37. Scroll ή Σκοπός ζωής;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Welcome to the Debate, Ξέρεις συνήθως όταν σκεφτόμαστε μια πυξίδα στο μυαλό μας, έρχεται μία εικόνα απόλυτης, σχεδόν μηχανικής ηρεμίας. Ένα εργαλείο απόλυτα σταθερό και αξιόπιστο. Ναι, την κρατάς την παλάμη σου; Η βελόνα τρέμει για ελάχιστα δευτερόλεπτα αναζητά τον μαγνητικό πόλο της γης και μετά απλά κλειδώνει, δείχνει τον Βορρά. Είναι ένα εργαλείο στο οποίο μπορείς να βασιστείς τυφλά, ειδικά όταν έχεις χάσει το δρόμο σου. Θα σου προσφέρει αυτή τη βαθιά ανακουφιστική αίσθηση ότι όσο σκοτεινά κι αν είναι τα πράγματα γύρω σου, υπάρχει μία σταθερά, μια ξεκάθαρη κατεύθυνση.

00:40 Φαντάσου όμως τώρα να πάρεις αυτή την άψογα καλιμπραρισμένη πυξίδα και να την τοποθετήσεις μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο, ένα δωμάτιο το οποίο είναι γεμάτο από πανίσχυρους κρυμμένους μαγνήτες σε κάθε γωνία του. Η βελόνα θα αρχίσει να στροβιλίζεται ανεξέλεγκτα, σωστά; Ναι, προφανώς θα χτυπιέται σπασμωδικά από τη μία πλευρά στην άλλη.

01:01 Και το κρίσιμο εδώ είναι το εξής, δεν φταίει η ίδια η πυξίδα που έχει χαλάσει είναι το μαγνητικό πεδίο γύρω της που την έχει βραχυκυκλώσει τελείως. Όταν λοιπόν κοιτάζω τη σημερινή γενιά των εφήβων, νιώθω ότι βλέπω ακριβώς αυτό το φαινόμενο. Τους βλέπει σαν αποπροσανατολισμένες πυξίδες, δηλαδή. Ακριβώς αυτή η βαθιά υπαρξιακή κρίση που βιώνουν, η αίσθηση ότι έχουν χάσει εντελώς το νόημα και τον σκοπό τους. Βλέπω εκατομμύρια πυξίδες που αδυνατούν να. Βορά τους και πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η μαγνητική καταιγίδα που της αποπροσανατολίζει είναι τα social media και η διαρκής ψηφιακή υπερδιέγερση.

01:41 Είναι μια εξαιρετικά δυνατή εικόνα και δεν διαφωνώ ότι περιγράφει τέλεια αυτό που βλέπουμε στην επιφάνεια, τη ζάλη, την απώλεια κατεύθυνσης, το άγχος αλλά, αλλά το ακούω πολύ συχνά αυτό το επιχείρημα και ειλικρινά νομίζω πως το να ρίχνουμε όλο το φταίει μόνο στους μαγνήτες. Είναι ίσως η εύκολη ανάγνωση. Εύκολη γιατί το λες αυτό; Γιατί αν κοιτάξουμε κάτω από την επιφάνεια θα δούμε ότι το πραγματικό πρόβλημα. Δεν είναι το μαγνητικό πεδίο των οθονών. Το πρόβλημα είναι ότι ως κοινωνία έχουμε πείσει αυτές τις πυξίδες, δηλαδή αυτά τα παιδιά πως υπάρχει μόνο ένας απόλυτα συγκεκριμένος και ασφυκτικός βορράς, προς τον οποίο επιτρέπεται να κατευθυνθούν.

02:27 Άρα θεωρείς ότι ο αποπροσανατολισμός τους προέρχεται από τις δικές μας προσδοκίες; Απόλυτα έχουν χάσει τον σκοπό τους, όχι επειδή απλά σκρολάρουν στο tik Tok, αλλά επειδή τα social media είναι απλώς το παυσίπονο σε μια πολύ βαθύτερη κοινωνική ασθένεια. Που τους έχουμε κληροδοτήσει. Αυτή ακριβώς η θεμελιώδης διαφωνία μας είναι το πεδίο πάνω στο οποίο θα κινηθούμε στη σημερινή μας συζήτηση και η αφορμή για αυτή την ανάλυση είναι ένα πραγματικά συναρπαστικό υλικό. Το ημερολόγιο και οι καταγεγραμμένες εμπειρίες του Ιωαννίκου.

03:01 Ενός τυπικού δεκαεξάχρονου παιδιού της εποχής μας που έκανε ένα οδοιπορικό στο άγιο. Όρος και εγώ, εκπροσωπώντας την πλευρά που βλέπει την τεχνολογία ως την πρωταρχική αιτία του κενού που νιώθουν οι νέοι. Διαπιστώνω κάτι ξεκάθαρο σε αυτές τις σελίδες βλέπω πώς τα social media καταστρέφουν νευρολογικά και ψυχολογικά την ικανότητα του εφήβου να μένει σιωπηλός και να χτίζει μία αυθεντική ταυτότητα.

03:29 Ενώ εγώ διαβάζοντας ακριβώς τις ίδιες σελίδες αυτού του ημερολογίου, βλέπω κάτι εντελώς διαφορετικό. Εγώ θα επιχειρηματολογήσω ότι τα social media εργαλειοποιούνται από τους νέους ως μια απέλπιδα προσπάθεια, μια προσπάθεια να διαχειριστούν την τρομακτική πίεση. Προσδοκιών. Δηλαδή μια απόδραση η. Πραγματική απώλεια νοήματος πηγάζει από την ψευδαίσθηση αυτού του μοναδικού δρόμου προς την επιτυχία και αυτό τους το έχουμε εμφυτεύσει πολύ πριν πάρουν το πρώτο τους smartphone στα χέρια τους. Ας ξέρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή, γιατί νομίζω ότι οι ίδιες οι φυσιολογικές αντιδράσεις του Ιωαννίκου μας δίνουν την απάντηση.

04:07 Το παιδί αυτό μπαίνει στο καράβι για να ξεκινήσει το ταξίδι του σωστά. Ναι, αφήνει πίσω την πόλη. Και το πρώτο πράγμα που παθαίνει το καταγράφει ο ίδιος με μεγάλη σαφήνεια. Είναι το λεγόμενο σύνδρομο φανταστικής δόνησης. Όντως μια πολύ δυνατή σκηνή. Έχει το κινητό του κλειστό χωμένο μέσα στο σακίδιο του και όμως το νιώθει να δονείται στην τσέπη του.

04:27 Αυτό δεν είναι απλώς μια κακή συνήθεια. Είναι καθαρή νευροεπιστήμη ο εγκέφαλός του, τα κυκλώματα της δοπαμίνης του έχουν εκπαιδευτεί τόσο έντονα να περιμένουν αυτή τη μικρή τυχαία ανταμοιβή που παράγουν την αίσθηση από το μηδέν. Μιλάμε για επανακαλωδίωση του νευρικού συστήματος. Σωστά; Αυτό είναι ένα πολύ γνωστό και ιατρικά καταγεγραμμένο φαινόμενο.

04:49 Αλλά πώς αυτό αποδεικνύει την απώλεια νοήματος; Διότι δεν είναι μόνο φυσιολογικό, διαβρώνει και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του, καθώς το καράβι πλησιάζει στο λιμάνι, κοιτάζει την ομορφιά του τοπίου, τη θάλασσα, τη φύση και η πρώτη του σκέψη δεν είναι τι όμορφα που είναι η σκέψη του. Όπως γράφει στο ημερολόγιο, είναι μία εμπειρία χωρίς story στο instagram. Είναι σαν να μη συμβαίνει.

05:14 Ουάου ναι, είναι σκληρό να το διαβάζεις αυτό από έναν έφηβο. Είναι συγκλονιστικό η ίδια η οντολογία της στιγμής. Περνάει υποχρεωτικά μέσα από τον αλγόριθμο η επιβεβαίωση της ύπαρξής του. Εξαρτάται από αυτό. Αυτό δεν είναι απλώς ένα σύμπτωμα κοινωνικής πίεσης για επιτυχία, όπως λες είναι μια ριζική αλλοίωση της πραγματικότητας. Καταλαβαίνω όταν έχεις 100 ανοιχτές καρτέλες των browser του μυαλού σου, μονίμως αυτός ο ψηφιακός θόρυβος εμποδίζει κάθε προσπάθεια να ανακαλύψεις ποιος πραγματικά είσαι. Η προσοχή έχει κατακερματιστεί εντελώς. Καταλαβαίνω πού το πας και προφανώς κανείς μας δεν μπορεί να αρνη.

05:53 Η οθόνη έχει τον δικό της, εξαιρετικά εθιστικό μηχανισμό, όμως κοίτα ας κάνουμε ένα βήμα πίσω. Λες ότι η σκέψη του, μια εμπειρία χωρίς story δεν υπάρχει, οφείλεται στην πλατφόρμα. Εγώ σε ρωτάω γιατί νιώθει αυτή την απεγνωσμένη ανάγκη να αποδείξει στους άλλους ότι ζει μια ενδιαφέρουσα στιγμή; Τι εννοείς γιατί; Επειδή ο σχεδιασμός της πλατφόρμας τον ωθεί εκεί. Όχι μόνο πάμε στη στιγμή που ο ιωαννίκιος συναντά τον Γέροντα. Στο κελί του, όταν επιτέλους χαλαρώνουν οι άμυνες του, όταν κυριολεκτικά σπάει συναισθηματικά αυτό το παιδί, δεν κάθεται να κλάψει επειδή του λείπουν τα likes. Τι λέει όμως, τι είναι αυτό που τον βαραίνει; Ομολογεί κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

06:39 Μιλάει για την αφόρητη πίεση να είναι συνέχεια καλύτερος, να είναι αρκετός και ρωτάω αρκετός για ποιον για το σχολείο, για τους γονείς του, για το φροντιστήριο. Αυτό που βιώνει είναι η απόλυτη υπαρξιακή ασφυξία. Εντάξει, αλλά αυτό υπήρχε πάντα στις γενιές των εφήβων. Το άγχος των εξετάσεων, ας πούμε. Ναι, αλλά σήμερα είναι πιο ασφυκτικό από ποτέ.

07:05 Τι σημαίνει αυτή η Ασφίεια; Είναι η φωνή της μάνας του που τον ρωτάει τι έγραψε ο διπλανός του είναι το βλέμμα απογοήτευσης του καθηγητή Όταν δεν αριστεύύει είναι η αντίληψη ότι η ζωή είναι ένας απόλυτος μονόδρομος, καλοί βαθμοί, καλό πανεπιστήμιο, καλή δουλειά, αλλιώς είσαι ένα τίποτα. Και πώς συνδέεται αυτό με το κινητό του; Όταν ένα παιδί έχει πειστεί ότι η αξία του μετριέται αποκλειστικά από τις επιδόσεις του και την αποδοχή των άλλων, τα social media γίνονται απλώς το θέατρο που παίζεται αυτό το δράμα.

07:38 Το Story στο Instagram δεν είναι εθισμός στην τεχνολογία. Είναι μια κραυγή που λέει, Κοιτάξτε με υπάρχω, αξίζω κάνω κάτι ενδιαφέρον. Κοίτα εδώ ακριβώς νομίζω πως παραβλέπουμε κάτι βασικό για τη φύση αυτού του ψηφιακού περιβάλλοντος. Ας μιλήσουμε λίγο για τη φύση αυτού του θορύβου. Υπάρχει ένα εξαιρετικό σημείο στο υλικό, εκεί που ο νονός του του αναθέτει την περίφημη δοκιμασία του βράχου. Η απομόνωση.

08:05 Του ζητάει να πάει να καθίσει σε έναν βράχο μόνος του με θέα τη θάλασσα για μόλις 30 λεπτά χωρίς κινητό, χωρίς βιβλίο, χωρίς τίποτα και ο ιωνιος παθαίνει κυριολεκτικά κρίση πανικού και ρωτάω, ποιος είναι ο θόρυβος που τον πνίγει εκείνη τη στιγμή της απόλυτης ησυχίας; Ο αυτός του, οι ανησυχίες του. Όχι αν διαβάσεις προσεκτικά τι γράφει το μυαλό του; Δεν τρέχεις σε βαθιές υπαρξιακές ανησυχίες για τις πανελλήνιες το μυαλό του τρέχει στο τι κάνει ο φίλος του ο Γιάννης εκείνη τη στιγμή Online σκέφτεται αν ο Γιάννης ανέβηκε level στο video game, σκέφτεται τις ειδοποιήσεις στο ομαδικό chat που ίσως χάνει.

08:42 Η αλήθεια είναι ότι περιγράφει αυτή τη φρενίτιδα σκέψεων. Ο εγκέφαλός του έχει εκπαιδευτεί, να μην αντέχει την απουσία ερεθισμάτων και ο ίδιος ο ηανίκ. Κάνει μια φανταστική αναλογία στο σημειωματάριο του, ίσως την πιο εύστοχη παρατήρηση Παρομοιάζει τον ψηφιακό του κόσμο με το delivery φαγητό. Ακριβώς η σύγκριση με το φαγητό της μονής. Λέει ότι πίσω στην πόλη, όταν παράγγελε jank food απέξω, το έτρωγε γρήγορα το στομάχι του φούσκωνε ένιωθε βαρύς, αλλά κατά βάθος κάτι μέσα του παρέμενε άδειο. Ήταν ανικανοποίητο, ενώ στο μοναστήρι ένα λιτό γεύμα με 2 ελιές, μία ντομάτα και λίγο ζυμωτό ψωμί που το έτρωγε σιωπηλά τον χόρτανε ουσιαστικά.

09:28 Είναι εξαιρετική η παρομοίωση. Η τεχνολογία δουλεύει ακριβώς σαν το junk food. Είναι κενές θερμίδες προσοχής. Το μέσο είναι το μήνυμα φίλε μου. Το delivery της γρήγορης δοπαμίνης δημιουργεί το κενό δεν το καλύπτει απλώς. Συμφωνώ απόλυτα με την αναλογία του φαγητού. Είναι αριστουργηματική. Πράγματι τα social media είναι το junk food της προσοχής και σε αφήνουν συναισθηματικά υποσιτισμένο, όμως αντικειμενικά. Τώρα τι είναι αυτό που σε κάνει να παραγγείλει junk food στις 2 το πρωί; Η ευκολία προφανώς.

10:03 Είναι η πλατφόρμα του delivery. Είναι το γεγονός ότι είσαι εξαντλημένος, αγχωμένος, νιώθεις χάλια και ψάχνεις μια γρήγορη ανακούφιση. Ας δούμε ένα άλλο πρόσωπα του οδοιπορίου, το νεαρό μοναχό, τον πατέρα Νεκτάριο. Αναφέρεσαι στον εικοσιεξάχρονο Προγραμματιστή ναι ένα. Παιδί με λαμπρή καριέρα στην πληροφορική βαθιά μέσα στην τεχνολογία που τα άφησε όλα όταν εξηγείς τον ιωαννίκιο γιατί έφυγε από την πόλη. Δεν δαιμοποιεί τα social media.

10:34 Λέει κάτι πολύ συγκεκριμένο ότι στη Θεσσαλονίκη το μυαλό του δεν σταματούσε ποτέ. Μα ποτέ να ρωτάει τι θα γίνω σε 5 χρόνια; Βγάζω αρκετά λεφτά, Είμαι αρκετά καλός. Ο ανταγωνισμός δηλαδή; Οι άλλοι προχωράνε εγώ μένω πίσω ο θόρυβος του νεκταρίου δεν ήταν το instagram, ήταν η κοινωνική επιταγή για διαρκή ανέλιξη. Τα social media δεν δημιουργούν αυτή την ανασφάλεια, απλώς λειτουργούν ως ένας τεράστιος μεγεθυντικός φακός. Μεγεθύνουν όμως κάτι που είναι ήδη εκεί. Σου πετάνε στα μούτρα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο τις φαινομενικά τέλειες ζωές των άλλων, οπότε ενισχύουν την αίσθηση ότι εσύ υστερείς.

11:18 Ο έφηβος λοιπόν πεινάει για αποδοχή, δεν ξέρει πώς να μαγειρέψει κάτι θρεπτικό για την ψυχή του, επειδή κανείς δεν του έδειξε τον τρόπο, οπότε ναι ανοίγει το APP, αλλά φταίει η εφαρμογή για την πείνα του; Εγώ σου λέω ότι η τεχνολογία έχει φτάσει πλέον στο σημείο να γεννάει την ανασφάλεια και αυτό. Επειδή δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο στον εγκέφαλο να ηρεμήσει και ας γυρίσουμε λίγο στο βράχο για να το δούμε αυτό στην πράξη. Ωραία πάμε.

11:46 Ο Νονός του λέει μια καθοριστική, ίσως τη σημαντικότερη φράση του κειμένου. Η σιωπή είναι σαν μυς. Πρέπει να τη γυμνάσεις. Γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό; Επειδή η νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου μας λέει ότι ό, τι κάνουμε συχνά ενισχύεται; Η σημερινή έφηβη έχουν αφήσει τον μη της σιωπής να τονίσει πλήρως. Έχει πάθει σοβαρή. Λόγω της συνεχούς απόσπασης προοπτικής ναι. Ακριβώς δεν είναι ότι αποφεύγουν τη σιωπή επειδή φοβούνται τον εαυτό τους αναγκαστικά την αποφεύγουν. Γιατί πλέον βιολογικά τους προκαλεί δυσφορία; Η πιο ανατριχιαστική στιγμή για τον ιωαννίκιο πάνω στον βράχο δεν είναι ο φόβος του μέλλοντος.

12:28 Ποια είναι; Είναι η ξαφνική συνειδητοποίηση ότι δεν ήταν ποτέ στη ζωή του απολύτως μόνος, χωρίς κάποια συσκευή ποτέ. Από παιδάκι πάντα υπήρχε μία τηλεόραση. Ένα tablet είναι κινητό αναμμένο. Πώς περιμένουμε από έναν άνθρωπο να βρει σκοπό όταν του έχουμε στερήσει τον βασικό φυσικό και νοητικό χώρο για να αναστοχαστεί; Η σιωπή δεν είναι απλώς η απουσία ήχου είναι ο χώρος όπου συνθέτει την ταυτότητά σου.

12:57 Εδώ όμως είναι που θα διαφωνήσω κάθετα μαζί σου. Η σιωπή από μόνη της, αν δεν συνοδεύεται από ένα ασφαλές νοηματικό πλαίσιο, είναι απλώς ένα τεράστιο σκοτεινό κενό. Μια άβυσσος. Τι είναι; Η Ισχυχεία είναι άβις άβισ. Ας σκεφτούμε πρακτικά, τι συμβαίνει όταν βάζεις έναν σημερινό έφηβο να κάτσεις σε ένα άδειο δωμάτιο χωρίς κινητό; Εσύ λες ότι θα αναστοχαστεί και θα βρει τον εαυτό του; Εγώ σου λέω ότι εκείνη τη στιγμή η απόλυτη ησυχία επιτρέπει στις εσωτερικευμένες φωνές να ακουστούν στη διαπασών. Τι είδους εσωτερικευμένες φωνές;

13:35 Εννοώ ότι μέσα σε αυτή τη σιωπή Δεν ακούει τον αυθεντικό του εαυτό. Ακούει όλους τους άλλους, ακούει τον προπονητή του που του φώναξε χθες. Ακούει τους συμμαθητές του που ίσως τον κοροϊδέψουν. Αύριο ακούει το μόνιμο άγχος των γονιών του. Το δωμάτιο είναι άδειο ναι, αλλά το κεφάλι του είναι γεμάτο επικριτές για αυτό πανικοβλήθηκε.

13:54 Άρα θεωρείς ότι ο πανικός δεν ήταν στέρη συντοπαμίνηνης; Ήταν και αυτό, αλλά κυρίως ήταν ο φόβος αυτών των φωνών. Αυτό που τελικά έδωσε νόημα στον Ιωαννίκιο δεν ήταν το γεγονός ότι απλώς του έκλεισαν το κινητό στο βράχο. Το πραγματικό αντίδοτο του δόθηκε αργότερα στο κελί του γέροντα και ήταν η ριζική αποδοχή. Δηλαδή, πώς το ερμηνεύεις αυτό; Είναι η στιγμή που ο μοναχός τον κοιτάζει στα μάτια, έναν έφηβο μπερδεμένο αγχωμένο γεμάτο άμυνες και του λέει, Η αξία σου δεν εξαρτάται από το τι πετυχαίνεις. Εξαρτάται από το τι είσαι και ήδη είσαι κάποιος. Αυτό είναι το απόλυτο σημείο καμπής. Είναι όντως μια πολύ δυνατή στιγμή του κειμένου. Αν τα παιδιά αυτά δεν ακούσουν αυτή τη φράση από το περιβάλλον τους, αν δεν νιώσουν ότι τα αποδέχονται χωρίς. Καμία ψηφιακή αποτοξίνωση δεν πρόκειται να τα σώσει. Αν απλώς τους πάρεις το κινητό, θα κάθονται στο βράχο και θα συνεχίσουν να νιώθουν αποτυχημένα και ανεπαρκή απλώς θα το νιώθουν αναλογικά.

14:56 Πολύ ωραία, ας δοκιμάσουμε λοιπόν αυτές τις 2 θεωρίες μας στην πράξη στο μετά, γιατί ο Ιωαννίκιος επιστρέφει από το Άγιο Όρος στον πραγματικό κόσμο της πόλης και νομίζω η συμπεριφορά του εκεί αποδεικνύει τον πυρήνα του επιχειρήματός μου. Αναφέρεσαι στο περιστατικό με το κινητό; Ναι, γυρίζει σπίτι, ανοίγει το κινητό του και βρίσκει, όπως χαρακτηριστικά λέει, 47 ειδοποιήσεις, αλλά η πραγματική δοκιμασία της αλλαγής του έρχεται την επόμενη μέρα στο γήπεδο του μπάσκετ. Εκεί με τον φίλο του, τον Δημήτρη. Που τον ειρωνεύεται μπροστά σε όλους. Ακριβώς ο ιωνίκαιος χάνει ένα πολύ εύκολο καλάθι και ο Δημήτρης γυρίζει και τον ειρωνεύεται σκληρά μπροστά στους άλλους.

15:41 Ο ίδιος ο Ιωνιος παραδέχεται στο ημερολόγιό του ότι παλιότερα κάτω από την επιρροή του Mindset των social MEDIA θα έχει εκραγεί. Όπου τα πάντα είναι αντίδραση και υπεράσπιση του εγώ. Ναι, το νευρικό του σύστημα θα έμπαινε αμέσως σε λειτουργία άμυνας. Θα τσακώνονταν, θα του χάλαγε όλη μέρα. Τώρα όμως τι κάνει; Τον κοιτάζει χαμογελάει με ειλικρίνεια και του λέει, Έχεις δίκιο; Αστόχησε άσχημα.

16:07 Ξέρεις πώς εξηγείται αυτό φυσιολογικά για πες μου είναι η καταστολή της Αμυγδαλής, επειδή αποστασιοποιήθηκε από τον ψηφιακό τρόπο ζωής. Των συνεχών μικρών συγκρούσεων, το νευρικό του σύστημα ηρέμησε, απέκτησε εσωτερικό χώρο, κατάλαβε, όπως γράφει ότι τα likes δεν είναι αγάπη. Σωστά το γράφει; Αυτό ότι δεν χρειάζεται να απαντάει σε κάθε πρόκληση για να διατηρήσει το στάτους του αυτή η ηρεμία δεν οφείλεται στο ότι έλυσε μαγικά όλα του τα κοινωνικά θέματα οφείλεται στο ότι κατέβασε τους διακόπτες του ψηφιακού άγχους που τον κρατούσε μόνιμα στην πρίζα.

16:44 Μισό λεπτό. Νομίζω ότι βλέπεις μόνο την επιφάνεια της αλλαγής του. Εδώ. Η αντίδρασή του στο γήπεδο δίνουν κάτι πολύ βαθύτερο από μία απλή νευρολογική καταστολή δείχνει μία πλήρη αναθεώρηση της σχέσης του με τις κοινωνικές προσδοκίες. Πώς προκύπτει αυτό; Ας θυμηθούμε την προτελευταία νύχτα στο Άγιο Όρος, εκεί που εξομολογείται τον πραγματικό του φόβο στο νονό του. Τι του λέει; Δεν του λέει Φοβάμαι το instagram του λέει. Φοβάμαι ότι αν γυρίσω και αλλάξω οι φίλοι μου θα με κοιτάνε περίεργα.

17:15 Θα με βγάλουν έξω από την παρέα. Αν δεν παίζω το παιχνίδι τους. Ο φόβος της απόρριψης ναι. Ο απόλυτος φόβος κάθε εφήβου και ο νονός του απαντάει εξαιρετικά. Αν σε θέλουν μόνο όπως τους βολεύει, τότε δεν θέλουν εσένα θέλουν την εικόνα σου. Ισχύει, είναι πολύ σωστή παρατήρηση. Και ο νεαρός μοναχός του είχε δώσει το τελικό κλειδί νωρίτερα, λέγοντας, υπάρχουν πολλοί τρόποι να ζήσει στη ζωή σου ο κόσμος εκεί έξω θα προσπαθήσει να σε πείσει ότι υπάρχει μόνο ένας εκεί ακριβώς βρίσκεται η λύση στην υπαρξιακή κρίση των σημερινών παιδιών. Στο να διαλέξουν τον δικό τους δρόμο, λες. Όταν ο ιωαννίκιος κατάλαβε ότι έχει την ελευθερία να επιλέξει τον δικό του αυθεντικό δρόμο, αδιαφορώντας για το τι θεωρείται σωστό ή κουλ, τότε απελευθερώθηκε στο γήπεδο. Δεν χαμογέλασε απλώς επειδή ηρέμησε το νευρικό του σύστημα. Αλλά γιατί; Χαμογέλασε γιατί έπαψε να νοιάζεται για το φαίνεστε το ψηφιακό Στάτους είναι απλώς η βιτρίνα αυτής της κοινωνικής πίεσης.

18:17 Όταν σταμάτησε να τον νοιάζει η εικόνα του φυσικό επόμενο ήταν να καταρρεύσει και η εξουσία των social media πάνω του. Αφού είναι καθαρά εργαλεία προβολής εικόνας. Είναι μία εξαιρετική οπτική και ειλικρινά τη σέβομαι απόλυτα, αλλά σκέψου το εξής ενώνοντας λίγο τα κομμάτια του παζλ αν ο ή ανοίκιος και ο κάθε ανοίκειος δεν έκλεινε πρώτα το κινητό του.

18:40 Αν δεν περνούσε από τη βασανιστική διαδικασία της αποτοξίνωσης και της γυμναστικής της σιωπής πάνω στον βράχο, πώς θα έβρισκε ποτέ τη διαύγεια να ακούσει αυτή την εσωτερική φωνή; Ίσως να ήταν πιο δύσκολο. Ναι τη. Φωνή που του επιτρέπει να πει έχω το δικαίωμα να επιλέξω τον δικό μου δρόμο. Εδώ πιστεύω ότι εδράζεται η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας, η ψηφιακή υπερσύνδεση και οι αλγόριθμοι έχουν ρουφήξει τον εσωτερικό ρυθμό των παιδιών μας.

19:09 Τα έχουν εθίσει σε ένα οι αρκές φανταχτερό, αλλά τρομακτικά ρηχό τώρα. Αυτό είναι αλήθεια. Το πρώτο αναντικατάστατο βήμα είναι να ανακτήσουν τη σιωπή ακόμα και αν πονάει, ακόμα κι αν στην αρχή παθαίνουν κρίση πανικού. Είναι ο μόνος τρόπος να σπάσουν τον θόρυβο. Αλλιώς καμία βαθιά φιλοσοφική συζήτηση περί προσδοκιών δεν πρόκειται να φτάσει στα αυτιά τους, απλά θα πνιγεί στα νοτιφ ations.

19:37 Και από τη δική μου πλευρά, βλέποντας πια τη μεγάλη εικόνα της συζήτησης, μας λέω το εξής, είναι αδύνατον να μιλάμε για την κρίση των εφήβων σήμερα, ρίχνοντας όλο το ανάθεμα στην τεχνολογία. Χωρίς να κοιτάμε μας εννοείς. Ακριβώς κρύβοντας κάτω από το χαλί τις δικές μας ευθύνες. Ναι, συμφωνώ. Τα social media είναι ένας εκκωφαντικός, τοξικός θόρυβος, αλλά είναι ο θόρυβος με τον οποίο αυτά τα παιδιά προσπαθούν να πνίξουν την αγωνία που τους προκαλούμε εμείς οι ίδιοι η. Πίεση για επιτυχία.

20:08 Ναι είναι η λαμπερή οθόνη πίσω από την οποία κρύβονται όταν νιώθουν βαθιά μέσα τους ότι δεν είναι αρκετά καλοί για τον έναν στενό δρόμο που τους υποδεικνύουμε διαρκώς. Αν θέλουμε πραγματικά να τους βοηθήσουμε να βρουν σκοπό. Πρέπει πρώτα να τους προσφέρουμε ριζική αποδοχή. Που είναι μάλλον το πιο δύσκολο. Πρέπει να τους κοιτάξουμε στα μάτια και να τους πούμε αυτό που είπε ο γέροντας αξίζεις.

20:33 Είσαι ήδη κάποιος πριν καν φτιάξουν προφίλ πριν αριστέψουν στα μαθηματικά πριν μπουν στο σωστό πανεπιστήμιο. Αν βρουν αυτή την αποδοχή στον πραγματικό κόσμο, πιστεύω πως η δύναμη του ψηφιακού κόσμου θα ξεθωριάσει από μόνη της. Νομίζω πως κάπου εδώ τα επιχειρήματά μας, αν και εκκινούν από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες, συναντιούνται σε ένα πολύ ουσιαστικό κοινό σημείο.

20:55 Στο αποτέλεσμα όλου αυτού; Ακριβώς είτε δούμε τα social MEDIA ως τον Δούρειο ίππο που προκαλεί την υπαρξιακή κρίση διαλύοντας την προσοχή, είτε τα δούμε ως το σύμπτωμα μιας ήδη νοσούσας πιεστικής κοινωνίας. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, ενισχύουν θεαματικά την αποξένωση του εφήβου από τον εαυτό του, αλλά ευτυχώς η ιστορία του Ιωαννίκου μας αφήνει με κάτι εξαιρετικά φωτεινό. Ότι υπάρχει ελπίδα; Ναι, μας αποδεικνύει ότι παρά τον βομβαρδισμό που δέχονται.

21:25 Οι σημερινοί έφηβοι είναι απολύτως ικανή να αντιληφθούν το βάθος διψούν για αυθεντικότητα. Δεν είναι χαμένα μέσα στις οθόνες. Συμφωνώ απόλυτα, δεν είναι καθόλου μια χαμένη γενιά, είναι απολύτως έτοιμοι να βρουν τον σκοπό τους και να κάνουν την υπέρβαση, αρκεί να τους δοθεί ο κατάλληλος χώρος, ένας χώρος ασφαλής χωρίς τα δικά μας επικριτικά βλέμματα, χωρίς εμμονικές προσδοκίες.

21:50 Και χωρίς οθόνες ίσως. Ναι, συμφωνώ μαζί σου σαυτό ένας χώρος χωρίς οθόνες, έστω για λίγο. Να τους επιτραπεί να αμφισβητήσουν τον θόρυβο και να ακούσουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Η. Εμπειρία αυτού του παιδιού, ξέρεις, έχει πάρα πολλές ακόμη πτυχές, όπως για παράδειγμα τη δύναμη της συγχώρεσης του ίδιου μας, του εαυτού για τα λάθη μας, που είναι μια άλλη τεράστια συζήτηση.

22:14 Πράγματι θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για αυτό. Αλλά το μεγάλο κέρδος ελπίζω από τη σημερινή μας ανάλυση είναι ότι μας βάζει όλους σε σκέψεις, σκέψεις για το πώς χτίζεται ο σκοπός μια τόσο πολύπλοκη εποχή μας κάνει να αναρωτηθούμε αν την επόμενη φορά που θα βρεθούμε σε ένα άδειο σιωπηλό δωμάτιο θα πιάσουμε αμέσως το κινητό για να μουδιάσουμε την ησυχία ή αν θα βρούμε το θάρρος να ακούσουμε τι προσπαθεί να μας πει αυτή η σιωπή; Γυρνώντας λοιπόν σε εκείνο το μικρό δωμάτιο με τους πολλούς μαγνήτες που έλεγε στην αρχή, Ίσως η απάντηση να μην είναι να προσπαθήσεις σπασμωδικά να κρατήσεις τη βελόνα της πυξίδας σταθερή με το ζόρι παλεύοντας με το μαγνητικό πεδίο. Αλλά τι; Ίσως να βρεις το θάρρος να αφήσεις την πυξίδα στο τραπέζι, να ανοίξεις την πόρτα, να βγεις έξω από το δωμάτιο και να κοιτάξεις ψηλά στα αστέρια με τα δικά σου μάτια. Για να βρεις τελικά πού είναι ο δικός σου βοράς;