορεί να βρεθούν όλοι αλλά θέλω να σου πω για αυτήν την ταινία ο Μουγγίου κάνει ένα σινεμά στο οποίο νιώθω ότι δεν πρέπει να χάσεις φράση δεν πρέπει να χάσεις λέξη δεν πρέπει να χάσεις σιωπή δεν πρέπει να χάσεις αναστεναγμό γιατί όλα αυτά συνθέτουν αφηγηματικά ένα πράγμα που δεν έχει σχέση με μια εγωκεντρική επίδειξη φορμαλιστικού αβανγκάρτ αλλά έχει να κάνει με το ότι το σινεμά μπορεί να λειτουργεί και ψυχοθεραπευτικά αλλά και ουσιαστικά πολιτικά δημιουργώντας διαλόγους που και να διαβωνήσουμε και μόνο που συζητήσαμε κάτι θα μας βγάλει η ταινία του είναι στηριγμένη πάνω σε μια αληθινή ιστορία

αυτό που είναι πολύ σημαντικό και να το πούμε στην οικογένεια Μποτ Μαρεν ο οποίος τι είπε, είπε ότι επί 10 χρόνια δεν το άγγιξα το θέμα το σκεφτόμουν, δεν ήθελα που δεν είναι από την ιστορία αυτής της οικογένειας και γι' αυτό δεν χρησιμοποιώ ακριβή τα βιογραφικά στοιχεία. Το έχει κάνει λίγο fiction. Αυτό που ήθελα να κάνω, ήθελα να πω το εξής. Σ' ακούω τόση ώρα μιλάς για αυτό τον πατέρα. Εγώ δεν μου πάγων το αίμα με αυτόν τον πατέρα. Ξέρεις γιατί? Λίγο, λίγο.

Γιατί περισσότερο... Δεν πάγωνε το όνομα όταν... Εντάξει, αμύνθηκε ο άνθρωπος, έπρεπε να αμυνθεί, ήθελε να κρατήσει τα παιδιά του που ξεσήκωσε όλη τη διεθνή ακροδεξιά από το μεταλλιστική χριστιανική κοινότητα που ούρλαζε και το έκανε παγκόσμιο θέμα, έπρεπε να μηνθεί και αυτός, τους έβλεπε αυτούς τους τύπους έξω από το δικαστήριο και μου ανακατεύω ότι ήσουν τάντερα, αλλά μου ανακατεύει τάντερα και ο πάρα πολύ αλαζονικός εισαγγελέας, δικηγόρος τι ήταν ας πούμε, που μην λέγε για πίττουν οικογένειας και ήταν κοινοί εγκληματίες ενώ στην ουσία δίνανε ξυλιές στον ποπό των παιδιών τους ας πούμε.

Βένα δεν τους ξεσήκωσε αυτός. Ξεσηκώθηκαν από μία ελληνική όπως ξεσηκώνονται. Ναι, αλλά το χρησιμοποίησε. Ανέβασης, το ενορχίστρωσε. Και καλά έκανε. Εγώ δεν θα κρίνω καλά έκανε. Εγώ θέλω να κρίνω κάτι άλλο. Μιλάμε, νιώθω ότι... Όχι νιώθω, και αυτό προσπαθώ σε όλη μου τη ζωή και ειδικά τα τελευταία χρόνια. να μην μιλάμε από μία πλευρά άνθρωποι σαν εμένα ας πούμε που δεν έχουμε μεγαλώσει σε προνομιούχα και παλιότερες γενιές που δεν έχουμε μεγαλώσει σε προνομιούχα περιβάλλοντα όπου είχαμε αντίστοιχους γονείς αντίστοιχους παπάδες αντίστοιχους καθηγητές και γυμνασιάρχες έχω φτάσει σε σημείο για το λυκιάρχη μου να νιώθω τέτοιο μίσος που να το κοιτάω και να λέω αν θα πεθάνει τώρα θα πιστέψεις ότι υπάρχει Θεός, αλλιώς δεν μπορώ να το πιστέψω.

Αυτό λοιπόν, έχω δει αυτούς τους ανθρώπους και οι δύο μου γονείς μέχρι την ώρα που πέθαναν δεν αποδέχτηκαν ποτέ ούτε αυτό που είμαι, ούτε αυτό που κάνω. Όμως, ο τρόπος που σιγά σιγά κατάλαβαν και βρήκαν έναν τρόπο συνύπαρξης που δεν έφυγε, ούτε τα δικά τους πιστεύω αλλά ούτε με να με έφερνες σε δύσκολη θέση είναι και αυτό ενδιαφέρον.

Δηλαδή εγώ σε αυτό τον πατέρα Δεν είδα αυτό το τέρας που υπάρχει Και το έχουμε δει αλλού Τέρας δεν είναι γιατί αγαπάει τα παιδιά του Νοιάζεται για τα παιδιά του Εξουσία έχει Εδώ θέλω να έρθω ότι αυτός και η γυναίκα του Παρόλο που κάνουν κάποια λάθη Και παρόλο που χρησιμοποιούν ένα πράγμα που με τρομοκρατεί Δεν με πανικοβάλλει απλώς Που είναι η θρησκεία Κάθε είδους θρησκεία Έχουν μια πραγματική αγάπη για τα παιδιά τους και μια αγάπη που φεύγει από το κτητικό και μπορεί να αποκτήσει και μια πιο γενναιόδορη και μια μεγαλύτερη διάσταση.

Είναι άνθρωποι που αγαπάνε τα παιδιά τους. Είναι άνθρωποι που σίγουρα τα παιδιά τους με πολύ κόπο όταν ήρθαν σε επαφή με αυτή την κοινωνία θα κερδίζαν πράγματα. Θα κερδίζαν. Εδώ η παρέμβαση της πρόνοιας την οποία δεν υποτιμώ καθόλου μερικές φορές. χρειάζεται να προσέχεις όταν έχετε ένα παιδί με μόλοπες στο σχολείο να το ψάχνεις αλλά να το ψάχνεις σωστά να αποδεικνύεις όχι με οικασίες και να μιλάς Δεν δουλεύω αυτή την εποχή σε ένα χώρο που κάνουμε μοντάζ που στο διπλανό διαμέρισμα μένει μια παράξενη οικογένεια όπου τα τελευταία δύο χρόνια που δουλεύω εκεί ακούμε να ουρλιάζουν όλη μέρα στα δύο τους παιδιά αλλά τα ουρλιαχτά ξεπερνάνε Και όταν τους βλέπουμε έξω να παίρνουν το ασανσέρ είναι αλλιώς.

Υπάρχει μια άλλη γλύκα. Εκεί λοιπόν εκατό φορές είπαμε να πάρουμε την πρόνοια. Έχει ενδιαφέρον ότι αυτό που κάνει ο Μουγγίου σε αυτή την ταινία δεν καταργεί το ρόλο της πρόνοιας. Ίσα-ίσα αναδεικνύει πόσο σημαντικός είναι και πόσο λείπει στην Ελλάδα κάτι σαν και αυτό που έχουμε δει. Καλά φυσικά. Όμως από την άλλη, ο αλαζονικός όπως είπες τρόπος.

Και ο δογματικός. το πρωτόκολλο είναι εντελώς ότι τα παιδιά δεν έχουν ληφθεί υπάρχουν κάποια πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που έχει πει ο Μουνγκίου δεν παίρνει θέση αλλά σου αφήνει πόρτες να δεις πράγματα τα παιδιά αυτά δεν έχουν η γνώμη τους και αυτό που θέλουν δεν έχει ληφθεί πουθενά αυτό φταίει και ο Μουνγκίου δεν μπορεί να λήφθει το έχει κάνει πίτηδες πιστεύω για να πει ότι κοιτάξτε η πρόνοια ειδικά πρέπει να αφουγκραστεί τα παιδιά Το ότι ποτέ δεν έγινε μια πραγματική έρευνα πριν γίνει όλος αυτός ο Σαματάς Τι είναι αυτές οι μαυρίλες γιατί αυτές οι μαυρίλες είναι αποτέλεσμα μιας Της γυμναστικής είμαι σίγουροι εγώ Όχι είναι αποτέλεσμα μιας φιλονικίας που βρέθηκε Ερωτικής φιλονικίας κιόλας Διαφορετικής που αυτό το κορίτσι βρέθηκε στη μέση που ενώ μια άλλη κοπέλα το χαρακτηρίζει καλόγρια Η κοπέλα που αγαπάει την άλλη κοπέλα της δείχνει συμπάθεια Οπότε αυτή η κόρη ας πούμε αυτής της οικογένειας Βρίσκεται στη μέση κάπως την πιέζουν στο μάθημα της πάλης

Που και αυτό έχει ενδιαφέρον που το διαλέγει ως γυμναστική Και έχει κάποιους μόλοπες Το ότι μετά τους μόλοπες δεν τη ρωτάνε πώς έγιναν που Αλλά τη ρωτάνε κατευθείαν σε δέρνουν οι γονείς σου Και αυτή λέει ναι γιατί όντως τη δέρνουν Ναι Γιατί έχει μάθει ότι θα φάει ένα χαστούκι ή θα της δώσει μια στο μποκό Τι σκληροί γονείς με όλη αυτή τη θρησκευτική αιμονή τους που είναι παραπέρα από επικίνδυνη, την έχουν κάνει να είναι ειλικρινής και να μιλούν ψέματα.

Και ο ίδιος ο πατέρας όταν εξαναγκάζεται να πει ψέματα προκειμένου να έχει τα παιδιά του, δηλαδή αν δηλώσει κάτι θα έχει τα παιδιά του, δεν το δηλώνει. Η ανάγκη τους για ειλικρίνεια έχει νόημα. Δηλαδή είναι αυτό που μου είπες γιατί είμαι εδώ. όταν έκανα το Ρόμ το 89 η Ρωμά για δέκα τότε αιώνες στην Ελλάδα παρά την περιθωριοποίησή τους στην πόλη με έναν τρόπο σε κάθε πόλη ήταν πολύ λειτουργικό στοιχείο της ελληνικής πραγματικότητας δουλεύανε στα χωράφια ήταν σιδεράδες ήταν λειτουργικό μέρος της κοινωνίας με πάρα πολλές διακρίσεις και προβλήματα και είναι και ενδιαφέρον ότι κατάφεραμε σε αυτούς τους δέκα αιώνες να κρατήσουν τη γλώσσα τους χωρίς να έχουν γραφή και ανάγνωση, να γίνουν φορείς της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής να ζουν σε μια χώρα που δεν διώχτηκαν όπως σε άλλες χώρες της Ευρώπης είτε στο μεσαίωνα είτε στην ναζιστική περίοδο και όλα αυτά Παρέθεση στη Ρουμανία η Ρουμάνια ευχαρίστησε ότι τους είχαν εξολοθρέψει όλους τους τσιγκάνους δεν θα είχε μείνει οπένας

με το άτσαλο άνοιγμα των συνόρων και τη διαχείριση της ιστορίας που κάνω σαμαράς στη δεκαετία του 90 συνέβη μια τεράστια αλλαγή ακριβώς μετά την ταινία μαζί με τη συμβολική είσοδο της Λευκής Καρέκλας άρχισαν πια οι καταβλισμοί αντί να είναι χώροι που πάει κάποιος και βρίσκεται εργάτες για το χωράφι του να γίνουν σημεία παραβατικότητας τι είναι ακόμα. Οι ταινίες στις οποίες δουλεύω πια για το που είναι η Ρωμά ας πούμε, δουλεύω για πολλά χρόνια στις φυλακές ανηλίκων. Στις φυλακές ανηλίκων το 90% το 90% είναι Ρωμά.

Το 89 ήταν ένας κρατούμενος για έγκλημα τιμής. Αυτό λοιπόν τώρα τι έχει δημιουργήσει. Έχει δημιουργήσει έναν καινούριο πρωτοφανή ρατσισμό που η Ελλάδα επειδή ακριβώς ήταν και 400 χρόνια έτσι, ήταν μπερδεμένη να είναι μέρος όλου αυτού δεν τον είχε έτσι είχε ξανοφοβία αλλά ο ρατσισμός είχε και ρατσισμό αλλά δεν έχει μεγαλώσει εγώ ομολογώ ότι και εγώ πολλές φορές νιώθω ότι φρικτό θυμό για τους Ρωμά ειδικά για τον τρόπο που φέρονται στα παιδιά τους και στα κορίτσια τους έχω συχαθεί να βλέπω κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά στην πατήρια μου την Καλαμάτα 16 και 17 χρονών κουκλάρες που θα μπορούσαν να κάνουν πασαρέλα στο Παρίσι να ζητιανεύουν ή να σπουδάζουν στη Σορβόνη και να παντρεύονται στα 12 και είχε. Δεν το αντέχω.

Γι' αυτό μην την κάνουμε αυτή την κουβέντα για τους Ρωμά. Όχι, δεν είναι θέμα κουβέντας. Είναι ότι για να γίνει οποιαδήποτε κουβέντα για τους Ρωμά αν αυτή τη στιγμή πάει κανείς δίπλα και δει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που βλέπω όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι δεν πάνε σχολείο. Πέρα από το αν θέλουν δεν θέλω να πάω να σχολείω. Υπάρχει ένας νόμος που λέει αν δεν έχεις μόνιμη διεύθυνση δεν σε δέχονται σε κανένα σχολείο.

Η περισσότερη ρωμά, το μεγαλύτερο ποσοστό δεν έχει μόνιμη διεύθυνση. Δεν είναι έτσι. Δεν είναι έτσι. Λάθος. Δεν είναι οι περισσότεροι που δεν έχουν. Επιτρέψε μου να ολοκληρώσω. Αν μπεις και αφουγκραστείς πρώτα όλη την ιστορία, μετά μπορείς να πεις είναι έτσι, δεν είναι έτσι. Αλλά αυτό που κάνει ο Μουγγιού με αυτήν την ταινία είναι ότι πριν από όλα πρέπει να γίνουμε αυτόπτες σε αυτό που συμβαίνει να δούμε πως θα ήταν αν συνέβαινε σε εμάς γιατί είναι πολλά πράγματα που θα δημιουργήσουν νέες δυναμικές και πιθανόν να δρομολογήσουν αποτελεσματικές λύσεις αυτό που λέει ο Μουγγιού για μένα ο Μουγγιού παίρνει θέση γιατί αυτό που λέει είναι ότι σε μια εποχή που η πιο προβληματική αλλά προοδευτική ήπειρος του κόσμου που είναι η Ευρώπη και ειδικά η Νορβηγία και μετατρέπεται σε ένα σε ένα κογκλάβιο τεράτων ηγετών τι φταίει και κυρίως αυτό που λέει και για μένα αυτό που παίρνει θέση και με αναστατώνει και σε αυτή την ταινία αλλά και σε άλλα πράγματα που κάνω αυτά τα χρόνια

είναι ποιες είναι οι δικές μου ευθύνες να κατηγορώ τις δικές σου ευθύνες των άλλων είναι εύκολο υπάρχουν οι δικές μας ευθύνες Όπως σου είπα, η αυτοκριτική που πρέπει να κάνουμε εμείς οι προοδευτικοί οι προοδευτικές δυτικές κοινωνίες όχι μόνο στην Ευρώπη στην Αμερική και παντού, γιατί το πρόβλημα δεν είναι κυρίως στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη λοιπόν, με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτό που είπες τώρα ότι αναφέρθηκε στον προηγούμενο μου γείο βλέποντας αυτή την ταινία που στην ουσία για μένα είναι υπέρ έχει μια τρυφερότητα μια κατανόηση για μια θρησκευτική κοινότητα η οποία ταλαιπωρείται στα χέρια της πρωτευτικής Ευρώπης ήταν σαν ότι έπρεπε να γίνει αυτή η ταινία γιατί μην ξεχνάμε ότι ίσως το αριστούργημα του Μουνγκίου η ταινία πίσω από τους λόφους έχει ακριβώς το αντίθετο θέμα και το ίδιο το αντίθετο από την άλλη βεβαιόρα έχουμε μια θρησκευτική κοινότητα ένα μοναστήρι δηλαδή ορθόδοξο ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο επειδή δεν κατανοεί και δεν μπορεί να βάλει

μέσα στο μυαλό του ένα κορίτσι που έρχεται από τη Γερμανία το οποίο είναι και λίγο περίεργο είναι και λίγο θυμωμένο, είναι και λίγο έξαλλο είναι μεγαλωμένο σε ορθονοτροφή έχει πολλά προβλήματα καταλήγουν να τη δολοφονούν αθελά τους γιατί είναι άνθρωποι καλών προθέσεων κάνοντάς της εξορκισμό, πάλι πραγματικό γεγονός Δηλαδή έχουμε η θρησκευτική κοινότητα σε αυτή την ταινία έχει τη βία μέσα της και την πληρώνει το κορίτσι το οποίο έρχεται από μια δυτική ας πούμε από τη βυτική Γερμανία και παρόλα αυτά ούτε εδώ παίρνει θέση ο Μουνγκίου.

Δηλαδή την κοινότητα του μοναστήρι δεν το δείχνει σαν να είναι τέρατα Είναι ήρεμοι, καλοί, καλών προθέσεων άνθρωποι που δέχονται το κορίτσι Και προσπαθούν να το σώσουν από το διάβολο που έχει μέσα του Και παρόλα αυτά είναι η βία σε μια θρησκευτική κοινότητα Εδώ έχουμε τη βία σε μια liberal κοινότητα Είναι η άλλη πλευρά της ταινίας πίσω από τους λόφους νομίζω ότι είναι το φιόρδ Βένα, εγώ νιώθω ότι παίρνει θέση και τα έχω δει τελείως αλλιώς αυτό που λες, δηλαδή στην ταινία Πέρα απ' τους Λόφους εκείνο δηλαδή ο τρόπος που έχει χειριστεί τον πατέ, τον παπά του μοναστηριού αυτά για μένα είναι εκείνοι με τρομάζουν όπως τους έχει πλάτη οι τρυφερές φράσεις που λένε που είναι φρικτές εντολές πιο αυστηρές και από τον φαρισαϊκό νόμο το κάνουν όμως πιστεύοντας ότι θα τη σώσουν από το διάβολο ναι αλλά ο τόνος φωνής δεν αλλάζει το προβληματικό και σε αυτή την ταινία εδώ πάλι εγώ δεν ένιωσα να έχει μια τρυφερότητα για την θρησκευτική πίστη αυτής της οικογένειας όχι

έχει μια τρυφερότητα για να κρατήσουν τα παιδιά τους Έχει μια τρυφερότητα για όλους τους ανθρώπους που νιώθουν ότι έχουν την ανάγκη της πίστης, όπου κι αν είναι αυτή η πίστη. Και αυτή η πίστη τους κάνουν να διαχειριστούν το προνόμιο και τα διέξοδο της ζωής που καθημερινά για όλους τους ανθρώπους λειτουργεί κάπως δύσκολα.

Λέμε ότι η ζωή είναι υπέροχη, αλλά όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η ζωή για οποιονδήποτε. και κάποιοι διαλέγουν την πίστη στην ειρήνη εγώ θα τη διάλεγα δικαιωμάτους φτάνει για μένα και αυτό το λέει ο Μουνγκίου δεν θέλω να κάνω σπόιλερ η ταινία είχε ένα μάλλον καλό τέλος δηλαδή σώζεται η οικογένεια τα καρτάει τα παιδιά της κλπ αλλά την ώρα της εξόδου προς σωτηρία με ένα περίεργο τρόπο γίνεται μια ανατροπή οι μικροί, οι έφηβοι η τρισχαριτωμένη έφηβη Ρουμάνα κόρη της της οικογένειας έχει αποκτήσει μια πάρα πολύ στενή φιλική και εγώ θα έλεγα και στα όρια του έρωτα ερωτική σχέση με μια συνομιλική της Νορβηγίδα και τα δύο αυτά κορίτσια για μένα είναι το μέλλον δηλαδή ότι αυτά τα δύο παιδιά που το ένα είναι αυτοτραυματίζεται παίρνει ναρκωτικά το σκάει από το σπίτι πλησιάζοντας το άλλο, το μετρημένο το άπη, το άβγαλτο κοριτσάκι είναι ένα μήνυμα ισιοδοξίας, ότι να από τη νέα γενιά που η μία κοπέλα θα επηρεάσει την άλλη δηλαδή η θρήσκα μπορεί κάτι να της δώσει

στην έξαλλη επαναστάτρια η επαναστάτρια θα μάθει τη θρήσκα, ότι υπάρχει η ελευθερία, να την παίρνει και πάει βόλτα το βράδυ με τη βάρκα του πατέρα της την αναγκάζει να πηδήξει από το παράθυρο και να το σκάσει και επανάω, ο Μουνγκίου λέει ότι ίσως η νέα γενιά με το πλησίασμά της θα είναι το μέλλον για να φύγουμε από αυτή τη φρικτή πόλωση που υπάρχει στις κοινωνίες μας και υπάρχει και έρωτας, για μένα υπάρχει και λεσβιακός έρωτας εκεί Ο Μουγγιού παίρνει θέση. Ο Μουγγιού τι λέει σε αυτή την ταινία ότι ό,τι και να γίνει υπάρχουν διέξοδοι στην ανθρώπινη συμπεριφορά και στον ανθρώπινο βίο με πρώτο και βασικό τον έρωτα οι οποίοι μπορούν να δημιουργηθούν και να σου δώσουν τη δυνατότητα να δεις τα πράγματα αλλιώς.

Νιώθω λοιπόν ότι αυτό που τον κατηγορούν αυτή τη στιγμή και αυτή την ταινία γιατί έπεσε πολύ ξύλο για αυτή την ταινία και στους κριτικούς ακόμα. ήταν διεχασμένη κριτική που είπα ότι δεν είναι η καλύτερη ταινία εγώ νιώθω ότι μπορεί να είναι η καλύτερη συνέχεια που μπορούσε να έχει στις ταινίες του γιατί ως τώρα μιλούσε για θέματα που κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την κρισιμότητά τους αλλά την άλλη πλευρά δεν την μπορούσες να τη δεις καθαρά, εδώ τι κάνει έρχεται και θέτει με μια σοκρατική μέθοδο έρχεται και θέτει τα πράγματα και σου λέει ότι εσύ που μπορεί να είσαι ο πιο αντιφασίστας κοίτα λίγο πως μπορείς να γίνεις φασίστας έρχεται και λέει σε όλους εμάς τους προνομιούχους με λιγότερα ή περισσότερα προνόμια επανεξέτασε το θυμό με τον οποίον προσεγγίζεις αυτούς τους στοχούς, αγράμματους ανθρώπους που όπως λέει και ο Μουνγκίου στις εκλογές μας εκπλήσουν γιατί βλέπουμε ότι μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ψηφίζει ακροδεξιά και φτάνει στα άκρα και λέμε

πω πω τι έγινε και είμαστε θυμωμένοι αλλά ποτέ δεν κάναμε ένα βήμα να τους πλησιάσουμε, λέει κάτι τέτοιο ενδιαφέροντα πράγματα στην ταινία του και μην ξεχνάμε για μένα ο Μουνγκινού είναι πάρα πολύ προτευτικός άνθρωπος πάρα πολύ προτευτικός, όχι μόνο γιατί έχει κάνει την ταινία για την έκτρωση όχι μόνο γιατί έχει δείξει τη διαφθορά και τη συντριβή του ανθρώπου στα κομμουνιστικά καθεστώτα στην ταινία του ας πούμε που λέγεται Airmen είναι η προηγούμενη ταινία του έχει μία σεκάνης, 15 λεπτών που εκεί είναι μαζεμένος ο πληθυσμός μιας κοινότητας στην Τρανσυλβανία η οποία θέλει σαν και καλά να διώξει από το χωριό της τρεις έρμους σριλανκέζους μετανάστες οι οποίοι είναι μόνιμοι εργάτες με χαρτιά, με άδεια παραμονής κλπ.

Δεν τους γουστάρουν στο χωριό τους. Και μαζεύονται και επί δεκαπέντε λεπτά τους αφήνει ομουνγκίου και εκφράζουν το μίσος τους για τους μαύρους, το μίσος τους για τους τσιγκάνους, το μίσος τους για τους ξένους. Η λέξη μίσος. Το μίσος τους για την Ευρώπη. Το μίσος τους για τη δημοκρατία. Δηλαδή είναι ένα, τους βλέπεις όλους μαζί Απλώς τους βλέπεις Τους ακούει Έχει βάλει την καμερά του και τους ακούει Είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχει κάνει ο Μουγγίου Δείχνει ότι υπάρχει και αυτή η πλευρά στην Ευρώπη Αυτό που κάνει ο Μουγγίου Σε αυτή την ταινία Και που είναι κάτι που θα έπρεπε να το δούνε Για μένα πρέπει να το δούμε Όσοι κάνουμε σινεμά Όσοι κάνουμε τέχνη Όσοι σκεφτόμαστε πώς θα διαχειριστούμε τα πολιτικά διέξοδα ή τις πολιτικές απορίες που διωγγώνονται στην εποχή μας.

Αυτό που κάνεις αυτή την ταινία είναι, σου λέει, ότι ο μόνος τρόπος που σου δίνεται εσένα, που είσαι ανίσχυρος με έναν τρόπο να το διαχειριστείς, είναι να δεις και τις δύο πλευρές και αυτές οι δύο πλευρές να σε οδηγήσουν σε κάτι που πιθανόν να νικήσεις καλύτερα το κακό εάν καταλάβεις που είναι και εδώ έχει ενδιαφέρον να επισημανθεί ότι νομίζω ότι είναι πολύ λιγότερο από 10 οι σκηνοθέτες που πήρανε τους δύο χρυσούς φήνικες ότι παρά τη μαλακία των φεστιβάλ που πολύ συχνά και το political correct πολύ συχνά κυνηγάνε το avant-garde και κάποια πράγματα που εδώ τους ξέφυγε μας αφήνουν αμήχανους όχι εγώ δεν πιστεύω ρίσκο Δεν πιστεύω ότι τους ξέφυγε Πιστεύω ότι γίνεται το εξής Ότι κάποιες ταινίες όπως το τετράγωνο το όστουλο Που επίσης έχει πάρει δύο φιλίκες Και το οποίο ξεμπρόσχιασε Τον κόσμο των εικαστικών Με έναν τρόπο πολύ ενδιαφέροντα Και πολύ δημιουργικό για να επαναπροσδιοριστούν όλα Είναι ότι Και ο Μουγγίου Και πάντα τυχαίνει και κάποιος Εδώ έτυχε πρόεδρος επιτροπής

Κάποιος που υποστήριξε πολλή ταινία Νομίζω ότι ήταν εξαιρετική. Ο Παρκ Σανγκούκ, εγώ δεν το περίμενα, εν πάση περιπτώσει. Εδώ γίνεται μια επανάσταση. Όμως δεν είναι μια επανάσταση. Αποδεικνύει ότι ακόμα και στο Φεστιβάλ των Κανών που το κατηγορούν που το κάνουν, όταν ένα πράγμα έχει ουσία, με έναν τρόπο θα περάσει, θα φανεί και θα αποκτήσει τη διάσταση που του πρέπει.

Γιατί η ταινία του Μουγγίου, δέκα χρόνια μετά, θα ήταν αποδυναμωμένη. αυτό που κάνει είναι αυτό που χρειάζεται αυτή τη στιγμή που ακόμα και μεταξύ μας ακόμα και σε αυτή την κουβέντα σήμερα νιώθεις ότι μπορεί να υπάρχει μια αλαζονική ή μια προσέγγιση μίσους για κάτι που πρέπει να το καταλάβεις αλλιώς και αυτό που κάνει επίσης και είναι πολύ σημαντικό και στο Πέρα από τους Λόφους και σε αυτή την ταινία είναι ότι λέει όλοι ξέρουμε δεν είμαι υπέρ της Ισλαμοφοβίας αλλά όλοι ξέρουμε που οδηγούν το Ισλάμ, η θρησκεία του Ισλάμ και οι φανατισμοί του.

Το βλέπουμε, το είδαμε στο Pride ας πούμε μια κακομύρα απόλωνή νεκρή επειδή κάποιος στο Βερολίνο του την δίδωσε να είναι με το ISIS. Εδώ λοιπόν έρχεται και λέει, αυτό που σου κάνει είναι ότι σου λέει στο πέρα από τους λόφους με την Ορθόδοξη. Εδώ με τους Ευαγγελιστές που αυτή τη στιγμή μοιάζει να είναι διεθνώς η πιο ανερχόμενη ριζοσπαστική προσέγγιση της θρησκείας έρχεται και λέει ότι δεν μπορούμε, δεν έχουμε το δικαίωμα να τους κυνηγάμε. Όχι.

Για μένα δεν λέει αυτό. Τι λέει. Λέει δεν αποκυρήσω την πίστη αλλά δείτε όλοι την παγίδα που έχει μια τυφλή πίστη σε πράγματα που μπορεί και να μην κατανοείς και να τα ακολουθείς χωρίς να τα κατανοείς. Εγώ νιώθω ότι καθόλου δεν είναι τρυφερός με την έννοια. είναι ότι δείτε την ανθρώπινη πλευρά αλλά μέσα στη θρησκεία υπάρχει ένας τρομερός κίνδυνος και εσύ Πρόνια αν την προσεγγίσεις με μίσος δεν θα το λύσεις ποτέ αν την προσεγγίσεις με έναν άλλο τρόπο θα καταφέρεις να αφυπνήσεις ανθρώπους που έχουν χαθεί εγώ νομίζω ότι δείχνει πολύ λιγότερο το σκοτάδι της θρησκείας και πολύ περισσότερο το σκοτάδι του κοινωνικού δογματισμού Επίσης δεν είπαμε τίποτα Και υποτίθεμαστε και οι δύο άνθρωποι το σινεμά Για μένα αυτή η ταινία Του Μουνγκίου είναι η πιο φωτεινή του Η πιο όμορφη Δηλαδή λείπει το σκοτάδι Η φτώχεια Η ρουμανική Γιατί βρίσκεσαι ξαφνικά Σε ένα πανέμορφο μέρος Με μεγάλους ορανούς Με θάλασσες Νομίζω ότι το διασκέδασε Και αυτά τα μεγάλα του πλάνα Δηλαδή είναι ωραία η ταινία

Είναι μια φωτεινή ταινία που έχει πολύ έντονο το στοιχείο του θρίλερ δηλαδή τη δει και την παρακολουθείς με κομμένη την ανάσα έχει κάνει και μικρά βηματάκια λίγο να εξυγχρονίσει το για μένα τεράστιο έργο και ταλέντο του Μουνγκίου για μένα ο Μουνγκίου είναι από τους καλύτερους σκηνοθέτες από τους σκηνοθέτες που αγαπάω πάρα πολύ και πώς να τελειώσουμε έχει κάνει και άλλα φορμαλιστικά ενδιαφέροντα σε αυτή την ταινία που όμως θα τη δω δεύτερη φορά για να τα κατανοήσω.

Αυτό μου που έχει ενδιαφέρον είναι ότι στο σινεμά έχουμε ξεχάσει ότι όταν μπαίνεις σε μια ταινία βγαίνοντας πρέπει λιγότερο να σκέφτεσαι τι πέτυχε ένας σκηνοθέτης και πιο πολύ να γίνεσαι μέρος ταινίας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη δεκαετία του 70 που ήμουν πολύ μικρός, τα μεγαλύτερα αδέρφια μου τα δύο αδέρφια μου και αδερφοί μου να έχουν δει το θίασο και να συζητάνε για μία εβδομάδα κάθε μεσημέρι στο τραπέζι που τρώγανε όχι καθόλου για τη φόρμα για το πώς αρχίζει το μυαλό μας να δουλεύει με άλλους τρόπους πιο δημιουργικά πιο ανατρεπτικά με μεγαλύτερη κατανόηση σε πράγματα που δεν καταλαβαίναμε μέσω μιας ταινίας είναι πολύ σημαντικό το σινεμά να αποκτήσει ξανά αυτή τη διαδραστική σχέση με το μυαλό μας και να τελειώσουμε εγώ πιστεύω ότι όλες οι ταινίες του Μουνγκίου, όλες και οι έξι ταινίες, η κάθε μία είναι ένα γεγονός κινηματογραφικό και κοινωνικό και πολιτικό, δηλαδή είναι από τις ταινίες που δεν πρόκειται να τις ξεχάσεις ποτέ στη ζωή σου λοιπόν να πούμε ένα χήπουρα

για το υπέροχο ρωμανικό σνεμάγια, δεν είναι μόνο Μουνγκίου υπάρχουν και άλλοι και χαίρομαι πάρα πολύ που εκεί που λες ότι τι πάθανε οι Ρουμάνοι και έχουν ψηλοξεφανιστεί συνέχεια βγαίνουν και καινούργια ταλέντα και να από Μουνγκίου 58 χρονών σήμερα έχει βαρεθεί να παίρνει βραβεία στις σκάνες πήρε και δεύτερο χρυσό φινικά να πούμε εγώ δηλαδή να πω σε όλους να πάνε να τη δούνε μην ακούνε αυτούς που λένε α ο Μουνγκίου έγινε ξαπνικά συντηρητικός και τα βάζει με τη φιλελεύθερη Ευρώπη και λοιπά όχι, ο Μουνγκίου μας βάζει μπροστά στον εαυτό μας βάζει ένα καθρέπτη μπροστά στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες και όχι μόνο αυτό ξεμπροστιάζει τους Τραμπ και όλους αυτούς αλλά τι μελών τους ξεμπροστιάζει για μένα σε αυτή την ταινία αλλά έχει και ενδιαφέρον να σκεφτούμε τις αντιστοιχίες του ρουμανικού σινεμά με το δικό μας που δεν είναι λίγες και πολύ ενδιαφέρουσες ότι είναι δηλαδή μας προτρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη θεματολογία μας γνώθω.

Δεν μας έχει προτρέψει αρκετά. Δηλαδή, θα έπρεπε το ρωμάνικο σινεμά λίγο να μας έχει ανοίξει κάποιους δρόμους και λίγο τα μάτια. Εν πάση περιπτώσει... Αυτά τα λέτε εσείς. Εγώ το λατρεύω το ρωμάνικο σινεμά. Όχι, ότι δεν μας τα έχει ανοίξει. Εγώ πιστεύω ότι μας τα έχει ανοίξει. Και είναι ταινίες... Ας πούμε, το «Όταν θέλω να σφυρίξω, θα σφυρίξω»

Που αγαπήθηκε τόσο πολύ στην Ελλάδα Ενώ δεν είναι μια ταινία που είχε φόδια Φεστιβάλ, βραβεία και τέτοια Και αγαπήθηκε γιατί ακριβώς Αυτό που συμβαίνει στη Ρουμανία Και αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα Έχει σημαντικές αντιστοιχίες Και αποδεικνύει Και αποδεικνύει ότι το σινωμά Ό,τι και να κάνει θα είναι πάντα πολιτικό Ακόμα και όταν δεν θέλει να είναι πολιτικό Ακόμα και όταν λέει δεν είμαι πολιτικό Είναι πολιτικός Ακόμα και όταν ένας Έλληνας σκηνοθέτης βγαίνει και αποδίδει την αποτυχία του να κάνει σινεμά, όχι να κάνει καλή ταινία, να είναι κινηματογραφική ταινία, στο ταινία του Δήμου Λάιτι, Βόκ, Γλώσσα ή κάτι τέτοια σαν χλαμάρες που κυκλοφορήσαν εχτές στο διαδίκτυο και θα αρχίσουν σιγά σιγά να είναι πολεμικές για οτιδήποτε έρθει, ακόμα και τότε αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι ό,τι και να γίνει το σινέμα είναι πολιτικό θα μένει πολιτικό είτε το βλέπουμε στην αίθουσα είτε το βλέπουμε στο κινητό είτε σε όποια οθόνη και δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε

και ευτυχώς που δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Μενέλα Το मουνκίο να ευχαριστούμε θα ήθελα πάρα πολύ να τον γνωρίσω από τον άνθρωπο δεν τον έχω γνωρίσει ποτέ δεν του έχω πάρει ποτέ συνέντευξη δεν πειράζει, να πάει πάρα πολύ καλά σε έφυσες, βγαίνει μέσα στον Αύγουστο, θερινό σινεμά, είναι και όπως είπα εγώ μια φωτεινή και ωραία ταινία.

Και όμως κάνεις ζέστη, βλέπεις τα χιόνια. Βλέπεις τα χιόνια και σου έρχεται εκεί πως το χιονοστιβάδα στο κεφάλι και λες Χριστέα μου γιατί κούνιονται αυτοί οι άνθρωποι, βλέπουν ότι χιονοστιβάδα και κάθονται. Νορβηγοί. Νορβηγός σημαίνει αυτός που δεν χάνει την ψυχραιμία του μπροστά σε οποιαδήποτε κατάσταση Ή που είναι προστατευμένος Είναι προστατευμένος με ένα ισχυρό πρωτόκολλο Η λέξη κλειδί για την ταινία του Μουνγκίου Λοιπόν, είμαι η Μένα Γιώργο Κοπούλου και μόλις μίλησα με τον αγαπημένο μας σκηνοθέτη η Μινέλο Καραμονκιώλη για την ταινία Φιόρδ του κορυφαίου Ρουμάνου σκενοθέτη Κριστιαν Μουνγκίου που είναι σε ένα σινεμά στη γειτονιά σας.

Για να μην χάνετε κανένα podcast της σειράς The Review της Λάιφο ακολουθήστε μας στα Apple Podcast, στο Spotify και στο κανάλι της Λάιφο στο YouTube.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00