#28 ΤΟ ΑΘΗΝΑΪΚΌ PARTY ΤΩΝ POLTERGEIST ΤΟ 1930 | ΑΠΦΟΣ
Το Podcast από το ΥπερπέρανΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Παγκράτι , Αύγουστος 1930.
Υπάρχουν πολλές ιστορίες από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα οι οποίες έχουν μείνει ανεξερεύνητες. Όπως αυτή της οικογένειας Κωτούλια η οποία φαίνεται στο Παγκράτι να δέχτηκε επίθεση κατ' επανάληψη από ένα οργισμένο Poltergeist. Οι εφημερίδες Ακρόπολις και Ελεύθερο Βήμα αναφέρουν την εμπλοκή της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών για να λύσει το μυστήριο, τι μπορεί να βρήκε όμως ο Τανάγρας και η ομάδα του? Σήμερα για να γιορτάσουμε το Χάλοουιν αναλύουμε μία σειρα απο παράξενες δραστηριότητες που έλαβαν χώρα στη καρδιά της Αθήνας μέσα σε ενα μήνα.
Trashtonius on Ko-Fi
Ελάτε και εσείς στην παρέα μου στα κοινωνικά δίκτυα ή να ακούσετε τις άλλες δουλειές που συμμετέχω.
ENA MEΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ:
-ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΝΤRΟ!
-ΣΤΟΝ ΟΛΕΚ ΓΙΑ ΤΟ OUTRO!
-ΣΤΟ ΦΡΑΝΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ!
-ΣΤΗN ΙΡΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΣΤΕΡ!
-ΣΕ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ!
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Μιας και έχουμε Halloween, θυμάστε τον Undertaker, εκείνη την παλεστάρα του WWE, έναν από τους αγαπημένους μου παλεστές όλων των εποχών, τον πιο εμβληματικό νεκρό άντρα που περπάτησε ποτέ σε αυτή τη γη. Υπάρχει κάτι σε σχέση με τον Undertaker το οποίο μας δίνει πάρα πολλές πληροφορίες για το σημερινό μας θέμα. Αυτό είναι η αύρα που άφηνε πίσω τον Undertaker.
Όταν λέω αύρα φυσικά εννοώ το πως έμπαινε ο ίδιος μέσα και όλοι σταματούσαν να μιλάνε. Όλοι με έναν το θέμα ανοιχτό, όλοι ανατριχιάζανε. Αυτό είναι η αύρα. Και όπως τη λέμε στο ίντερνετ τον τελευταίο καιρό, ίσως είναι ένας ελαφράς, αχλός, παύλα, ηρωνικός όρος, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι κάποιοι άνθρωποι κυκλοφορούν και αφήνουν πίσω τους αυτό το κάτι που νιώθεις ότι ο χώρος τους ανήκει.
Ότι σαν κάτι που δεν μπορείς να δεις, αυτό οι άνθρωποι το ελέγχουν, το μαγνητίζουν πάνω τους. Αυτός είναι όπως είπαμε εκείνος ο πιο ηρωανικός όρος Αλλά στις σημερινές ιστορίες που θα μιλήσουμε Είναι λίγο πιο περίεργα τα πράγματα Οι άβραποι αφήνουν πίσω τους μερικές φορές οι άνθρωποι Ίσως να χρειάζονται την έρευνα Τι έρευνα φυσικά Αυτή της ελληνικής εταιρείας ψυχικών ερευνών επεισόδιο. Έχουμε Halloween και δεν έχω επεισόδιο με ζόμπι να κάνω. Ούτε σωστά σας αξίζει να βγει λίγο 28 μέρες μετά. Μία από τις καλύτερες ταινίες με ζόμπι που έχουν βγει ποτέ. Παρ' επιτώντας αυτό αν θέλετε να με κερδίσετε στην καρδιά μου μία από τις ταινίες που πρέπει να δείτε είναι η του 28 μέρες μετά.
Έτσι, να ξέρετε. Καλησπέρα κυρίες και κύριοι. Καλησπέρα σε όλο το υπερπέραν εκεί έξω. Καλησπέρα στους τραστονιακούς, καλησπέρα στους καλτονιακούς και καλησπέρα σε όποιον ερπετόμορφο συντονίστηκε αυτή τη στιγμή σε αυτό το podcast. Είμαι ο Τραστονιος όπως πάντα και καλώς ήρθατε στο podcast του υπερπέραν. Το αγαπημένο σας ανέβρισμα, το οποίο μπορεί μερικές φορές να είναι μια οδή στην παραφιλολογία, άλλες φορές storytelling και άλλες φορές ο λόγος για τον οποίο θα σταματήσετε να μου μιλάτε όπου με βλέπετε εκεί έξω.
Παιδιά, η αλήθεια είναι με έχει πιάσει λίγο από το σβέρκο η χρονιά δεν θα σας κρύψω. Είχα μια περιπέτεια με το χέρι μου αφού έκανα εγώ το memoir το σύμπωνα με τιμωρήσει και είχα ένα μικρό θέμα με το χέρι μου εδώ και λίγο καιρό και θα σας κρύψω ότι την τελευταία εβδομάδα την έβγαλα με παυσίπονα και με το χέρι μου δεμένο σε γάζες και τέτοια για να μπορέσει να συνέλθει.
τέλος πάντων δεν καμιάται, συμβαίνουν αυτά αλλά επίσης, ρε φίλε, λέμε τόσο καιρό για νεκρούς έχω κουραστεί, έχουμε γίνει όντως το Sport 24, δύο ώρες πριν ξεκινήσω αυτή την ηχογράφηση, πέθανε ο Πάτριξ Ιούαρτ πέθανε ο Καπετάν Πίκαρτ δηλαδή ένας άνθρωπος που τον έχω στην καρδιά μου, δηλαδή πραγματικά είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μουρες που ήξερα πάντα ο οποίος πέθανε κάπου στα 80 του στα 86 νομίζω 84 κάπου εκεί και ο Τσάρτς Αξέβιρρ παιδιά της καρδιάς μας ο άνθρωπος ο οποίος για μένα είναι από τις πιο κλασσικές μούρες του κινηματογράφου δηλαδή είχαμε τρεις ιερούς ανθρώπους σε αυτόν τον κόσμο τώρα έχουμε έναν μόνο τον Μακέλεν που ζει ακόμα τον Στιουαρτ και τον Κρίστοφ Ρελί δηλαδή ρε πουστη μουλικό φρένο δηλαδή ήρθε να ηχογραφήσω Halloween και πάλι πένθημα είναι όλα δηλαδή γιατί τέλος πάντων τώρα να αναπαυθεί η ψυχή του είμαστε εδώ πέρα να μην γίνει τίποτα ακόμα ελπίζω μέχρι το επόμενο επεισόδιο τσεκάρετε λίγα και όλους τους διάσμους εκεί έξω να δείτε πως είναι ψυχικά
σε διάφορα νέα επειδή έκανα και επεισόδιο πριν λίγο καιρό προφανώς δεν έχουμε πάρα πολλά αλλά κάτι που παρέλειψα την προηγούμενη φορά είναι παιδιά ότι πήγα και είδα το Resident Evil την ταινία πρέπει να πω ότι σε όσες ταινίες έχω δει βασισμένες σε βίντεο γκέιμς ίσως ήταν οι καλύτεροι τελικά και αυτό ήταν το ωραίο ότι δεν ήταν τόσο βασισμένο στα βίντεο γκέιμς δηλαδή το Resident Evil η ταινία του Ζακ Κρέγκερ παιδιά πήρε το Resident Evil και είπε θα κάνουμε κάτι original βγαλμένο στο concept του Resident Evil και ίσως ήταν η καλύτερη ταινία για αυτό το λόγο δεν μπορώ να πω πόσες φορές θα προτείνω στον κόσμο πάνω να το δει είναι ίσως τι να πω, είναι ίσως μία από τις αγαπημένες μου ταινίες σρονιάς, σίγουρα, δηλαδή έχει απίστευτο flow είναι όλη η ταινία βγαλμένη λες και βλέπεις πίστε από το Resident Evil και ότι σιγά σιγά ας πούμε, ο κεντρικός χαρακτήρας γεμίζει σφαίρες, αγχώνεται για τις επιλογές που θα πάρει, έχει τους ίδιους προβληματισμούς που έχουμε εμείς όταν παίζουμε τα games
το οποίο είναι πάρα πολύ ωραίο και πραγματικά δεν μπορώ δώσει αρκετά μπράβο στον Ζακ Κρέγκερ δηλαδή από την αρχή μέχρι το τέλος εμένα μου άρεσε και ό,τι και αν λένε μερικοί ότι ο Κρέγκερ δεν ξέρει να γράφει endings εγώ εντάξει το ακούω η γνώμη σας είναι μερικών αλλά για μένα προσωπικά αυτό δεν είναι κάτι που υιοθετώ δηλαδή θεωρώ ότι το τέλος ήταν ακριβώς ό,τι θα ήθελα να δω δηλαδή μου θυμίζει ακριβώς τι θα συνέβαινε σε έναν χαρακτήρα ο οποίος δεν είναι ο πρωταγωνιστής των παιχνιδιών και σου δείχνει ας πούμε την ιστορία τη γύρω γύρω.
Γι' αυτό μου άρεσε τόσο πολύ. Οπότε τώρα όσο προλαβαίνετε ακόμα, γιατί νομίζω παίζετε ακόμα στο σινεμά, αν κρίνω σωστά από ένα story που είδα από ένα φιλαράκι, οπότε τραβάτε να πάτε να το δείτε. Σε άλλα νέα, σε περίπτωση που δεν με ακολουθάτε στο Instagram, θα σας πω κάτι που έχω ξεκινήσει και κάνω εδώ και ένα χρόνο. Γι' αυτό είναι ότι έχω αρχίσει και κάνω cosplay.
Πέρσι έσκασα μύτη στην AthensCon, ντυμένος σε Mr. House, το οποίο μου άρεσε πάρα πολύ είχα φορέσει μια τηλεόραση στο κεφάλι μου που είχα βαλσαμώσει φυσικά και έσκασα μύτη στο Τάικ Βοντό ντυμένος έτσι λοιπόν με τα νέων φώτα γύρω γύρω και από τότε έχω κάνει άλλες δύο φορές cosplay μια φορά έκανα τον Mysterious Ranger πάλι από το Fallout και έκανα πρόσφατα και τον Berndt Mann τον Joshua Graham, πάλι από το Fallout γενικά δεν γίνεται επίτηδες απλά η εμπνεύση που μου έρθαν ήταν από το Fallout έτσι, να ξέρετε υπόσχομαι ότι δεν είναι μόνο φωλάω τα cosplay που θα κάνω τώρα αυτόν τον καιρό σκοπεύω να κάνω τον Ίσαν από το Resident Evil για ευνόητους λόγους θα κάνω εγώ τον Ίσαν αν έχετε παίξει Resident Evil 8 θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ και για ποιο λόγο αλλά αν δεν έχετε παίξει ανοίξτε το παιχνίδι και πείτε στον Ίσαν να σηκώσει τα χέρια του για άμυνα μετά τα πρώτα 20 λεπτά θα καταλάβετε ακριβώς γιατί θα τον κάνω εγώ δεν ξέρω γιατί σας το λέω Απλά δεν ξέρω είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένος γιατί είναι κάτι που με γεμίζει και θα σας κρύψω ότι οι φίλοι μου που με παροτρύναν να το κάνω είναι πολύ προστηρικτικοί και τους λατρεύω και μου δίνουν εύνευση.
Οπότε πολλά shoutout εκεί έξω στα παιδιά και αυτό. Να ευχηθώ επίσης καλή σεζόν σε όλους τους φίλους podcasters που έχουν αρχίσει και πιάνουν δουλειά σιγά σιγά. δηλαδή και στον Αντώνη τον Κωνσταντάρα που ξεκίνησε με τον νοσταλκικό podcast και επίσης τον ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί ο Αντώνης μου έκανε ένα μεγάλο shoutout στο βιντεάκι που ανέβασε για ρέθλινγκ πρόσφατα που μιλούσε για τον Σουγκλάκο το οποίο ήταν τιμή μου ότι μπόρεσα να βοηθήσω και να συμβάλλω στην έρευνα που έγινε για το θέμα, οπότε Αντώνης ευχαριστώ πολύ Στους δεν είναι ακριβώς έτσι φυσικά στα αδέρφια μου εκεί έξω τα podcastτικά οι οποίοι ξεκίνησαν και αυτοί και βλέπω ότι το έχουν πάει με τα μπούνια φέτος είναι πάρα πολύ καλή η σεζόν μια γρήγορη σημείωση φυσικά για τον Χάρη και τον Άλεξ θα ήθελα να πω μπράβο δεν ξέρω ποιος επικοινωνιακά σκέφτηκε το Q&A στο τέλος να γράψει στην παρένθεση θέλεις ή δεν θέλεις και στο επεισόδιο με το Amazon Rainforest να λέει μπαίνεις ή δεν μπαίνεις δηλαδή μ' άρεσε ότι όλα αυτά
είναι κάπως κοντά μεταξύ τους. Δηλαδή δεν ξέρω, όπως θα βλέπω ρε παιδί μου, άμα τα διαβάζεις λίγο γρήγορα έχουν πλάκα. Είμαι λίγο βλαμμένος όπως καταλαβαίνετε, γενικά γίνομαι τέλος πάντων ψυχαγωγού από πολύ εύκολα πράγματα. Αλλά ξεκίνησα και τα παιδιά φυσικά, γρήγορους αγωνιστικούς χαιρετισμούς και έφημα να δώσω σε ένα επίσης καινούριο podcast το οποίο ξεκίνησα να ακούω, το οποίο δεν είναι πάρα πολύ καινούριο αλλά εγώ τώρα πρόσφατα ξεκίνησα να το ακούω περισσότερο και αυτό είναι το Zardza Battery στο οποίο δουλεύει ο φίλος μου ο Δημήτρης με τον οποίο γνωριζόμαστε λόγω της κοινής μας αγάπης για το ρεθλινγκ αλλά η εκπομπή δεν έχει να κάνει με αυτό ορκίζομαι, πρέπει απλά κάτι να τα ακούσετε κάθε επεισόδιο είναι ωραίο, είναι λίγο φιλοσοφικό πιάνει για ποιο λόγο μας αρέσουν κάποια πράγματα για ποιο λόγο δεν μας αρέσουν για ποιο λόγο κάποια συνήθειες τις έχουμε αλλά γενικά μου αρέσει πάρα πολύ η αλληλεπίδραση των παιδιών είναι φόρμα το οποίο δουλεύει με τρεις ανθρώπους
το οποίο η αλήθεια είναι ότι δεν το έχουμε τόσο στο podcasting δηλαδή αν εξαίρεσαι εμένα που ηχογραφώ από τη σπηλιά μου πολλές φορές βλέπεις συνομιλητές ας πούμε να είναι δύο αλλά μου αρέσει ότι είναι τρία άτομα οπότε το προτείνω ανεπιφύλακτα πάτε να ακούσετε το link για το podcast θα βρίσκεται από κάτω στην περιγραφή του επεισοδίου και δεν ξέρω απλά αυτό μην κοιμάστε πήγαινε να ακούσετε και άλλα podcasts. Εννοείται πριν καλά καλά ξεκινήσει η εκπομπή σας περιμένω όλους να πάτε να βάλετε μια κριτική για την εκπομπή στο Spotify ή σας τελεύθερε να πάτε να βάλετε τα αστεράκια σας να βάλετε τη βαθμολογία σας να γίνουμε σαν το βασίλειο των μονομάχων που για να μπεις μέσα ήθελες 10 αστέρια εγώ θέλω 5 θέλω αλλά βάλτε πραγματικά όσο θέλετε Επίσης αν θέλετε να στηρίξετε την εκπομπή Μπορείτε να πάντα τη στηρίξετε μέσα από την πλατφόρμα του Ko-Fi Στο οποίο το link βρίσκεται από κάτω Με όποιο ποσό θέλετε εσείς Δεν θα κρίνουμε, δεν θα πούμε τίποτα Αυτά, ελπίζω να με κάνετε πλούσιο
Γιατί θέλω να πληρώνω το ρεύμα μου στην ώρα μου Και επειδή ξέρω ότι το περιμένετε από την αρχή Γιατί έχω λάβει πολλά μηνύματα στήριξης Καλώς ήρθατε για άλλη μια φορά στην γρήγορη ενότητα του πράγματα που θα σε οδηγήσουν σε θάνατο στο Τραστονιστάν. Είμαι για άλλη μια φορά εδώ πέρα να σας πω πράγματα τα οποία για κάποιο λόγο μπορεί να με εκνευρίσουν τόσο που θα βρείτε έναν περίεργο θάνατο κάποια στιγμή.
Άλλη μια κατηγορία ανθρώπων η οποία σίγουρα δεν θα μου δημιουργήσει εχθρούς σε όλο το Πανελλήνιο αυτή τη στιγμή είναι αυτοί οι τύποι, οι τοπικιστές, οι οποίοι τους πιάνει ανασφάλεια με το που τους λένε ότι είσαι από την Αθήνα. Δεν παθαίνουν κάτι αν είσαι από τη Θεσσαλονίκη και πας στην Κρήτη. Δεν θα πάθουν κάτι αν είσαι από την Πίνδο και πας στην Κρήτη.
Δεν θα πάθουν κάτι αν είσαι μέχρι και από τη Χάιρουλ και πας στην Κρήτη. Μα το Χριστόκητη Παναγία, εσείς εκεί έξω, που κάθε φορά που με ακούτε να λέω ότι είμαι από την Αθήνα και μου ξεκινάτε το quiz εκεί πέρα δεν έχετε ούτε καθαρό αέρα ούτε τίποτα, δεν μπορείτε να ζήσετε ούτε ντομάτες καλές δεν έχετε. Έχουμε ρε μαλάκα καλές ντομάτες τι είναι ο δικός μας οποροπόλης που πάει και τα φυτέβει μαλάκα. Κάτω στα τσιμέντα δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουμε ας πούμε εξαγωγή ντομάτας και εισαγωγή ντομάτας από άλλες πόλεις. Όχι δεν υπάρχει αυτό πατάτες νευροκοπίου κόντεψε μαλάκα στεγνός στάντερό μας που τρώγαμε τόσο καιρό.
Το νευροκόπι, που είναι. Πατάτες Κύπρου που τις βλέπουμε συνέχεια στη Λαϊκή που άλλος έχει 45 πάγκους μόνο με πατάτες Κύπρου. Έχω χάσει τα λόγια μου παιδιά. Αλλά μάτωξε το για την Παναγία. Εσείς που είστε από οπουδήποτε αλλού και σας πιάνει αυτή η μανία κάθε φορά που ακούτε κάτι ένα τοπώνυμο που θα πούμε εδώ στην Αθήνα ρε φίλε, μάτωξε το για την Παναγία.
έλεος δηλαδή, ναι οκ συγγνώμη φίλε Σαλονικέ που λέμε το καλαμάκι καλαμάκι και όχι δεν το λέμε σουβλάκι ξέρω εγώ που σε πιάνει κατευθείαν η μανία συγγνώμη που το λέμε φέτα και όχι λευκό τυρί συγγνώμη πάλι ο μαλάκα σουβλατζί κάτω στην Κρήτη που σε πιάσε τρέλα επειδή ζήτησα δύο γύρο χοιρινό και δεν είπα σουβλακόπιτα λες και ανοίγεις φύλλο και βάζεις μέσα το σουβλάκι το ίδιο όπως είναι και το τυλίγεις μέσα και το φτιάχνεις αγάμι σου κι εσύ μαλάκα και η υδροτήλα μυρίζει δίπλα από τον γύρο σου τέλος πάντων, συγγνώμη, παραφέρομαι παιδιά, αυτό το ίσως να χτύπησα μια ευαίσθητη μου νότα, αλλά μάτωχα στον κύριο Παναγία, σταματήστε δεν μπορώ να σας βλέπω να έχετε υφάκι και να μου λέτε εδώ μόνο σου βλακόπιτες κάνουμε συγγνώμη φίλε, αλλιώς ήθελα τον γύρο χειρινό μου που φέρεις έτσι τυλιγμένο μέσα σε ένα χαρτί.
Δηλαδή, έλεος. Εσείς συγκεκριμένα, λοιπόν, ναι, σκεφτώ το θάνατό σας. Ξέρω ποιος είναι ο θάνατός σας βασικά. Ξέρετε τι? Δεν θα σας βάλω να πεθάνετε. Θα σας δώσω να κάνετε αγώνα breakdance. Θα βγείτε πρώτοι, θα κάνετε τα νούμερά σας, θα κλείσουν οι πόρτες και θα βάλω μετά την αντίπαλη ομάδα breakdancers. Ξέρετε τι θα είναι, ένα μάτσο κροκόδελοι που έχουν αφάνει τρεις μέρες Θα τους αφήσουμε να κάνουν ό,τι θέλουν, ό,τι νιώσουν Θα αφήσουμε το χρόνο να βγει από το στόμα τους Και από το υπόλοιπο κουρασμένο του σώμα Οπότε αυτά You have been warned Μην βρω καράτα στα χέρια μου, θα υποφέρετε Και αφού έτσι λοιπόν αποφάσισα σήμερα να κάνω εχθρούς Έξω από την Αθήνα γενικά Και να το κρατήσουμε εδώ πέρα αθηναϊκό το podcast Τώρα θα πιάσουμε και τη θεματική μας πόσο ωραία πρέπει να ήταν τα πράγματα στην Αθήνα το 1930 είδα κάτι φωτογραφίες παιδιά μοιάζαν με το χωριό μου δεν σας κρύψω κάτι τρίκικλα από εδώ από εκεί τα σπίτια ξέρω εγώ με τα βίας να έχουν δεύτερο όροφο τέτοια σκηνικά
πάμε όμως να ταξιδέψουμε στο 1930 συγκεκριμένα η υπόθεσή μας λοιπόν μας οδηγάει στις 8 Ογδόου του 1930 συγκεκριμένα σε μία από τις πιο πολύ πληθέστερες γειτογένστις Αθήνας σήμερα στην οποία δεν μπορείς να βρεις πάρκινγκ η οποία είναι το Παγκράτη. Στο Παγκράτη λοιπόν, στην οδό Αστιδάμαντος μαλάκα τι τρελή οδό σου είναι αυτή υπάρχει ακόμα αυτή η οδό σου στόσο στο 39 συγκεκριμένα στο σπίτι που ήταν υπό την ιδιοκτησία του Ιωάννη τον Πόπουλου η οικογένεια του κύριου Κοτούλια φαίνεται να ζει κάτι ανάλογο με τον εξορκιστή ή όποια άλλη ταινία θέλετε.
Βασικά υπήρχε και μια ταινία με το όνομα Poltergeist Είναι και αρκετά ωραία, μ' άρεσε Οπότε φαίνεται να ζουν κάτι τέτοιο Συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1930 Κάτι που φαίνεται να σήκωσε όλη την κοινωνία στο πόδι Ήτανε η ήχη ρήψεων Απολύθους, τούβλα, πέτρες, ογκώληθους Και ό,τι άλλο θες Στην οικία αυτού του κύριου, του κύριου Κοτούλια Ο οποίος Κοτούλιας έμενε εκεί πέρα με την οικογένειά του Εν τω μεταξύ λέω ο Κοτούλιας και ο Κοτούλιας γιατί δεν μας γράφει κάπου το μικρό του όνομα που φαντάζομαι ότι τότε έτσι θα γραμμανώ, έτσι κι αλλιώς δηλαδή ο Γκοτούλιας, ο Κ Κωνσταντινάτος, ο ΔΕΛΤΑ Μανδουραράκης δεν ξέρω, δεν ξέρω έχουμε κάποιον από ΔΕΛΤΑ Μανδουραράκη, δεν νομίζω ότι έχω κάποιον στο σόι, αλλά εντάξει.
Αυτό που φαίνεται να λέει ο Κοτούλιας στις εφημερίδες και φαίνεται να λένε όλοι οι γύρω γύρω γείτονες Είναι ότι κάθε βράδυ έχουμε ένα σόου όπου γίνονται ρήψεις λίθων, τούβλων, κοντρονών, ογκόληθων και πολλών άλλων αντικειμένων προς το σπίτι του Κοτούλια Συγκεκριμένα φαίνεται να έχουν βάλει στο όχο τη βεράδα του, λίγο προς το σημείο που είναι η μεγάλη του γλάστρα αλλά επίσης το τραπέζι που φαίνεται να τρώνε κάθε βράδυ το δείπνο τους οικογενειακός.
Ο κοτούλιας φοβισμένος φαίνεται να βλέπει το γεγονός να συμβαίνει κάθε βράδυ και μάλιστα οι πέτρες φαίνεται να καίνε λες και τις έβγαλες μέσα από η φέστιο, λες και βγήκαν μέσα από τη γη. Οι πέτρες φαίνεται να σημαδεύουν το σπίτι πάρα πολύ και να ξεκινάει το γεγονός από τις 9.30 και να τελειώνει κάπου στα μεσάνυχτα, κοντά στις 12.00.
Οι γείτονες ψηλό έχουν πάρει γραμμή τι γίνεται αλλά δεν είναι ακόμα αρκετά απισμένοι για την κατάσταση μέχρι που βλέπουν την αστυνομία να σκάει μύτη ένα βράδυ και να περιμένει μαζί με την οικογένεια μήπως δει ποιος είναι αυτός ο επίδοξος φαρσέρ ή αν ακόμα και η ίδια οικογένεια κάνει κάποια φάρσα για να μπορέσει να γίνει γνωστή και να βγάλει λεφτά από αυτή την υπόθεση.
Εν τω μεταξύ θέλω να σκεφτώ πώς μπορείς να αυγάρεις λεφτά εκείνη την εποχή. Τι που πληρώστε είσοδο για να έρθετε να δείτε εκείνο το θέαμα το ανοιχτό που γίνεται στο δρόμο. Τέλος πάντων. Αλλά φαίνεται ότι η οικογένεια του Κοτούλια μάλλον δεν έλεγε ψέματα. Καθώς και ακόμα και όταν ήταν οι αστυνομικοί εκεί πέρα, οι πέτρες ξεκίνησαν σε 9.30 το βράδυ να φεύγουν και ξεκίνησαν να σκάνεσαι σε διάφορα σημεία και μάλιστα με την παρουσία των αστυνομικών γίναν και λίγο πιο έντονες και λίγο πιο βίες.
Όχι ότι κυνηγήσαν ποτέ ανθρώπους, ότι πέσαν ας πούμε του κίνδυνεψε ποτέ η σωματική ακεραιότητα κάποιου μέσα στο σπίτι, αν και αντικειμενικά τώρα πέτρες πέφτουν, κάποια στιγμή όλοι και κάποιον θα πετύχει το κεφάλι, μην βγουν μετά τα φαντάσματα με καδρόνια και τέτοια και αρχίζουν το ξύλο λες και πάμε σε καμιά πορεία, τέλος πάντων.
Αλλά φεύγουν οι πέτρες και μάλλον δεν ξέρω ήταν λίγο αντισυστημική τέλος πάντων οι όποιοι το κάναν αυτό ή το poltergeist ενδεχόμενος που το έκανε αυτό. Καθώς δεν ξέρω. Με το που έφυγε η αστυνομία ψιλοειρέμησε εκείνο το βράδυ η ρήψη. Τα δύο κύρια σημεία είναι κοντά στην είσοδο του σπιτιού και το άλλο είναι πάνω από έναν λόφο στον οποίο από εκεί πέρα φαίνεται να φεύγουν οι περισσότεροι λύθοι σε αυτήν την περίπτωση.
Η αστυνομία επιστρέφει την επόμενη μέρα με ακόμη περισσότερο κόσμο για να κάνει την έρευνα πάνε πάνω στο σημείο του λόφου φαίνεται να ψάχνουν γύρω γύρω τη γειτονιά και γενικά προσπαθούν λίγο να ηρεμήσουν τους πάντες τύπου σας παρακαλώ πηγαίνετε στα σπίτια σας προσπαθούμε να δούμε τι γίνεται. Ξεκινάει το φαινόμενο και για άλλη μια φορά δεν μπορεί κανένας αστυνομικός να δει από που έρχονται όλες αυτές τις πέτρες.
Αυτή η κατάσταση διαρκεί πλέον δύο μέρες και η οικογένεια φαίνεται να είναι πάρα πολύ σαστισμένη και φοβισμένη οπότε κρυβόντουσαν στο σπίτι τους κάθε βράδυ. Την τρίτη νύχτα φαίνεται να έσκασε και ειδικό κλιμάκι ο δημοσιογράφων από το Ακρόπολης και από το Ελεύθερο Βήμα ούτως ώστε να μάθουν τι συμβαίνει ακριβώς. Εκεί πέρα στη συνέντευξη που δίνει ο Κοτούλιας λέει όλα όσα έχουν συμβεί μέχρι τώρα αλλά επίσης λέει ότι δεν ξέρουμε αν κάποιος μας έχει βάλει στόχο και εμείς δεν ξέρουμε πώς πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλο αυτό.
Η οικογένεια του Κοτούλια προφανώς φοβισμένη επίσης συμφωνεί με τον ίδιο και με μια άλλη ενικό του σπιτιού την Νουχάγερ, την Γάμα Νουχάγερ συγκεκριμένα πάλι δεν ξέρω δεν έχουμε μικρό όνομα θα με κάνει να μαντέψω ένα πολύ ωραίο μικρό όνομα για ένα τόσο εντυπωσιακό επίθετο Ο Κοτούλιας συμφώνησε με αυτό συγκαταβατικά μαζί με τη σύζυγό του και κατεβάσαν το κεφάλι τους με ιδιαίτερη σάστηση και αγανάκτηση στα μάτια τους Οι δημοσιογράφοι κάθεσαν εκείνο το βράδυ και είδαν το γεγονός και φύγαν από το χώρο σταυροκοπούμενοι και βιαστικοί ενημερώνοντας τον άγγελο Τανάγρα, of all people να έρθει να κοιτάξει το γεγονός μαζί με την ελληνική εταιρεία ψυχικών ερευνών ούτως ώστε να ασχοληθεί αυτός περισσότερο γιατί είναι λίγο πιο πολύ ο κλάδος του τα poltergeist και οι αντιεξουσιαστές φαντάσματα οι οποίοι πετάνε πέτρας όταν ακούνε για συντομίες και δημοσιογράφους.
Αλλά η πραγματικότητα ήταν ότι όντως ο Τανάγρας φαίνεται να ήταν ο πιο ικανός άνθρωπος για αυτή την υπόθεση. Αν αναρωτιέσαι τώρα ποιος είναι ο Άγγελος Τανάγρας, επειδή είσαι λάρπερ και τώρα ξεκίνησες να ακούς άπφος και δεν θυμάζω πιο παλιά, ο Τανάγρας και η Ελληνική Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών είναι η εταιρεία η οποία προσπαθούσε να αποδείξει πάρα πολύ τι είναι η παραψυχολογία και για ποιο λόγο μπορεί να επηρεάζει πάρα πολύ κόσμο, κυρίως γυναίκες.
Η παραψυχολογία, κατά τον Τανάγρα τουλάχιστον, φαίνεται να οδηγάει κόσμο να φορτίζει αρνητικά ή θετικά διάφορα σημεία, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα ή ενδεχομένως να δημιουργεί ευδαιμονία. Η έρευνα στον Τανάγρα δεν ήταν φυσικά μονάχα στο τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια και μπορεί να σηκώσει πέτρες τηλεπαθητικά, αλλά επίσης μπορούσε να δει αν μια κοπέλα μπορούσε να προβλέψει πράγματα, αν είχε την ενόραση, αν ήταν διαστητικός, θυμάστε την Ελένη Κικίδου.
Βρήκε ολόκληρο έγκλημα, μάλιστα μην γνωρίζοντας τίποτα για το δράστη, απλά βλέποντας και αισθάνοντας τι συμβαίνει στο χώρο. Έτσι ο Τανάγρας θεωρήθηκε ο πιο κατάλληλος για να πάει να κοιτάξει αυτό το θέμα Μια μέρα σας τορκίζω ότι θα κάνω επεισόδιο για τον Τανάγρα Και θα είναι το πιο ψεκασμένο επεισόδιο που έχω κάνει μέχρι σήμερα Αλλά ο Τανάγρας σκάει μύτη στο σημείο Και έρχεται να κοιτάξει τι μπορεί να γίνεται εκεί πέρα Ο Τανάγρας έμεινε με την οικογένεια για μερικές μέρες Και παρατηρούσε το φαινόμενο να συμβαίνει Το φαινόμενο της ψυχοβολίας όπως το αποκάλυψε ο ίδιος ο Τανάγρας φαίνεται να δημιουργείται από έναν ακούσιο πομπό φαίνεται να είναι η έφηβη υπηρέτρια του σπιτιού η οποία μάλλον λόγω της ψυχολογικής έντασης της ηλικίας της γιατί εντάξει όταν είσαι έφηβος βράζει λίγο το αίμα σου έχεις λιγάκι παραπάνω ορμόνες, είσαι λιγάκι πιο τρελός και το γεγονός ότι μάζεψε και τόσοι τέλος πάντων προσοχή όλη η κατάσταση της δημιούργησε ένα πρόβλημα και φαίνεται να δημιούργησε αρνητική ενέργεια γύρω της
και οι πομπί, τα medium αν θέλετε ή τέλος πάντων άνθρωποι οι οποίοι μπορούν να είναι λίγο πιο τηλεπαθητικοί πολλές φορές μπορεί να κάνουν πράγματα μην θέλοντας να τα κάνουν δηλαδή αυτή η κοπελίτσα, αυτό το κορίτσι, κατά τον Τανάγρα πάντα δεν ήταν ότι πήγε να ρίξει πέτρες στο σπίτι ήταν ότι αυτό το πράγμα συνέβαινε γύρω της όσο αυτή κάθαταν έτσι πως ήταν η Φίνιξ στους έξπεν που κατά λάθος έκανε πράγματα μέχρι να μάθει να χειρίζεται τη δύναμή της αλλά σε αυτή την περίπτωση επειδή ο χώρος ήταν αρνητικά φορτισμένος αυτή η κοπέλα ως πομπός έδινε μορφή και κίνηση σε αυτή την κατάσταση άλλωστε ένα πολτεργέζ δεν είναι αναγκαστικά το πνεύμα κάποιου ανθρώπου δεν είναι κάποιο φάντασμα αλλά πολλές φορές μπορεί να είναι και η ίδια η φορτισμένη ενέργεια που έχει μείνει πίσω στο χώρο Προσπαθώντας να εξηγήσει και το φαινόμενο των θερμών πετρών Ο ίδιος ο Τανάγρας λέει ότι μάλλον πρέπει να είναι κάποιο είδος δυσδεμονία Ή κάποια υπερβολή των γειτόνων και των ίδιων των ενίκων
Οι οποίοι μέσα στο φόβο τους πιστεύαν ότι όντως οι πέτρες καίγανε Και η αλήθεια είναι ότι συμφωνώ πάρα πολύ με τον Τανάγρας σε αυτό Γιατί θα σας κρύψω ότι όταν μου έρχονται πέτρες μέσα στο σπίτι μου και τα λοιπά Και μέσα στο φόβο μου αν με πείσεις ότι η πέτρα αυτό και λίγο είναι ζεστή εγώ θα σου πω ότι καίει από το φόβο μου και το πως έχω κλάσει μαλλί εκείνη την ώρα το γεγονός φαίνεται να έκανε tone down και να σιγά σιγά να εξαφανίζεται όσο απομακρύνθηκε και ο κόσμος από το σπίτι δηλαδή η οικογένεια του Κοτούλια προφανώς δεν ξαναπήγε να μείνει εκεί πέρα και το υπηρετικό προσωπικό επίσης απομακρύνθηκε και αυτό σιγά σιγά ξεκίνησε να μειώνει την ενέργεια με τις πέτρες και το γεγονός δεν ξαναπασχόλησε ποτέ τους γύρω γύρω.
Αν λέμε ότι το μέρος ήταν αρκετά φορτισμένο, πρέπει να σκεφτούμε κιόλας ότι προκειμένου να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση, πολλοί κυκλοφορούσαν με φιστίκια στους δρόμους και τέτοια σκηνικά να πουλάνε, πλανώδοι πολιτές ας πούμε, δηλαδή πάρτε εδώ πέρα official merchandise, τούβλα να πέφτουν πάνω στο σπίτι κτλ.
μπλουζάκια και ό,τι άλλο θέλετε αγωστέρα ας πούμε όταν φεύγαν οι πέτρες αλλά φαντάζεστε όμως καλά εντάξει συγγνώμη τώρα μικρότρα είναι αυτό αλλά φαντάζεστε να κυκλοφόρεσαι με μπλουζάκια με τη μούρη του Τανάγρα μπροστά ή με το ελληνική ψυχολογική εταιρεία τέλος πάντων θα ήταν πολύ τέλειο. Ωστόσο αυτό που πήρε περισσότερο ενδιαφέρον είναι και η κοινωνική διάσταση που πήρε το γεγονός γιατί είμαστε σε ένα 1930 στην Αθήνα όπου γενικά όλοι θέλουν λίγο περισσότερο να πιστέψουν στον πνευματισμό και σε αυτά τα πράγματα όλοι είχαν και αυτό το πράγμα ότι τότε ήταν της μόδας να κάνεις σεάνς και τέτοια οπότε αυτό δημιούργησε και ένα ωραίο vibe προς τον κόσμο ότι ας πούμε φοβηθήκαν λίγο περισσότερο τα φαντάσματα παρά οτιδήποτε ας πούμε εννοείται ότι αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι το πήραν αμάστο προφανώς και οι εφημερίδες κατακρίνανε και λίγο την κατάσταση ότι πήρε πάρα πολύ τέλος πάντων από την προσοχή του κόσμου για πράγματα για τα οποία ας πούμε δεν ισχύανε ή κάτι τέτοιο.
Το θέμα είναι ότι ένα μήνα αργότερα πλέον ταξιδεύουμε στον Κολονό φαίνεται ότι αυτό το Poltergeist πήρε το μετρό από τη Δάφνη δηλαδή κατέβηκε με το λεωφορείο μέχρι τη Δάφνη από εκεί πέρα από το Παγκράτη πήρε το μετρό και έφτασε μέχρι την κόκκινη γραμμή συγκεκριμένα στο μεταξουργείο και κατέβηκε και περπάτησε στον κολονό κολονός by the way πολλά χαιρετίσματα στο φίλο Σούζου και στον Χάρο ο Χάρος δεν ακούει την εκπομπή το ξέρω αλλά ο Σούζου που ξέρει ότι του έχω λατρεία ο Αντώνης μου αγαπημένος που είχαμε πάει μαζί στην Αταλάντη αυτή τη στιγμή ακούει και είμαστε λοιπόν στην οδό Λικαρνασσού στον αριθμό 26 όπου σε μια πολυκατοικία φαίνεται ένα παιδάκι μια μέρα να βλέπει ένα έτσι διάτρητο τσολιά, ένα άτομο τέλος πάντων που φορούσε όπως γράφει συγκεκριμένα και η εφημερίδα ένας φουστανελοφόρος συγκεκριμένα, να βαστάει ένα πιθάρι στα χέρια του και με πάρα πολύ οργή και δύναμη να το πετάει σε έναν τοίχο και μετά από λίγο να εξαφανίζεται.
το παιδάκι φεύγει τρέχοντας να ειδοποιήσει τους γύρω γύρω ανθρώπους να έρθουν να βοηθήσουν καθώς φοβήθηκε πάρα πολύ οι άνθρωποι που δουλεύανε μέσα στο σιδηρογείο μαζί με το παιδάκι φαίνεται να βγήκαν έξω με τη μορφή να έχει φύγει αυτό που μας αφήνει περισσότερο σε απορία σε αυτή τη φάση είναι ότι τις προηγούμενες μέρες οι υπόλοιποι υπάλληλοι του σιδηρογείου φαίνεται να βρίσκανε τα εργαλεία τους σε άλλα σημεία και γενικά το χώρο συνέχεια ακατάστατο τελείως σαν κάτι να έχει γίνει να φεύγουν κάθε βράδυ να πάνε για ύπνο και την επόμενη μέρα να είναι όλα ανάστα ο κύριος μάλιστα ένα πρωί βρέθηκε και μια ξεφολόχη βγαλμένη από τη θήκη της και ήταν καρφωμένη βαθιά μέσα στο πάτωμα πράγμα που γενικά τους παρέλυσε όλους από φόβο οπότε με το να λες ότι βλέπεις και έναν τσολιά να κυκλοφορεί εκεί πέρα διάτριτο έτσι σε 50% πάση της το φόδος από κατάσταση, λίγο ψιλοτρομάζεις ξέρω εγώ. Όταν μαζεύτηκε ο κόσμος γύρω από το σημείο, φαίνεται ότι αυτή η στάμνα ή αυτό το πιθάρι όπως θέλετε πείτε το
άφησε πίσω του τεράστιο αποτύπωμα πάνω στον τοίχο και έγινε σπαράλια, έγινε χίλια κομμάτια δηλαδή όποιος το έριξε δεν θα μπορούσε να ήταν το παιδάκι καθώς με τι δύναμη θα μπορούσε να το πετάξει με τόση δύναμη πάνω στον τοίχο και να γίνει τόσο χάλια τέλος πάντων, δεν ξέρω αν έκανε deadlift το παιδί πιο παλιά ή ρήψη τέλος πάντων σφαίρας, το οποίο λες ότι οκ, μάλλον το poltergeist μπορεί να μην συνδέεται με αυτή την υπόθεση, καθώς περιέγραψα κάτι το οποίο είναι λίγο διαφορετικό ομολογουμένως, αλλά και ενώ λίγες μέρες αργότερα έχουν ερεμίσει τα πράγματα κάτι απ'ρος εδώ και το αρχίζει και συμβαίνει συγκεκριμένα πολύ κοντά σε αυτό το πολύπαθο αν θες Σιδηροργείο, πάνω στη Λένορμαν και εκεί πέρα που συνδέεται με την Οδόλη Καρνασού βρίσκεται μια πολυκατοικία ακριβώς δίπλα μεσοτυχή αν θες στην οποία κατοικούσαν περίπου 15 με 20 οικογένειες μέσα στις επόμενες μέρες και ενώ όλοι έχουν ηρεμήσει και σταμάτησαν να διαβάζουν το debate του Τανάγρα στις εφημερίδες
ξεκινάει να δέχεται και αυτό πέτες και αρχίζει και λιθοβολείται βία και πάρα πολύ Οι κάτοικοι αρχίζουν και να ανησυχούν και όλο και περισσότερο φοβάται η γειτονιά ότι μπορεί να έχουν κάτι παρόμοιο με αυτό που έγινε στο Παγκράτη Βέβαια αυτό δεν σταμάτησε φυσικά τον κόσμο που τον αρχίζει να δημιουργεί διάφορες δυσυδαιμονίες για το σημείο Όπως να πούμε ότι ένας από τους κάτοικους επειδή ήταν λίγο πιο πνευματιστής ήταν μεντιουμ και αυτός καλούσε τις πέτρες να έρθουν στο σπίτι για να κοπανίσουν Εν τω μεταξύ μπορώ να φανταστώ ότι θα το έκανα αυτό μονάχα για να ρίξω το ενίκιο στο σπίτι μου τύπου μην έρθετε έχει φαντάσματα μας πετάνε πέτρες δηλαδή μόνο έτσι σαν medium θα ήθελα να κάνω κακό στο ίδιο μου το σπίτι αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο οπότε παιδιά αν είστε medium εκεί έξω αυτό μόλις σας έδωσα ένα ωραίο tip για να ξέρετε τι θα κάνετε οι περισσότεροι λέγανε για θυμωμένα πνεύματα για ανεξέλεγκτα φαντάσματα και επίσης για το medium οπότε με μερικούς από τους κατοίκους να σκέφτονται λίγο περισσότερο με τη λογική τους
καλούν την αστυνομία γιατί λένε ότι κάποιος μάλλον εκεί έξω προσπαθεί να μας κάνει κακό η αστυνομία έρχεται και αρχίζει και ερευνεί το χώρο μην βλέποντας κάτι και εκεί πέρα που ήταν έτοιμοι να κλείσουν την ερευνά τους οι δύο αστυνομικοί που έχουν πάει και να γυρίσουν πίσω στο τμήμα τους πέτρες αρχίζουν και ξαναφεύγουν στο σημείο και αρχίζουν και φεύγουν με περισσότερη δύναμη και περισσότερη οργή και εκεί πέρα είναι που η αστυνομία λέει παιδιά κάτι έχουμε εδώ πέρα και κατακλείζεται το σημείο από αστυνομικούς η αστυνομία μάλιστα επειδή είναι και λίγο εκνευρισμένη με αυτό που έγινε στο Παγκράτη φαίνεται να είναι και όλο και πιο αποφασισμένη ότι θα βρει τι έχει γίνει πραγματικά μιλάμε τώρα για αστυνομικούς να έχουν ανέβει πάνω σε ταράτσες να έχουν ανέβει σε λοφάκια να έχουν μπει μέσα από τα σπίτια των γειτόνων και να μπορέσουν να δουν τι γίνεται μέσα από τα σπίτια της ίδιας της πολυκατοικίας και να μπορέσουν να δουν αν από εκεί μέσα βλέπουν κάτι Οι πέτρες φεύγουν και φεύγουν κιόλας και περισσότερο και απασχολεί για αρκετές μέρες το γεγονός
με αποτέλεσμα την αστυνομία να προσπαθεί με κάθε ίχνος που γίνεται εκεί έξω να κατηγορήσει και κάποιον άνθρωπο ενδεχομένως ότι α εσύ το έκανες μήπως ήσουν εσύ εκεί πέρα Τα επόμενα βράδια η περιέργεια του κόσμου είχε κορυφωθεί αλλά και το πείσμα των αστυνομικών να συλλάβουν τον άφαντο λεθοβόλο είχε φτάσει στο απόγειό του.
Έτσι εντυμένοι πάλι για άλλη μια φορά με πολιτικά οι αστυνομικοί παρεπτώσεις και στο Παγκράτη πηγαίνουν με πολιτικά είχαν κρυφτεί σε διάφορα σημεία και παίζαν τους ανήξερους βλέποντας τι συμβαίνει και πιστεύοντας ότι όποιος επιτίδειος είναι θα τον πιάσουμε και τον γαμίσουμε. Το κακό είναι ότι γενικά αυτό δημιούργησε και πολλές ζημιές γενικά, δηλαδή γιατί σπάσανε παράθυρα, πέφτανε πέτρες πάνω σε έπιπλα, ένα χτύπησε στο κεφάλι τη δεσμινίδα Κούλα Παπύρη η οποία μάλιστα προξένησε μόνο ένα μικρό μόλοπα και δεν χτυπήθηκε ιδιαίτερα και αυτό είναι που περισσότερο οδηγούσε και την αστυνομία να σκεφτεί ότι μάλλον δεν είναι πολτεργκάθ και είναι κάποιος επιτίδειος ο οποίος όντως θέλει να κάνει κακό σε κόσμο, γιατί ένα κορίτσι μπορείς χ και η αστυνομία είχε κουραστεί να περιμένει κάθε βράδυ στο ίδιο σημείο και να κοιτάει, αλλά φυσικά υπήρχαν ακόμα περιπολίες.
Πράγμα το οποίο ψιλοέριξε και το ενδιαφέρον της γειτονιάς για το σημείο, με τη γειτονιά απλά να προσεύχεται να είναι κάτι απλό, κάτι που είναι περαστικό και ότι δεν θα τους ξαναενοχλήσει ποτέ. Οπότε, αν μιλάμε το να ζεις στην Αθήνα το 1930 ήταν λίγο ενδιαφέρον, το γεγονός ότι είχες τρία διαφορετικά φαινόμενα από όλες τις εργάσεις να συμβαίνουν στην περιοχή δηλαδή ένα αυτό που έγινε στο Παγκράτη το άλλο που έγινε πάνω στη Λένορμαν και το άλλο που έγινε πάνω στην Αλικαρνασσού στον Κολονό νομίζω ότι σου δίνει πολύ δουλειά για το σπίτι δηλαδή χαίρεσες να σου συμβαίνουν πράγματα περιέργως στην υπόθεση του Κολονού και στα δύο σκηνικά δεν ήταν μπροστά η Ελληνική Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών πιθανόν επειδή είχε μαζέψει πάρα πολύ προσοχή το ζήτημα και ενδεχομένως είτε να μην θέλανε να πλέξουν τον Τανάγρα γιατί αυτοί ήταν και λίγο δυσιδαίμονες γενικά εκεί πέρα και δεν θέλανε αυτά τους σατανά τα πράγματα και προσευχόντουσαν λίγο παραπάνω αλλά το γεγονός ότι η οδός Λένορμαν γενικά
είχε αρκετά έτσι περίεργα σκηνικά στοιχειώματα και άλλα έτσι χαρούμενα ίσως και να παίζει ένα ρόλο σε αυτή την περίπτωση. Εδώ είναι το σημείο που έρχομαι να σας πω εγώ τι πιστεύω. Δεν έχει νόημα να σας πω εγώ τι πιστεύω στην παρουσιαφάση γιατί πολύ απλά μιλάμε για κάτι το οποίο θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, θα μπορούσε να είναι όντως κάποιος επιτίδιος, θα μπορούσε όντως να είναι κάποια φαντασματική οντότητα και γενικά ενώ γενικά ξέρετε ότι είμαι πολύ ορθολογιστής, γενικά δεν μπορώ να αποκλείσω ποτέ στη ζωή μου την ύπαρξη φαντασμάτων και την ύπαρξη πνευμάτων αλλά ένα πράγμα που πιστεύω περισσότερο από αυτά γιατί η αλήθεια είναι τα πνεύματα και τα φαντάσματα φθήνουν γενικά ένα πράγμα όμως που πιστεύω όντως είναι η ύπαρξη της ενέργειας, αυτό που λέμε ότι αφήνουμε γύρω μας μια ενέργεια, αφήνουμε πράγματα πίσω μας δηλαδή ότι ένας χώρος ο οποίος ας πούμε έχει φορτωθεί τόσο πολύ με κακά σκηνικά μπορεί να ανταποδώσει αυτή την κακία πίσω σε έναν άνθρωπο
ο οποίος είναι αρκετά ευαίσθητος ότι θα την καταλάβει. Δηλαδή μου έχουν ομολογήσει ιστορίες κατά καιρούς φίλοι μου γύρω γύρω για περίεργα σκηνικά που έχουν ζήσει και να σας πω την αλήθεια τώρα πάρτε τη φαιρεγκαιότητα ενός ανθρώπου που απλά ακούτε να λέει μια εκπομπή στο ίντερνετ πιστεύω μερικές φορές ότι και αυτά τα πράγματα μπορούν να συμβαίνουν ειδικά σε χώρους οι οποίοι είναι πάρα πολύ στενάχωροι όμως εδώ πρέπει να παίξουμε και λίγο με το ζήτημα της αυθυποβολής δηλαδή κάποιος μπορεί να εκμεταλλεύτηκε το σκηνικό και να έρθει να πετάει πέτρες αλλά οι πρώτες μαρτυρίες μπορεί απλά να ήταν κάτι που το οποίο πίστεψε η οικογένεια ότι έχει συμβεί στο χώρο δηλαδή κάποιος ο οποίος όπως ας πούμε η οικογένεια του Κοτούλια εκεί πέρα που έμενε μπορεί απλά να νόμιζε ότι φύγανε πέτρες στο σημείο και το πιστέψαν αυτοί πάρα πολύ ότι ήταν αληθινό και πραγματικά δηλαδή είδανε ότι θέλανε να δουν τα μάτια τους και την ίδια στιγμή κάποιοι το εκμεταλλευτήκαν για να κάνουν λίγο περισσότερη πλάκα σε μια οικογένεια η οποία υπέφερε από κάτι τέτοιο.
Στη Λένορμαν θα μπορούσε πάρα πολύ άνετα κάποιος να γύρισε να δει αυτόν τον Μπόμπυρα ο οποίος ήταν εκεί πέρα και να σκέφτηκε ότι θα είναι φασάρα να του κάνουν μια φάρσα στην οποία εγώ θα αντιστώ της ολιάς και θα πετάξω πλατό τέλος πάντων τη στάλα πάνω στον τοίχο. Οπότε δεν θα μου φαίνονταν περίεργο να είναι μια τέτοια η εξήγηση.
Έτσι κι αλλιώς είμαστε το 1930 δεν υπήρχαν κάμερες για να καταγράψουν το γεγονός και μην ξεχνάτε ότι οι περισσότερες υποθέσεις που έχουμε εκεί έξω για φαντάσματα και άλλα τέτοια σκηνικά έχουν εξαφανιστεί άμα σκεφτείς ότι από την ώρα που η τεχνολογία έγινε λίγο πιο προσβάσιμη στον κόσμο ότι ξαφνικά δεν μπορούσαν να τραβήξουν βίντεο, δεν μπορούσαν να τραβήξουν φωτογραφίες.
Δεν είναι ότι δεν πιστεύω ότι όλα αυτά έχουν συμβεί αλλά πιστεύω ότι λόγω της τεχνολογίας νετάρεται και φιλτράρεται λίγο περισσότερο η κατάσταση και μπορούμε στην πραγματικότητα να δούμε πραγματικά αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο ή όχι πολλές φορές αφήνοντάς μας δυστυχώς με την απογοήτευση ότι μπορεί να είναι προϊόν Photoshop ή κάποιου τέτοιου εργαλείου.
Αυτό είναι και το ωραίο με αυτές τις ιστορίες γιατί είναι παλιές και δεν υπάρχει τρόπος να μπορούμε να τις εμβεβαιώσουμε κάπως. Δεν είναι ότι έχουμε αυτόπτες μάρτυρες να έχουν βγει στις ειδήσεις και να μιλάνε ή το συμβάν να συμβαίνει μπροστά από το φιλμ μιας κάμερας. Αυτή λοιπόν ήταν η ιστορία για τα πολυτεργασίες της Αθήνας ή το πολιτεργειάς της Αθήνας. Μπορεί να ήταν ένα και να ήταν καριγερίστας και απλά να πήγαινε από γειτονιά σε γειτονιά.
Δεν έχουμε περισσότερες ιστορίες πάνω στο θέμα για το 1930, αλλά φαντάζομαι ότι με ό,τι έχει διασωθεί από τότε είναι αυτά που μπορούμε να βρούμε τώρα στα χέρια μας. Δεν μου φαντάει περίεργο αν σε τρία χρόνια παίρναμε και κάποια άλλη εφημερίδα η οποία ίσως μέσα να γράφει για πολιτεργειάς στην Αθήνα το 1930. Πώς σας φάνηκε? Σας άρεσε αυτό το ταξίδι μας αυτή τη στιγμή στο άγνωστο όπως λένε και οι φίλοι μας οι gloomy gentlemen ή ήταν κάτι το οποίο θέλετε να σταματήσει και θέλετε μόνο να λέω αληθινές ιστερίες και true crime. Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται να το κάνω αυτό παιδιά, δεν θα σταματήσω. Μ' αρέσει το rotation που κάνουμε σε αυτό το podcast που βγαίνουμε από το παραφυσικό σε ένα αληθινό γεγονός από ένα αληθινό γεγονός σε κάτι πιο φιλοσοφικό και μετά πάλι πίσω στο παραφυσικό. Υποθέτω αν έχω να πω κάτι τελευταίο πριν φύγουμε από αυτό το σεγκμεν της εκπομπής και πάμε στο αν πιστεύετε ότι η μέρα σας ήταν δύσκολη ακούστε αυτό αυτό που θέλω να δώσαν απολογισμό
όλων είναι ότι Άγγελε Τανάγρα λείπεις ρε φίλε λείπεις και οι ιστορίες που μας άφησες πίσω και οι έρευνές σου είναι πραγματικά content για αυτό το podcast, είσαι το μεδούλι αυτής της εκπομπής, τύπησαν εσένα και τον Πολ Σαντορίνη είσαστε πραγματικά οι ήρωές μου Δηλαδή αν είχα αφήσει εσάς θα τις έβαζα στο δωματιό μου αυτή τη στιγμή.
Οπότε αυτό. Ευχαριστούμε για το contribution και μια μέρα θα σε ξαναεπισκεφτούμε. Και τώρα λοιπόν, όπως έκανα for shadow πριν γιατί μ' αρέσει να σας κάνω spoil πράγματα, πάμε για άλλη μια φορά στην ενότητα αν πιστεύατε ότι η μέρα σας ήταν δύσκολη, ακούστε αυτό. Για την πρώτη μας ιστορία για σήμερα θα πάμε εκεί πέρα που υπηρέτησα σαν φαντάρος, Συγκεκριμένα πάμε στη Μόρια, όπου βρήκα μια ιστορία για μια φαντασματική οντότητα που φαίνεται να απασχόλησε τον κόσμο το 2005.
Στο χωριό Μόρια, οι φήμες περί ύπαρξης φρικολάκων υπήρχαν ακόμα και πρόσφατα. Κάποιοι κάτοικοι μάλιστα ισχυρίζονταν ότι ήταν έντονα τα περιστατικά τη δεκαετία του 1940. Στην περιοχή του στρατοπέδου της Μόριας, εκεί πέρα που υπηρέτησα εγώ, 126t rep, Οι σκοπιές έγιναν διπλοσκοπιές και φυλάζονταν ταυτόχρονα από δύο άτομα.
Όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα οι στρατιώτες έβλεπαν μια κοπέλα να περιφέρεται τις πρωινές ώρες και λίγο πριν χαράξει με σκισμένα λευκά και αιματοβαμμένα ρούχα στους ελαιώνες γύρω από το στρατόπεδο. Αρχικά υπήρξε αμφισβήτηση και όπως πάντα ηρωνία. Όταν όμως τα περιστατικά συνεχίστηκαν και επιβεβαιώθηκαν, κρύθηκε επιβεβλημένο για ψυχολογικούς λόγους να επανδροθούν οι σκοπιές με δύο άτομα.
Αν και η συγκεκριμένη επιλογή για ευνόητους λόγους διαψεύδεται. Η επιβεβαίωση για τη θέαση του φαντάσματος της κοπέλας έγινε από δύο βοσκούς που είχαν κοπάδια στην περιοχή. Αυτοί απέφευγαν να κινούνται σε αυτό το μέρος και ειδικά τις πρωινές ώρες. Λοιπόν, θα σας πω κάτι. Είχα ακούσει αυτή την ιστορία όσο ήμουν φαντάρος από κάποιους ντόπιους της περιοχής και από κάποιους ντόπιους που ήταν στελέχη στο στρατό. Ένα πράγμα που θυμάμαι πάρα πολύ είναι ότι υπήρχε μια εποχή αυτή η φήμη ότι κυκλοφορούσε η αιματοβαμμένη γυναίκα γύρω από το στρατόπεδο και εκεί κοντά που ήταν ένα κοπάδι τέλος πάντων με πρόβατα που είχε ένας βοσκός, ένας φαντάρος και ειδικά όταν ήμουν εγώ φαντάρος στην 353 κάπου τη σειρά, ομολογή ότι κάτι εί ότι όταν υπηρετούσα εγώ εκεί πέρα δεν μπορώ να πω πολλά γιατί δεν θέλω να μου χτυπήσει το πρωί αύριο την πόρτα ο Δένδιας και να έρθει να μου σπάσει τα γόνατα αλλά ήμασταν όντως γκρουπάκια στις περιπολίες και σε όλα και νομίζω ότι αυτό είναι το στάνταρ γενικά
δεν νομίζω ότι κάπου υπηρετεί κάποιος ότι κάνει το περιβόλο μόνος του εκτός και αν το στρατόπεδο είναι τόσο γαμημένο που δεν έχει καθόλου κόσμο. Αλλά εγώ θυμάμαι ότι πάντα κάναμε διπλές περιπολίες αλλά δεν πηγαίναμε τόσο κοντά στους φράχτες μετά από ένα σημείο ήταν πολύ διαφορετικός ο τρόπος που γινόντουσαν οι περιπολίες υπήρχαν σκοπιές, υπήρχαν προφανώς πράγματα δηλαδή δεν ήταν ότι το στρατόπεδο έμεινε και αφύλακτο αλλά δεν μπορώ να πω ότι εγώ ο ίδιος είδα κάτι πηγαίνοντας εκεί πέρα αλλά ωστόσο και ο Βοσκός που ήταν απέναντι είχε γυρίσει και είχε πει τέλος πάντων στη μάνα ενός συμφάνταρου που είχαμε μια περίεργη τέτοια ιστορία και επίσης υπήρχαν αυτές οι φήμες γύρω γύρω από τα θελέκη. Πολλές φορές και για τρομάξιον τους φαντάρους αλλά επίσης φαίνεται να υπήρχε και τέλος πάντων από παλιά αυτή η τέλος πάντων πώς να το πω, είδηση δαιμονία ότι ενδεχομένως κάποιο πνεύμα κατοικούσε το σημείο και τρόμο κρατούσε τον κόσμο.
Τώρα σκιάχτηκα λίγο κάμω το κερατό μου Γιατί θα σας κρύψω ότι Όταν ήμασταν στο στρατόπεδο Κάποιες συγκεκριμένα σημεία δεν τολμούσαμε να τα πλησιάσουμε ποτέ Ήμασταν όλοι χρειασμένοι πάνω μας Οπότε με αυτό τώρα δεν ξέρω Μου έρθανε κακές αναμνήσεις Δεν είχε γίνει κάτι περίεργο Απλά ήταν λίγο Ήταν λίγο όμινους στο σημείο Και ειδικά εκεί πέρα πάνω στη Μόρια στο βουνό παιδιά, Silent Hill ήτανε. Με το που έπιανε λίγο υγρασία, πιάνε μεγαλευθένω μίχλη εμείς.
Μιας και δεν θα έχω άλλη τέτοια ευκαιρία, ας δώσω και τρία γρήγορα shout-out σε τρεις μορφάρες που λατρεύω από τον ελληνικό στρατό, με τους οποίους τους έχω πραγματικά στην καρτιά μου. Πρώτον στον υποδιοκτή μου τον κύριο Γίτσα, στον κύριο Τσακύρη και στον κύριο Κοντό, τους πολύ αγαπημένους μου. Αυτά τα θελέχη τους έχω στην καρδιά μου μέσα. Μπορεί να με τρέξανε καταθυγμένες κάποιοι, όχι όλοι τους αλλά δεν με πειράζει, αλήθεια είμαι από τους ανθρώπους που γενικά δεν θα μου ακούσετε να λέω πολλά κακά για τη φάση μου στο στρατό πέρασα αρκετά καλά. Αν έξερες εκείνη μια φάση που κόντεψα να πεθάνω να μου καούν τα πνευμόνια γενικά ήμουν ακομπλέ. Η επόμενή μας ιστορία μας έρχεται από την Αγία Μαρίνα της Αίγινας και συγκεκριμένα λέει το εξής Ωραία.
Καθώς συζητούσαμε παρατηρούσα πάνω από κάποιο κοντινό λόφο δύο φωτεινά σημεία σαν αστέρια να αλλάζουν κατά διάστημα θέση χωρίς να έχω παρατηρήσει κάποια κίνηση τους. Έτσι θέλοντας να δω εάν ήταν η ιδέα μου τα κοίταγα συνέχεια μέχρι που παρατηρούσα ότι τα φωτεινά αυτά σημεία μετακινούνταν σε μικρή αλλά σταθερά ταχύτητα.
Όπως γίνεται κατανοητό το βλέμμα μου κόλλησε απάνω τους και τα ακολούθησα για αρκετή ώρα Ύστερα από αρκετή ώρα το σώμα που είχε σταθεροποιηθεί χαμήλωσε το φωτισμό του Ενώ το άλλο απλά εξαφανίστηκε σαν να έσβησε Μέχρι την ώρα που φύγαμε το σταθερό αντικείμενο Αν και φαινόταν αμυδρά λόγω της χαμηλής του φωτεινότητας ήταν εκεί στο ίδιο σημείο Τι πιστεύουμε για αυτή την ιστορία Εγώ πιστεύω προσωπικά παιδιά Προγματιστείς πάντα επειδή έχω απέναντι μου ένα λόφο και ακόμα και τώρα που ηχογραφώ το κοιτάω πιστεύω ότι απλά είναι κάτι παρεξηγημένο πιστεύω ότι ήταν η αντανάκλαση κάποιου φωτός το οποίο φαίνεται τέλος πάντων να ξεπρόβαλε πάνω στους ουρανούς και ο κόσμος απίστευε ότι έβλεπε ένα αντικείμενο δηλαδή δεν θα μου φαίνεται περίεργο να είναι κάποιο δρόμος πάνω σε εκείνο το λόφο και οδηγώντας το αμάξι να δημιουργώσει τέλος πάντων φώτα τα οποία νομίζεις ότι ο λόφος φτάνει μέχρι ένα σημείο και αυτά ήταν από πάνω ας πούμε από το λόφο έτσι και λιώς νύχτα είναι δεν βλέπεις πάρα πολύ καλά
και με το φωτισμό τέλος πάντων που πέφτει στα μάτια μας μην ξεχνάτε ότι πολλές φορές δεν μπορούμε να δούμε ούτε τα άστρα στον ουρανό αν δεν πάμε πολύ έξω την πόλη άρα με τη φωτορύπανση ενός κλαμπ δεν θα φαίνονταν περίεργο να μην μπορείς να δεις καλά στο λόφο Βέβαια ωστόσο δεν ακυρώνω πλήρως το ότι μπορεί να είδανε σε εκείνον τον λόφο στην Αγία Μαρίνα της Αίγινας Η Αίγινα έχει γίνει σημείο αναφοράς σε πολλές φάσεις τις οποίες μιλάνε για φαντάσματα και άλλα τέτοια σκηνικά Τι πιστεύω ωστόσο για αυτές τις δύο ιστορίες που διαβάσαμε Η πρώτη η αλήθεια είναι ότι επειδή είμαι λίγο χεσμεντένο όταν τη διάβαζα θα της δώσω ένα 7 στα 10 γιατί ήταν ωραίο ρέτρο που μου θύμισε πάρα πολύ τις εποχές μου από το στρατό που συζητούσαμε αυτή την ιστορία η αλήθεια είναι ότι σαν στορκίζομαι δεν μπήκα σκεπτόμενος ότι να βρω αυτή την ιστορία από το στρατό κυριολεκτικά μπήκα να ψάξω και απλά βρήκα αυτή τη μία ιστορία ας πούμε για τη Μόρια δηλαδή έγραψα Μιτιλίνη και βλέπω εγώ τι κάτι έχει για Μόρια
και λέω για να δω και τελικά ήταν αυτή η ιστορία οπότε ναι, με άφησε λίγο χαρούμενο τώρα τη δεύτερη ιστορία, επειδή είναι κλασικό τύπου, ε, είδα κάτι φώτα και δεν κατάλαβα τι είναι αν το δώσα 4 στα 10 μαγιόρικο, δηλαδή μπορεί να ήταν κάτι, αλλά από την άλλη και όλα τρυφήλε τόσα μάξια κυκλοφόρονται, βάσκα ούτε κάνει 4 στα 10 3 στα 10, γιατί δεν περιγράφει κάτι ιδιαίτερα πάρα πολύ ο συγγραφέας τέλος πάντων της ιστορίας με τούτο και με εκείνα, φτάσαμε στο τέλος της σημερινής εκπομπής και σας ευχαριστώ που φτάσατε μέχρι το τέλος και ακούσατε σήμερα το επεισόδιο ήταν λίγο διαφορετικό από ό,τι συνήθως πιάσαμε λίγο περίεργες υποθέσεις οι οποίες δεν θα σας κρύψω ότι είναι λίγο δύσκολο όταν δεν έχεις πολλή πληροφορία να βασιστείς πάνω ότι πρέπει λίγο να κάνεις freestyle κάποια πράγματα αλλά σας ευχαριστώ που το άκουσατε μέχρι το τέλος και χαίρομαι κάθε φορά που ακούτε την εκπομπή και γι' αυτό σας ευχαριστώ Οπότε λοιπόν μέχρι την επόμενη φορά να προσέχετε να πάτε να κάνετε trick or treat,
που βασικά μην πάτε να κάνετε trick or treat, μην πάτε σε σπίτια γνώστων, ή μάλλον να πάτε να είστε έτοιμοι να παίξετε ξύλο άμα είναι κανένας περίεργος, να βάλετε τα μαρισμέλου σας γύρω από τη φωτιά και να γιορτάσετε εκείνο το μεγάλο αίσθημα της Ελλάδας που ονομάζεται Halloween. Μέχρι τότε να φοράτε τα αλουμινόχαρτα στο κεφάλι σας για να μην ακούει η κυβέρνηση τις σκέψεις σας και θα τα πούμε. Καλή συνέχεια.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
