Η ιστορία του Μενέλαου_Mε όχημα την Ανάρρωση από τον Eθισμό στο ταξίδι προς την αυθεντική ύπαρξη.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Αν ακούσεις προσεκτικά, αν δώσεις θυμασία στους ψηφίρους, αν κρατήσεις λίγο πιο σφιχτά όσα ταξιδεύουν στον αέρα, θα μάθεις πως ο καθένας γύρω σου έχει κάτι να σου ειδηγηθεί. Και αυτές τις λέξεις συλλέγει η ιστορία μέσα μας. Όλα εκείνα που καταστάλαξαν στα μέσα όσων τα έζησαν. Οι ερμηνείες, οι αλήθειες, τα διέξοδα και τα νυχτά παράθυρα.

00:19 Σήμερα έχουμε στην παρέα μας τον Μενέλαο. θα μας πει τη δική του ιστορία δεν μοιάζει με τις άλλες είναι μια ιστορία που ξεκινάει από το σκοτάδι περνάει μέσα από πολύ βαθιά ανθρώπινα τραύματα για να φτάσει τελικά στο φως της λύτρωσης Μενέλα ευχαριστώ πάρα πολύ που είσαι σήμερα μαζί μας και πάμε να ξετυλίξουμε τη δική σου μοναδική ιστορία Για χαρά για που μένα χαίρομαι και εγώ που είμαι εδώ μαζί σου έτσι που μου δίνεις αυτή την ευκαιρία να μοιραστώ την ιστορία μου.

00:53 Η ιστορία μου έχει να κάνει με τον εθισμό και την εξάρτηση. Είμαι παιδί εθισμένων γονιών. Βασικά υπήρχε ένα τρίγωνο στη ζωή μου. Μητέρα, πατέρας, θείος. Ήταν χρήστες ναρκωτικών ουσιών, αλλά να πω ότι και οι παππούδες έρχομαι και από ένα παππού αλκοολικό και από έναν άλλο παππού σεμα ή αλκοχολικ. δεν το παραδέχτηκε ποτέ ενεργά ότι είναι αλκοολικός ή μη αλκοολικός να το πω έτσι ότι δεν παραδέχτηκε ενεργά ότι είχε πρόβλημα με το αλκοόλ αλλά για πάρα πολλά χρόνια έπινε πάρα πολύ αλκοόλ έτσι μια γιαγιά βαθιά καταθλιπτική πολύ τραυματισμένη που για χρόνια ήταν σε πρωτόκολλα αγωγής έτσι αντικαταθλιπτικά βαθιά πληγωμένη και βαθιά θυμωμένη που βέβαια το acting out συνήθως το έκανε απέναντι στον άντρα της.

01:55 Οπότε έρχομαι από όλο αυτό το ψηφιδωτό, έτσι προέρχομαι εγώ, γεννιέμαι ουσιαστικά το 1983, η χρήση υπάρχει στους γονείς μου και στο θείο μου και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να είναι γονείς καθώς είναι και χρήστες παράλληλα. Και ενώ υπήρχε η πρώτη ύλη, η πολύ έντονη αγάπη, υπήρχαν και εκπτώσεις βέβαια, γιατί όταν είσαι στη χρήση είναι σίγουρο ότι θα κάνεις εκπτώσεις από πολλές άλλες πλευρές της ζωής.

02:35 Δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν όλα με τον ίδιο τρόπο και σίγουρα κάποιος που πίνει δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τις πτυχές της ζωής του σαν κάποιος που δεν πίνει. Η απώλεια είναι εγκατεστημένη στο σχήμα ουσιαστικά στον άνθρωπο. Οπότε μαθαίνω να ζω με ό,τι περισσεύει, να το πω έτσι. Μαθαίνω να ζω με τα πόνερα των επιλογών τους, με τα πόνερα της ακυβερνησίας τους και προσαρμόζομαι.

03:12 Αυτό συμβαίνει, ξεκινάς δηλαδή έρχεσαι στον κόσμο και οι γονείς σου ήδη είναι χρήστες Οπότε μέχρι ποια ηλικία εσύ βιώνεις αυτή την κατάσταση Γιατί αυτό είναι ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο εσύ ζεις ως παιδί Μέχρι τα δέκα μου Μέχρι τα δέκα σου δηλαδή βλέπεις, τα αντιλαμβάνεσαι όλα όσα βλέπεις Ουσιαστικά αντιλαμβάνομαι από πολύ νωρίς η απομόνωση των γονιών μου για να πιούν ήταν στιγματιστική μπορώ να πω.

03:47 Όταν λες από μόνος σου δηλαδή φεύγανε σε ένα άλλο δωμάτιο. Ακριβώς, ακριβώς. Και είναι πολύ έντονη η εικόνα του να μένω μόνος μου όση ώρα τους έπρεπε να κάνουν χρήση. Έτσι είναι πολλές οι στιγμές που αθρίστηκαν κατά την παιδική μου ηλικία. Εγώ μόνος πίσω από μια κλειστή πόρτα και περιμένοντας ξανά την παρουσία τους για να πιάσουμε έναν τέμπο κανονικότητας, να το πω έτσι.

04:17 Να συνδεθείτε δηλαδή. Ναι, όσο μπορούσαμε να συνδεθούμε. Ναι. Βέβαια, έκαναν μικρά off, είχαν περιόδους που προσπαθούσαν να κάνουν off. Ήταν δύσκολα τα πράγματα και εκεί έκαναν γεωγραφικές αποδράσεις, όπως το λέμε. Μπορούσαν να πάνε σε συγγενείς του πατέρα μου, εκτός Αθήνας. αλλά αυτές ήταν μικρές περίοδοι είχε ξεκινήσει όλο αυτό το decay είχε ξεκινήσει όλα αυτή η πτώση που μοιραία υπάρχει στη ζωή του εθισμένου δηλαδή η απώλεια θα αρχίσει να χάνει να μην μπορεί να στηρίξει πτυχές της ζωής του της ζωής τους, των ζωών τους και θυμάμαι μας είχαν διώξει από ένα σπίτι είχαμε βρεθεί στον δρόμο είχαν ξεκινήσει πολλές γεωγραφικές αποδράσεις είχαμε πάει σε ένα νησί είχαμε περάσει το χειμώνα εκεί είχα πάει σχολείο εγώ εκεί προσπαθούσαν δηλαδή να επιβιώσουν οπότε κάναν μετακινήσεις με φαϊνές ιδέες, περίεργες ναι, εγώ ήμουν δευτέρα δημοτικού νομίζω τότε είχαμε μείνει και στη Σαλαμίνα για κάποιο διάστημα θυμάμαι, πολύ δύσκολη περίοδος για μένα, να προσπαθώ να προσαρμοστώ

05:31 σε ένα σχολείο που αν το βλέπε κάποιος σήμερα θα έκανε το σταυρό του πάρα πολλές περίοδος μεταξύ 7 και 10 ετών που οι μετακινήσεις ήταν αλεπάλληλες. Μενέλα, πώς είναι να βλέπει ένα παιδί σε αυτή την κρίσιμη ηλικία που τους έχει ανάγκη και βιολογικά και συναισθηματικά να παλεύει με τους δικούς του δαίμονες. Ναι, ήταν πάρα πολύ δύσκολο όλο αυτό. Θυμάμαι μέσα σε αυτή την περίοδο που έχουμε χάσει στο σπίτι και όλα αυτά, μένουμε στη ζιαγιάς μου σε ένα μικρό σχετικά σπίτι, μένουμε πέντε έξι άτομα εγώ, οι γονείς μου παππούς, ζιαγιά και ο θείος μια φρικτή περίοδος μια φρικτή συνθήκη με πολύ έντονους καυγάδες με πολύ έντονη τρέλα δεν κράτησε πολύ όλο αυτό φύγαμε και πήγαμε στη Σαλαμίνα, τουλάχιστον ήμασταν οι τρεις μας τότε, ξέρεις Εγώ νομίζω ότι σαν παιδί διατηρούσα μια ελπίδα ότι κάπου θα σταματήσει όλο αυτό κάπου θα ξέρεις στο τέλος θα υπάρχει ένα ουράνιο τόξο κάπως ότι θα μπορέσω να γίνω το επίκεντρο της προσοχής Νομίζω ότι είχα ελπίδες μέσα μου για όλα αυτά

06:53 αλλά υπήρχε ένας τείχος ξανά και ξανά και ξανά και ξανά Προσπαθούσαν να είναι γονείς αλλά ξέρεις τι μπορεί να ακούστη λίγο αστείο αλλά το παρατήρησα την πρώτη φορά που πήρα κατοικίδιο την πρώτη φορά που πήρα γάτο και προσπάθησα να είμαι ένα είδος γονέα για αυτό το κατοικίδιο ήταν πολύ παράξενο να έρχομαι και να γίνομαι σαν τη μάνα μου όταν έπινε όμως η μάνα μου Με πολύ έλλειψη υπομονής, με πολύ θυμό, με πολύ λίγη ανεκτικότητα και μετακινήθηκα λίγο στα παπούτσια τους, πιο πολύ στα παπούτσια της μάνας μου γιατί αυτή εμπλεκόταν.

07:47 Ο πατέρας μου ήταν λίγο πιο αποστασιοποιημένος, είχε πολύ αγάπη και στοργή, αλλά μοιραία, δεν μπορούσε να εμπλακεί όπως εμπλεκόταν η μάνα μου. Η μάνα μου υπερεμπλεκόταν, μου ασκούσε βία σε πολλές περιπτώσεις, είχε έλλειψη υπομονής και ανεκτικότητας πολλές φορές, αλλά είδα ότι δεν χρειάζεται να πίνεις για να έχεις έλλειψη υπομονής και ανεκτικότητας και ξέρεις ήταν σαν κεραυνός εν εθρία για μένα σε εκείνη η φάση πως μπορείς να γίνεις ένα τέτοιο μοντέλο φροντιστή χωρίς να χρειάζεται να πίνεις καν και ναι ήταν ένα σοκ, ήταν ένα σοκ για μένα τέλος πάντων έρχεται αυτή η στιγμή που είμαι 10 ετών κάπως σταθεροποιούν, αρχίζουν να σταθεροποιούν τα πράγματα.

08:41 Πώς είναι η λάβα που αρχίζει και κρυώνει και αρχίζει λίγο να δημιουργείται μια κρούστα. Κάπως έτσι ήταν. Οι γονείς μου μπήκαν σε ένα πρόγραμμα 12 βημάτων, ένα πρόγραμμα ανώνυμων και ξεκίνησε το ταξίδι της ανάρρωσης. εντωμεταξύ έγινε και αγορά ενός σπιτιού αυτό το σπιτιού που μένω σήμερα από τους παππούδες μου έτσι σταθεροποιήθηκαν δύο πολύ κύρια κομμάτια που ήταν σε συνεχή μετακίνηση δεν υπήρχε στέρεο έδαφος οπότε άρχισαν να σταθεροποιούνται αυτά τα δύο το ταξίδι της ανάρρωσης των γονιών μου ήταν ευλογία και για τις ζωές τους και για τη δική μου Τι ήταν αυτό που τους έκανε να αποφασίσουν να ζητήσουν βοήθεια Πάτωσαν, πάτωσαν πραγματικά Ξέρεις αν δεν πατώσεις τον εθισμό στο ποιόμα Και γενικά σε συνθήκες της ζωής άμα δεν πατώσει ο τρόπος μου Είναι πάρα πολύ δύσκολο να τον αλλάξω και να μετακίνηθω κάπου αλλού Άρα θεωρείς το να πιάσω πάτο απαραίτητο για να ξυπνήσω τουλάχιστον για να μετακινηθώ για να μετατοπιστώ είναι μια απαραίτητη συνθήκη αυτή να συνειδητοποιήσω έμπρακτα

10:09 ότι δεν δουλεύει πια αυτό που κάνω δηλαδή ξέρεις με μια απλότητα δεν δουλεύει πια και μήπως χρειάζεται να δοκιμάσω κάτι άλλο έπαιξες και εσύ ένα ρόλο ως παιδί σε αυτή την αφήνιση τους σε αυτό το ξύπνημα για να ζητήσουν βοήθεια θεωρείς ή ήταν δική τους ανάγκη πιστεύω ναι ήταν μια συνθετική διαδικασία εγώ πάντοτε ήμουν ένα έτοιμα μάλλον ναι εγώ πάντοτε είχα ένα έτοιμα για να σταματήσουν να πίνουν οπότε εγώ πάντοτε ήμουν εκφραστής αυτού οπότε νομίζω ναι ότι έπαιξα ένα μεγάλο ρόλο σε αυτή τη διεργασία αλλά ξέρεις αν δεν έχεις στους δικούς σου προσωπικούς λόγους να δοκιμάσεις κάτι άλλο έναντι αυτού που δεν δουλεύει πια και να δεις τι φθορά έχεις αθρήσει μέσα στα χρόνια ξέρεις δεν μπορείς να το κάνεις εύκολα για κάποιον άλλον. Πρέπει να έχεις προσωπικά κινήτρα για να οδηγηθεί σε κάτι τέτοιο.

11:10 Να πεις εγώ δεν αντέχω άλλο να ζω έτσι. Ας είναι και εφορμή το παιδί μου αλλά ουσιαστικά εγώ δεν αντέχω να ζω έτσι. Το κάνεις πρώτα για σένα και κάτω επέκταση για το παιδί σου όπως λες. Είμαι φροντιστής αλλά είμαι και αυτός που χρειάζεται να φροντίσω και τον εαυτό μου. ναι γιατί κύριος έτσι το άτομο που φέρει τη συνέπειη είμαι το άτομο που φέρει τη συνέπειη στους επιλογούς μου και δευτερευόντως το παιδί μου αλλά αν δεν το κάνω για μένα δεν μπορεί να είναι αυτό που λέμε θα έχει κοντά ποδιά αυτό το πρόσεσο αν δεν το κάνω κυρίως για μένα βέβαια δεν είμαι μέσα στο μυαλό της μάνας μου και του πατέρα μου αυτή είναι δική μου έστιση Αυτή είναι η δική μου εκτίμηση και βάση των ατόμων που βλέπω μέσα στα χρόνια.

12:00 Ξέρεις, αναρωτιέμαι τι κάνει έναν άνθρωπο, επειδή είσαι μέσα πολύ σε αυτό από πολύ μικρή ηλικία και θα ήθελα να μας πεις τη δική σου ματιά σε αυτό για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε και έναν άνθρωπο που μας ακούει τώρα. Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να οδηγηθεί στον εθισμό, ακόμη και όταν έχει παιδιά. Τι τον κινεί να πάρει μια ουσία Μπορούν να είναι πάρα πολλοί οι λόγοι Μπορούν να είναι πάρα πολλοί οι δρόμοι Μπορούν να είναι πάρα πολλοί οι τρόποι Κυρίαρχα ότι δεν αντέχω την πραγματικότητα Έτσι να υπάρχω απέναντι στην πραγματικότητα Της ζωής με τους όρους της Και πρέπει να παρεμβάλλω κάτι ανάμεσα σε εμένα και σε αυτήν Έτσι Πρέπει να με λίγο να με ελαφρύνω πρέπει λίγο να με μετατοπίσω να μου δώσω ένα boost δηλαδή το πιώμα των νέων ανθρώπων πως εισάγονται φερρυπίν στο αλκοόλ γιατί το αλκοόλ είναι από τις πρώτες ουσίες που εισάγεται έτσι το νεαρό άτομο το αλκοόλ δίνει boost το αλκοόλ σου παίρνει τις αναστολές σου παίρνει την τροπή σε κάνει να σχετίζεσαι

13:15 με άλλους όρους πιο εύκολα αβίαστα στην αρχή του λαϊστόν οπότε λέω κάτι παίζει εδώ εδώ έχουμε βρει συνταγή μου παίρνει ένα μέρος της χαμηλής αυτοεκτίμησης με κάνει να συνδέομαι πιο εύκολα εδώ κάτι έχουμε με κάνει δυνατό ουσιαστικά είναι σαν να απαλήφει ένα κομμάτι του φόβου και σε κάνει κάπως ατρόμητο να το πω έτσι κάπως θεό ναι δεν ξέρω πόσο κατάρρευτο βέβαια, γιατί είσαι ένας παράφρον θεός η συνταγή είναι όσο πιο πολύ πίνεις τόσο πιο θεός γίνεσαι αλλά μετά από λίγο γίνεσαι ένας ξεφτυλισμένος θεός έχει αυτή τη δύναμη να το τονίσουμε και αυτό να σε ξεφτυλίσει ακριβώς οπότε έχει ένα μικρό, ξέρεις, μια μικρή περιοχή που νιώθεις πάρα πολύ γαλά και πω πω τι είναι αυτό τώρα και είμαι εξαιρετικός αλλά είναι πάρα πολύ μικρή αυτή η περιοχή, μετά από λίγο ξεκινάει το ντικέι Φεύγει ουσία ας πούμε την τροπή μου να καταστήλω την πίκρα μου που δεν ήμασταν μαζί και ξέρεις πέρασα κάνα δύο ώρα ήταν τύπου δύο τρεις ώρα το πρωί και ούρλιαζα στη γειτονιά από κάτω σαν απαουαου

14:58 κάτι τέτοια αλλά ήμουνα ζάντα ήμουνα ζάντα και ξέρεις ποιο είναι το ενδιαφέρον ότι θυμάμαι το θυμάμαι πολύ καλά πήγαμε και σε άλλο μαγάζι για να πιω κι άλλο που ήμουν ήδη ζάντα και δεν έβλεπα μπροστά μου τι θα πρόσθεται αυτό το και άλλο μια παράταση νομίζω να μην σταματήσεις μια παράταση της επίγνωσης αυτό να μην νιώσω το ξεφτυλίκι μου να παρατείνω τη θολούρα να μην με φέρω στην επίγνωση ξέρεις κάθε άτομο μπορεί να ψάχνει κάτι διαφορετικό μέσα από τη χρήση ανάλογα την ιστορία από που έρχεται Ψάχνουμε να μασκάρουμε διαφορετικά στοιχεία ο καθένας Οπότε εσύ τώρα για να πάμε λίγο πάλι πίσω στην ιστορία Είσαι περίπου στα 10 χρόνια σου όπου οι γονείς σου αποφασίζουν να ζητήσουν βοήθεια Ναι, ξεκινάει το ταξίδι της ανάρρωσής τους Οι ουσίες ήταν αλκοόλ και...

16:03 Η ροήνη κυρίαρχα, λίγη κάναβη και αλκοόλ Κυρίως η μητέρα μου είχε πιο πολύ αγάπη στο αλκοόλ αλλά μπαίνουν στο δρόμο της πλήρως αποχής. Γενναία απόφαση γιατί η ροή είναι δύσκολη περίπτωση. Ξέρεις, εκατομμύρια χρήστες έχουν δοκιμάσει να βρουν φόρμουλες χρήσης. Τι εννοώ, χρήστες του Σαββατοκυριακού ή χρήστες του Απ' τα Απόγευμα και Μετά ή αυτό που λέμε τις αντικαταστάσεις, θα αντικαταστήσω ένα ναρκωτικό, μια ουσία με κάποια άλλη.

16:37 Ξέρεις εκατομμύρια χρήστες προσπάθησαν και οι περισσότεροι απέτυχαν γιατί είναι σαν να προσπαθείς να δαμάσεις ένα άλογο που δεν δαμάζεται με τίποτα. Τον εθισμό όχι την ουσία συγκεκριμένα αλλά τον εθισμό. Η ομπρέλα όλων αυτών είναι ο εθισμός. Είναι οι λόγοι για τους οποίους οδηγούμε στο ξέρεις στο οτιδήποτε στην οποιαδήποτε ουσία.

17:02 Στο να πάρω κάτι. Ναι ναι ναι. Έξω από εμένα. ή να αφήσω κάτι από εμένα. Να αφήσω κάτι, τι εννοείς? Δηλαδή να αφήσω κομμάτια μου που δεν αντέχω. Δεν αντέχω να διαδρούν με την πραγματικότητα αυτά τα κομμάτια. Να έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα. Οπότε πρέπει μέσα από το πιώμα, μέσα από τη χρήση να τα αφήνω σε ένα περιθώριο και πίνω για να συνεχίσω να τα αφήνω στο περιθώριο.

17:27 Τραύματα, δύσκολες εμπειρίες, παραμέλυση, κακοποίηση. δηλαδή πίνουμε για να τα αφήσουμε στην άκρη με έναν τρόπο να κάνουμε διαμερισματοποίηση και βέβαια όσο πιο πολύ πίνω τόσο πιο πολύ διασφαλίζω ότι μενούν στο διαμέρισμά τους με έναν τρόπο τα ξεχνάω δηλαδή τα παραμερίζω δεν τα ξεχνάω τα παραμερίζω για λίγο όσο διαρκεί και μετά τι συμβαίνει αφού τα παραμερίζω και πίνω την ουσία Ή χρειάζεται να πιεις περισσότερο και περισσότερο και περισσότερο. Βέβαια ο οργανισμός δημιουργεί ανοχή στην ουσία οπότε όσο πιο πολύ πίνω τόσο πιο πολύ θα βρίσκω, θα πρέπει να βρίσκω να πίνω όλο και μεγαλύτερες ποσότητες γιατί οι προηγούμενες ποσότητες, οι ποσότητες του χθες δεν υπαρχούν στο σήμερα γιατί ο εγκέφαλος δημιουργεί την ανοχή στην ουσία.

18:27 οπότε μεγαλύτερες ποσότητες ναρκωτικών ουσιών χρειάζονται όσο περνάει ο χρόνος αυτό που ήθελα να ρωτήσω είναι όταν περνάει η επίδραση της ουσίας έρχομαι σε επαφή με την πραγματικότητα θυμάμαι όλα δεν μπορείς να στεγανοποιήσεις τον εαυτό σου και το φορτίο σου δεν μπορείς να το στεγανοποιήσεις μπορείς για λίγο να αποκολυθείς από αυτό αλλά μετά είσαι πάλι ολόκληρος.

18:59 Οπότε λοιπόν είπαμε αναζητούν τη βοήθεια, ξεκινούν το δικό τους ταξίδι προς τη θεραπεία, κάνουν μια γενναία απόφαση και εσύ που είσαι εκεί. Εγώ είμαι στην εφηβεία, προσπαθώ να βρω τα πατήματά μου, το πιώμα έχει αρχίσει και είναι διάχυτο γύρω μου, εντάξει το τσιγάρο μπαίνει πάρα πολύ γρήγορα στη ζωή μου, το κανονικό τσιγάρο.

19:22 Που και αυτό είναι ένας αιθισμός. Καπνίζω με μανία από τα 14 μου για να είμαι μέρος αυτού του συνόλου. Βρήκα πάρα πολλά στο τσιγάρο. Δηλαδή πραγματικά κάπνιζα με μανία και δεν διανοούμουν ότι θα αποχωριστώ, αποκολληθώ από το τσιγάρο. φαντάσου κατάφερα να το κάνω λίγο πριν πω στην ανάρρωση το 2016 κατάφερα να κόψω το τσιγάρο και δεν το πίστευα πολλές φορές ακόμα δεν το πιστεύω ότι δεν υπάρχει το τσιγάρο στη ζωή μου 10 χρόνια με φοβίζει λίγο έχουν αρχίσει οι φίλοι μου και πίνουν κανένα τσιγάρο μαύρο αλλά με φοβίζει λίγο εμένα γιατί οι γονείς μου έχουν πει στην ανάρρωση αρχίζουν και μπαίνουν με τα δύο πόδια στην ανάρρωση, δουλεύουν το πρόγραμμα και δεν είναι εύκολο επειδή ξέρω κιόλας ξέρω τι γίνεται οπότε κάπως με κρατάω προσπαθώ να με κρατήσω λίγο μακριά αλλά το αλκοόλ έχει αρχίσει και μπαίνει από την πίσω πόρτα γιατί έχω πάει στα πρώτα πάρτις σφινάκι σφινάκι σφινάκι σφινάκι αρχίζω την ακούω εγώ στα πάρτις βρήκα αυτό που σου είπα πριν κάτι γίνεται εδώ, κάτι μου δίνει εμένα

20:40 το αλκοόλ Οπότε το κρατάω αυτό το κομμάτι. Είναι και λίγο κοινωνικό εύκολο στο πάρτι στην παρέα, οπότε μια χαρά. Και φαντάσου ότι μιλάμε για 1996-97 που ακόμα το αλκοόλ έρεε άφθονο, δεν υπήρχε ενημέρωση θέλω να πω, ούτε για τα παιδιά, τίποτα. Ήμασταν τύπου σαν να ακολουθούσαν τα χρόνια του βαθέως Πασόκα ακόμα με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

21:05 Οι δικοί μου κάνουν επανορθώσεις, προσπαθούν να μου δώσουν πράγματα που δεν μπορούσαν να μου δώσουν τα προηγούμενα χρόνια, με ακούνε, στέκονται με ενδιαφέρον δίπλα μου αλλά είναι λίγο ξένα για μένα αυτά τότε που μου δίνονται ή δίνονται κάπως ετεροχρονισμένα. Σαν να μου μπορείς να τα πάρεις, σαν να λες τώρα τι μου τα δίνετε, τι να τα κάνω.

21:28 Αυτό ήταν μια τάκα που έχω χρησιμοποιήσει ότι τώρα που θυμηθήκατε να μου τα δώσετε να σας πω κάπως σχέστηκα κιόλας δεν με νοιάζει αλλά δεν ήταν έτσι ήταν η δική μου αντίδραση σε όλα αυτά σε αυτό το προηγούμενο φορτίο που είχα σωρεύσει ήταν και η εφηβεία που γινόμουν ένας τρελός κι εγώ όπως γίνονται τα εφηβάκια Ίσως και σώσα δεν μπορούσες να πεις τα προηγούμενα χρόνια εφόσον τα έβλεπες όλα αυτά δεν μπορούσες να τα πεις νωρίτερα φαντάζομαι είχα πολύ θυμό συσσωρευμένο πάρα πολύ θυμό ήμουν χειριστικός προσπαθούσα να παίρνω πράγματα χειριστικός ως προς τι δηλαδή ήθελα να σου πω κάτι ήμουν και ένα κακομαθημένο παιδί όπου έβρισκα παροχή πήγαινα και την έπαιρνα όταν δεν ερχόταν από τη μαμά γιατί η μαμά έβαζε όρια αρκετά στεναρά πήγαινα στον μπαμπά όταν δεν έδινε και ο μπαμπάς γιατί ακολουθούσε το μοντέλο της μαμάς πήγαινα στη γιαγιά δηλαδή έψαχνα τις παράλληλες οδούς για να πάρω εγώ αυτό που θέλω αυτό ομοιάζει πάρα πολύ έντονα με τη συμπεριφορά του χρήστη

22:38 στο πρόγραμμα στην αδερφότητα των ανήμων λέμε θα πάω σε οποιαδήποτε διάσταση για να αναρρώσω αλλά ο εθισμένος πήγαινε σε οποιαδήποτε διάσταση για να βρει να κάνει χρήση αυτό είναι το μοντέλο πολλές φορές που όταν δεν μπει ο ρίος σε ένα παιδί, το παιδί ψάχνει να πάει σε οποιαδήποτε διάσταση για να έρθει η ικανοποίηση όταν λες διάσταση πες το να σύλλογο πάνω θα πάω οπουδήποτε χρειαστεί αυτό εννοώ σε μια άλλη συνθήκη εννοείς για να πάρω αυτό που χρειάζομαι σε έναν άλλο πάροχο, σε έναν άλλο φροντιστή όποια πηγή είναι εκεί, εγώ θα την ακολουθήσω για να έρθω να ικανοποιηθώ όπως έχω βάλει στο μυαλό μου ότι χρειάζομαι.

23:23 Και αυτό παραπέμπει πολύ έντονα και στο mindset του χρήστη. Θα ψάξω να βρω την πηγή από την οποία χρειάζομαι να πάρω ικανοποίηση. Και αυτό βλέπεις παραδείγματα έτσι ναρκωμανών που ζουν στο δρόμο που δεν έχουν πλήρη επίγνωση τι τους συμβαίνει γιατί το μόνο, ο μόνος πραγματικός στόχος είναι να βρω και να πιω. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο.

23:54 Το μόνο perspective είναι αυτό, να βρω και να πιω, ώστε να καθησυχάσω το φορτίο μέσα μου, όχι μόνο του χρήστη, αλλά και του ανθρώπου, του πλήρως αποκομμένου από την κοινωνία ατόμου. να μπορέσω να υπάρξω ως αυτός ο απόλυτος που ζει έξω στο δρόμο κάνει ζήτα κουβαλάει μια κουβέρτα παραδείγματος χάρη χειμώνα καλοκαίρι έχει πληγές στα πόδια είμαι σίγουρος ότι έχεις συναντήσει τέτοια μοντέλα χριστών έξω στο δρόμο ναι βέβαια εννοείται έχεις παρατηρήσει τι σκέψη κάνεις όταν τους βλέπεις βέβαια και έχω παρατηρήσει γιατί με απασχόλει πολύ αυτό το θέμα έχω σκεφτεί ότι είναι σε ένα διέξοδο από το οποίο δεν μπορούν να φύγουν και σαν να μην μπορούν να αποδράσουν σαν να είναι εκεί σε αυτόν τον κόσμο τους και τους κοιτάζω πολλές φορές και νιώθω ότι δεν μπορούν να πάνε ούτε στο απέναντι πεζοδρόμιο αυτό που λες, ότι είναι τόσο εγκλωβισμένοι που δεν μπορούν να δουν τίποτα άλλο τον εαυτό τους, τον ταθρέφτη, μπορεί να μην μπορούν να το δουν και το ζήτημα της ακαιρεότητας

24:57 έστω της σωματικής ακαιρεότητας δεν παίζει κανένα ρόλο εκείνη τη στιγμή Αυτό που έχει σημασία είναι να βρω, να πιω, να ξεχάσω ακόμα και το φαγωμένο μου πόδι. Το πόσο από τι ντροπή και φόβο έρχονται αυτοί οι χρήστες απέναντι στους άλλους ανθρώπους, νομίζω είναι αυτό που τους χωρίζει. Μια χαράδρα ντροπής και φόβου, ότι εγώ είμαι για να είμαι μόνο εδώ και εσείς οι υπόλοιποι οι κανονικοί που ζείτε τη ζωή σας και περπατάτε έξω στον δρόμο πηγαίνοντας ο καθένας όπου νομίζει ή όπου χρειάζεται να πάει και εμείς ή από εδώ.

25:41 Μια βαθιά αποξένωση νομίζω ότι υπάρχει εκεί πέρα. Αγεφύρωτη. Αγεφύρωτη αποξένωση. Οπότε αν το συνεχίσω λίγο, εγώ έχω ένα κομμάτι μέσα μου που ενδιαφέρεται για τις τέχνες από μικρός, ενδιαφέρεται για τη λογοτεχνία κάπως μέσα από τη διαδρομή των γωνιών μου στην ανάρρωση βρίσκω ένα κουράγιο, μια ελπίδα ότι ίσως κάτι μπορεί να γίνει και για μένα σαν μια δεύτερη ευκαιρία και επειδή ξέρεις και εγώ έρχομαι από μια οριακότητα δηλαδή ή του ύψους ή του βάθους ή θεός ή τυποτένιος Το έχω παρατηρήσει από πολύ μικρή ηλικία και αυτό είναι ένα ίδιο το Χριστόν, αυτή η ωριακότητα. Δεν μπορούσα να βρω πίστη στον εαυτό μου για να κατακτήσω πράγματα, για να λειτουργήσω μεθοδικά όπως άλλα παιδιά λειτουργούσαν παραδείγματος χάρη.

26:42 Εγώ δεν ήξερα πώς να το κάνω, δεν ήξερα πώς είναι να διαβάζεις για να πετύχεις ένα αποτέλεσμα. Ξέρεις, με θυμάμαι να μένω σε μαθήματα στο γυμνάσιο για το Σεπτέμβρη και να βάζω όλα μου τα δυνατά για να αποφευθεί το μοιραίο του να μείνω στην ίδια τάξη. Και άρα έβαζα, ξέρεις, μπούσταρα μπροστά στον κίνδυνο. και αυτό είναι κάτι που με ακολουθεί μέχρι σήμερα το να μπουστάρω μπροστά στον κίνδυνο έτσι για να μην έρθω σε επαφή με αυτό που απεύχομαι έτσι οπότε έκανα τις προσπάθειές μου με πήγανε, έκανα ιδιαίτερα ξέρεις με έφερα κοντά στη μουσική, με αυτά που ήθελα να κάνω μου δίνανε δεύτερες ευκαιρίες δηλαδή έπαιζα ήρθα πάρα πολύ έντονα στο επίκεντρο τα επόμενα χρόνια βέβαια πολλές φορές δεν ήξερα τι να το κάνω δεν ήξερα πως να το στηρίξω ξεκινάει και το δικό μου ταξίδι στη χρήση με την κάναβη, με το μαύρο τα πρώτα τσιγάρα είμαι 15-16 ετών αρχίζω να πίνω τα πρώτα τσιγάρα κάνω ένα διάλειμμα γιατί έρχονται αυτά τα ενδιαφέροντα που σου λέω έρχεται η μουσική έντονα

27:52 μπαίνω σε μπάντες παίζω με άλλα τυπάκια που δεν ήταν της κουλτούρας που ήταν αυτοί οι παιδικοί μου φίλοι που πολλοί μπήκαν στην πρέζα και ακολουθούν δρόμους που λέμε στους ανωνύμους φυλακές ιδρύματα και θάνατος για πολλά άτομα. Έχω πει έναν άλλο δρόμο για κάποια χρόνια και ξαναμπαίνω στη φάση της χρήσης, βέβαια έπαιζε το αλκοόλ αυτό το διάστημα, ξαναμπαίνω στη χρήση πιο έντονα στην κάναβη ώσπου ξεκινά η κάναβη και γίνεται μια καθημερινότητα για εμένα.

28:27 από τα 18-19 και ξέρεις για πολλά χρόνια πορεύτηκα με τα ίδια άτομα σε καθημερινή χρήση αλκοόλ, κάναβι, αλκοόλ, κάναβι περιστασιακά κοκκάινη έπαιζαν και τα πάρτις η κουλτούρα των πάρτις έκσταση, mdma και τα μίνι αλλά αυτά ήταν λίγο πιο ψυχαγωγικά ναρκώτικα η χρήση τους ήταν κάπως πιο ψυχαγωγική γιατί είχε να κάνει με περιστάσεις πιο part time δηλαδή αυτά ναι ναι ναι σε αυτό που επένδυσα στο μοντέλο χρήσης που επένδυσα πάρα πολύ ήταν αλκοόλ και μαύρο για πάρα πολλά χρόνια σκόπεμα δεν ήθελες να μπεις στα πιο σκληρά επειδή είχες το βίωμα των γογιών εγώ είπα ότι ό,τι και να γίνει πρέστα δεν θα πιεις ποτέ εσύ, τι που ευχή και κατάρα σου δίνω γιατί το έχεις δει από μέσα το έργο και θυμάμαι πως έπινα με λαχτάρα εγώ, δηλαδή έπινα τα τσιγάρα με τρελή λαχτάρα και θυμάμαι το φίλο μου το Μιχάλη να μου λέει μαλάκα άμα έπινες πρέζα εσύ δεν θα ξεκόλλαγες με την πρέζα με τίποτα πραγματικά ένας από τους καλύτερους μου φίλους κι αυτός άντικτ για χρόνια μαζί ίδια περίοδο κόψαμε

29:44 το μαύρο και δεν το πίστευα να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω πως έγινε τέλος πάντων για πάρα πολλά χρόνια υπηρέτησα αυτό το μοντέλο έπαιζε πάντοτε η δουλειά του πατέρα μου. Ο πατέρας μου δούλευε στη λαϊκή. Ήταν μια σχέση πιο πολύ μίσους είχα με αυτή τη δουλειά. Έφερα πάρα πολύ ντροπή για το ότι ο πατέρας μου ήταν λαϊκατσής για πάρα πολλά χρόνια.

30:08 Γιατί αυτό το κομμάτι μου του μεγαλείου που σου είπα πριν ήθελε άλλο αφήγημα. Αυτό το κομμάτι μου ήταν σε πάρα πολύ σύγκριση και φθόνο από πάρα πολύ μικρή ηλικία. Με θυμάμαι να κοιτάζω τις ζωές άλλων παιδιών, τι αυτοκίνητα οδηγούσε ο μπαμπάς τους, τι παπούτσια φορούσαν αυτά, δηλαδή μια ατελείωτη σύγκριση, ένας μηχανισμός που δεν έπαβε, δεν σταματούσε ποτέ.

30:37 Και βέβαια με ακολουθούσε πάρα πολλά χρόνια και με τη δουλειά του μπαμπά και η ντροπή που έφερα, άμα έβλεπαν οι άλλοι το φορτηγάκι της δουλειάς του μπαμπά, ξέρεις όλα αυτά τα κομμάτια. Εγώ δούλεψα για πολλά χρόνια στη Λαϊκή με τον μπαμπά, μου δόθηκε ευκαιρία να συνυπάρξω μαζί του, να γνωριστούμε, να τριφτούμε, να τσακωθούμε, δηλαδή μου δόθηκε η ευκαιρία αυτή με το συγχωρημένο του πατέρα μου.

31:05 ο πατέρας μου ήταν πάρα πολύ εκεί για μένα μου έκανε τα χατήρια έκανε bending στα όρια που έβαζε η μάνα μου έτσι δεν άντεχε να βάζει τα όρια που έβαζε η μάνα μου ο πατέρας μου δεν άντεχε και έτσι ό,τι του ζητούσα τις περισσότερες φορές το έκανε με θυμάμαι να κλέβω χρήματα από το ταμείο για να μπορέσω να πάρω μαύρο το βράδυ όταν θα βρεθώ με τους φίλους μου ξέρεις αυτό έπαιζε πάρα πολύ εγώ έκλεβα χρήματα από τη μάνα μου από πολύ μικρή ηλικία για να μπορέσω να έχω πρόσβαση στην ικανοποίηση που είπαμε πριν δηλαδή να μπορέσω να έχω πρόσβαση σε αυτή την πηγή ήθελα ένα παιχνίδι δεν μου το παίρνανε βρήκα τον παράλληλο δρόμο και τρόπο για να μου ικανοποιήσω την επιθυμία και έτσι το έκανα για χρόνια με θυμάμαι να ρημάζω τις τσέπες από τα μπουφάν από τα παλτό της μάνας μου για να έρχομαι κοντά σε αυτό που δεν μπορούσα να έχω ξέρεις είναι λίγο δύσκολο να να αναλύσεις λίγο το timeline σου χωρίς να κάνεις μπρος πίσω οπότε θα κάνω κάποια θα κάνω κάποια μπρος πίσω

32:25 τη μέρα της μαρμότας στην ταινία την έχεις δει κάπως έτσι ήταν η ζωή μου. Κάπως έτσι ήταν. Κάθε μέρα το ίδιο πράγμα. Κάθε μέρα πιώμα, οι ίδιοι άνθρωποι, καμία αίσθηση φιλοδοξίας, καμία αίσθηση ρίσκου, μέσα σε ένα κύκλο πολύ περιορισμένης ασφάλειας. Και ξέρεις, ένιωθα ένα κομμάτι μου σαν να είμαι ένα φυτό και δεν έχει αρκετό φως, δεν έχει αρκετό νερό, το χώμα δεν έχει έτσι θρεπτικά συστατικά και δεν μπορεί να ευδογυμίσει αυτό το φυτό δεν μπορεί με τίποτα δηλαδή με θυμάμαι να θέλω πράγματα να θέλω να ασχοληθώ με τη μουσική να κάνω διάφορα πράγματα και να θέλω να είμαι πιο ενεργός με το αντίθετο φύλλο αλλά ο φόβος μου και το να μην ξέρω πως να με στηρίξω μέσα σε αυτές τις καταστάσεις ήταν καθυλωτικός και με έβαζε στο να είμαι στη μέρα της μαρμόντας με τα ίδια άτομα, οι ίδιες ασχολίες και να μην ξέρω πως είναι να φέρνεις εις πέρας κάτι να το πηγαίνεις all the way να κυνηγάς αυτό το οποίο γουστάρεις πάρα πολύ δεν ήξερα πως να τα κάνω αυτά, δυστυχώς και ενώ υπήρχε μια σπίθα μέσα μου

33:48 ξέρεις πάρα πολύ εύκολα από την άλλη με κάθιζα κάτω και μου έλεγα εντάξει, αυτό είναι για σένα φαντάσου ότι υπήρχε μια περίοδος στη ζωή μου που έλεγα εντάξει αυτή είναι η μοίρα σου τώρα αυτή είναι η ζωή σου στη λαϊκή θα είσαι εδώ μαζί με τον μπαμπά θα αποσυρθεί ο μπαμπάς σε κάποια φάση θα το συνεχίσεις εσύ και ξέρεις το θυμάμαι τώρα και με θλίβει με θλίβει πάρα πολύ για εκείνο το παιδί ότι δεν είχε ξέρεις δεν μπορούσε να δει να οραματιστεί λίγο το παρακάτω πως θα ήταν τον ήλιο που είναι Ναι, ναι. Έρχεται μια περίοδος που εκεί 2014. Το 2014 με 2016 είναι τα πιο καταλητικά χρόνια της ζωής μου.

34:43 τουλάχιστον από όταν μπήκα στην ανάρρωση οι γονείς μου το 2014 διαγιγνώσκεται με λευχαιμία, αυξία λευχαιμία η μητέρα μου και ενώ μπαίνει για μια νοσηλεία επειδή είχε κάποιες αιμορραγίες στο νοσοκομείο καταλήγει να μένει 6 μήνες μέσα στο νοσοκομείο στο Ιπποκράτειο με χημιοθεραπείες με ξέρεις εισαγωγές πλασμάτων με το πεταλίον, όλο αυτό το να ρισπευτούν τα μαλλιά με όλο το πακέτο και ξέρεις εγώ δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένος για αυτό δηλαδή κανένας μας δεν ήταν ούτε η μάνα μου ούτε ο πατέρας μου κανείς μας πραγματικά ήταν ένα σοκ και ήταν ένα σοκ που δεν είχα δεν είχα προετοιμαστεί πως να τα φέρω εις πέρας εγώ αυτά δηλαδή το να χάσω τη μάνα μου εμένα μου ήταν αδιανόητο ειδικά σε μια φάση ζωής τότε ούτε ψυχικά ήμουν ούτε καν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο δηλαδή νομίζω ότι θα θα κατέρεα σε πολύ ασχημό βαθμό αν όντως πέθαινε η μάνα μου ήταν μια περίοδος που ούτε ο πατέρας μου να καλά είχε καρκίνο στο σηκώτη διαγνωσμένος κάποια χρόνια εγώ δούλευα στη λαϊκή μόνος μου τότε

36:02 προσπαθούσα να στηρίξω τη φάση να στηρίξω το σπίτι ένιωθα ότι δεν ήμουν επαρκής έπρεπε να πίνω πιο πολύ, όλο και πιο πολύ για να το αντέξω αυτό, με θυμάμαι να πηγαίνω στο νοσοκομείο και να μην ξέρω πώς να σταθώ, δεν ήξερα πώς τα κάνουν αυτά, πώς να είσαι και για τον άλλον, και απλά να είσαι, να μην χρειάζονται πάρα πολλά, απλά να είσαι εκεί, και με θυμάμαι να πηγαίνω πιωμένος στο νοσοκομείο, για να την παλέψω, εκτός πραγματικότητας, ένα πόδι εντός, ένα πόδι εκτός.

36:36 τέλος πάντων μετά πολλά βγήκε η μάνα μου από το νοσοκομείο, τη γλίτωσε σε μια φάση ήταν σε αντικριστά νοσοκομεία η μητέρα μου και ο πατέρας μου μπήκε να κάνει μια υπατεκτομία ο πατέρας μου να χώψει το κομμάτι του συκοτιού που νοσούσε και σε μια φάση ήταν η μάνα μου στο Ιπποκράτη ο πατέρας μου στο Λαϊκό πολύ δύσκολη περίοδος στη ζωή μου πολύ δύσκολη πραγματικά κυριαρχούσε μια απίστευτη αβεβαιότητα βγήκαν και οι δύο μετά από λίγο διάστημα μετά από έξι μήνες περίπου πεθαίνει η γιαγιά μου η μητέρα της μάνας μου η γυναίκα που με μεγάλωσε ουσιαστικά ήταν με Άνια και Αλτσχάιμερ για δύο χρόνια περίπου και ήταν σε πτώση ήταν σε ντικέι δυστυχώς μέσα σε μια μέρα έφυγε ήταν πολύ βίαιος ο θάνατός της γιατί έπεσε σε κόμμα και δεν μπορούσε να αναπνεύσει καθόλου και ξεκινάει αυτό το μπαράζ νόσου και θανάτου ουσιαστικά στη ζωή μου μετά από 6 μήνες πεθαίνει ο μάτερας πώς ένιωσες ήταν πολύ δύσκολο βέβαια έπινα ακόμα εννοείς ότι το χειριζόσουν καλύτερα δεν ξέρω καν πως το χειριζόμουν

37:57 να σου πω την αλήθεια ήρθε κάπως λυτρωτικά ο θάνατός του είχε δυσκολευτεί πάρα πολύ οι τελευταίοι μήνες ήταν πάρα πολύ δύσκολοι για τον πατέρα μου πέθανε στο σπίτι εγώ είχα πάει στη λαϊκή εκείνη η μέρα είχα ξυπνήσει και είχα πάει στη λαϊκή κάπως νιώθαμε ότι ήταν στα τελευταία του και με πήρε η αδερφή του μία από τις αδερφές του τηλέφωνο και μου λέει ξέρεις έφυγε ο παπάς και με θυμάμαι να τα αφήνω όλα επειδή είχα και κάτι ξαδέρφια και συλλαϊκή με θυμάμαι να τα αφήνω όλα όπως ήταν και ήρθα στο σπίτι αλλά ξέρεις τον είχαν πάρει είχε έρθει το γραφείο και δύο και τον είχε πάρει ήμουν τόσο μουδιασμένος νομίζω που δεν μπορούσα να βιώσω πλήρως το θάνατο του με θυμάμαι να κλαίω στην κηδεία του να έχουμε μείνει μερικοί φίλοι φίλοι δικοί μου έχουμε ανάψει ένα μπάφος στο μνήμα και ξέρεις με θυμάμαι να κλαίω εκείνη τη στιγμή αλλά γενικά έχω την αίσθηση ότι με κρατά όλα αυτά τα χρόνια γιατί έχουν περάσει το Σεπτέμβριο θα κλείσει 11 χρόνια με κρατάω κάπως αποσυνδεδεμένο

39:10 από την απώλεια αλλά από την άλλη δεν ξέρω πως αλλιώς να το κάνω να σου πω την αλήθεια ίσως έρθει κάτι ένα βίωμα, μια βίωση σε κάποια φάση που δεν μπορώ εγώ να την ελέγξω αλλά μέχρι σήμερα ναι έχω πενθύσει όπως μπόρεσα να πενθύσω εννοείς ότι δεν πενθύσεις με τον τρόπο που θα ήθελες εσύ καταλαβαίνω ότι υπάρχει υλικό μέσα μου ανέκφραστο ναι σίγουρα υπάρχει υλικό ανέκφραστο και αθρύνητο να το πω έτσι αλλά δεν μπορώ να το εκβιάσω για να έρθει στην επιφάνεια οπότε Τι ηλικία είσαι όταν πεθαίνει ο πατέρας σου?

39:57 32 ετών. Και μέχρι τότε είσαι ακόμη στη χρήση, σε αυτήν την τολκόλ και την κάνω. Ναι, μετά από λίγο κάτι γίνεται και φεύγει το μαύρο από τη ζωή μου. Τι γίνεται? Έχουν παίξει ρόλο όλα αυτά. Απλά σταματάω να πίνω. Ξαφνικά. Είχαμε σολαβεί σε ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος. Δηλαδή πήγα για μια εβδομάδα στο Άγιο Όρος. η μητέρα μου είχε έναν παλιό της μαθητή που είναι μοναχός σε μια μονή και πήγα και με υποδέχτηκε έτσι αυτός και ήταν πολύ δυνατή εμπειρία και ξέρεις με θυμάμαι να κατεβαίνω από το όρος και να δεν ξαναπίνω ήταν το τελευταίο τσιγάρο που ήπια το θυμάμαι ήταν 15 Οκτωβρίου του 2015 και θυμάμαι οι φίλοι μου να πίνουν και να μου λένε τι έγινε και σου λέω δεν ξέρω ρε παιδιά δεν θέλω να πιω άλλο είμαι εντάξει αλλά τι γίνεται ξεκινάει μια πιο έντονη σχέση με το αλκοόλ δηλαδή από τον Οκτώβρι μέχρι τον Απρίλη ένα εξάμεινο ξεφτυλίζομαι με το αλκοόλ ξεφτυλίστηκα πραγματικά σαν να το κάλυψες όλο και ήρθαν διάφορα διάφορες ανάγκες να καλυφθούν μέσα από το αλκοόλ

41:14 αυτό καταλαβαίνω εντωμεταξύ με έναν άλλο μαγικό τρόπο αυτό που σου έλεγα πριν το Γενάρη που ακολούθηκε μετά από τρεις μήνες κόβω το τσιγάρο πραγματικά δεν ξέρω πως έγινε αυτό ένα πρωί ξύπνησα και δεν χρειαζόταν με τον πρώτο καφέ να κάνω τσιγάρο που ήταν επιστημονικής φαντασίας τώρα αυτό λέμε εγώ υπηρέτησα το τσιγάρο 18 χρόνια με λαγνεία με λαγνεία πραγματικά δεν είχα κόψει το τσιγάρο ούτε μια μέρα στη ζωή μου πάλι έτσι ξαφνικά Ναι, βέβαια είχα φάει ένα μπουχτισμα έντονο τον προηγούμενο καιρό, δηλαδή ειδικά όταν ήμουν έξω και έπινα αλκοόλ δεν με βρίσκες χωρίς τσιγάρο, ξέρεις το χέρι μου χωρίς τσιγάρο, συνέχεια υπήρχε ένα τσιγάρο στο χέρι μου, ήταν εκεί και ξέρεις είχα φάει ένα πολύ έντονο μπουχτισμα.

42:07 εντωμεταξύ κάπως είχα ξεκινήσει και τη σχέση μου με τη γυμναστική που εμένα ποτέ δεν ήταν δεν την είχα με πρόγραμμα τη γυμναστική στη ζωή μου είχα κάτι περιόδους που ξέρεις την έβαζα και έβγαινε πάρα πολύ γρήγορα εντωμεταξύ αυτό είχε ξεκινήσει η σχέση μου με τη γυμναστική ήταν μια περίοδος δημόσιων και αλλαγών ήταν σαν ένα σταυροδρόμι στη ζωή μου αυτή είναι η κατανόηση που μου έλεγε it's now or never γουσταρείς να κάνεις κάτι σαν να υπάρχει ένα momentum τώρα αυτή τη στιγμή θες να το τσακώσεις για να το πας κάπου και ξέρεις το τσάκωσα σε κάποιες πτυχές της ζωής μου άρπαξα αυτή την ευκαιρία ναι τρελάξευτη ηλίκια με το αλκοόλ αυτούς τους προσεχείς μήνες πράγματα που δεν είχαν γίνει σε σχεδόν δυο δεκαετίες πριν με το αλκοόλ ώσπου φτάνει ένα τρακάρισμα που άλλαξε τη ζωή μου εντελώς με θυμάμαι να είμαι σε ένα νυχτερινό μαγαζί να επιμένω να πάρω το αυτοκίνητο γιατί ήθελα να έχω την αυτονομία μου έχω πιει πάρα πολύ δεν βλέπω μπροστά μου δεν βλέπω μπροστά μου λέμε τώρα

43:24 έβαλα το κλειδί στα μάξη για να τα ανοίξω ήταν απορίας άξιο πραγματικά είμαι στην παραλιακή κάπως φεύγω από εκεί και μετά δεν υπάρχει τίποτα χτυπάς με άλλο αυτοκίνητο χάνω το τώρα ή λιποθυμώ ή κοιμάμαι στο τιμόνι μάλλον ανεβαίνω το πεζοδρόμιο και σκάω πάνω στο φανάρι στην παραλιακή και το ρίχνω το φανάρι κιόλας τόσο πολύ τράπερες αφού δεν σκότωσα κάποιον και κυρίως αφού δεν είχα συνοδηγό σε αυτό το αυτοκίνητο γιατί στην καλύτερη των περιπτώσεων αν είχα συνοδείο θα ήταν ανάπηρος ανάπηρη δηλαδή αν έβλεπες το αυτοκίνητο θα καταλάβαινες φαντάσου εγώ το πούλησα 100 ευρώ για ανακύκλωση το αυτοκίνητο μετά από αυτό το τραγκάρισμα και δεν χτυπάς χτυπάω συγκεκριτικά με αυτά που θα μπορούσα να πάθω λίγο δηλαδή έσπασα μηνίσκο κλίδα κάτι θλάσσια στα πλευρά, στο αστράγαλο τέτοια πραγματάκια, light σε σχέση με αυτά που θα μπορούσα να έχω πάθει και γίνεται μια καταστροφή αναγκαστική στροφή έχω ένα ενθύμιο, έχω τη σπασμένη κλίδα εδώ ακριβώς που πιάνει η ζώνη οπότε όποτε οδηγώ αυτοκίνητο και φοράω ζώνη

44:44 έχω πάντοτε να θυμάμαι αυτό το τρακάρισμα γιατί είναι σπασμένη η κλίδα ακριβώς εκεί που πιάνει η ζώνη είναι Απρίλιο αυτό το event, αυτό το τρακάρισμα παίρνω λίγο χρόνο να ανασυνταχθώ και είναι αρχές Μαΐου και πηγαίνω την πρώτη μου ομάδα σε μια ομάδα ανωνύμων που έχει να κάνει με το αλκοόλ. Και ξεκινάει το ταξίδι της ανάρρωσης για μένα.

45:12 Δηλαδή τέτοια εποχή πέραν από 10 χρόνια, 7 Μαΐου συγκεκριμένα. Ξεκινάει το ταξίδι της ανάρρωσης, αρχικά στην αδελφότητα για το αλκοόλ και εν συνεχεία στην αδελφότητα για τα αναρκωτικά για τις ουσίες γιατί βρήκα πιο πολυτάφτης και νόημα εκεί. Ξεκινάει το ταξίδι ένταξης γιατί δεν μου ήταν εύκολο να ενταχθώ στην ομάδα στην αρχή δηλαδή ένιωθα πάρα πολύ μόνος, ένιωθα αποξενωμένος ο μηχανισμός της σύγκρισης πήρε κεφάλι και εκεί δηλαδή να συγκρίνομαι με άλλους, με άλλα παιδιά και τον background τους και εγώ έπινα τόσο, εγώ έπινα αυτά τα drugs, αφού όχι ξέρεις εσύ θα είσαι πάντα σε ένα περιθώριο, θα είσαι πάντα διαφορετικός και εδώ θα είσαι διαφορετικός.

46:06 Και ξέρεις, έμενα πάρα πολύ σε αυτά που με χωρίζουν για καιρό και όχι σε αυτά που με ενώνουν. Οπότε έτσι μέχρι να βρω υποστηρικτή, γιατί ένα από τα θεμέλια κομμάτια της αδελφότητας των Ανωνύμων είναι η σχέση υποστήριξης. Ένα μέλος παλιότερο από σένα, στην ανάρρωση, που σε βοηθάει να γράφεις τα βήματα, να ξεκινήσεις το ταξίδι των 12 βημάτων.

46:35 Ποιο είναι το ταξίδι των 12 βήματων? σεξ της ζωής σου. Μετά έχουμε κομμάτια πανωρθώσεων, αναγνωρίσαμε λατωμάτων, δηλαδή τα βήματα είναι ένας πνευματικός δρόμος που πιάνει ολόκληρη την γκάμα της ανθρώπινης υπόστασης και προσωπικότητας. Και βέβαια, το ρόλο και το χώρο που έπιασε η χρήση και οι συμπεριφορές χρήσης για το άτομο.

47:27 Οπότε είναι μια βαθιά εξέταση της πορείας της ζωής του ατόμου. Θέλω να κάνω μια παρέμφεση. Μου είχες πει στην αρχή ότι οι γονείς μου φτάσανε να πιάσουν πάτο για να ξεκινήσουν να ζητάνε βοήθεια και να θεραπεύονται. Θεωρείς ότι το ατύχημα που είχες εσύ ήταν ο δικός σου πάτος για να ξεκινήσεις τη δική σου ανάρρωση και τη δική σου θεραπεία.

47:54 Ξεκάθαρα. Βέβαια. Γιατί δεν μπορούσα να χαμπαριάσω από τίποτε άλλο μέχρι τότε στη ζωή μου. ήταν αυτό που με έκανε να χαμπαριάσω και βέβαια να σου πω κάτι θα μπορούσα να μην τσακώσω το momentum και εκεί θα μπορούσα να το αγνοήσω ακριβώς έτσι γιατί έχω την αίσθηση ότι μου μίλησε πιο υπαρξιακά εμένα αυτό το ατύχημα τότε και μου είπα ότι μαλάκα είσαι σίγουρος ότι θέλεις να το αγνοήσεις αυτό τώρα ήταν σαν να το είπε αυτό στον εαυτό μου Είσαι πραγματικά σίγουρος ότι θέλεις να αγνοήσεις ό,τι έχει γίνει, δηλαδή ότι είναι θαύμα ότι βγήκε σοτανός από αυτό και ξέρεις δεν θέλεις να το αγνοήσω.

48:38 Αλλά γινόταν μια ζήμωση για χρόνια, δηλαδή θυμάμαι τους γονείς μου να με προτρέπουν χρόνια να μπω σε έναν δρόμο αυτοεξέτασης, σε μια ψυχοθεραπευτική οδό με την ευρία έννοια και αντιστεκόμουν, αντιστεκόμουν, αντιστεκόμουν. αντιστέκομαι. Μέχρι που είπα στον εαυτό μου δεν έχει νόημα να αντιστέγεσαι άλλο. Φτάνει. Τα πράγματα γίνανε σκατά δηλαδή αποθαύμαζεις τι άλλο θες για να πεις ότι δεν μπορώ πια.

49:11 Ξέρεις το δεν μπορώ πια είναι το πρώτο βήμα. Το θεμέλιο βήμα ουσιαστικά που έχει να κάνει με την ανισχυρότητα του ατόμου απέναντι στο ποιόμα και στο πόσο η ζωή έγινε ακυβέρνητη από ό,τι συνδέεται με το ποιό μου οπότε ξεκίνησε και το δικό μου ταξίδι όταν βρήκα υποστηρικτή ένιωθα να είμαι με τα δύο πόδια πια μέσα στη διαδικασία γιατί τι έγινε εγώ είχα πτυχές της ζωής μου μυστικά που νόμιζα ότι θα πεθάνω με αυτά ότι θα με θάψουν με αυτά με έναν τρόπο ότι δεν θα βρω ποτέ έναν άνθρωπο μια συνθήκη να αντακουμπήσω Μέχρι τότε δεν είχες δει κανέναν άλλον φίλο σου, φίλη σου να τα ακουμπήσεις Bits and pieces του εαυτού μου και της ζωής μου Θυμάμαι ένας πολύ καλός φίλος από το δημοτικό που του είχα πει ξέρεις ότι οι γονείς μου έπιναν Ήταν ο δεύτερος άνθρωπος έτσι από τους παιδικούς μου φίλους που μπόρεσαν να το ακουμπήσω Και ήμουν θυμάμαι πέρναω ένα γυμνάσιο τότε Αλλά ήταν ταμπού τι να πεις τι να πει αυτό το παιδί τότε ότι οι γονείς μου έπιναν και νιώθω ότι είμαι ξέρεις

50:26 σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένος από τις επιλογές τους δεν μπορούσα να το βάλω σε λόγια και βέβαια και η ντροπή δεν θα με άφηνα ποτέ να το κάνω όπως σου έλεγα αρχίζει και θεμελιώνεται κάπως η αναρρωσή μου γιατί ξεκινάει το ταξίδι των βημάτων ένα ταξίδι που συνεχίζεται μέχρι σήμερα είναι ongoing process όσο το δουλεύεις δουλεύει. Αυτό λέμε στο πρόγραμμα. Δεν τελειώνει ποτέ.

50:55 Όσο το δουλεύεις δουλεύει. Δηλαδή όσο το εξασκείς το μυαλό σου, την ψυχή σου, λειτουργεί. Και έμπρακτα. Όχι μόνο όμως όσο το εξασκείς μέσα σου. Γιατί έχεις δίκιο. Τα βήματα αρχίζουν και γίνονται κτήμα σου. Αρχίζεις και δομείς μια ζωή βάσει των βημάτων και των παραδόσεων των αρχών του προγράμματος. Ναι, αλλά θέλει και δουλειά έμπρακτη, να γράφεις το βήμα, να βλέπεις γεγεμένα παραδείγματα, πότε και πώς λειτουργήσα εγώ έτσι στη ζωή μου, πόσο ειλικρινής μπορώ να είμαι εγώ με εμένα, ένα πολύ σοβαρό κομμάτι, πόσο ειλικρινής μπορώ να είμαι με τον εαυτό μου, γιατί στα λόγια ακούγεται απλό και ωραίο, αλλά μπορώ με πάρα πολλούς τρόπους να με αυτοεξαπατήσω.

51:43 με ατελείωτους τρόπους βασικά μπορώ να με αυτό εξαπατήσω και ουσιαστικά εσένα με εσένα έχεις να κάνεις βέβαια και ξέρεις φτάνω στο σήμερα και δεν ξέρω αν έχεις ακούσει τη φράση που λέει ο αιθισμός είναι το τότερας με τα χίλια κεφάλια κόβεις ένα εμφανίζω μια λεμνά υγρα ουσιαστικά μπορώ να έχω να πιω 10 χρόνια οποιαδήποτε ουσία αλλά μπορώ παράλληλα να έχω εθιστικές συμπεριφορές στο χρέος παραδείγματος χάρη.

52:21 Μπορώ να με φέρνω σε παρόμοιες καταστάσεις ανασφάλειας, φόβου, πανικού, άγχους όπως ήμουν στο πιώμα. Σήμερα μπορώ να κάνω με το χρέος που συσσωρεύω. Ένα μέλος μου είχε πει ότι σου στέλνω ένα link, γίνονται ομάδες για υπερχρεωμένους στο εξωτερικό. του λέω τι λες δε εσύ ναι μου λέει μπες εκεί να δεις τι γίνεται και εξής μου το έχεις στείλει 9 μήνες δεν είχα μπει ποτέ και το πού δεν μπήκα το φθινόπωρο λέω να σου πω δεν πας να κάνεις καμιά ομάδα online και εκεί και είδα ότι μπάζω εκεί πέρα και θέλω και εκεί δουλειά είναι πολυπίκυλες οι ανάγκες Άρα λες ότι ο θυσμός πάλι υπάρχει με έναν τρόπο στη ζωή σου διαφορετικό βέβαια και λίγο και πως να πω θέλει πολύ διάκριση για να τον αναγνωρίσεις ναι δεν ξέρω αν θέλει πολύ διάκριση γιατί το άλλο είναι ξεκάθαρο πίνω με θάου μια παρατήρηση θα έλεγα ότι θέλει που μπορώ να με βάλω σε τι καταστάσεις μπορώ να με βάλω γιατί αν εγώ βιώνω άγχος στρες, δεν μπορώ να κοιμηθώ γιατί σκέφτομαι αύριο έχω να πληρώσω αυτό, μεθαύριο αυτό

53:44 αυτή τη μέρα του μήνα έχω αυτό και πώς θα γίνει αν πρέπει να βρω λεφτά από εκεί για να μπει εκεί πόσο διαφέρει από το πιώμα αυτό το να βρω να πιω για να έρθω να καταστήλω το άγχος και το στρες οπότε ναι, νιώθω καταρχάς πάρα πολύ τυχερός που μπορώ να έχω αυτή την αυτοπαρατήρηση σήμερα και να μην νομίζω ότι αυτά είναι τυχαιότητες της ζωής και ότι εντάξει μωρέ θα το φτιάξουμε και θα το βρούμε και που ζούμε και σε μια εποχή που μας προσφέρονται τόσα πολλά εργαλεία και επιλογές εγώ νιώθω πάρα πολύ τυχερός που ζω σε αυτήν την εποχή γιατί πριν πέρα από 50 χρόνια η φάση θα ήταν τραβήξου deal with it και τελείωση έτσι οπότε ναι και αρπάζεις λοιπόν την ευκαιρία έχεις υποστήριξη και τραβάει μέχρι σήμερα όλο αυτό είναι lifestyle γίνεται τρόπο ζωής βέβαια σε κάποια φάση όταν πέθανε ο πατέρας μου βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι επειδή υπήρχε ένα άρρητο βάρος αναφορικά με τη λαϊκή με τη δουλειά ότι και να γίνει να κρατήσεις την άδεια της λαϊκής γιατί θα έχεις πάντοτε ένα πιάτο φαγητό

55:08 και εγώ βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι που είπα ότι μου είπα κυριολεκτία μαλάκα άμα δεν κάνεις τώρα κάτι για τον εαυτό σου δεν θα το κάνεις ποτέ και τσάκωσα ξανά την ευκαιρία αποποιήθηκα αυτής της κληρονομιάς να το πω έτσι της είπα πήγαινε στο καλό δεν σε χρειάζομαι θα ανακαλύψω τι χρειάζομαι εγώ τώρα και ξεκινάει ένα ταξίδι προς το ανθρωπιστικό κομμάτι υπέροχο δεν σε χρειάζομαι άλλο εγώ τώρα δηλαδή δεν χρειάζομαι την ασφάλεια θέλω να το πω γιατί είναι πολύ σημαντικό δηλαδή έχω μια σιγουριά άλλοι έχουν άλλες σιγουριές και όμως εγώ την αφήνω αυτή τη σιγουριά και πάω σε αυτό που εγώ θέλω να κάνω τη σιγουριά του άλλου βασικά που έδινε σιγουριά σε έναν άλλον άνθρωπο και δεν ήξερα αν ήθελε να δώσει σιγουριά σε μένα γιατί ήταν μεγάλη η φθορά έβλεπα τον πατέρα μου να φθείρεται πάρα πολύ εντόνα μέσα σε αυτή τη δουλειά να μην έχει προσωπική ζωή και είπα είσαι σίγουρος ότι εσύ αυτό επιθυμείς και μου είπα όχι έτσι ξεκινάει το ταξίδι μου μαζί με την ανάρρωση την πολύ νεαρή ανάρρωσή μου

56:23 ξεκινάω με ένα e-learning του Καποδεστριακού για τις εξαρτήσεις ταγιώνει αυτό και λέω τι θα κάνω μετά τι θα κάνω, τι θα κάνω έψαξα και βρήκα ένα πιο εφαρμοσμένο κομμάτι του τομέα της ψυχολογίας που είναι η συμβουλευτική οπότε μπήκα σε ένα τριετές θα μπορούσαμε να το πούμε συνθετικού μοντέλου συμβουλευτικής ψυχικής υγείας ολοκληρώθηκε αυτός ο κύκλος και έρχεται το 2022 φαντάσου είμαι σεζόντ στην Μύκονο είπα να το δοκιμάσω δεν το είχα ξανακάνει αυτό και ερχόταν το φθινόπορο δηλαδή ήταν ήταν Αύγουστος και λέω θα κάνεις αίτηση για πρόγραμμα ψυχοθεραπείας εκπαίδευση δεν γίνεται, it's now or never δεν μπορείς να μείνεις κενός και με θυμάμαι να κάνω αίτηση στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στο Αλυπίας Τέχνη το πρόγραμμα τέτραετούς εκπαίδευσης ένα interview online interview με τον κύριο Κλεφτάρα που είναι ο head αυτού του προγράμματος και το πρώτο μάθημα ξεκίνησε από τη Μύκον online δηλαδή ήταν Οκτώβριος του 22 και με πολύ φόβο αλλά και πολύ ενθουσιασμό ξεκίνησε αυτό το ταξίδι

57:41 για μένα που ολοκληρώθηκε τώρα τον προηγούμενο μήνα ουσιαστικά έκλεισε αυτή η τετραετία φανταστικό πραγματικά πολύ πλούσια εμπειρία πολύ δυνατοι δεσμοί με τους συμφοιτητές πολύ δυνατές εμπειρίες πολύ μοίρασμα, πολύ άνοιγμα όλα στο πολύ πολύ φθορά, πολύ κουράση γιατί μας τσάκισαν η αλήθεια αυτή είναι ένα υπεραπαιτητικό πρόγραμμα αλλά ξέρεις, νιώθω να έχω σμιλευτεί παραλληλά μέσα από αυτό το πρόγραμμα ασκώ το επάγγελμα εδώ και κάποια χρόνια είμαι σύμβολος υγείας υγείας και πλέον συμφετικός ψυχοθεραπευτής από αυτό βιοπορίζομαι και ξέρεις είναι σαν να δρέπω τους καρπούς από την κίνηση σε αυτό το σταυροδρόμι που είπα όχι τώρα με λύκο μου, μου είπα θα σου προσφέρεις τη δεύτερη ευκαιρία που χρειάζεσαι οπότε είμαι σε αυτή τη φάση τώρα, σε αυτή τη φάση με συναντάς. Εγώ αυτό που ακούω έτσι το βιώνω και το ακούω και το εισπράττω ως κάτι πάρα πολύ σημαντικό με όλα όσα μας είπες πραγματικά και βλέποντάς και κοιτάζοντας στα μάτια και βλέποντας τη δύναμη με την οποία μιλάς

59:00 που δεν τη βλέπουν αυτοί που μας ακούν αλλά πραγματικά το νιώθω σαν μια τεράστια κατάκτηση ένα δικό σου πρόβλημα τώρα το κάνεις, βγαίνεις λίγο από το εγώ σου και προσπαθείς τώρα να βοηθήσεις και άλλο κόσμο δεν είναι υπέροχο αυτό ναι είναι ανεκτήμητο για μένα Μήπως και αυτό το κακό καμιά φορά ξέρεις είναι για καλό, είναι για καλό με την έννοια πια την εξέλιξη μας.

59:24 Μήπως τελικά μέσα από αυτή τη δύσκολη διαδρομή οδηγούμαστε και σε άλλες μεγαλύτερες καταστάσεις. Νομίζω ότι η μοιραία όλο αυτό που περιγράφεις είναι ίδιον του ανθρώπου. Μιλούσαμε έναν συμβολισμό μια μέρα σε μια θεραπευόμενη και της έλεγα ότι ο πόνος έχει τη δυνατότητα να περνάει τόσο πολλή πληροφορία. φαντάσου ότι παραλύλησα με δύο συνδέσεις internet. Τα καλά στη ζωή, η χαρά και όλα αυτά, τα ξέχνιαστα φαντάσου ότι είναι μια σύνδεση 100 Mbps και ο πόνος είναι οπτική είνα που περνάει απίστευτο έτσι φορτία από data με σκοπό να σου δώσει ένα νόημα μετά που δεν μπορείς αλλιώς να αποκτήσεις πρόσβαση.

01:00:13 είναι ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της ζωής θα έλεγα η ικανότητα του πόνου για σμήλευση νοήματος ικανότητα του πόνου για σμήλευση νοήματος θα το κάνω μπλουζάκι σίγουρα θέλω κι εγώ ένα οπότε έτσι με βρίσκεις το σήμερα έτσι μια αρκετά απαιτητική σεζόν έρχεται να φτάσει στο τέλος της σιγά σιγά περιμένω την επαφή με τη φύση και το σβήσιμο για να έρθει αυτή η ολοκλήρωση με περίσσιο κουράγιο να ξεκινήσει και η επόμενη Ξέρεις θα ήθελα να σε ρωτήσω έτσι φτάνοντας προς το τέλος της πολύ συγκλονιστικής αφήγησής σου σε εκείνη την περίοδο των 12 βημάτων που είσαι στην αδελφότητα αν γύριζες πίσω το κεφάλι σου στο παρελθόν το έστρεφες και έβλεπες το Μενέλαο τότε πίσω πόσο πίσω πίσω σε κάποια ηλικία των 10, 15 στα δύσκολα σου στα δύσκολα σου τι θα του έλεγες ενώ περπατάς τα βήματα αυτά ναι, ναι, σίγουρα θα του μιλούσα θα του έλεγα να μην φοβάται τόσο ότι αυτός ο φόβος που έχει μάθει να βιώνει είναι παραλυτικός και ότι τις περισσότερες φορές δεν επαληθεύεται οπότε θα του έλεγα μελικό μου

01:01:59 ο φόβος που έχεις μάθει τόσο πολύ έντονα να μπαίνεις τις περισσότερες φορές δεν επαληθεύεται. Η ζωή συνήθως είναι πιο απλή και πιο μαλακή από όσο έχει συνηθίσει εσύ να τη βλέπεις. Οπότε μαλάκωσε λίγο, πήγαινε λίγο πιο άφοβα και ότι για να βγάλεις νόημα, για να δημιουργηθεί νόημα χρειάζεται να περάσεις διάφορες πίστες στη ζωή.

01:02:31 οπότε μαλάκωσε λίγο και ευχαριστήσου γιατί δεν μπορείς να το ελέγξεις όλο αυτό θα πάρει σχήμα και μορφή σε βάθος χρόνου οπότε νομίζω ότι αυτό θα μου έλεγα υπέροχο εγώ είχα πολύ ανάγκη να το ακούς όλο αυτό και χαίρομαι για αυτό που λες γιατί κάπως έτσι και εγώ βιώνω τη ζωή και τις δυσκολίες της και από όσους ακούμε από ανθρώπους που μοιράζονται πράγματα μαζί μας μιλάμε πάνω από μία ώρα δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα πραγματικά μεταφερθήκαμε σε άλλη διάσταση ήταν ναι, Μενέλα θέλω να σε ευχαριστήσω από καρδιάς πραγματικά για την γενναιότητά σου να μοιραστείς την ιστορία σου τις δυσκολίες όλες αυτές μας έδειξες νομίζω ότι η ανάρρωση δεν είναι απλά η διακοπή μιας ουσίας αλλά η πλήρη αναδόμηση της προσωπικών Πολύ ωραία αυτό.

01:04:01 και να βοηθηθεί κι ένας άλλος άνθρωπος. Νομίζω ότι είναι η πιο επαναστατική πράξη που μπορούμε να κάνουμε σήμερα, να μετουσιώσω αλλά και να μεταμορφώσω και να βοηθήσω. Όντας επαφή πάντα με το τι αντέχω και τι δεν αντέχω. Ναι. Σε ευχαριστώ επίσης για την καθελωτική σου ειλικρίνεια και μου αποδεικνύεις ότι η ανάρρωση δεν είναι μια, όπως λέμε αυτή η διακοπή αλλά είναι και η πραγματική επιστροφή στον εαυτό μου επιστρέφω σε αυτό που πραγματικά είμαι λέω τα όχι μου αποφασίζω τι θέλω να κάνω και τολμάω να πάρω και το ρίσκο και να διαχειριστώ και όλη αυτή τη δυσκολία που υπάρχει και να κρατήσω και λίγο την γενναιότητα και να έρθω σε επαφή με αυτό που είναι ίδιον της ζωής η αβεβαιότητα να υπάρξουμε την αβεβαιότητα όπως το σύμπαν υπάρχει μέσα στα βάθη του χρόνου με την αβεβαιότητα.

01:05:05 Ακριβώς. Και όμως δεις και τον τρόπο να συνεπάρχει και η ζωή είναι πάντα υπέρ της ζωής. Οπότε σε ευχαριστώ και εγώ πάρα πολύ. Ξέρεις πάντοτε μπορεί αυτήν την ιστορία να την έχω πει πολλές φορές αλλά κάθε φορά μέσα στον χρόνο μπορεί να στέκομαι διαφορετικά σε κάθε τι λιγότερο σε μια άλλη πτυχή περισσότερο σε μια άλλη που σχετίζεται με ένα τρέχον νόημα πιο πολύ, πιο έντονα.

01:05:34 Και αυτό είναι και το νόημα της αφήγησης. Πολλές φορές ανακαλύπτουμε, όπως λες, πολύ ωραία καινούργια κομμάτια της ιστορίας μας και εξελισσόμαστε και μέσα από τη δική μας αφήγηση. Έτσι, έτσι. Μενέλα, σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα αφήσουμε πληροφορίες στο link του podcast για όσους θέλουν να σε βρούνε και να έρθουν σε επαφή μαζί σου.

01:05:53 Υπέροχα, ευχαριστώ πολύ. Κι εγώ.