Θέμις Μπαζάκα: «Το “Fatherland” είναι από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει»
The ReviewΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η Βένα Γεωργακοπούλου συζητά με τη Θέμιδα Μπαζάκα για την ταινία «Πατρίδα» του Πάβελ Παβλικόφσκι, που απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες, συγκεντρώνοντας διθυραμβικές κριτικές, ενώ έχει κερδίσει (ήδη) και το ελληνικό κοινό.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
στα ερείπια της χώρας του που γέννησε τον ναζισμό και τον εξαπέλισε ενάντια στην ανθρωπότητα. Είμαι η Βένα Γιώργο Κουπούλου και θα κουβεντιάσω για την ταινία του Παύλη Παυλκόφσκη με τη Θέμη Δαμπαζάκα. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της ΕΡΑΣ Podcast της Life of the Review ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcast και στο κανάλι της Life of στο YouTube.
Είναι τα podcast της Life of. 20 χρόνια τώρα στη Λάϊφο, μοιραζόμαστε ιστορίες που αξίζει να ακουστούν. Το podcast που ακολουθεί είναι μια χορηγία της Μέτλεν. Μέτλεν. Τιαγμένη από μέταλλο, γεμάτη από ενέργεια. Θέμη, θα σε ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθες. σε είδα φωτογραφία με τον Παπλικόφσκη αγκαλιά στην πρεμιέρα που έγινε της ταινίας στις νύχτες πρεμιέρας και είπα αυτή θα πάρω τηλέφωνο και ακόμα και να μην της αρέσει ξέρει το σινεμά πάρα πολύ καλά δεν σε συστήνω όπως συστήνω συνήθως τους συνομιλητές μου γιατί σε ξέρουν εκεί πέτρες είσαι αυτή που είσαι ενώ είσαι σύμβολο για το ελληνικό σινεμά αλλά και για την τέχνη γενικότερα λοιπόν ας μπούμε στο ζουμί Σου άρεσε η ταινία του Παυλικόφσκη Καταρχάς καλημέρα, χαίρομαι που είμαι εδώ μαζί σου Στη Λάϊφο Έχω λίγο τραχ γιατί τώρα εγώ δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου Ένας απλός θεατής Συνεφίλη είμαι Όχι μόνο μου άρεσε Αλλά θεωρώ ότι ίσως είναι από τις καλύτερες ταινίες Της τελευταίας πενταετίας που έχω δει Ο Παύλ
Τον γνώρισα και προσωπικά τελείως τυχαία Κάποιος τον έφερε στα γενέθλιά μου Αυτό το καλοκαίρι Προπέρσινα γενέθλιά μου έκανα έτσι ένα καλό gathering κάπου σε ένα μαγαζί και φέραν τον Μπάβελ ο οποίος επειδή δεν πρόλαβε να μου φέρει λουλούδια την άλλη μέρα μου πήρε τηλέφωνο και ρώτησε πού μπορώ να φέρω λουλούδια Καταπληκτικώς Πολωνική αυρότητα Είναι περίεργο, είναι ένας τόσο χαρούμενος άνθρωπος και τόσο ζωντανός και κάνει αυτές τις ταινίες τις τόσο βαθιές βαθιές ταινίες που ας πούμε ξυπνάει το μυαλό σου και το σώμα σου είναι ένα σινεμά που αγαπώ και εγώ πάρα πολύ το σινεμά που κάνει ο Πάβελ άρα έχεις δει και τις ταινίες τις βασικές τις τρεις βασικές ταινίες τα παλιά παλιά δεν τα έχω δει και το Cold War με συγκλώνησαν όλες αυτές τις ταινίες και αυτό μου κάνει εντύπωση δεν ξέρω τι να πατήσω στην ερώτηση με την οποία να άρχισες ούτε και εγώ ξέρω Τι είναι αυτό που με έκανε και συγκλονίστηκα τόσο Συγκινήθηκα βαθιά με απασχολούσε για μέρες ο τρόπος που σκηνοθετεί
αυτός ο άνθρωπος στήνει τις σκηνές και μπαίνει μέσα στην ιστορία Αυτό κυρίως η σκηνοθεσία του είναι που σε έπιασε και λιγότερο το θέμα Κοίταξε να δεις δεν μπορεί να είναι μια καλή σκηνοθεσία χωρίς θέμα δηλαδή τι να την κάνουμε είναι σαν να χορεύεις χωρίς να έχεις μια καρδιά δίπλα σου ο τρόπος που ξετυλίγει αυτό το θέμα που φαινομενικά είναι απλό αλλά είναι τόσο βαθύ και οδηγεί τους ηθοποιούς του σε τέτοιες βαθιές ερμηνείες βαθιές ερμηνείες να πούμε λίγο το θέμα για αυτούς που δεν μπορεί κάποιοι κακώς θα πάνε να τη δουν φαντάζομαι την ταινία είναι μια πολύ απλή ταινία για ένα ταξίδι ένα road movie δηλαδή Ο Τόμας Μαν, ο οποίος είναι γύρω στα 70 τόσο ας πούμε, έχει πάρει Νόμπελ από το 1926, θεωρείται ο κορυφαίος Γερμανός, αλλά και όχι μόνο Γερμανός, ίσως και του κόσμου σε γραφέες εκείνη την εποχή.
Αυτοεξόριστος για τη μισή του ναζισμού και έχει υποστεί πάρα πολλά η οικογένειά του από τον ναζισμό, αυτοεξόριστοι σπρώτες στην Ευρώπη μετά στην Αμερική. όταν πέφτει επιτέλους ο ναζισμός και μπορεί να επιστρέψει στην πατρίδα του να επιστρέψει για ένα μήνυ για ένα ταξίδι επιστροφής γιατί τον βραβεύουν και πάει και παίρνει την αγαπημένη του κόρη Έρικα και πάει στη Γερμανία και γίνεται ένα road movie για να παραλάβει το βραβείο ένα βραβείο στο όνομα του Γκέτα γιατί είναι 200 χρόνια από τη γέννηση αυτού του μεγάλου γερμανού συγγραφέα που τον λατρεύει και τον θεωρεί και λίγο αντίπαλο δέος ο Τόμας Μάν λοιπόν έχουμε ένα γέρο ηλικιωμένο στάρ μαζί με την κόρη του σε μια λιμουζίνα που οικονομίζω είναι ένα road movie ημερικών ημερών από τη δυτική Γερμανία που είναι φυσικά αμερικανοκρατούμενη από τη Φραγκφούρτη ας πούμε τη γενέτειρα του Γκέτε μέχρι και τη Βαϊμάρη παρακαλώ η οποία όμως είναι στην ανατολική κομμουνιστική Γερμανία για να τον τιμήσει και η Δύση και η Ανατολή
και βλέπουμε το πτιζούν και τι νιώθουν αυτοί οι δύο άνθρωποι αποσβολωμένοι μέσα στο πολυτελές αυτοκίνητο και συμβαίνει και στη διάρκεια της ταινίας ένα τραγικό γεγονός τώρα να το πούμε όχι, αν και με αυτό ξεκινάει η ταινία ας αφήσουμε σπόιλερ προς παρένθεση ο αγαπημένος Παπλικόφσκι έχει βάλει το χεράκι του σε αυτή την ιστορία όντως πήγε ο Τόμας Μάντος το 49 για να τιμηθεί με το βραβείο Γκιότη ας πούμε στη μπρόιν πατρίδα του δεν ξαναγύρισε συνέχισε την αυτοεξορία του αλλά δεν πήγε με την κόρ του την Έρικα η οποία έχει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον θα τα πούμε αυτά, δαρματουργικό πήγε με την αγαπημένη του γυναίκα την κάτια και έναν παμπλούτο μα παμπλούτο Ολλανδό-Εβραίο αντιφασίστα που οδηγούσε μάλιστα και την Μπουίκ και του έκανε και όλο την έξοδα. Αυτά.
Αυτό που είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον ας πούμε στην ταινία όντως ήταν και αυτή η σχέση του πατέρα-μαν με την κόρη. Δεν ήταν είναι αυτός το τέρας ο μεγάλος ας πούμε συγγραφέας δυνατός υπερόπτυς αλλά και κάπως πεσμένος μαζί την τραγωδία την οποία την ήξερε γιατί την έχει ζήσει και η οικογένειά του είναι ο άνθρωπος ο οποίος επέμενε στην Αμερική όταν ήταν με λόγους μέσα από το BBC στα γερμανικά ότι πρέπει να επιτηθεί ο ναζισμός ήταν κυνηγημένος η μισή του οικογένεια είχε προβλήματα με τους ναζίτων, μισή τον ναζισμό και ελπίζει σε μια άλλη Γερμανία μετά την πτώση του ναζισμού και ζει αυτό το πράγμα τα ερήπια και ζει και τη τραγουδία του Γιού το οποίο δεν ξέρω αλλά εμένα μου μπήκε και λίγο η ιδέα ότι αυτό το παιδί το οποίο είναι πραγματικά ένα ερήπιο όταν τον πρωτοβλέπει είπαμε να μην το πούμε αλλά το κάνουμε το σφόιλερ αυτός ηθοποιός έχει ένα τηλεφώνημα στην αρχή η ταινία μόνο αυτό το λεπτό και παίζει ποιον το γιο του τον Κλάους τον Κλάος ο οποίος είναι ομοφλόφιλος
και ναρκωμανής και ζει στη Γαλλία νομίζω και τηλεφωνιέται με την αδερφή του μιλάνε στο τηλέφωνο δεν λένε τίποτα αλλά βλέπουμε πόσο το παιδί αυτό είναι διαλυμένο παιδί ένας μεγάλος άνθρωπος διαλυμένο εντελώς και εμένα μου έχει μπει και μια ιδέα πιστεύω ότι και όλη αυτή η μάχη του πέρα το ότι είναι γιος ενός τέρατος Και αυτός η γραφέας.
Και αυτός η γραφέας. Πολύ καλός. Πρέπει να σου πω ότι είχα δει ένα έργο του στη νιουσκιν το 80. Α, ναι. Βέβαια, βέβαια. Μα ποιος μάνα είναι αυτός, λέει ο γιος. Ναι, ο γιος, ωραία, αφού τα λέμε τώρα αυτά, είναι ο φοβερός γραφέας του Μεφίστο, που το έκανε η ταινία, εμείς έτσι το μάθαμε τη δεκαετία του 80, ο Ισπαν Σάμπο με τον Κλάους Μαρία Μπαντάουερ.
Πιστεύω λοιπόν ότι κι αυτός είναι χτυπημένος πάρα πολύ από την ιστορία του ναζισμού. Και επειδή είναι ένας άλλος πιο ευαίσθητος από ότι είναι ο πατέρας του, αυτή η κατρακύλατο η προσωπική οφείλεται και σε αυτό το διωγμό που έχουν υποστεί από τη χώρα τους και ζουν από εδώ και από εκεί διαλυμένοι. Σύνοτι είναι πάρα πολύ, έχει πολεμήσει τον ναζισμό στην πράξη ο γιος όπου τον βλέπουν.
Α, αυτό δεν το ήξερα. Πάρα πολύ, βέβαια. καταρχήν έκανε τα πάντα παρόλο που οι Αμερικάνοι δεν τον θέλανε γιατί τον θεωρούσανε γκέι και ήταν γκέι και μορφυνομανή κατατάχτηκε στον Αμερικάνικο στρατό και έφτασε στην Ευρώπη με τον Αμερικάνικο στρατό έχει ψάμπολεμικός ανταποκριτής και αυτός και η φοβερή Έρικα που βλέπουμε στην ταινία έχουν γυρίσει όλη την Ευρώπη και έχουν γράψει καταπληκτικά ρεπορτάζ στο BBC και παντού η Έρικα έχει μπει στα κελιά αυτών που θα δικάζονταν στις δίκες της Νιρεμβέργης. Έχει συναντήσει στο Γκέριγκ. Είναι δύο παιδιά που έχουν δώσει τη ζωή τους εναντίον.
Δεν είναι ένα τυχαίο παιδί. Ένας γκέι που περνάει τη ζωή του και χαπακώνεται ή κάνει ενέσεις χειρολήνες. Αλλά λέμε πόσο πολύ βασικό είναι και για τα δύο παιδιά ο ναζισμός. Διέλυσε αυτή την οικογένεια. Και πόσο πολύ την πολεμήσανε. Την πολεμήσαν και τους δέλησε Όλοι την πολεμήσαν Από τη μάνα που ήταν Εβραία Η μάνα τους ήταν Εβραία Η γυναίκα του Τόμας Μάνι είναι Εβραία Και έχει ορκιστεί να μην ξαναπατήσει ποτέ Το πόδι της στη Γερμανία Δεν την αντέχει τη Γερμανία Βλέπουμε αυτή τη διαδρομή Και βλέπουμε ας πούμε δύο ανθρώπους Με αστική ευγένεια μεταξύ τους Απομακρυσμένοι Αλλά και συνδεδεμένοι Με έναν τρόπο τρομερό αυτή η ηθοποιός δεν ξέρω πες το όνομά της η Σάντρα Χιουλερ τι ηθοποιός είναι αυτή δηλαδή βλέπεις ένα πρόσωπο ανέκφραστο με τόσο χιλιάδες πράγματα μέσα του δεν ξέρω θαυμάζω απεριόριστα αυτήν η ηθοποιό μπορεί να κάνει τα πάντα νομίζω ότι κλέβει και λίγο την παράσταση η Χιούλερ εδώ ο Τσίσλερ εγώ τον θεωρώ τον καλύτερο γιατί είναι πιο δύσκολος ο ρόλος του
η Σάντρα Χιούλερ πως προφέρεται, ξέρουμε πόσο σπουδαίος ο ποιος είναι αλλά νομίζω ότι είναι πιο δύσκολο χωρίς πολλά πολλά να δείξεις το εσωτερικό δράμα ενός γέρου νομπελίστα που παλεύει με τον Γκέτε με τη Γερμανία, με τη γλώσσα με το μέλλον της πατρίδας του και έχει είναι όλες οι σκηνές του εσωτερικές μία φορά έχει στο τέλος που δεν θέλω να το πούμε αλλά μπορεί και να το πούμε εντάξει, δεν θα υπέρασπιστω τώρα αλλά ήταν εξαιρετικός και αυτός θέλω να πω ότι και είναι πιο δύσκολο αλλά είναι και πιο αφανταδόρικος ο Ρολός δεν είχε τίποτα από πουθενά πώς είχε, έδωσε ένα χαστούκι στον πρώην άντρα της ναι, ωραία, δεν θέλω να πω ότι η ίδια είχε άλλου είδους πράγματα αλλά παίξει πολύ δύσκολα εγώ ίσως επειδή με ενδιαφέρει πάρα πολύ ο Τόμας Μάν είχα κολλήσει τα μάτια μου πάνω του του μοιάζει κιόλας, του Thomas Mann λίγο πιο βαρύς ήταν υπαχουλός του μοιάζει κιόλας οπότε παρακολουθούσα αυτόν, λοιπόν πάμε στην ταινία οι σχέσεις πολύ σημαντική η σχέση πατέρα-κόρης
εγώ πιστεύω ότι υπάρχει και η απόσταση που είπες αλλά του είναι και αφοσιωμένη τον έχει αναλάβει στην ουσία τα πάντα, οργανώνει τα πάντα του επιμελείται τους λόγους του δεν ξέρω αν ήταν έτσι και έτσι σε όλη της τη ζωή σε αυτό το κομμάτι Ναι, το ανέλαβε αυτό να κάνει. Ήδη από την Αμερική γιατί αυτή, μην πιάσω τώρα τις ιστορίες να τα τελειώσω, επειδή είναι λεσβία.
Α, επίσης ενδιαφέρει, είναι ηθοποιός η κόρη του. Έχει κάνει ένα φοβερό, τολμηρό, καμπαρέο, ομοφιλοφιλικό στο Βερολίνο. Έχει παίξει σε μεγάλα θέατρα. Είναι ηθοποιός, έχει σπουδάσει θέατρο. Είναι ελεύθερη στη σεξουαλικότητά της. Είναι λεσβία και δεν το έχει κρύψει ποτέ του, ούτε από τον πατέρα ούτε από τη μάνα της είναι μια πολύ εκρηκτική προσωπικότητα σιγά σιγά αφοσιώνεται στον πατέρα και στο έργο του όσο μεγαλώνει μετά τα 40 τώρα είναι γύρω στα 42-43 αλλά οι σχέσεις είναι πολύ ισχυροί μεταξύ τους εγώ μια ηθοποιό θαύμασα δεν ξέρω ας πούμε τι ήταν πριν και μετά ο Παύλ είπε ότι είναι μια πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και απαιτεί την προσοχή στο γύρισμα αυτό που μου είπε είναι ότι εγώ είχα να συντονίσω πολύ μεγάλα πράγματα και όπως καταλαβαίνεις με τη σκηνοθεσία ας πούμε τη κινηματογραφική ασχολήθηκα πιο πολύ από ότι με τις ερμηνείες πρέπει να σου πω, ναι επίσης ότι είχα τέσσερις χιλιάδες κομπάρσους τους οποίους επέλεξα μέσα σε ένα μήνα από χιλιάδες που ήρθαν να με δουν
γιατί ήθελα ένα ένα τα πρόσωπα φαίνονται δεν φαίνονται να θυμίζουν την εποχή συγκλονιστικό και υπάρχει ένα πλάνο εκεί που τους δείχνει και όντως είναι έτσι όπως το λες αυτό που διασχίζει τη Γερμανία και περνάει κόσμος είναι σαν να είσαι μα τι έκανε τώρα η συνέδεση παλιά αρχεία και όχι, δεν έχει αρχεία καθόλου και απαιτούσε την προσοχή τη δική μου δεν μου λες, δεν με κοιτάς, δεν με κάνεις δεν μου λες, δεν είχες την γιατί εγώ έχω μεγάλες απορίας να τον είχα γιατί τι τον συγκλώνησε τόσο πολύ σε αυτή την ιστορία ενός νομπελίστα που πάει επιστρέφει στη Γερμανία σου είπε ότι διάβασε κάτι μου έλεγες πριν μου είπε ότι από όλο το μυστόριο με αυτό το κομματάκι ήθελα να κάνω ήθελα να κάνω αυτή τη διαδρομή ο Παύλ είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν μιλάει με τέτοια μεγάλα λόγια δεν λέει συγκλονίστηκα δεν λέει με συνεπήρε δεν λέει τέτοια πράγματα λέει ας πούμε εξαρτάω εγώ μου άρεσε αυτό το κομμάτι και το έκανα σαν να είναι τα πράγματα πολύ απλά και δεδομένα δεν σου μιλάει ούτε πως σκέφτηκε
ούτε πως έκανε τουλάχιστον σε μένα μα και στις συνειδεύξεις του λέει ας πούμε να πούμε γιατί αφού αναφέρεσαι στο βιβλίο ότι υπήρχε του προτείνε να μεταφέρεις στο σινεμά ίσως μια περίφημη βιογραφία του Τόμας Μαν που λέγεται ο magician ο μάγος του Ιρλανδού Κόμτο Ιμπίν που από ό,τι σου πήκε σένα ενώ τη διάβασε κόλλησε σε δύο-τρία πραγματάκια για μένα αυτό είναι η απόδειξη της υφείας του Είναι ένας κινηματογραφιστής που τον ενδιαφέρουν αυτά τα πιο σκουτεινά και τα πιο προσωπικά δηλαδή και στις άλλες του ταινίες και ο ναζισμός και αυτή η σκοτεινή περίοδος και έχει μια πώς να το πω μελαγχολία αυτόν τον χωρόν ο Παύλ ενώ φαίνεται ζωντανός και θέλει να γελάει, υπάρχει μέσα αυτό το πράγμα η ίδια του ιστορία είναι η ιστορία της Ανατολικής Ευρώπης ας πούμε στην Ίντα που είναι η πρώτη του πολωνική ταινία, τι είναι επίσης μια πολύ μικρή, ήθελα να δω περίπου πόσο ήταν, αυτή είναι μια μισή ώρα η Ίντα που πήρε το Όσκαρ είναι μια ώρα και εικοσιλεπτά ποιος σκηνοθέτης τολμάει σήμερα
στην εποχή των τρεις ώρες δεν είναι όμως καταπληκτικό το ότι κάνει μικρές στανίες δηλαδή πόσο τον αντρεύω γι' αυτό το πράγμα του βγάζω το καπέλο δηλαδή τι το θες το τρίωρο και πόσο πρέπει να είσαι και πολύ σίγουρος αυτός ο άνθρωπος αυτό θέλω να πω και αυτό λέω έτσι έτσι και η Ανατολική Ευρώπη η πατρίδα του η Πολωνία δύο φορές και στο ψυχρό πόλεμο πάλι στην ουσία η ιστορία της οικογενειάς του της μάνας του και του πατέρα του που έρχονται πέρα δόθε από το συνδρούν παραπέτασμα και τώρα η Γερμανία είναι χωρισμένη στα δύο εμένα με εντυπωσία σε ο τρόπος που ο Παυλικόφσκι δείχνει στην ταινία αισθητικά εννοώ τη διαφορά μεταξύ δυτικής Γερμανίας και ανατολικής Γερμανίας δηλαδή μερικές φορές μου χωρήταν να γελάσω ας πούμε Στη βυτική Γερμανία υπάρχει ένας τύπος εκεί της CIA που τον παρακολουθεί και προσπαθεί να τον πείσει, μεγάλος ρούμπος του Ντόμας Μαν, να μην πάει στους αποκοί, στους κομμουνιστές.
Και αρνείται αυτός ο μεγάλος συγγραφέας που θα μπορούσε να μην πάει, γιατί τους έχει ανάγκη τους Αμερικάνους στην Αμερική ζει, του έχουν δώσει ποιότητα. Και παρόλα αυτά πάει. Δεν είναι φοβερό. γιατί νομίζω τον αποσχολεί και αυτή η έννοια της πατρίδας η οποία είναι και πάρα πολύ πάρα πολύ σύγχρονη αυτή η αγωνία τι υπερασπίζομαι τι γυρνάω πίσω να βρω τι ήταν αυτό που με κάνει και αγαπώ αυτό το χώμα πατρίδα και γλώσσα κιόλας γιατί κάπου λέει το Ροντόπολη θυμάμαι ότι την ίδια γλώσσα μιλάνε κι αυτοί ενώ στην Ανατολή την ίδια και στη Θήση Ναι, γι' αυτό είναι η ίδια χώρα και αυτό είναι και που κατά τη γνώμη μου κάνει και πιο σύγχρονη την ταινία. Είναι θέματα που απασχολούν και το τώρα Και στην Γερμανία ένταμε πρόσφατα την άνοδο της ακροδεξιάς στο Σισαξονία αν χαλπώς τη λένε. Εντάξει δεν έχει κάνει ακριβώς μια επίκαιρη ταινία που να είναι έτσι αλλά σίγουρα υπάρχει και το σήμερα μέσα σε αυτή την ταινία. Μάλλον δεν μιλάει ποθενά ο Παυλικός και σε καμία του ταινία με πολιτικό
λόγο είναι η περιραίουσα ατμόσφαιρα που τον απασχολεί γιατί δεν θέλει να κάνει αυτό του είδος στη σινεμά. Άλλα τον απασχολούν. Μες στην περιραίουσα ατμόσφαιρα οι σχέσεις των ανθρώπων. Και πώς αυτή η περιραίουσα ατμόσφαιρα μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις των ανθρώπων. Δεν είναι πολιτικ. Είναι απλώς μη δοχματικός ο Παυλικός.
Ένα είναι ένα πράγμα που αγαπώ όσο το σινεμά. Δεν θέλω να μου λένε αυτό. Βέβαια, είδαμε και στο Gold War με πόσοι τόλμοι παρουσιάζει η οικογένειά του το σκάει από τη Πολωνία και πηγαίνει στη Δύση. Είδαμε στην Ίντα επίσης πολυτολμηρός να δείχνει τα εγκλήματα που κάνανε οι ίδιοι συμπατριώτες του η Πολωνία εναντίον των Εβραίων στην τέχνη του ναζισμού. Δεν αποφεύγει την πολιτική, απλώς δεν είναι από εδώ ή από εκεί δείχνει απλώς την πραγματικότητα δεν θέλει να κάνει αυτό το στρατευμένο πολιτικό σινεμά ας πούμε και να σου πω και κάτι αυτό είναι το που θα μπορούσε να ταρακουνήσει έναν άνθρωπο και να τον βάλει σε άλλες σκέψεις όχι το άλλο δείξτο πάρτο φάτο το εύκολο και το βλέπουμε αυτό πολύ το εύκολο και στο σινεμά αλλά και στο θέατρο αν κάναμε άλλο podcast για τις παραστάσεις που θα φέτω στην επίδευρο παρέθηκα στο σύνθημα λοιπόν, εδώ ο Παυλικώφσκι ο πληκούλης μας έχει κάτι που το έχει και ο Τόμας Μάνο ο Τόμας Μάνο έχει γράψει ένα βιβλίο που νομίζω ότι είναι οι σκέψεις ενός απολυτικού ανθρώπου.
Ο άνθρωπος αυτός που προσπαθούσαν να τον πούνε κομμουνιστής στην Αμερική γιατί πέρασε τα πάντα, να παίρνει και το FBI, του έκανε ανακρίσεις ενώ δεν ήταν κομμουνιστής, δεν ήθελε ποτέ να γίνει κομμουνιστής. Αυτό είναι συγκλονιστικό και εκείνη την εποχή του ψυχρόπολέμου. μου. Ε, βέβαια. Και ένας άνθρωπος ο οποίος πήρε ενώ τον λέγανε ότι πουλήθηκε στους Αμερικάνους πήρε μέρος στις διατηλώσεις τότε με τον καρθισμό πέρασε από τις ανακρίσεις της επιτροπής αυτής της περιβόητης που περνάγανε και που σταθούσε ο ένας να καρφώσει τον άλλον πήρε θέση εναντίον της εκτέλεσης των Ρόζενμπερκ. Ήταν ένας περίεργα πολιτικοποιημένος αλλά χωρίς Στογματα άνθρωπος, σαν τον Παυλικόφσκι.
Λοιπόν, εγώ να πω κάτι που είναι ίσως το μόνο αρνητικό που σκέφτομαι για την ταινία. Δεν θα ήθελα να το πω, αλλά σας τα πούμε όλα. Και εμένα μου άρεσε πάρα πολύ η ταινία, απλώς θα την ήθελα επειδή νομίζω ότι ο Παυλικόφσκι το έχει τελειοποιήσει τη φόρμα του, την αισθητική. Το μαυρό, σπρώτο, ακαδημαϊκό τετράγωνο, κάδρο, τα στοιχεία.
είναι πολύ λίγα τα πράγματα φερή, αφαιρή, αφαιρή μένει απλώς την ουσία είδα την αίσθηση ότι σε αυτή την ταινία του ήταν πιο εύκολο το σκηνοθετικό κομμάτι εσύ μου λες ότι είχε το μυαλό του εκεί άρα κάνω λάθος και θα ήθελε να ήταν λίγο πιο πολύ δραματουργικά γεμάτη όχι ότι δεν είχε πράγματα είχε πολλά πράγματα και τη σχέση κόρης-παμπά και τον αδελφό που αυτοκτονεί και τη Γερμανία και όλα ήθελα λίγα παραπάνω στεχεία, σεναριακά για τον Ντόμανς Μάνη ίσως να τον καταλάβει καλύτερα ο κόσμος, δεν ξέρω εγώ τον κατάλαβα πάντως χωρίς να ξέρω όλα αυτά που ξέρεις εσύ εμένα είναι και η δουλειά μου ένας άνθρωπος σε μια τέτοια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής του, συγχρόνως με την τραγωδία που του συμβαίνει την οικογενειακή δείχνει παντελώς τι είναι αυτό, δηλαδή να το καταλάβουν όλοι. Ίσως να μην ήθελε να δείξει το μεγαλείο του συγγραφέα σου λέει ο Τόμας Μάνινε οφείλετε να ξέρετε πράγματα γι' αυτό δεν θα σας τα μάθω εγώ αυτός πρέπει να ξέρει γιατί οπότε διάβασα δεν το ήξερα
έχει κάνει και σπουδάσει γερμανική φιλολογία άρα τον ξέρει επίσης και ανακαλυπτικά εξού και τώρα το σκέφτηκα είχε την ευκολία ανάμεσα στον τόμο το που του προτείνανε να βρει αμέσως Και την ουσία κιόλας. Να μιλήσουμε λίγο και κάποιες περίφημες σκηνές στην ταινία που ήτανε ανεβάζανε λίγο την ένταση. Ανέφερα το Χαστούκι, μπορούμε να πούμε για το Χαστούκι.
Υπάρχει καμία σκηνή στην ταινία που λίγο σε... σου χει μείνει πολύ έντονα. Κοίταξε να δεις τώρα το φινάλε είναι συγκλονιστικό. Να το πούμε. Να το πούμε. Γιατί να το πούμε τώρα. Δεν μπορούμε να τα κρύβουμε. Γιατί στην αρχή έλεγα ας μην προδώσουμε αλλά μετά λέω γιατί να μην προδώσουμε τη ταινία ας πούμε δεν στηρίζεται σε ένα thriller ας πούμε και τα λοιπά είναι μια ταινία που έχει κομμάτια από τη ζωή ενός ανθρώπου ο γιος του ο οποίος έχουμε την πρώτη επαφή και τη μοναδική στην αρχή μιλάει από ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με την κόρη και τον βλέπουμε ότι είναι ένα ράκος δηλαδή αυτός ο ηθοποιός είναι κάτι το καταπληκτικό με τρία λεπτά που έπαιξε μετέφερε ένα ολόκληρο κόσμο αυτοκτονεί κάτι η διάρκεια της ταινίας και γίνεται η κηδεία αυτοκτονεί εννοεί είναι στη διαδρομή αυτή και συναντάνε όλους αυτούς από εδώ και από εκεί και τις τιμές κτλ και του λέει πρέπει να πάμε στην κηδεία και λέει όχι παρένθεση είχε αυτοκτονήσει πριν πάνε στη Γερμανία απλώς το βρήκε ταρματουργικά ενδιαφέρον
και το έχω σύζυγο και καλά έκανε είναι πάντως λίγο σοκαριστικό δεν είναι να μην πηγαίνει ο πατέρας στην κηδεία του παιδιού του τότε μπορούς μπορώ να το καταλάβω όμως και τον δικαιολογή με αυτή τη τελευταία σκηνή τον δικαιολογή τον βγάζει όλο το πόνο απλώς αυτός είναι σαν να ήξερε ότι κάποτε θα συμβεί αυτό το πράγμα Μα ήταν και σε τραγική κατάσταση και αλλιώς ο γιος του σε αυτή την ηλικία Τι θα συνέβαινε και τώρα εγώ θα κάνω αυτό το οποίο έχω ξεκινήσει να κάνω και θα πενθύσω σε λίγο Θες να πεις λίγο την τελευταία σκηνή Όχι πες την εσύ σε παρακαλώ Εγώ εμένα εμένα με συγκίνησε πολύ Δηλαδή μου σκόθηκε η τρίχα Αλλά περιέγραψε την εσύ Ναι είναι πολύ απλό Είναι ο γερασμένος πατέρας και η φοβερή τύπισσα η κόρη του που έχουν πια αποχαιρετάνε την Ανατολική Γερμανία γιατί τελείωσε η επισκεψή τους στη Βαϊμάρη την πόλη θέλω να το πω δεν αντέχω που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του ο Γκέτε και έχει γράψει στο Αριστούργιο με τον Τόμας Μαν η Λότε στη Βαϊμάρη
ένα βιβλίο Τόμας Μαν να διαβάσετε διαβάστε αυτό φεύγουν επιτέλους καταρακωμένοι να γυρίσουν να πάρουν δεν ξέρω πώς θα γυρίσουν Και πέφτουν πάνω σε μια ερυπωμένη εκκλησία, πολύ ερυπωμένη όμως, που ακούγεται αμυδρά ο ήχος ενός ταλαιπωρημένου, κακόφωνου, ψιλοκατεστραμένου κλεισιαστικού οργάνου. Πάλι μουσικόθηκε η τρίχα. Και μπαίνουνε πατέρας και κόρη και κάθονται σε ένα παγκάκι, ξέρω εγώ που κάθονται, και βλέπουνε τον τύπο που προσπαθεί να παίξει ένα μουσικό κομμάτι.
Δεν είμαι ειδική, αλλά ήτανε μπαχ. Πάλι μουσικόθηκε η τρίχα. Και ακούνε αυτόν τον άνθρωπο που προσπαθεί να παίξει και σιγά σιγά κάπως το καταφέρνει και γίνεται μελωδία. Και βάζει τα κλάματα ο Γερομάν και απλώνει το χέρι του και πιάνει το χέρι της κόρης του. Τι ένιωσες σε αυτή τη σκηνή? Τώρα εντάξει, από μόνο του είναι. Όλες οι συνθήκες μαζί δείχνουν αυτό το πράγμα.
Ότι τι? Ότι η τέχνη της Γερμανίας, ότι ο Μπάχ θα μείνει και μέσα στα ερήπια, ότι είναι λίγο ελπιδοφόρο ότι έχουμε καταστραφεί μας έχουν χωρίσει στη μέση από εδώ και από εκεί με ένα τείχος αλλά πάντοτε υπάρχει κάτι που θα υπάρχει και στο μέλλον πάνω του μπορούμε να βασιστούμε τι ένιωσες αυτό και εγώ αυτό ένιωσα και η οποία σε ανοίγει σε χαλαρώνει και έφτανε και εκφράζεις αυτό το οποίο κρατούσες τόσο καιρό είναι ευφυείσκινη δεν ξέρω αν υπάρχει στο βιβλίο δεν υπάρχει και νομίζω ότι είναι είναι ευφυείσκινη τώρα με το συζητάμε μπαίνεις σε μια κατεστραμμένη εκκλησία με ένα κατεστραμμένο όργανο και παίζει μπαχς κατά στην αρχή και στο τέλος λες τι είναι αυτό που ακούγεται και κλαίει αυτός ο άνθρωπος που σε όλη την ταινία είναι προσιλωμένο στο σκοπό του να μιλήσει για δημοκρατία και για ελευθερία και για γκέτε και σπάει και ίσως βλέπει κιόλας πόσο αποτυχημένος μπορεί να είναι ο άνθρωπος πόσο τον ξεπερνά η ιστορία καμιά φορά και αυτό που μένει είναι η τέχνη
αν μπορεί η τέχνη εκείνη τη στιγμή να μείνει στους αιώνες και ο ίδιος, γιατί ο Τόμας Μανίχη μείνει αυτό είναι το τυπωσιακό δηλαδή εμένα με έχει τυπωσιάσει αλλά σαν άνθρωπος κατεστραμμένος όμως έχει ζήσει μια πολύ δύσκολη ζωή και μόλις έχει χάσει το παιδί του την ηλικία, πεθαίνει μετά από μερικά χρόνια γιατί πιστεύεις στην τέχνη πιστεύεις σε αυτό που κάνει αλλά Fatherland, πατρίδα λοιπόν δεν θέλω να τελειώσουμε, το πρώτο να μην πούμε λίγα λόγια γιατί μας τα έχουν κάνει μη μπορεί κάτι για τη σεξουαλικότητα Thomas Mann που όλοι και οι πέτρες ξέρουν ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν αποθυμένος ομοφυλόφιλος έχει γράψει το θάνατο στη Βενετία για έναν όρημο συνθέτει που ερωτεύεται ένα από τον Ντάτζο ένα νεαρό που λένε όλοι το έχει πει και ο ίδιος η μηρολογιά ότι έχει και ο ίδιος νιώσει μια τέτοια ερωτική έλξη χωρίς να κάνει κάτι με κάποιο νεαρό στο ίδιο ξεροδοχείο στην Κανετία βλέπουμε την κόρη του την Έρικα στην ταινία να δέχεται προτάσεις από μια Βρετανίδα δημοσιογράφο ήταν αυτή
με την οποία όντως σήμερα το έλεγξε στο βιβλίο είχε όντως μια ερωτική σχέση στη διάρκεια του πολέμου ο Κλάους είναι ομοφυλόφιλος και έχουμε λυσάξει όλοι να μάθουμε αν ο Τόμας Μαν είχε κανέναν κόβενο ποτέ ή όλα ήταν στο μυαλό του ποιοι λυσάξανε δεν ξέρω γράφονται στις νέες βιογραφίες φωνάζουνε είναι πολύ μεγάλος γίνεται ντόρος καλά γιατί τι σημασία έχει Όταν τα έχει γράψει στα βιβλία του άνθρωπος.
Τι σημασία έχει τώρα, τι είναι, τι αν έκανε, δεν έκανε, πώς έκανε, δεν ξέρω δηλαδή. Και τι σημασία έχει που τα παιδιά του είναι έτσι, αυτός είναι έτσι, η γυναίκα του είναι έτσι, ο ξάδερφος του είναι έτσι, δεν ξέρω. Δηλαδή πραγματικά, ας πούμε. Το λες σαν καλλιτέχνης. Είναι το τελευταίο που με απασχολεί. Και εμένα, το τελευταίο που με απασχολεί.
γιατί θέλω να πω ότι άμα θέλω να καταλάβω πώς έντυπε ο Τόμας Μάν αν όντως που όντως αγαπούσε τους άντρες τα έχει γράψει στα βιβλία του δεν ήταν ανάγκη να... εντάξει ήτανε καταπίεση αυτό. Και επίσης τι θα πει αγαπώ και τους άντρες αγαπώ και τις γυναίκες δηλαδή θέλω να πω να αγαπάει και τα δύο ή δύο όχι την αγαπούσε πάρα πολύ τη γυναίκα του την κάτι έκανε και εξ παιδιά μαζί της αλλά εντάξει οι άντρες ήταν το ερωτικό του Δεν το ξέρω αυτό, δεν το ήξερα Α ναι, λοιπόν, εβέβαινε και λένε μάλιστα ότι είχε και ερωτικά αισθήματα ακόμα και για τον μικρό και τον κλάος όταν ήταν μικρός ο μόνος λόγος που το του γιου του δεν τα έκρυβε τίποτα, έγραφε με ρολόγια στο οποίο έγραφε τα πάντα στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει αν ποτέ είχε τολμήσει αυτός ο πολύ συντηρητικός άνθρωπο και αξιοσέβαστος άνθρωπος να κάνει ερωτική σχέση.
Αυτό δεν το ξέρει κανείς, το πήρε στον τάφο μαζί του. Αλλά έγραψα τα βιβλία του. Επιπλένει να τον λες συντηρητικό. Ήταν ένας άνθρωπος συντηρητικός στη ζωή, γιατί ζούσε σαν μεγαλοστός, έχει παντρευτεί μία παμπλούτου Εβραία. Η γυναίκα του η Κάτια ήταν παμπλούτη. Ζούσε πάντοτε με μεγάλες ανέσεις και δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ, κάνοντας μια ζωή με έξι παιδιά δηλαδή ήταν ένας άνθρωπος οικογενειάρχης δεν πήγαινε από εδώ δεν πήγαινε από εκεί αυτό δεν λέγεται συντηρητική ζωή ένας άνθρωπος ο οποίος ήθελε να ζει έτσι και έγραφε αυτά τα βιβλία ναι όμως ενώ είχε έναν αδελφό που έκανε ακριβώς το αντίθετο πήγαινε στα κλαμπ γύρναγε με εγκόμενες και τα παιδιά του έκαναν το τελείως αντίθετο και ήταν και τελείως ελεύθερα από το σημαίνει ότι ήταν μεγάλος ελεύθερα δεν μεγαλώνεις έτσι από έναν συντριπτικό πατέρα και ειδικά στη δεκαετία του 20 και του 30 όχι τώρα το 2020 100 χρόνια πριν να ξέρεις ότι η κόρη σου είναι λεσβία και ο γιος σου παίρνει ναρκωτικά δεν ξέρω τι να πω για αυτή τη ταινία
που τόσο πολύ αγάπησα η αλήθεια είναι ότι θέλω να την ξαναδώ και εγώ θέλω να την ξαναδώ και θέλω να διαβάσω το βιβλίο που δεν το διάβασα Να το διαβάσεις είναι καταπληκτικό. Το είχαν κάνει δώρο πέρσι και δεν το είχα ανοίξει ακόμα γιατί είχα διάφορα και διαβάζεται εύκολα. Λέγεται ο μάγος. Έχει κάνει τα δικά του και ο Τουιμπίν δεν μπορεί να μην έχει πάρει διάφορες ελευθερίες και επίσης επειδή είναι γκέι και ο Τουιμπίν τονίζει πάρα πολύ το άγνωστο σεξουαλικό πλαίστη.
Μια βιογραφία μπορεί να αναπλωθεί όπου θέλει η βιογραφία. δεν είναι αυτοβιογραφία ακόμα και στην αυτοβιογραφία τονίζει ότι θέλει αυτός που τη γράφει ακριβώς έτσι είναι πολύ ωραίο βιβλίο θα σου έλεγα να το διαβάσεις όπως επίσης και τη Λότιστη Βαϊμάρη τη Λότιστη Βαϊμάρη δεν το είχα λοιπόν είναι καταπληκτικό εγώ πρέπει να σου πω ότι μόνο το Μαγικό Βουνό έχω διαβάσει το οποίο θέλω να το ξαναδιαβάσω δύσκολο βιβλίο το Μαγικό Βουνό εξακολουθεί να είναι μέσα μας και αυτό μου κάνει εντύπωση ότι ο Τόμασ Μάντ δεν έχει σβήσει, η νέα γενιά θα πάρει να διαβάσει το θάνατο στη Βενετία, θα πάρει να διαβάσει το Μαϊκό Βουνό υπάρχει ακόμα, το άστρο του είναι πολύ ψηλά ένας πολύ μεγάλος εγγραφέας κλασσικός και στον αιώνα τον απέλαβε και ευχαριστούμε πάρα πολύ τον Παπλικόφσκε γιατί για άλλους μας τον έφερε λοιπόν στην επιφάνεια και ξέρω πολλούς ανθρώπους που πήραν να διαβάσουν και βιβλίο του και την βιογραφία και αυτό όπως γίνεται, φαίνεται στην επιφάνεια κάτι το οποίο ας πούμε κάπως είναι
στην άκρη η βιογραφία κυκλοφορεί από τον Ίκαρο, είναι πανέπικολο να τη δείτε. Εγώ θα ήθελα να ξέρω ας πούμε η ταινία πως πάει και πως πάει και στην Νεολαία δεν ξέρω, πρέπει να δω και την Νεολαία πως αντιδράσει αυτό γιατί είναι κάποια πράγματα που μας αφορούν και σαν καλλιτέχνης αλλά και σαν την ηλικία μας ας πούμε εγώ προσωπικό έχω πολύ μεγάλο πάθος με τη Βάι Μάρτ και βάζω διάφορα πράγματα προχτές συνάντησα ένα κορίτσι από ο οποίος μου είπε εγώ βαρέθηκα σε αυτή την ταινία δεν έχει όχι, βαρέθηκε ήταν η στιγμή της η ίδια θεώρησε ότι δεν την αφορούσε τίποτα από το θέμα ίσως της αρέσει και το πιο μοδάτο σινεμά εγώ πω τώρα πείσω το παιδί μου που το αρέσει πάρα πολύ η ιστορία να πάει γιατί του λέω παιδί μου σαράνι γιατί να το πείσεις δεν πάει δεν το ήξερε εσένα που σε ενδιαφέρει η ιστορία πάρα πολύ θα πας να το δεις το παίζεις δε και στη γειτονιά του έξω από το σπίτι σου είναι παίζεται σε πάρα πολλά θερινά σινεμά εγώ την είδα σε κλειστό αλλά φαντάζομαι και στο θερινό σινεμά
μια χαρά είναι ορίστε η πρόταση την είπα η κόρη μου ζει στο Βρολίνο και της είπα να πάω να δει το Fatherland μου λέει τώρα πρέπει να βρω και ένα σινεμά που έχει υπότιτλους γιατί στη Γερμανία θεωρείται γερμανική ταινία και πρέπει να βρω υπότιτλους και εγώ δεν τα πιάνω όλα τα γερμανικά πρέπει να το δω ας πούμε αυτό το πράγμα τα λαβές έχει ένα δυο σινεμά που κάνει υπότιτλους πάντα λοιπόν θέλω να τελειώσω απλώς δεν ξέρω γιατί μου έρθω τώρα να το πω ότι δεν πρέπει ως Έλληνες να ξεχνάμε ότι ο αγαπημένος μας Παυλικόφσκι, ξεκίνησε την καριέρα του από τη Θεσσαλονίκη γιατί το 2000 με την πρώτη του ever ταινία fiction, το The Last Resort πήρε το χρυσό Αλέξανδρο δεν θα το ξεχάσω, οπότε ήμουν εκεί, ένας κούκλος εξεκολουθεί να είναι κούκλος σκέψου πριν 26 χρόνια πόσο ωραίος ήταν, αμίλητος μετρημένος τον αποθέωσε η αίθουσα, από τότε τον ανακάλυψα και άρχισα να τον που παρακολουθώ. Θέμη, θα σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Εγώ σε ευχαριστώ, διότι ήταν λίγο, έμαθα πολλά πράγματα,
γιατί είσαι τρομερά οργανωμένη απέναντι σε αυτό το θέμα, ένιωσα αμόρφωτη απέναντι σου. Ωχ, ωραία, έχω μια δασκάλα μέσα μου και επίσης είμαι πολυλογού. Ναι. Εν πάρ' εσπεριτώση... Λέω, δεν λες βλακίες, λες πράγματα τα οποία δεν μπορούμε να μάθουμε. Ιστορίες λέω, ιστορίες. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και ελπίζω να τα ξαναπούμε Είμαι η Βέρα Γεροκοπούλου και μόλις μίλησα με τη Θέμη Δαμπαζάκα για την ταινία του Παύλ Παυλικόφσκι Fatherland Πατρίδα που παίζεται σε μια αίθουσα στη γειτονιά σας Για να μην χάνετε κανένα podcast της σειράς The Review της Λάιφο ακολουθήστε μας στο Spotify στα Apple Podcast και στο κανάλι της Λάιφος του YouTube Είναι τα podcast της Life.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
