33. To management γεννήθηκε στο Άγιο Όρος | Management και Σιωπηλή Ηγεσία
The TS Publications Podcast — Ηγεσία και Νόημα | Θοδωρής ΣπηλιώτηςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
πώς οι αρχές του Αθωνικού Management μπορούν να μεταμορφώσουν τις σύγχρονες επιχειρήσεις. Μέσα από προσωπικά βιώματα και ιστορική έρευνα, ο συγγραφέας αναδεικνύει την οργάνωση, την πειθαρχία και την αφοσίωση των μοναχών ως ένα επιτυχημένο μοντέλο διοίκησης που επιβιώνει για πάνω από χίλια χρόνια. Το υλικό παραλληλίζει τη μοναστηριακή ζωή με τις πρακτικές παγκόσμιων κολοσσών, εστιάζοντας σε έννοιες όπως η κυκλική εκπαίδευση, η συλλογική ευθύνη και η ηθική ακεραιότητα. Επιπλέον, εξετάζονται θέματα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, βιώσιμης ανάπτυξης και ολιστικής ευεξίας, αντλώντας έμπνευση από τον λιτό τρόπο ζωής στο Άγιο Όρος. Τελικός στόχος του έργου είναι να προσφέρει στους μελλοντικούς ηγέτες πρακτικά εργαλεία και πνευματικά εφόδια για την επίτευξη μιας ισορροπημένης και ουσιαστικής επιτυχίας.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλώς ήρθατε στην αντιπαράθεση; Στη σημερινή μας ανάλυση θα ασχοληθούμε με ένα θέμα που φαντάζει σχεδόν παράδοξο, αλλά νομίζω αγγίζει την καρδιά της σύγχρονης διοίκησης. Βασιζόμενοι στο έργο του Θοδωρή Σπηλιώτη, εξετάζουμε τη ριζοσπαστική ιδέα του αθονικού μάνατζμεντ και το ερώτημα που προκύπτει είναι είναι σχεδόν προκλητικό, πώς είναι δυνατόν να ένας οργανισμός που απορρίπτει τις θεμελιώδεις αρχές του καπιταλισμού; Το κέρδος των ανταγωνισμό, την αέναη ανάπτυξη να επιβιώνει και όχι απλώς να επιβιώνει, να ακμάζει για πάνω από 1000. Χρόνια και εδώ νομίζω μπαίνει το κεντρικό ερώτημα της συζήτησής μας είναι το Άγιο Όρος απλώς μία μια αξιοθαύμαστη πνευματική κοινότητα, της οποίας η οργάνωση είναι, ξέρεις, μία ενδιαφέρουσα μεταφορά.
Ή μήπως κάτω από τον μοναστικό μανδύα κρύβεται ένα αυθεντικό; Εξελιγμένο και διαχρονικό σύστημα διοίκησης, ένα πρότυπο από το οποίο οι σύγχρονες επιχειρήσεις έχουν όντως να διδαχθούν πολλά. Εγώ λοιπόν θα υποστηρίξω αυτή τη δεύτερη, την πιο τολμηρή άποψη. Θα ισχυριστώ ότι το αθωνικό μάνατζμεντ είναι ένα δοκιμασμένο στο χρόνο, ένα πλήρες και αποτελεσματικό σύστημα με σαφέστατους παραλληλισμούς και πολύτιμα μαθήματα για τη σύγχρονη διοίκηση.
Για την ακρίβεια, θα πάω ένα βήμα παραπέρα. Θα πω ότι το management τουλάχιστον στην ανθρωποκεντρική του μορφή, γεννήθηκε στο Άγιο Όρος. Και εγώ από τη δική μου πλευρά θα αντικρούσω πως παρόπη η οργανωτική ανθεκτικότητα του Αγίου Όρους είναι αδιαμφισβήτητη ο χαρακτηρισμός των πρακτικών του ως management με τη σύγχρονη την εταιρική έννοια αποτελεί έναν, έναν επικίνδυνο αναχρονισμό. Είναι κατά τη γνώμη μου μια προσπάθεια να χωρέσουμε ένα πνευματικό μοντέλο σε ένα επιχειρηματικό καλούπι. Βλέποντας τις θεμελιώδεις διαφορές στον σκοπό στα κίνητρα στο ίδιο το νόημα της ύπαρξης του. Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω η θέση μου είναι απλή και στηρίζεται σε ένα νομίζω αδιάψευστο γεγονός την αντοχή στον χρόνο. Το Άγιο Όρος δεν είναι μια θεωρητική κατασκευή, είναι ένας ζωντανός οργανισμός που λειτουργεί αδιάκοπα για πάνω από μία χιλιετία, έχει επιβιώσει αυτοκρατορίων, πολέμων, οικονομικών, καταστροφών, πανδημιών. Μόνο αυτό από μόνο του αποδεικνύει την υπεροχή του διοικητικού του μοντέλου.
Κι αυτό το μοντέλο για να γίνει κατανοητό στον σύγχρονο ακροατή, θα μου επιτρέψετε να το περιγράψω με κάποιες αναλογίες. Σκεφτείτε την ηγεσία, ο ηγούμενος, ο CEO αντίστοιχος CEO δεν είναι ένας απόμακρος γραφειοκράτης. Η δομή είναι επίπεδη. Αυτό που σήμερα ονομάζουμε flat management, επιτρέποντας την άμεση επαφή με τους μοναχούς.
Τα μέλη του οργανισμού. Σκεφτείτε τώρα την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού. Εδώ είναι το εντυπωσιακό αιώνες πριν εφευρεθεί το. Το Άγιο Όρος εφάρμοσε πρακτικές που σήμερα θεωρούνται πρωτοποριακές ο δόκιμος δεν είναι παρά η δοκιμαστική περίοδος ενός νεοστελέχους. Ο καθοδηγητής είναι ο προσωπικός μέντορας, ο εμπνοημέν η κυκλική εναλλαγή στα διακονήματα στα καθήκοντα, δηλαδή είναι το routation Learning Model που χτίζει πολύπλευρες δεξιότητες και δεν είναι, ξέρετε, μία επιφανειακή ομοιότητα.
Αυτές οι αρχές συναντώνται σε κορυφαία μοντέλα, όπως το ιαπωνικό management. Θεωρία ζεντ του Γουίλιαμ, εμπνευσμένη από ιαπωνικούς κολοσσούς, μιλάει για την εμπιστοσύνη και την αφοσίωση που χτίζονται μέσα από την ισόβια απασχόληση. Οι εργαζόμενοι δεν είναι απλά γρανάζια, είναι μέλη μιας εταιρικής οικογένειας. Αυτή ακριβώς είναι η φιλοσοφία του κοινοποιού, μια αδιάσπαστη κοινότητα με κοινό όραμα, όχι μια απλή συνάθροιση ατόμων.
Το Άγιο Όρος λοιπόν δεν είναι απλώς μία πηγή έμπνευσης, είναι ένα ζωντανό εγχειρίδιο διοίκησης. Καταλαβαίνω τη λογική σου και η παρουσίαση των αναλογιών είναι ομολογουμένως ελκυστική, όμως η δική μου οπτική είναι ότι ακριβώς αυτή η χρήση αναλογιών είναι που δημιουργεί την παρανόηση. Κοίτα η οργανωτική ανθεκτικότητα του Αγίου Όρους είναι πράγματι μοναδική, αλλά δεν πηγάζει από κάποια διοικητική ευφυΐα με όρους αγοράς.
Πηγάζει από έναν και μοναδικό απόλυτο σκοπό. Την πνευματική τελείωση και τη σωτηρία της ψυχής. Κάθε κανόνας, κάθε δομή, κάθε πρακτική υπηρετεί αυτόν τον σκοπό και μόνο το να ονομάζουμε τον ηγούμενο CE o, τους μοναχούς εργαζομένους και την αθωνιάδα. Ακαδημία Εταιρικό Πανεπιστήμιο δεν είναι απλώς μία απλοποίηση. Είναι μία κατηγορική πλάνη που φοβάμαι, αλλοιώνει την ουσία. Η καρδιά της διαφωνίας μας νομίζω βρίσκεται στα κίνητρα τα κίνητρα των μοναχών.
Η πίστη η υπακοή ως άσκηση ταπείνωσης, η αφοσίωση σε έναν υπερβατικό στόχο; Δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τα κίνητρα ενός υπαλλήλου, τον μισθό, την καριέρα, την αναγνώριση, το μπόνους. Αυτή η διαφορά δεν είναι λεπτομέρεια, είναι το χάσμα που καθιστά το μοντέλο μη μεταβιβάσιμο. Οι κανόνες που διέπουν τη ζωή τους δεν είναι ένα ευέλικτο εταιρικό εγχειρίδιο που ανανεώνεται κάθε χρόνο. Πηγάζουν από το τυπικόν του Αυτοκράτορα Τσιμισκή, το λεγόμενο τράγο, ένα κείμενο του 972 μετά Χριστόν γραμμένο σε δέρμα τράγου.
Ο σκοπός αυτού του κειμένου ήταν να διασφαλίσει την πνευματική αρμονία και την κοινοβιακή τάξη, όχι να βελτιστοποιήσει την παραγωγή ή να αυξήσει το μερίδιο αγοράς. Η σύγκριση λοιπόν με το ιαπωνικό μάνατζμεντ όσο γοητευτική και αν ακούγεται παραμένει επιφανειακή. Γιατί; Διότι αγνοεί το θεμελιώδες πνευματικό και πολιτισμικό υπόβαθρο που είναι μοναδική προϋπόθεση για τη λειτουργία αυτού του συστήματος.
Αυτό που θίγεις για τους κανόνες μου οδηγείς. Το πρώτο σημείο της αντιπαράθεσής μας. Την ηγεσία και τη λήψη αποφάσεων και εδώ ακριβώς θα διαφωνήσω. Το σύστημα δεν είναι άκαμπτο, είναι βαθιά δημοκρατικό και θα έλεγα ευέλικτο. Ο ηγούμενος ο ηγέτης της Κοινότητας εκλέγεται ισόβια από τους ίδιους τους μοναχούς. Δεν διορίζεται από κάποιο εξωτερικό διοικητικό συμβούλιο μετόχων. Είναι ένας ηγέτης που αναδεικνύεται οργανικά από τη βάση.
Συγνώμη που διακόπτω, αλλά δεν είναι ακριβώς εδώ που ξεκινάει το πρόβλημα από τη στιγμή που θα τον χαρακτηρίσουμε απλώς ηγέτη. Και τη διαδικασία δημοκρατική έχουμε ήδη χάσει την ουσία του ρόλου του δεν είναι απλώς ένας εκλεγμένος διοικητής. Assion αυτό είναι ένα σύστημα ελέγχου και ισορροπίες, checks και balences που πολλές σύγχρονες εταιρείες θα ζήλευαν και δεν σταματάει εκεί. Ας δούμε την κεντρική διοίκηση ολόκληρης της πολιτείας, την Ιερά Κοινότητα.
Λειτουργεί με ένα ευφυέστατο σύστημα εναλλαγής 5 Τετράδων Μονών, όπου η κάθε τετράδα ασκεί διοίκηση για ένα έτος ανά πενταετία. Μιλάμε για ένα πρότυπο μοντέλο κυκλικής άσκησης εξουσίας. Σχεδιασμένο για να αποτρέπει τη στασιμότητα την αλαζονεία της εξουσίας και τη συγκέντρωση δύναμης σε λίγα χέρια. Ποιος μεγάλος οργανισμός σήμερα δεν θα ωφελείτο από ένα τέτοιο μοντέλο; Αντιλαμβάνομαι πώς φτάνει σε αυτό το συμπέρασμα, αλλά επιτρέψτε μου να προτείνω μία άλλη ανάγνωση. Ο ρόλος του Ηγουμένου είναι διττός και αυτό είναι το κλειδί. Είναι ταυτόχρονα διοικητικός ηγέτης και πνευματικός πατέρας. Αυτή η δεύτερη ιδιότητα.
Η πνευματική πατρότητα είναι κάτι που κανένας ceo ούτε μπορεί ούτε και πρέπει να έχει η σχέση του με τους μοναχούς δεν είναι σχέση εργοδότη εργαζόμενου είναι σχέση πνευματικού οδηγού προς τα πνευματικά του τέκνα. Η ισόβια θητεία του που την παρουσιάζει ως στοιχείο σταθερότητος, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δυναμική του επιχειρηματικού κόσμου, όπου η αλλαγή ηγεσίας είναι συχνά απαραίτητη για την προσαρμογή στις νέες συνθήκες της αγοράς. Και ναι, οι αποφάσεις είναι συλλογικές. Αλλά με ποια κριτήρια λαμβάνονται; Όχι με βάση την ανάλυση δεδομένων, το market research ή τις προβλέψεις κερδοφορίας βασίζονται, όπως είπα και πριν, σε πνευματικούς κανόνες 1000 ετών και στην παράδοση που πηγάζει από κείμενα όπως ο τραγικός, το θεμελιώδες κριτήριο πίσω από κάθε απόφαση είναι η τήρηση των πνευματικών κανόνων, όχι η αύξηση της απόδοσης.
Η σύγκριση της δομής εξουσίας είναι παραπλανητική. Γιατί αγνοεί το λειτουργικό σύστημα που τρέχει από κάτω; Αυτή η διαφορά στην ηγεσία που περιγράφεις όμως επηρεάζει τα πάντα και κυρίως το πώς αντιμετωπίζουν τα μέλη τους. Ας περάσουμε στο δεύτερο σημείο, την ανάπτυξη και την αφοσίωση του λεγόμενου προσωπικού. Εδώ το μοντέλο ενσωμάτωσης νέων μελών είναι υποδειγματικό και επιμένω προηγείται κατά αιώνες των σύγχρονων πρακτικών HR. Η περίοδος του δόκιμου μοναχού λειτουργεί ακριβώς όπως η δοκιμαστική περίοδος ενός υπαλλήλου. Είναι μια περίοδος αμοιβαίας αξιολόγησης και προσαρμογής. Αμοιβαίας αξιολόγησης.
Με ποια κριτήρια όμως αυτό είναι το ερώτημα. Με κριτήρια προσαρμογής στην Κοινότητα αφοσίωσης των κοινό σκοπό και ανάπτυξης των απαραίτητων δεξιοτήτων. Ο καθοδηγητής ο μέντορας δεν του δίνει απλώς ένα εγχειρίδιο αναλαμβάνει προσωπικά την ομαλή του ένταξη, την εκπαίδευσή του, την ενσωματώσει του στην κουλτούρα του οργανισμού.
Είναι πραγματικά εκπληκτικό αν το σκεφτείς, μιλάμε για ένα σύστημα mentoring που λειτουργεί αδιάκοπα από την εποχή του Βυζαντίου και το Rotation Learning Model. Η εναλλαγή στα διακονήματα από το μαγειρείο και τον κήπο μέχρι τη βιβλιοθήκη και την Αγιογραφία δημιουργεί ευέλικτους και πολύπλευρους μοναχούς. Κατανοούν τη λειτουργία της μονής από κάθε πόστο, κάτι που οδηγεί σε καλύτερη συνεργασία και βαθύτερη κατανόηση του συνόλου.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Η απόλυτη πιστότητα. Loyalty, μία ισόβια αφοσίωση που βρίσκουμε μόνο σε εταιρίες κολοσσούς, όπως η Honda ή παλαιότερα. Η General Motors, όπου στελέχη την Mery Barra ξεκίνησαν από χαμηλά και αναδείχθηκαν μέσα από την εταιρεία, υπηρετώντας την για δεκαετίες. Εδώ επιτρέψτε μου να διαφωνήσω κάθετα. Αυτή η αφοσίωση δεν είναι εταιρική, είναι ένας ισόβιος πνευματικός όρκος.
Δεν υπογράφουν μια σύμβαση αορίστου χρόνου, δίνουν έναν όρκο ενώπιον του Θεού. Είναι μια πράξη πίστης, όχι μια επαγγελματική συμφωνία. Συμφωνώ απόλυτα ότι η διαδικασία του δοκίμου είναι μία εξαιρετικά αποτελεσματική περίοδος αξιολόγησης. Σε αυτό έχεις δίκιο; Η θεμελιώδης διαφωνία μου όμως αφορά το τι ακριβώς αξιολογείται. Ο δόκιμος δεν είναι υπάλληλος υποδοκιμείου που αξιολογείται για την παραγωγικότητά του ή την επίτευξη των κ Π του. Είναι ένας άνθρωπος που δοκιμάζει την κλίση του στον Μοναχισμό, μια απόφαση ζωής που αφορά την ύπαρξή του. Και ο καθοδηγητής του δεν είναι ο προϊστάμενος του που του μαθαίνει τη δουλειά.
Είναι ο πνευματικός του πατέρας που τον καθοδηγεί στην ψυχική του φορέα. Ο τελικός στόχος δεν είναι η εταιρική απόδοση και το μπόνους στο τέλος της χρονιάς είναι η ψυχική σωτηρία. Το να εξισώνουμε έναν άρρηκτο πνευματικό δεσμό με μία σύμβαση εργασίας όσο μακροχρόνια κι αν είναι υποτιμά και τις 2 έννοιες. Η Μαίρη μπάρα δεν έδωσε όρκο αιώνιας πίστης στην General Motors.
Η σχέση της είναι επαγγελματική, όχι υπαρξιακή. Αν αύριο βρει μια καλύτερη πρόταση. Να φύγει ο μοναχός έχει κάνει μια επιλογή για την αιωνιότητα. Παρότι ακούγεται λογικό η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Ας δούμε το τρίτο σημείο, την οικονομική δραστηριότητα και το επιχειρείν. Εδώ οι παραλληλισμοί γίνονται σχεδόν ταυτίσεις.
Το Άγιο Όρος λειτουργεί de facto ως επιχείρηση για να επιβιώσει. Οι μονές παράγουν και εμπορεύονται προϊόντα. Η πηγή αναφέρει, είναι λάδι, μέλι, κηραλιφές, πολλά άλλα. Δεν τα παράγουν απλώς για ιδία κατανάλωση τα πουλούν μέσω οργανωμένων καναλιών ακόμη και μέσω ηλεκτρονικών καταστημάτων που διοχετεύουν τα προϊόντα σε όλο τον κόσμο.
Αυτό με κάθε ορισμό είναι επιχειρηματική δραστηριότητα. Είναι η οικονομική δραστηριότητα ναι, αλλά είναι επιχειρείν. Υπάρχει μια διαφορά. Ασφαλώς και είναι. Επιπλέον, διαθέτει ένα από τα ισχυρότερα brands names παγκοσμίως, η φήμη, η ιστορία, η πνευματικότητα, η αυθεντικότητα. Όλα αυτά συνθέτουν ένα brand, το οποίο, όπως αναφέρεται, ενεργοποιεί και τις 7 αισθήσεις, δημιουργώντας μια βαθιά βιωματική συναισθηματική σύνδεση με τους πελάτες επισκέπτες.
Αυτό είναι το ζητούμενο του σύγχρονου μάρκετινγκ, η αυτάρκεια και οικονομική βιωσιμότητα που έχει επιτύχει για αιώνες χωρίς κρατικές επιχορηγήσεις για τη λειτουργία του είναι ένα ζηλευτό παράδειγμα προς μίμηση για κάθε οργανισμό που θέλει να είναι ανθεκτικός και μακροπρόθεσμα βιώσιμος. Η οικονομική δραστηριότητα είναι γεγονός, αλλά ο σκοπός της αλλάζει τα πάντα γίνεται για έναν και μόνο λόγο.
Την αυτοσυντήρηση, όπως ρητά αναφέρεται στην πηγή, ο στόχος; Δεν είναι μεγιστοποίηση του κέρδους η αύξηση του τζίρου ή η κατάκτηση νέων αγορών. Οι μοναχοί δεν κάθονται να αναλύσουν το περιθώριο κέρδους σαν να φιάλη κρασιού ή να κάνουν AB testing στις ετικέτες για να αυξήσουν τις πωλήσεις. Το περίφημο brand του δεν είναι αποτέλεσμα μιας στοχευμένης στρατηγικής marketing και εκατομμυρίων σε διαφήμιση είναι το φυσικό οργανικό απόσταγμα μιας χιλιετούς πνευματικής κληρονομιάς. Είναι η αυθεντικότητα που το κάνει ισχυρό, Όχι το brand. Και υπάρχει και ένα ακόμα κρίσιμο στοιχείο, η Ιερά Κοινότητα, το κεντρικό όργανο παρεμβαίνει οικονομικά μόνο εάν η μονή κινδυνεύει με κατάρρευση λειτουργεί ως δίχτυ ασφαλείας, δεν παρεμβαίνει για να ενισχύσει τα κέρδη μιας ή διεύρωσης μονής και να την κάνει πιο ανταγωνιστική. Φαντάζεσαι έναν επιχειρηματικό σύνδεσμο όπου οι πιο κερδοφόρες εταιρείες δίνουν τα κέρδη τους για να σώσουν αυτές που κινδυνεύουν με χρεοκοπία; Το μοντέλο τους είναι συνεργατικό και μη ανταγωνιστικό εκ
θεμελίων. Το να αποκαλούμε αυτή τη δραστηριότητα επιχειρεί λοιπόν αγνοεί τον πυρήνα της ύπαρξής του. Κλείνοντας, sales να συνοψίσω τη θέση μου. Η μακροβιότητα, η αρμονική λειτουργία και η αυτάρκεια της αθωνικής πολιτείας δεν είναι τυχαία γεγονότα αποδεικνύουν τη δύναμη ενός διοικητικού συστήματος που γεννήθηκε από την ανάγκη και τελειοποιήθηκε μέσα στους αιώνες. Είναι ένα σύστημα που βασίζεται στο κοινό όραμα, την ανθρωποκεντρική προσέγγιση, την ανάπτυξη του ατόμου μέσα στην Κοινότητα και τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα έναντι του εφήμερου κέρδους.
Οι παραλληλισμοί με επιτυχημένες σύγχρονες πρακτικές διοίκησης από τη θεωρία ζετ της Ιαπωνίας μέχρι. Στις αρχές του Servant Leadership στη Δύση είναι υπερβολικά ισχυρή και δομική για να είναι απλές συμπτώσεις. Το αθωνικό management δεν είναι μεταφορά, είναι ο πρόγονος της βιώσιμης και ανθρωποκεντρικής διοίκησης και προσφέρει πολύτιμα πρακτικά διδάγματα στον σημερινό, συχνά απρόσωπο και βραχυπρόθεσμο επιχειρηματικό κόσμο.
Από την πλευρά μου θα κλείσω λέγοντας πως ενώ το Άγιο Όρος όντως προσφέρει βαθιά μαθήματα για την Κοινότητα, την πειθαρχία, την ανθεκτικότητα. Και την αφοσίωση σε έναν ανώτερο σκοπό. Η προσέγγισή του μέσα από τον φακό του corporate management παραμένει κατά την άποψή μου μια άσκηση που χάνει την ουσία. Ο πυρήνας της επιτυχίας του, η κινητήριος δύναμή του είναι το μοναδικό και κυρίως μη μεταβιβάσιμο πνευματικό του πλαίσιο.
Αυτό είναι που δίνει νόημα στην υπακοή καύσιμο, στην αφοσίωση και σκοπό στην εργασία. Η προσπάθεια να απομονώσουμε τις τεχνικές του, αγνοώντας την ψυχή του συστήματος. Είναι σαν να προσπαθούμε να αντιγράψουμε ένα έργο τέχνης αναλύοντας μόνο τη χημική σύσταση των χρωμάτων. Μπορούμε σίγουρα να αντλήσουμε έμπνευση από το παράδειγμα του, αλλά η προσπάθεια για μία άμεση αντιγραφή των μεθόδων του σε έναν κόσμο με εντελώς διαφορετικές αξίες και στόχους θα ήταν φοβάμαι μάταιη. Νομίζω μπορούμε να συμφωνήσουμε τουλάχιστον ότι ανεξαρτήτως από την ορολογία που επιλέγει κανείς το οργανωτικό μοντέλο του Αγίου Όρους αποτελεί ένα σπουδαίο και και. Ειδικό ανθρώπινο επίτευγμα που αξίζει ενδελεχούς μελέτης. Ακριβώς και προσφέρει πλούσιο υλικό για σκέψη σχετικά με το πόσοι οργανισμοί, είτε πνευματικοί είτε εμπορικοί μπορούν όχι απλώς να αντέξουν στο χρόνο, αλλά κυρίως να προσδώσουν πραγματικό νόημα στα μέλη τους.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα