Πέρα από το "Ζήσαν αυτοί καλά": Εφοδιάζοντας το Παιδί με Ψυχικά Αντισώματα μέσα από την Αφήγηση_Σταυρούλα Παγώνα
Το Βλέμμα Μέσα μαςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
«Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που τις διαβάζουμε για να κοιμηθούν τα παιδιά και άλλες που τις αφηγούμαστε για να ξυπνήσουν οι ενήλικες.»
Σε αυτό το επεισόδιο χαμηλώνουμε τα φώτα και επιστρέφουμε στην αρχέγονη δύναμη της αφήγησης και κάπως έτσι...
Ανοίγουμε τον κύκλο της συζήτησης με τη συγγραφέα και στιχουργό Σταυρούλα Παγώνα εξερευνώντας το παραμύθι ως εσωτερική πυξίδα και «ψυχικό αντίσωμα» απέναντι στο θόρυβο της ψηφιακής εποχής.
ΜΑΖΙ ανακαλύπτουμε πώς οι ιστορίες θωρακίζουν την παιδική ψυχή, ενώ ταυτόχρονα προσφέρουν στους ενήλικες ένα πεδίο απόλυτης ελευθερίας και επανασύνδεσης με την αθωότητα του εσωτερικού τους παιδιού!
Μπορείς να δεις πληροφορίες για τη Σταυρούλα Παγώνα ΕΔΩ
Καλή ακρόαση
Το Βλέμμα μέσα μας
Χριστίνα Μαυρομάτη
Facebook Page: Το Βλέμμα μέσα μας
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλωσορίσατε σε ένα επεισόδιο. Φιλοδοξεί να μας επιστρέψει στη ρίζα της ανθρώπινης επαφής. Σήμερα εμείς επιλέγουμε να χαμηλώσουμε τα φώτα και να ακούσουμε. Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που τις διαβάζουμε για να κοιμηθούν τα παιδιά και άλλες που τις αφηγούμαστε για να ξυπνήσουν οι ενήλικες. Στο σημερινό επεισόδιο στο βλέμμα μέσα μας χαμηλώνουμε το θόρυβο της ψηφιακής εικόνας.
Αφήνουμε για λίγο στην άκρη την ταχύτητα της οπτικής κουλτούρας και επιστρέφουμε στην πιο αρχέγονη μορφή σύνδεσης την αφήγηση. Εκεί που οι λέξεις δεν είναι απλώς πληροφορίες αλλά ψυχικά αντισώματα σε έναν κόσμο που βιάζεται να προσπεράσει την αθωότητα. Εμείς αναζητούμε τον τρόπο να παραμείνουμε ακόμη παιδιά μέσα μας, αλλά και να κρατήσουμε τα ίδια ζωντανά θωρακίζοντας την ψυχή τους με τα πολύτιμα υλικά των παραμυθιών.
Έχω τη χαρά να φιλοξενούμε σήμερα τη συγγραφέα και στιχουργό σταυρούλα παγώνα, μία δημιουργό που γνωρίζει πώς να μεταβολίζει το παραμύθι σε εσωτερική πυξίδα, μετατρέποντας την αφήγηση σε μία. Πράξη βαθιάς δημοκρατίας και το βιβλίο σε ένα πεδίο απόλυτης ελευθερίας σταυρούλα καλώς ήρθες σε ευχαριστώ πάρα πολύ που είσαι σήμερα μαζί μας.
Καλώς σας βρήκα χριστίνα και εσάς και τους ακροατές. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτό τον εξαιρετικό πρόλογο που δεν ξέρω αν τον αξίζω, αλλά όπως και ναχει είναι πάρα πολύ πλήρης και μεστός περιγραφής, οπότε μακάρι να ανταποκριθώ στις προσδοκίες και τις δικές σου και των ακροατών. Σήμερα θα μιλήσουμε για τα παραμύθια αλλά και μέσα από την καρδιά μας. Εγώ λοιπόν θα σου πω ότι τον αξίζεις αυτόν τον πρόλογο γιατί έχω δει στην πράξη τα αποτελέσματα της γραφής σου στα μάτια των παιδιών στα αγαπημένα μου ανίψια, την ελευθερία και το χρήστο που είδα τη σπίθα.
Θα σου πω το πόσο έπαιξαν, το πόσο τα βάλανε μέσα στη ζωή τους και πόσο θα πω μεταμορφώθηκαν από τα μηνύματά σου. Ευχαριστώ. Είναι πάρα πολύ ωραίο να να ακούω αυτού του είδους την ανατροφοδότηση από άτομα που έρχονται σε επαφή με τα βιβλία μου και μικρούς και μεγάλους. Αυτός είναι ο απώρος. Στόχος αυτό είναι το ιδανικό αποτέλεσμα. Αν θεωρήσουμε ότι μπαίνεις στη διαδικασία της συγγραφής προσδοκώντας κάτι, δεν θα μπορούσα να περιμένω κάτι καλύτερο από αυτό.
Να μπορούν μικροί και μεγάλοι να βρίσκουν μέσα στα βιβλία μου πράγματα τα οποία να τους δίνουν κίνητρο για παιχνίδι, για χαρά, για τραγούδι, για μοίρασμα, για γέλιο, για σκέψη, για προβληματισμό. Όλα αυτά και σε ευχαριστώ πολύ. Λοιπόν, θέλω να ξεκινήσουμε ως εξής στην κουβέντα μας στα λαϊκά παραμύθια συναντάμε συχνά σκληρές αλήθειες.
Και θα ήθελα να μας πεις πόση σοφία κρύβουν αυτά τα παλιά κείμενα και γιατί παραμένουνε επίκαιρα για το παιδί του σήμερα; Χωρίς να είμαι ειδικός, απλά κινώντας από μία πολύ μεγάλη αγάπη και θαυμασμό για όλη τη σοφία που μεταφέρουν μέχρι και σήμερα τα λαϊκά παραμύθια, έχοντας μελετήσει σημαντικούς έλληνες επιστήμονες και ερευνητές στο χώρο των λαϊκών παραμυθειών, όπως η Λιλ Λαμπρέλης, η Σάσα βούλγαρη, αυτό που. Κατάλαβα είναι ότι κρύβουν τα λαϊκά παραμύθια, τα μαγικά παραμύθια που έχουν φτάσει μέχρι και σήμερα στις μέρες μας από αφηγήσεις και από γενιά σε γενιά. Από την προφορική παράδοση κρύβουν ψήγματα σοφίας, ψήγματα αλήθειας, την οποία το παιδί αντιλαμβάνεται σε συμβολικό επίπεδο, με αποτέλεσμα να έρχεται σε επαφή με κάτι το οποίο δεν καταλαβαίνει ακριβώς, αλλά γνωρίζει, θυμάται με κάτι το οποίο είναι πυρηνικό.
Είναι ουσιώδες και καταλαβαίνει, κρατάει το παιδί ό τι μπορεί να κρατήσει από την αφήγηση ότι του είναι εύκολο να φέρει στο δικό του μικρόκοσμο και από κει και πέρα να καταλάβει σε συμβολικό επίπεδο τη δύναμη της ζωής και της συνέχειας μέσα από τα παραμύθια. Ποιο είναι λοιπόν το οσιώδες; Το ουσιώδες είναι η δύναμη, η δύναμη για ζωή και η πίστη στη ζωή. Η πίστη στο ότι η ζωή έχει κάτι όμορφο για τον καθένα μας, αρκεί να έχουμε το θάρρος να την.
Ακολουθήσουμε και να τις ζήσουμε στην πληρότητά. Της και πως μπορεί αυτό να το φέρει στην πραγματικότητα του, όπως μας είπες; Ακολουθώντας τα συναισθήματά του, ακολουθώντας το ένστικτό του και γνωρίζοντας καλά ότι στο δάσος της ζωής τα ευρύ και φίλους θα βρει και κάποιος όχι εχθρούς, αλλά κάποια μαθήματα έχει να πάρει κάποια μαθήματα μέσα απόλη αυτή τη διαδικασία, οπότε. Χρησιμοποιώντας και έχοντας δίπλα τους μαγικούς βοηθούς, όπως μας λένε τα μαγικά παραμύθια. Θα βγει πιο πλούσιο από όλη αυτή την διαδικασία και σίγουρα θα έχει ωριμάσει και θαχει ενωθεί ακόμα και για μας τους ήδη ενήλικες.
Κάθε παραμύθι είναι μία μετάβαση από έναν ίσως ανώριμο αυτό σε μία πιο ώριμη εκδοχή του εαυτού μας. Ποιους μαγικούς βοηθούς βρίσκουμε μέσα στα παραμύθια; Ανάλογα Με το παραμύθι μπορεί να είναι ναναι από ζώα ναναι αντικείμενα μαγικά ναναι άνθρωποι που μεταμορφώνονται σε κάτι άλλο. Και πρέπει εμείς να έχουμε την καρτερικότητα να μας αποκαλυφθούν.
Μπορεί να είναι οτιδήποτε τα λαϊκά παραμύθια είναι πάρα πολλά και όσοι ασχολούνται ξέρουνε και ότι κατηγοριοποίησή τους είναι ιδιαίτερα δύσκολη γιατί διαφορετικές παραλλαγές τους υπάρχουν σε διαφορετικά σημεία όχι μόνο της Ελλάδας, της Ευρώπης, ολόκληρης, οπότε ανάλογα το παραμύθι η διαφοροποίηση των μαγικών βοηθών μπορεί να είναι.
Ποικίλοι τα παραμύθια. Λένε αλήθειες. Κι αν ναι, τι αλήθειες λένε; Υπάρχει μία ωραία φράση που λέει τα παραμύθια. Δεν είναι αλήθεια, όμως ποτέ δεν λένε ψέματα, που σημαίνει ότι έχουν βαθιά ψήγματα αλήθειας, τα οποία πρέπει να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο και ανοικτό για να μπορέσει να τα προσλάβει και να τα μεταφράσει προς όφελός του και είναι αλήθειες οι οποίες είναι οικουμενικές, είναι πανανθρώπινες και έχουν να κάνουν με την πίστη στο.
Αύριο και την πίστη στο αόρατο. Στην πίστη, στο αόρατο, δηλαδή σε κάτι που. Δεν υπάρχει. Σε κάτι που υπάρχει, αλλά ακόμα δεν μπορούμε να το δούμε. Ναι, άρα δεν είναι στο νοητικό επίπεδο, δεν είναι ακόμη ορατό. Ακριβώς είναι κάτι που μας περιμένει στην άκρη του δρόμου και απλά μένει να είμαστε ανοιχτοί για να το ανακαλύψουμε.
Ξέρεις, έχω την εντύπωση ότι πολλές φορές και τα παραμύθια διδάσκουν και αξίες. Αν όμως το δούμε και πιο βαθιά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το λαϊκό παραμύθι είναι και το ηθικό λογισμικό ενός πολιτισμού που περνάει στο παιδί. Σωστά πολύ, σωστά, πολύ ωραίος αυτός ο χαρακτηρισμός πολύ μου άρεσε. Γιατί φέρει αξίες, φέρει δονήσεις, φέρει κραδασμούς, φέρει στοιχεία της κουλτούρας και ενός πολιτισμού που υπήρξε και υπάρχει μέσα μας από όλα αυτά που μας έχουν μεταφέρει οι παλιοί στο σήμερα.
Και μέσα από τη δική σου μάτια πως ακριβώς μία ιστορία με δράκους και βασίλισσες μεταφράζεται μέσα στην ψυχή του παιδιού σε σύγχρονη αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη; Πολύ ωραία ερώτηση, δύσκολο να απαντηθεί, θεωρώ ότι. Όλοι έχουμε ειδικούς δείκτες για το τι είναι σωστό και λάθος, καλό και κακό δίκαιο και άδικο. Τα παραμύθια είναι χάρη.
Είναι φωτεινή οδοδείκτες και αν στην πλειοψηφία των λαϊκών παραμυθειών οι δράκοι τελικά είναι χαζούρίτες, οι δράκοι μπορούν να νικηθούν ή να νικήσουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους και να τους αφήσουν να εκτεθούν και να δείξουν το πόσο τελικά χαζούληδες είναι απλά να το να στεκόμαστε με θάρρος απέναντι στη ζωή. Στα λαϊκά παραμύθια ο ήρωας καταφέρνει να νικήσει έχοντας περάσει απόλες τις δοκιμασίες.
Ο ήρωας δεν παραιτείται, ο ήρωας μπορεί να ζορίζεται αλλά δεν λίγο ψυχά και ο ήρωας τελικά δικαιώνεται. Αυτό για μένα όταν το παιδί έρχεται σε επαφή με όλες αυτές τις αφηγήσεις, θεωρώ ότι ενδυναμώνεται ψυχικά και μπορεί να καταλάβει ότι ναι δεν θα είναι όλα ρόδινα, αλλά σίγουρα αν έχω εμπιστοσύνη στο ανώτερο σχέδιο που έχει σχεδιαστεί για μένα όλα θα έρθουν όπως πρέπει να έρθουν.
Θέλω λίγο να περάσουμε και στην αντίφαση και αντίθεση που υπάρχει μεταξύ της εικόνας και της οπτικής εικόνας που σήμερα επικρατεί. Πάρα πολύ στη ζωή μας σε σχέση με αυτό της αφήγησης, όταν ένα παιδί βλέπει μια ταινία, ο ήρωας έχει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο φωνή και ύψος. Η εικόνα καταλαμβάνει όλο το χώρο της αντίληψης, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για αμφισβήτηση για παραλλαγή.
Είναι μία παθητική αποδοχή, η αφήγηση όμως απαιτεί μια εσωτερική σκηνοθεσία. Ακριβώς και εκεί είναι η συμβολή του και εκείνη συνδιαλλαγή και εκεί είναι η δημοκρατικότητα της αφήγησης και του προφορικού λόγου. Γιατί δεν δίνεται τίποτα δοσμένο ως νομοτελιακό και τελεσίδικο δίνεται το πλαίσιο ο καμβάς και εκεί το παιδί αποφασίζει πως θα το χρωματίσει. Πώς θα είναι ήρωες, Πώς θα είναι το σκηνικό; Πώς θα αποδοθεί αυτό που παρουσιάζεται με τον προφορικό λόγο; Πώς θα αποδοθεί στο δικό του θέατρο; Θέατρο, οπότε εκεί το παιδί έχει δύναμη. Το παιδί έχει λόγο, το παιδί συνδημιουργεί και έτσι ενδυναμώνεται κιόλας, απορρίπτοντας το λόγο το ρόλο του παθητικού θεατή που συμβαίνει πολύ συχνά. Όταν βλέπουμε μία ταινία ή όταν βλέπουμε κάτι το οποίο είναι ήδη δοσμένος και προσχεδιασμένο.
Θεωρείς την προφορική αφήγηση μία δημοκρατική; Πράξη για όλους τους παραπάνω λόγους. Επίσης, τα λαϊκά παραμύθια. Δεν επαφήνουν και στο συναίσθημα. Δηλαδή αφού πήγε εκεί, έκανα αυτό. Μετά συνάντησα αυτόν πήγε παραπέρα, οπότε αφήνουν πολύ χώρο στο παιδί να φανταστεί και να μπορέσει να μαντέψει τα συναισθήματα του ήρωα. Δεν τα εκβιάζει η αφήγηση, τα συναισθήματα του ήρωα. Το παιδί καλείται να επιλέξει το πώς θα νιώσει ο ήρωας και να ταυτιστεί με τον κάθε ήρωα και τα συναισθήματα που μπορεί να αναδύονται από κάθε Συνθήκη κάθε πράξη. Οπότε αφήνω πάρα πολύ ελευθερία μετάφρασης και ερμηνείας στο παιδί.
Ξέρεις τι ακόμη έχω παρατηρήσει όταν διαβάζω παραμύθια στα; Όπως θα ακούσουν την ιστορία, μπορεί να φτιάξουν και κάτι δικό τους, εκεί δηλαδή. Να πάρουνε αυτό που ακούνε και μετά να δημιουργήσουν και κάτι ακόμη ξέρεις σαν να θέλουν να συνεχίσουν την ιστορία σαν να θέλουν να δώσουν και τη δική τους οπτική ματιά ή να ρωτήσουν κάτι.
Α για παράδειγμα θα το έκανε όμως αυτός ο γίγαντας αυτός θα πήγαινε και εκεί ξέρεις και μου κάνει εντύπωση αυτό και θεωρώ το ότι καλλιεργείται επίσης πολύ και η φαντασία. Ακριβώς καλλιεργείται η φαντασία, καλλιεργείται η πρωτοβουλία, καλλιεργείται η επίλυση συγκρούσεων και η απόδοση λύσεων. Γίνεται μια πολύ ωραία χημεία σε όλο αυτό το κενό διάστημα που υπάρχει μεταξύ αυτού που θα ακούσει το παιδί με αυτό το οποίο τελικά θα προβάλλει νοητικά. Οπότε σε αυτό το μαγικό χώρο που αφήνει να αναπνεύσει η φαντασία, η έμπνευση και η προσωπικότητα του κάθε παιδιού, νομίζω ότι ζυμώνεται η μαγεία των λαϊκών παραμυθειών. Πολλοί γονείς ξέρεις σταυρούλα φοβούνται τα σκοτεινά σημεία των παραμυθιών.
Μήπως όμως, αφαιρώντας το κακό από τις ιστορίες, Αφήνουμε το παιδί απροστάτευτο; Ναι, συμφωνώ γιατί το κακό υπάρχει και πρέπει απλά να δούμε πώς θα μπορέσουμε να το νικήσουμε ή να το προσπεράσουμε ή να το εξουδετερώσουμε. Οπότε όπως είπε και μία αφηγήτρια θα θυμηθώ πια. Υπάρχει επίσης και μία έτσι πολύ σωστή για μένα. Τοποθέτηση που λέει ότι το παιδί θα κρατήσει από το παραμύθι, ότι αντέχει, οπότε για μένα είναι σημαντικό να εμπιστευόμαστε τα παιδιά στο κομμάτι αυτό και το παιδί έχει τον τρόπο να κρατήσει ό τι μπορεί και ό τι χρειάζεται. Οπότε ας μη το φοβόμαστε αυτό.
Τι μπορεί να μην αντέξει ένα παιδί κατά την αφήγηση; Αν υπάρχει ζεστό πλαίσιο και υποστηρικτικό περιβάλλον, το παιδί μπορεί να παίξει τα πάντα. Θεωρώ κατά την προσωπική μου άποψη, οπότε για μένα δεν είναι αυτό που ακούει. Είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο το. Ακούει αυτό στο πλαίσιο ποιος του το λέει; Ποιος του το λέει, Πώς του το λέει και πόσο στενά συνδεδεμένο νιώθει με το άτομο που του το λέει και πώς εμπιστοσύνη έχει στο συγκεκριμένο άτομο που του κάνει την αφήγηση; Άρα χρειάζεται κατά την αφήγηση να υπάρχει και εμπιστοσύνη.
Χρειάζεται να υπάρχει εμπιστοσύνη, σύνδεση και ζεστασιά. Αυτό μπορεί να το προσφέρει προφανώς το άμεσο περιβάλλον του ο γονιός, η γιαγιά, ο παππούς, ο θείος, η Θεία και τα λοιπά ή και. Ένα πλαίσιο πιο επαγγελματικό, ας πούμε στην αφήγηση παραμυθειών, θα μπορούσε. Υπάρχουν θεραπευτικά παραμύθια που λειτουργούν που έχουν αυτού του είδους τη θεραπευτική διάσταση όταν φύούνται σε ένα πλαίσιο που πληροί αυτές τις προϋποθέσεις. Φανταστείτε ότι καθόμαστε το βράδυ στο κρεβάτι. Είμαστε ζεστά, είμαστε αγκαλιά, ξέρουμε ότι είμαστε σε ένα ασφαλές περιβάλλον, οπότε ό τι και να αναδυθεί από την κουβέντα ό, τι συναισθήματα και να αναδυθούν έχουμε την ελευθερία της έκφρασης τους και την εμπιστοσύνη ότι θα εισακουστούν και θα επεξεργασ.
Με με σοφία και με αγάπη. Μου μοιάζει αυτό που λες σαν να λειτουργεί η αφήγηση ως ένας ασφαλής προσομιωτής κινδύνου. Ναι, θα μπορούσε θα μπορούσε. Γιατί που πραγματικά νομίζω ότι χτίζει ψυχικά αντισώματα για την πραγματική. Ζωή ναι, γιατί πώς αλλιώς να μιλήσεις για κάτι; Δύσκολο θα μιλήσει μέσα από μία ιστορία από μία παραβολή από έναν μύθο και θα γράψει μέσα σου. Το λάθος, το καλό και το κακό, το δίκιο και το άδικο και έτσι μαθαίνουμε.
Μέσα από αυτήν την αντιπαράθεση των 2. Και μέσα από αυτή τη σύνδεση. Σύνδεση, άρα το παιδί εκείνη την ώρα συνδέει μέσα του ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό. Μπορεί να αναγνωρίσει τι πραγματικά χρειάζεται να κάνει. Ναι, γιατί οι ήρωες λειτουργούν ως φορείς αξιών, οπότε το παιδί συνδέεται με τον ήρωα και με αυτό τον τρόπο, αντί να έχει το ίδιο το βάρος της δράσης, προβάλλει στον ήρωα Μάλλον ο ήρωας το απαλλάσσει από το να πρέπει να δράσει το παιδί για.
Ο ίδιος και το παιδί απλά χρειάζεται να συνδεθεί με τον ήρωα και μέσα από αυτόν να δει και τη θετική έκβαση της ιστορίας. Άρα η ταύτηση με έναν ήρωα που ξεπερνάει εμπόδια βοηθάει το παιδί να χτίσει ψυχικά αντισώματα. Ακριβώς ακριβώς αυτό είναι αυτή είναι η μαγεία των μαγικών παραμυθιών και των ηρώων που βάζουμε στη ζωή μας για να τους φορτώνουμε δικά μας άγχη και δικές μας αγωνίες και να μας δείξουν πώς τα έχουν καταφέρει έτσι ώστε να μπορέσουν να εμπνευστούμε από αυτούς.
Και μπορεί το παραμύθι να γίνει. Η πυξίδα του για τη διαχείριση του φόβου, αλλά και της απώλειας. Ναι, θεωρώ ότι το επιτελεί αυτό σε πολύ μεγάλο βαθμό. Το παραμύθι, γιατί αν κάτι μας μαθαίνουν τα παραμύθια και οι αφηγήσεις που έχουν φτάσει μέχρι τις μέρες μας είναι ότι σε αυτή τη ζωή κερδίζεις και χάνεις. Πρέπει να μπορείς να αφήνεις και να αποχωρήζεσαι πράγματα έτσι μόνο ενηλικιώνεσαι έτσι προχωράς έτσι πλουτίζεις ψυχικά και εσωτερικά στο δρόμο της ζωής.
Ναι πάστορα στην έννοια της ασφαλούς απόστασης, δηλαδή ότι το παραμύθι επιτρέπει στο παιδί να επεξεργαστεί τα δύσκολα συναισθήματα. Το φόβο. Εγκατάλειψη το θυμό χωρίς να κινδυνεύσει το ίδιο. Αυτό όταν υπάρχει εδώ το πλαίσιο που λέμε συμβαίνει ακριβώς. Αυτό μπαίνω σε αυτά τα δύσκολα συναισθήματα. Βουτάω στο θυμό, Βουτάω στην απόγνωση, βουτάω στην εγκατάλειψη αλλά και βγαίνω μετά σαν αποτραβιέται σαν να μπορεί δηλαδή κατάλαβες να μπει λίγο μέσα, να νιώσει όλα αυτά τα πράγματα τα δύσκολα. Συναισθηματικά να εξερευνήσει και να λυτρωθεί. Να τα εξερευνήσει και να λυτρωθεί. Ναι, καταπληκτικό και μέσα από την αφήγηση του επιτρέπεται όλη αυτή η εξερεύνηση.
Ακριβώς μέσα από την αφήγηση και τη σύνδεση με τον αφηγητή ή τον κηδεμόνα των γονιών, το φίλο, τον καθοδηγητή αυτής της. Ιστορίας. Αναρωτιέμαι αν και η νίκη πάνω στο τέρας ξέρεις το τέρας, το κάθε τέρας που υπάρχει μέσα στο οποιονδήποτε παραμύθι γίγαντα ΠΕΣ το όπως θέλεις συμβολίζει και τη νίκη πάνω στις εσωτερικές παρονήσεις του.
Φαντάζομαι πως ναι, γιατί ο κάθε δράκος και το κάθε θεριό στο τέλος νικάτε στο τέλος του παραμυθιού και έχει αυτό το το σκοτεινό και το άγριο κομμάτι. Ο κάθε δράκος, οπότε μέχρι κάποιο βαθμό θεωρώ ότι αυτό που είπες ευσταθεί. Και τι συμβαίνει με το νικάω και χάνω; Κερδίζω χάνω δηλαδή μέσα από τα παραμύθια βλέπουμε νίκησε, αυτός κέρδισε αυτός αυτός έχασε. Πώς έρχονται σε επαφή με αυτές τις έννοιες που είναι δύσκολες, δηλαδή είναι δύσκολες για μας τους ενήλικες; Εγώ πολλές φορές διαβάζω, τα ξέρεις, έρχομαι σε επαφή, Κοίτα τώρα τι συνέβη; Δύσκολα πράγματα.
Είναι δύσκολα πράγματα, αλλά νομίζω ότι στην ουσία τα παραμύθια αυτά που θέλουν να μας πουν τα λαϊκά παραμύθια είναι το ότι στο δρόμο της ζωής θα χάσεις πράγματα. Αλλά στο τέλος αν. Μείνεις σταθερός στις αξίες σου και στο δυναμικό που φέρεις θα ανταμιστείς πλουσιοπάροχα. Τα περισσότερα παραμύθια τελειώνουμε ένα γάμο και ζει σαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Όταν λοιπόν κερδίζει τη βασιλοπούλα και γίνεται βασιλιάς, το αγόρι που βγαίνει στο δύσκολο αυτό δρόμο το να γίνεις βασιλιάς σημαίνει αυτό να κατακτήσεις την ψυχική πληρότητα μέχρι κάποιο βαθμό στα παραμύθια, οπότε θα χάσεις πράγματα, αλλά στο τέλος αυτά που έχεις να κερδίσεις στο δρόμο της ζωής είναι πολύ μεγαλύτερες σαν ανταμοιβή. Έτσι θεωρώ ότι λειτουργεί.
Αυτό είναι ένα μήνυμα. Ότι και ζεις ένα αυτί καλά και εμείς καλύτερα, όμως αυτό δεν είναι και πάντοτε πραγματικό. Όχι, αλλά τα λαϊκά παραμύθια αυτό έρχονται να μας πουν ότι επί της ουσίας εμπιστέψου τον ήρωα και ακολούθησέ τον γιατί αυτός ξέρει το. Δρόμο υπάρχουνε παραμύθια που είναι δύσκολα στο τέλος. Κανονικά όχι και απότι λέει η Λιλί Λαμπρέλλη; Η δασκάλα μου, τέλος πάντων σε αυτόν τον όμορφο δρόμο των παραμυθιών, τα λαϊκά παραμύθια έχουν πάντα αίσιο τέλος. Δηλαδή ο ήρωας.
Τέλος τα καταφέρνει και αυτό είναι που πρέπει να κρατήσουμε. Στα σημερινά παραμύθια στη σημερινή σύγχρονη συγγραφή υπάρχει αυτό. Για μένα θα έπρεπε να υπάρχει γιατί για μένα η λύτρωση στο τέλος θα έπρεπε να υπάρχει για το παιδί. Είναι σημαντικό να λειτουργεί η λύτρωση. Στο τέλος άρα για την ψυχική θωράκιση του παιδιού, κατά τη γνώμη σου, το αίσιο τέλος είναι.
Απαραίτητο και απαραίτητο ναι. Ανέλυσέ το μου λίγο πιο πολύ γιατί είναι αυτό. Θέλω λίγο να μείνουμε. Ξέρεις γιατί αυτό θωρακίζει την ψυχή, η οποία μετά θα γίνει ενήλικοι. Θεωρώ ότι. Δεν θα πρέπει να υπάρχει συγγραφέας παιδικών ιστοριών ή παιδικών παραμυθιών που δεν θαπρεπε να αφήνει το παιδί με μία αίσθηση δικαίωσης λύτρωσης και ανακούφισης, οπότε για μένα είναι είναι σημαντικό να εστιάζει και να του δίνεται πολύ μεγάλο κομμάτι στην όλη ιστορία. Θαθελα λίγο να μου πεις αν και η ενσυναίσθηση η καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και της αυτορρύθμισης. Δίνεται μέσα από τα παραμύθια, δηλαδή η ταύτιση αναγκάζει πολλές φορές το παιδί να μπει στα παπούτσια του άλλου. Δηλαδή να καταλάβω τι γίνεται τώρα γιατί το παθε αυτός γιατί το έκανα αυτός πώς το έκανε;
Μαθαίνοντας δηλαδή πως ο ήρωας διαχειρίζεται το φόβο του, ίσως παίρνουνε μια βαθιά ανάσα. Ξέρεις μια προοπτική, πώς να πω; Για την αισιοδοξία. Μια ανάτα αισιοδοξία και έτσι νομίζω ότι το παιδί αποκτά μια εργαλειοθήκη στρατηγικό αντιμετώπισης. Γίνεται αυτό όντως ή απλά ξέρεις περνάει λίγο πιο εύκολα πως του έχεις δει εσύ μέσα από την πορεία σου αυτή; Ναι, θεωρώ ότι τα μαγικά παραμύθια μας βοηθούν και προς τις 2 αυτές κατευθύνσεις βοηθούν το παιδί και προς τις 2 αυτές κατευθύνσεις.
Και προς την αυτορύθμιση και προς την ενσυναίσθηση αν γίνουν στο πλαίσιο το οποίο είχαμε πει πριν δηλαδή το ότι επιτυγχάνεται η σύνδεση μέσα από την αφήγηση, γιατί έτσι το παιδί μπορεί να χαλαρώσει, να αποβάλει φόβους άγχη δικά του και να συνδεθεί με τον ήρωα και να ακολουθήσει τον ήρωα στο ταξίδι του, οπότε ακολουθώντας το ταξίδι του ήρωα να μπορέσει να δει πώς ο ήρωας αυτορυθμίζεται. Πώς ο ήρωας συμπεριφέρεται στους αδύναμους, στους αντικειμένους, δηλαδή την έννοια της συναίσθησης, οπότε να πάρει κομμάτια από αυτά να τα δανειστεί. Και να τα χρησιμοποιήσει και στη δική του καθημερινότητα, οπότε για μένα ναι είναι εργαλείο και προς αυτή την κατεύθυνση που ανέφερες.
Και μέσα από την αφήγηση των χαοτικών συναισθημάτων σε μία δομημένη ιστορία με αρχή μέση και τέλος, προσφέρουνε ελπίδα ότι και αυτό θα περάσει. Αυτό είναι για αυτό αγαπάω τα λαϊκά παραμύθια γιατί αυτό είναι που μένει στο τέλος ότι κι αυτό θα περάσει και αυτό είναι ένα στάδιο που. Θα το υπερβούμε κι αυτό είναι μία πρόκληση.
Που θα την φέρουμε εις πέρας με επιτυχία και έτσι θα μεγαλώσουμε μέσα από αυτό. Πολύ ωραία τώρα ξερείς τι θα θελα λίγο να θίξουμε το καθήκον και την απόλαυση, δηλαδή πολλές φορές έχουμε την αίσθηση ότι πρέπει να διαβάσουμε. Ίσως υπάρχει και λίγο από το σχολείο αυτή η ανάγκη να διαβάσω και τα παιδιά. Θεωρώ το ότι κάπως το μπερδεύουν αυτό και ίσως δεν οδηγούνται τόσο πολύ στην ανάγνωση των παραμυθιών των βιβλίων γενικότερα της λογοτεχνίας.
Θαθελα λίγο να μας πεις. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε το βιβλίο μια γιορτή και όχι μια αγκαρία. Για μένα και τα λαϊκά παραμύθια και τα σύγχρονα παραμύθια και οποιαδήποτε μορφή αφήγησης θα πρέπει να είναι πρώτα απόλα μία εμπειρία αισθητικής απόλαυσης, δηλαδή το παιδί θα πρέπει εκείνη τη στιγμή να περνάει καλά. Αν δεν περνάς καλά.
Αν δεν νιώθεις ωραία με αυτό που συμβαίνει, οι πιθανότητες να κερδίσεις πράγματα από αυτό είναι πολύ λιγότερες απότι; Αν αν νιώθεις ότι αυτό που συμβαίνει είναι κάτι όμορφο και θέλω να μαι μέρος αυτής της γιορτής, είτε είναι μία προφορική αφήγηση, είτε είναι μια ανάγνωση ενός εικονο βιβλίου. Είτε είναι ακόμα και ένα audiobook, οπότε για μένα το πιο σημαντικό είναι το παιδί να περνάει καλά εκείνη τη στιγμή. Δυστυχώς, πολλές φορές τα προηγούμενα εκπαιδευτικά συστήματα κατέφευγαν τη λογική του ηθικο διδακτικού κειμένου, όπου το παιδί πρέπει να διαβάζει, πρέπει να περάσει με το συγκεκριμένο μήνυμα.
Πρέπει να δουλέψουμε προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση και το παιδί εισέπραττε αυτή την πίεση και αντιδρούσε ευτυχώς πλέον να είμαστε πιο υποψιασμένοι και πιο ενημερωμένοι και ξέρουμε ότι αν δεν απολαμβάνεις αυτό που κάνεις, δεν υπάρχει περίπτωση να γράψεις μέσα σου, οπότε για μένα. Το πιο σημαντικό είναι να βρίσκουμε κείμενα τα οποία να φέρουν την απόλαυση, την ακουστική και την συναισθηματική. Και εκεί πέρα το παιδί θα μπορέσει να νιώσει ότι συμμετέχει σε κάτι πολύ όμορφο και ότι από αυτό έχει να κερδίσει πράγματα.
Ναι, πολύ ωραία και ξέρεις τι σκέφτομαι τώρα ότι τα παραμύθια είναι μέρος του πολιτισμού μας; Και τα λαϊκά και αυτά που γράφονται τώρα, τα οποία κάποια από αυτά θα γίνουν κλασικά σε μερικά χρόνια και θαθελα. Να μας πεις πόση στιγμή της αφήγησης γίνεται αφορμή για να χτίσουμε γέφυρες και σχέσεις; Ανάμεσα στο γονιό και στο παιδί. Και δεν είναι μόνο ανάμεσα στο γονιό και στο παιδί. Ευτυχώς είναι και ανάμεσα των παιδαγωγό και στο παιδί είναι ανάμεσα στον παππού και στο παιδί, στον κηδεμόνα και στο παιδί, στο θεραπευτή και στο παιδί. Γιατί μοιραζόμαστε πραγματικότητες και φέρνουμε τα διάφορα σύμπαντα σε αλληλεπίδραση. Όταν θα σου πω κάτι και θα σου αρέσει και θα γελάσεις θα γελάσω και εγώ μαζί σου.
Θα θυμηθείς κάτι και θα μου το ξαναφέρεις τη συζήτηση και θα του πω μπορεί να να καλέσουμε το στίχο ενός θύματος. Μπορεί να. Χρησιμοποιήσουμε ένα Internet Jack που λέμε ένα εσωτερικό αστείο που αστείο μεταξύ μας, το οποίο μπορεί. Έχει προέλθει από μια αφήγηση που κάναμε μαζί ή μπορεί να μου πεις για διάβασέ μου πάλι εκείνη την ιστορία γιατί μου άρεσε πάρα πολύ και να θέλεις κάθε βράδυ να επιστρέφουμε στην ίδια ιστορία πριν κοιμηθείς για να μπορούμε να καθησυχάζουμε το νευρικό μας σύστημα και να νιώθουμε την ασφάλεια που χρειαζόμαστε πριν το ταξίδι του ύπνου με όλους αυτούς τους όμορφους τρόπους. Νομίζω ότι η αφήγηση βοηθάει να συνδεθούμε με μικροί και μεγάλοι με το παιδί μέσα μας.
Μου μοιάζει σαν αυτή η ιστορία του παραμυθιού να γίνεται ένα όχημα για να πούμε είμαι εδώ για σένα. Ναι, ακριβώς αυτό είμαι εδώ για σένα και μέσα από το παραμύθι μέσα από την αφήγηση έλα να ανταλλάξουμε πραγματικότητες. Και πώς; Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα βιβλίο σε αφορμή για συζήτηση και πώς μπορούμε να το κάνουμε και πρακτικά επί της. Ουσίας αφήνεις το παιδί να επιλέξει, αφήνεις το παιδί να σου πει τι είναι αυτό που χρειάζεται εκείνη τη στιγμή, αν θέλει ένα παραμύθι μερίμες αν θέλει ένα ποίημα, αν θέλει το αγαπημένο του παραμύθι ως νανουριστικό, αυτό που λέμε ως κάτι το οποίο να το νανουρίζει πριν τον ύπνο, αφού το παιδί να σου πει τι χρειάζεται; Και σε κάθε δίπλα του και είσαι ανοιχτός στην κουβέντα, στη συζήτηση ή μπορεί και σε τίποτα απλά στη στιγμή στο είμαστε δίπλα, δίπλα ταξιδεύουμε μέσα από τις σελίδες ή μέσα από την αφήγηση και είμαστε εδώ ο ένας για τον άλλον.
Την ψηφιακή μοναξιά, πώς μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε; Με το αναλογικό μοίρασμα είναι η μόνη για μένα απάντηση, είχα γράψει και ένα βιβλίο σχετικά με το βιβλίο αντικείμενο λέγεται μικρός οδηγός βιβλίων και είναι στην ουσία ήταν ένα όχημα για να δείξουμε στα παιδιά ότι τα βιβλία μπορεί να είναι και αστεία. Μπορεί να είναι και τρόποι να παίξουμε μέσα από τα βιβλία για μένα.
Επιστρέφοντας στην ύλη στο χαρτί, επιστρέφοντας στην προφορική αφήγηση σε μία αγκαλιά και σε ένα σε ένα μοίρασμα σε μία ζεστή γωνιά του σπιτιού. Μακριά από οθόνες και από το νέο της εποχής που τα κάνει όλα πιο ψυχρά. Ξέρεις γιατί η πιο μεγάλη πρόκληση είναι να κερδίσουμε τη μάχη της προσοχής σήμερα. Και είναι απόλυτα λογικό όταν υπάρχουν τόσα πολλά ερεθίσματα από τόσες πολλές πλευρές, τα οποία βομβαρδίζουν τα παιδιά και το παιδί προσπαθεί να βρει το δρόμο του, δηλαδή δεν φταίνε τα παιδιά.
Σε καμία περίπτωση προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους σε ένα περιβάλλον που είναι υπερπλημμυτισμένο από πληροφορία. Όχι γνώση γιατί η γνώση είναι κάτι πολύ πιο βαθύ. Η πληροφορία είναι πολύ πιο επιφανειακό, οπότε. Εκεί είναι η μαγεία της ησυχίας που είπε στην αρχή. Αν καθίσεις σε ένα πάρα πολύ ζωηρό περιβάλλον και ξεκινήσεις να μιλάς χαμηλόφωνα και αφηγηθείς χαμηλόφωνα μια ιστορία, πολλά παιδιά θα σταματήσουν αυτό που θα κάνουν και θα ρθουν να σε ακούσουν γιατί θα νιώσουν ότι εκεί υπάρχει κάτι πιο βαθύ.
Κάτι πιο ουσιαστικό που συμβαίνει απλά πρέπει να δημιουργούμε τέτοιου είδους ευκαιρίες. Επειδή εγώ το έχω δει να γίνεται αυτό στην πράξη θέλω να σου πω συγκεκριμένα το ξαναλέω τώρα γιατί το έχω και πολύ πρόσφατο με το δικό σου παραμύθι που το είδα. Πόσο; Κρατήκανε από αυτό το πράγμα; Πόσο όχι μόνο κρατηθήκαν, παίξανε κιόλας, δηλαδή είδαν την αλήθεια αυτή που λες εσύ και την αξία το νόημα μέσα από αυτό το παιχνίδι ή το σε λίγο το σε λίγο; Πότε είναι το σε λίγο άλλοτε 5 λεπτά και άλλοτε 01:00 που είναι πάρα πολύ; Ας πούμε πραγματικό.
Γιατί λες; Πότε θα το κάνουμε αυτό παιδάκι μου σε λίγο από αυτό Τα βλέπω ότι παίζουνε ξέρεις, άρα έχουμε. Καταλάβει και το μήνυμα που υπάρχει θεωρώ και αν δεν το καταλάβει και εκείνη τη στιγμή άμεσα θεωρώ το ότι με την καλλιέργεια αυτή. Μπορούνε να φτάσουν σε αυτήν την κατάκτηση, ξέρεις; Ναι, μακάρι μακάρι χαίρομαι πάρα πολύ που μου το λες γιατί αυτό είναι αυτό που ήθελαν να δημιουργηθεί μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο. Μικρές αυτολήσεις, ιστορίες, αφορμές για να προβληματιστούν και να σαρκαστούν και οι μεγάλοι γιατί έχω υπάρξει και η μαμά, ενώ η μαμά μικρού παιδιού είμαι ακόμα μαμά, οπότε ξέρω πώς είναι να προσπαθείς και σαν γονιός να βρεις αφορμές σύνδεσης με το παιδί.
Αν δίνει τέτοιου είδους πατήματα και βήματα για μένα είμαι παραπάνω ευχαριστημένη τα. Πατήματα αυτά αυτά είναι αναγκαία σήμερα. Για τα παιδιά και για τους γονείς, όπως λες και νομίζω ότι η διάδραση ξέρεις το να βρίσκεις αυτό τον τρόπο να συνδεθείς και μέσα από την παιδαγωγική μέθοδο, αλλά και μέσα από τη γονεικότητα είναι η.
Δεν ξέρω η παιδεία μας, η προίκα μας για το μέλλον των παιδιών. Ακριβώς ακριβώς γιατί Σκέψου ότι και εσύ τι θυμάσαι; Θυμάσαι τις στιγμές που ένιωθες; Παρούσα σε μία κατάσταση που σε γέμιζε, που ήταν ευχάριστη, που περνούσες όμορφα, που στην ουσία έφτιαχνες όμορφες αναμνήσεις με τους δικούς σου ανθρώπους. Αυτό είναι αυτό που μένει όλο το υπόλοιπο.
Είναι θόρυβος, είναι βαβούρα, είναι άχρηστο άχρηστα φρουφρού και αρώματα που με το πέρασμα του χρόνου λειτουργούν. Σαν ξέφτια. Να κλείσουμε ως εξής, αν. Πρότεινε μία φράση που θα μπορούσε να πει ένας γονιός, το παιδί του το βράδυ πριν κοιμηθεί για να ξεκινήσει η διαδικασία της σύνδεσης. Ποια θα ήταν αυτή; Έλα να συναντηθούμε μέσα από τις σελίδες, Έλα να ταξιδέψουμε με μια ωραία ιστορία. Έλα να αγκαλιαστούμε μέσα από εικόνες, χρώματα και αρώματα. Γιατί για μένα όλος αυτός ο χώρος επειδή είναι πολύ ζωντανός της αφήγησης, δημιουργεί και χρώματα και εικόνες και αρώματα, δηλαδή τον ζεις, δεν τον αφήνεις απλά τον ζεις, οπότε έλα να συνδεθούμε μέσα από ένα ωραίο παραμύθι. Πες μας μία ιστορία που.
Που σου συνέβη κατά την αφήγηση των παραμυθιών και τις πολλές παρουσιάσεις βιβλίων που κάνεις που σου μεινε αποτυπωμένη από τα μάτια των παιδιών; Γιατί έχεις δει πολλά μάτια παιδιών και θαθελα έτσι να μας πεις τι ήταν αυτό που σου έκανε πιο πολύ εντύπωση και σε κέρδισε. Για μένα εντάξει, πέρα από τις απορίες των παιδιών που μερικές φορές είναι τόσο ευφάνταστες και τόσο ανατρεπτικές όσο οι αγκαλιές τους στο τέλος μιας παρουσίασης που έρχονται και είναι κυρία περάσαμε πάρα πολύ ωραία. Σας ευχαριστούμε για τα λοιπά αυτό που πραγματικά μου αρέσει να βλέ.
Τι συμβαίνει είναι να φεύγουν χαρούμενοι παιδιά και γονείς. Γιατί σας παρουσιάσουν πολλές φορές έρχονται οι γονείς και αυτό που πραγματικά χαίρομαι να βλέπω σαν εικόνα είναι να φεύγουν από μία παρουσίαση, λίγο ανακουφισμένοι, λίγο πιο χαρούμενη, λίγο πιο ευδιάθετη και λίγο πιο συνδεδεμένη. Όταν το βλέπω αυτό, καταλαβαίνω ότι εκείνη τη στιγμή έχει δημιουργηθεί κάτι πάρα πολύ όμορφο και άξιζε τον κόπο.
Όλη η διαδικασία και όλη η πορεία που μπορεί να έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια για να συμβεί κάτι τέτοιο. Η κουλτούρα της χαράς μου λίγα λόγια την οποία τη χάνουμε. Της. Χαράς και της σύνδεσης που είναι απλή είναι απλή, είναι πολύ απλή και εμείς την μπουρδουκλώνουμε την μπερδεύουμε την στραπατσαρουμε ακριβώς τη φορτώνουμε τη χατακόουμε. Μέσα από τα πρέπει μέσα από τις πάρα πολλές δράσεις που έχουν και οι γονείς και τα παιδιά και όλο αυτό το έτσι το γρήγορο ρυθμό στον οποίο τρέχουμε και χορεύουμε όλοι μας. Και νομίζω ότι αυτό δεν έχουν ανάγκη τα παιδιά αυτό. Αυτό για μένα πολλές φορές οι γονείς αποκεκτημένοι ταχύτητα πηγαίνουν τα παιδιά τους σε πάρα πολλές εκδηλώσεις σε πάρα πολλά. Και τα λοιπά καλά κάνουν να νιώθουν ότι χρειάζεται, αλλά για μένα δεν υπάρχει ωραιότερη στιγμή μες στην ημέρα. Όταν το παιδί καταλαβαίνει ότι ο γονιός είναι ήρεμος και είναι εκεί αυτό για μένα είναι οδοδείκτης και ο στόχος και το τελικό κέρδος στο.
Στο τέλος της ημέρας η σύνδεση, τη στιγμή που ο γονιός είναι εκεί παρών για το παιδί. Θα αφήσω πληροφορίες στο link του Podcast με τη σελίδες σου. Και τις δράσεις σου για να μπορέσει κάποιος να μπει και να δει τις ωραίες παρουσιάσεις που κάνεις που δεν είναι μόνο ωραίες, είναι και διαδραστικές, καλλιεργούν και αυτή τη σύνδεση και τη χαρά και το μοίρασμα και θα επανέλθουμε γιατί έχεις πολλά να μας πεις.
Ευχαριστώ πάρα πολύ. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Νομίζω ότι δώσαμε σήμερα μια νότα αισιοδοξίας και θέλω να πω και κάτι ακόμη, κλείνοντας ότι. Πολλές φορές ξεχνάμε και το εσωτερικό δικό μας παιδί, δηλαδή ο ενήλικας, διαβάζοντας ένα παραμύθι έρχεται αντιμέτωπος και αυτός ο ίδιος με διάφορες αξίες και διάφορες έννοιες και πάλι έχω την αίσθηση ότι παίρνει μηνύματα και θωρακίζεται. Δηλαδή μην ξεχνάμε και το εσωτερικό παιδί του ενήλικα. Ακριβώς και θα σε επαναφέρω στη φράση που ανέφερες στην αρχή του Podcast ότι τα παραμύθια είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνάνε οι μεγάλοι να θυμούνται οι μεγάλοι, οπότε. Είναι αφορμές αφύπνισης σύνδεσης με το δικό μας εσωτερικό παιδί και με την αλήθεια που έχουμε μέσα μας. Τα χρειαζόμαστε και εμείς μη σου πω περισσότερο και από τα παιδιά ή τουλάχιστον πρέπει να δημιουργούμε περισσότερες ευκαιρίες.
Γιατί είσαστε παιδιά, το έχουν πιο εύκολο λόγο του σχολείου και της ηλικίας τους. Για μας πρέπει ναι να δημιουργούμε και εμείς ευκαιρίες για να μπορούμε να έχουμε επαφή με το παιδί μέσα μας. Γιατί αν το βρούμε εμείς και στη δική μας ενήλικη ζωή; Θεωρώ το ότι θα την μεταμορφώσουμε λίγο ακόμη, θα τις βάλουμε ένα. Ξέρεις μαγικό ραδάκι της Νεράιδας, έτσι νιώθω εγώ όταν διαβάζω παραμύθια.
Έτσι είναι έτσι είναι ΕΠΙΣΤΡΈΦΕΙΣ και εσύ σ ένα γνώριμο ωραίο μέρος, όπου όλα μπορούν να συμβούν. Γιατί για μένα ο ρυθμός της παιδικής ηλικίας είναι. Η μοναδική ευκαιρία στη ζωή ενός ανθρώπου να βλέπει παντού ευκαιρίες όταν είσαι παιδί. Όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά άρα. Όταν τις βλέπεις τις ευκαιρίες, μπορεί και να τις δημιουργήσεις. Ακριβώς ακριβώς αυτό.
Κλείνουμε με αυτό το αισιόδοξο μήνυμα όταν. Βλέπω μέσα μου τις ευκαιρίες, μπορώ να τις δημιουργήσω και έξω μου στον εξωτερικό. Κόσμο ακριβώς ακριβώς αυτό, έτσι όπως το. Πες ωραία γίναμε παιδιά σήμερα βουτήξαμε στις σελίδες, θα διαβάσουμε τα υπέροχα παραμύθια που θα αφήσω όλες τις πληροφορίες. Ξαναλέω κάτω γιατί πραγματικά είναι πολύτιμα οι λέξεις, η σύνδεση, η συγγραφή σου έχει μία ιδιαιτερότητα και έτσι μία μαγεία θα πω. Και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σου και για την παρουσία σου σήμερα.
Εδώ. Εγώ σε ευχαριστώ. Ευχαριστώ πάρα πολύ και για τα τιμητικά λόγια και για το χρόνο που μου αφιέρωσες και για το ωραίο μοίρασμα και την κουβέντα που κάναμε με αφορμή την αφήγηση και τη συγγραφή των παιδικών βιβλίων και των λαϊκών παραμυθειών. Και μακάρι να συνεχίσεις να το κάνεις αυτό με την ίδια χαρά και με το ίδιο πάθος, γιατί έχεις να προσφέρεις πάρα.
Πολλά τα όμορφα και τα ωραία είναι καλό να μοιράζονται. Να σαι καλά χριστίνα, μου ευχαριστώ πολύ. Ιδιαίτερα.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα