36. Ένας έφηβος χωρίς κινητό στο Άγιο Όρος.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Ας φανταστούμε για μια στιγμή τον εγκέφαλο ενός σύγχρονου εφήβου σαν. Έναν υπολογιστή. Σίγουρα όχι έναν καινούργιο υπολογιστή, μάλλον κάποιον που κοντεύει να κρασάρει. Ακριβώς αυτό, έναν υπολογιστή που έχει ξέρεις καμιά εκατόστη καρτέλες ανοιχτές ταυτόχρονα στο browser. Και η κάθε μία παίζει και κάτι διαφορετικό. Ακριβώς στη μία παίζει μουσική στην άλλη υπάρχουν 3 διαφορετικές οματικές συνομιλίες που χτυπάνε ασταμάτητα. Και από πίσω έρχονται ειδοποιήσεις από το Instagram το Tik Tok.

00:37 Και μέσα σε όλο αυτό πρέπει να χωρέσουν και τα μαθήματα τα φροντιστήρια η πίεση για το μέλλον Μιλάμε για έναν συνεχή εκκωφαντικό, ψηφιακό θόρυβο και τώρα ας φανταστούμε ότι κάποιος εντελώς ξαφνικά, χωρίς απολύτως καμία προειδοποίηση του τραβάει την πρίζα. Το απόλυτο κενό. Δηλαδή. Η απόλυτη συλλογή εγώ ειλικρινά θα πάθαινα πανικό στη θέση του. Και το πιο ενδιαφέρον εδώ, αλλά ταυτόχρονα και αρκετά τρομακτικό είναι ότι πλέον έχουμε ταυτίσει την ίδια μας την ύπαρξη με αυτή τη συνεχή ροή.

01:13 Ισχύει δεν μπορούμε χωρίς αυτήν Όταν λοιπόν αυτή η ροή σταματάει απότομα, ο εγκέφαλος δεν το λαμβάνει ως ας πούμε, ξεκούραση το αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα ως απειλή. Είναι λογικό. Η απουσία του θορύβου μοιάζει με ένα υπαρξιακό κενό, ειδικά για ένα νέο άνθρωπο που μαθαίνει να προσδιορίζει ποιος είναι. Μόνο μέσα από την αλληλεπίδραση με τις σοφόλες. Και αυτό ακριβώς το κενό και κυρίως το τι συμβαίνει όταν αναγκαστείς να το αντιμετωπίσεις. Εξερευνούμαι στη σημερινή μας εις βάθος ανάλυση. Βασιζόμαστε λοιπόν σε ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο. Λέγεται ένας έφηβος στο Άγιο Όρος και είναι του Τεντ Σπηλιώτης.

01:56 Είναι μια πραγματική ιστορία, έτσι; Είναι η αληθινή ιστορία του Ιονικείου. Είναι 16 χρονών, ένα εντελώς μα εντελώς τυπικό παιδί. Της γενιάς Ζ. Κινητό στο χέρι, μόνιμα. Εννοείται, ζει κολλημένο στο κινητό, παίζει playstation με τις ώρες. Η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τα social MEDIA και ξαφνικά τον πύθει ο νονός του και βρίσκεται μεταφυτευμένος σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά.

02:25 Κυριολεκτικά τίποτα όμως. Τίποτα μηδέν Wifi, μηδέν σήμα. Μόνο απόλυτη αρχέγονη ησυχία εδώ. Όμως, πρέπει να κάνουμε μια σημαντική διευκρίνιση. Για όσους μας ακούνε ΠΕΣ μου πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ποια είναι η αποστολή μας σε αυτή την ανάλυση. Ο στόχος μας δεν είναι να κάνουμε μία θρησκευτική συζήτηση ούτε κάποιον τουριστικό οδηγό για τα μοναστήρια.

02:50 Δεν είναι αυτό το θέμα μας. Αυτό που κάνουμε είναι να χρησιμοποιήσουμε την ιστορία αυτή ως έναν μεγεθυντικό φακό, έναν φακό για να εξετάσουμε τα πιο σύγχρονα, τα πιο πιεστικά προβλήματα των εφήβων σήμερα. Δηλαδή την ψηφιακή εξάρτηση το αν. Ναι, το άγχος, το περίφημο φόμο ξέρεις. Τον φόβο ότι όλοι οι άλλοι περνούν τέλεια κάπου αλλού και εσύ μένεις απέξω την αφόρητη πίεση για βαθμούς και αποδοχή από την παρέα.

03:15 Εδώ είναι που η ανάλυση γίνεται πραγματικά συναρπαστική. Για μένα έχουμε έναν θεσμό 1000 και πλέον ετών που μοιάζει, ξέρεις, εντελώς παρωχημένος. Αποκομμένος από την πραγματικότητα. Κι όμως, διαβάζοντας για τον ιωαννίκιο, βλέπουμε πως αυτό το αρχαίο περιβάλλον δίνει τις πιο ανατρεπτικές απαντήσεις της κρίσης, άγχους της σημερινής νεολαίας. Πράγματι.

03:39 Ας πάμε όμως λίγο στην αρχή στη στιγμή της μετωπικής σύγκρουσης με την πραγματικότητα. Όταν φτάνει εκεί η πηγή περιγράφει το σοκ που παθαίνει όταν χάνει το σήμα. Είναι μια πολύ δυνατή περιγραφή. Εντελώς νιώθει αυτό που λέμε σύνδρομο φανταστικής δόνησης. Το κινητό είναι κλειστό στην τσέπη του και όμως ο εγκέφαλός του νομίζει ότι δονείται.

04:02 Το έχουμε πάθει όλοι, νομίζω αυτό. Ναι, αν σκεφτεί κανείς πόσες φορές ψάχνουμε το κινητό μηχανικά, καταλαβαίνει την εξάρτηση και μετά το καλύτερο κοιτάζει ένα μαγευτικό τοπίο και η πρώτη σκέψη του είναι. Αν δεν ανεβάσω story είναι σαν να μην. Υπάρχει λέει αν δεν το ανεβάσεις στο Instagram είναι σαν να μη συμβαίνει. Βασικά αυτό το σημείο αποκαλύπτει πλήρως τον μηχανισμό με τον οποίο οι νέοι.

04:29 Αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα σήμερα; Πώς ακριβώς το Εννοείς; Η σκέψη αν δεν το ανεβάσω δεν συνέβη. Μας δείχνει ότι η εμπειρία έχει χάσει την εγγενή της αξία. Η αξία δεν είναι στο ότι ζει στη στιγμή, αλλά στο ότι ξέρεις επικυρώνεται από τους άλλους. Μέσα από μία οθόνη. Η προσοχή των άλλων έχει γίνει το νόμισμα με το οποίο νιώθεις ότι υπάρχεις και μετά εκεί στο όρος του επιβάλλουν το απόλυτο αντίθετο. Μιλάς για το.

04:57 Ξύπνημα τον βάζουν να ξυπνήσεις στις 3 τα ξημερώματα με τον ήχο ενός ξύλινου τάλαντου. Ούτε πάλι μουσική, ούτε τίποτα. Καμία σχέση με το ξυπνητήρι του κινητού και το πρώτο πράγμα που τον βάζουν να κάνει. Είναι το καθάρισμα της πατάτας. Ακριβώς. Κάθεται μπροστά σε ένα τεράστιο τσουβάλι, πατάτα μαχαίρι, καθάρισμα, επανάληψη, μια διαδικασία απολύτως μονότονη. Και κυρίως χωρίς κανένα ψηφιακό χειροκρότημα, δεν παίρνει καμία άμεση ανταμοιβή, καμία δόση δοπαμίνης. Που οι έφηβοι σήμερα είναι τόσο μαθημένοι σε αυτό; Απολύτως ο εγκέφαλός τους έχει εκπαιδευτεί, να παίρνει μικρές δόσεις ικανοποίησης κάθε.

05:37 Δευτερόλεπτα με ένα like, ένα βίντεο, μία ειδοποίηση. Ενώ στις πατάτες like δεν Υπάρχουν καθόλου, υπάρχει μόνο ο χρόνος που περνάει βασανιστικά αργά. Ξέρεις, θέλω να μείνουμε λίγο σε αυτό γιατί το θεωρώ τεράστια σημασία. Είναι σαν τα social media να λειτουργούν. Πώς να το πω σαν ένας τεράστιος ψηφιακός, λευκός θόρυβος. Πολύ σωστή αναλογία.

05:59 Ο Tom λοιπόν κλείσει ο διακόπτης αυτού του θορύβου, όταν κοπεί το ατελείωτο σκολινκ ξαφνικά ντυμένη. Δεν υπάρχει τίποτα να σε αποσπάσει. Και εκεί αρχίζεις να ακούς εσένα. Ακριβώς ακούς τις δικές σου σκέψεις και για ένα παιδί. Αυτό αρχικά είναι τρομακτικό, οπότε προκύπτει το εξής ερώτημα, το κινητό είναι τελικά ένα απλό εργαλείο ή είναι μία ασπίδα; Μία ψηφιακή πανοπλία, ίσως. Ναι μια ασπίδα που τη φοράει ένας έφηβος για να μην αναγκαστεί ποτέ μα ποτέ να μείνει μόνος με τον εαυτό του τι πιστεύεις Αν το δούμε καθαρά ψυχολογικά. Λειτουργεί 100 τα 100 ως μηχανισμός αποφυγής. Βέβαια, το άγχος του ιωαννίκιου δεν προκαλείται επειδή του πήραν το κινητό.

06:43 Η απουσία του κινητού απλώς τραβάει την κουρτίνα και αποκαλύπτει τον θόρυβο που υπήρχε ήδη μέσα. Του βρίσκει την ησυχία τόσο απειλητική Φυσικά γιατί του στερεί τη μόνη διέξοδο που έχει μάθει να χρησιμοποιεί. Ξέρεις το να κλείσεις μία οθόνη είναι εύκολο. Είναι μία απλή κίνηση του χεριού. Το δύσκολο είναι να κλείσεις τη σκέψη.

07:04 Σου. Ακριβώς να σταματήσεις τις χιλιάδες σκέψεις που σκάνε σαν βόμβες μόλις σβήσει η οθόνη. Και νομίζω ότι αυτή η πρόκληση το να κλείσεις τις σκέψεις, δηλαδή φαίνεται ξεκάθαρα σε μια σκηνή που για μένα είναι η πιο χαρακτηριστική της σημερινής μας συζήτησης. Ποια λες τι δοκιμασία στον. Βράχο αυτή ο νονός του λοιπόν αποφασίζει να του βάλει μία δοκιμασία και δεν του ζητάει, ας πούμε, να προσευχηθεί ή να διαβάσει.

07:30 Του ζητάει το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. Ναι, του ζητάει να πάει, να καθίσει πάνω σε έναν βράχο, να κοιτάζει τη θάλασσα για μισή ώρα. Απλώς αυτό χωρίς κινητό χωρίς μουσική να υπάρχει απλώς Που ας είμαστε ειλικρινείς για την ψυχοσύνθεση ενός δεκαεξάχρονου σήμερα αυτό ισοδυναμεί με ψυχολογικό βασανιστήριο. Ντρέπεται στον χειρότερο εχθρό; Του παθαίνει κρίση πρακτικά.

07:55 Δεν βαριέται απλώς βιώνει κάτι σαν στερητικό σύνδρομο. Αρχίζει ένας ανελέητος βομβαρδισμός σκέψεων, αγχώνεται για τα μαθήματα του σχολείου. Και για τους φίλους του βέβαια. Ναι, σκέφτεται τον φίλο του τον Γιάννη. Τρώγεται με την ιδέα ότι ο γιάννης ίσως παίζει online εκείνη τη στιγμή ίσως περνάει τέλεια ανεβαίνει level Κλασική περίπτωση fomo ο. Απόλυτος ορισμός του fomo και μέσα σε αυτόν τον πανικό του έρχεται μία συνειδητοποίηση.

08:24 Δεν μπορεί να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά στη ζωή του που έμεινε πραγματικά μόνος. Χωρίς κανέναν αντιπερισπασμό είναι τρομερό. Αυτό αλλά. Το εντυπωσιακό είναι ότι αφού παλέψει με αυτά τα κύματα άγχους αναφέρεται πως καταφέρνει έστω έστω για λίγα κλάσματα δευτερολέπτου να βιώσει μια απόλυτη γαλήνη Αυτό μας δείχνει.

08:47 Νομίζω πως ακριβώς δουλεύει αυτός ο μηχανισμός. Ο πανικός του δεν έχει να κάνει στην πραγματικότητα με το βιντεοπαιχνίδι. Δεν τον νοιάζει το level του Γιάννη δηλαδή; Όχι αυτά είναι η επιφάνεια. Το πραγματικό περιεχόμενο αυτών των σκέψεων είναι η τεράστια πίεση για απόδοση που νιώθει η γενιά του. Η ανάγκη να είναι ανταγωνιστική σε όλα.

09:06 Ακριβώς να είναι συνεχώς μέσα στα πράγματα, να μην υστερούν πουθενά. Ο εγκέφαλός του μεταφράζει την απουσία δράσης ως αποτυχία. Πω πω πολύ βαρύ αυτό για ένα παιδί Είναι βαρύ και μας δείχνει ότι η αδυναμία του να μείνει μόνος του δεν είναι δικό του ελάττωμα. Είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας που επιβάλλει τη συνεχή δράση. Στο τέλος λοιπόν, αυτής της δοκιμασίας, ο Νονός του λέει κάτι πολύ εύστοχο, λέει ότι η σιωπή είναι σαν ένας μυς που θέλει γυμναστική. Πολύ σωστή παρομοίωση.

09:34 Αν δεν τον έχεις χρησιμοποιήσει ποτέ στην αρχή πονάει, αλλά σιγά σιγά δυναμώνει, όμως εδώ θέλω να κάνω λιγάκι τον συνήγορο του διαβόλου. Σε ακούω. Μιλάμε για την ανάγκη να γυμναστεί αυτός ο μυς αλλά πώς δηλαδή ρεαλιστικά πώς μπορεί ένας έφηβος του 2026 να Και 10 λεπτά τη μέρα για αυτό. Είναι ένα τεράστιο πρακτικό ζήτημα, συμφωνώ. Μα έχουμε παιδιά που το πρόγραμμά τους είναι πιο γεμάτο από στελέχους επιχείρησης σχολείο ως το μεσημέρι κατευθείαν φροντιστήριο με τα αγγλικά Προπονήσεις. Και με τα social.

10:05 Media εννοείται γιατί αλλιώς περιθωριοποιούνται από την παρέα. Το 100% του χρόνου τους είναι κλεισμένο. Το να βρουν 10 λεπτά σιωπής μοιάζει σχεδόν με ανέφικτη ουτοπία. Κοίτα έχεις απόλυτο δίκιο; Το σύστημα είναι στημένο για να ρουφάει κάθε λεπτό ενέργειας. Πώς να το κάνουν; Αν δούμε τα ποσοστά κατάθλιψης και burnout στους εφήβους, καταλαβαίνουμε ότι αυτό το ασφυκτικό πρόγραμμα τους διαλύει.

10:29 Η σιωπή λοιπόν δεν είναι μία πολυτέλεια που θα τη βάλουν σφήνα στο πρόγραμμα. Τι είναι; Είναι μηχανισμός επιβίωσης Όταν ένα παιδί Δεν εξασκεί αυτόν τον εσωτερικό μυ Μένει ανοχύρωτο απέναντι στην πίεση. Γίνεται σφουγγάρι. Ακριβώς ρουφάει όλο το άγχος. Η σιωπή θα του επιτρέψει να βάλει φίλτρα να ξεχωρίσει. Τι έχει αξία και τι είναι απλώς αναλώσιμο θόρυβος.

10:54 Αυτή η πίεση των προσδοκιών νομίζω έρχεται στο προσκήνιο με τον πιο δυνατό τρόπο, όταν συναντά έναν ηλικιωμένο μοναχό. Τον γέροντα Παϊσιο. Αυτόν η πηγή λέει ότι ο ιωαννίκιος πάει στο κελί του, σχεδόν προκατειλημεμένος, περιμένει να ακούσει κηρύγματα, συμβουλές. Ξέρεις τα γνωστά κλισέ του LIFE Coaching. Μπορείς να τα καταφέρεις, πίστεψες στον εαυτό σου και λοιπά. Ακριβώς τις συσκευασμένες απαντήσεις. Αντ αυτού όμως, ο γέροντας κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό τον. Ρωτάει πώς είναι του; Κάνει ερωτήσεις ουσίας. Και το παιδί που δεν έχει συνηθίσει να τον ρωτάνε πραγματικά τι νιώθει; Καταρρέει, ξεσπάει. Βγάζει από μέσα του όλη την πίεση. Όλη την πίεση του σχολείου των γονιών, το άγχος του να είναι κουλ στα social που λέει πρακτικά ότι έχει έναν μόνιμο φόβο, ότι όσο κι αν προσπαθεί, δεν είναι ποτέ αρκετός. Και η απάντηση του μοναχού εκεί είναι συγκλονιστική. Είναι του δείχνει ένα δέντρο έξω από το παράθυρο που απλώς υπάρχει εκεί ακίνητο και του λέει το εξής τρομερό. Η αξία σου δεν εξαρτάται από το

11:59 τι πετυχαίνεις, εξαρτάται από το τι είσαι. Αυτό είναι κυριολεκτικά βόμβα στα θεμέλια του δικού μας δυτικού τρόπου σκέψης Γιατί το λες αυτό; Γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που η ταυτότητα ενός παιδιού είναι οι επιδόσεις του; Είσαι ο βαθμός σου στα μαθηματικά οι νίκες σου στο άθλημα; Ή οι followers σου στο instagram; Ο γέροντας επιχειρεί να του αποσυνδέσει την αξία του από τα επιτεύγματα του.

12:26 Το δέντρο δεν χρειάζεται να αποδείξει την αξία του. Απλώς. Υπάρχει το να συνειδητοποιήσει ένας έφηβος ότι δικαιούται να υπάρχει και να έχει αξία χωρίς να δίνει καθημερινά εξετάσεις. Είναι φοβερά λυτρωτικό. Εδώ όμως πρέπει να είμαι ειλικρινής και να φέρω άλλη μία μεγάλη αντίρρηση. Σε περιμένω. Στη θεωρία όλα αυτά ακούγονται υπέροχα, αλλά στην πράξη αν ο ιωαννίκιος γυρίζει στο λύκειο και πει στους καθηγητές του, αποφάσισα ότι είμαι αρκετός. Είμαι σαν το δέντρο.

12:59 Ξέρεις τι θα γίνει; Κοπεί σε όλα τα μαθήματα. Θα καταπουντιστεί στις πανελλήνιες το σύστημα δεν ενδιαφέρεται. Αν νιώθεις δέντρο, απαιτεί νούμερα και επιδόσεις, πώς το ισορροπείς; Αυτό Κοίτα. Αυτή η αντίρρηση αναδεικνύει πόσο δυσλειτουργικό είναι το περιβάλλον μας. Μα είναι αλήθεια. Είναι απολύτως αλήθεια αν εφαρμόσεις άκριτα αυτή τη φιλοσοφία στο σημερινό σύστημα, θα αποτύχεις.

13:24 Η λύση όμως δεν είναι να τα παρατήσει το. Παιδί. Να αλλάξει το κίνητρό του. Στην ψυχολογία μιλάμε για εσωτερικά και εξωτερικά κίνητρα. Δηλαδή. Όταν ένα παιδί διαβάζει 15 ώρες επειδή πιστεύει ότι αν δεν περάσει στο πανεπιστήμιο θα είναι ένα τίποτα, αυτό το παιδί θα καταρρεύσει. Είτε πετύχει είτε όχι, σωστά; Ο γέροντας λοιπόν δεν του λέει να μην προσπαθήσει, του δίνει ένα συναισθηματικό δίχτυ ασφαλείας.

13:53 Α, καταλαβαίνω. Διαβάζεις, Αγωνίζεσαι, αλλά ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι η αποτυχία στις πανελλήνιες. Είναι απλώς αποτυχία σε ένα διαγώνισμα, δεν απέτυχε ως άνθρωπος. Πω πω αυτή η αλλαγή οπτικής είναι σαν προστατευτική ασπίδα είναι αυτό που του επιτρέπει να επιβιώσει χωρίς να συνθλιβεί ψυχολογικά Και νομίζω αυτή η απελευθέρωση από το άγχος φαίνεται πολύ καθαρά σε ένα άλλο πρόσωπο που συναντά τον πατέρα Νεκτάριο.

14:21 Ο εικοσιεξάχρονος. Ναι, αυτό νομίζω του προκαλεί τεράστια, άγνωστη ασυφωνία. Ο πατήρ Νεκτάριος δεν είναι κάποιος ηλικιωμένος, είναι ένας νέος νέος άνθρωπος. Που σπούδασε πληροφορική αν θυμάμαι καλά. Σωστά είχε μπροστά του στρωμένη καριέρα, προτάσεις στον τομέα της τεχνολογίας και αποφάσισε να τα αφήσει όλα για να μονάσει αυτό του ανατινάζει στο μυαλό τον μύθο του Μονοδρόμου.

14:47 Λογικό να του προκαλεί σοκ ξέρεις το αφήγημα που πουλάει η κοινωνία είναι εντελώς γραμμικό. Καλοί βαθμοί καλή σχολή. Καλή δουλειά. Λεφτά επιτυχία, σύνταξη, οποιαδήποτε απόκλιση θεωρείται αποτυχία ο εικοσιεξάχρονος όμως αποδεικνύει ότι αυτός. Ο χιονόδρομος είναι ψευδαίσθηση. Έχει επιλογές. Του δείχνει ότι έχει το δικαίωμα να διαλέξει αυτό που του ταιριάζει, όχι αυτό που περιμένουν οι άλλοι. Όσο όμως κι αν τα έχει βρει με τον εαυτό του η ώρα της επιστροφής πλησιάζει και ο φόβος φυσικά γιγαντώνεται. Το άγχος της επανένταξης.

15:20 Την προτελευταία νύχτα κάνει το μεγάλο βήμα και ανοίγει επιτέλους το κινητό του. Και εκεί έρχεται η κρυάδα. 47 ειδοποιήσεις. Μηνύματα που λένε χάσαμε επικό ματς που χάθηκες ρε. Και τον πιάνει πανικός. Το peer pressure, η πίεση των συνομηλίκων. Σκέφτεται τι θα τους πω τώρα αν γυρίσω και είμαι πιο ήρεμος; Μήπως αρχίσουν να με κοροϊδεύουν; Φοβάται την απόρριψη από την παρέα; Και είναι μία απολύτως δικαιολογημένη αγωνία για έναν έφηβο.

15:49 Η δυναμική της παρέας δεν συγχωρεί εύκολα τις αλλαγές. Ο λονός του πάντως του δίνει μία πολύ καλή συμβουλή εκεί του λέει ότι η αληθινή φίλη θα μείνουν ότι κι αν γίνει. Και αυτοί που θα φύγουν δεν ήταν πραγματική φίλη. Απλώς βολεύονταν με τον ρόλο που έπαιζε πριν στην παρέα. Οπότε το μεγάλο στοίχημα δεν ήταν το μοναστήρι ήταν το τι θα γίνει όταν γυρίσει στον πραγματικό κόσμο και η πηγή μας δίνει την απάντηση με μία φανταστική σκηνή Με το μπάσκετ.

16:19 Έχει επιστρέψει λοιπόν και παίζει μπάσκετ με τους φίλους του στο γήπεδο, κάνει ένα λάθος στο παιχνίδι και αμέσως ένας φίλος του, ο Δημήτρης, αρχίζει να τον ειρωνεύεται μπροστά σε όλους. Εκεί είναι το τεστ. Ακριβώς ο παλιός ιωανίκιος θα είχε θυμώσει θα τσακωνόταν ο νέος όμως κάνει το απρόσμενο. Συμφωνεί χαμογελάει με το λάθος του και συνεχίζει να παίζει. Που με αυτή την απλή κίνηση ακυρώνει όλη τη δυναμική του bullying.

16:49 Του κόβει τον αέρα εντελώς. Όταν δεν δίνεις τον άλλον τον θυμό που περιμένει η ειρωνεία του πέφτει στο κενό. Ξέρεις πώς το σκέφτηκαν είναι σαν να φοράει ας πούμε αόρατα ακουστικά ακύρωσης θορύβου Noise canselling hedpphones, αλλά για τα συναισθήματα. Πάρα πολύ ωραία εικόνα. Βρίσκεται στο γήπεδο βλέπει τους άλλους να μιλάνε ακούει τον θόρυβο αλλά έχει βρει το κουμπί που δεν αφήνει αυτόν τον θόρυβο να τον διαπεράσει Δεν ταυτίζεται με τα σχόλια.

17:17 Και αυτό δείχνει πως η αυθεντικότητα αλλάζει τις σχέσεις. Στην αρχή η αλλαγή παραξενεύει τους άλλους. Τους χαλάει τη βολή. Αλλά μακροπρόθεσμα εμπνέει σεβασμό και η απόδειξη είναι ότι μετά ο ίδιος ο Δημήτρης του στέλνει μήνυμα και τον ρωτάει εντελώς ειλικρινά, πώς ήταν στα αλήθεια εκεί; Η ψυχραιμία του άνοιξε το δρόμο για μία αληθινή συζήτηση.

17:41 Ακριβώς. Οπότε λοιπόν τι κρατάμε από όλη αυτή την ανάλυση; Αν τα συνοψίσουμε, έχουμε 3. Συμπεράσματα, πρώτον, η σιωπή δεν είναι πολυτέλεια, είναι άσκηση ψυχικής αντοχής. Δεύτερον η αξία μας δεν μετρήεται με likes ή βαθμούς Πολύ σημαντικό και τρίτον, το να είμαστε αυθενικοί είναι το καλύτερο φίλτρο για να κρατήσουμε στη ζωή μας τους πραγματικούς φίλους.

18:04 Οφείλω να προσθέσω βέβαια ότι για να κρατήσει κανείς αυτά τα συμπεράσματα δεν χρειάζεται να ταυτίζεται με το θρησκευτικό κομμάτι του βιβλίου. Φυσικά και όχι. Η ουσία είναι καθαρά ψυχολογική. Όλοι αυτοί οι μηχανισμοί μας δείχνουν ότι τα άγχη των νέων σήμερα. Δεν πρόκειται να λυθούν με νέα Apps ή περισσότερη τεχνολογία. Πρέπει να γίνει το αντίθετο. Ναι η λύση βρίσκεται στην αφαίρεση αντιμετωπίζονται με λιγότερο θόρυβο όχι με περισσότερο Με την αφαίρεση ακριβώς και καθώς ολοκληρώνουμε αυτή τη συζήτηση, θα ήθελα να αφήσω μία σκέψη σε όσους μας ακούνε. Ενδιαφέρον για πες; Στη σημερινή εποχή λοιπόν, όπου ο αδιάκοπος θόρυβος και η διαρκής δικτύωσης στα social media θεωρούνται, ξέρεις μονόδρομος για να υπάρχει. Ο κανόνας ουσιαστικά.

18:52 Ναι, ο απόλυτος κανόνας αν σκεφτούμε μήπως τελικά η πιο σκληρή, η πιο αντισυμβατική επανάσταση για έναν έφηβο δεν είναι το πώς θα ντυθεί ή το τι θα γράψει στο Tik Tok; Αλλά τι είναι; μήπως η πραγματική επανάσταση σήμερα είναι η συνειδητή απόφαση να κλείσει όλες αυτές τις 100 ανοιχτές καρτέλες στο μυαλό του να τραβήξει μόνος του την πρίζα και να τολμήσει να καθίσει σε απόλυτη σιωπή αντιμέτωπος μόνο με τον εαυτό του Έστω και για 15 λεπτά.