34. Ο καλύτερος ηγέτης που γνώρισα ποτέ δεν είχε ούτε email. | Ηγεσία και Παρουσία
The TS Publications Podcast — Ηγεσία και Νόημα | Θοδωρής ΣπηλιώτηςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο καλύτερος ηγέτης που γνώρισα ποτέ δεν είχε ούτε email.
Ζει σε ένα μοναστήρι στο Άγιο Όρος. Και κάθε χρόνο, πριν τη Μεγάλη Σαρακοστή, κάνει κάτι που κανένας CEO δεν θα τολμούσε.
Σταματάει τα πάντα. Για τρεις μέρες.
Χωρίς φαγητό. Χωρίς νερό. Χωρίς λόγια.
Το λένε «Τριήμερο».
Η πρώτη φορά που το άκουσα, ρώτησα: «Γιατί;»
Η απάντηση ήταν μία πρόταση:
«Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να πει όχι στην πείνα του, δεν μπορεί να πει όχι σε τίποτα.»
Αυτή η πρόταση με κυνηγάει χρόνια.
Γιατί κοίτα γύρω σου. Οι περισσότεροι «ηγέτες» δεν μπορούν να πουν όχι στο κινητό τους για δέκα λεπτά. Και θέλουν να ηγηθούν ανθρώπων.
Η επιστήμη σήμερα το ονομάζει αυτοφαγία — τα κύτταρα καθαρίζονται, ο μεταβολισμός αναγεννιέται, το μυαλό λειτουργεί πιο καθαρά.
Οι μοναχοί το ήξεραν αιώνες πριν τα εργαστήρια. Δεν χρειάστηκαν peer-reviewed papers. Χρειάστηκαν μόνο σιωπή και παρατήρηση.
Μελετώντας τη μοναστική ζωή ανέπτυξα το μοντέλο S.I.L.E.N.T. στη «Σιωπηλή Ηγεσία». Και όσο πιο βαθιά σκάβω, τόσο πιο πολύ πείθομαι:
Η εγκράτεια δεν είναι μια αρετή ανάμεσα σε πολλές. Είναι η προϋπόθεση όλων.
Χωρίς εγκράτεια, η Σιωπή γίνεται αδύνατη — ο νους δεν σωπαίνει.
Χωρίς εγκράτεια, η Ακρόαση μένει επιφανειακή — ακούς μόνο τον εαυτό σου.
Χωρίς εγκράτεια, η Εμπιστοσύνη καταρρέει — γιατί ποιος εμπιστεύεται κάποιον που δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του;
Αλλά ξέρεις τι με εντυπωσίασε περισσότερο;
Δεν είναι πώς αντέχουν τρεις μέρες χωρίς τίποτα.
Είναι τι κάνουν μετά.
Το απόγευμα της Τετάρτης, δεν πέφτουν στο φαγητό. Πίνουν τσάι του βουνού. Τρώνε λίγες ελιές. Λίγο ψωμί. Τίποτα παραπάνω.
Η αληθινή δύναμη δεν φαίνεται στο πώς αντέχεις τη στέρηση. Φαίνεται στο πώς αντιδράς όταν τελειώνει.
Στην κρίση. Στη διαπραγμάτευση. Στη στιγμή που όλοι γύρω σου χάνουν τον έλεγχο.
Εκεί φαίνεται ο ηγέτης.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλώς ήρθατε σε άλλη μια βαθιά εξερεύνηση των πληροφοριών και των κειμένων που έχουμε συγκεντρώσει. Σήμερα έχουμε μπροστά μας ένα υλικό που ειλικρινά, όταν άρχισα να το διαβάζω, μου φάνηκε κάπως αντισυμβατικό, αλλά τελικά αποδείχτηκε συναρπαστικό. Είναι όντως μία πολύ ιδιαίτερη προσέγγιση. Ναι, ακριβώς έχουμε στο τραπέζι μας τα συγγραφικά έργα του θοδωρή Σπηλιώτη.
Ο συγκεκριμένος δημιουργός κάνει κάτι πολύ ξεχωριστό. Αντλεί διαχρονική σοφία από την αθωνική παράδοση, δηλαδή από τον τρόπο ζωής στο Άγιο Όρος και την προσαρμόζει πλήρως στο σήμερα. Σωστά και μάλιστα με έναν τρόπο που δεν περιμένεις να δεις σε σύγχρονα βιβλία management. Πολύ σωστά εστιάζει κυρίως στα μυστικά μακροζωίας και στη λεγόμενη σιωπηλή ηγεσία, οπότε η αποστολή μας για αυτή τη συζήτηση ο κεντρικός μας άξονας είναι να ενώσουμε 2 κόσμους που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν να μην έχουν. Καμία απολύτως σχέση.
Μοιάζουν εντελώς. Αντίθετοι. Θέλουμε να δούμε πώς μια ακραία σωματική δοκιμασία, όπως το περίφημο τριήμερο που είναι μια αυστηρότατη νηστεία των μοναχών, μπορεί να λειτουργήσει ως το απόλυτο εργαλείο εκπαίδευσης για ένα μοντέλο ηγεσίας και μιλάμε για το σύγχρονο πιεστικό επαγγελματικό κόσμο. Και ξέρεις, είναι μία σύνδεση που έχει απόλυτη λογική, αν καθίσουμε να αναλογιστούμε την εποχή στην οποία ζούμε. Πώς το Εννοείς; Αυτό ζούμε κυριολεκτικά στην πιο θορυβώδη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας.
Για να καταλάβουμε λίγο τα μεγέθη. Ο μέσος εγκέφαλος σήμερα βομβαρδίζεται από 4 έως 5000 διαφημιστικά μηνύματα ή ειδοποιήσεις την ημέρα. 4-5000. Είναι την ημέρα ναι και παράλληλα, διαβάζοντας τα στοιχεία που παραθέτουν οι πηγές, βλέπουμε έρευνες όπως μία πολύ ενδιαφέρουσα από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν που δείχνουν κάτι ανησυχητικό. Η ενσυναίσθηση στους ανθρώπους έχει πέσει κατά 40%. 40%. Μέσα σε μία μόνο γενιά αυτό.
Είναι τρομακτικό, αν το καλοσκεφτείς πρακτικά σημαίνει ότι χάνουμε την ικανότητα να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον. Ακριβώς. Και αυτό εγείρει ένα πολύ σημαντικό ερώτημα που διατρέχει όλο το έργο που εξετάζουμε σήμερα. Δηλαδή. Μήπως η αρχαία πρακτική της, ηθελημένη υστέρησης της ησυχίας και της σιωπής δεν είναι απλώς μία θρησκευτική ρουτίνα; Μήπως είναι το πραγματικό επιστημονικά τεκμηριωμένο αντίδοτο στη σύγχρονη υπερπληροφόρηση και το εργασιακό άγχος; Κοιτάς ας το πάρουμε από την αρχή γιατί νομίζω ότι πρέπει να χτίσουμε πρώτα τη βάση, να ξεκινήσουμε από το ίδιο το Κρέμερι.
Πάμε όταν διάβασα τον όρο ειλικρινά νόμιζα ότι μιλάμε απλώς για μια νηστεία όπου ας πούμε, κόβουν το κρέας. Αλλά τι ακριβώς είναι αυτή η πρακτική στο Άγιο Όρος; Είναι κάτι πολύ πιο έντονο από το να κόψεις το κρέας. Μιλάμε για την απόλυτη αποχή από τροφή και νερό. Και νερό. Ούτε νερό ξεκινά το βράδυ της Κυριακής της τυρινής, λίγο πριν την καθαρά Δευτέρα, δηλαδή και τελειώνει το απόγευμα της καθαρά τετάρτης.
Είναι μία εθελοντική, απόλυτη παύση του οργανισμού. Μισό λεπτό για να είμαι απόλυτα σίγουρη ότι καταλαβαίνω. Δεν μιλάμε για χυμούς, δεν μιλάμε για ξέρεις λίγο νερό. Το βράδυ μιλάμε για μηδέν πρόσληψη οτιδήποτε για 3 ολόκληρα εικοσιτετράωρα. Αυτό τίποτα απολύτως δεν μπαίνει στο Σώμα για 72 ώρες. Ουάου αυτό είναι ου και πώς αντιδρά ο οργανισμός σε αυτό; Εγώ θα ήμουν σίγουρο ότι ο άνθρωπος απλά καταρρέει. Εκεί είναι που η σύγχρονη φυσιολογία έρχεται να επιβεβαιώσει πρακτικές αιώνων.
Μέσα στις σημειώσεις υπάρχει μια εξαιρετική ανάλυση. Αυτού του βιολογικού μηχανισμού. Θες να μας τον αναλύσεις λίγο; Βεβαίως, είναι μια γραμμική εκπληκτική εξέλιξη. Στις πρώτες 12 ώρες η γλυκόζη στο αίμα πέφτει κατακόρυφα το Σώμα και ό τι έχει άμεσα διαθέσιμη από τα τελευταία γεύματα. Λογικό αυτό. Στις 24 ώρες, όμως, επειδή ακριβώς δεν υπάρχει πια γλυκόζη, ο οργανισμός αναγκάζεται να αλλάξει καύσιμο.
Ξεκινά αυτό που στην ιατρική λέμε και το γίνεσησι. Α δηλαδή αρχίζει να καίει το αποθηκευμένο λίπος για να βρει σωστά; Ναι ακριβώς, αλλά το πραγματικά κρίσιμο σημείο εκεί που γίνεται η μεγάλη αλλαγή έρχεται στις 48 ώρες. Εκεί ενεργοποιείται μία διαδικασία που ονομάζεται Αυτοφαγία. Αυτοφαγεία, δηλαδή η λέξη και μόνο το Σώμα τρώει τον εαυτό του, ακούγεται λίγο ανατριχιαστικό εάν με ρωτάς. Ακούγεται ναι.
Αλλά είναι ίσως ο πιο θεραπευτικός μηχανισμός που διαθέτουμε ο οργανισμός. Επειδή βρίσκεται σε κατάσταση στέρησης, αρχίζει να αναζητά πρωτεΐνες και επειδή δεν τις παίρνει από το φαγητό κυριολεκτικά σαρώνει τα ίδια του. Τα κύτταρα βρίσκει τα κατεστραμμένα τα γερασμένα ή τα δυσλειτουργικά, τα διασπά και τα ανακυκλώνει. Κατάλαβα.
Είναι σαν να λέμε ότι το Σώμα ανοίγει ένα εσωτερικό εργοστάσιο ανακύκλωσης και πετάει τα σκουπίδια. Καθαρίζει τις βλάβες. Τέλεια παρομοίωση είναι ακριβώς αυτό το εσωτερικό καθάρισμα. Και όταν φτάνουμε στις 72 ώρες, οπότε και ολοκληρώνεται το τριήμερο, έχουμε μια ραγδαία ενίσχυση της αναγέννησης των κυττάρων. Το Σώμα έχει πια καθαρίσει σε κυτταρικό επίπεδο.
Τρομερό. Και το πιο ενδιαφέρον ίσως είναι ότι η νοητική διαύγεια του ατόμου εκτοξεύεται. Δηλαδή νιώθουν πιο καθαρό το μυαλό τους μετά από 3 μέρες ασιτίας. Ακριβώς. Γιατί ο εγκέφαλος απαλλάσσεται από το τεράστιο ενεργειακό βάρος της συνεχούς πέψεις; Η πέψη απαιτεί πάρα πολύ ξέρεις, οπότε πλέον λειτουργεί με απίστευτη καθαρότητα.
Και ερχόμαστε στη λήξη αυτού του μαραθωνίου την καθαρά Τετάρτη το απόγευμα, διαβάζοντας το υλικό ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι απάντηση στο τι τρώνε μετά από 72 ώρες θα ήταν κάτι σαν ένα τεράστιο τραπέζι. Φυσικά αυτό περιμένει κανείς. Ναι, περιμένεις ότι ο άνθρωπος θα πέσει με τα μούτρα στο φαγητό για να αναπληρώσει τι γίνεται στην πραγματικότητα; Εδώ ακριβώς κρύβεται όλο το μυστικό της αυτοκυριαίας το γεύμα της λήξης μετά από 3 μέρες απόλυτης ασιτίας και απουσίας νερού, είναι απλώς λίγο ζεστό τσάι του βουνού.
Ελάχιστες ελιές και ένα μικρό κομμάτι ψωμί. Μόνο αυτό τίποτα παραπάνω. Τίποτα παραπάνω; Απίστευτο δηλαδή δεν τρώνε για να ξεσπάσουν, δεν κάνουν υπερφαγία. Καθόλου ο οργανισμός επανέρχεται ομαλά και αυτό μας δείχνει την ψυχολογική και αν θες την πνευματική πλευρά αυτής της δοκιμασίας. Γιατί το λες αυτό; Γιατί οι μοναχοί δεν βλέπουν τη νηστεία ως τιμωρία ούτε ως δίαιτα;
Προφανώς τη βλέπουν ως την απόλυτη ελευθερία. Ελευθερία το να μην τρως. Ναι, γιατί είναι μια κορυφαία άσκηση του μυαλού πάνω στο Σώμα. Η λογική είναι ότι αν ένας άνθρωπος μπορεί να δαμάσει την πιο ισχυρή, την πιο βασική ιδεολογική του ανάγκη που είναι το ένστικτο της επιβίωσης μέσω της τροφής. Τότε μαθαίνεις σταδιακά να ελέγχει όλες τις άλλες παρονήσεις του.
Α μάλιστα. Τον θυμό, τον φόβο, την απληστε. Εκπαιδεύει τη θέλησή του στο να μην είναι έργο των ενστίκτων του. Και κάπως έτσι νομίζω κάνουμε πλέον τη γέφυρα για να περάσουμε από τον μοναχισμό στις σύγχρονες επιχειρήσεις που είναι και ο στόχος μας. Ας σκεφτούμε για λίγο μια κλασική σκηνή σε μία εταιρεία. Σήμερα έχουμε βρεθεί όλοι μας σε εκείνο το meeting.
Ακριβώς ποιο λες; Κανείς δεν ακούει πραγματικά τι λέει ο άλλος; Όλοι απλώς περιμένουν να πάρουν ανάσα οι υπόλοιποι για να πετάξουν τη δική τους ατάκα. Ή για να ακουστούν πιο δυνατά στον διευθυντή; Έτσι και τελικά παίρνονται αποφάσεις στο πόδι απλώς και μόνο για να τελειώσει το μαρτίγιο της συνάντησης. Μιλάμε για το απόλυτο χάος. Είναι μία πολύ συνηθισμένη εικόνα, δυστυχώς. Πώς μπορούμε λοιπόν να αντιπαραβάλουμε αυτή την τρέλα με έναν ηγούμενο στο Άγιο Όρος, ο οποίος καταφέρνει να διοικεί μία κοινότητα δεκάδων ή και εκατοντάδων ανθρώπων να διαχειρίζεται πόρους, να λύνει;
Συγκρούσεις. Χωρίς κανένα δίκτυα απόδοσης κανένα. Χωρίς performance reviews και φυσικά χωρίς καμία απολύτως παρουσίαση Powerpoint. Αυτή ακριβώς η αντίθεση είναι που γέννησε το μοντέλο που ο συγγραφέας ονομάζει σιωπηλή ηγεσία ή αλλιώς το μοντέλο είναι ένα κρονίμιο που ουσιαστικά αποκωδικοποιεί αυτή την αρχαία πρακτική διοίκησης, φέρνοντάς τη στα μέτρα του σύγχρονου μάνατζερ. Ωραία θέλω πάρα πολύ να το αναλύσουμε αυτό. Τι ακριβώς σημαίνουν τα γράμματα της λέξης σε αυτό το μοντέλο; Ας τα δούμε ένα ένα.
Το S προέρχεται από το στυλ, δηλαδή την ηρεμία. Αλλά προσοχή, δεν μιλάμε απλώς για το να κάθεσαι εκείνη σε ένα γραφείο στην ηγεσία. Η ηρεμία είναι ικανότητα να δημιουργείς έναν νοητικό χώρο, έναν χώρο ανάμεσα σε κάτι που συμβαίνει ένα πρόβλημα, ένα ερέθισμα και στην αντίδρασή σου σε αυτό. Α δηλαδή να μην αντιδράσει σπασμωδικά ακριβώς. Ο ήρεμος ηγέτης δεν απαντάει παρορμητικά στο πρώτο αρνητικό email που θα λάβει, παίρνει χρόνο, κάνει μία παύση. Κατανοητό.
Το συμβολίζει το. Α είναι το intentional lisening, η σκόπιμη ακρόαση. Και οι πηγές χρησιμοποιούν έναν υπέροχο ελληνικό όρο, την ακτήμονα ακρόαση. Ακτήμονα ακρόαση τι σημαίνει πρακτικά το ακτήμονα σε αυτή την περίπτωση; Ό, τι ακούς χωρίς να έχεις τίποτα δικό σου; Το έπιασες απολύτως ακούς χωρίς να κατέχεις ή τουλάχιστον να νομίζεις ότι κατέχεις την αλήθεια; Μάλιστα.
Ακούς τον συνεργάτη σου σαν να μην ξέρεις τίποτα για το θέμα; Εντελώς άδειος από προκαταλήψεις. Συνήθως ξέρεις, ακούμε απλά για να ετοιμάσουμε την απάντησή μας. Ο σιωπηλός ηγέτης ακούει αποκλειστικά για να κατανοήσει. Μεγάλη διαφορά στη συνέχεια έχουμε το Ελ. Το El αντιπροσωπεύει το leting go of ego την αποδέσμευση από τον εγωισμό είναι η ικανότητα του μάνατζερ να μην παίρνει τα πράγματα προσωπικά, να αφήνει στην άκρη την ανάγκη του να φαίνεται ότι έχει πάντα δίκιο. Δύσκολο αυτό για πολλούς και το Ι. Το η είναι το empowerment.
Η ενδυνάμωση των άλλων. Αντί να συγκεντρώνεις όλη τη δύναμη και την προσοχή πάνω σου τη μοιράζεις στην ομάδα σου. Φτάνουμε στο ένα. Εδώ έχουμε ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι για τους σημερινούς μάνατζερς. Το ένα είναι το non intervention, η μη παρέμβαση. Να σου πω την αλήθεια αυτό ομολογώ μου έκανε τεράστια εντύπωση. Διαβάζοντας τις σημειώσεις μη παρέμβαση στην ηγεσία. Δεν υποτίθεται ότι ένας ηγέτης πληρώνεται ακριβώς για να παρεμβαίνει και να λύνει τα προβλήματα της ομάδας. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η παγίδα του μικροελέχου του micro management.
Η μη παρέμβαση δεν είναι αδιαφορία, είναι η τέχνη της συνειδητής απόσυρσης. Πώς λειτουργεί αυτό στην πράξη; Να σου δώσω ένα πολύ πρακτικό παράδειγμα από τον εταιρικό κόσμο, Φαντάσου έναν τζούνιορ προγραμματιστή σε μία εταιρεία ο οποίος κάνει ένα λάθος στον κώδικα ο παραδοσιακός αγχωμένος μάνατζερ τι θα κάνει; Θα παρέμβει; Αμέσως.
Με θα πάει, θα πάρει το πληκτρολόγιο και θα φτιάξει το λάθος ο ίδιος για να γλιτώσει χρόνο. Κάνοντας ίσως και μια δημόσια παρατήρηση. Σίγουρα το έχουμε δει αυτό. Ο σιωπηλός ηγέτης όμως κάνει ένα βήμα πίσω. Πλησιάζει τον προγραμματιστή και αντί να του δώσει έτοιμη τη λύση του κάνει μια ανοιχτή ερώτηση, ας πούμε, τον ρωτάει πώς πιστεύεις ότι θα μπορούσαμε να βελτιστοποιήσουμε αυτό το κομμάτι; Α του δίνει δηλαδή τον χώρο να βρει το λάθος μόνος. Του και να μάθει από αυτό αυτό χτίζει τεράστια αυτοπεποίθηση στον εργαζόμενο και φυσικά αυτό μας οδηγεί στο τελευταίο γράμμα. Το τι που είναι το Trust, Η εμπιστοσύνη και ουσιαστικά ολοκληρώνει το μοντέλο.
Ο ηγέτης εμπιστεύεται την ομάδα του ότι θα βρει μόνη της τον δρόμο της. Είναι μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση. Περνάμε ουσιαστικά από το δίνω εντολές και ελέγχω τα πάντα. Στο κάνω ερωτήσεις και δίνω χώρο, αλλά εδώ νομίζω είναι το ζουμί όλης της συζήτησής μας εκεί που η ιδέα πραγματικά απογειώνεται. Για ΠΕΣ. Πώς συνδυάζονται αυτά τα 2;
Δηλαδή γιατί συζητάμε για το τριήμερο και την απόλυτη νηστεία στην ίδια ανάσα με τη διαχείριση μιας εταιρικής ομάδας; Το υλικό υποστηρίζει ότι το πρώτο δεν είναι απλώς μια ωραία ιστορία, αλλά είναι προπόνηση για το δεύτερο. Θες να το ξεδιαλύνουμε λίγο αυτό; Φυσικά και νομίζω είναι η πιο βαθιά παρατήρηση αυτών των κειμένων.
Η λέξη κλειδί εδώ είναι αυτό που στην ορθόδοξη παράδοση ονομάζεται Νίψι, που σημαίνει την πνευματική εγρήγορση και την απόλυτη αυτοκυριαρχία. Σκέψου το εντελώς πρακτικά η ικανότητα να αντέχει στον σωματικό πόνο, την εξάντληση και τον πανικό που νιώθει το Σώμα όταν δεν έχει φάει για 3 μέρες. Είναι ακραίο. Είναι ακραίο. Αυτή η αντοχή δεν είναι κάτι που μένει μόνο στο Σώμα.
Μεταφράζεται απευθείας σε ψυχική ανθεκτικότητα. Ένας άνθρωπος που έχει μάθει να κυριαρχεί στον εαυτό του σε αυτό το βιολογικό επίπεδο έχει χτίσει τα εργαλεία για να αντέξει την ακραία ψυχολογική πίεση στο γραφείο. Δηλαδή λειτουργεί ως άσκηση ελέγχου. Ακριβώς όταν τα deadlines πιέζουν, όταν ένας πελάτης φωνάζει ή όταν τα οικονομικά δεν βγαίνουν.
Ο εκπαιδευμένος ηγέτης δεν θα ξεσπάσει στους συνεργάτες του. Αφού ο νους μπόρεσε να ελέγξει τον πανικό της βιολογικής πείνας. Είμαι βέβαιος ότι μπορεί να ελέγξει και τον πανικό της επαγγελματικής κρίσης. Ναι, προφανώς δεν πρόκειται να χάσει την ψυχραιμία του, επειδή ας πούμε, έπεσε ο server της εταιρείας, ειδικά αν έχει μάθει να λειτουργεί απόλυτα ήρεμος, ενώ το ίδιο του το Σώμα ουρλιάζει για και φαντάζομαι ότι η διαύγεια που συζητήσαμε πριν που έρχεται με το τριήμερο παίζει τεράστιο ρόλο εδώ, έτσι δεν είναι; Απόλυτο ρόλο. Ο σιωπηλός ηγέτης χρειάζεται αυτή τη διαύγεια για να πάρει καθαρές στρατηγικές αποφάσεις.
Η αποτοξίνωση και η αυτοφαγία που αναφέραμε, οι οποίες καθαρίζουν τη βιολογική ομίχλη του εγκεφάλου, επιτρέπουν στον ηγέτη να βλέπει καθαρά. Τι ακριβώς να βλέπει; Να αναγνωρίζει μοτίβα εκεί που οι άλλοι βλέπουν απλώς θόρυβο και προβλήματα να μπορεί να ξεχωρίζει το τι είναι πραγματικά σημαντικό και μακροπρόθεσμο από το τι είναι απλώς ένα εφήμερο επείγον πρόβλημα της ημέρας. Ξέρεις τι άλλο μου κέντρισε πάρα πολύ το ενδιαφέρον. Στις σημειώσεις γίνεται εκτενής αναφορά στην έννοια της κενσης. Είναι πολύ σημαντικός όρος.
Ότι δηλαδή το τριήμερο είναι ουσιαστικά το άδειασμα του εαυτού μας και πως αυτό συνδέεται με το εγώ ενός μάνατζερ, μπορούμε να σταθούμε λίγο σε αυτό. Κοίτα μία υπέροχη, θα έλεγα φιλοσοφική προέκταση κατά τη διάρκεια της αυστηρής νηστείας, ο μοναχός αδειάζει κυριολεκτικά το σώμα του, το κενό, το αντίστοιχο για έναν σύγχρονο ηγέτη στο μοντέλο της σιωπηλής ηγεσίας είναι το άδειασμα του υπερτροφικού εγώ του. Δηλαδή.
Ο ηγέτης καλείται να αδειάσει τον εαυτό του από την ανάγκη για συνεχή προβολή. Από τη μανία για τίτλους από την απαίτηση να είναι πάντα ο πιο έξυπνος άνθρωπος μέσα στο δωμάτιο. Αποδέχεται αυτό που ονομάζουμε κενωτική διακονία. Καιωτική διακονία υπηρετεί τους άλλους δηλαδή. Ναι βλέπει τον ρόλο του, όχι ως δυνάστη ή απόλυτη ελεγκτή, αλλά ως υπηρέτη της ομάδας του.
Εντάξει, αυτό ακούγεται πολύ όμορφο θεωρητικά, αλλά δεν είναι τρομερά δύσκολο στην πράξη. Ειδικά στον εταιρικό κόσμο που ο ανταγωνισμός είναι απλά τεράστιος. Είναι εξαιρετικά δύσκολο, δεν το συζητάμε καν αυτό. Για αυτό οι πηγές μιλούν για τους 3 μεγάλους πειρασμούς της ηγεσίας. Είναι αυτοί. Ο πρώτος είναι η ύλη, δηλαδή τα μεγάλα μπόνους, οι τεράστιοι μισθοί. Ο δεύτερος είναι η αναγνώριση, η ανάγκη του ανθρώπου για κολακία γιαστάτους και ο τρίτος είναι η εξουσία. Ο απόλυτος έλεγχος πάνω στις ζωές των άλλων. Και πώς βοηθάει η νηστεία σε αυτό; Η άσκηση της εκούσιας στέρησης, όπως εκφράζεται μέσα από πρακτικές σαν το τριήμερο, χτυπάει ακριβώς σαυτούς τους πειρασμούς στη ρίζα τους σου μαθαίνει να μην εξαρτάσαι από αυτούς. Κατάλαβα.
Ένας ηγέτης που είναι εσωτερικά ελεύθερος, που δεν χρειάζεται την κολακία των υφισταμένων του για να νιώσει καλά, είναι ο μόνος που μπορεί να πάρει γενναίες αποφάσεις για το κοινό καλό της εταιρείας. Ακόμα κι αν αυτές οι αποφάσεις δεν τον κάνουν τον πιο δημοφιλή άνθρωπο στο γραφείο εκείνη τη στιγμή. Οκ, νομίζω η φιλοσοφία και η θεωρία έχουν γίνει απολύτως κατανοητές.
Ένα μεγάλο ερώτημα όμως που ίσως έχει κάποιος που μας ακούει αυτή τη στιγμή είναι τι σημαίνουν όλα αυτά για εμένα; Τη Δευτέρα το πρωί στο γραφείο. Εύλογο ερώτημα; Γιατί ας είμαστε ρεαλιστές, κανείς από εμάς δεν πρόκειται να τα παρατήσει όλα να πάει στο βουνό και να σταματήσει να τρώει για 3 μέρες, ενώ παράλληλα πρέπει να ετοιμάσει το επόμενο μεγάλο project της εταιρίας. Σίγουρα.
Πώς μεταφράζεται όλη αυτή η σοφία του Αγίου Όρους; Σε πρακτικά καθημερινά βήματα για έναν σύγχρονο επαγγελματία. Το ωραίο με αυτό το μοντέλο είναι ότι δεν απαιτεί να γίνεις μοναχός. Οι πηγές μας προσφέρουν πολύ πρακτικά βήματα τα οποία χωρίζονται, ας πούμε σε 3 επίπεδα. Ποιο είναι το πρώτο; Ας ξεκινήσουμε από το σωματικό επίπεδο γιατί από το Σώμα ξεκινάει η διαύγεια. Προφανώς δεν χρειάζεται να κάνεις τριήμερη. Προτείνεται όμως υιοθέτηση μικρότερων πρακτικών αποχής, όπως όπως η διαλειμματική νηστεία, το γνωστό μοντέλο 16 8, όπου απέχεις από.
Για 16 ώρες και τρως μόνο μέσα σε ένα οχτάωρο. Αν ναι, είναι πολύ διαδεδομένο αυτό πλέον. Είναι και βοηθάει γιατί σταματάει τη συνήθεια του συνεχούς τσιμπολόγηματος. Αυτό το τσιμπολόγημα κρατά τον Οργανισμό σε συνεχή εγρήγορση και συνεχή πέψη. Παράλληλα, η ίδια η διατροφή παίζει ρόλο έμφαση σε αγνές, τροφές, ξηρούς καρπούς, όσπρια τσάι του βουνού.
Οπότε το φαγητό δεν είναι μόνο θέμα βάρους, αλλά καθαρότητας. Ακριβώς. Αυτά καθαρίζουν το Σώμα και κατά συνέπεια το μυαλό, προσφέροντας εκείνη τη νοητική διαύγεια που λέγαμε νωρίτερα. Οπότε ξεκινάμε με το Σώμα, δημιουργώντας μικρές παύσεις στην κατανάλωση, στο νοητικό και ηχητικό επίπεδο. Τι εργαλεία έχουμε; Εκεί εστιάζουμε στην εξάσκηση της παύσης.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει να εισάγεις ας πούμε, 10-15 λεπτά απόλυτη σιωπιάς μέσα στη μέρα σου. Στο γραφείο. Ναι, ειδικά πριν από μία κρίσιμη συνάντηση. Ή πριν πάρεις μια δύσκολη απόφαση; Κλείνεις το κινητό, κλείνεις την οθόνη του υπολογιστή είναι αυτό που οι άπωνες ονομάζουν Μα. Το μα τι ακριβώς είναι αυτό; Είναι μια θεμελιώδης ιαπωνική έννοια που σημαίνει το κενό ή την παύση.
Σκέψου το στην τέχνη ή στη μουσική δεν είναι μόνο οι νότες που κάνουν τη μελωδία. Είναι και η σιωπή ανάμεσα στις νότες. Τι ωραία εικόνα. Το μα είναι η αναγνώριση της αξίας αυτού του κενού χώρου σε μια συζήτηση είναι εκείνη η παύση που κάνεις πριν απαντή. Η οποία δίνει στην ουσία βάρος σε όσα ειπώθηκαν στην ηγεσία. Το μα είναι ο χρόνος που δεν κάνεις τίποτα απλώς παρατηρείς.
Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό και σε επίπεδο οργανισμού σε επίπεδο Ομάδας πως το εφαρμόζουμε; Εκεί μπορούμε να αλλάξουμε δομικά τον τρόπο που επικοινωνούμε. Για παράδειγμα τα meetings δεν χρειάζεται να είναι πεδία μάχης, όπως λέγαμε στην αρχή μπορούμε να καθιερώσουμε κύκλους ακρόασης. Πώς λειτουργεί ένας κύκλος ακρόασης; Κάθε μέλος της Ομάδας έχει συγκεκριμένο χρόνο να μιλήσει για ένα θέμα και κανείς μα κανείς δεν επιτρέπεται να τον διακόψει.
Ακούμε εφαρμόζοντας την ακτήμονα ακρόαση που είδαμε πριν πολύ. Χρήσιμο κάτι άλλο; Επίσης η ηγεσία οφείλει να δημιουργήσει ζώνες αυτονομίας μέσα στην εταιρεία, χώρους ή συγκεκριμένα projects, όπου οι εργαζόμενοι παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις. Και αναλαμβάνουν το ρίσκο χωρίς να χρειάζονται έγκριση από πάνω για το παραμικρό.
Εκεί ο ηγέτης εφαρμόζει τιμή παρέμβαση. Είναι φανταστικό το πώς πήραμε μια αυστηρή παράδοση ενός χιλίου, τους μοναστικούς συστήματος και τη μεταφράσαμε σε σύγχρονο λειτουργικό μάνατζμεντ. Πράγματι, η σύνδεση είναι εντυπωσιακή. Συνοψίζοντας πώς θα κλείναμε αυτή τη μεγάλη εικόνα. Θα έλεγα ότι το απόλυτο μυστικό τόσο για την προσωπική μακρο ζωή.
Όσο και για τη δημιουργία υγιών επιχειρηματικών οργανισμών δεν βρίσκεται τελικά σε περισσότερες πληροφορίες. Ούτε σε περισσότερη δράση. Σωστά δε βρίσκεται στον θόρυβο, στη συνεχή δράση, στα ασφυκτικά deadlines ή στο ποιος φωνάζει πιο δυνατά σε μια αίθουσα βρίσκεται στην εγκράτεια, στη συνειδητή παύση και στη σιωπή. Η σιωπή δεν είναι αδυναμία, ούτε έλλειψη επιχειρημάτων. Τι είναι; Είναι το πιο εύκολο έδαφος για να αναπτυχθεί ο χαρακτήρας του ηγέτη, αλλά και για να δοθεί ο απαραίτητος χώρος στους άλλους ανθρώπους γύρω του να ανθίσουν. Είναι πράγματι μια οπτική που σου αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις στην καθημερινότητα και καθώς φτάνουμε στο τέλος αυτής της βαθιάς ανάλυσης, θέλω να αφήσω μία τελευταία εικόνα. Ένα παράδειγμα που υπάρχει στις πηγές μας και ειλικρινά με άφησε να το σκέφτομαι για ώρες.
Ποιο είναι αυτό; Είναι η. Ιστορία του πιλότου salener, του γνωστού Sali. Α ναι, η πτήσεις στον ποταμό Hanson. Ακριβώς είναι ο άνθρωπος που κατάφερε εκείνο το ασύλληπτο θαύμα με την αναγκαστική προσγείωση της πτήσης 1000. 349 στα παγωμένα νερά του ποταμού στη Νέα Υόρκη σώζονται 155 ψυχές. Το φοβερό είναι όταν ακούς το ηχητικό ντοκουμέντο από το πιλοτήριο εκείνα τα 208 δευτερόλεπτα.
Από τη στιγμή που οι κινητήρες σταμάτησαν μέχρι την προσγείωση, αυτό που σε ανατριχιάζει δεν είναι ο πανικός, είναι η απόλυτη, σχεδόν εξωπραγματική ηρεμία και σιωπή του πιλόκι. Τι ήταν αυτό που τον έσωσε; Δεν ήταν κάποια στιγμή έμπνευση, ήταν η αθόρυβη εσωτερική του προετοιμασία. Η ηρεμία που είχε καλλιεργήσει, η οποία ενεργοποιήθηκε αυτόματα την ώρα της απόλυτης κρίσης. Εξαιρετικό παράδειγμα λειτουργικής σιωπής. Αυτό λοιπόν νομίζω μας καλεί όλους να σκεφτούμε κάτι πολύ βαθύ.
Μήπως η δική μας καθημερινή πρακτική, είτε αυτή είναι η αποχή από την περιττή τροφή, είτε το να συγκρατήσουμε την παρόρμησή μας να διακόψουμε τον συνάδελφο, είτε το να κλείσουμε την οθόνη για μισή ώρα; Δεν έχει σκοπό απλώς να μας κάνει λίγο πιο χαλαρούς στις καλές μας μέρες. Η πιο αποδοτικούς. Έτσι, μήπως τελικά αυτή η καθημερινή μικρή εξάσκηση σιωπής Είναι ο μοναδικός τρόπος να.
Σφυρηλατίσουμε τον χαρακτήρα που θα μας επιτρέψει να σταθούμε όρθιοι την ώρα της αναπόφευκτης κρίσης όποια κι αν είναι αυτή. Είναι μια τροφή για σκέψη που αξίζει τον κόπο να την κρατήσουμε. Όπως αναφέρει πολύ σοφά ένας γέροντας μέσα στα κείμενα που εξετάσαμε, η σιωπή δεν είναι απλώς αυτό που κάνεις. Όταν δεν μιλάς είναι αυτό που γίνεσαι όταν σταματάς να προσπαθείς να ελέγξεις τα πάντα.
Γύρω σου. Με. Αυτή την απελευθερωτική σκέψη νομίζω κλείνομαι ιδανικά. Ελπίζουμε αυτή η εξερεύνηση να δώσει σε όλους μας τροφή για σκέψη. Στην προκειμένη περίπτωση χώρο για λίγη δημιουργική σιωπή τα λέμε στην επόμενη ανάλυση μας.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
