Skip to content
PodBase
#27 ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΛΟΥΣΙΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ | ΑΠΦΟΣ

#27 ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΛΟΥΣΙΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ | ΑΠΦΟΣ

Το Podcast από το Υπερπέραν
Οκτώβριος 16, 2026 01:23:45 Σεζόν 4 Επεισόδιο 1
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Ιστορικά σαν ανθρωπότητα έχει τύχει πολλές φορές να γίνονται μαζικά σχέδια για κατι μεγάλο και να γυρνάει μπούμερανγκ εναντίον μας. Στο ξεκίνημα της 4ης σέζόν πιάσαμε 5 τέτοιες φάσεις και τις αναλύσαμε.

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Trashtonius on Ko-Fi⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

Η τελευταία ιστορία που διάβασα

⁠⁠Got Jamsτου φίλου Βλάσση

Over9000 και Kalia

Jehovah on Death

Ελάτε και εσείς στην παρέα μου στα κοινωνικά δίκτυα ή να ακούσετε τις άλλες δουλειές που συμμετέχω.

⁠⁠⁠linktr.ee/trashtonius⁠⁠⁠

ENA MEΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ:

-ΣΤΟΝ ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ΒΑΣΙΛΗ ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ΓΙΑ ΤΟ ΙΝΤRΟ!

-ΣΤΟΝ ΟΛΕΚ ΓΙΑ ΤΟ OUTRO!

-ΣΤΟ ΦΡΑΝΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ!

-ΣΤΗN ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ΙΡΙΣ ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΣΤΕΡ!

-ΣΕ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ!

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Τι να εννοώ άραγε στον τίτλο του επεισοδίου Τι εννοώ με το λούσιμο που είχε το ανθρωπινό είδος Δηλαδή, λούσιμο τι εννοώ Ότι κάποιος πήγε και έκανε ένα τόσο καλό μπάνιο Που εγώ σήμερα ήρθα να τους καταμετρήσω Για να πω ποιοι έκαναν τα καλύτερα μπάνια στον κόσμο Αν και αυτό θα ήταν ενδιαφέρον επεισόδιο Αν έχει γίνει κάτι τελειό στο μπάνιο Δεν ξέρω, γράψτε μου στα comments Αλλά το λούσιμο έχει μια διαφορετική έννοια καλή είναι η ανεργία, καλά περνάμε όλοι μας καλή αφραγγεία τώρα που τα νιώθετε αλλά το λούσιμο έχει πάρει μια άλλη έννοια γενικά σαν λέξη όταν λέω ότι έλουσα κάτι εννοώ ότι έχω κάνει μια μεγάλη λακία ότι κάτι το κατέθεψα δεν ξέρω γιατί ο όρος λούσιμο χρησιμοποιείται για αυτά τα πράγματα αλλά σίγουρα στη δικιά μας τη φάση ταιριάζει απόλυτα για εσάς εκεί έξω που δεν ξέρετε τι είναι το λούσιμο φανταστείτε απλά τον Παναθηναϊκό του Νίκου Νιόμπλια ο οποίος τα σήκωσε όλα και τα άσκησε όλα και την ακριβώς επόμενη χρονιά έλουσε πάνε όλα σιγά σιγά ξεκίνησε η κατάπτωση

λίγο λίγο όχι όλα μαζί δηλαδή αν σκεφτείς τι ακολούθησε ότι έσπασε αυτή η μαγική σύνθεση με το ότι έφυγες εσύ από τον Παναθηναϊκό με το ότι ήρθα ο Τσάκας μεταξύ και είπε ότι θα φέρει τον άλλη Σαούντ με όσα είχαν γίνει, πραγματικά ήταν έλους ο Παναθηναϊκός, δηλαδή έλους και ο Νίκος Πατέρας και οποιοςδήποτε άλλος. Δηλαδή που δεν ξέρουμε ποιος πραγματικά έφταιγε, βασικά ξέρουμε, αλλά δεν θα πω παραπάνω γιατί μου την πέστησε μέτρα.

Βασικά όχι, φέτος ξέρετε κάτι θέλω, θέλω να κάνω εχθρούς. Τέλος πάντων, αυτό το κολντόπεν κράτησε πάρα πολύ, οπότε πάμε με τα μπούνια να μπούμε στην τέταρτη σεζόν του podcast του Ιβερπέραν, όπου θα μιλήσουμε για ιστορικά λουσίματα του ανθρώπινου είδους. Είμαι ο Τραυσόνιος και αυτό είναι το podcast που επερπαίρνει. Συντονίζεστε σε YouTube, Apple Podcasts και Spotify. Απολαύστε!

16 Οκτωβρίου, 3.33 το πρωί, την ώρα της μάγης σας, εγώ κάνω καινούργιο επεισόδιο. Δεν θα ανέβει φυσικά 3.33, αλλά πιστέψτε με είναι 3.33. Μην αμφιβάλλετε για όσα σας λέω εγώ. Μην ξεχνάτε, η δυναμική αυτής της έκτας είναι εσείς να ακούτε ό,τι λέω και να με πιστεύετε. Οπότε καλησπέρα και καλώς ήρθατε στη τέταρτη σεζόν του podcast του Hyperperan.

Είμαι ο Τραστόνης, όπως πάντα και ακούτε για άλλη μια φορά, you guessed it, το podcast του Hyperperan. Αλλιώς γνωστό ως τον λόγο για τον οποίο πάρα πολλοί από εσάς μου στέλνετε μηνύματα κατά στιγμές να μου πείτε ψεκασμένες ιστορίες, ώστε εγώ να έρχομαι και να τις καπηλεύομαι online. Πώς είστε φίλοι μου εκεί έξω Τι συμβαίνει, πώς ήταν η μέρα σας Φτάσαμε επιτέλους στην τέταρτη σεζόν Κάποιοι δεν πιστέψατε ότι θα έφτανα τέσσερις σεζόν Η αλήθεια είναι ομολογουμένως Αν και εγώ ήμουνα κάποιος εξωτερικός και άκουγα το podcast Θα πίστευα ότι εντάξει αυτός όπου να είναι θα βαρέθηκε και θα το πετάξει Αλλά είμαστε στην τέταρτη σεζόν εδώ Για να κάνουμε shutdown τους haters Πώς είστε όλοι εκεί έξω Πώς περνάτε τις μέρες σας πώς περάσατε αυτό το φινα καλοκαίρι το οποίο περάσαμε μάλλον σας τα είπα αυτά έτσι και αλλιώς γιατί καλοκαίρι τελειώσαμε το podcast αλλά πώς περάσατε το Σεπτέμβριο σας πώς ήταν οι ημέρες του Σεπτεμβρίου για εσάς εγώ μπορώ να πω ότι Σεπτέμβριος δεν ξέρω ήταν καλά

είχε πάρα πολύ ζέστη είχα κουραστεί κάποια στιγμή λέω μαλάκα δεν γίνεται να έχουμε Σεπτέμβριο και ακόμα να έχω αναμένους ανεμιστήρες Δηλαδή με βαριά καρδιά έκρυψα το air condition. Ναι δεν έχω air condition το οποίο είναι από αυτό που μένει στον τοίχο. Έχω από αυτό το οποίο πρέπει να πάνε να κρύβεται κάθε χειμώνα. Οπότε ναι. Αν θέλετε εντάξει αγόραστε μου καινούριο. Αλλιώς δεν γίνεται δουλειά.

Αλλά πραγματικά το έκρυψα με κάθε ενδιασμό μέσα μου. Δηλαδή δεν υπήρχε αυτό το πράγμα. και τώρα τον Οκτώβριο, τώρα αυτές τις μέρες έπιασε κρύο, δεν είχε τόσες μέρες κρύο, οπότε αυτό είχε πάρα πολύ ζέστη. Έχω αποφασίσει να ξεκινήσω μια καινούρια ενότητα σε αυτό το podcast, εκτός από τις ιστορίες φυσικά που λέω στο τέλος και το main θέμα της εκπομπής φυσικά και είναι μια καινούρια θεματική με το όνομα «Πράγματα που θα σε οδηγήσουν σε θάνατο στο Τραστονιστάν».

Αυτός έτσι ο σύντομος γρήγορος μικρός τίτλος θα είναι ο τρόπος μου να εκφράζω σε εσάς εκεί έξω τον εκνευρισμό μου μερικές φορές με μερικά πράγματα τα οποία όντως στο κράτος που παρεμπιτώντας αυτό δεν είναι υποθετικό σενάριο είναι στο μέλλον που θα έχω το δικό μου κράτος που κάποιος εκεί έξω θα έχει αρκετό φιλότιμο για να μου δώσει τη χώρα του και θα μου πει αυτή η χώρα είναι δικιά σου.

δεν θα είσαι ο πρόεδρος της χώρας θα είναι δικιά σου η χώρα το ξέρω ότι θα συμβεί αυτό μια μέρα γιατί είμαι πολύ συμπαθητικός και θα ανοίξουν πόρτες για μένα για να το κάνω αυτό το πράγμα οπότε θα σας πω με πόση ευγένεια που θα διοικώ τη χώρα ποιους θα θεωρήσω ότι είναι για θάνατο οπότε θα ξεκινήσω με τους πρώτους και δεν με νοιάζει αν θα γίνεται οφέντητα από αυτό εγώ θέλω να δημιουργήσω και εχθρούς φέτος εκτός από φίλους οπότε χεύστηκα Σε κάθε επεισόδιο θα φροντίζω να σας λέω και να ανανεώνω λίγο τη λίστα Ούτως ώστε όταν θα έρθετε να μείνετε στο κράτος μου Όλοι εσείς οι τραυτονιακοί εκεί έξω Να ξέρετε τι δεν θα κάνετε Πρώτη μερίδα που με εκνευρίζει και να ξέρετε Θα οδηγηθείτε σε θάνατο πάρα πολύ γρήγορα Είστε εσείς που λέτε Εγώ δεν αράζω ιδιαίτερα στο κινητό μου συγγνώμη Και σου λένε και καλά ότι κάνουν απαντήσεις στα μηνύματα κάθε 8 ώρες αλλά όταν βγαίνεις μαζί τους και αράζεις μαλάκα δεν ξεκολλάνε από το κινητό τους δηλαδή είναι σαν να σου λένε στη μόνη

εσένα γράφω στα αρχίδια μου ρε φίλε δηλαδή εσείς, όχι ότι μου συμβαίνει αυτό εμένα όλοι μου οι φίλοι με αγαπάνε εννοείται ότι δεν με γράφουν στα αρχίδια τους και δεν είναι στοχοποιημένο το μήνυμα αυτή τη στιγμή αλλά αυτοί που το κάνουν αυτό που τους βλέπεις και έχουν αράξει έξω και χρειάζεσαι μαλάκα τι να πω ξύστρα για να τους ξεκολλήσει πάνω από το κινητό λες και είναι σοβάς εσείς παιδιά σφαίρα στο γόνατο και μετά θα σας πετάξω απλά στην λίμνη και θα σας πω κολυμπήστε να βγείτε έξω δεν με νοιάζει εννοείται ότι αυτή η λίμνη δεν θα έχει τρόπο να βγείτε θα είναι σαν τη σκάλα στο sims που τη βγάζουν μέσα από την πισίνα έτσι θα σας βάλω μέσα με το μεταξύ καταλάω σκοπάνισε αυτή τη στιγμή το ηχομονοτικό μου ελπίζω να μην ακούστηκε πολύ Μάλλον ακούστηκε Αλλά φανταστείτε αυτή είναι η εντασή μου Είμαι πολύ passionate για τέτοια συζήτηματα Συντονισείτε και την επόμενη φορά Στην οποία θα σας πω ποιον θα σφάξω μετά Αλλά μέχρι τότε να ξέρετε Έτσι και σας πετύχω

Και είστε με το κινητό στο χέρι Ενώ μου λέτε με ένα ατάγεστη που εντάξει δεν ξέρω και όλα αυτά Και βλέπω ότι μου κάνετε να μου απαντήσετε Τρεις εργάσιμες κάθε φορά Όπως είχε πει ο Άγγελος Αναστασιάδης Θα έχει θάνατο. Η υπακοή σημαίνει ζωή. Πολύ απλά. Να δώσω και δύο shoutouts σε μουσικά, τα οποία να σας πω την αλήθεια μου, δεν ξέρω, είμαι πολύ χαρούμενος που περιτριγυρίζομαι από τόσο καλλιτεχνικό κόσμο.

Πρώτον, προφανώς τους The Hovah on Death που έχουν και συναυλία τον επόμενο καιρό, οπότε μαζευτείτε να πάμε. Είναι, περιμένω πως και πως. Να δώσω επίσης μεγάλο shoutout σε μία από τις πλέον αγαπημένες μου συναυλίες, στα αγαπημένα μου live βασικά, δεν ξέρω κατά πόσο είναι συναυλία-συναυλία, βασικά γιατί έγινε μέσα στο AN δηλαδή πόσο μεγάλη συναυλία μπορείς να κάνεις μέσα στο AN αλλά για μένα ήταν σαν να ήμουν ήδη σε τεράστια συναυλία, στην οποία παίξανε οι πάντα οι God Jumps που παίζει μέσα ο φίλος μου ο Βλάσης και μπορώ να σας πω ότι πόνεσε ο Σβέρκος μου πάρα πολύ κατά τη διάρκεια του live, δηλαδή είναι απίστευτα ταλαντούχος και είναι απίστευτα ταλαντούχα όλη η μπάντα και είναι τρελό γιατί παίξαν από Backstreet Boys μέχρι το opening του Death Note μέχρι μουσική Pokemon, μέχρι τα πάντα τα κάνουν όλα φίλε αυτά τα live θέλουμε ρε φίλε και το αν είναι πολύ τρελό venue για τέτοια έτσι μικρά έτσι get together να ακούμε μουσικές και να γουστάρουμε οπότε πολλά φιλιά και shoutout

και εννοείται στους φίλους over 9000 με τους οποίους άραξα πρόσφατα είναι απλώς shoutout γιατί είναι καλά από τα παιδιά honestly και μην ξεχνάτε υπάρχει και το Delinus Fest το οποίο μπορείτε να πάντα τους ακούσετε και live οπότε αυτό και μετά παιδιά και στην Γάλλια φυσικά που θα είναι μαζί τους είστε όλοι σας μουσικά είστε η ελπίδα μας και το μέλλον μας οπότε αυτό είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένος απλά με τη μουσική που παίζει γύρω μου αυτή τη στιγμή, είμαι πολύ χαρούμενος τέλος πάντων αρκετό yapping βλέπετε εσείς η κάτω των 25 χρησιμοποιώ και πιο μοντέρνες λέξεις Έτσι φέτος θέλω να πιάσω το άλλο κόρνταϊνά με κοινό που να είναι κάτω από τον 25.

Θέλω στα σχολεία φέτος να συζητάτε για podcast ό,τι πιο πέρα. Αλλά ποιον κορυδεύω, ξέρω ότι το attention span εκεί έξω το μέσο, attention span είναι τρία δευτερόλεπτα, ειδικά στις νεαρότερες ηλικίες, οπότε ποιος θα κάτσει να ακούσει podcast. Εσείς. Εσείς θα επιβάλλετε στα παιδιά σας. Καταρχάς, ξέρω ότι πολλοί από εσάς που ακούτε την εκπομπή, έχω καταλάβει ότι έχετε παιδιά, έχετε οικογένειες, τέτοια πράγματα Πού είναι οι καινούργιοι μου ακροατές Γιατί δεν βάζετε στα παιδιά σας να ακούνε πάντα και να σας το πείτε πώς το υπερπέραν Τι φοβάστε το επεισόδιο 25 επειδή βρίζαμε και πετάγαμε πινελίκια με τον Κωνσταντάρα και είχε γίνει εδώ πέρα χαμός Δεν υπάρχει Βάλτε τα κάτω να τα σκληραγωγήσετε σας παρακαλώ Θέλω κόρτα ηνάμι κοινό Θέλω και αυτά να συνεισφέρουν κάθε φορά σε όλο αυτό, τέλος πάντων, στην εκστρατεία μου.

Πριν προχωρήσω παρακάτω, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο εκεί έξω που κάτσε και άκουσε το memoir που έβγαλα πρόσφατα, το οποίο είναι το ακριβώς προηγούμενο προφανώς podcast που μπορείτε να πετύχετε στο Spotify, αν και δεν το θεωρώ podcast. Μου άρεσε το ότι ήταν ένα memoir, ήταν τα απομνημονεύματά μου σε μια κατάσταση, ίσως ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ αν θες.

Αν και μου λένε γενικά ότι και το podcast είναι ηχητικό ντοκιμαντέρ, αλλά δεν πιστεύω με τόσο προσωπικό υλικό μέσα που ρίχνω κάθε φορά. Αλλά το Memoir ίσως ήταν όντως αυτό το πράγμα για εμένα και με συγκίνησε η αλληλεπίδρασή σας απέναντί μου, με συγκίνησαν τα πράγματα που μου στείλατε. Γιατί δεν είμαι μόνο εγώ προφανώς εκεί έξω που πέρασα ό,τι πέρασα, είσαστε όλοι σας εκεί έξω που έχετε κάτι ανάλογο.

Όλοι κουβαλάμε τους σταυρούς μας. και ίσως να ήταν λίγο πιο τέλος πάντων συναισθηματικό για εμένα όλο αυτό όταν κάθισα και το ηχογράφησα αλλά ήθελα να το πω ως έχει σε εσάς και δεν ήθελα να κάνω ούτε ένα ψεύτικο βίντεο στο οποίο θα έλεγα τα πράγματα με χαρμόσεις, συναισθηματικές και όλα ούτε να το πω πάρα πολύ τραβηγμένο από τα μαλλιά λέγοντας πράγματα που δεν ισχύουν ήθελα να είμαι ακριβώς στη μέση ήθελα να το πω ως έχει σε εσάς και σας ευχαριστώ είναι, νομίζω ήταν ένα πολύ όμορφο αίσθημα και την ίδια στιγμή ένα πάρα πολύ αγχωτικό για εμένα όταν ανέβασα το επεισόδιο δηλαδή ένιωθα ένα ένα χτυποκάρδι τέλος πάντων μια ταχυκαρδία μεγάλη με τον φόβο ότι δεν ήξερα πώς θα πώς θα το νιώσει αυτό ο κόσμος στο ίντερνετ γιατί όταν ανεβάζεις κάτι τόσο προσωπικό νιώθεις και λίγο γυμνός μπροστά στον κόσμο πράγμα το οποίο δεν κάνω γενικά και μην βγαίνετε γυμνοί έξω.

Αυτό διώκεται από το νόμο. Αλλά ναι. Οπότε σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Μπορεί κάποια στιγμή να επανέλθω και όλας με κάποιο άλλο optional, ίσως να συζητήσω για κάτι διαφορετικό. Δηλαδή έχω σκεφτεί να μιλήσω με κάποια στιγμή και για την ψυχική υγεία στο χώρο εργασίας ή για τέτοια πράγματα. Αν και υπάρχουν ήδη καλύτερα podcast που μπορούν να εξηγήσουν γι' αυτό. Εγώ απλά, όπως και την προηγούμενη φορά, θα πω τα δικά μου αποφθέγματα της καταστάσεως. Για αυτή τη σεζόν, παιδιά, να σας πω την αλήθεια, έχω περισσότερη όρεξη από πέρσι. Έχω μπει περισσότερο με τα μπούνια στην κατάσταση. Δηλαδή, έχω δει λίγο τις θεματικές που έχω μαζέψει, που δεν είναι αρκετές ακόμα για να πω ότι βγάζω ολόκληρη σεζόν.

Αλλά είμαι ήδη πάρα πολύ αισιόδοξος με το ότι με τον καιρό θα βρεθούν και περισσότερα θέματα και έχω εγώ περισσότερη όρεξη να ηχογραφήσω φέτος οπότε κάντε lock-in γιατί αυτό το ταξιδάκι στο υπερπέραν θα γίνει όλο και πιο τι να πω όλο και πιο μακρύ και πιο μακρύς και λες ήδη η ηχογράφηση έχει ξεκινήσει και έχω πάει και εγώ δεν ξέρω πόσα λεπτά με το να σας λέω μαλακιούλες και να μην μπαίνω στο θέμα. Για αυτή τη σεζόν παιδιά αυτό που έχω βάλει σαν στόχο είναι να φτάσουμε τους 2.000 ακροατές. Θέλω πάρα πολύ.

Πέρσι πήραμε μια τρακοσάρα, αλλά φέτος θέλω να είμαι κι εγώ λίγο πιο φοκουσάρισμένος στο podcast και νομίζω ότι μπορούμε να πιάσουμε τα 2.000, να είμαστε αρκετοί. Οπότε φέτος θέλω πάρα πολύ από εσάς να δώσετε όλη σας την αγάπη στο podcast, να το διαδώσετε σε όλο τον κόσμο. Θέλω να γίνουμε πάρα πολύ. Θέλω να γίνουμε, ρε παιδί μου, ένας ολόκληρος στρατός εκεί έξω και φυσικά να μου λέτε και εσείς πώς νιώθετε με το podcast.

Όπως είπα και πέρσι, γιατί δεν βάζετε αρκετές κριτικές. Δηλαδή, πήγαινε βάλτε μια κριτική. Θέλω πράγματα γενικά ώστε να μεγαλώσουμε και λίγο αυτό το στρατό. Δηλαδή, μ' αρέσει πώς πέρσι γνώρισα τόσο καινούργιο κόσμο από το podcast και είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένος να γνωρίσω ακόμη περισσότερο κόσμο από εσάς εκεί έξω. Και αν θέλετε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, Υπάρχει πάντα η πλατφόρμα του Ko-Fi στην οποία μπορείτε να μπείτε και να βάλετε τον οβολό σας, να βάλετε το ποσό το οποίο θέλετε εσείς να δώσετε σε αυτή την περίπτωση.

Φέτος δεν θα σας κρύψω ότι θα το εκτιμήσω λίγο παραπάνω γιατί υπάρχουν πράγματα τα οποία πρέπει να γίνουν και δεν θα σας κρύψω ότι να σας πω την αλήθεια μου όλα έχουν ακριβίνει, όλα έχουν γίνει σκατά οπότε ό,τι δίνετε θα εκτιμηθεί. είτε θα πάει στο Σκλαβενίτη είτε θα πάει σε κάτι για το podcast αλλά θα δοθούν πράγματα γενικά οπότε αν θέλετε το link βρίσκεται από κάτω μπορείτε να πάτε να κάνετε το donate σας και φυσικά θα σας δώσω το ανάλογο shoutout όπως κάνω κάθε φορά σε αυτά τα πράγματα εντωμεταξύ δεν θέλω να γίνω το Sport24 γιατί σε κάθε επεισόδιο τώρα τον τελευταίο καιρό για κάποιο λόγο αναφέρω θανάτους γιατί πεθαίνει ο κόσμος αλλά ρε πούστη μου τι θανάτηλα είναι αυτή το Col26 χάσαμε τον Πακ, τον Παλαιστή χάσαμε τον Μπούτσερ, επίσης μεγάλος Παλαιστής χάσαμε και το Μαζονάκι εδώ πέρα στην Ελλάδα τι γίνεται ρε, λίγο παύση λίγο, δηλαδή ρίψα αυτούς τους ανθρώπους, αυτούς τους γιγάντες τον καθένα για το δικό του λόγο έχω στεναχωρηθεί πολύ, δηλαδή δεν ξέρω

αυτό με έριξε λίγο ρε παιδιά δηλαδή κάπου έλεος και αυτό είναι το σημάδι σας να εκτιμάτε λίγο παραπάνω της ζωής σας τέλος πάντων και ότι λένε να μιλάτε στους ανθρώπους σας γιατί δεν ξέρετε πότε σαν τελευταία φορά. Καλά εννοείται ότι πρέπει να το κάνετε αλλά την ίδια στιγμή μην νιώσετε την ανάγκη να το κάνετε τώρα επειδή ακούσατε θανάτους να το κάνετε γενικά. Τέλος πάντων εντωμεταξύ παιδιά να σας πω και μια ιστορία για κάτι που μου συνέβη πρόσφατα το οποίο είναι το πιο γέλιο πράγμα που μου έχει συμβεί στη ζωή μου αλλά αφού τις αλλακώθηκα έτσι την προηγούμενη φορά, γιατί να με κάτσανε από τώρα.

Αλλά, λοιπόν, που λέτε παιδιά, τις προάλλες, είμαι στο μπάνιο, έτσι, κάνω ντουζ, αυτό που πρέπει να κάνεις πριν αυτό, τόσο υποχρεωτικά, ξέρεις, για να μην μυρίζεις. Κάνω μπάνιο, λοιπόν, και ακούω έξω από το παράθυρο μου κάτι να γίνεται, κάτι έτσι, έναν, δεν ξέρω, δηλαδή, σαν κάτι να συμβαίνει. Και λέω, δεν ξέρω τώρα, δεν έχω καταλάβει.

εγώ το μεταξύ μας στον πρώτο που σημαίνει ότι δεν μπορώ να ακούσω κάτι που να συμβαίνει γύρω μου αν δεν είναι τέλος πάντων πολύ πολύ συγκεκριμένο οπότε το ακούω εγώ και λέω ποιος να είναι τώρα τέτοια ώρα μπορεί να είναι η μάνα μου έξω και να απλώνει κανένα ρούχο ξέρω εγώ αλλά συνεχίζει ο θόρυβος και είναι και πιο έντονος αυτή τη φορά και λέω κάτι δεν μας λένε κάτι έχει γίνει εδώ πέρα τελειώνω με τον ντουζ σκουπίζομαι έχω τη λίξη στην πετσέτα γύρω μου έτσι και μοιάζω σαν φύλαρχος και βγαίνω από την τουςγέρα λοιπόν ρίχνω και μια πετσέτα στο κεφάλι μου να στεγνώσω το μαλλί μου και μπαίνω στο δωμάτιό μου και όσο είμαι στο δωμάτιό μου και τέλος πάντων σκουπίζομαι λίγο και όλα αυτά ακούω απ' έξω ακόμα και γίνεται χαμός και είμαι σε φάση τίσκατα ακούω τώρα το μεταξύ πράγματα όπως τραντάγματα και δονήσεις και λέω κάποιος Δηλαδή δεν σκέφτομαι λογικά καθόλου Σκέφτομαι κάποιος έχει ρίξει σκάλα Και προσπαθεί να κατέβει στο παράθυρό μου Να μπει μέσα στο μπαλκόνι μας

Αυτή τη στιγμή Και έχω χεστή πάνω μου παιδιά Οπότε λέω τώρα Τώρα δεν ξέρω Είναι και η ώρα 2.30 το πρωί Ή αυτός ή εγώ Και έχω τρομαγμένος τελείως τώρα Με την πετσέτα γύρω από το κεφάλι μου σαν την κελεμπία Πάω και αρπάζω ένα καδρόνι και βγαίνω εγώ τώρα έξω με την κελεμπία και το καδρόνι έτοιμος να παίξω ξύλο σαν το σαμπού και περπατάω και τρέμουν τα πόδια μου και έχω χεστεί πάνω μου παιδιά σας λέω αλήθεια από το φόβο μου και λέω εδώ είναι θα με καθαρίσουν και πατάω το πόδι μου και κάνω κινήσεις και ψιλοβήχω και καλά για να ακουστώ ότι είμαι εδώ σκέφτομαι αν είναι όντως πολύ και ψυχωμένοι τουλάχιστον να με ακούσουν στο φιλό του και πάνω από το πόδι μου όσο ακούω την τέντα μου να πηγαίνει περαδόθε και κάνω έτσι και κάνω ένα τι έχουμε και πάω και μπροστά και ένα κόλο περίστερο στις 2 το πρωί είχε πιαστεί μέσα στη θήκη που έχουν οι τέντες για να μπαίνει το σίδερο που τους δίνει εκείνο το βάρος για να πιάνετε στην υπόλοιπη τέντα και είχε πιαστεί το μαλακισμένο και χτυπιόταν σαν τρελό

και προσπαθούσα να φύγει Αλλά δεν μπορούσε και κουνούσε την ένταπερα δόθε Και έχω φοβηθεί εγώ Ότι έχουν μπει σπίτι μου Δεν ξέρω ποιος Ο Λιμπαμπάκης 40 κλέφτες Δεν ξέρω ποιος κατά θα ερχόταν Και πάω λέω έλα ρε το καημένο Και πάω να το βοηθήσω να φύγει Και το κόλλω περίστερο Φεύγοντας πάνω στον πανικό του Γιατί εγώ δεν ήξερα τι να κάνω ρε φίλε Πήγα πολύ σιγά έτσι να το σπρώξω λίγο με το χέρι μου να ξεκολλήσει το ποδαράκι του μέσα από τη δίκη παιδιά ξεκόλλησε το πόδι του έφυγε το περιστέρι και το πόδι έμεινε πίσω έπαθε Αντώνη και ήμουν σε βάση τουλάχιστον ένας ακόμα ένα ακόμα πλάσμα εκεί έξω το οποίο του λείπουνε κομμάτια δεν ήξερα τι να κάνω και έχω χαιρεστεί, πραγματικά σας μιλάω ότι είχα σπρίσει παιδιά από το φόβο μου μέσα στο καλοκαίρι και πάω να μαζέψω το ποδαράκι να το πετάξω τουλάχιστον Και φεύγει το πόδι κάτω και φεύγει στον ακάλυπτο.

Αντίο ζωή. Δεν υπάρχει. Γιατί συμβαίνουν αυτά σε μένα μπορείτε να μου πείτε. Δεν μπορώ ποτέ να καταλάβω για ποιο λόγο. Αλλά γαμώ το κερατό μου. Δηλαδή τι κάνω σε αυτή τη ζωή. Τέλος πάντων. Ό,τι είναι τώρα. Πραγματικά δηλαδή ελπίζω κάπου εκεί το περιστέρι εκεί έξω να ξέρει ότι δεν το έκανα για να το φάω. Έχω πει για να το βοηθήσω.

και να ξέρει ότι εγώ την ίδια στιγμή είχα προετοιμαστεί για τον αγώνα της ζωής μου εγώ ήμουν έτοιμος να κατέβω κάτω να πω τελευταία φάση μπείτε όλοι μέσα να παίξουμε ξύλο δεν υπήρχε άλλη μια φορά που εγώ με τα πουλερικά δεν τα πάμε καλά παρεπιπτόντως αυτό το podcast και τα πουλερικά και εγώ έχουμε μια περίεργη σχέση δεν ξέρω τι σκατά να γίνει στο μέλλον και πείτε μου εσείς τώρα πού σκατά το περιστέρι βρέθηκε στις 2 το πρωί στο δικό μου το μπαλκόνι. Καταρχάς τα περιστέρια δεν κυκλοφορούν τη νύχτα ρε μαλάκα. Δηλαδή το τοποθέτησε κανείς, το έβαλε κάποιος. Ήρθαν μήπως όντως κλέφτες, ήρθε ο Ροχάμης και μου εγκατέστησε ένα περιστέρι εκεί πέρα. Μήπως τελικά όντως τα περιστέρια είναι κάμερες της κυβέρνησης και είχαν έρθει να με δούνε. Μήπως είπα πολλές αλήθειες όταν έκανα το επεισόδιο με τα ghost stories. Όταν έλεγα εκεί πέρα για την Ελιστάη. Τι έγινε.

Αλλά με αυτά και με αυτά νομίζω ότι πέρασε αρκετά η ώρα και δεν θα ήθελα να λούσω άλλο αυτό το επεισόδιο. Βλέπετε. Κλασικά. Αν και τα χαύσαμε να κόψει τελευταία αυτά τα ηλίθια transitions αλλά θα επανέλθουμε δυναμικά γιατί βλέπω ότι αυτά είναι που με κράζατε. Ας πούμε λοιπόν σήμερα κάτι. Έχει τύχει ποτέ να έχατε έναν φίλο ο οποίος πιστεύετε ότι είχε κάτι στα χέρια του, το οποίο θα μπορούσε να πάει πολύ καλά αλλά αυτός το έλουσε, το διέλυσε τελείως, το κατέστρεψε. Είχατε έναν φίλο στο σχολείο ο οποίος ας πούμε μπορούσε να είχε γράψει καλά στη γεωμετρία αλλά την προηγούμενη μέρα τον πήρε ο ύπνος, τον οποίο τον λέγανε Αντώνη και δεν είχε ιδέα και συνήθως είμαι εγώ, κυριολεκτικά είμαι ο χειρότερος μαστής στον κόσμο, δεν ξέρω πώς έχω πώς πήρα όσα πτυχή έχω πάρει μέχρι σήμερα αλλά έχουμε κόσμο εκεί έξω ο οποίος λούζει γενικά, μπορεί να το πάθει αυτό αλλά στις περισσότερες περιστάσεις δεν γίνεται κάτι κόσμο ιστορικό μετά από τέτοιο λούσιμο αλλά υπάρχουν όμως περιπτώσεις

τις οποίες έχει γίνει δυστυχώς και είναι κάτι πάρα πολύ οδυνηρό συνήθως αυτό που έχει συμβεί γι' αυτό σήμερα έχω πιάσει μερικά από τα λουσίματα που έχουν συμβεί από το ανθρώπινο είδος αν θες περισσότερο, όχι απλά σε όλες τις περιπτώσεις, ας πούμε ότι έφταιγε εν γέννη ο άνθρωπος ο οποίος το ξεκίνησε ή κάτι τέτοιο, μερικές φορές είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα και είμαστε εδώ να το αναλύσουμε λίγο. Οπότε, καθίστε αναπαυτικά στις καρέκλες σας και ελάτε μαζί να ακούσουμε, να κριντζάρουμε, να γελάσουμε αλλά και κυρίως λίγο να σκεφτούμε κάποιες φάσεις.

Έχω πάρει πέντε καταγραφές οι οποίες θα τις πάω πίσω ημερολογιακά σιγά σιγά, θα ξεκινήσω με την πιο πρόσφατη και θα πάω στην πιο παλιά, ούτως ώστε να σπάσουμε λίγο πλάκα. Επίσης ένα μικρό disclaimer πριν ξεκινήσω. Πρώτον, εντάξει, trigger warning να ξέρετε θα πέσει, έχει αματάκι έχει τα πάντα μέσα οπότε προσοχή με ό,τι ακούσετε. Αλλά επίσης να πω το εξής ότι κάποιες από αυτές τις ιστορίες στηρίζονται από το τι έχει υποθεί από κόσμο.

Δηλαδή κάποιες από αυτές τις καταγραφές είναι πολύ πριν τέλος πάντων το σύγχρονο τρόπο καταγραφής ειδήσεων και ιστορικών γεγονότων. Οπότε καταλαβαίνετε ότι κάτι μπορεί να αποκλίνει λίγο από την πραγματικότητα. Και μην ξεχνάτε φυσικά ότι την ιστορία τη γράφουν οι νίκητες. Οπότε καταλαβαίνετε ότι κάποια πράγματα μπορεί να είναι λίγο διαφορετικά γι' αυτό το λόγο.

Γι' αυτό θα φροντίσω κι εγώ να προσπαθήσω να τα εξηγήσω όσο μπορώ. ένα πράγμα ωστόσο που δεν χρειάζεται να εξηγήσω ιδιαίτερα γιατί νομίζω ότι μια μεγάλη πλειοψηφία και από σας που ακούτε αλλά και του κόσμου γενικά είναι ζωντανή ακόμα και το έζησε και αυτό είναι το Y2K παιδιά για όσους δεν ξέρετε το Y2K είναι η μεγαλύτερη φάση στην οποία η ανθρωπότητα φοβήθηκε ότι θα τελειώσει ο κόσμος και χάλασε λεφτά για να μην γίνει αυτό το Y2K σημαίνει year 2000 αλλά το 2000 είναι ρε παιδί μου πως το κάνουν στα βιντεογκέιμς της 2K που και καλά το K είναι και καλά το 1000 για να μην το λένε κάθε φορά 2K25, 2K26 οπότε και αυτό 2K ήταν γιατί έφτασε στο 2000 Ας πάμε λοιπόν πίσω στο 1999 Εμείς εδώ πρέπει να είχαμε το σημείο του πρωθυπουργού και την ίδια στιγμή σε όλο τον πλανήτη επικρατεί μια κατάσταση στην οποία η οικονομία ανεβαίνει η τεχνολογία ανεβαίνει πάρα πολύ και ανεβαίνει μάλιστα πάρα πολύ επικίνδυνα αλλά την ίδια στιγμή έχουμε τα κλασικά μας προβλήματα εδώ γύρω

δηλαδή κάποιος πόλεμος θα συμβαίνει εδώ, κάποιος πόλεμος θα συμβαίνει εκεί αλλά σιγά σιγά ο κόσμος έχει αρχίσει και ανησυχεί για κάτι μάλιστα αυτό συμβαίνει καμιά τριετία τώρα αλλά ο κόσμος φοβάται καθώς υπάρχει μια υπόνοια ότι οι υπολογιστές μας όλοι θα κλείσουν το 2000 ακριβώς την ώρα που το ρολόι θα γράψει 12 το βράδυ 2000 ας πούμε 1η Ιανουαρίου 2000 οι υπολογιστές όλοι θα σταματήσουν να λειτουργούν και θα μπαγκάρουν και θα κλείσουν.

Το πρόβλημα που βρίσκεται στο ότι τα ρολόγια των υπολογιστών, τα εσωτερικά τους ρολόγια, αυτά που βρίσκονται μέσα στη motherboard, μέσα στη ROM αν θέλετε μνήμη, γράφουν την ημερομηνία με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Ο οποίος αυτός συγκεκριμένος τρόπος είναι κάτι που εφευρέθηκε κάπου στα 50, παιδιά. Για να βάλεις μνήμη το 1950 στους υπολογιστές ήταν επανάκριβο.

Και δεν μιλάμε για σήμερα που οριακά αγγίζει ίδιες τιμές, δηλαδή γάμο την οικονομία μου, γάμο έχουμε καταστραφεί, αλλά τότε για να βάλεις στον υπολογιστή σου μνημή ήταν πραγματικά πάρα πολύ ακριβό. Οπότε έπρεπε να βρουν και εταιρείες που φτιάχνουν αυτές τις μνήμες κάποιον τρόπο ώστε να μπορέσουν να δώσουν περισσότερο χώρο για τον κόσμο.

Κάτι το οποίο σήμερα φαίνεται πάρα πολύ αστείο, αλλά τότε ήταν πάρα πολύ κοστοβόρο σε σχέση με το πόσο χώρο έπιανε, ήταν η ίδια ημερομηνία του υπολογιστή. Οπότε οι υπολογιστές δεν γράφαν την ημερομηνία 1η Σεπτεμβρίου ας πούμε του 2026, θα γράφαν την ημερομηνία 1926. Στην αρχή ήταν 1926 αλλά ξεκίνησαν σιγά σιγά να σβήνουν τα δύο πρώτα ψηφία από τη χρονιά.

Δηλαδή από εκεί που ήταν ας πούμε 2026 έγινε 26. έτσι και λοιπόν το 1958 περίπου που εκεί ξεκίνησε να γίνεται η όλη δουλειά άρχισαν να πουλάνε με αυτό το στάνταρ τους υπολογιστές ότι όλοι οι υπολογιστές έτσι θα γράφαν την ημερομηνία κανείς δεν κοιτούσε τον υπολογιστή του για να δει τι ημερομηνία έχουμε αλλά για τις καταγραφές και για τα έγγραφα αυτό ήταν σημαντικό ώστε να υπάρχει καλύτερη οργάνωση μέσα στον υπολογιστή για τα διάφορα έγγραφα που θα μπορούσαν να υπάρχουν προφανώς όχι το 1958 αλλά τα επόμενα χρόνια που προφανώς ο υπολογιστής μπήκε λίγο περισσότερο στη ζωή των εταιριών, ήταν κάτι σημαντικό.

Πολλοί μπορεί να μην το πιστεύετε, αλλά ακόμα και από τα 70's, σιγά σιγά οι υπολογιστές είχαν γίνει πάρα πολύ σημαντικοί για την ζωή μιας εταιρείας, για τη ζωή της οικονομίας της ίδιας. Δηλαδή, τα χρηματιστήρια είχαν ήδη ξεκινήσει να χρησιμοποιούν υπολογιστές. δηλαδή ένας απλός IBM μπορεί σήμερα να πιστεύουμε ότι εντάξει τον είχες σπίτι σου απλά ξέρω εγώ για να κρατάς κάνα εγγραφάκι ή για να μπαίνεις μέσα και να παίζεις ας πούμε κάτι στον υπολογιστή, κάνα asteroid κάτι τέτοιο αλλά η πραγματικότητα ήταν ότι αυτή η καταγραφή εγγράφων και όλα αυτά έστω και με αυτή τη μικρή μνήμη ήταν πάρα πολύ σημαντική και αυτό ήταν κάτι το οποίο είχε επενδύσει πάρα πολύ ο οικονομικός κόσμος εκεί έξω αλλά επίσης την ίδια στιγμή είχες και το στρατό ο οποίος φυσικά χρησιμάστηκε πάρα πολύ τους υπολογιστές και τα δίκτυά τους ώστε να μπορέσει να κάνει μέσα τις δικές τους δουλειές επίσης η NASA τα χρησιμοποίησε γιατί οι υπολογιστές ήταν απίστευτα σημαντικοί ούτως ώστε να στείλουμε και τον πρώτο άνθρωπο στο φεγγάρι

ούτως ώστε να γίνουν δουλειές γύρω από τον πλανήτη μας και γενικά δεν ήταν πράγματα που μπορούσαν να γίνουν απλά από το ανθρώπινο χέρι Γίναν πολλές δουλειές από ανθρώπινο χέρι, αλλά οι υπολογιστές ήταν εκεί για να στηρίξουν όλη αυτή τη φάση. Πάμε λοιπόν να κάνουμε ένα γρήγορο jump cut κάπου στα 90's. Πλέον η Wall Street δούλευε μονάχα με υπολογιστές.

Κάθε σύγχρονη επιχείρηση, από το πιο απλό σούπερ μάρκετ που υπήρχε εκεί έξω μέχρι το βίντεο κλαμπ της γειτονιάς σου, χρησιμοποιούσαν έναν υπολογιστή για να μπορούν να γράφουν κάπου τα πάντα. ποιος πήρε την κασέτα, τι χρειαζόμαστε για αύριο και άλλα τέτοια πράγματα Από πολύ παλιά όμως είχε δοθεί ένα μικρό πρόβλημα με αυτή τη φάση και αυτή είναι ότι όταν αυτό το 99 γίνει 0 τι γίνεται όταν ας πούμε η ημερομηνία του 1999 που γίνεται 99 στο ψηφιακό σύστημα γίνει ξαφνικά 00 τι συμβαίνει ξαφνικά ο υπολογιστής συνειδητοποιεί ότι πάμε στο 2000 ή ο υπολογιστής θα νομίζει ότι πάμε πίσω και θα το εκμηδενήσει και θα πάει πίσω ο χρόνος δηλαδή θα καταγράφεται ως 1900.

Πρόβλημα το οποίο στις περισσότερες επιχειρήσεις θα δημιουργούσε χοντρό τεράστιο θέμα, ειδικά στις τράπεζες και ειδικά σε όσα προανέφερα πριν, την NASA, το στρατό και οποιονδήποτε άλλο εκεί έξω χρησιμοποιούσε και στεκόταν στον υπολογιστή του για όλη του τη δουλειά. Με αυτό στον ούτω κόσμος συνειδητοποιεί ότι ίσως το 1995 είναι μια καλή χρονιά να αρχίσουμε να εξερευνούμε τις επιλογές μας και αυτό ήταν να δουν τι μπορούν να κάνουν γιατί μην ξεχνάς ότι αυτό δεν ήταν το ρολόι του υπολογιστή σου το οποίο μπορείς να αλλάξεις απλά την ημερομηνία ήταν το εσωτερικό ρολόι ήταν το ρολόι το οποίο γράφει μέσα από την απλή μπαταρία ρολογιού που έχουν μέσα οι υπολογιστές που αν τη βγάλεις ο υπολογιστής σου εκμυδενίζεται και ξεκινάει από την αρχή όλη του τη διαδικασία της καταγραφής που μπορεί να σου καταστρέψει τα BIOS και ό,τι άλλο θες Ναι, αλλά ρε φίλε, τι είναι να πούμε, θα πας απλά στον υπολογιστή σου και μπορείς να το δοκιμάσεις.

Απλά πήγαινε στον υπολογιστή σου και άλλαξε την ημερομηνία και βάλε το στο 2000, να δεις αν θα σου κλείσει ο υπολογιστής. Γιατί να μην μπορείς να το κάνεις. Η πραγματικότητα όμως σε αυτό δεν ήταν τόσο απλή. Δεν ήταν το ρολόι του υπολογιστής που απλά μπορούσε να το πας μπροστά. Αυτό ήταν το εσωτερικό ρολόι. Αυτό που βρίσκεται μέσα στα BIOS.

αυτό που μετράει μέσα στον υπολογιστή και το κρατάει ανοιχτό αν θες εκείνη την μπαταρία αερολογιού που έχουν τα υπολογιστές μέσα που αν τη βγάλεις τα μπάιό σου θα καταστραφούν και θα εκμεδενιστούν όλα μέσα στον υπολογιστή αυτή την μπαταρία φοβόντουσαν όλοι αυτή ήταν που έτρεχε με εκείνο το παλιό σύστημα και φυσικά στο σπίτι σου δεν σε έννοιαζε τόσο γιατί στην τελική ένα απλό υπολογιστικό σύστημα είναι θα πας και δεν ξέρω θα το μοντάρανε αλλά όταν ολόκληρες εταιρείες έχουν χτίσει αιώνες τεχνολογίες πάνω μέσα σε 30 χρόνια είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα γιατί όταν η NASA εννοείται έφτιαξε τα συστήματά της τα είχε φτιάξει με έναν τρόπο και μια αρχιτεκτονική στην οποία δεν ήταν τόσο εύκολο να τα αλλάξεις δεν ήταν ότι απλά πήγα και πήρα μια καινούρια κάρτα γραφικών από την Nvidia και την κούμπωσα πάνω και έφτιαξε ήταν ότι στηριζόταν εκεί πάνω Άρα ένα εσωτερικό σύστημα σε αυτή την περίπτωση τέτοιου βαθμού και τόσο παλιό και τόσο παλαιοληθικό ανέκλεινε την επόμενη μέρα τι θα γινόταν οι αστροναύτες στο διάστημα

πώς θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τη Γη άμα κλίναν όλα τα μηχανήματα τα οποία θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί τους Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι δεν είναι τα Windows που φέραν τον υπολογιστή, ούτε τα Linux ούτε τα Mac οι υπολογιστές ήταν και κάτι το οποίο δούλευε πάρα πολύ χειροκίνητα για χρόνια δηλαδή δεν υπήρχαν ούτε γραφικά περιβάλλοντα αλλά δεν υπήρχαν ούτε μέχρι και λειτουργικά συστήματα δηλαδή μπορεί να έμπαινε στον υπολογιστή και να έμπαινε ήδη ας πούμε στο mode το οποίο έπρεπε να δουλέψει αυτοί οι υπολογιστές ήταν που φοβόταν ο κόσμος αλλά επίσης υπήρχε και ένα πρόβλημα μεγάλο για τις τράπεζες καθώς όταν οι τράπεζες υπολογίζουν τα λεφτά που έχεις μέσα και αρχίζουν σιγά σιγά και βλέπουν λόγω πληθωρισμού λόγω το πως έχουν αυγατήσει τα λεφτά σου μέσα στο λογαριασμό και λόγω το πως δουλεύει η οικονομία γενικά τα λεφτά σου φυσικά έχουν την αξία τους αλλά σε 10 χρόνια από σήμερα όπως ξέρουμε από τον πληθωρισμό μπορεί να ανεβάσουν την αξία τους

πράγμα το οποίο η τράπεζα είναι υπεύθυνη όσο έχει τα λεφτά μέσα να σου κάνει αυτό το interest που λένε τέλος πάντων. Σε μια τέτοια περίπτωση το κισμού λοιπόν, σκέφτεσαι ότι όταν θα πάει 2.000 ξαφνικά μπορεί να μπλοκάρει τελείως το σύστημα. Πράγμα το οποίο συνέβησε την ημέρα που άλλαξε ο χρόνος το 2.000 για λίγο υπήρχε ένας τύπος στη Γερμανία ο οποίος τα λεφτά του είχε μέσα κάποιες χιλιάδες ευρώ ξαφνικά είδε 6 εκατομμύρια ευρώ.

ή 6 εκατομμύρια, τι νομίζουμε, νομίζω ευρώ δεν είχαν στη Γερμανία το 2000, αν δεν κάνω λάθος, ναι. Πάντως μιλάμε για 6 εκατομμύρια ευρώ, για λίγα λεπτά στον λογαριασμό του. Πράγμα το οποίο φυσικά διορθώσαν οι τράπεζες. Αλλά η φάση ήταν ότι αν αυτό συνέβαινε σε όλο τον πλανήτη, σε όλα τα τραπεζικά συστήματα, θα μιλούσαμε για την απόλυτη καταστροφή της αξίας του νομίσματος.

και μιλάμε τώρα για κάθε τράπεζα που υπάρχει εκεί έξω ότι ξαφνικά όλα τα συστήματα δεν θα ξέρουν πώς να το μετρήσουν αλλά αυτό έχει δύο προβλήματα το ένα ήταν φυσικά ο τύπος με τα 6 εκατομμύρια από την άλλη όμως αν ο υπολογιστής ξαφνικά πήγαινε πίσω και πήγαινε στο 1900 ξαφνικά αυτά τα λεφτά δεν θα παίρνανε αύξηση πληθωρισμού θα παίρναν το αντίθετο θα παίρνανε μείωση πληθωρισμού Μην ξεχνάτε ότι το 1900 μπορούσες με 3 ευρώ να αγοράσεις ένα σπίτι και να έχεις και ας πούμε και αρκετά λεφτά για να πας και να πας πολύ ο λόγος πρώτο τραπέζι πίστα στο ρέμο ας πούμε.

Δηλαδή ήταν πραγματικά πολλά λεφτά τότε. Οπότε σε εκείνη την περίπτωση τι γίνεται ξαφνικά. Τα λεφτά φτάνουν απλά στο απόλυτο 0. Φτάνουν μείον 28.000 γιατί και αυτό περίπου συνέβησε σε κάποιες άλλες τράπεζες. Αλλά αυτό ήταν κάτι πολύ μεμονωμένο. Μετράμε όλοι μας αντίστροφα 5, 4, 3, 2, 1 Και πάρα πολλοί άνθρωποι είχαν μαζέψει τροφές Είχαν μαζέψει νερά, κολόχαρτα Ό,τι είδαμε με τον COVID Αλλά φανταστείτε ότι ήταν πιο έξτριμ Πήραν όπλα, είχαν μαζεμένοι στο σπίτι τους Οι πράγματα για να επιβιώσουν για εβδομάδες Και το γεγονός ότι η τηλεόραση Είχε βομβαρδίσει τον κόσμο τόσο πολύ Με όλη αυτή την τρομολαγνία που αρέσει πάρα πολύ να κάνει όταν φυσικά αυτοί μόνο ελέγχανε τις ειδήσεις και δεν υπήρχε το ίντερνετ για να πει στον κόσμο χαλαρώστε, γιατί λέγανε πράγματα όπως ότι αεροπλάνα θα πέσουν από τον ουρανό γιατί θα σταματήσουν να δουλεύουν, ότι ξαφνικά όλα τα πυρηνικά εργοστάσια του πλανήτη θα ανατιναχτούν και κάτι τέτοια πράγματα.

Και ώρα λοιπόν φτάνει 12 το βράδυ, 1η Ιανουαρίου του 2000. Τι συμβαίνει φυσικά? Τίποτα απολύτως. αν εξαιρέσεις μικρές από αυτές τις θορές οι οποίες γίνανε όπως στον τύπο με τα 6 εκατομμύρια, αν εξαιρέσεις ότι στην Ιαπωνία σε κάποια πυρηνικά εργοστάσια χτυπήσανε στην Αγερμή για λίγο γιατί μπερδεύτηκε το σύστημα αλλά συνέχισε να δουλεύει κανονικά και κανένας αντιδραστήρας δεν σταμάτησε να δουλεύει, δεν έγινε τίποτα.

Ο απολογισμός αυτού, εκατόδις εκατομμύρια δολάρια από τους Αμερικάνους. Το μεγάλο λούσιμο της Αμερικής ήταν ότι έδωσε εκατό δισεκατομμύρια δολάρια για να διορθώσει όλους τους υπολογιστές, ούτως ώστε να μην δημιουργηθεί πρόβλημα. Αλλά εδώ το λούσιμο είναι πραγματικά στους Αμερικάνους. Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει τι πραγματικά θα συνέβαινε αν άφηναν τους υπολογιστές να πάνε στο 0-0.

Ποιος ξέρει, μπορεί όντως να κλαιάνε όλοι οι υπολογιστές. αλλά εμπειρικά μιλώντας και βλέποντας όλους τους υπολογιστές τους υπόλοιπους αυτούς οι οποίοι δεν ήταν τέλος πάντων μηχανήματα κρατικά δηλαδή από την ταμιακή σε ένα σούπερ μάρκετ μέχρι τον σπιτικό σου υπολογιστή στον οποίο το 2000 έπαιζε σκουέικ, δεν πάθαν κάτι τελικά απλά πήγαν στις 12 το βράδυ, δεν είχαν κάτι οπότε εδώ ποιος έλουσε πραγματικά έλουσε η Αμερικάνικη Κυβέρνηση που έδωσε εκατόδες εκατομμύρια το οποίο όμως να σου πω την αλήθεια τι αξία έχει όταν σκέφτεσαι ότι αν γινόταν μαλακία θα μπορούσαν όντως οι πυρηνικές βόμβες να φύγουν στους ουρανούς και να πέσουν σε αντίπαλα έθνη γιατί πολύ απλά δεν υπήρχε πλέον η ρύθμιση για να δουλέψει θα έχανε το χρηματιστήριο όλα τα χρήματα και ξαφνικά όλος ο πλανήτης θα ξέμενε από τα λεφτά θα ξέρναγαν όλα τα ATM λεφτά άρα και γιατί δεν θα ξέναν πως να δουλέψουν οπότε μπήκαν σε φρένζι τίποτα από αυτά αλλά δεν θα μπορούσες να το ξέρεις και κανένας πραγματικά δεν ξέρει τι θα μπορούσε να γίνει

το μεγάλο λούσιμο δεν ξέρω αν το έκανε όμως η Αμερικάνικη κυβέρνηση με τα εκατόδηση εκατομμύρια ή τα μίντια με το πως καταστροφολογήσαν τόσο πολύ τη φάση που ο κόσμος πραγματικά είχε φοβηθεί δηλαδή δημιούργησες ζημιά σε μεγάλο βαθμό για κόσμο. Δηλαδή αν υπήρχε ένας doomsday prepper τότε, από αυτούς που απλά πάνε και στάβουν μεγάλα κοντέινερ κάτω από το έδαφος τους και πάνε και κρύβονται εκεί πέρα κάθε φορά για την καταστροφή, τους γιγάντωσες. Και όχι κάτι άλλο.

Με αυτό το πράγμα που έγινε με το Y2K, κάναν και ζημιά στην εαυτότητα τους περιοβολίες να το πω δε τους. Εκεί, εκεί. Και αυτό είναι λούσιμο. Γιατί ο κόσμος ξεκίνησε να μην εμπιστεύεται τόσο πολύ τις ειδήσεις και ξεκίνησε να επιθέμεται περισσότερο ανεξάρτητους οργανισμούς ειδήσεων. Από το ίντερνετ μέχρι κάποια εκπομπή λίγο πιο ανεξάρτητη με το ότι κάποιος θα έβγαινε σε κάποια εκπομπή στο ράδιο και θα έλεγε τα πράγματα λίγο πιο ως έχει και ξαφνικά θα σκέφτεσαι ότι ίσως να μην είναι τόσο τρέλος.

Γιατί στην τελική το Fox News γαμήθηκε να μας λέει ότι την ημέρα που θα αλλάξει η χρονιά θα πέσει ένα ελικόπτερο μέσα στη Νέα Υόρκη γιατί δεν θα έχει πλέον τα συστήματα μέσα να δουλέψουν. Άρα, ναι, δεν ήταν το πιο μεγάλο λούσιμο μέχρι τώρα αλλά ήταν ένα το οποίο πραγματικά κόστισε πάρα πολύ. Και μην ξεχνάτε φυσικά ότι και στην Ελλάδα είχαμε περίεργα σκηνικά και σε όλο τον πλανήτη είχαμε κόσμο ο οποίος πίστευε ότι όντως θα αλλάξει χρονιά.

Γιατί υπάρχει και το μεγάλο πρόβλημα ότι εννοείται ότι υπήρχαν προφητείες για την καταστροφή του κόσμου το 2000. Θυμάστε και την επεισοδιάρα από τον Κωνσταντίνου και Ελένης με το ότι ξεκίνησαν τεράστια κύματα να χτυπάνε τον κόσμο το οποίο, δεν θα σας ξύψω, μου προκαλούσε τεράστιο ανίζυνες σαν παιδί. Οπότε, ευχαριστούμε Χάρη Ρώμα.

Μας είχες προετοιμάσει πάρα πολύ καλά. Και φεύγοντας από το Y2K, το οποίο ένα καλό πράγμα που μας χάρισε ήταν το ψευδόνυμο του Κριστιν Τζέρικο, το Y2J, το οποίο φυσικά και μείνε για πάρα πολλά χρόνια και ευχαριστούμε τον Κριστιν Τζέρικο και την Παρακαταθήκη που μας άφησε πίσω για αυτό το πράγμα. Πάμε λοιπόν στην επόμενη μας λουσιματική, η οποία θα μας ταξιδέψει πίσω στο 1961.

Όλοι γνωρίζουμε την οικογένεια Rockefeller ή Rockefeller. Νομίζω Rockefeller δεν είναι. Δηλαδή εγώ στο κεφάλι μου μου ακούγεται καλύτερο το Rockefeller, οπότε θα πρέπει να κάνετε αυτό που πιστείτε. Οι Rockefellers είναι μία από τις μεγαλύτερες δυναστίες που έχουν υπάρξει ποτέ στον κόσμο. Ο πατριάρχης Rockefeller, ο πρώτος, ο μεγάλος, στενότητα από τους ανθρώπους ο οποίος έκτισε την Αμερική μαζί με μερικούς ακόμα μεγάλους όπως το J.P. Morgan και το Vanderbilt και άλλους τόσους, ο Χένριν Φόρντ και όποιον άλλο θες.

Οπότε ο ίδιος ο Rockefeller, ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλια στον κόσμο, προφανώς ήταν και από τους πιο σημαντικούς. Και αυτός και η οικογένειά του. Υπάρχουν χιλιάδες μεγάλες υποθέσεις θεωριών συνομωσιών για το πώς αλλάζαν κυβερνήσεις και τις δείχναν όποτε γουστάρανε, για το πώς ο ίδιος ο Ροκφέλλερ κίνουσε την οικονομία με πραγματικά όπως γούσταρε και το πώς ένιωθε.

Και αυτό ακολούθηκε την οικογένειά του μετά και τις τράπεζες τους και ό,τι άλλο θες. Από το ότι είναι ερπετόμορφη μέχρι τα πάντα προφανώς. Πάμε όμως σε έναν άλλο Ροκφέλλερ και αυτός είναι ο Μάικλ. Ο Μάικλ Ροκφέλλερ είναι ένας νεαρός ο οποίος του αρέσουν πάρα πολύ οι τέχνες. Δεν ασχολείται τόσο πολύ με τα πολιτικά και τις οικονομίες και όλα.

Και είναι ένα παιδί το οποίο έχει φάει τεράστιο κόλλημα με τους ιθαγενείς πληθυσμούς του πλανήτη. Όπως τους αποκαλούσαν φυσικά τότε όλοι οι υπόλοιποι. δεν ήταν ο εισαγέννης πληθυσμός, ήταν οι προϊστορικοί, οι αγροί, οι σάββατζες ή όπως αποκαλούσαν τότε primitive ας πούμε, ότι ήταν όλοι τους primal λες και ζούσαν ας πούμε ξεχωριστές σπηλιές.

Το οποίο εντάξει δεν είναι πολύ μακριά την πραγματικότητα και αυτοί σε σπηλιές ζούσαν αλλά υπήρχε πολιτισμός. Ο τρόπος που το λέγαν ήταν τελείως αποανθρωποποιημένος τελείως. Και γιατί το λέω αυτό, γιατί σετάρει λίγο και το mood κάποιων καταστάσεων. Το 1961 και την ίδια στιγμή που ο Jim Lodos έσπαγε ρεκόρ με κάθε sold out που έκανε παλεύοντας στο Παναθηναϊκό Στάδιο Πάμε κάπου αλλού στον πλανήτη και συγκεκριμένα στη Νέα Γουινέα Εκεί πέρα που είναι εκείνα τα γλυκά γινι πιγς ή όπως τα ξέρουμε εμείς εδώ πέρα ινδικά χειρίδια τα οποία είναι πανέμορφα και τα λατρεύω Αλλά τότε δεν ήταν εκεί πέρα μόνο αυτά ήταν και πάρα πολλοί Ολλανδοί γιατί όλη η Νέα Γουινέα ήταν στα χέρια των Ολλανδών οι οποίοι είχαν καταλάβει όλη τη χώρα και προφανώς ήταν κάτω από τη δικιά τους τέλος πάντων αιγίδα αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι τους αγαπούσανε και θέλανε το καλό τους κτλ προφανώς ξέρετε πως πάει σε αυτές τις περιπτώσεις λίγο apartheid, λίγο σκοτομή, λίγο βγαίνουμε μετά στις διεθνείς κοινότητες

και κατηγορούμε τους πάντως ότι εσείς είσαστε η πραγματική κακή της υποθέσεως και... αχ, ωραία. Λοιπόν, τέλος πάντων, τι λέγαμε πριν για τέλος κόσμου κτλ, εντάξει, πλησιάζουμε, μην ανησυχείτε. Αλλά η κατάσταση είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλοί ηθαγενείς λαοί οι οποίοι έχουν καταγραφεί κιόλας που ζουν εκεί πέρα. Πράγμα το οποίο ο μικρός Δροκφέλερ ψιλοκάβλωσε με τη φάση και είχε σκεφτεί ότι θα πάνω τους επισκεφτώ εγώ και ταξίδιψε μέχρι τη Νέα Γουινέα.

Μην ξεχνάτε φυσικά ότι η Νέα Γουινέα έχει πάρα πολλά νησιά και σε μερικά από αυτά υπήρχαν αυτές οι φυλαίες οι οποίες δεν ήταν συνηθισμένοι στους λευκούς Πράγμα το οποίο τους καθιστούσε ως πνεύματα όπως τους αποκαλούσαν σε αυτά τα νησιά Πηγαίνοντας λοιπόν ο Ροκφέλερ εκεί πέρα έχει εντυπωσιαστεί πάρα πολύ από τις τέχνες τους γιατί αυτοί οι άνθρωποι προφανώς είναι από αυτούς τους πάρα πολύ eco-conscious, τέλος πάντων zero waste ανθρώπους οι οποίοι δεν θα αφήναν τίποτα να πέσει, οπότε φτιάχναν πάρα πολύ συχνά γλυπτά και πράγματα τα οποία ήταν συσχετιζόμενα με το ανθρώπινο σώμα.

Φυσικά από νεκρούς, τους οποίους χρησιμοποίησαν τα κόκκαλά τους για να φτιάξουν πάρα πολλά το τεμ, πράγμα το οποίο όταν τότε ο Ροκφέλερ είχε πλάθει πλάκα. Ο Ροκφέλερ, ένα από τα σχέδια που είχε ήταν να πάρει λίγη από την τέχνη τους, όχι τα πάντα ή κάτι τέτοιο, ένα μέρος ρε παιδί μου μικρό, και να το επιστρέψει πίσω ώστε να το βάλει σε ένα μουσείο, ώστε να δείξει ρε παιδί μου ποια είναι η τέχνη.

Είχε κάνει και άλλες τέτοιες αποστολές, τις οποίες είχε πάει σε άλλους λαούς και είχε πάρει όντως την τέχνη τους. Σε αυτή την περίπτωση όμως έπεσε σε έναν τείχο, καθώς οι Ιθαγενείς γύρισαν και του είπαν ότι μπορείς να δεις ό,τι θες μπορείς να αγαπήσεις όσο θες την τέχνη μας αλλά σε εμάς δεν θα πάρεις τίποτα, θα πάρεις μια φωτογραφία άμα θες φωτογραφία ό,τι θες, πάρε μας και εμάς φωτογραφία να κάνουμε ηλιοθεραπεία, να κάνουμε ό,τι θες αλλά δεν παίρνεις τίποτα μαζί σου να το πάρεις μαζί ή να φύγεις πράγμα το οποίο είναι απίστευτο άμα σκεφτούμε ότι πριν χρόνια στην Ελλάδα είχε έρθει ο Έλγιν και τα μάζεψε όλα και έφυγε και έτσι.

Οπότε με τη σωστή λοιπόν προσέγγιση ο ίδιος ο Ροκφέλερ δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα με αυτό και όντως κάθεσε αρκετό καιρό μαζί τους και τράβαγε φωτογραφίες τα πάντα προσπαθούσε να μάθει λίγο τη γλώσσα γενικά ήταν πάρα πολύ ψημένος από τη φάση. Επιστρέφοντας πίσω στην Αμερική ο Ροκφέλερ πάρα πολύ ψημένος από την όλη κατάσταση ενδιαφέρουν τρόπος να δούμε τη ζωή.

Καθώς αυτοί ζούσαν διαφορετικά, ζούσαν στις παραλίες τους, ζούσαν μέσα στα δάση, προφανώς δεν είχαν το κόνσεπτ των χρημάτων, τέλος πάντων και των σπιτιών και όλα αυτά, είχαν πολύ διαφορετικό τρόπο ζωής. Πράγμα το οποίο ο Μάικλ είχε νιώσει πολύ όμορφα βλέποντάς το και ήθελε να το εξερευνήσει ακόμη περισσότερο. Κάποιοι μάλιστα λένε ότι ο Κροκφέλερ είχε τρελαθεί τόσο πολύ που θέλει να πάει να μείνει εκεί πέρα.

Ξεκινάει για το δεύτερο ταξίδι λοιπόν στο νησί και φτάνοντας στη Νέα Γουινέα και παίρνοντας μια βάρκα αρκετά μικρή στην οποία απλά θα κάνει ένα κανό μέχρι το νησί γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος να πας ήταν και τέτοια τα χρόνια φυσικά είχε ένα πρόβλημα το σημείο και αυτό είναι ότι μετά από μια παλήρια που διήρκησε γύρω από το νησί η βάρκα γύρισε ανάποδα και καταστράφηκε λίγο πολύ και φύγανε και τα κουπιά και όλα και οι τρεις άνθρωποι, ο μεταφραστής, ο φίλος του Ροκφέλερ και ο Ροκφέλερ ήταν μέσα του πουθενά και δεν ξέραν τι να κάνουν και λέγανε ότι εδώ μάλλον είναι και ο τάφος μας, εδώ θα πεθάνουμε.

Πράγμα το οποίο όμως ο Ροκφέλερ δεν μπορούσε να το αφήσει να συμβεί και γύρισε και ρώτησε τον φίλο μεταφραστή προς τα που είναι το νησί και του δείχνει πρωταία εκεί πέρα. Ωραία, λέει το έχω. και δεν είναι πάνω του δύο συσκεύη τα οποία μπορούσαν να τον κρατήσουν στην επιφάνεια ώστε να μπορέσει να κολυμπήσει χωρίς να βυθιστεί και αν θέλετε μπρατσάκια ίσως, αν θέλετε τάδεσαι απλά τα πόδια του και τα άφησε να επιπλέουν σημαδούρες, πώς και να το κάνουμε και αρχίζει και κολυμπάει 12 δυναυτικά μίλια μέχρι το νησί εκεί χάνουμε τον Ροκφέλερ μετά από αρκετές ώρες και μετά από ανησυχία καθώς δεν έχει δώσει σημάδια ζωής ο ίδιος ο Ροκφέλερ βγαίνουν να ψάξει στην περιοχή ο Ολλανδικός στρατός βρίσκουν τη βάρκα μέσα στη θάλασσα λοιπόν με τους δύο ανθρώπους να προσπαθούν να μην είναι ζωντανοί σε μια κατάσταση στην οποία τους βαράνε τα κύματα αλλά σιγά σιγά είχαν αρχίσει και ηρεμούσαν όλα και πάνε και τους μαζεύουν και τους λένε που είναι ρε παιδιά ο Ροκφέλερ και λέει ο Μάικλ παιδιά κολύμπησε μέχρι το νησί να βρει βοήθεια.

Και έχουν περάσει όμως πλέον 12 ώρες και δεν έχουμε καταλάβει τίποτα, δεν ξέρουμε τι έχει γίνει. Εκεί χάνουμε και το τελευταίο βήμα του Μάικλ Ροκφέλλερ. Ο Ολλανδικός στρατός σε συνεργασία με ολόκληρη την οικογένεια του Ροκφέλλερ ψάχνει όλη την Αιγαγουηναία να μπορέσει να βρει κάτι σε σχέση με τον γιο του στο Μάικλ. Έχουν ψάξει παντού, έχουν βάλει ιδιωτικούς detective να πηγαίνουν στα νησιά και να ρωτάνε κόσμο, να ψάχνουν τάφρους και τέτοια πράγματα μήπως και βυθίστηκε πουθενά και έχουν κάποιο σημάδι του όπως δεν ξέρω κάτι από τα ρούχα του, ίσως τα γελιά του.

δηλαδή μιλάμε για επιχείρηση τώρα που φύγανε αεροπλάνα, ελικόπτερα, καράβια ο στρατός να πηγαίνει και να ψάχνει τους ιθαγενείς και γίνεται γενικά ένας χαμός στον οποίο δεν βρίσκεται ούτε κοκαλάκι δεν υπάρχει σημάδι ότι αυτός ο άνθρωπος έφτασε οπουδήποτε δεν βρήκαν ούτε τις σημαδούρες ψένα οπότε για πάρα πολλά χρόνια και όταν μιλάμε για πάρα πολλά χρόνια λέμε μέχρι το 2014 αλλά δεν ξέρουμε τίποτα για το τι συνέβη στον ίδιο τον Rockefeller.

Το 2008 χιλιόμετρα από φιλμ σινεμά βρίσκεται στα χέρια ενός κινηματογραφιστή τα οποία είναι όλο τους για δοκιματερικούς σκοπούς από διάφορες φυλές. Βλέποντας και παρατηρώντας όλα αυτά τα έγγραφα αυτός ο κινηματογραφιστής, ο οποίος δεν θυμάμαι το μικρό του αλλά αυτό επίσης το λέγεται Πέστον βρίσκει μέσα έναν τύπο μέσα στον Σιθαγενής ο οποίος έχει βαμμένη τη μούρη του λοιπόν στους Ροκφέλερ, οι οποίοι Ροκφέλερ λένε ότι θα δώσουν 250.000 ευρώ σε όποιον βρει τον γιο τους, 250.000 δολάρια βασικά συγγνώμη. Εκεί πηγαίνει λοιπόν με τη συγκεκριμένη ταινία ο κινηματογραφιστής Ροκφέλερ οι οποίοι προσφέρουν εντωμεταξύ μέχρι και εκείνη την εποχή 250.000 δολάρια σε όποιον βρει τον Μάικλ.

Δείχνοντας το υλικό δείχνει ότι παίζει και να ζούσε ο γιος σας και απλά να ήταν στο νησί. Στο συγκεκριμένο υλικό φαίνεται να έχουν πάει σε πόλεμο οι συγκεκριμένοι φυλοί και ο Ροκφέλλερ μάλλον ήταν ανάμεσά τους γιατί τέργεζε χρωματικά, είχε πορτοκαλί μαλλί, είχε αυτό βασικά το ξανθό πορτοκαλί ρε παιδί μου, ήταν κατάλευκος αλλά ήταν γεμάτος μουσια και προφανώς λίγο πιο ραφαρισμένος αν θες.

Αυτό όμως δεν ήταν απόδειξη από μόνο του, θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε. θα μπορούσε η κάμερα να μην το πήρε σωστά και ο άνθρωπος να μην ήταν ένας τζίντζερ, να μην ήταν απλά ένας ξανθός τύπος θα μπορούσε να ήταν απλά ένας τυχαίος ας πούμε από το νησί ο οποίος έδειχε η κάμερα να τον δείξει λίγο πιο λευκό πράγμα το οποίο ήταν λίγο δύσκολο αλλά την ίδια στιγμή ποτέ δεν ξέρεις Το 2014 όμως πάει ένας συγγραφέας να γράψει ένα βιβλίο για τη φάση του Rockefeller και ταξιδεύει στην Αιγουηνία και πηγαίνει σε αυτά τα μικρά νησιά τα οποία ζουν οι Θαγιενείς. Ένα πράγμα που έχω παραλείψει να σας πω τόση ώρα και κυρίως για να δημιουργήσω τένσιον στη φάση, είναι ότι αυτοί οι φίλοι και πολλές φίλες ακόμα στην Αιγουηνία ήταν κανίβαλοι. Δηλαδή το γουστάμε το κρεατάκι τους γενικά έτσι πιο κοντά έτσι οικογενειακά, να το νιώθουν λίγο πιο κοντά στον εαυτό τους.

Αλλά ναι ήταν γενικά κανείβαλη Δηλαδή θα σε κάνουν σπέζοφά Ή θα σου κάνουν ό,τι θες Φτάνοντας στο νησί και κυριολεκτικά στα πρώτα πέντε λεπτά Μετά από χρόνια που έχουν πάει τόσοι ερευνητές Μόνοι τους εκεί πέρα Δεν σκέφτηκε κανένας να πάει Με ένα μεταφραστή μαζί του Φτάνοντας λοιπόν ως συγγραφέας στο νησί Μαζί με τον μεταφραστή Μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά που είναι στο νησί και ακούει ξαφνικά να λένε όποιος πει κάτι για το λευκό φάντασμα μην πείτε τίποτα.

Και γυρνάει και του λέει το λουλνούς στα αυτή, ρε εσύ εδώ πέρα κάτι λένε για λευκά φαντάσματα και όποιος πει τίποτα να φύγει. Και εδώ αρχίζει λοιπόν μια συγκεκριμένη φάση στην οποία αυτοί από εκεί που είχαν έρθει με έναν έτσι λίγο χαλαρό χαρακτήρα απλά για να γράψουν δύο-τρία πράγματα ξαφνικά λένε κάτσε ρε μαλάκα λαβράκι.

και πηγαίνει κατευθείαν να ρωτήσει εκεί πέρα ο συγγραφέας τι έχει γίνει και συζητάει εκεί πέρα με τους τύπους και τους λέει τι ξέρετε εσείς εδώ πέρα για τον Ροκφέλερ και ήταν όλοι σε βάση τι να ξέρουμε για τον Ροκφέλερ δεν έχουμε ιδέα για πείτε μου τι ξέρετε με τη δεύτερη φορά αυτοί σπάσαν κατευθείαν εντάξει λέει ο Ροκφέλερ μάλλον είναι νεκρός εντάξει κάτι τρελό είναι ότι και λίγα χρόνια νωρίτερα είχε πάει και κάποιος ακόμα μάλλον στο νησί γιατί δεν επιβεβαιώνεται πουθενά ο οποίος πήγε και αντάλλαξε μια μηχανή για σκάφος σε αντάλλαγμα με τρίγα κρανία τα οποία υποστηρίζαν ότι ήταν το ένα το κεφάλι του Ροκφέλερ και το πήγανε πίσω στην οικογένεια του Ροκφέλερ υποτιθέτε το κρανίο και ο τύπος πήρε τα 205 χιλιάρικα αλλά με αυτό αλλάζει όμως η λογική και μαθαίνουμε ότι ο Ροκφέλερ ο οποίος πήγε κολυμπώντας στο νησί όχι μόνο δεν πρόλαβε να φτάσει στα παράλια βασικά πρόλαβε, έφτασε, κατέβηκε κάτω και με το που κατέβηκε έτσι είδε μπροστά του και σκέφτηκε όρε μαλάκα σώθηκα, πάλι καλά τα παιδιά είναι εδώ πέρα θα με βοηθήσουν

ε με θυμάστε είμαι ο Ροκφέλερ και πριν προλάβει να τελειώσει να τους πει ότι είχα έρθει και πέρσι έχω κάνει Χριστούγεννα εδώ, έχω κάνει Πάσχα έχω γράψει στο travel guide τα πάντα για εσάς σας έχω στο τριβάγκο πολύ ψηλά και τα λοιπά, του περνάνε χλουκ μέσα του ένα δώρι και ο Ροχφέρερ δεν καταλαβαίνει τι σκατά γίνεται αυτή τη στιγμή και του περνάνε και ένα δεύτερο δώρι και έχει αρχίσει και καταλαβαίνει ότι μάλλον αυτή είναι λίγο εξτρική και αυτός φωνάζει και κλαίγει ότι λένε θα σταματήσουν και ότι χρειαζόμαστε βοήθεια και όλα και ό,τι έχει καταλάβει από τη γλώσσα τους προσπαθεί να το πει αν σκεφτείς ότι ο Ροκφέλερ τους θαύμαζε και ήθελε να τους προστατέψει.

Μετά τον αρπάξανε και αυτός εννοείται ότι στις τελευταίες του ανάσες τον σύρανε μέχρι το χωριό όπου τον σφάξανε κανονικά και τελειτουργικά και του ανοίξαν το κεφάλι, του φάγανε τον εγκέφαλο και εννοείται ότι μετά του ανοίξαν και το υπόλοιπο σώμα και φάγανε τα πάντα και γενικά λένε ότι χρησιμοποίησαν μετά τα κόκαλά του για να φτιάξουν το τεμ και δεν αφήσαν πίσω τίποτα που να μην χρησιμοποιηθεί.

Zero waste όπως σας είπα και πριν. Ακούγοντας αυτό ο συγγραφέας έχει σοκαριστεί πάρα πολύ και δεν πιστεύει πραγματικά στα αυτιά του. Λίγο παρακάτω ακούει και μια ιστορία που βλέπει κινήσεις από κάποια γυραιό του χωριού ο οποίος τέλος πάντων λέει γύρω γύρω μια ιστορία για έναν τύπο που τον καρφώναν κτλ και λέει ο μεταφραστής πάμε να ακούσουμε και αυτή την ιστορία και λέγανε πάλι για τον Ροκφέλερ και για το λευκό φάντασμα το οποίο ήρθε στα παράλια και το σκοτώσαν και γύρισε εκεί και είπε στον κυρίο ρε μπραδεράκο τι έχει γίνει εδώ τι του έχει συμβεί έβαλε εκεί πέρα ο Ιθαγενής στο συγγραφέα να ορκιστεί ότι δεν θα πει παρά έξω τι έχει γίνει το οποίο για να σας λέω εγώ σήμερα την ιστορία μαντέψτε τι έγινε αλλά τον έβαλε λοιπόν να μην μπει τίποτα πουθενά για ό,τι ακούσει γιατί αυτό μπορεί να καταστρέψει και το ίδιο το χωριό και να πεθάνουν όλοι τους γιατί έτσι κι αλλιώς όταν εξαφανίστηκε ο Ροκφέλερ, άμα σκεφτούμε ότι όντως τον σκοτώσανε, την ίδια στιγμή μετά από λίγο

είδανε αεροπλάνα, ελικόπτερα και άλλα πράγματα που δεν είχαν έρθει ποτέ σε επαφή μαζί τους και συνειδητοποιούν ότι τον ήπιαμε. Αν πούμε τι έγινε θα έρθουν να μας σφάξουν. Δεν υπάρχει περίπτωση. γιατί όμως αυτός ο φόβος γιατί κάποια χρόνια νωρίτερα σε αυτό τον εσύ ζούσαν δύο φυλές αυτές οι δύο φυλές είχαν έναν τρόπο με τον οποίο δουλεύαν και αυτός ήταν ότι αν έρθεις εσύ και έχουμε έναν καυγά και σφάξεις έναν δικό μου από τη δικιά μου φυλή, το δικό μου το χωριό εγώ υποχρεωτικά πρέπει να έρθω την επόμενη μέρα να σφάξω έναν δικό σου γιατί πρέπει να υπάρχει ένα balance στην αντίπερα όχθη τέλος πάντων, εκεί πέρα που θα σε πάει ο Βαρκάρης ο Αντώνης ο Σερέτης. Οπότε προφανώς γινόταν αυτό. Αλλά το θέμα είναι ότι αυτοί σφαζόντουσαν συνέχεια και κάποια στιγμή κλείθηκε ο Ολλανδικός στρατός να πάει να σταματήσει λίγο την φάση.

Και τι συμβαίνει, ο Ολλανδικός στρατός μια μέρα έσκασε στα παράλια με καραμούζες και όπλα και ό,τι άλλο θες και αυτοί τους είδαν μπροστά τους και κατευθείαν ξέρω εγώ δεν ξέραν πως να αντιδράσουν, οπότε είπανε εχθρός πρέπει να είναι από τα λευκά φαντάσματα και τρέχουν κατά πάνω τους και αυτοί προφανώς ανοίξανε πυρ και σκότασανε πέντε δυο τρεις από την κάθε φυλή ας πούμε οπότε πέσαν κάτω αυτοί και οι Ολλανδοί με το που είδαν και τους υπόλοιπους να αγριεύουν λένε εντάξει ξέρεις κάτι δεν είμαστε για αυτή τη φάση και φύγανε. Το θέμα είναι ότι όσο τρόμαξαν αυτοί οι φαντάροι και αφήσαν τις κουράδες τους στο δάσος άλλο τόσο φοβήθηκαν και εκείνοι στην παραλία και αφήσαν τις κουράδες τους στην άμμο αυτό δημιούργησε όμως κάτι άλλο αυτοί σταμάτησαν να τσακώνονται και σιγά σιγά έτσι να ενώνονται και όλες αυτές τις φίλες σκεπτόμενοι ότι οκ ξέρεις κάτι ίσως να μην είμαστε εμείς οι εχθροί μεταξύ μας και να έχουμε ένα μεγαλύτερο χρόνο να αντιμετωπίσουμε Μην ξεχνάτε όμως ότι έφαγαν 5 από αυτούς

Οι στρατιώτες ή όσους περίπου φάγανε Άρα και αυτοί ήθελαν να πάρουν την εκδίκησή τους Όταν έσκασε ο Μάικλ λοιπόν στο νησί Ο οποίος Μάικλ εννοείται δεν είχε ιδέα τι είχε γίνει Πριν λίγο στο νησί Ότι είχανε τόσο πάντον οι Ολλανδοί φάγανε κάποιον Το οποίο δεν ξέρουμε πότε ακριβώς έγινε Μπορεί να έγινε πριν 2 χρόνια, μπορεί να έγινε πριν 1 χρόνο μπορεί να έγινε πριν κάτι δεδομάδες που αν θα έπρεπε να ποντάρω κάπου φαντάζομαι ότι ήταν λίγο αργότερα αφού έφυγε ο Ροκφέλερ από το νησί γιατί και οι άλλοι ψάχναν ακόμα να κάνουν τέλος πάντων balance out τα πράγματα.

Εννοείται με το που έφτασε αυτοί είπαν επιτέλους θα φέρουμε λίγο ισορροπία στα ζυγαριά και πιάσαν αυτό φουκαρά το Μάικλ και τον σφάξανε και τον φάγανε. Πρόνομα το οποίο ο ίδιος ο Μάικλ Ροκφέλερ δεν έφταιγε σε κάτι, αλλά την ίδια στιγμή, εντάξει, ίσως στο λάθος σημείο του λάθος στιγμή. Άρα το μεγάλο λούσιμο σε αυτή την περίπτωση, πού βρίσκεται.

Βρίσκεται άραγε στο Μάικλ Ροκφέλερ, ο οποίος πίστευε ότι θα πάει να γίνει κολλητός με αυτούς τους τύπους, που είναι στην τελική σαν να πούμε ότι, τι να πω, ότι θα στείλουμε ας πούμε τον Πέτρο Κωστόπουλο στο νησί North Sentinel να πάει να μιλήσει με αυτούς εκεί πέρα που δεν έχουν έρθει σε επαφή με τον κόσμο ποτέ και δεν έχουν ιδέα τι είναι.

Που εν τω μεταξύ είναι τρελό άμα σκεφτείς ότι στο North Sentinel δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με την ανθρωπότητα και δεν ξέρουν τι είναι το φιούντα αυτή τη στιγμή της μπίσης με τον Καρβέλα. Ρε φίλε είναι τρελό δηλαδή. φαντάζεσαι να του δείξεις τέτοιου λόρα εκεί πέρα να τους πεις δεν έχουν ζήσει αυτοί οι Πασόκ δεν έχουν ζήσει μεγάλες χάρες οπότε αν πάμε και τις αρρίξουμε όλα μαζί σε πληροφορίες πιστεύετε θα δεχτούν ξανά κόσμο στο νησί αλλά η πραγματικότητα είναι ότι το Λούσιμο λοιπόν βρίσκεται νομίζω και λίγο στο Μάικλ ο οποίος πήγε μόνος του κολυμπώντας σε ένα νησί στο οποίο δεν ήξερε κανένα και δεν ήξερε τη γλώσσα και στην τελική θα μπορούσε να μην είχε καταλήξει το ίδιο νησί και να καταλήξει σε άλλο και να το σκοτώνανε.

Βρίσκεται άραγε στο ίδιο το νησί οι οποίοι βρήκανε μπροστά τους τον πιο σημαντικό άνθρωπο και το σκοτώσαν. Γιατί πιστέψαν ότι κάπως έτσι θα μπαλανσάρουμε τις ψυχές. Βρίσκεται άραγε στον Ολλανδικό στρατό ο οποίος κρατούσε πληροφορίες από την οικογένεια Ροκφέλλερ. Γιατί είναι κάτι το οποίο ισχύει by the way. επειδή ο Ολλανδικός στρατός είχε τεράστια ευθυνοφοβία δεν ήθελε να μείνει πίσω κανένα στοιχείο δηλαδή λένε αν δεν βρούμε τον Ροκφέλερ τέλος και αν βρούμε τον Ροκφέλερ και καταλάβουμε ότι τον σκότωσαν τότε θα μαζέψουν μάτια πάνω μας και ξαφνικά η Αμερική θα εμπλακεί με τη φάση και θα έρθουν και θα μας πάρουν την Ινσία από τα χέρια το θέμα είναι ότι μετά από λίγα χρόνια πήρε η Ινδονησία στα χέρια της στη Νέα Ουινέα οπότε προφανώς οι Ολλανδοί χάσανε τέλος πάντων τα εδάφη τους και μετά από πάρα πολλά χρόνια που αυτά τα έγγραφα τέλος πάντων γίνανε declassified βγαίνει ότι ακόμα και αν υπήρξανε αποδείξεις δηλαδή ξέραν ήδη ότι στο νησί αυτό κατοικούν ανθρωποφάγη

οπότε αν ο Ροκφέλερ έφτασε εκεί πέρα υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τον έχουν φάει ζωντανό Αλλά αυτό δεν το είπαν ποτέ στην οικογένεια του Ροκφέλερ Δεν τους είπαν ότι βρήκανε πράγματα του ίδιου του Ροκφέλερ Δηλαδή υπάρχει μια καταγραφή που λένε ότι υπήρχε και ένας γέρος Που φορούσε τα γυαλιά του Ροκφέλερ και σου λατσάριζε γύρω γύρω στο νησί Που σημαίνει ότι εσύ που τα βρήκες πήγες στο οπτικά πήγες στο μάτι μάτι Που τα βρήκες Οπότε όλα αυτά τα κρύψαν από την οικογένεια γιατί δεν θέλανε να δημιουργηθεί θέμα και όταν κρατάς ένα μυστικό και περνάει ο καιρός και όταν έχεις πει ένα ψέμα ας πούμε εκεί έξω όσο περνάει ο καιρός είναι και πιο δύσκολο να το πεις πλέον δηλαδή μετά αρχίζει και είναι λίγο πιο βαριά η αλήθεια όταν θα την πεις γιατί αν το έλεγανε εκείνη τη στιγμή που θα έχει συμβεί λογικά οι Rockefeller θα είχαν στείλει 5 εκατομμύρια στρατιώτες και θα το είχαν διαλύσει δεν το είχαν κάνει ρίζορτ μες στις 20 λεπτά μόνο επειδή τις αντιστήκαν από τη φάση

άρα ποιος πραγματικά έλυσε στη φάση άραγε λούσαν όλοι όσοι ανέφερα πιστεύω ότι είναι μια μίξη όλων μαζί πιστεύω ότι όλοι φταίγανε λίγο νομίζω ότι ο Μάικλ σε αυτή την περίπτωση ίσως είναι ο πιο αθός γιατί αυτός γούσταρε όντως τη φάση και μ' αρέσει τη θεωρία που λέει ότι ίσως ο Μάικλ να έφτασε και να τον αναγνωρίσαν και απλά τον δεχτήκαν στη φυλή τους.

Γιατί στην τελική, αν δεις εκείνη τη φωτογραφία, μοιάζει όντως με τον Μάικλ αυτός που τέλος πάντων είναι βαμμένος και είναι με τα σόβρακα έξω και συνεχίζει να παλεύει μαζί με τους φίλους του, τους Ιθαγένες. Δηλαδή, το χρώμα του μοιάζει πάρα πολύ. Και ότι απλά ήθελε να κρύψει την ταυτότητά του και γι' αυτό έλεγε σε όλους να πούνε ότι έχει πεθάνει.

Δηλαδή, θα μπορούσε να ισχύει αυτό. Αλλά ναι. Βάμε πίσω στο 1830 λοιπόν, στο οποίο ο Ρόμπερτ Λίστον κάνει ένα χειρουργείο το οποίο, καλά και αυτό κι αν είναι λούσιμο, ίσως είναι το πιο θανατηφόρο χειρουργείο που έχει γίνει ποτέ. Πιο θανατηφόρο μέχρι και από το καράδι του Κόμι Δάντι. Μπορείτε να φανταστείτε οπότε γιατί μιλάμε.

Η φάση ποια είναι. Όταν το 1830 έχεις κάτι, δεν σου δίνουν μια αναισθησία για να σε χειρουργήσουν. Δεν υπήρχε η περίπτωση να σε βάζαν κάτω τώρα θα σου δώσουμε ας πούμε εξαιρεγώ την τοπική ή την κανονική ανεσθησία. Εσύ το χειρουργείο έπρεπε να το ταγκάρεις, να το ζεις εκείνη τη στιγμή που θα συμβεί. Οπότε εκείνη την εποχή αν πάθαινε κάτι το πόδι σου, ας πούμε, αν το πόδι σου ξαφνικά ένιωθες έναν πόνο και άρχισε ο πόνος να μαυρίζει σιγά σιγά και να αρχίσει να σαπίζει το πόδι σου, δεν υπήρχε περίπτωση να στο κάνουν τρίτη σιγά σιγά με χαπάκια και τέτοια. Εκεί υπήρχε μία λύση και αυτή είναι ότι θα σου κόβαν το πόδι.

Μην ξεχνάτε είμαστε και στην εποχή, τη χρυσή εποχή των ανθρακορίκων στις οποίες αυτές τις εποχές φυσικά τα παιδάκια πάλι καλά πηγαίνουν και δουλεύαν γιατί στην τελική που να μπουν ενήλικοι άνθρωποι να πάνε να δουλέψουν. Αυτά ήταν μικρά ορυχεία οπότε ποιος θα έμπαινε, κάποιος με μικρότερα ποδαράκια. Αλλά αναγκαστικά ρε παιδί μου εντάξει πήγαν και δουλεύαν και κάποιοι ενήλικοι καταλαβαίνετε τώρα ήταν διαφορετικά τα χρόνια και τα παιδιά σήμερα κάθονται και χαλάνε το χρόνο τους και πάνε στα σχολεία αντί να πηγαίνουν στα ορυχεία να δουλεύουν αλλά έχουμε λοιπόν τη φάση στην οποία ένας εργάτης έχει πάθει ένα χοντρό ατύχημα στο πόδι του και καταλαβαίνουν όλοι ότι πρέπει να το κόψουν καθώς έχει μαυρίσει ένα μεγάλο μέρος και είναι λίγο πάνω από το γόνατο εκεί πέρα το χειρουργείο γενικά 5 λεπτά. Για τους πιο στάνταρ γιατρούς, για τους πιο γρήγορους ήταν στα 2,5 λεπτά. Ο λίστον λοιπόν ο φίλος μας, ο Ρομπερτίνος ήταν πολύ πιο γρήγορος από αυτό και σε ένα λεπτό

σου είχε βγάλει το πόδι ήδη. Ήταν πιο γρήγορος και από την πρέσα που μου φάγε το χέρι. Ναι, το είπα. Τι θέλετε. Αλλά ήταν κυριολεκτικά πάρα πολύ γρήγορος. Δηλαδή μπορούσε σε το πολύ 1,5 λεπτό ας πούμε, ξέρω εγώ, να έχει κόψει στο πόδι ήδη και να αρχίσεις να το μαζεύει. Αυτό του είχε δώσει μια μεγάλη φήμη στην οποία μαζευόταν κόσμος να δει τα χειρουργία του.

Πώς γινόταν ένα χειρουργείο όμως τότε. Τότε δεν θα σε βάζαν να κάνεις το χειρουργείο σου απλά μέσα σε ένα δωμάτιο με φώτα και τέτοια, δεν υπήρχαν αυτά τα πράγματα. Εκείνη την εποχή για να κάνεις το χειρουργείο σε πιάνεις στον τελευταίο όροφο πάνω πάνω ώστε να υπάρχει ένας φεγγίτης από πάνω ο οποίος θα ρίχνει ήλιο μέσα στο δωμάτιο ώστε να έχει φως ο χειρούργος και να κάνει τη δουλειά του σωστά για να μην σκοτώσει κανέναν.

Εκείνη την εποχή το average του γιατρού ήταν ένας στους τρεις από αυτούς που χειρούργουσε να πεθαίνουν. Ο Λίστον είχε έναν στους δέκα. Ήταν ο πιο πετυχημένος χειρούργος για την εποχή του. Ένα πράγμα το οποίο οι γιατροί είχαν τότε δεν φορούσανε τη λευκή τους ποδιά όπως σήμερα ούτως ώστε να σου δείχνουν ότι φοράω καθαρά ρούχα και να φαίνεται γενικά ότι ό,τι συμβεί πάνω στους άλλους να μπορείς να το καταλάβεις.

Τότε το χειρουργικό το οντήσιμο ήτανε μαύρη ποδιά η οποία μάλιστα είχε πάνω αίματα, πίοντα και ό,τι άλλο θες και άλλες αειδίες οι οποίες μου φέρνουν εμετό αυτή τη στιγμή που τα λέω αλλά ήταν ο τρόπος με τον οποίο να δείξω ότι είμαι έμπειρος χειρούργος, είμαι πολλά χρόνια στο κουρπέτι. Οπότε και ο Λίστον σε αυτή την περίπτωση φόρουσε ένα τέτοιο ρούχο.

Και μεταξύ Λίστον, πες τον ένας Λίστον ο άλλος, δεν ξέρω δηλαδή, το Λίστον δεν θέλω να πω τώρα. Στα σχολεία ξέρεις ότι θα λέγαμε κάτι του τύπου πάρε τον και Λίστον ας πούμε κάτι τέτοιο. Δηλαδή δεν ξέρω. Πάντως ωραία ονόματα. Μ' αρέσει γενικά. Μ' αρέσει να είναι Να είναι πια σάρικα τα όνοματα που μιλάμε. Έτσι λοιπόν ο Δόκτωρ Φιλίππου μας εδώ πέρα, ο κύριος Λίστον από το TU Tufts University of Boston, έχει έρθει να κάνει το κλασικό του χειρουργείο σε αυτόν τον τύπο με το κομμένο πόδι και έχει μέσα τους βοηθούς του.

Οι βοηθοί τι κάναν σε αυτή την περίπτωση, χωρίς ανεσία εννοείται ότι ο άλλος έπρεπε να τον βαστάνε κάτω, να του δώσουν ένα ποτήρι μπράντι να το κατεβάσει τύπου σφινάκι για να το απαλύνει λίγο τον πόνο ή να του δώσουν κανένα οπιούχο να τον έχει έτσι λίγο μαστουρωμένο αλλά ήταν ξύπνιος σε όλη τη διάρκεια. Το θεωρεί ο Γύρο Γύρο τίγκα στους γιατρούς και η ατάκα του πέφτει.

Είχε μια ατάκα που έλεγε η συνέχεια ο Λίστον ήτανε μετρήστε με το οποίο ήτανε και καλά ξέρεις τίποτα ότι μπορώ να το κάνω ακόμη πιο γρήγορα την προηγούμενη φορά. Ξεκινάει ο Λίστον χαροπώς χαροπώς με το μαχαίρι, κάνει την πρώτη τομή, κάνει τη δεύτερη τομή και αρπάζει το πριόνι για να κόψει το πόδι. Ο Λίστον ξεκινώντας λοιπόν να κόψει το πόδι με το πριόνι με πάρα πολύ γρήγορες κινήσεις δεν υπολογίζει ένα πράγμα και αυτό είναι ότι ο ένας από τους γιατρούς εκεί πέρα πρέπει να είναι κάποιος δικός μου μακρινός πρόγονος γιατί είχε το χέρι του ακριβώς από κάτω την ώρα που ο άλλος περνούσε με το πριόνι και του κόψε δύο-τρία δάχτυλα το βοηθού όπως έκοβε το πόδι του ασθενή και ο βοηθός φεύγει πίσω και ουρλιάζει και πονάει την ίδια στιγμή ξέρει ο άλλος ότι δεν μπορεί να χάσει άλλο χρόνο οπότε δεν πάει να βοηθήσει τον βοηθό του και συνεχίζει το κόψιμο το οποίο πραγματικά ήταν και το πιο υπεύθυνο κάποια άλλη που να πάει να τον βοηθήσουν αλλά του κόβει το αλλινού το πόδι

αλλά πάνω στο τρόμαγμά του για αυτό που συνέβη στον βοηθό του πετάει πίσω το μαχαίρι του το οποίο μαχαίρι σκάει σε έναν θεατή ο οποίος καθόταν εκεί κοντά και του κόψει την καπαρτίνα λίγο, όχι κάτι τρελό απλά του κόψε την καπαρτίνα κατά ένα μέρος το χειρουργείο ολοκληρώνεται μέσα όντως σε ένα λεπτό καθώς το πόδι κόπηκε και άρχισαν να το μαζεύουν μαχαίρι τον έκοψε όντως και τον σκότωσε και πεθαίνει επί τόπου. Άρα έχουμε ήδη ένα θύμα.

Τις επόμενες μέρες ο βοηθός πεθαίνει από γάγκρενα, η οποία γάγκρενα κυκλοφορούσε πάρα πολύ στα χειρουργεία τότε γιατί ένα πράγμα που δεν ξέναν ήταν ότι οι ασθένειες τότε ήταν αόρατες, πράγμα το οποίο είναι και σήμερα, δεν πρόσεχατε τις με γυμνομάτι, αλλά ό,τι κυκλοφορούσε στον αέρα εκείνη τη στιγμή ήταν επικίνδυνο αν άφηνε στο τέλος πάντων μια ανοιχτή πληγή αρκετή ώρα τέλος πάντων εκτεθειμένη και ειδικά κάτι ενός τέτοιου βελνικούς ας πούμε. Οπότε πεθαίνει λοιπόν και ο βοηθός και πεθαίνει και ο ίδιος ο ασθενής ο οποίος επίσης έπιασε γάγκρανα από την όλη κατάσταση. Και κάποιοι λένε ότι μάλλον η κατάσταση ήταν επειδή ήταν τόσο σαπισμένο το πόδι πιθανό να μεταφέρθηκε απλά στον βοηθό έτσι πως ανταλλάξαν αίματα μεταξύ τους ωραίο αυτό είναι πως ανταλλάζουμε γραμματόσημα και τέτοια πράγματα δεν ξέρω αν το έκανε κανείς ποτέ αυτό πρέπει να είστε πολύ μπουμεράδες αν ανταλλάζετε γραμματόσημα αλλά τότε ανταλλάζουν ασθένειες ξέρω εγώ οπότε ένα χειρουργείο που θεωρητικά ήρθε να σώσει

έναν άνθρωπο σκότωσε τρεις και μέχρι σήμερα θεωρείται το μοναδικό χειρουργείο το οποίο έχει 300% θυμότητα Πέθαναν κυριολεκτικά τρεις άνθρωποι από αυτό το χειρουργείο. Ο Λίστον ωστόσο μετά από χρόνια ήταν και ο πρώτος ο οποίος έκανε το πρώτο χειρουργείο με ανεσθησία χρησιμοποιώντας εθέρα και τα επόμενα χρόνια υπήρξαν και τα χλωροφόρμια και υπήρξαν άλλοι τρόποι οποίοι εξέλιξαν το χειρουργείο.

Αλλά τότε ο Λίστον έλουσε πάρα πολύ κόβοντας τα δάκτυλα του βοηθού του και σκοτώνοντας και τον άλλο τον κακομύρη πετώντας απλά το μαχαίρι στον αέρα και που άλλους τρόμαξε και νόμιζα ότι τον καρφώσανε και πέθανε από καρδιά αλλά ναι είναι ένα γεγάντι ο Λούσιμου πρώτον από τον ίδιο τον Λίστον και επίσης από την κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την εποχή δεν ξέρω, ίσως και του ίδιου του βοηθού γιατί έβαλες το χέρι σου από κάτω αγόρι μου αρκετά όμως με τις περιπέτειες της Δύσης Ας πάμε πίσω στο 1521 που πάλι είμαστε στη Δύση αλλά πλέον δεν ήταν ακόμα δυτικοκρατούμενη η κατάσταση, ήταν ακόμα ηθαγενοκρατούμενη η κατάσταση.

Συγκεκριμένα θα πάμε πίσω στην εποχή στην οποία οι Ασδέκοι ελέγχουν όλη την περιοχή του Μεξικού. Ο Ερνάν Κορτές επιχειρεί επανελειμμένα να μπορέσει να δείξει στους Ισπανούς ότι θα είναι ο επόμενος μεγάλος κατακτητής ο οποίος θα φέρει στην επικράτεια της Ισπανίας ακόμη περισσότερο κόσμο και περισσότερα εδάφη. Μέχρι τότε η Κούβα ήταν το μοναδικό σημείο στο οποίο έλεγχαν τέλος πάντων οι Ισπανοί, αλλά ο Κορτές είχε σκοπό να φέρει το Μεξικό στα χέρια της Ισπανίας.

Τότε βέβαια το Μεξικό είχε μια διαφορετική υπόσταση, δεν ήταν το Μεξικό, ήταν πολλά έθνη τα οποία πώς λέμε εμείς ότι τότε μπορεί να μην υπήρχε Ελλάδα αλλά υπήρχαν οι Έλληνες στα δικά μας αρχαία χρόνια. έτσι σε αυτή την περίπτωση ήταν μεταξύ τους οι Μέξικας, οι Ασδέκοι, οι Μάγιας και όλοι αυτοί. Ήταν γενικά δίκτυα από κόσμο.

Οι Ασδέκοι ήταν και οι πιο μπρούταλοι, οι οποίοι επίσης ήταν ανθρωποφάγοι στα μεγάλα τους κεφάλια, είχαν μηδέν σεβασμό για τη ζωή σε κάποιες περιστάσεις, τουλάχιστον όσον αφορά το κομμάτι των τελετών, δηλαδή αυτοί ήταν από τους λαούς οι οποίοι γενικά ήταν πολύ προκατελημένοι και πιστεύαν ότι αν κάτι δεν πήγαινε σωστά έπρεπε να θυσιάσουμε τουλάχιστον δύο ανθρώπους σε κάποιον θεό και γενικά η ζωή εκεί πέρα ήταν λίγο υπό του φόβου αλλά την ίδια στιγμή ήρθε και ο χειρότερος λαός να τους διορθώσει σε εκείνη την περίπτωση που ήταν οι Ισπανοί εκείνης της εποχής.

Ο Κορτές λοιπόν ξινώντας ότι οι Ασδέκοι έχουν αμύθιτες περιουσίες από χρυσό είχε σκεφτεί ότι οκ θα το κάνω τώρα θα πάω να το πάρω και του έχει απαγορέψει η Ισπανική κυβέρνηση να ταξιδέψει στο Μεξικό γιατί λέει ότι δεν μπορούμε να έχουμε και σένα σαν ευθύνη και άμα όντως δημιουργήσεις πρόβλημα μετά μπορεί οι Ασδέκοι να αγριέψουν και να έρθουν και να μας φάνε και τα νησιά μας εδώ πέρα ξέρω την Κούβα και όποιο άλλο νησάκι είχαν στα χέρια τους.

αλλά αυτός δεν το άκουσε και προφανώς πίστεψε στα όνειρά του και λέει εγώ είμαι ο μεγάλος που θα φέρει τέλος πάντων το Μεξικό στα χέρια μου πράγμα το οποίο όμως σχεδόν το κατάφερε γιατί φτάνοντας πίσω στο Μεξικό μίλησε με τους Μάγιας και κάποιοι από τους Μάγιας δεν γουστάραν τους Ασδέκους συγκεκριμένα γιατί πολλές φορές κάνανε λασίες και τους τυμπεύτανε και πολλές φορές τους κλέβανε και κόσμο για να τους κάνουν θυσία Δηλαδή δεν σκοτώναν κόσμο actively Απλά τους πέραν για να τους θυσιάσουν Οπότε και αυτή γίνεται και τους είπε ο άλλος Ότι ξέρεις κάτι, μισά μισά Μάγιας και Ισπανίοι μαζί Θα έχουμε έναν ενωμένο στρατό Θα ρίξουμε τους Ασδέκους και θα τελειώνουμε Έτσι δεν θα σας κάνουμε τίποτα στο μέλλον Δεν θα εξαφανίσουμε κάθε ή θα γίνει φίλοι από τον κόσμο Θα είμαστε όλοι φιλαράκια αδέρφια εδώ πέρα Φεύγουν λοιπόν μαζί οι Μάγκας μαζί με το στρατό τον οποίο έχει μαζέψει ο ίδιος ο Κορτές, ο οποίος έχει πάει κρυφά από τους Ισπανούς στο νησί μαζί με κάποια δικά του τέλος πάντων στρατεύματα

και φτάνουν έξω από την πόλη. Συγκεκριμένα ήταν οι Τενοτσίλαν ή μάλλον Τεντοτσίλαν μάλλον νομίζω Τεντοτσίτλαν βασικά Τεντοτσίτλαν, ωραία, το βρήκα και είναι απ' έξω και τους παρακολουθούν για το πως σπάνε τα πράγματα και πάνε και επιτάσσουν την κυριαρχία τους εκεί πέρα οι Ισπάνοι με τους Μάγκες κυρίως γιατί εκείνη την εποχή ήταν πάρα πολύ φτωχοί οι Ασδέκοι και δεν ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν όσο κόσμο έχει έρθει να τους να τους τυμπέσει τέλος πάντων στην πρωτεύουσα υπήρχαν αρκετά στρατεύματα των Ασδέκων αλλά δεν είχαν ενημερωθεί αρκετά έγκαιρα φτάνοντας λοιπόν στην πόλη και καταλαμβάνοντας την ο Κορτές, ακόμα οι Ισπανοί τον κυνηγάνε και έχουν έρθει στο νησί άλλα θρατεύματα να τον συλλάβουν, τα οποία τον ψάχνουν παντού και ο Κορτές λίγο πολύ την κοπανάει από την πόλη, ενώ έχει δημιουργήσει ήδη προβλήματα στους Ασδέκους και τους έχει υποχρεώσει να βάλουν χριστιανικούς ναούς σε διάφορα σημεία και όλα αυτά για να πάνε να προσεύχονται οι δικοί τους στρατιώτες

και ουσιαστικά σε όλες τις θελετές οι Ισπανοί έχουν τύχει να γίνονται άγριοι και να χτυπάνε κόσμο και έχουν τύχει μέχρι και να σφάξουν διάφορους Ασδέκους απλά έτσι για τη χαρά του σπορ και κάποια στιγμή όμως ξεκινάει μια επανάσταση από τους Ασδέκους η οποία οδηγάει σε ένα μεγάλο πόλεμο μεταξύ του στρατού του Κορτές και των Ασδέκων.

Μέσα σε αυτή τη μάχη λοιπόν και που έρχεται το λούσιμο, οι Ασδέκοι καταλαβαίνουν ότι λίγο έχουμε χάσει εδάφη και τον ήπιαμε και όλα αυτά και εδώ είναι που οι απόψεις διήστανται και γι' αυτό έδωσα το disclaimer στην αρχή ακούγονται δύο πλευρές μιας ιστορίας η μία λέει ότι κάποια στιγμή οι Αζδέκοι αρπάξανε στρατιώτη τους και του είπανε ξέρεις κάτι τώρα τα έχουμε χάσει όλα οπότε εφόσον έχουμε και το λιμό να μας χτυπάει και τη χολέρα την οποία μας την έφερε ο ίδιος ο Κορτές γιατί όντως είχαν χολέρα και λιμούς και όλα και πεθαίναν ο Νέσπιστος από τον άλλο και εφόσον τους είχαν κόψει και την τροφή για πολύ καιρό μέχρι να κάνουν την κατάκτηση στην κανονική της πόλης θα δώσουμε σε αυτούς ένα μήνυμα ότι δεν νιώθουμε χρηστό και δώσανε σε έναν στρατιώτη σε έναν υψηλό βαθμό κιόλας καπετάνιο έτσι τον αποκαλούσαν στο ίντερνετ του στρατού των ΑΣΔΕΚΟΝ του βάλανε τη στολή μιας κουκουβάγιας η κουκουβάγια ήταν θεϊκό πλάσμα για αυτούς σε εκείνη την περίπτωση και νομίζω ότι ήταν και ένας συγκεκριμένος θεός που έχουν

τον ντύσανε με αυτά τα ρούχα και του δώσανε το ιερό φυσοκάλαμο στο οποίο είχε μέσα και τα ιερά βέλη τα οποία ήταν λίγα φυσικά αλλά ήταν συμβολικά ούτως ώστε αυτός πηδώντας από ταράτσα σε ταράτσα από πολυκατοικία έτσι σε πολυκατοικία όπως ήταν το εναέριο τάγμα από αναρχικούς που είχαμε κάποτε στα εξάρχεια που την πέφτανε στην αστυνομία με τις κούπες και τα τέτοια τέλος πάντων οπότε να πηγαίνει να σφάξει μερικούς από τους Ισπανούς ώστε να τους τρομάξει αρκετά και να φύγει και αυτό έκανε, όντως φόρεσε τη στολή, άρχισε να κάνει κάτι τα λειτουργικούς χορούς και όντως πηδούσε από ταράτσα σε ταράτσα και τους χτυπούσε το οποίο τους τρόμαξε για λίγο και υποτίθεται ότι έπιασε και μάλιστα μερικούς Ισπανούς και τους ακινητοποίησε, δεν σκότωσε κανέναν κατά τα λεγόμενα της πιο ουδέτερης πλευράς έχουμε την άλλη ιστορία η οποία λέει ότι δεν έγιναν ακριβώς έτσι τα πράγματα και λέει ότι οι ιερείς πιάσανε ένα φαντάρο, τον βάλαν κάτω, τον ταΐσανε ό,τι ναρκωτικό υπήρχε

από εκείνη τη στιγμή, αυτούς τους ιερούς ζωμούς τους οποίους τους βλέπεις σε κάτι ταινίες και νομίζω ότι ο χαρακτήρας πάει κάποιο ταξίδι όταν μιλάμε τους Ιδιάνους νομίζω ότι εκεί δημιουργήθηκαν και αυτές τις οι δυσυδαιμονίες για το τι κάνουν τέλος πάντων οι Ιθαγενείς εκείνη την εποχή του δώσανε ό,τι υπήρχε σε υγρό και τόπια και έχει μασθουρώσει τη ζωή του του βάλαν και τη στολή και πιστέψανε ότι στα χέρια τους είχανε καλέσει μόλις έναν μεγάλο θεό κουκουβάκια ο οποίος είναι τύπου doomsday device τύπου ok τώρα βγάζουμε το ένα όπλο το οποίο μπορεί να τελειώσει και το σύμπαν αλλά αφού πεθαίνουμε στα αρχίδια μας ας τελειώσει το σύμπαν.

Δηλαδή ήταν πάρα πολύ έτοιμοι να τελειώσει το σύμπαν από αυτή τη φάση. Ότι ήταν ένας υπεράνθρωπος ο οποίος θα κατέβαινε κάτω και θα τους έσφαζε όλους. Και υπάρχει και μια δεύτερη υποθεωρία αυτού του ότι λέει ότι τον είχαν αυτόν τόσα χρόνια φυλακισμένο μέσα σε ένα μπουντρούμι με τη στολή της κουκουβάγιας και του είπαν ότι σήμερα μπορούμε να σαμολήσουμε και καλά ότι είχαν κάνει contain το θεό και του δίνουν πάλι το φυσοκάλαμο του δίνουν πάλι αρκετά βέλη και του λένε βγες έξω και σφάξε τους όλους και βγήκε έξω χοροπηδάει στην πρώτη πολυκατοικία φτύνει ένα φτύνει δύο σφάζει δύο από τους Ισπανούς και οι Ισπανοί λένε τι είναι αυτός ρε και αρπάξαν απλά το τόξο χλουκ κατευθείαν μία στο λαιμό το αλληνού πέθανε η κουκουβάγια έπεσε κάτω και συνεχίζαν να τους τρώνε και λένε ότι κάπως έτσι πέθανε ο αστυνομικός πολιτισμός όπως το ξέρουμε θέλω να πιστεύω ότι είναι το πρώτο ότι δεν συνέβη αυτό το πράγμα γιατί αυτό είναι το λούσιμο γιατί η πρώτη θεωρία δεν είναι λούσιμο

δεν υπάρχει λούσιμο ήταν απλά μια ιστορία γενναιότητας η δεύτερη όμως είναι το μεγαλύτερο λούσιμο και αν ισχύει στείλαν έξω τον άλλο σαν το πουλερικό και του πάνε τρέχα φά τους όλους και βγαίνει έξω και λέει πουτάνε θα σας γα... Κατευθείαν. Θάνατος. Αχ ρε πουρθή. Αλλά φαντάζομαι τώρα φίλε λένε αυτοί. Λοιπόν κύριοι γυρίσαν και τα δύο κλειδιά πώς ήταν με τις πηγαινικές βόμβες ρε παιδί μου που πρέπει να γυρίσει ένα κλειδί ο πρόεδρος, ένα κλειδί ο στρατηγός και ένα κλειδί ας πούμε ξέρω εγώ ο επικεφαλής της επιχείρησης για να πούνε ότι τώρα μπορούμε να ρίξουμε. Έτσι πάνε και αυτοί.

Λοιπόν τώρα διαλύεται το σύμπαν. Θα το καταστρέψουμε όλο Αφήνουμε έξω το τέρας της φύσης Και τον βγάλαν τον άλλο έξω Σαν τον εθνικό στάρ να φωνάζει πάνω στα μπαλκόνια Και στις ταράτσες Σαν τον Σταυρόπουλο Και έφαγε ο κακομύρης απλά Ένα βέλος και καληνύχτα Το οποίο στόσο Οδήγησε όντως την καταστροφή του κόσμου Για τους Ασδέκους Γιατί οι Ασδέκοι μετά από αυτό Δυστυχώς έπεσαν Και έπεσαν και πάρα πολύ μάλιστα Η πόλη που είπαμε πριν, το Τένο Τσίτλαν, σήμερα είναι η ιστορική πόλη του Μέξικο Σίτι.

Είναι το ιστορικό κέντρο ας πούμε. Πώς έχουμε την παλιά πόλη εμείς κάτω στα Χανιά και στο Ρέθιμνο. Κάπως έτσι φανταστείτε το. Άρα εδώ πέρα ποιος θα λούσε. Εντάξει ξεκάθαρα οι ιερείς λούσαν. Δεν ξέρω ποιον άλλο περιμένετε ότι θα έδινα από τον άλλο ευθύνες. Αν όντως ισχύει αυτό, γιατί ξαναείπα, οι ιστορίες γράφονται από τους νικητές παιδιά.

Είναι το πλούσιμο αυτό το πράγμα. Πάμε και στο τελευταίο λούσιμο, στο οποίο θα ταξιδέψουμε ακόμη πιο πίσω και θα πάμε συγκεκριμένα στο 1212. Συγκεκριμένα κάπου στη Γαλλία. Εκεί πέρα όπου ο μικρός Στέφαν, που αν έμενε κάπου στην Ελλάδα, αν έμενε ας πούμε στον Μπραχάμη θα τον λέγανε Στεφανάκο ή Νάκο θα το φωνάζανε στην παρέα.

αν ζω στη Γλυφάδα τον λέγανε Στεφ και θα έχει τατουάζ πίσω του ένα τριαντάφυλλο που έχουν φύγει τα μισά του πέταλα από πάνω του αλλά στη Γαλλία που ζει ο Στεφ δεν έχει τατουάζ έχει πάρα πολλά πρόβατα γιατί είναι βοσκός και μια μέρα όπως πάει να γυρίσει στο σπίτι του και να κοιμηθεί βλέπει ότι έχει έρθει ένας τύπος και του λέει για τη συντέλεια του κόσμου και πόσο σημαντικό είναι να μπορέσουμε να πάρουμε πίσω τα ιερά εδάφη μιλώντας φυσικά για τα Holy Lunch κάτω εκεί πέρα που είναι στα Ιεροσόλυμα και όπου αλλού γίνανε οι σταυροφορίες και λέει ότι εμείς πρέπει να τα πάρουμε πίσω αυτά και ετοιμάσου και πάρε αυτή την επιστολή την οποία που να την τόσο στο βασιλιά της Γαλλίας και by the way είμαι ο Ιησούς Χριστός και τα λέμε.

Και όντως ήταν και καλά λέει ότι ήρθε ο Χριστός τον επισκέφθηκε και του έδωσε ένα γράμμα το οποίο ο Στέφαν είχε την υποχρέωση να το πάει στο βασιλιά της Γαλλίας ο οποίος ήταν στο Σεντενή για να μπορέσει να ξεκινήσει μια σταυροφορία ακόμα ας πούμε. Οι σταυροφορίες δεν ήταν κάτι άγνωστο εκείνη την εποχή καθώς είχαν γίνει ήδη κάποιες σταυροφορίες οι οποίες κατέβηκαν στα Ιεροσόλυμα και έγινε χαμός οπότε τι θα ήταν άλλη μια σταυροφορία.

Ο Στέφαν όμως το είχε πάρει πάνω του να είναι αυτός ο οποίος θα κατέβει κάτω στα Ιεροσόλυμα. Πηγαίνει λοιπόν, φτάνει στο Παρίσι έχοντας μαζίψει μαζί του ένα τεράστιο κοπάδι από άλλα παιδάκια και πηγαίνει στο Παρίσι, στο Σέιντενή να παραδώσει στο βασιλιά το γράμμα και του λέει ότι εδώ είναι πολύ απλά τα πράγματα, ο Χριστός τα λέει ακριβώς ακριβώς βλέπετε έχει γνήσει ο υπογραφής, αστυνομικό τμήμα α τάφε γαλλικής πόλης που δεν ξέρουμε ποια είναι ακριβώς η οποία λέει ότι πρέπει να κατέβω εγώ κάτω και να επαναφέρω τα πατριαεδάφη τέλος πάντων στα χέρια μας, τα ιερά εδάφη.

Ο βασιλιάς το κοιτάει και το ξανακοιτάει και λέει εντάξει μπαγάσα πήγαινε εγώ το στηρίζω δεν θα σου το δώσω τίποτα αλλά το στηρίζω. Ο Στέφαν ήταν ιδιαίτερα πάρα πολύ χαρισματικός κατά την ιστορία και κατέβηκε κάτω στη Μασαλία. Εκεί πέρα στη Μασαλία είναι που ζήτησε να μπορέσουν να το μεταφέρουν στο ταξίδι. Ένα ταξίδι που φυσικά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Αλλά τώρα ας κάνουμε ένα μικρό backtrack στην ιστορία. Καθώς υπάρχει μια απόκληση στα γεγονότα. Ξέρουμε ότι ο Στέφαν πήγε όντως, αλλά μάλλον ο βασιλιάς τους είπε «Ρε παιδιά θα πεθάνετε όλοι σας, γυρίστε πίσω στις οικογένειές σας, δεν είναι ανάγκη τώρα. Δεν θα πάτε εσείς, έχουμε στρατούς, άμα θέλουμε να στείλουμε για άλλη μια σταυροφορία κόσμο».

Πράγμα το οποίο οι δύο πλευρές της ιστορίας λένε η μία ότι απλά ο Στέφαν γέννησε πίσω και δεν ξανακούσαμε τον όνομα του ποτέ και η άλλη λέει ότι κατέβηκε στη Μασσαλία. Την ίδια στιγμή ο μικρός Νικόλας, από τον Ομοήλιας που γαμήθηκε ο Δίας, έκανε ένα μικρό Νικόλα reference, το grade 2026. αλλά λοιπόν ένα παλικαράκι αυτός ο Νικόλας ο οποίος επίσης ήταν ένα παιδί όπως ήταν και ο Στέφαν έχει μια τρέλα καθώς εκεί πέρα που μένει στην κολόνια μια μέρα είδε όραμα ότι ένας φλεγόμενος σταυρός έπεφτε από τον ουρανό στη γη αυτό λοιπόν τον δεν ξέρω τον αναζωπήρωσε και αυτόν ο οποίος αποφάσισε ότι θα ξεκινήσει και αυτός τη δικιά του σταυροφορία ξεκινώντας λοιπόν ζητώντας άδεια να μπορέσει να οργανώσει αυτό το στρατό του πάνε εντάξει ξέρω εγώ πήγαινε και όντως μάζεψε κι αυτός χιλιάδες παιδάκια και όταν μιλάμε για χιλιάδες εννοούμε για πάνω από 20.000 παιδιά να τον ακολουθάνε σαν μια μεγάλη συγκέντρωση ας πούμε τώρα του πάμε κάτω στην Αθήνα κατάσταση και τους έχει μαζέψει

και τους κατεβάζει από τη Γερμανία περνώντας μέσα από τις Άλπεις, στις οποίες πέθαναν πάρα πολλά χιλιάδες παιδιά επίσης από το μεσαίωνα εκείνη την εποχή το 1912 επειδή πολλά χαθήκανε γιατί η γλώσσα αλλάζει εκεί πέρα και μπαίνουμε σιγά σιγά στην αναγέννηση οπότε λίγο κάποια πράγματα ψηλό αλλάζουν τότε ο όρος με τον οποίο θα έλεγες ένα παιδί είναι και ένας όρος με τον οποίο θα έλεγες ας πούμε και κάποιον φτωχό. Ότι είναι κάποιος μικρός είναι κάποιος σαν να λέμε όχι ασήμαντος ακριβώς αλλά κάποιος πιο μικρός από τον κανονικό, τον λειτουργικό άνθρωπο.

αλλά κατά κόρον ήταν οι παιδιά αυτό το ξέρουμε σίγουρα και φτάνει ο μικρός λοιπόν αφού έχει περάσει τις άλπεις και έχει πεθάνει το σκόσμος στη Γενέβη στην οποία εξηγεί τι πρέπει να κάνει και όταν έφτασε και συνειδητοποίησε ότι η θάλασσα δεν άνοιξε στα δύο όπως άνοιξε για το Μωυσή κυριολεκτικά αυτό ήταν το θέμα ότι είχε το anticipation ότι θα φτάσει εκεί και η θάλασσα θα ανοίξει στα δύο και θα ανοίξει διάδρομο μέχρι τα Ιεροσόλυμα Και ότι ας πούμε θα πηγαίναν αυτοί περπατώντας από την Ιταλία τώρα μέχρι κάτω στην Παλαιστίνη.

Στην Παλαιστίνη by the way. Ποτέ άλλου. Τέλος πάντων. Οπότε βλέποντας ότι δεν άνοιξε ξεκάβλωσαν οι μισοί μαθητές και λέγανε εμείς τι να πάμε να κάνουμε. Ποια σταυροφορία εδώ πέρα δεν άνοιξαν τις θάλασσες για μας. Και εκεί πέρα είναι που χωρίστηκε το γκρουπ. Κάποιοι λένε ότι μείνανε εκεί πέρα στη Γενέβη για να ζήσουν γιατί είχαν περάσει και αρκετά εδάφες τα οποία δεν είχαν το κουράγιο να επιστρέψουν πίσω, να ταξιδέψουν από τις Άλπεις και να φτάνουν πίσω στην κολόνια.

Αλλά κάποιοι μείναν εκεί πέρα, δεν ξέρω μάλλον ο Νικόλας ήταν ανάμεσα σε αυτούς, αλλά αυτό που ήθελε ο ίδιος ο Νικόλας να πετύχει εκείνη τη στιγμή ήταν κάτι διαφορετικό. και πήγε με το δικό του στρατό από παιδιά με όσους έχουν μείνει τέλος πάντων με όσους δεν μείναν στη Γενέβη και μίλησε στον ίδιο τον Πάπα στον οποίο του εξήγησε ποιο είναι το σχέδιό του και γύρισε ο Πάπας και είπε εκτιμώ όσα λες αυτή τη στιγμή αλλά μην το κάνεις μην πας, δεν είναι για σένα αυτή η δουλειά σε 10 χρόνια που θα μεγαλώσεις θα σε πάρουμε σε επιτράτευση εντάξει αυτό δεν νομίζω ότι το είπε μάλιστα ο Πάπας ήταν και πολύ κατά λέει το σταυροφόριό εκείνη την εποχή και γύρισε και είπε ότι εδώ πέρα οι άλλοι πάνε με όπλα και σφάζουν κόσμο και αυτό το παιδί θέλει να κατέβει κάτω και μάλιστα δεν θέλει να σκοτώσει όσους ζουν εκεί πέρα δεν ήθελε να σκοτώσει κανέναν, ήθελε να αλλάξει το μουσουλμανικό πληθυσμό που ζούσε τότε στα Ιεροσόλυμα και να τους κάνει όλους χριστιανούς, ώστε να δούνε όλοι το όραμα του Θεού ας πούμε

το οποίο κατά γράμμα είναι ίσως μπορεί να μας διδάξει και μερικά πράγματα για σήμερα γενικά για τις θρησκείες μας και για το πως ιεροί πόλεμοι γίνονται και τώρα που μιλάμε αυτή τη στιγμή αλλά ο Νικόλας το άκουσε αυτό και δεν ξέρω υποθέτω μετά το χάσαμε από την ιστορία δεν ξέρουμε τι έγινε το θέμα είναι ότι υπάρχει άλλη μια ομάδα οι οποίοι φύγανε αυτοί στη Μασσαλία και εκεί είναι που μπερδεύεται η ιστορία για το αν πήγε το στράτευμα του Στέφαν και ήταν αυτό που νομίζουμε ότι ήταν με του Νικόλα ή αν όντως απλά ο Στέφαν γύρισε πίσω και ο στρατός του Νικόλα μου αρέσει για τον Λεόν Νικόλα αλλά όντως Νίκολας έλεγε ο Νικόλας, το δικό μας το παιδί ο Νικόλας ο bartender, ο εινοχός αλλά λοιπόν εκείνος ο στρατός από παιδιά ο οποίος δεν ξέρουμε αν ήταν του Στέφαν ή του Νικόλα ζητάνε όντως να τους πάνε στα Άγια Εδάφη πράγμα το οποίο μίλησα με κάποιους έμπορους οι οποίοι έμπορο ήταν σε φάση φυσικά εμείς θα σας πάμε εμείς έτσι κι αλλιώς ταξίδια θα κάνουμε το θέμα είναι ότι λένε ότι το ένα από τα καράβια που έφυγε

με τα παιδάκια την ίδια στιγμή βούλιαξε κιόλας και καταστράφηκε το άλλο έχασε το δρόμο του και επέστρεψε πίσω και το άλλο με τα περισσότερα παιδάκια μέσα φεύγοντας για να κάνει τη μεγαλύτερη αλλαγή στον κόσμο στην οποία θα πάνε κάτω και θα αλλάξουν όλους τους μουσουλμάνους και τους κάνουν όλους χριστιανούς και θα ζήσουν όλοι καλά κάνει μια μικρή στάση στην νησία και τους πουλήσανε για σκλάβους αυτός ο στρατός ο οποίος ξεκίνησε από την κολόνια της Γερμανίας, κατέβηκε κάτω έφτασε, έκανε τον κύκλο από τη Γενέβη να πάει στη Μασσαλία και πήραν το καράβι φτάσαν κάτω και τους πουλήσανε για σκλάβους μιλάμε τώρα για χιλιάδες παιδιά δεν μπορώ να διανοηθώ να σας πω τι λούσιμο ήταν αυτό Δηλαδή πραγματικά και δεν είναι λούσιμο Και έφταγε ο Νικόλας και αυτό Πού να φανταστούν αυτά τα αθώα παιδάκια Ότι οι άλλοι θα ήταν τόσο μουνόπανα Πως θα τους πουλούσαν Αλλά τώρα σήμερα που το σκέφτομαι Είναι λίγο τραγικό αλλά την ίδια στιγμή Πούλισαν τα παιδιά για σκλάβους ρε μαλάκα

Δηλαδή δεν υπάρχει αυτό το πράγμα Δεν ξέρω καν από που έρθει Δηλαδή ήταν σε φάση ιστορία όμορφη Και ήταν τα παιδάκια και τους θαύμασε ο πάπας και θαύμασε και βασιλιάς της Γαλλίας και ήταν όλοι τόσο χαρούμενοι με αυτά που θα γίνουν και πριν προλάβεις ήταν σε φάση λοιπόν τέλος πάντων από εδώ τα παιδιά δεν έχουν γράψει πολλά χιλιόμετρα από 12 χρονών το καθένα τους είναι βάλτε τους εκεί πέρα να σκάψουν ξέρουν να μαγειρέψουν ξέρουν και τα λοιπά και λένε ότι η μοίρα τους γιατί δεν ακούσαμε ποτέ ξανά τίποτα και είναι πάρα πολύ λίγη η καταγραφή των γεγονότων ήταν ότι είτε τους πήραν για σκλάβους και τους βάλανε να κάνουν τις βαριές δουλειές και όλα είτε κάποιοι τους πήραν μέσα στα παλάτια τους για να διαβάζουν ούτως ώστε να τους διαβάζουν λίγο περισσότερο επειδή ξέρανε την γλώσσα των από πάνω τους των Γερμανών δηλαδή και των Γάλλων και των Ιταλών ούτως ώστε να τους μεταφράζουν κείμενα και κάποιοι λένε ότι απλά τα υπόλοιπα παιδιά πεθάνανε στη δουλειά πράγμα το οποίο είναι στενάχωρο

και γελούσα τόση ώρα και τώρα που το σκέφτομαι νιώθω άσχημα για τα παιδάκια αλλά είναι όντως το μεγαλύτερο λούσιμο από όλη τη στρατιωτικότητα μέχρι τώρα δηλαδή μιλάμε για χιλιάδες παιδιά τα οποία ήταν determined να φτάσουν κάτω και να αντατρέψουν τα γεγονότα του πρώτου Assassin's Creed πηγαίνοντας απλά να μιλήσουν και απλά πάει τέλος κλακ τέλος όλοι σας πουλήθηκαν οι ασκλάβες άχρε πούστη μου οπότε εδώ ποιος έλουσε πραγματικά έλουσε δεν ξέρω ο Γάλλος βασιλιάς ο οποίος τους είπε αν θέλετε πηγαίνετε ξέρω εγώ έλουσε ο ίδιος ο Νικόλας και ο Στέφαν οι οποίοι είπαν στα παιδιά πάμε να κάνουμε τη μεγαλύτερη επανάσταση ever και πάμε να φτάρουμε πίσω τα εδάφη ή έλουσε και ο Πάπας ο οποίος ας πούμε όταν άκουσε κάτι τέτοιο δεν ειδοποίησε τις αρχές να κόψουν τα ταξίδια για να μην πάνε χιλιάδες παιδιά στο στόμα του λύκου Γιατί όλοι αυτοί οι έμποροι δεν ήταν κάτι καινούριο παιδιά, δυστυχώς συμβαίναν συνέχεια τέτοιες αγοραπολισίες.

Το μεγαλύτερο σκλαβοπάζαρο, το μεγαλύτερο streamline από σκλαβοπάζαρα που υπήρχε ήταν από εμπόρους ευρωπαίους οι οποίοι κατεβάζαν κόσμο σε χώρες που ξέναν ότι δεν υπήρχε δικαιοδοσία από κάποιον, όπως την Αγία Ρωμακή Αυτοκρατορία ή οποια άλλη κατάσταση μπορεί να υπήρχε το 1212. οπότε αν είσαι κάνας από αυτούς τους κάνας απόγονος από αυτά τα παιδιά τέλος πάντων έτσι από το 2012 έλατε στο podcast να μου πείτε που φαντάζομαι ότι όλοι έχετε έναν συγγενή από το 2012 να σας πει όλη την ιστορία της οικογένειάς σας και τα οικογενειακά δέντρα οπότε έλατε στο podcast το πιο πέρα να μου πείτε τι έχει γίνει και πάμε φυσικότατα στη δεύτερη πλευρά της εκπομπής που είναι το αν πιστεύεις ότι η μέρα σου ήταν περίεργη άκου αυτό Σήμερα έχω έρθει φυσικά με δύο ιστορίες από το ίντερνετ για να σας πω να ακούσετε και να γουστάρετε Αν και βέβαια δεν θα έπρεπε για δύο-τρία επεισόδια έτσι εφάπαξ να μην σας πω ιστορίες γιατί σας μπούκωσα την προηγούμενη φορά Αλλά εγώ όπως είπα και στην αρχή της εκπομπής

είμαι ευγενής και θα σας δίκω ευγενέστατα Η πρώτη μας ιστορία έρχεται από καταγραφή που έγινε το 2007 στο Πούντες της Σάμου ή στους Πούντες, στις Πούντες, δεν ξέρω, πάντως Fiat Punto, Πούντες, δεν ξέρω. Και η καταγραφή πάει ως εξής. Μία από τις πιο παλιές περιπτώσεις που έχω στο αρχείο μου συνέβη στα τέλη του Ιουλίου με αρχές Αυγούστου του 1946 με μάρτυρα το σχεδιαστή κύριο Αμφιτρίωνα Μοσχονά, κάτοικο Βύρονος.

Την εποχή εκείνη βρισκόταν στο Πούντες, πλησίον του Πυθαγορίου. Γύρω στις 9 το βράδυ, ένα αντικείμενο φάνηκε να κινείται από βορειοανατολικά προς νότιο-δυτικά στον ουρανό, με σχετικά μικρή ταχύτητα, γεγονός που επέτρεψε να παραμείνει ορατό για κάπου στα 15 λεπτά. Το αντικείμενο είχε σχήμα σταγόνας με έντονη ροζ-πορτοκαλή απόχρωση και άφηνε ένα βουητό που θύμιζε το φύσιμα του αέρα μέσα στα δέντρα.

Εκτός από τον κύριο Μοσχωνά, μάρτυρες υπήρξαν πολλοί ντόπιοι κάτοικοι των οποίων δεν διαθέτωτα ονόματα Εδώ θα πιάσουμε κάτι πάρα πολύ γρήγορο Καταρχάς, 1946 έχουμε την μεγαλύτερη εποχή στην οποία εμφανίζονται γκοστρόκιατς σε όλη την Ευρώπη οπότε ταιριάζει λίγο Επίσης, μπορώ να πω ότι έχει τύχει φοράν άμεσα στο χωριό που καθόμασταν με την παρέα μου πάνω στην ταράτσα και είδαμε ένα πεφταστέρι το οποίο ακουγόταν και σαν ακούστηκε ένας ήχος όπως έφυγε το οποίο δεν ξέραμε ποτέ τι ήταν δηλαδή δεν ήξερα καν αν ένα πεφταστέρι μπορεί να κάνει τον ήχο ή αν απλά ακούστηκε κάτι ακόμα όπως γινόταν αυτό πάντως να πω την αλήθεια μου ότι εγώ το ακούω αυτό και το πιστεύω, είναι λίγο vague είναι λίγο μικρούλη και δεν έχουμε πολλές λεπτομέρειες αλλά αυτό το ροζ πορτοκαλί είναι και χρώμα το οποίο θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε κάτι το οποίο ξύνει την ατμόσφαιρα της γης και πέφτει σιγά σιγά μέσα στη θρατόσφαιρα.

Οπότε, τι μπορεί να ήτανε, τι πιστεύετε. Για μένα αυτή η ιστορία επειδή είναι φτωχή και δεν τη διασκέδασα, είναι 5 στα 10 αλλά την ίδια στιγμή πιστεύω 8 στα 10 ότι κάτι είδαν αυτοί το οποίο θα μπορούσε να ήταν απλά είτε ένα πεφταστέρι είτε κάτι άλλο. Τώρα 15 λεπτά μου ακούγεται λίγο στρέτ γενικά να ήταν για 15 λεπτά στον Ιρανό αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να ήταν όντως ο E.T. και η παρέα του.

Η δεύτερη ιστορία μας έρχεται από το Paranormab.net στην οποία ο διαχειριστής της σελίδας Arangon έλαβε ένα μήνυμα από έναν χρήστη ο οποίος μένει στη Νέα Ζηλανδία και έστειλε το εξής. 1969, 15 Αυγούστου. Μια μεγάλη παρέα από το χωριό μου, Αγιόπι Καρδίτσας, περίπου 20 άτομα πήγαμε πάνω στα άγραφα της Καρδίτσας, στο μοναστήρι της Πηλέας.

Ξεκινήσαμε με τα παιδιά Παρασκευή βράδυ κατά τις 4 ταξιμερώματα Η διαδρομή ήταν πολύ μεγάλη, φτάσαμε τελικά μετά από 2 μέρες από το δαρόδρομο Το μεταξύ γράφει ότι φτάσαν Σάββατο, το οποίο Παρασκευή με Σάββατο 2 μέρες δεν ξέρω Μπορεί να εννοεί ότι διαρκεί 2 μέρες, την Παρασκευή και το Σάββατο, αλλά I don't know Εγώ ήμουν ο πιο μικρός της παρέας, περίπου 11 χρονών και αφού είχε νυχτώσει πλέον καθόμαστε έξω από το μοναστήρι και ετοιμαζόμαστε για ύπνο.

Εκεί όπως κοίταζα την απέναντι πλαγιά είδα να τρέχει με μεγάλη ταχύτητα ένα μεγάλο φως. Η πορεία του ήταν οριζοντήως και ευθεία χωρίς να φαίνεται ότι ο δρόμος είχε στροφές. Επάνω σε εκείνα τα άγρια βουνά τότες δεν υπήρχε δρόμος. Λέω στη μεγαλύτερη μου τότε αδελφή κοίτα ένα αυτοκίνητο πόσο γρήγορα τρέχει. όλοι όσοι ήταν εκεί πέρα το ακολουθούσαμε απορώντας όλοι με την ταχύτητα που έχει μια γιαγιά της παρέας μας εντωμεταξύ μου αρέσει γιατί είναι τύπου γκανγκ μας με τη γιαγιά αλλά μια γιαγιά της παρέας μας που ήταν ο οδηγός μας στον τρόμο μας είπε ότι δεν είναι αυτοκίνητο γιατί δεν υπάρχει αυτοκίνητο δρόμος εδώ πάνω στα κατσαύραχα το φως αυτό είναι η Παναγία μας είπε εγώ αυτή την απορία έχω αυτό ήταν η πρώτη θα το έλεγα εμπειρία συμβάν πιστεύετε το και πείτε το όπως θέλετε εγώ πάντως έχω το δικό μου πιστεύω ήταν UFO το UFO το φως ήταν κάτασπρο δυνατό και το μέγεθός του ήταν όσο μια ομπρέλα περίπου θα έλεγα και πιο μικρή ακόμη σας χαιρετώ Δημήτρης από Νέα Ζηλανδία

στην επόμενη αναφορά θα σας περιγράψω το γεγονός που μου συνέβησε εδώ σε εμένα και τη γυναίκα μου σε ένα ταξίδι βραδινό γεια σας εδώ μεταξύ έχει και τη δεύτερη μαρτυρία από κάτω την οποία θα τη λιγκάρω για να το διαβάσετε αλλά παιδιά γράφει γρήγκλης ο άνθρωπος και προφανώς μάλλον πρέπει να τα γράφει με έναν δικό του ιδιαίτερο τρόπο μην ξεχνάτε η καταγραφή είναι από το 2007 και είναι λίγο δύσβατη να τη διαβάσεις οπότε κάποια πράγματα λίγο έπρεπε και εγώ να τα μεταφράσω στο κεφάλι μου για να σας τα δώσω αλλά εδώ πέρα βλέπουμε μια υπόθεση στην οποία κλασικά κάτι είδαμε στον Ρανό και το βαφτίσαμε ατια ή το βαφτίσαμε Παναγία σε αυτή την περίπτωση.

Μ' αρέσει ωστόσο γιατί είναι υπεθριακή ιστορία και μ' άρεσε αυτό με τη γιαγιά η οποία ήταν εκεί πέρα τύπου της παρέας, απλά ράζανε όλοι μαζί. Οπότε είχαμε και πάνε λαπώντα υπέρς απόψεις. Δεν είχαμε μονάχα, ας πούμε, τα παιδάκια που λέγανε, α, ήταν ούφο, ήρθαν να μας φάνε τα ούφο. Και γύρισε και είπε ότι ήταν η Παναγία για να δώσει τη λογική απάντηση σε όλους.

τα vibes μου αρέσαν και μου αρέσει που ένας κύριος από την Νέα Ισλανδία βρήκε το χρόνο να γράψει στη σελίδα για να μπορέσει να πει τη δικιά του ιστορία αλλά μου αρέσει πάρα πολύ και δεν ξέρω υποθέτω εγκρίνω είμαι φούλιπερ αν θα του βάζαμε μια παθμολογία δεν ξέρω διασκέδασα λιγάκι 7 στα 10 για το πόσο διασκέδασα στο πόσο πιστεύω 4 στα 10 δηλαδή έχουμε πολύ λίγες πληροφορίες για άλλη μια φορά anyways Αυτή ήταν λοιπόν η εκπομπή Σας ευχαριστώ που συντονιστήκατε στο podcast από το υπερπέραν και για αυτή τη σεζόν και μην ξεχνάτε φυσικά να πάτε να βαθμολογήσετε την εκπομπή όσο νιώθετε να κάνετε ένα follow, να κάνετε ένα share την εκπομπή να τη μοιραστείτε με μερικούς φίλους σας και φυσικά να μου πείτε την άποψή σας στα σχόλια Μην ξεχνάτε φέτος θέλω να είμαστε ακόμη πιο ενεργοί και θέλω και εσάς να είστε ενεργοί όσο είμαι και εγώ ενεργός. Μπορείτε όπως πάντα να στηρίξετε την προσπάθειά μου στο Ko-Fi το οποίο το link βρίσκεται από κάτω και να είστε πάντα χαρούμενοι, όμορφοι και υγιείς.

Αυτά θέλω από εσάς. Μέχρι τότε να είστε όλοι καλά και να μην ξεχνάτε να φοράτε το αλουμινόχαρτο στο κεφάλι σας για να μην ακούει ποτέ η κυβέρνηση της σκέψης σας. Γεια σας! Σας ευχαριστώ που ακούσατε το podcast από το Hyperparent Μουσική επένδυση εισαγωγής Βασίλης Ζαμπίκος Μουσική επένδυση επίλογο Όλεφ Νικολεύστη Το πώς θέλει που μιλείτε Ήρης Μικρούλη

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00