39. Ο CEO φοράει πάνα

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Ας φανταστούμε όλοι για μία στιγμή τον απόλυτο, τον ιδανικό, διευθύνοντας σύμβουλο, τον τέλειος ιό, ας πούμε. Λογικά μας έρχεται στο μυαλό κάποιος με άψογο κοστούμι αυστηρό ύφος. Ακριβώς κάποιος που δεν δείχνει ποτέ την παραμικρή αδυναμία δεν κάνει ποτέ λάθη σε παρουσίασης και πιθανότατα θεωρεί τον ύπνο τεράστιο χάσιμο χρόνου.

00:23 Σωστά η κλασική εικόνα; Λοιπόν τώρα πάρτε αυτή την εικόνα και διαγράψτε την τελείως. Γιατί η σημερινή; Εις βάρος ανάλυση υποστηρίζει κάτι που αρχικά τουλάχιστον ακούγεται εντελώς παράλογο. Ακούγεται όντως. Ότι το απόλυτο μοντέλο ηγεσίας το πιο αποδοτικό λογισμικό για ανθεκτικότητα και καινοτομία φοράει πάνα κλαίει με λυγμούς, ότα πονάει και αποτυγχάνει κυριολεκτικά κάπου 47 φορές την ώρα. Είναι μια τρομερή ανατροπή της συνηθισμένης εταιρικής λογικής που όλοι ξέρουμε και νομίζω είναι εξαιρετικά σημαντικό να θέσουμε εξαρχής το πλαίσιο εδώ για να μην υπάρξει ταμεία παρεξήγηση.

01:01 Δεν μιλάμε απλά φιλοσοφικά. Ακριβώς. Βασιζόμαστε στις πηγές μας και συγκεκριμένα στο βιβλίο του Θοδωρής Σπηλιώτη που έχει αυτόν ακριβώς τον ιντριγαδόρικο τίτλο. Ο ceo φοράει πάνα αλλά. Δεν είναι ένα βιβλίο για μωρά έτσι; Όχι βέβαια, δεν συζητάμε για μία απλή, χαριτωμένη λογοτεχνική μεταφορά. Μιλάμε βασικά για σκληρή νευροεπιστήμη ουάου μιλάμε για βιολογικούς μηχανισμούς μάθησης και προσαρμογής που είναι κυριολεκτικά κωδικοποιημένοι στο DNA μας από την κουνιά μας. Τους οποίους εμείς οι ενήλικες μεγαλώνοντας. Μέσα από την κοινωνικοποίηση και τον φόβο της απόρριψης τους καταπνίγουμε εντελώς συστηματικά. Είναι φοβερό αυτό και νομίζω ότι η καλύτερη αφετηρία για να το αποδομήσουμε όλο αυτό είναι μία έννοια που αναλύεται εκτενώς και η οποία ειλικρινά εμένα μου χτύπησε μία πολύ ευαίσθητη χορδή για πες, αναφέρεται στην ψευδαίσθηση της ενηλικίωσης. Στο πώς δηλαδή αυτή η περιβόητη ωριμότητα που όλοι κυνηγάμε καταλήγει βασικά να είναι απλώς μία διαρκής, απόλυτα εξαντλητική προσγείωση.

02:02 Είναι αυτό που λέμε service acting. Ναι. Η επιφανειακή υποκριτική όταν το διάβασα στο μυαλό μου ήρθαν αμέσως αυτοί ξέρεις. Η υπερβολικά ευγενική σχεδόν ρομποτικοί πολίτες στα μεγάλα πολυκαταστήματα. Που χαμογελούν μηχανικά. Ακριβώς, αλλά υποθέτω πως η διάσταση που δίνουν οι πηγές μας είναι πολύ πιο βαθιά και συστημική.

02:24 Σωστά μοιάζει να μιλάει για κυριολεκτική βιολογική εξάντληση. Όλο αυτό απόλυτα, σωστά; Η επιφανειακή υποκριτική, ξέρεις; Στο πλαίσιο της ηγεσίας και της καθημερινής δουλειάς. Είναι αυτή η χρόνια αδιάκοπη προσπάθεια να δείχνεις κάτι που δεν νιώθεις. Να κρύβεις τον πανικό σου. Ακριβώς είναι το να χαμογελάς και να δείχνεις τρομερή σιγουριά σε μία κρίσιμη σύσκεψη, ενώ εσωτερικά βιολογικά Ο οργανισμός σου πλημμυρίζει από κορτιζόλη επειδή τρέμεις από το άγχος. Ο φιλόσοφος Αλάνάν ντε Μποτόν το συνοψίζει ιδανικά, αυτό λέει ότι το πιο κουραστικό πράγμα στη ζωή δεν είναι η ίδια. Η δουλειά είναι η προσποίηση.

03:05 Πόσο αλήθεια, όταν ο εγκέφαλος προσπαθεί διαρκώς να διατηρήσει ένα προσωπείο, καταναλώνει τεράστια αποθέματα γλυκόζης και φυσικά γνωστικής ενέργειας. Αυτή η συνεχής διαχείριση εντυπώσεων που κάνουμε όλοι είναι μία ευθεία οδός προς τον burnout. Ξέρεις τι σκεφτόμουν για αυτό μία αναλογία; Για νακούσω. Είναι ακριβώς σαν να έχεις ένα υπερσύγχρονο κινητό τηλέφωνο, αλλά να αφήνεις δεκάδες βαριές εφαρμογές να τρέχουν κρυφά στο background στο παρασκήνιο.

03:35 Ωραία παρομοίωση. Δεν βλέπεις τις εφαρμογές στην οθόνη, αλλά η μπαταρία σου αδειάζει σε 2 ώρες χωρίς να έχεις κάνει ούτε ένα τηλεφώνημα. Η υποκρισία αυτή η προσποίηση είναι αυτές οι εφαρμογές καταναλώνει όλη την χωρίς να παράγει απολύτως κανένα έργο. Ακριβώς έτσι είναι. Ενώ το μωρό είναι ένα λειτουργικό σύστημα, τέλεια μα τέλεια, βελτιστοποιημένο. Όταν πεινάει ουρλιάζει όταν χαίρεται, γελάει μηδέν στο παρασκήνιο.

04:07 Δεν ξοδεύει τίποτα για να φανεί αλλιώς. Ναι και για αυτό, όπως διαβάζουμε, ένα μωρό μπορεί να τριπλασιάσει το βάρος του και να δημιουργήσει τρισεκατομμύρια νευρωνικές συνάψεις μέσα σε έναν μόνο χρόνο και την ίδια ακριβώς στιγμή. Εμείς οι ενήλικες ίσα που καταφέρουμε να απαντήσουμε στα email μας χωρίς να καταρρεύσουμε. Είναι αστείο, αλλά είναι και τραγικό και αυτή ακριβώς η τέλεια βελτιστοποίηση.

04:33 Η απουσία προσποίησης είναι η βάση του μοντέλου bab που αναλύεται στο. Α Ναι, το ακρωνύμιο. Ναι, είναι ένα ακρωνύμιο 4 αρχών be real ai bounds back και presents. Δηλαδή Γίνε αληθινός ρώτα γιατί ανέκαμψε και υποχώρησε με. Παρουσία και αν εστιάσουμε στο πρώτο στο be. Real στο να είσαι αληθινός. Εκεί βλέπουμε την πλήρη απουσία αυτής της μάσκας που λέγαμε.

05:05 Είναι η απόλυτη άρνηση της επιφανειακής υποκριτικής. Σύμφωνα αλλά μισό λεπτό ας είμαστε λιγάκι οι ρεαλιστές εδώ. Γιατί το λες αυτό; Το να λες be real ακούγεται υπέροχο, ας πούμε σε ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης. Στον πραγματικό, όμως σκληρό εταιρικό κόσμο. Είναι δύσκολο σίγουρα. Μα έχουμε εκπαιδευτεί ότι το να δείξεις αδυναμία το να πας σε ένα διοικητικό συμβούλιο και να πεις ξέρετε, ειλικρινά δεν έχω ιδέα πώς να λύσω αυτό το πρόβλημα; Αυτό ισοδυναμεί η επαγγελματική αυτοκτονία. Ναι, φοβόμαστε ότι.

05:40 Αν δείξεις ευαλωτότητα. Απλά θα σε κατασπαράξουν, οπότε πώς στέκει επιστημονικά η πρακτικά τον Berlel εκεί έξω; Κοίτα είναι μια απόλυτα λογική αντίρρηση αυτή που κάνεις και ακριβώς για αυτό τα δεδομένα που παρατίθενται έχουν τόση μεγάλη αξία. Οι πηγές καταρρίπτουν αυτόν τον μύθο. Με ποιον τρόπο; Χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων τα ευρήματα από το διάσημο project Αριστό El της Google. Α το έχω ακουστά Αυτό ναι.

06:07 Λοιπόν, η Google ξόδεψε εκατομμύρια και ανέλυσε εκατοντάδες ομάδες της για να βρει τον απόλυτο αλγόριθμο της τέλεια ομάδας. Τι; Έψαχναν δηλαδή iq τέτοια πράγματα. Ακριβώς. Περίμεναν να βρουν ότι οι καλύτερες ομάδες αποτελούνταν από αποφήτους του Harvard ή από ανθρώπους με τον υψηλότερο δείκτη ευφυίας. Και τη βρήκαν τελικά; Αντίθετα, βρήκαν ότι ο νούμερο ένα παράγοντας ήταν η ψυχολογική ασφάλεια, ένας όρος που καθιέρωσε η ερευνήτρια Amid Montson. Ψυχολογική ασφάλεια δηλαδή.

06:38 Μια ομάδα ξέρει ότι το να πει κάποιος έκανα λάθος ή δεν ξέρω δεν θα τιμωρηθεί. Δεν θα πέσουν να τον φάνε. Έτσι και δίνουν ένα φανταστικό παράδειγμα με τον satian. Τον CEO της Microsoft. Όταν ανέλαβε τη Microsoft σε μία περίοδο τεράστιας κρίσης για την εταιρεία, δεν βγήκε να παρουσιάσει ένα ψυχρό αλάνθαστο στρατηγικό πλάνο.

07:00 Τι έκανα στην πρώτη του κιόλας εμφάνιση έδειξε τρομερή Ευαλωτότητα, μίλησε για τις προσωπικές του δυσκολίες με τον γιο του που είχε εγκεφαλική παράλυση. Αυτό θέλει θάρρος. Πολύ θάρρος και αυτή η αυθεντικότητα μεταμόρφωσε ριζικά την κουλτούρα της εταιρείας από μία κουλτούρα τοξικού ανταγωνισμού. Πήγαν σε μια κουλτούρα. Αυτό.

07:21 Είναι εντυπωσιακό πραγματικά γιατί μετατοπίζει την ευαλωτότητα από μια ταμπέλα αδυναμίας σε ένα εργαλείο σύνθεσης με τους άλλους, αλλά Κοίτα εδώ νομίζω προκύπτει μία αλυστή αντίδραση. Τι εννοείς; Αν αφαιρέσουμε την προσποίηση, αν είμαστε αυθεντικοί και παραδεχτούμε ότι δεν τα ξέρουμε όλα, τότε τι κάνουμε; Είμαστε αναγκασμένοι να δοκιμάσουμε νέα πράγματα. Να πειραματιστούμε και αν δοκιμάσουμε νέα πράγματα. Αναπόφευκτα θα αποτύχουμε.

07:51 Εδώ ακριβώς μπαίνει το δεύτερο κομμάτι. Το bounceback, η ανάκαμψη. Ναι και το βιβλίο παραθέτει ένα νούμερο που ειλικρινά με άφησε άφωνο, λέει ότι ένα μωρό που μαθαίνει να περποτάει πέφτει κατά μέσο όρο 47 φορές την ώρα. Ακούβεται τρελό, έτσι; 47 πτώσεις δηλαδή. Αν ένας ενήλικας έκανε 47 κρίσιμα λάθη σε μία μόλις ώρα στο γραφείο θα μάζευε τα πράγματά του.

08:20 Θα πάθαινε κρίση πανικού και απλά θα εξαφανίζονταν. Θα είχε αλλάξει η χώρα; Και η διαφορά εδώ δεν βρίσκεται μόνο στο ότι το μωρό, ας πούμε, δεν ντρέπεται που πέφτει μπροστά σε άλλους. Πού βρίσκεται; Βρίσκεται στον τρόπο που ο ίδιος ο εγκέφαλός του επεξεργάζεται την πληροφορία της πτώσης. Κοίτα στη μηχανική μάθηση και την τεχνητή νοημοσύνη. Υπάρχει ένας όρος που λέγεται Gradient decent. Η κάθοδος κλίσης.

08:46 Ναι, πώς μαθαίνει ένα μοντέλο ai κάνει μία προσπάθεια, αποτυγχάνει, μετράει το μέγεθος του σφάλματος, προσαρμόζει ελαφρώς τις παραμέτρους του και μετά ξαναδοκιμά. Χωρίς να κλαίει τη μοίρα του, προφανώς. Ακριβώς δεν νιώθει ενοχές, αυτό ακριβώς κάνει και ο νευρικός ιστός ενός μωρού αντιμετωπίζει την πτώση εντελώς ουδέτερα ως πολύτιμα δεδομένα. Σαν feedback.

09:09 Ναι, λέει, ας πούμε, η κλίση του Σώματός μου κατά 2 μορες αριστερά έφερε πτώση. Ενημέρωση συστήματος. Την επόμενη φορά μετατόπιση βάρους δεξιά. Κατάλαβα, άρα μιλάμε για καθαρή συλλογή δεδομένων έναντι του συναισθηματικού βάρους που βάζουμε εμείς. Εμείς καθώς μεγαλώνουμε, τι κάνουμε; Εξισώνουμε την αποτυχία με την ίδια μας την ταυτότητα ακριβώς.

09:30 Αυτό είναι το πρόβλημα. Υιοθετούμε την πεποίθηση ότι ξέρεις, αφού έκανα λάθος, άρα είμαι λάθος. Που είναι και η βάση όσων λέει ερευνήτρια Car λ duck από το Stanford. Με το περίφημο Growth Mindset, τη νοοτροπία ανάπτυξης και νομίζω το παράδειγμα με τον Αρτοποιό στο βιβλίο το κάνει κρυστάλλινο. Αυτό με το προζύμι. Ναι, έκανε 63 εντελώς αποτυχημένες προσπάθειες για να φτιάξει μία συγκεκριμένη.

09:57 Για ψωμί 63 και δεν τα παράτησε αλλά και αυτό νομίζω είναι το κλειδί για πες. Η επιμονή του δεν ήταν πεισματική και τυφλή, δεν έκανε το ίδιο λάθος 63 φορές σωστά. Αυτή είναι μία κομβική διάκριση, η μορδίστική επιμονή αυτή ανθεκτικότητα δεν σημαίνει να χτυπάς το κεφάλι σου στον ίδιο τοίχο ξανά και ξανά, ελπίζοντας έτσι μαγικά ότι ο τοίχος θα υποχωρήσει. Σίγουρα όχι ο.

10:24 Αρτοποιός αυτές τις 63 προσπάθειες άλλαζε κάθε φορά μια μικρή. Τη θερμοκρασία. Τον χρόνο ψησίματος, την υγρασία. Έκανε gradient decent ακριβώς όπως το μωρό που αλλάζει τη γωνία του ποδιού του. Πολύ ωραία σύνδεση. Όμως ξέρεις για να έχουμε την πολυτέλεια να πειραματιστούμε και να πέσουμε 47 φορές χωρίς να απολυθούμε ή χωρίς να καταρρεύσουμε ψυχολογικά. Πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο από κάτω. Ένα δίχτυ ασφαλείας.

10:52 Το οποίο νομίζω μας φέρνει στο θέμα της εμπιστοσύνης. Ακριβώς. Και εδώ είναι που η ανάλυση γίνεται πραγματικά ριζοσπαστική. Γιατί υποστηρίζει ότι η εμπιστοσύνη δεν είναι εξαιρετικά απλώς μία ωραία. Ηθική αξία που γράφουμε στους τοίχους της εταιρείας, αλλά είναι ένας σκληρός βιολογικός μηχανισμός. Ναι, είναι βιολογία; Δηλαδή βλέπουμε ένα μωρό στο σούπερ μάρκετ που έτσι στα καλά καθούμενα απλώνει τα χέρια του να αγκαλιάσει έναν εντελώς άγνωστο και ο νευροοικονομολόγος Polak εξηγεί πώς αυτή η κίνηση προκαλεί μία μαζική έκκριση οξυτοκίνης. Της ορμόνης της σύνδεσης.

11:31 Ακριβώς. Δείχνεις εμπιστοσύνη; Ο άλλος λαμβάνει οξυτοκίνη και βιολογικά σχεδόν αναγκάζεται να σου ανταποδώσει την εμπιστοσύνη. Έχουμε εταιρικά παραδείγματα για αυτό, νομίζω στις πηγές. Βέβαια, έχουμε την πολιτική του netflix, ας πούμε, με τις απεριόριστες άδειες που ακούγεται. Αδιανόητο για πολλές εταιρείες. Αλλά και την ιστορία του Νίκου που είναι ίσως πιο κοντά σε μας ενός εστιάτορας στην πλάκα. Άνε κάνει αυτός.

11:56 Εν μέσω οικονομικής κρίσης, αντί να κρύψει την κακή κατάσταση του μαγαζιού από το προσωπικό του. Που είναι το κλασικό. Έτσι αυτός άνοιξε τα οικονομικά βιβλία του μαγαζιού στους υπαλλήλους του, τους έκανε κοινωνούς του προβλήματος. Αλλά ρε συ, επιτρέψτε μου να γίνω λίγο συνήγορος του διαβόλου εδώ. Παρακαλώ, βεβαίως. Όλα αυτά ακούγονται πολύ ρομαντικά, όμως σκέψου να βρεθείς στη Wall Street ή σε μία εξαιρετικά ανταγωνιστική πολυεθνική και να αρχίσεις να εμπιστεύεσαι τυφλά τους πάντες γύρω σου, μοιράζοντας ελευθερίες χωρίς κανένα όριο.

12:31 Ναι, καταλαβαίνω πού το πας. Δεν είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα βρεθεί κάποιος να σε εκμεταλλευτεί, δεν ακούγεται λιγάκι αφελές όλο αυτό για τον σύγχρονο κυνικό κόσμο των επιχειρήσεων. Κοίτα, είναι μία πάρα πολύ συχνή και απολύτως κατανοητή. Παρερμηνεία αυτή. Λογικό δεν είναι. Ναι, αλλά το να εμπιστεύεσαι σαν μορό δεν σημαίνει ότι πετάς το τιμόνι του αυτοκινήτου από τα χέρια σου και κλείνεις και τα μάτια.

12:57 Εδώ έρχεται το γράμμα. Από το ακρωνύμιο το. Υποχωρώ με παρουσία δηλαδή. Ακριβώς υποχωρώ, αφήνω χώρο στον άλλον, αλλά παραμένο εκεί παρούσα η πραγματική εμπιστοσύνη δε σημαίνει απουσία έλεχου. Τι σημαίνει; Σημαίνει ριζική αλλαγή του τύπου του ελέγχου, Αντίο Διευθυντής να κάνει μικροδιαχείριση το γνωστό Μικρο Management.

13:22 Το φρικτο M ικρο management. Ναι, αντί να ρωτάει τι ακριβώς κάνεις κάθε 5 λεπτά ελέγχει το τελικό αποτέλεσμα και ρωτάει, τι πόρους χρειάζεσαι από εμένα για να πετύχει; Αλλάζει εντελώς η δυναμική. Εντελώς όταν ο εστιάτορας ο Νίκος άνοιξε τα βιβλία του, δεν τους είπε παιδιά, κάντε ότι θέλετε τους είπε, Ιδού η πραγματικότητα ας τη διαχειριστούμε. Όλοι μαζί μετέτρεψε την Ομάδα του από ανθρώπους που βρίσκονταν σε κατάσταση άμυνας σε πραγματικούς συνεργάτες. Υπέροχη διάκριση αυτή, οπότε ας τα βάλουμε σε μια σειρά, αν καταφέρουμε να.

13:57 Να ζητήσουμε αυτό το οικοσύστημα, όπου είμαστε αυθεντικοί, δεν φοβόμαστε να πέσουμε και υπάρχει ένα δίχτυ εμπιστοσύνης. Τότε δημιουργείται επιτέλους ο απαραίτητος χώρος για να λύσουμε προβλήματα και πώς λύνουν τα προβλήματα τα μωρά; Με αυτό που ο Ζεν Βουδισμός ονομάζει Σόσιν. Το μυαλό του αρχάριου. Ακριβώς υπάρχει στο βιβλίο αυτή εκπληκτική αστεία εικόνα με το μωρό που ξέρεις ανακαλύπτει τα ίδια του τα χέρια. Ναι που τα κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα. Τα κοιτάζει για 20 λεπτά σαν να είναι κάποιο εξωγήνιο τεχνούργημα, δεν τα έχει ξαναδεί ποτέ έτσι. Είναι φανταστικό αυτό και ποια είναι η εξήγηση πίσω από αυτό; Είναι μία κρίσιμη παρατήρηση.

14:38 Ο λόγος που το μωρό τα κοιτάζει έτσι είναι επειδή ο εγκέφαλός του δεν έχει προλάβει ακόμα να χτίσει αυτό που ο νομπελίστας περιγράφει ως προκατάληψη επιβεβαίωσης το γνωστό confirmation. Buyers, δηλαδή το να βλέπεις μόνο ό, τι επιβεβαιώνει αυτά που ήδη πιστεύεις. Ακριβώς. Ο ενήλικος εγκέφαλος για να εξοικονομήσει δουλεύει συνέχεια με προβλέψεις.

15:02 Σαν αυτόματος πιλότος. Έτσι προβλέπει πως πρέπει να είναι ο κόσμος και απλά αγνοεί τα υπόλοιπα δεδομένα βλέπουμε αυτό που περιμένουμε να δούμε. Το μωρό όμως δεν έχει ακόμα αυτό το αρχείο προβλέψεων. Οπότε τα βλέπει όλα φρέσκα. Ναι, βλέπει ακριβώς αυτό που βρίσκεται μπροστά του στην πιο καθαρή του μορφή. Που για νομίζω και η καρδιά του.

15:25 Της ερώτησης γιατί; Σαν τη μέθοδο των 5 γιατί που εξέλιξε η το Ι Νομίζω για να φτάνει στη ρίζα των προβλημάτων, αντί να μένει στην επιφάνεια. Πολύ, σωστά; Διαβάζοντας τα παραδείγματα των πηγών, γίνεται τόσο μα τόσο ξεκάθαρο ένα κτίριο λέει είχε συνεχή παραπόνα ότι το ασανσέρ αργούν πάρα πολύ. Κλασικό παράδειγμα. Οι μηχανικοί λοιπόν ετοιμάζονται να ξοδέσουν εκατομμύρια κυριολεκτικά για να εγκαταστήσουν νέα ταχύτερα μοτέρ, μέχρι που κάποιος με αυτό ακριβώς το μυαλό του αρχάριου. Και κάτι.

15:58 Απλό τη ρώτησε. Μήπως το πρόβλημα Δεν είναι η ταχύτητα της καμπίνας, αλλά το ότι οι άνθρωποι απλά βαριούνται περιμένοντας και τα τι έκαναν λοιπόν έβαλαν μεγάλους καθρέφτες δίπλα στις πόρτες των ασανσέρ. Οι άνθρωποι άρχισαν να φτιάχνουν τα μαλλιά τους, να κοιάζονται και ξαφνικά τα παράπονα μηδενίστηκαν. Μηδενικό κόστος, τέλεια λύση.

16:20 Αυτό δείχνει την αξία του να βλέπεις το πρόβλημα από άλλη γωνία. Και έχει και ένα άλλο με το ξενοδοχείο, με την τεράστια ουρά στον μπουφέ. Δεν γκρέμισαν την κουζίνα για να τη μεγαλώσουν τι έκαναν; Παρατήρησαν ότι η ουρά ξεκινούσε επειδή υπήρχε μόνο μία μηχανή καφέ και τα φλιτζάνια ήταν μακριά, άλλαξαν απλά τη διάταξη και λύθηκε το πρόβλημα. Πόσο απλό όμως ρε συ αυτό με οδηγεί σε ένα ερώτημα σε. Ακούω.

16:44 Αν η απλότητα και αυτή η καθαρή ματιά φέρνουν τόσο άμεσα, τόσο μετρήσιμα αποτελέσματα γιατί στον εταιρικό κόσμο η πολυπλοκότητα θεωρείται περίπου σαν παράσημο σοβαρότητας. Αχ, μεγάλη αλήθεια αυτό. Μα αν μπεις σε ένα meeting και πεις παιδιά, η λύση είναι πολύ απλή. Σε κοιτάνε υποτιμητικά σαν να μην έχεις κατανοήσει καθόλου το βάθος του προβλήματος. Πρόκειται για μια τεράστια συστημική παγίδα, στην οποία πέφτουμε όλοι.

17:12 Ο το αναλύει εξαιρετικά αυτό μέσα από το παράδοξο της επιλογής. Τι λέει δηλαδή ως; Ενήλικες έχουμε την ψευδαίσθηση ότι τα πολύπλοκα συστήματα, οι αμέτρητες φόρμες Excel και οι εκατοντάδες κανόνες. Μας προσφέρουν κάπως μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στο χάος. Ότι νιώθουμε πιο ασφαλείς; Ακριβώς όμως, η θεωρία του γνωστικού φορτίου, όπως στη διατύπωση ο Τζον Sweller αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο. Που σημαίνει.

17:42 Ότι ο εγκέφαλός μας έχει πολύ πεπερασμένη μνήμη εργασίας, κάθε νέο βήμα σε μια διαδικασία που προσθέτεις καταναλώνει πολύτιμο γνωστικό χώρο. Στην πραγματικότητα, η ιδιοφυία και η πραγματική δυσκολία κρύβονται στην αφαίρεση της περιττής ή πληροφορίας. Όχι στο στοίβαγμα της. Είναι δηλαδή ακριβώς όπως τα μωρά, Σκέψου ένα μωρό παίζει με ένα παιχνίδι μόλις βαρεθεί. Τι κάνει; Το πετάει στο πάτωμα και προχωράει στο επόμενο. Ναι, δεν έχει συναισθηματικό δέσιμο. Δεν ανοίγει ένα συρτάρι να του αρχειοθετήσει σε φάκελο προς μελλοντική χρήση.

18:20 Το αφήνει πίσω του. Εμείς στις επιχειρήσεις κουβαλάμε διαδικασίες ετών που δεν εξυπηρετούν πλέον απολύτως τίποτα. Είναι βαρίδια. Αυτό ο συγγραφέας προτείνει κάτι που ονομάζει μέθοδο του πατώματος. Είναι σαν να κάνεις, ξέρεις ανασυγκρότηση σε έναν σκληρό δίσκο πολύ. Ωραίο αυτό πώς λειτουργεί; Αδειάζεις νοητά όλα τα εργαλεία και τις διαδικασίες σου στο πάτωμα σαν ένα κουτί με παιχνίδια και μετά επιλέγεις να βάλεις ξανά μέσα στο κουτί μόνο όσα αποδεδειγμένα χρησιμοποιείς και σου προσθέτουν αξία.

18:54 Πολύ έξυπνο. Όλα τα υπόλοιπα απλά τα αφήνεις έξω. Είναι μια εξαιρετικά αναζωογονητική. Κι αν το καλοσκεφτείς και αυτή η ελευθερία από τα περιττά βάρη μας επιτρέπει τελικά να εντάξουμε το παιχνίδι στην εργασία μας. Το παιχνίδι με ποια έννοια; Γιατί όπως επισημαίνεται, το παιχνίδι δεν είναι μια πολυτέλεια για τις ώρες εκτός γραφείου. Είναι ένας καθαρά εξελικτικός βιολογικός μηχανισμός για. Πες, αυτό έχει ενδιαφέρον.

19:19 Όταν ο εγκέφαλος μπαίνει σε κατάσταση παιχνιδιού και χαλάρωσης, μειώνεται η λειτουργία του προμετωπίου φλοιού του αυστηρού ελεγκτή μας δηλαδή. Το τμήματος που βάζει τους κανόνες. Και ενεργοποιείται ένα άλλο δίκτυο που λέγεται Default Mode Network. Το δίκτυο προεπιλογής. Μισό αυτός δεν είναι ο λόγος που οι καλύτερες ιδέες μας ξέρεις.

19:42 Μας έρχονται την ώρα που κάνουμε ντους ή όταν οδηγούμε χαλαρή χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτα. Ακριβώς αυτός είναι το default Mode Network αρχίζει να σαρώνει τον εγκέφαλο και να συνδέει εντελώς με εντελώς άσχετες μεταξύ τους πληροφορίες και μνήμες, κάτι που. Υπό την πίεση μιας προθεσμίας στη δουλειά, ο εγκέφαλος δεν θα το επέτρεπε ποτέ.

20:05 Γιατί είναι σε mode επιβίωσης τότε; Έτσι το βιβλίο αναφέρει ένα τέλειο παράδειγμα, μια εταιρεία τεχνολογίας στην Πάτρα. Α ελληνικό παράδειγμα. Κάθε Παρασκευή λοιπόν, καθιέρωσαν ένα session με τίτλο 10 λεπτά χαζών ιδεών. Απαγορευόταν αυστηρά οποιαδήποτε κριτική ή λογική ανάλυση, καθαρό παιχνίδι και μάντεψε μέσα από αυτές τις φαινομενικά ανόητες και ελεύθερες συνδέσεις. Προέκυψε ένα νέο προϊόν, το οποίο τελικά έφερε το 25% του ετήσιου τζίρου τους.

20:38 Είμαι απίστευτο. 10 λεπτά χαζών ιδεών, αλλά κοίτα όλα αυτά είναι συναρπαστικά, αλλά πιστεύω θα ήμασταν αφελείς αν νομίζαμε ότι μπορούμε να χτίσουμε ανθεκτικότητα και καινοτομία στη δουλειά μας. Αν τα θεμέλια της ίδιας μας της ζωής είναι σάπια. Σύμφωνο απόλυτα. Και σε αυτό το σημείο η ανάλυση κάνει μία εντυπωσιακή μετατόπιση. Μιλάει για την πρώτη ομάδα; Που δεν είναι στο γραφείο. Όχι δεν είναι η Ομάδα του γραφείου, ούτε το Διοικητικό Συμβούλιο.

21:07 Η αληθινή πρώτη ομάδα βρίσκεται στο σπίτι, είναι το ζευγάρι. Οι γονείς διαβάζουμε πόσο ολόκληρο το οικοδόμημα καταρρέει όταν η σχέση των ενηλίκων μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Και ποιος αναλαμβάνει τότε; Τα παιδιά, τα παιδιά αναγκάζονται υποσυνείδητα πάντα να γίνουν οι εντός εισαγωγικών διευθύνονται σύμβουλοι του σπιτιού για να τραβήξουν την προσοχή των γονιών. Το οποίο ψυχολογικά η ανάληψη αυτού του ρόλου. Είναι ένα δυσβάστακτο φορτίο για την ανάπτυξη ενός παιδιού. Ο ερευνητής Τζον Γκότμαν, ίσως ο κορυφαίος μελετητής των ανθρώπινων σχέσεων.

21:43 Αυτός με το ινστιτούτο. Ναι, αυτός απέδειξε λοιπόν ύστερα από παρακολούθηση χιλιάδων ζευγαριών ότι η συναισθηματική σταθερότητα απαιτεί μία συγκεκριμένη αναλογία 5 προς ένα, δηλαδή δηλαδή για κάθε μία αρνητική αλληλεπίδραση στο ζευγάρι απαιτούνται 5 θετικές για να διατηρηθεί η ισορροπία. 5 προς ένα δεν είναι λίγο. Καθόλου, λίγο η ξεκάθαρη υγιή συνεργασία των γονιών είναι ο άξονας που μεταδίδει στο παιδί την αίσθηση της απόλυτης ασφάλειας. Όμως για να λειτουργήσει αυτή η πρώτη ομάδα απαιτείται κάτι που σπανίζει τραγικά στις μέρες μας.

22:22 Η πραγματική παρουσία ακριβώς. Όχι απλώς το να βρίσκεσαι σωματικά στον ίδιο χώρο, αλλά να είσαι πνευματικά εκεί. Είναι. Μάστιγα αυτό. Υπάρχει αυτή η φράση στις πηγές που νομίζω είναι μαχαιριά. Για κάθε γονιό που λέει το παιδί Μπαμπά, βλέπεις εμένα ή το τηλέφωνο. Πω πω ναι πολύ σκληρό. Το υπόλοιμα προσοχής εξηγεί ότι όταν κλείνεις ένα αγχωτικό email και γυρνάς να παίξεις με το παιδί σου ένα σημαντικό ποσοστό της γνωστικής σου ικανότητας έχει μείνει πίσω.

22:54 Έχει μείνει κολλημένος στο e-mail. Δεν καθαρίζει αμέσως. Όχι, είναι σαν να έχεις αφήσει, ξέρεις ανοιχτά παράθυρα στον browser του μυαλού σου που σου τρώνε όλη τη μνήμη. Είσαι σωματικά στο σαλόνι. Αλλά το βλέμμα σου είναι κενό γιατί το μυαλό σου λύνει το αυριανό πρόβλημα του γραφείου. Και το κόστος αυτού του υπολείμματος βέβαια είναι ολέθριο τόσο για την πόκπα των σχέσεων μας όσο και για την ίδια μας τη βιολογία, έτσι; Με ποια έννοια; Κάτι που μας φέρνει στο ίσως πιο παρεξηγημένο θέμα του δυτικού κόσμου, την ξεκούραση και τον.

23:24 Ύπνο, το μεγάλο αγκάθι. Ο ύπνος δεν είναι τεμπελιά, είναι ένας βίαιος ενεργός βιολογικός καθαρισμός. Βίαιος ναι, ο νευροεπιστήμονας Μάθιου Weller το αναλύει εκτενώς αυτό. Τον ρόλο του γλυμφατικού συστήματος. Τι ακριβώς κάνει αυτό; Κατά τη διάρκεια του βαθού ύπνου, Τα κύτταρα του εγκεφάλου κυριολεκτικά συρρικνώνονται κατά 60%.

23:49 Σοβαρά μελάς συρρικνώνονται. Ναι και αυτό επιτρέπει στο εγκεφαλοτιαίο υγρό να περάσει με ταχύτητα και να ξεπλύνει σαν πιεστικό τον εγκέφαλο από τις μεταβολικές τοξίνες όπως όπως η βήτα αμηλοειδής πρωτεΐνη, η οποία συσσωρεύεται όσο είμαστε ξύπνοι και ευθύνεται για τη θολούρα και την κακή λήψη αποφάσεων. Ουάου. Σκέψου ένα μωρό μόλις νιώσει εξάντληση, τι κάνει; Απλά κλείνει τα μάτια του, κοιμάται χωρίς απολύτως καμία ενοχή χωρίς να κοιτάξει το ρολόι χωρίς να πει ΑΧ.

24:22 Πρέπει να στείλω ένα τελευταίο report. Η ξεκούρασή του είναι ιερή. Ακούγοντας τα όλα αυτά, ειλικρινά συνειδητοποιώ πόσο λάθος έχουμε δομήσει την έννοια του περίβοήτου work LIFE Balance. Της ισορροπίας δουλειάς και ζωής. Ναι, κυνηγάμε αυτή την ισορροπία λες και μιλάμε για μία μηχανική ζυγαριά ρε παιδί μου. Που είναι αδύνατο να ισορροπήσει ποτέ τέλεια. Ακριβώς έχουμε εκπαιδευτεί να πιστεύουμε ότι αν βάλεις ξέρω γω 10 βάρος στη δουλειά.

24:51 Πρέπει οπωσδήποτε να αφαιρέσεις 10 από τη ζωή, με αποτέλεσμα να ζούμε σε μία μόνιμη κατάσταση ενοχής, νιώθοντας ότι πάντα κάπου σε κάποιον τομέα υστερούμε. Είναι μία εντελώς μάταια αναζήτηση αυτή. Η ζωή δεν είναι μια αυστηρή εξίσωση του 50 50. Το βιβλίο και πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου προτείνει να πετάξουμε τελείως τη λέξη ισορροπία και να υιοθετήσουμε την έννοια της ενσωμάτωσης. Του integration που λέμε.

25:19 Δεν μετράμε ώρες με το χρονόμετρο. Τι μετράμε; Μετράμε στιγμές αδιαίρετης παρουσίας όταν βρίσκεσαι σε ένα meeting, να είσαι 100% παρόν εκεί χωρίς να σκέφτεσαι το σπίτι και αντίστοιχα όταν κάθεσαι στο πάτωμα να παίξεις με το παιδί σου το τηλέφωνο Μένει σε άλλο δωμάτιο και είσαι 100%. Είναι το B real που λέγαμε πριν. Αυτό ακριβώς απαιτεί και η διάδραση με ένα μωρό ολοκληρωτική, καθαρή ενσωμάτωση στη στιγμή.

25:49 Ενσωμάτωση αντί για ισορροπία είναι τρομερά απελευθερωτικό σκέψη. Αλήθεια, οπότε αν προσπαθήσουμε τώρα να ενώσουμε όλα τα νήματα της σημερινής μας συζήτησης, η κεντρική ιδέα είναι τόσο ισχυρή ακριβώς λόγω της απλότητάς της. Πράγματι η. Σοφία που διαθέτουν τα μωρά. Δηλαδή η απουσία της υποκρισίας. Το να βλέπεις τον κόσμο χωρίς προκαταλήψεις. Η βιολογική ανάγκη για εμπιστοσύνη, η πτώση ως μέσο μάθησης και φυσικά η ξεκούραση χωρίς ενοχές. Όλα αυτά δεν είναι παιδιά ή ανώριμα χαρακτηριστικά. Κάθε άλλο.

26:29 Είναι τα βαθύτερα, τα πιο συμπαγή θεμέλια της ηγεσίας και της καινοτομίας. Η δική μας ενήλκη εμπειρία, η στρατηγική μας σκέψη δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τα αντικαθιστούν αυτά. Σωστά οι ενήλικοι λογική είναι απλώς η οροφή του σπιτιού, αλλά κανένα σπίτι δεν στέκεται όρθιο. Αν του καταστρέψεις τα θεμέλια. Αυτή νομίζω είναι η πιο ακριβή σύνοψη. Χρειάζονται σίγουρα και τα 2 και ξέρεις αν κοιτάξουμε και λίγο πιο πέρα από το στενό πλαίσιο της επιχείρησης προκύπτει ένα τεράστιο κοινωνικό και φιλοσοφικό ζήτημα εδώ που αξίζει να το σκεφτούμε.

27:06 Για ΠΕΣ. Η επιστήμη μας δείχνει ξεκάθαρα ότι όλοι μας μα όλοι μας γεννόμαστε με μια τέλεια ρυθμισμένη βιολογική πυξίδα. Που μετά τι χάνουμε; Μια πυξίδα σχεδιασμένη για διαρκή προσαρμογή για εξερεύνηση, για αληθινή σύνδεση, ενώ λίγους είμαστε από τη φύση μας σχεδιασμένοι για ηγεσία και εξέλιξη. Εξάλλου όλοι μας υπήρξαν αυτά τα εργοστάσια καινοτομίας.

27:30 Όταν ήμασταν βρέφη δεν είναι ότι μιλάμε για κάποιους άλλους. Ακριβώς το κρίσιμο και ίσως λιγάκι σκοτεινό ερώτημα λοιπόν είναι ένα, ποιο; Σε ποιο ακριβώς σημείο της εκπαιδευτικής μας πορείας και της κοινωνικής μας ένταξης Γενικότερα μας διδάσκουν να καταπνίγουμε αυτή τη φύση; Αχ. Πολύ καλή ερώτηση αυτή. Αξίζει να αναρωτηθούμε μήπως τα σύγχρονα εκπαιδευτικά και εταιρικά συστήματα σχεδιάστηκαν ιστορικά όχι για να αναδεικνύουν ελεύθερους στοχαστές; Αλλά για να παράγουν απλώς υπακούς υπαλλήλους.

28:04 Ανθρώπους που τρέμουν το λάθος που αποφεύγουν, το οποιοδήποτε ρίσκο και που τιμωρούνται κυριολεκτικά. Αν ρωτήσουν γιατί είναι; Μία πολύ δυνατή σκέψη. Μήπως τελικά η διαδικασία της ενηλικίωσης, έτσι όπως την έχουμε δομήσει τουλάχιστον τουλάχιστον; Θυμώνει τους φυσικούς ηγέτες που κρύβονταν μέσα μας από τότε που ήμασταν στην κούνια. Εκεί καταλήγει, νομίζω κι είναι κάτι που πρέπει όλοι να το σκεφτούμε.

28:32 Αυτό νομίζω αποτελεί μια τεράστια πρόκληση για όλους μας. Είναι μία σκέψη που ανατρέπει πολλά δεδομένα, οπότε αύριο το πρωί, μπαίνοντας στο γραφείο ή απλώς διαχειριζόμενοι την καθημερινότητά μας, ίσως αξίζει να προσπαθήσουμε να παρατηρήσουμε τις διαδικασίες. Να κάνουμε ένα βήμα. Πίσω τις ατελείωτες συσκέψεις και τις αντιδράσεις μας απέναντι στο λάθος, μέσα από μία εντελώς νέα οπτική μέσα από τα μάτια ενός τρίχρονου παιδιού. Να τολμήσουμε να αρχίσουμε.

29:02 Να ρωτάμε το δύσκολο, γιατί να πετάξουμε από πάνω μας τις συνήθειες που πλέον μόνο βάρος προσθέτουν και κυρίως ρε παιδί μου να αφήσουμε πίσω μας αυτόν τον εξαντλητικό φόβο του να παραδεχτούμε ότι απλά δεν γνωρίζουμε κάτι. Είναι ίσως μία ζωτική επιστροφή στα απολύτως βασικά και ίσως η πιο έξυπνη στρατηγική επιβίωση τελικά.

29:26 Χωρίς καμία αμφιβολία μέχρι την επόμενη βάθους. Ανάλυσή μας λοιπόν.