Ήρθα μόνο να ακούσω πως είμαι ακόμα όμορφη
Το Podcast του Οδυσσέα ΙωάννουΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το “Podcast του Οδυσσέα Ιωάννου”, ο Πέτρος, η Μαίρη και μία ιστορία από το παρελθόν.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
χρόνος, έτσι, αφού κάθομαι που κάθομαι γιατί τι άλλο να κάνεις όταν περιμένεις κάπου και έχεις σκύνη τόσο γερή. Να σκεφτείς, να ονειρευτείς, να χαζέψεις λίγο από το παράθυρο. Τι λες μωρέ τώρα, τι μας πέρασες, τίποτα. Η ρυθμή μας είναι τρελή. Δεν το μαθαίνεις από μένα. Όχι η ρυθμή της δουλειάς. Η ρυθμή γενικά, από την ώρα που ξυπνάμε μέχρι να πάμε πάλι για ύπνο. Κάθε μέρα και πιο πολύ, κάθε μέρα και πιο γρήγορα.
Προσπαθούμε να είμαστε σε πολλά μέρη ταυτόχρονα και τελικά δεν είμαστε πουθενά. Δηλαδή, δες πώς διαβάζουμε τα κείμενα στο διαδίκτυο για παράδειγμα. Διαγώνια και βιαστικά. Πρέπει να πάμε στο επόμενο γιατί δεν φτάνει ο χρόνος. Νομίζουμε πως έτσι θα καταφέρουμε να περάσουμε από πολλά μέρη σε λιγότερη ώρα. Άρα στην ουσία δεν είμαστε πουθενά. Ακούμε καινούργια τραγούδια με μια βιασύνη γιατί είναι πολλά και δεν τα προλαβαίνουμε διαβάζουμε ακόμα και βιβλία πια έτσι κάποιες φορές δηλαδή τα πηγαίνουμε μπροστά πηδάμε σελίδες ή ακόμα πηγαίνουμε μπροστά και μια ταινία ή ένα επεισόδιο σε μια σειρά γιατί παραδίπλα περιμένει το άλλο το επόμενο δεν είμαστε πουθενά στην ουσία μονίμως στον αέρα τίποτα δεν παίρνει τον χρόνο που χρειάζεται τον χρόνο που το αξίζει όταν νομίζεις ότι μπορείς να είσαι σε δύο μέρη ταυτόχρονα ή σε δύο μέρη στο ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα στην ουσία δεν είσαι πουθενά.
Σε κανένα από τα δύο. Και μάλιστα είναι σαν να μην πέρασες και ποτέ από κανένα. Αν έχουμε πιαστεί κάπου κορόιδα όλοι με την τεχνολογία είναι αυτό με την εύκολη και γρήγορη πληροφορία δηλαδή πώς να το πω έχουμε πουλήσει το χρόνο μας. Ξεχάσαμε πως είναι να απλώνεσαι ωραία πάνω στο χρόνο να απλώνε σε ωραία πάνω σε ένα τραγούδι, σε ένα κείμενο, σε ένα άρθρο, σε ένα βιβλίο, σε μια στιγμή μας.
Είναι αυτή η βουλημία κατανάλωσης, η οποία έχει περάσει και στις στιγμές μας, σε ένα μόνιμο σκυπ πλανάται παντού, σαν απειλή. Αλλά στην ουσία η απειλή στρέφεται αντίον μας. Τι έγινε ο Δητσέα, θα μου πεις, δεν έχει ιστοριούλα σήμερα, θα το πάμε όλο έτσι, φιλοσοφοντάς. Όχι μωρέ αλλά δεν τις γεννάω και από το στόμα τις ιστορίες Ωραία λοιπόν θα σου πω τα ίδια Σε μορφή ιστορίας Για την ακρίβεια δύο ιστορίες Κάποτε ήταν ένας τύπος που πίστευε πως Αν κατάφερνε να βρίσκεται σε πολλά σημεία ταυτόχρονα Αυτά θα αθρίζονταν και θα γίνονταν πολλές ζωές Θα ζούσε δηλαδή περισσότερες ζωές Τι κατάλαβε πολύ αργά Ότι από που πέρασε δεν τον θυμόταν κανένας.
Κανένας όμως. Σαν να μην πέρασε ποτέ. Στην ουσία βέβαια και εκείνος λίγα πράγματα θυμόταν από αυτούς γιατί το να σε ξεχάσουν όλοι με το να τους ξεχάσεις όλους εσύ είναι στην ουσία ακριβώς το ίδιο πράγμα. Σε πηγαίνουν και τα δύο ακριβώς στο ίδιο σημείο. Άντε να πούμε πως το να σε ξεχάσουν είναι λίγο καλύτερο από το να ξεχάσεις εσύ γιατί να ξεχάσεις εσύ δεν σου μένει απολύτως τίποτα.
Τίποτα δικό σου. Αυτός ο τύπος λοιπόν, να του βρούμε ένα όνομα, πώς να το πούμε, να το πούμε κάτι αντιεμπορικό για σοβαρή ιστορία, δηλαδή μπαμπής ή κάτι κλασσάτο. Αλέξανδρος, Ρωμανός, Νικηφόρος. Λοιπόν, να του βρούμε κάτι ενδιαίμενος. Πέτρος. Εντάξει, Πέτρος. Ο Πέτρος λοιπόν, Πίστευε πως πάντα παρακάτω Τον περιμένει κάτι καλύτερο Ένιωθε πως δεν είχε χρόνο να μείνει Για πολύ στα ίδια και με τους ίδιους Η ζωή τρέχει, δεν περιμένει Και πρέπει να τα ζήσουμε όλα γρήγορα Και στα κόκκινα Αυτό το όλα, το γρήγορα και το στα κόκκινα Τα έχει ερμηνεύσει ο ίδιος Ως ένα μόνιμο λαχάνιασμα Μια τρελή κούρσα χωρίς ανάσες, χωρίς σταματημό Πίστευε πως έτσι όπως περνούσε τρένο από τις ζωές των άλλων, τις επηρέαζε.
Αυτή είναι το σημάδι του. Γινόταν αξέχαστος. Τώρα που είπα αξέχαστος, μικρή παρενθεσούλα από αυτές που μου αρέσουν πάρα πολύ στα podcast που κάνουμε. Κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, είχαμε πάει για ένα τριήμερο στην Αίγινα με δύο φίλους μου. Μείναμε και οι τρεις στο ίδιο δωμάτιο. Όχι πουθενά μην πάει το μυαλό σου, έτσι.
Πουθενά. Δυστυχώς δεν έχω τόσο ενδιαφέρον παρελθόν Ήταν απλά φίλες μου Και απλά μείναμε όλοι μαζί Στο ίδιο δωμάτιο Συγγνώμη που δεν έχω να σου πω κάτι πιο συναρπαστικό Μέρα μεσημέρι Και στο διπλανό δωμάτιο Δυο παιδιά κάναν έρωτα Αυτό ήταν μονίμως το πρόβλημα μου Η ζωή συνέβαινε πάντα δίπλα μου Είμασταν μεσοτυχία Εγώ και η ζωή μεσοτυχία Μια χαρά όλα ακούγονταν τα πάντα μέσα από τους ψεύτικους στίχους των καλοκαιρινών καταλήμματων και όταν τα παιδιά με το καλό τελείωσαν ο τύπος βγαίνει στο μπαλκόνι και αρχίζει να τραγουδάει μόνος του Βοσκόπουλου αλλά ποιον Βοσκόπουλο το τραγούδι ανεπανάληπτος ανεπανάληπτος θα είμαι εγώ για σένα τι ωραίο ρε γάμο το να πιστεύεις τόσο πολύ στον εαυτό σου δηλαδή πόσο τον ζήλεψα κλείνει παρέμβες Κάποτε λοιπόν τον Πέτρο σε μια σχετικά προχωρημένη ηλικία Τον έπιασε ο καημός να διαπιστώσει όλα αυτά που πίστευε Το πόσο επηρέασε δηλαδή ανθρώπους και ζωές Ξεκίνησε να ψάχνει όσες και όσους μπορούσε να βρει από το παρελθόν του Μετά από τόσα χρόνια
Και να θριαμβολογήσει με το αποτύπωμα του Εντάξει ήταν η ολική καταστροφή Οι περισσότεροι άντρες δεν θυμόντουσαν το όνομά του και οι περισσότερες γυναίκες δεν θυμόντουσαν τη φάτσα του. Προσπάθησε να αναστήσει, να τους θυμίσει συγκεκριμένα περιστατικά που είχαν γράψει μέσα του, γεγονότα δηλαδή, κουβέντες, πλάκες, αστεία, δεν θυμόντουσαν τίποτα.
Τον κοιτούσαν με μια συγκατάβαση, κάποιοι από ευγένεια έκαναν ότι ξέρεις κάτι θυμόντουσαν, αλλά ήταν εφανερό πως δεν θυμόντουσαν τίποτα. Το Βατερλό ήταν όταν πήγε να βρει τη Μέρη Κρατήστε το όνομα της Μέρης Θα τη συναντήσουμε πάλι στο φινάλε Στη δεύτερη ιστορία μας Με τη Μέρη ήταν μαζί για έξι μήνες πριν από δέκα χρόνια Γνωρίστηκαν στο Σταυρό του Νότου σε μια βραδιά του Μίλτου Πιάσανε κουβέντες στο διάλειμμα για τσιγάρο Εκεί έξω στο δρόμο, στη Φραντζία Όλο το υπόλοιπο βράδυ κάδουσαν μαζί βρέθηκαν και την επόμενη και τη μεθεπόμενη κόλλησαν ωραία του πήγαν έξι μήνες δεν είχε άλλο καλά ήταν η Μέρη δεν θυμόταν ούτε που γνωρίστηκαν ευνηδιάστηκε που τον είδε ξαφνικά μπροστά της δεν ήταν ιδιαίτερα φιλική δεν έδειξε ούτε εκείνη τη διάθεση νοσταλγίας όταν συναντά κάποιο στοιχεία μετά από χρόνια έναν άνθρωπο που κάποτε κάτι πέρασαν μαζί οτιδήποτε ήταν από μακρύ τρομερά μηχανή σε κάθε προσπάθεια του Πέτρου να δημιουργήσει μια σύνδεση, να θυμηθούν πράγματα, να γελάσουν, να μελαγχολήσουν, δεν ήταν εκεί.
Ήταν περισσότερο αποφανερό πως όλα αυτά τα χρόνια δεν τον είχε θυμηθεί ούτε μια φορά. Εδώ δεν μιλάμε για skip. Εδώ μιλάμε για κανονικό delete. Σαν να μην πέρασε ποτέ από τη ζωή της. Δεν χαράμισε δηλαδή καθόλου χώρο στο σκληρό της δίσκο για εκείνον. σαν ένα αντικείμενο που σε κάποια μετακόμιση το πετάς χωρίς δεύτερη σκέψη.
Και ο Πέτρος είχε πεταχτεί. Και βέβαια, δεν ξαναγερδίζεις ποτέ τη θέση σου από τα σκουπίδια. Κάπου εδώ φίλο να κάνω μία αναφορά σε ένα αγαπημένο μου βιβλίο για να μην με κατηγορήσετε ότι κλέβω ξένες ιστορίες. Το βιβλίο είναι του Λουίτζι Πιραντέλλου και λέγεται «Ένας κάνει ένας και εκατό χιλιάδες». Εκεί λοιπόν ο ήρωας ξυπνά ένα πρωί, πηγαίνει στο μπάνιο και εκεί που βλέπει το πρόσωπο του στον καθρέφτη παρατηρεί για πρώτη φορά στη ζωή του ότι η μύτη του γέρνει λίγο ή μάλλον έχει μια κλίση προς τα αριστερά, προς τα δεξιά, δεν θυμάμαι ακριβώς, προς τα αριστερά νομίζω ότι ήταν και σοκάρεται.
Καταρχάς δεν ξέρει αν είναι κάτι που του συνέβη πρόσφατα ή το έχει πάρα πολλά χρόνια και δεν το έχει προσέξει. Αρχίζει λοιπόν να πιάνει έναν ένα τους φίλους του και να τους ρωτάει. Όλοι ευνηδιάζονται από την ερώτηση Γιατί όλοι το είχαν προσέξει Εδώ και πάρα πολλά χρόνια Και πιστευάνε ότι και ο ίδιος το ήξερε Ότι ήταν αδύνατον να μην το είχε προσέξει Μετά αρχίζει να ψάχνει τις παλιές τους σχέσεις Τα κορίτσια Όλες το είχαν προσέξει Τόσα χρόνια κανείς δεν θεώρησε σκόπιμο Να το σχολιάσει ή να το αναφέρει Τι να σχολιάσουν μεταξύ μας Και γιατί να το αναφέρει κάποιος Δεν θα σας μαρτυρήσω άλλα για το βιβλίο Αν τυχόν και θελήσει κάποιος να το διαβάσει Εγώ όμως εδώ δεν λέω αυτό Δεν μιλάω για αυτό Πιο πολύ μιλάω για εκείνη την Αφρικάνικη παρηνία που την έκανε Πολύ γνωστή ο Στιβ Τζόπς Αν θες να πας γρήγορα πήγαινε μόνος σου Αν θες να πας μακριά πήγαινε με παρέα Και η παρέα θέλει χρόνο Το skip ή το fast forward Που κάνουμε συνέχεια στα βιβλία Στα τραγούδια, στα κείμενα
το κάνουμε και στους ανθρώπους. Όταν δεν τους σκυπάρουμε, τους ζούμε στο γρήγορο, στο fast forward. Έχει όμως και άλλες παραμέτρους ο χρόνος. Ή μάλλον κάποιες διαστάσεις που δεν γίνονται αντιληπτές ως χρόνος, αλλά ως τύχη. Τι εννοώ. Φαντάσου κάποιους ανθρώπους που έφυγαν από κάποια ασθένεια λίγο πριν βρούμε το φάρμακο.
Που θα αγόρασαν δηλαδή αυτόν τον ελάχιστο χρόνο που τους έλειψε με αρκετά χρόνια από την υπόλοιπη ζωή τους. Ή θα σου πω και ένα λιγότερο στενάχωρο παράδειγμα. Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, το έχω αναφέρει και άλλες φορές, έχω ένα πάρα πολύ μεγάλο δαίμονα που δεν έχω καταφέρει με τίποτα να τον νικήσω. Το τσιγάρο. Κανονικός δυνάστης.
Με αντιπαθώ, με λυπάμαι, θυμώνω κάθε φορά που δεν μπορώ να τον νικήσω και ανάβω ένα. Πιθανόν κάποια στιγμή μπορεί σύντομα να με νικήσει οριστικά. Ας φτιάξουμε ένα υποθετικό σενάριο Έρχεται κάποιος και μου λέει Να σου πω μάγκα μου Σου έχω άσχημα Αλλά και καλά νέα Τα άσχημα είναι πως σε 2-3-4 μήνες Θα φύγεις από το τσιγάρο Τα καλά Είναι πως έχω ένα φοβερό γκατζετάκι εδώ πέρα Ένα φοβερό μηχανηματάκι Που σου δίνει την εξής δυνατότητα Αν πατήσεις αυτό εδώ το κουμπάκι Το βλέπεις αυτό εδώ Γυρίζουμε πίσω το χρόνο και το αλλάζουμε αυτό.
Και δεν υπήρξες ποτέ καπνιστής. Δεν έχεις κάνει ποτέ ούτε ένα τσιγάρο. Να το πατήσουμε? Καλά, μην τολμήσεις. Ούτε να το σκέφτεσαι. Φυσικά και δεν θα το πατήσουμε το κουμπάκι. Και ξέρεις για ποιο λόγο δεν θα το πατήσουμε? Να σου πω. Ακραία υπόθεση, συμφωνώ, αλλά εσύ το ξεκίνησες πρώτος. Εσύ ξεκίνησες να κάνουμε κουβέντα με τέτοιους όρους.
Άκου λοιπόν γιατί δεν πατάμε με τίποτα το κουμπάκι. Πού το ξέρω ότι ακριβώς επειδή καπνίζω έχω φτάσει μέχρι την ηλικία που έχω φτάσει και δεν έχω φύγει νεωρύτερα. Μην βιάζεσαι, δεν ετοιμάζομαι να ξεφουρνήσω καμία ψεκασμένη αντιεπιστημονική θεωρία πως το τσιγάρο δεν κάνει κακό κτλ και κάνει καλό. προς το... Αλλά που το ξέρω πως μια τυχαία μέρα πριν από 15 χρόνια, πριν από 20 χρόνια που σταμάτησα με το αυτοκίνητο σε ένα περίπτερο για να πάρω τσιγάρα και καθυστέρησα δύο λεπτά για να βγω στην επόμενη διασταύρωση δεν σώθηκα από βέβαιο θάνατο γιατί εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα φορτηγό με τα χίλια που παραβίασε το στόπ.
Το ότι σταμάτησα για τσιγάρα με έσωσε και δεν ήμουν εκείνη τη στιγμή σε διασταύρωση αλλά στο περίπτερο. Ακραίο θα μου πεις. Συμφωνώ. Πάρα πολύ ακραίο το παράδειγμα. Ωραία. Το εκτιμάς ως τόσο ακραίο ώστε να το παραβλέψεις, να το υποτιμήσεις εντελώς και να πάρεις αβασάνιστα μια τόσο σημαντική απόφαση να πατήσεις το κουμπάκι.
Του δίνεις δηλαδή πιθανότητες 0% Λοιπόν, εγώ δεν θα απαντούσα το κουμπάκι αυτό ούτε για να αλλάξω μια στιγμή στο παρελθόν μου που βγήκα να ποτίσω τα λουλούδια στο μπαλκόνι στις 8 το βράδυ και όχι στις 7.30 γιατί πιστεύω απόλυτα στη θεωρία του χάους δεν είναι μεταφυσική, είναι καθαρή φυσική είναι καθαρή επιστήμη είναι εντελώς απρόβλεπτες οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που προξενεί το πιο απλό γεγονός η πιο απλή ενέργεια εκεί λοιπόν ο χρόνος μεταφράζεται και ως τύχη ή και ως κακοτυχία είμαι σίγουρος λοιπόν ότι έχουμε γλιτώσει το τσάκ πάρα πολλές φορές στη ζωή μας, αλλά δεν το πήραμε χαμπάρι, γιατί δεν είχαμε όλη την εικόνα.
Όπως ποτέ δεν έχουμε όλη την εικόνα της ζωής μας. Η αντίληψή μας φτάνει μέχρι ενός σημείου, εντός του εύρους μιας γωνίας. Την ακούω βέβαια και την άποψη ότι ο χρόνος είναι μια εφεύρεση του μυαλού μας και στην ουσία δεν υπάρχει. Πως είναι μια κατασκευή καθ' εις το Θεό δηλαδή για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα είναι ταξινομημένα για να μπορούμε να τα αντέξουμε για να χωρέσουμε το χάος στο μυαλό μας δεν είναι ποιητική η κατασκευή αυτό πως ο χρόνος δεν υπάρχει έχει πάρα πολλή επιστήμη και αυτή η εκτίμηση λοιπόν είτε είναι κατασκευή είτε δεν είναι πραγματικά πολύ λίγο μοιάζει δεν έχει κανένα νόημα να τρώγεσαι με πράγματα που δεν μπορείς να παρέμβεις στο ελάχιστο, στη βαθύτερη ουσία τους εννοώ το θέμα είμαστε εμείς και επειδή ιστορίες έξω από χρόνο δεν υπάρχουν αφηγήσεις έξω από το χρόνο δεν μπορούν να σταθούν γύρω από το χρόνο υφαίνονται όλες έχουμε πει ιστορία, στήνα, λέξεις και χρόνος ας πούμε λοιπόν ότι αρχίζει να βαριέσαι φανάσιμα με αυτό το podcast
δεν βρίσκεις κάποιον ενδιαφέρον πλήντε τσε παιδί μου, ok και λες δεν το πω κατευθείαν στο τέλος μπας και ο τύπος έχει κάτι πιο ενδιαφέρον να πει στο φινάλε Αυτοί οι τύποι συνήθως Κρατάνε το καλύτερο για τον επίλογο Λοιπόν, ναι Έχω κάτι Μια μικρή ιστορία Που μπορεί να μας ζορίσει Λιγάκι Για να την πω όμως την ιστορία Πρέπει πρώτα να σου πω Ότι η Μέρη Ήταν μια δεκαριά, δεκαπενταριά χρόνια πριν γνωρίσει τον Πέτρο Είχε γνωρίσει εμένα Και ήμασταν μαζί Σχεδόν συνομήλικοι Εντάξει, σπάνια πετυχή είναι αυτό το ξέρουμε, τέλος πάντων θυμόμαι πάρα πολλά πράγματα είμαι σίγουρος ότι δεν θυμόμαστε τα ίδια λογικό είναι αυτό δεν υπήρξε και κάτι κραυγαλαίο που να μας μαδέψει και να το θυμόμαστε με τον ίδιο τρόπο και όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν υπάρξει αφορμές να θυμηθώ τη μέρη πόσα χρόνια έχουν περάσει 25 μήναμε μαζί 4 χρόνια βαρεθήκαμε, το τελειώσαμε Οκ. Όλα τα χρόνια που μας ολάβησαν, καμιά δεκαριά τηλέφωνα όλα και όλα, σε γιορτές και γενέθλια και κυρίως στα πρώτα χρόνια του χωρισμού και μετά τίποτα άλλο.
Και αυτά τυπικά τηλεφωνήματα. Ως που πριν από δύο χρόνια, τι έγινε. Ήταν απογευματάκι γύρω στα μέσα Ιουλίου του 2024 Ήταν πάρα πολύ μεγάλη έκπληξη το τηλεφώνημα της Θες σε σπίτι να περάσω λίγο να σε δω Μια ζεστή αγκαλιά στην πόρτα Ένα φιλί για καλωσόρισμα Και οι πρώτες κουβέντες διερευνητικές και αμήχανες Δεν έχεις αλλάξει πολύ μου είπε Σε ευχαριστώ Εγώ με ρώτησα Εσύ τι ρώτησα Λέω εγώ έχω αλλάξει Πώς με βλέπεις Τι θα μου κόστιζε Τι θα μου κόστιζε ρε γαμώτο να της πω Ούτε εσύ έχεις αλλάξει Δεν είπα τίποτα Εκείνη συνέχισε Με βρίσκεις ακόμα ομορφή Τα χρόνια που ήμασταν μαζί έλεγες πως είμαι η ομορφότερη Η αλήθεια του το έλεγα Και το έλεγα και το εννοούσα γιατί ήταν η ομορφότερη Όμως τρόμαξα στην ερώτηση Ξαφνικά δηλαδή σαν να γέμισε το δωμάτιο με βαλίτσες Είχε έρθει μαζί με τα μπαγκάζια, ξέρω εγώ, 25 χρόνων Και έπρεπε να τη βοηθήσω να ξεπακετάρει Η ζωή της ήταν...
Ήταν η ζωή της Ήθελε παιδιά, δεν έκανε Ήθελε μια σχέση να κρατήσει, δεν έκατσε Ήθελε να παραμείνει όμορφη Δεν γίνεται Δεν υπάρχει μεγαλύτερη γενοδορία Από έναν άντρα Το να κάνει μια γυναίκα ρε παιδί μου να αισθάνεται όμορφη Να αντιστολέει Και κυρίως να αντιστολέει όταν τη βλέπει να τριμμασβήνει Είναι πολύ μεγάλη αλήθεια Να το στερείς αυτό από έναν άνθρωπο Νομίζω ότι εκεί αρχίζουν να μας μισούν Όταν δεν το βλέπουν πια στα μάτια μας Η μέρη συνέξε Οι περισσότερες στο γυναστήριο Με κάνουν 10 χρόνια μικρότεροι Και 15 συνέχισε δηλαδή να ζητιανεύει μια κουβέντα μου κρεμόταν με τα νύχια όχι από το αναπόφευκτο αλλά από το συντελεσμένο πάλι δεν μίλησα η πιο επόδυνη διαπίστωση είναι πως δεν υπάρχει καμία επιστροφή σε τίποτα μόνο μπροστά μπορείς να πας οι επιστροφές είναι μια λογοτεχνική επινόηση μια ψευτοπαρηγοριά στα τη φρυσκία ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν τους κανόνες και οι μέροι σίγουρα δεν ήταν από εκείνος.
Τυχεροί είστε εσείς οι άντρες που δεν έχετε ανάγκη από τέτοια επιβεβαίωση. Ψέμα, σκέφτηκα, από τα μεγαλύτερα ψέματα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση. Ότι δεν έχουμε εμείς ανάγκη να μας λες ότι ο χρόνος δεν μας φέρεται σκληρά ή σε καθούλου με τα καλά σου. Τρελή ανάγκη το έχουμε κι εμείς. Δεν τη στόπα. Δεν τη στόπα γιατί, σκληρό αυτό που θα πω, δεν το χρειαζόμουν από εκείνη την επιβεβαίωση εννοώ δεν τη χρειαζόμουν από εκείνη ούτε καν κολακέφτηκα από το δικό της δεν εξαλλάξει πολύ έτσι αλλιώς ψέμα δεν ήταν μέχρι εκεί καταλαβαίνω ενώ όπως ξέρω πάρα πολύ καλά τι μου έχει κάνει και εμένα ο χρόνος δεν έχει νοήμα τώρα να παραμυθιαζόμαστε έκανα προσπάθειες να πάω την κουβέντα αλλού μια τη ρωτούσα πως περνάει τώρα μια της θύμιζα παλιές ιστορίες πράγματα που περάσαμε μαζί, τίποτα καμία μπαλιά δεν μου γύριζε πίσω τις άφηνε όλες και βγαίναν έξω out επέστρεφε συνέχεια αιμονικά στο θέμα της και το θέμα της ήταν ζόρικο και εγώ ο λάθος άνθρωπος τη λάθος στιγμή
είδα και αποείδα τα παράτησα έσβησε το τέταρτο μισό τσιγάρο και σηκώθηκε από το μοναφεγή ήρθα μόνο γιατί είχα ανάγκη να ακούσω πως είμαι ακόμα όμορφη μου είπε. Μωρέ ήταν τόσο δύσκολο να μου το πεις. Μόλις έφτασα στην πόρτα έγινε κακιά. Μάλλον όχι κακιά. Μου έδωσε αυτό που μου άξιζε. Απλά το ήξερα και δεν με πείραξε καθόλου.
Και μην νομίζεις, κι εσύ έχεις σπάσει. Πολύ θα έλεγα. Έτσι ολοκληρώθηκε αυτή η ιδιαίτερα επικοδομητική και κυρίως διαφωτιστική συνάντηση και από τότε δεν έχουμε ξαναμιλήσει. ξαναμιλήσει. Έκλεισε πίσω την πόρτα και φύγε. Μπήκα στο μπάνιο, στάθηκα ένα τέταρτο μπροστά στο καθρέφτη μου, κοίταζα το σπασμένο μου πρόσωπο. Ξέρεις, το πρόβλημα δεν είναι πώς είσαι.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν σταματάς πια να περιμένεις. Είμαστε όλοι τόσο μόνοι μπροστά στην ασχήμια μας. Κανένας δεν πρόκειται να μας σταθεί.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
