34. Υπερκανονικά Ερεθίσματα: Γιατί βαριόμαστε τους πραγματικούς ανθρώπους;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Γεια σας! Λοιπόν, αυτό το επεισόδιο το πάτησες να το ακούσεις και περιμένεις, ελπίζεις, ίσως κάτι μέσα σου να το απαιτεί κιόλας, να είναι ένα ενδιαφέρον επεισόδιο που θα σου κρατήσει παρέα για τα επόμενα 20 λεπτά. Το πάτησες συνειδητά ή και τυχαία, αλλά όπως και να έχει το ότι συνεχίζεις να το ακούς μέχρι τώρα είναι μια επιλογή που κάνεις και αν το κλείσεις ή αν αλλάξεις επεισόδιο θα είναι πάλι μια δική σου ελεύθερη απόφαση, μια δική σου επιλογή, κάτι το οποίο το ελέγχεις εσύ τέλος πάντων.

00:32 Η φάση είναι play ή stop. Είναι δική σου ευθύνη να το ακούσεις ή να μην το ακούσεις. Και συνεχίζουμε λοιπόν με σένα που συνεχίζεις να το ακούς, που δεν το έχεις κλείσει ακόμα και υπάρχει πιθανότητα να το ακούσεις μέχρι το τέλος. Θέλω να σκεφτείς την τελευταία φορά που ένιωσες αβολά μπροστά σε ένα άλλο άτομο. Στο γείτονά σου που τον συνάντησες τυχαία στον σανσέρ, στο διάδρομο, στην είσοδο της πολυκατοικίας και έπρεπε να πείτε αυτό το αμήχανο καλημέρα ξέρω εγώ, να πείτε και μια παραπάνω κουβέντα επειδή ήσασταν μέσα στον σανσέρ ή μια στιγμή αμηχανίας με μια συνάδερφο, έναν συνάδερφο στη δουλειά που έπρεπε να πεις μια κουβέντα παραπάνω, ένα small talk ρε παιδί μου κάποιον γνωστό και έπρεπε να πείτε τα νέα σας για 30 δευτερόλεπτα.

01:21 Θέλω να θυμηθείς αυτό το συνέστημα που είχες αμηχανία, βαρεμάρα, ενόχληση, ανυπομονησία, να τελειώνεις, να τα πείτε, να φύγεις ή όλα αυτά τα συναισθήματα μαζί. Τώρα σκέψου πώς νιώθεις όταν κάθεσαι στον καναπέ σου και βλέπεις τους λογαριασμούς που ακολουθείς στο Instagram, στο TikTok, στο Facebook και είναι άτομα που επέλεξες να ακολουθείς και παρακολουθείς τι ανεβάζουν και θες να παρακολουθείς.

01:48 Κάποιοι από αυτούς είναι γνωστοί σου, ίσως κάποιοι από αυτούς να είναι άτομα για τα οποία μόλις μιλούσαμε, ο γειτονάς σου, ο συναδερφός σου, αλλά φυσικά ένα μεγάλο ποσοστό είναι influencers και celebrities που θες να τους ακολουθείς και να βλέπεις το περιεχόμενό τους. Ή σκέψου πώς νιώθεις όταν βάζεις να ακούσεις τη φωνή ενός podcast που σου αρέσει να ακούς.

02:07 Θέλω να σκεφτείς πάλι αυτό το συνέστημα τώρα. Νιώθεις ενδεχομένως μία άνεση, μία ηρεμία, μία έλλειψη άγχους, μία οικειότητα ίσως ή όλα αυτά μαζί. Νιώθεις ότι μπορείς πιο εύκολα να βλέπεις στο κινητό σου τον αγαπημένο σου influencer να μιλάει για τρεις ώρες για το απόλυτο τίποτα παρά να πρέπει να ξαναβρεθείς στο ανσασέρ με τον αντιπαθητικό γείτονα.

02:35 και θα είμαι το γείτονα τέλος πάντων, μην βάλω το αντιπαθητικό και θα ρωτήσω και κάτι άλλο γιατί τον τύπο στην οθόνη που δεν ξέρει καν ότι υπάρχεις τον θεωρείς πιο κοντινό σου άτομο, πιο οικείο πρόσωπο, πιο συμπαθή από τον άνθρωπο που μένει δίπλα σου ή τον άνθρωπο που δουλεύει μαζί σου κάθε μέρα γιατί τον έναν το βλέπεις ίσως σαν φίλο, τον άλλον το βλέπεις σαν αχρίαστο θόρυβο Μια πρώτη πασιφανής απάντηση είναι «Τον influencer τον διάλεξα, τον γείτονα δεν τον διάλεξα, τον συνάδελφο στη δουλειά δεν τον διάλεξα». Σωστά, σωστά. Είναι θέμα επιλογής λοιπόν. Ωραία, το κρατάμε αυτό.

03:16 Πάμε να πούμε για μια ενδιαφέρουσα θεωρία που ανέπτυξε ένας Ολλανδός βιολόγος που θεωρείται ο πατέρας της ηθολογίας και πήρε και τον Nobel φυσιολογίας ιατρικής το 1973, τον Νίκο Τίνπεργεν. Αυτός λοιπόν μαζί με τον Κόνραντ Λόρενς που πήρε και αυτός το Νόμπελ Είπε ότι τα ένστικτα δεν είναι αλάθητα Αν φτιάξεις ένα τεχνητό αντικείμενο που υπερβάλλει στα χαρακτηριστικά που το ζώο είναι προγραμματισμένο να αναγνωρίζει Πιο κόκκινο, πιο μεγάλο, πιο στρογγυλό ξέρω εγώ Το ζώο θα προτιμήσει το ψεύτικο από το αληθινό Και πως το παρατήρησε αυτό ο Νίκο Τίμπεργεν έκανε ένα πείραμα με πουλιά παρατήρησε ότι τα πουλιά έχουν ένα ένστικτο όταν βλέπουν το αυγό τους τίνουν ενστικτοδός να το φροντίζουν ο Τίνπεργεν όμως έφτιαξε ένα ψεύτικο αυγό ένα γύψινο πιο μεγάλο με πιο έντονα χρώματα πιο πουά, τι έκαναν τα πουλιά αγνοούσαν τα δικά τους αληθινά αυγά και πήγαιναν να κλωσίσουν το γύψινο πανέμορφο αλλά ψεύτικο αυγό γιατί γιατί ο εγκέφαλός τους είχε ρυθμιστεί να αντιδρά σε συγκεκριμένα σήματα, μέγεθος, χρώμα.

04:27 Το ψεύτικο αυγό ήταν ένα υπερκανονικό ερέθισμα, supernormal stimulus, ήταν δηλαδή μια υπερβολή που χάκαρε το ένστικτό τους. Και ας γυρίσουμε σε αυτό που είπαμε στην αρχή. Αν το πουλί λοιπόν είμαστε εμείς και το κανονικό αυγό είναι ο γείτονας ή ο συνάδελφος που λέγαμε, το άτομο που βλέπουμε στο δρόμο και πρέπει να χαιρετήσουμε, τότε το ψεύτικο πανέμορφο αυγό ποιος είναι, είναι οι αγαπημένοι μας influencers.

04:58 Και εδώ η λειτουργική ηλυθιότητα που λέγαμε στο επεισόδιο 32 κάνει πάρτι, δηλαδή προτιμάμε το ψέμα, προτιμάμε το γύψινο ψέμα. Δεν είναι ακριβώς άνθρωποι, δεν είναι ακριβώς αληθινά αυγά οι influencers γιατί είναι άτομα που τα βλέπουμε από μια οθόνη καταρχήν, πολύ βασικό. Σχεδόν πάντα σκηνοθετημένα, πολύ σπάνια αυθόρμητα, χωρίς μυρωδιές, χωρίς να έχουν αυτοί τον έλεγχο για το πότε θα αλληλεπιδράσουμε μαζί τους Χωρίς να μιλάνε πολύ δυνατά ή πολύ χαμηλά, χωρίς να μας πετάνε σάλια κατά λάθος την ώρα που μιλάνε Χωρίς πολλά σαρδάμ, χωρίς πολλές σιωπές, χωρίς αμηχανίες Είναι υπερκανονικά ερεθίσματα, super normal stimuli που θα έλεγε και ο Τίνμπεργκεν Τι μας προσφέρουν μια άνεση μια αλληλεπίδραση χωρίς άγχος με τον έλεγχο να τον έχουμε απολύτως εμείς χωρίς τριβή μια σχέση χωρίς τριβή βασικά Από την άλλη ο γείτονας η πραγματική ζωή τα άτομα στη δουλειά η πραγματική ζωή είναι γεμάτη θόρυβο που πολλές φορές δεν τον διαλέγουμε ο γείτονας μυρίζει Ο συνάδελφος στη δουλειά λέει βλακίες, έχει κακή μέρα, γκρινιάζει, μας προσφέρει μια τριβή χαμηλότερης ποιότητας, low resolution ας πούμε, είναι πιο αργός.

06:19 Ο εγκέφαλός μου λοιπόν, εθισμένος στο τέλειο μοντάζ των social media, κοιτάζει την πραγματικότητα και παθαίνει αυτό που έπαθε το πουλί του την Μπεργκέν, την αποφεύγει ή και τη συχαίνεται, τη βρίσκει φτωχή στην πραγματικότητα. Έχω πάθει δηλαδή μια βιολογική απογοήτευση από την αλήθεια Προτιμάω το ψεύτικο αυγό γιατί το αληθινό μου φαίνεται πλέον κάπως λίγο Έχουμε φτιάξει έναν κόσμο γεμάτο υπερκανονικά ερεθίσματα Τζάνκ φουντ, πορνογραφία, φυσικά τα social media Δεν θεωρώ ότι είμαστε εθισμένοι στα κινητά, στις συσκευές Θεωρώ ότι είμαστε εθισμένοι στην υπερπραγματικότητα Η κανονική ζωή, ο γείτονας, η συνάδερφος, η σιωπή, η αναμονή, όλα αυτά μας φαίνονται ασπρόμαυρα και βαρετά.

07:11 Και ας βάλουμε και λίγη νευροβιολογία στην εξίσωση. Οι καθρεπτικοί νευρώνες που μας βοηθούν να νιώθουμε τι νιώθει ο άλλος, λειτουργούν μονόπλευρα στις παρα-social σχέσεις μας. Αυτοί οι νευρώνες λειτουργούν μονόπλευρα, δεν χρειάζεται να μαντέψεις αν ο influencer σε συμπαθεί, δεν χρειάζεται να ρισκάρεις τίποτα. Το αποτέλεσμα, παθαίνουμε μια κοινωνική ατροφία.

07:36 Όπως αν δεν περπατάω ατροφούν τα πόδια μου έτσι και αν δεν αλληλεπιδρώ με δύσκολους πραγματικούς ανθρώπους, γείτονες, συγγενείς, συναδρέφους, ατροφεί η ικανότητά μου να διαχειρίζομαι την ανθρώπινη πολυπλοκότητα. Γινόμαστε συναισθηματικά ανίκανοι για πραγματικές σχέσεις. δηλαδή στους AI companions, στους συντρόφους που είναι εξ ολοκλήρου φτιαγμένοι από τεχνητή νοημοσύνη.

08:29 Και μην φρικάρουμε, υπάρχουν έτοιμες, στημένες εφαρμογές που φτιάχνεις έναν ψηφιακό φίλο ή σύντροφο και μιλάς μαζί του. Μπορεί να μας φαίνεται ότι είναι ακόμα σε μια πρώιμη μορφή, αλλά αυτή η πρώιμη μορφή θα γίνει όλο και καλύτερη σιγά σιγά. Τι σιγά σιγά δηλαδή, πολύ πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε. Η επαφή μας με τα social media και η μείωση της επαφής μας με τον γείτονα, τον έχω κάνει αυτόν τον γείτονα σήμερα, έχουν ετοιμάσει το έδαφος κατάλληλα, εδώ και χρόνια το ετοίμαζαν, ώστε να φτάσουμε να μιλάμε, να μπορούμε να μιλάμε με ρομπότ, να μην είναι και τόσο τρελό σαν σενάριο.

09:09 Είμαστε πολύ καλά εκπαιδευμένοι στην αποδοχή της υπερ-πραγματικότητας. Έχουμε επιλέξει πολλές φορές να κλωσίσουμε το ψεύτικο αυγό στη φωλιά μας και τα πραγματικά αυγά να τα αφήσουμε στην άκρη. Το κάνουμε περίπου 20 χρόνια τώρα και τα τελευταία χρόνια το κάνουμε όλο και καλύτερα. Οι νέες γενιές μάλιστα, το να κλωσούν ένα ψεύτικο αυγό, το κάνουν ίσως και καλύτερα από το να κλωσούν ένα πραγματικό.

09:38 Αν σας έδιναν έναν AI φίλο το 2005, θα σας φαινόταν γελίο, θα σας φαινόταν δυστοπικό, αλόκοτο, άψυχο, δεν ξέρω, δεν θα ήταν πολύ πιστικό. Το ένστικτό σας θα το απέρριπτε αμέσως. Γι' αυτό χρειαζόμασταν μια γέφυρα, χρειαζόμασταν εκπαίδευση και τα social media τα τελευταία, ας πούμε, μη λέω 20, ας πούμε 15 χρόνια ήταν ακριβώς αυτό, το στρατόπεδο εκπαίδευσης.

10:04 Τα social media μας έμαθαν σταδιακά να αφαιρούμε τον άνθρωπο από την εξίσωση. Πρώτα μάθαμε να μιλάμε χωρίς να βλέπουμε μάτια, πρόσωπο, εκφράσεις μέσω του chat. Μετά μάθαμε να κρίνουμε με καρδούλες και likes. Μετά μάθαμε να αγωιτευόμαστε από φίλτρα και όχι από πρόσωπα. Εντάξει και τελικά φτάσαμε στην κοινωνική ατροφία που λέγαμε πριν.

10:26 Δεν θα μπορούσαμε να πάμε κατευθείαν στη μηχανή, κατευθείαν στο ρομπότ, αν πρώτα δεν είχαμε ξεμάθει τον άνθρωπο. Έπρεπε πρώτα να τροφίσουν οι μύες της ενσυναίσθησης. Έπρεπε πρώτα να συγχαθούμε την τριβή του γείτονα, να εθιστούμε στο εύκολο. Η κοινωνική ατροφία δεν είναι παρενέργεια της τεχνολογίας, δεν το βλέπω έτσι. Το βλέπω ως ότι η κοινωνική ατροφία είναι προαπαιτούμενο.

10:50 Απαιτούμενο ήταν η απαραίτητη προεργασία για να δεχτούμε το επόμενο στάδιο. Τώρα που έχουμε πιστεί ότι οι αληθινοί άνθρωποι είναι λίγο κάπως κουραστικοί και ελαττωματικοί, είμαστε επιτέλους έτοιμοι να αγαπήσουμε το τέλειο ψέμα της τεχνητής νοημοσύνης. Το ψέμα που δεν έχει μνήμη, δεν θυμάται όλο μας το παρελθόν, όπως ο κακοπροαίρετος γείτονας ή συνάδελφος.

11:14 Το AI έχει τη μνήμη που εμείς του ορίζουμε για τον εαυτό μας. πόσο πιο βολικό και δεν είναι, δεν νομίζω ότι είπα κάτι τόσο συνωμοσιολογικό ή σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή καταστροφολογικό δεν μας πήραν την ανθρωπιά με τη βία, την παραδώσαμε εμείς post με το post, reel το reel μέχρι που δεν έμεινε τίποτα. Οπότε ναι, θα μπορούσε να τελειώσει εδώ το επεισόδιο λίγο καταστροφολογικά αλλά όχι, εδώ είμαστε για να συνεχίσουμε λίγο ακόμα να δούμε πάει λίγο πιο βαθιά το πράγμα Να ρωτήσω τώρα κάτι άλλο Απαντήστε με ειλικρίνεια Εφόσον δεν χρειάζεται να απαντήσετε σε μένα Ούτε σε κανέναν Εσείς είστε μόνοι σας και θα απαντήσετε στον εαυτό σας Να είστε ειλικρινείς Όταν είστε μόνοι στο σπίτι Πλένετε πιάτα ή όταν οδηγάτε Όταν κάνετε μπάνιο, όταν ακούτε μουσική στο δρόμο Ή το βράδυ που είστε εξαπλωμένοι Και δεν μπορείτε να κοιμηθείτε Πόσες φορές έχετε πιάσει τον εαυτό σας να φτιάχνει σενάρια.

12:11 Να φαντάζεστε ότι δίνετε μια συνέντευξη, ότι κάποιος σας ρωτάει πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα γιατί εσείς είστε ένας πάρα πολύ ενδιαφέρον χαρακτήρας, ότι σας βλέπει, σας ταυμάζει για όλα αυτά που κάνετε ή όλα αυτά που φαντάζεστε ότι κάνετε. Ή να ρωτήσω το ίδιο πράγμα αλλιώς, όταν είστε μόνοι, όταν είμαστε μόνοι, πόσες φορές νιώθουμε πραγματικά μόνοι, ότι δηλαδή συνεχώς είναι σαν να κουβαλάμε ένα αόρατο κοινό μέσα μας.

12:43 Η επιστήμη αυτό το φαινόμενο το εξηγεί. Το εξηγεί μέσω του όρου Default Mode Network, DMN. Στα ελληνικά θα το βρούμε ως δίκτυο προεπιλεγμένης λειτουργίας ή δίκτυο βασικής κατάστασης ή δίκτυο απλής λειτουργίας του κεφάλου. Είναι το δίκτυο που ενεργοποιείται όταν πολύ απλά δεν κάνουμε τίποτα. Το DMN ενεργοποιείται όταν είμαστε σε ηρεμία, ονειροπολούμε, daydreaming, σκεφτόμαστε το παρελθόν ή το μέλλον, όταν φανταζόμαστε πράγματα και καταστάσεις και όχι όταν εστιάζουμε σε εξωτερικές εργασίες.

13:20 Παλιά ίσως αυτό το δίκτυο του εγκεφάλου να μας βοηθούσε να λύνουμε προβλήματα επιβίωσης. Τώρα που δεν έχουμε και τόσα προβλήματα επιβίωσης, τώρα τι το κάνουμε αυτό το DMN. η επιστήμη έχει δείξει ότι το DMN πλέον δεν ξεκουράζεται ποτέ. Έχει μετατραπεί στον ας πούμε εσωτερικό μας PR manager. Δουλεύει υπερορίες όχι για να μας βρει τροφή ή καταφύγιο αλλά για να προσωμιώσει ασταμάτητα κοινωνικά σενάρια.

13:51 Τρέχει συνεχώς προσωμιώσεις για το πώς φαινόμαστε στα μάτια των άλλων. Είναι δηλαδή σαν να έχουμε εκπαιδεύσει τον εγκέφαλό μας να λειτουργεί με διπλή συνείδηση. Τη στιγμή που συμβαίνει κάτι στη ζωή μας, ο εαυτός μας χωρίζεται στα δύο. Υπάρχει ο εαυτός που το ζει το γεγονός και υπάρχει και ο εαυτός παρατηρητής, ο σκηνοθέτης.

14:14 Αυτό είναι το σύνδρομο του πρωταγωνιστή, main character syndrome, αν το έχετε ακούσει. Η ζωή πάβει να είναι βίωμα και γίνεται πιο πολύ performance. Την ώρα δηλαδή που ερωτεύεστε, την ώρα που φιλάτε κάποιον, ένα μικρό ήπουλο κομμάτι του εγκεφάλου σας έχει αποσχιστεί και ορείται από πάνω σας σκεπτόμενο, ε πώς φαίνεται τώρα αυτό το φιλί, είναι αρκετά παθιασμένο, μοιάζει με σκηνή ταινίας ή ακόμα χειρότερα όταν την ώρα που πονάμε, την ώρα που κλαίμε στο μπάνιο μόνοι μας, αντί να αφαιθούμε στη θλίψη υπάρχει και ένα μικρό κομμάτι του εγκεφάλου μας που κοιτάζεται ας πούμε στον καθρέφτη και αναρωτιέται αυτό το κλάμα, είναι αρκετά τραγικό, είναι αρκετά κινηματογραφικό.

14:59 Αντικειμενοποιούμε δηλαδή τον ίδιο μας τον πόνο την ώρα ακριβώς που τον νιώθουμε. Δεν είμαστε ποτέ ακριβώς και 100% παρόντες. Είμαστε μονίμως απασχολημένοι με το να βαθμολογούμε την ερμηνεία μας σε μια παράσταση που δεν βλέπει κανείς. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σημείο να μην ζούμε τις στιγμές μας, αλλά να τις καταναλώνουμε εμείς οι ίδιοι σαν θεατές της ζωής μας.

15:22 Το DMN όμως δεν δουλεύει μόνο υπερορίες για να σκανάρει και να ρυθμίζει την αυτό εικόνα μας αλλά και την κοινωνική μας εικόνα. Και πώς συνδέεται αυτό με όσα είπαμε πιο πριν έρχεται απλά και προστίθεται στα προηγούμενα. Έχουμε έναν λόγο παραπάνω να απεχθανόμαστε το γείτονα. Έχουμε άλλο ένα λόγο να βαριόμαστε τους κανονικούς ανθρώπους.

15:45 Ποιος είναι αυτός ο λόγος, όχι μόνο επειδή είναι βαρετή σε σύγκριση με τα υπερκανονικά ερεθίσματα των social, αλλά επειδή είναι και επικίνδυνη ας πούμε για το σενάριο, μας χαλάνε το σενάριό μας. Ο influencer κατοικεί στην οθόνη, είναι κομπάρσος ή guest star στην ταινία μας, δεν μας αμφισβητεί, μας επιβεβαιώνει, πόσο μάλλον το AI chat κομπάνιό μας.

16:10 Ο γείτονας όμως, ο πραγματικός σύντροφος, όχι ο AI, ο συνάδελφος, ε αυτοί έχουν το θράσος να μας μιλάνε σαν να είμαστε κανονικοί άνθρωποι. Μας διακόπτουν, μας ζητάνε λογαριασμό, μας βλέπουν όταν είμαστε άσχημοι, όταν είμαστε βαρετοί, όταν δεν έχουμε κέφια, όταν δεν έχουμε φίλτρα. Μας βγάζουν από το ρόλο του cool πρωταγωνιστή, γκρεμίζουν το σκηνικό του Truman Show μας.

16:35 γι' αυτό έχουμε έναν παραπάνω λόγο να κλεινόμαστε στο καβούκι μας. Όχι από μισανθρωπιά αλλά από ναρκισισμό. Προτιμάμε τη μοναξιά της οθόνης γιατί εκεί είμαστε ο θεός του μικρόκοσμού μας. Στην πραγματική ζωή είμαστε απλά ένας ακόμη υπεραστικός. Στην ψηφιακή ζωή χτίζουμε το δικό μας προσωπικό αλγόριθμο, λιθαράκι λιθαράκι και ο αλγόριθμος είναι πάντα εκεί για να μας επιβεβαιώσει, να μας πει ότι έχουμε δίκιο, ότι είμαστε σωστοί, είναι πάντα εκεί για να μας ανακουφίσει από την πλήξη της πραγματικής ζωής και να μας επιβραβεύσει δίνοντάς μας συνεχώς περιεχόμενο που θέλουμε να βλέπουμε.

17:13 Και αυτό ισχύει και για τα τσάτσιπι, τζέμινι κτλ που χρησιμοποιούμε. Τι μένει στην πραγματικότητα μέσα μας, μάλλον μένει ένα κενό, μια ανειδονία. Καμία παράσταση δεν είναι τόσο καλή ώστε πραγματικά να μας χορτάσει. Κανένα ψεύτικο αυγό δηλαδή, όσο ωραίο και να είναι, όσο καλά και αν το κλωσίσουμε δεν θα βγει από μέσα του κάτι.

17:38 Και εδώ βάζω μια παρένθεση, είναι μεγάλο θέμα, δεν το ανοίγω, απλά το αναφέρω, ότι μια πρώτη απάντηση για την τόση βία γύρω μας και μέσα μας είναι αυτό το θέμα που συζητάμε τώρα. Όταν όλα είναι τόσο βαρετά και καμία φαντασίωση τελικά δεν μας προσφέρει πραγματική ικανοποίηση, τότε ίσως ο πόνος, η βία, η αυτοκαταστροφή να είναι τα δυνατά συναισθήματα που ψάχνουμε για να μας κάνουν να νιώσουμε κάτι, πραγματικά κάτι.

18:09 Τώρα, πώς αντέχουμε, πώς τα βγάζουμε πέρα με όλα αυτά τα υπερκανονικά ερεθίσματα αυτή, την υπερπραγματικότητα σε συνδυασμό με ένα κακοφτιαγμένο Truman Show, έναν αρκισισμό που μόνοι μας φτιάξαμε ο καθένας για τον εαυτό του. εγώ προτείνω και αυτό που βλέπω ότι λειτουργεί κάπως σε μένα είναι το να απολαύσουμε την τεμπελιά μας το να αφαιθούμε στη βαρεμάρα μας να αποδεχτούμε την αμηχανία και το low resolution της πραγματικής ζωής με το να κλωσίσουμε και λίγο δηλαδή τα πραγματικά μας αυγά αυτά που ίσως αν τα κλωσίσουμε αρκετά να βγάλουν και κάτι από μέσα τους γιατί στο κάτω κάτω είναι το μόνο που έχουμε όλα τα άλλα είναι ψεύτικα αυγά και προσέξτε δεν θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι ότι προτιμάμε το ψεύτικο θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι ότι ξεχάσαμε πως να αντέχουμε το αληθινό πως να ανεχόμαστε το αληθινό, το βαρετό Ευχαριστώ που το ακούσατε, αυτό ήταν το επεισόδιο Κλείστε το τώρα βέβαια και άντε να μιλήσετε σε κάποιον που δεν τον διαλέξατε Καλή τύχη, γεια σας