Skip to content
PodBase
Οικογενειακή Υπόθεση #ελλαδα #πολιτικη | Επεισόδιο #59

Οικογενειακή Υπόθεση #ελλαδα #πολιτικη | Επεισόδιο #59

X-αιρετικώς
Σεπτέμβριος 20, 2026 00:25:21 Επεισόδιο 63
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

🎙️Κράτος, προσωπική ευθύνη, παιδεία και η Ελλάδα που θέλουμε Σε αυτό το επεισόδιο του podcast «Απέναντι στην Κάμερα», η συζήτηση ξεκινά με μια φαινομενικά διαφορετική αφορμή: τα πνευματικά δικαιώματα, τη μουσική και το ερώτημα αν είναι λογικό τα δικαιώματα ενός δημιουργού να συνεχίζουν να αποδίδουν οικονομικό όφελος στους απογόνους του για δεκαετίες. Από εκεί, η συζήτηση ανοίγει σε πολύ μεγαλύτερα ζητήματα που αφορούν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Στο επίκεντρο μπαίνει η λειτουργία του ελληνικού κράτους, η αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων, η πολυνομία και κυρίως η απουσία προσωποποιημένης ευθύνης και λογοδοσίας. Τι συμβαίνει όταν όλοι είναι αρμόδιοι αλλά τελικά κανείς δεν θεωρείται υπεύθυνος; Και πόσο εύκολα επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη όταν δεν υπάρχουν συνέπειες; Η συζήτηση περνά από την οδική ασφάλεια και τα τροχαία, τις επικίνδυνες υποδομές και τις «στροφές-καρμανιόλες», μέχρι τη δημόσια διοίκηση και την πολιτική ευθύνη. Παράλληλα, τίθεται ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα: η προσωπική ευθύνη του πολίτη. Πόσα προβλήματα μπορούν πραγματικά να αποδοθούν αποκλειστικά στο κράτος και πόσα σχετίζονται με τη δική μας συμπεριφορά, παιδεία, κρίση και επιλογές; Το επεισόδιο αγγίζει επίσης τη ματαιοδοξία, το anti-aging και το longevity, την ανάγκη για επιστημονικά τεκμηριωμένες απόψεις και τον κίνδυνο της παραπληροφόρησης, των «εύκολων λύσεων» και των ανθρώπων που εμπορεύονται ελπίδα. Ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης αφορά την παιδεία και τον λειτουργικό αναλφαβητισμό, αλλά και το ερώτημα σε ποια κοινωνία μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Μπορεί μια χώρα να δημιουργήσει ενεργούς και υπεύθυνους πολίτες χωρίς ποιοτική εκπαίδευση, αξιολόγηση και ουσιαστική καλλιέργεια της κριτικής σκέψης; Η συζήτηση επεκτείνεται στη συνωμοσιολογία, τον ανορθολογισμό και την αντιεπιστημονική σκέψη, πριν καταλήξει σε μια διαφορετική προσέγγιση για το τι σημαίνει έθνος και ποια είναι η ευθύνη απέναντι σε αυτούς που έζησαν πριν από εμάς, σε όσους ζουν σήμερα, στους Έλληνες της διασποράς και στις επόμενες γενιές. Το τελικό ερώτημα είναι βαθύτερα πολιτικό και κοινωνικό: χρειάζεται η Ελλάδα απλώς μια πολιτική αλλαγή ή μια ευρύτερη πολιτισμική αλλαγή; Μια συζήτηση για την παιδεία, την αξιοκρατία, την παραγωγή, την καινοτομία, την προσωπική ευθύνη και την ανάγκη για μια Ελλάδα λιγότερο εγκλωβισμένη στον παλαιοκομματισμό και περισσότερο προσανατολισμένη στη δημιουργία. 📍 Η συζήτηση κλείνει από τη Θεσσαλονίκη, με φόντο την πόλη και ένα ακόμη ερώτημα: Σε ποια Ελλάδα θέλουμε να ανήκουμε; 💬 Γράψτε στα σχόλια τη δική σας άποψη. 👍 Κάντε Like αν σας ενδιαφέρει ο ουσιαστικός δημόσιος διάλογος.🔔 Κάντε Subscribe για περισσότερα επεισόδια, πολιτικά σχόλια και συζητήσεις για την Ελλάδα, την κοινωνία και το μέλλον της. Εγγραφείτε και ακολουθήστε μας σε:Ιστοσελίδα ► https://www.actually.gr/Facebook ► https://www.facebook.com/vaggelisaktsalisTiktok ► https://www.tiktok.com/@x_airetikosInstagram ►  https://www.instagram.com/vaggelis_aktsalis?igsh=MWZhZml6aDYwNnA0eA==Newsletter ► https://actually.us17.list-manage.com/subscribe?u=76ff6eb63ab729844c1c6fb96&id=555a25ef57Facebook Group ► www.facebook.com/groups/asteriskos/

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Ακούτε το πρωτοποριακά κομικοσμοπολίτικο podcast εξαιρετικός ερετικός. Από το Καραμπουρνάκι Θεσσαλονίκης για κάθε Μπαρμπουρνάκι, Ιωνίου, Αιγαίου, Πασόν, Πελάγων, Λιμνών, Ποταμών και Οκεανών Θέλω να γυρίσω στα παλιά Εδώ και τώρα Θέλω την παλιά μου γειτονιά Για μία ώρα Και τα λοιπά και τα λοιπά. Δεν σκόπευα να σας υποβάλλω στη βάσανα του να μ' ακούσετε να τραγουδάω, αλλά σώψονται τα καταραμένα τα πνευματικά δικαιώματα, τα οποία συνοδεύουν τους δημιουργούς 70 χρόνια από το θάνατο του δημιουργού, μάλλον τους απογόνους του δημιουργού 70 χρόνια μετά.

που σημαίνει είχαμε μια οικογενειακή διαφωνία καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι το πολλωστό πλέον επεισόδιο του podcast, εξαιρετικός λέγεται απέναντι στην κάμερα βρίσκεται η γυναίκα μου την οποία θα ακούτε περιστασιακά και θα ακούτε τις οικογενειακές διαφωνίες ενδεχομένως που έχουμε όπως η πρώτη που, αλλά δεν θα τη δείτε ποτέ ή εκτός αν περιμένετε μέχρι τέλους η πρώτη που προέκυψε είναι ότι διαφωνήσαμε εγώ λέω ότι φυσικά κάθε δημιουργός έχει απόλυτα δικαιώματα πνευματικά ακόμα και υλικά.

Ο Τσαρούχης όταν ζωγράφιζε πίνακες αμείβονταν για να τους δώσει αυτούς τους πίνακες για να τους πουλήσει και να τους μοσχοπουλήσει. Αλλά εγώ διαφωνώ με το να συνεχίσουν για άειλη πνευματική δημιουργία όπως είναι τα τραγούδια που δεν είναι πίνακες ή φιλμ ή κάποια γλυπτά ας πούμε. Διαφωνώ στο να συνεχίσουν τα τέκνα, τα βιολογικά ή όποιοι κληρονόμοι να έχουν τα πνευματικά δικαιώματα.

Και έχω να τεκμηριώσω αυτό μου το επιχείρημα. Πρώτον, είδαμε τι έγινε στη συναυλία πριν κάνα μήνα τον Άγουστο του Μητσιά, όπου ο θετημένος γιος του Χατζηδάκη δεν έδινε τα δικαιώματα, με αποτέλεσμα αυτός να απαγγείλει. Ο Μητσιάς απίγγειλε ένα τραγούδι του Χατζηδάκη, γιατί δεν είχε τα δικαιώματα να το παίξει στη συναυλία.

Το δεύτερο ατράνταχτο επιχείρημά μου είναι ότι το γιοφύρι της Άρτας, δηλαδή εδώ βέβαια έχουμε μια απτή ηλικία δημιουργία, αλλά άπαξ και χτίσανε τα μαστόρια στα μαστοροχώρια και σε όλα αυτά στην Ήπειρο που σφυγήνισαν από το Μαζωνάκι και καταλήξαμε εδώ. θα δεις υπάρχει μια λειτουργία και μια συνέχεια μείνε μαζί μας για να δεις μέχρι το τέλος οι Άπαξ και το χτίσανε μετά τα εγγόνια δυσέγκωνα και τρισδυσέγκωνα αυτή τη στιγμή δεν καρπώνονται κάποιο όφελος επειδή πέρασε στο γιοφύρι που είχε χτίσει ο προ-προ-προ-προπαπούς τους αφετέρουδε βλέπουμε ότι αυτή η αν θέλετε το ότι έχω δικαιώματα άρα δεν χρειάζεται να προσπαθήσω στη ζωή μου και βλέπουμε που καταλήγουν τα παιδιά αυτών των δημιουργών όπως ο γιος του Λένον ο οποίος λέγεται Τζον Λένον ήταν ο κανονικός, πως να λέγεται αυτός Τζίλιαν Γιόκονο ή κάπως έτσι εμπάσχελοι τόσοι, νομίζω λέγεται Τζίλιαν Λένον ή κάτι τέτοιο ο οποίος έχει βγάλει ένα τραγούδι, ένα η δε κόρη του Λοΐσου του αείμνηστου για τον οποίο έγινε

πρόσφατα μια συναυλία γιατί συμπληρώθηκαν κάπου 50 χρόνια από το θάνατό του ή κάτι τέτοιο, η δε κόρη του Λοΐζου δεν έβγαλε κανένα τραγούδι και κατέληξε υποψήφια ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, που τελικά άρων άρων την απέσυνα και αυτή γιατί είχε βρεθεί ότι λάμβανε σύνταξη για την Θανούσα μητέρα της, ενώ αυτή είχε πειθάνει ή κάτι τέτοια, εμπάσχερες τόσοι.

Οπότε βλέπουμε ότι γενικά στη ζωή ό,τι βρίσκεις έτοιμο δεν το εκτιμάς και έτσι το εκφυλίζεις. Παρένθεση και κλείνει παρένθεση με τα πνευματικά δικαιώματα. Αυτό το λέω με αφορμή ότι ήμασταν προηγουμένως σε ένα λίγο πιο ωραίο μέρος. Εδώ απολαμβάνεται τον κόλπο της Θεσσαλονίκης, απέναντι μας είναι η Θεσσαλονίκη προς τα κή και εδώ είναι ο Νόθ.

Ήμασταν σε ένα καλύτερο σημείο, όμως είχε μουσική από το παρακείμενο μπαρ. και αν κάναμε live θα έπεφτε το live λόγω αυτής της μουσικής που έχει πνευματικά δικαιώματα, μπλα μπλα μπλα. Θέλω να πω παντού υπάρχουν υπερβολές και τα πνευματικά δικαιώματα είναι μια τέτοια υπερβολή. Αν πάρεις και ακούς τη μία νότα από κάποιο τραγούδι του Μαζωνάκη, τώρα για αυτό σας το τραγούδισα εγώ, καταλαβαίνω ότι δεν θα μπορείτε να απολαύσετε την αυτή την κουζουνάρα μου με τη φωνή μου και τη φωνή της.

Σίσεις. Πες ένα στίχο ακόμα από το μαζονάκι των αγαπημένων σου Από άλλο τραγούδι ή από το ίδιο Το ίδιο, συνέχισε το Πάω μια βόλτα στα παλιά Στην Ήκαια, στην Κοκκινιά Να πιω κρασί και να με θύσω Α, είσαι το πιο πεζός Ναι, έχει και τραγούδι μέσα Πώς συνεχίζει ο μαζό Λέει και ο βουλιώτης Έβαλα για πρώτη μου φορά κάποιο στίχημα μεγάλο Πως εκεί που μεγαλώσαμε έχουμε μάθει κάτι άλλο έχουμε μάθη στο σχολείο. Το ξέρουμε.

Λοιπόν, ο Μαζόφιλς, πάρα πολύ. Ντουσποά. Από μένα ντουσποά. Ευχαριστώ. Άλλωστε θα μου κάνει τα ρεβίθια τα αγαπημένα μου. Με αφορμή λοιπόν το Μαζονάκι. Θα εξετάσουμε το Μαζονάκι σαν κοινωνικό φαινόμενο. Πρώτον, από την πολιτική σκοπιά. Δεύτερον, την κοινωνική. Δηλαδή, πρώτον, πολιτική, παύλα, κρατική δομή. πώς με ρίμνει, σε τι έκανε το κράτος, τι δεν έκανε το κράτος.

Δεύτερον, σε τι κοινωνία θα φέρουμε τα παιδιά μας. Νίκο, εσείς είναι μικροί και δεν το ξέρετε, Νίκο Τζαμτζίκα έλεγε ο Ευαγγελάτος κάποτε. Δεν το ξέρω. Αλλά προσωπικά αισθάνομαι επαπειλούμενος, διότι ο Μαζονάκης έφυγε στα 54 του. Ο Τζορτς Μάικλ που άμα του σκεφτείς λιγάκι τα μάτια, λίγο τα μαλλιά, λίγο το στυλάκι, λίγο οι συμπεριφορές και οι στυλιστικές.

Εγώ τον αγαπούσα πολύ τον Γιώργος Μάκετ. Κι εγώ και δύο. Αλλά έφυγε 53. Πολύ κρίμα. 54 ο Γιώργος, 53 ο Γιώργος. Ποιος γίνεται 52 σε 10 μήνες ευτυχώς ο υποφαινόμενος. Καλεχτή παξίλο. Αισθάνομαι λίγο, φοβάμαι ότι είμαι μεγαλούς μόνοι στα παιδιά. Ε, ναι. Εντάξει, ευτυχώς ούτε τραγουδάω ούτε κάνω καταχρήσεις όπως οι Κάζο κάνανε αυτοί οι δύο ή φημολογείται έντονα.

Πάντως, πάμε να το πιάσουμε από πλευράς κρατικής δομής. Είναι ο ορισμός, καταρχήν το ότι βγαίνει ο Υπουργός Υγείας, ο Καθήλυν Αρμόδιος, και μένει στις καταγγελίες ο Υπουργός, ο Καθήλυν Αρμόδιος, μένει σε επίπεδο τηλεσχολιαστή, μιας και στην πραγματικότητα είναι πολιτής τηλεπολιτής νανογυλέκων. Δηλαδή ο ίδιος είναι ουσιαστικά ανήκει στην κατηγορία των εμπόρων πίστης ελπίδας και τρέλας των τηλεπολιτών.

Οπότε δεν μπορεί να κακολογήσει ο ίδιος το σπιτικό του εντός πολλών εισαγωγικών. Αλλά το να μένουν καθήλυνα αρμόδιοι υπουργοί σε επίπεδο διαπίστωσης δεν θα έπρεπε να συμβαίνει έτσι. Και αυτό το κάνει κατεξοχήν και με μεγάλη επιτυχία εντός εισαγωγικού, δηλαδή με μεγάλη αποτυχία για όλους εμάς, ο Μιχάλης Χρυσουρχοίδης, ο οποίος είναι ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης, που τώρα το λένε Προπό, δηλαδή Προπό που λέγαμε προστασίας πολίτη, ο οποίος πάντα διαπιστώνει.

Δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό. κύριε Υπουργέ μου αλλά εσύ είσαι δημόσιας τάξης δηλαδή τότε σκοτώνονται 3-4 άτομα τη μέρα στον δρόμο θα έπρεπε να αποσχολείς εσένα γιατί η τροχέα είναι υπό την αρμόδιότητά σου το ότι οι γιαγιάδες έχουν ρημαχτεί και βάζουν σε αλουμινόχαρτο τα χρυσαφικά τους ή άνοιξε η γιαγιά από τη ΔΕΗ είμαστε να δούμε λίγο το μετρητή και τους ξαφρίζουν ή ότι κάθε δεύτερη μέρα σε παίρνει ο Δημήτρης το λογιστήριο, έλα θα μου πεις λίγο το Άιμπαν παραλίγο να πεις και εγώ θύμα, εγώ ο ίδιος ήταν μεσημέρι, ήμουν παραζαλισμένος καλοκαίρι και με έσωσε η... Εγώ!

Η ίδια. Έσωσε στον οικογενειακό κοροβανά να ξέρεις. Που πετάχθηκε και σου είπα τι θέλουν τον αριθμό της κάρτας σου και εσύ πας να τον πεις. Ο οποίος ήταν εγώ, μην το πεις. Δεν θυμάμαι καν. Ούτε και εγώ. Πάμε παρακάτω. Λοιπόν εδώ έχουμε ένα κράτος το οποίο σε χανείο τελειώνει η σύνθετη λέξη που θα ήθελα να σου πω, αλλά έχουμε τον ορισμό της αλληλοεπικάλυψης αρμοδιοτήτων.

Βλέπεις ότι πετάει τον παλάκι ο πατούλης του ΙΣΑ, Ιατρικός Υλίου Αθηνών, τον πετάει στον Άδωνη. Ο Άδωνης λέει ότι έχει φταίει ο ΙΣΑ. Και κάπως έτσι δένει η κάθε υπηρεσία, η νομαρχία στην περιφέρεια, η περιφέρεια στο Υπουργείο και κάπως έτσι δένει το γλυκό για το κακό που μας μαστίζει, για το μέγιστο δεινό που έχουμε σαν κοινωνία, σαν κράτος, σαν οντότητα που είναι η αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων.

Η πολυνομία που οδηγεί σε αδυναμία προσωποποίησης ευθύνης ότι για αυτό φταίει αυτός. Με αποτέλεσμα να υποτροπιάζουμε και να επαναλαμβάνουμε τα ίδια σφάλματα και τα ίδια εγκλήματα ξανά και ξανά και ξανά σε λούπα. Διότι όταν δεν υπάρχει λόγοδοσία, όταν δεν υπάρχει αυτό το που προηγουμένως προσωποποίησε ότι για το ότι σκοτώθηκαν τρεις νέοι άνθρωποι προχθές στην βουλιαγμένηση κάπου στην Αθήνα και άρα ενδεχομένως η τροχέα να μην είχε μεριμνήσει να κάνει τα δέοντα, υπάρχει μια προσωπική ευθύνη.

για το ότι μένουν στο η κακιά η ώρα, άγιο ήχε και αυτό που μου γυρίζει τα μυαλά που είναι η στροφή Καρμανιόλα, δηλαδή υπάρχει μια στροφή στην Ολυμπιάδος πάνω στην μετά θα σας δείξω και Θεσσαλονίκη και μπορεί αν είστε τυχεροί να δείτε και εσείς αλλά μείνετε μέχρι τέλος γιατί θα σας δείξουμε τα πλάνα. Δεν θα φανεί η Ολυμπιάδος γιατί είναι κρυμμένη μπροστά από τα κάστρα αλλά πίσω από πολλές πολυκατοικίες, έτσι όπως δομήθηκε η πόλη μετά την πυριακά του 2017 αλλά όταν τα πούμε όλα θα μας πάρει τρεις ή μισή μήνες να τελειώσουμε πάντως υπάρχει μια στροφή που υπάρχει μια κάμερα που κάθε εβδομάδα καταγράφει ένα τροχαίο το οποίο εννοεί ότι είναι θεραντηφόρο ή έχει έναν βαρέως τραυματία και λέμε η κακιά η ώρα και η στροφή καρμανιόλα αντί να κάνουμε κάτι να βάλουμε σαμάρια, να βάλουμε σίτεργες για να μην πηγάνε οι παιζοί να πηγαίνουν από την διάβαση κάτι να κάνουμε διάολο και να μην το φορτώνουμε πάντα στο κόκορο και στην κακιά την ώρα αυτή η κακιά η ώρα είναι

η κακιά μας η ώρα η κακιά όπως το λέω ο κακός μας ο καιρός φταίει όχι κακιά η ώρα. Κακός ο φλάρος ο κακός ο φλάρος που είναι ο φλάρος από την Σύφνο που είναι το μόνο νησί στο οποίο έχω πάει δύο φορές εκτός από τη Σαμφόρα και θα πας και τρίτη. Δεν νομίζω αλλά αυτό είναι οικογενειακό μας. Έχουμε λοιπόν τον Νίκο Τζαντζίκα και την πολυνομία και αυτό οδηγεί στο να έχουμε ουσιαστικά, επειδή υπάρχει αλληλεπικά λήψη αρμοδιοτήτων και έλλειψη προσωπικής ευθύνης, τελικά καταλήγουμε να έχουμε γιατρία σφαγεία.

Όπως τα πω σε σκοπίκης, το λέει ένας γιατρός και μάλιστα καθήκον αρμόδιος, όχι σαν τον Άδωνη. Είμαι πλαστικός κυρουργός και γνωρίζω η φήμη που γνωρίζω προσωπικά, αλλά ξέρω ότι υπάρχουν εκεί έξω πολλοί έμποροι πίστης ελπίδας και ματαιοδοξίας που σου πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες στην κυριολεξία και σου μιλάνε για μια νέα επαναστατική μέθοδο anti-aging και longevity ο οποίος ο Άδωνης εντωμεταξύ αμφιβάλλω μιλάει τα ελληνικά που μιλάει βασικά για τον Άδωνη έχουν την εξής ένσταση βασική μου ένσταση ξέρεις ποια είναι η σύστη για πες Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι λένε ωραία τα λέει ο Άδωνης. Έχεις ακούσει τον Άδωνη να μιλάει ποτέ?

Τον έχω, ναι. Ο Μενάδων είναι ένας που μιλάει γρήγορα. Τα λέει γρήγορα, ναι. Ο Μενάδων είναι ένας που μιλάει γρήγορα. Ναι, ναι. Εσείς που συμφωνείτε με τον Άδωνη, καταλαβαίνετε τι λέει. Μερικές φορές όχι. Με κατηγορούν εμένα ότι μιλάω γρήγορα και όποτε ακούν το δάναν. και είναι και η χρειά της φωνής τα χέντζ εκεί που ανεβαίνουν και τελικά ακούτε ένα συνεχόμενο στη διαπασόν και σε ρί και συμφωνείτε με αυτό πρέπει όμως κάποια στιγμή να μιλήσεις βέβαια αυτό αντιτίθεται στην ειδικότητά σου εν μέρη και για τη ματαιοδοξία που έχουμε εμείς οι άνθρωποι τα τελευταία χρόνια να παραμείνουμε νέοι και πουλάμε την ψυχή μας στο διάβολο Συγκριατρικούς λογαριασμούς, αν δεις ένα στα τρία.

Μιλάω για τις αντεδείξεις του να μην κάνεις κάτι. Οπότε δεν πρέπει να κάνεις κάτι. Ότι αν δεν το θες εσύ και το θέλεις ο σύντροφός σου, τότε αλλάζεις σύντροφο και δεν αλλάζεις τον εαυτό σου. Και προσπαθώ γενικά να τους πείσω ότι υπάρχουν οι επιστημονικά τεκμηριωμένες και αυτό που δίνεις πολύ ωραία πασά για να περάσουμε στο δεύτερο κεφάλαιο.

Πόσο έχει γράψει. Ποιο λεπτό είμαστε. Είμαστε 11 και 07. Ω, έχει περάσει το επίχρονο. Είμαστε στις κατηστηρίες του πρώτου επίχρονου. Δεν πρέπει να περάσουμε το 20άλεπτο. Εντάξει, είναι ενδιαφέροντα αυτό που λέτε. Το 20άλεπτο το retention rate πέφτει και ο αλγόριθμος το καταλαβαίνει και γίνονται διάφορα διασκευά. Άντε, τότε μην πολυλογείς.

Αν τράξει, θα πλάξω. Θέλεις να πιούσεις να πλάσεις όταν άδωνε και να μην καταλαβαίνεις την παίρνω. Μάλλον και αυτός γι' αυτό μιλάει. Είπες με αυτή τη θεατή, δεν είπες καλά. Λοιπόν, περνάμε στο... Τι μνήμης μόλις τώρα? Για τη ματαιοδοξία μας να μείνουμε νέοι. Για τη ματαιοδοξία μας, λοιπόν, περνάμε στο δεύτερο κεφάλαιο, το οποίο είναι η προσωπική ευθύνη.

Υπάρχει το κράτος το οποίο δεν μερυμνεί, διότι ουσιαστικά το κράτος στην Ελλάδα αθρίζεται από ανεύθυνους δημόσιους υπαλλήλους, από προϊσταμένους τους οι οποίοι είναι αδιάφοροι και από πολιτικούς προϊσταμένους, σχεδόν τις περισσότερες φορές εκλεγμένους, που περιφέρουν έναν παρήγοντο, που σοβαροφανεί, τίτλο, χωρίς καμία ουσιαστική επένδυση από πίσω.

Δηλαδή, για αυτά έλεγα τις προάλλες ένα σόρτ που έκανα, ότι μόνο εγώ βλέπω κάθε μέρα αιτίες παρέντησης υπουργών, Το ότι πατώνουμε στην πίζα και ο Υπουργός Παιδείας βγαίνει και κάνει διαπιστώσεις και τι α, κάες, κάτσε να αλλώσεις με τους δασκάλους, α, καλά είσαι. Το ότι πεθαίνει ο Μαζονάκης σαν το σκλή σταμπέλ και βγαίνει ο Υπουργός Υγείας και κάνει διαπιστώσεις για το ότι έχουν εκτιναχθεί κάπου 6.500 περιπτώσεις διαδικτυακής απάτης σε ένα έτος, αυτό άμα το κάνεις τη διέρεση βγαίνουν δεκάδες τη μέρα και βγαίνει ο αλμόδιος υπουργός προχώη δημοσίας τάξης και λέει πάλι τα ίδια, δεν ξανακάνω, τα γραφικά τι να κάνεις να κάνεις αναλώσεις κάθε μέρα υπάρχει μια αιτία παρέντησης που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα οδηγούσες σε παρετήσεις ή τουλάχιστον σε λογοδοσία θα έλεγαν κάποιους που έπρεπε να λογοδοτήσει για αυτά και εδώ μένουμε στο τι να κάνεις, στροφή καρμανιό Λες και μιλάμε στη γειτονιά με ένα γείτονα και το κουβεντιάζουμε.

Οπότε θα πρέπει να λάβουμε ειδική άδεια. Ειδική άδεια για να βάλεις τον ειδικό φόρο δεν χρειάζεσαι. Για να το βγάλεις χρειάζεσαι. Παντάσου τι υποτίμηση της νοημοσύνης μας δείχνει απέναντί μας ο Πρωθυπουργός. Και το πάτημα λοιπόν και η γέφυρα για το δεύτερο θέμα είναι βρίσκει και τα κάνει. Γιατί η πίζα κατέδειξε αυτό που κατέδειξε ότι είμαστε λειτουργικά αναλφάβητοι είναι ένα μεγάλο ποσοστό.

δυστυχώς εξετάζει 15χρονους και βγαίνουν χοντρικά οι μισοί οι μισοί επαναλαμβάνω λειτουργικά αναφάβεται σε αριθμητική 5 και 5 μπορεί να το βρούνε λόγω κρυφτό 5, 10, 15, 20, 25 αλλά άμα τους πεις 6, 8 μπορεί να μην ξέρουν το 48 6, 8, 48 7, 8 με περνάει 8, 8, 64 όταν είχαμε προπέδια 4, 3, 4 δημοτικού η πρώτη, η μόνη φορά που έχω κάνει η Χοπάνα είναι το τετάρτη δημοτικού που είχαμε προπέδια το 7 και το 8 το οποίο ήταν τα πιο δύσκολα και το 9 και είπα στη μαμά μου είμαι άρρωστος και δεν πήγα στο 7 και το 8 9-10 είναι εύκολο 5-6 το 5 είναι γελίο αλλά εκείνη τη χρονιά δεν πήγαμε αποτέλεσμα το 7-7 πάντα σκέφτομαι για το 49 και το 6-8 πάντα σκέφτομαι για το 48 6-8-48 6-8-48 7856 8864 9872 1880 Συγχαρητήρα λοιπόν Χαίρομαι που διάλεξες εσένα για γυναίκα Γιατί ξέρεις την προπαίδεια του 7 Εγώ την ξέρω πολύ καλά Μου τις έμαθε η μαμά μου πολύ καλά Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τζαντζίκα Βλέπουμε λοιπόν ότι αφενός με το κράτος αδυνατή Να ανταπεξέλθει σε βασικές

Α η άλλη αιτία που βρήκα Όχι πλαφορμή είναι αιτία παρέτησης του αρμόδιου υπουργού οικογενείας νεοσύστατον, νεοπαγές υπουργείο οικογενείας, με αποτέλεσμα αυτό το υπουργείο δεν μπόρεσε να προστατεύσει ό,τι ιερότερο έχουμε, τη ζωή ενός βρέφους, το οποίο ενώ μεγάλωνε και μεγάλωνε σε ένα καραμπινάτα επικίνδυνο περιβάλλον, εντούτοις κανείς δεν πήγε να δει αν αυτό το μωρό ζει, πώς μεγαλώνει, σε τι συνθήκες, δεν υπάρχει κοινωνική υπηρεσία, δεν υπάρχει κράτος κύριε.

Αυτό που λέει, που κάναμε τις προάδες ένα σορτ με τον Άδωνη, τι λέει ο Άδωνης για τον Μαζονάκη, δεν υπάρχει κράτος κύριε. Και τι λέει όμως για τους φόρους, άλλο, εκεί υπάρχουν φόροι. Οι μεγαλύτεροι τρεις λέξεις χαρακτηρίζουν την σύγχρονη νεολαϊκή πραγματικότητα. Οι τρία είναι τα δυνάμα, η επετηρίδα, περιμένουμε, δεν έχουμε αξιοκρατία, έχουμε επετηρίδα.

η μονιμότητα ότι και να γίνεις εκεί θα μείνεις δηλαδή είσαι πλουγός δημοσίας τάξης γίνεται πόλεμος γύρω σου όλοι πέφτουν νεκροί εσύ εκεί α, α, α, α, α, α, ανίκητο στα 16 λεπτά είσαι επίσης μπράβο και το τελευταίο στο λόγιο να μην πλατιάζεις λέγαμε ότι είναι μονιμότητα επετηρίδα και μη ανταποδοτικότητα πληρώνεις φόρους τους περισσότερους στην Ευρώπη ίσως αναλογικά δηλαδή Είχαμε κάνει σχετικό βιντεάκι, κόπησε το καρπούζι στη μέση, το ΚΕΦΥΜ έχει βγάλει, κέντρος του ελεύθερου μελετών.

Μία μέρα, παρά μία μέρα μισό χρόνο, δουλεύεις για το σύνολο των φόρων. Έμεση, άμεση, ένφια, προκαταβολές, όλα μαζί. Δουλεύεις μέχρι τις 29 Ιουνίου για το κράτος και μετά δουλεύεις για τη φαμίλια σου. Το πρόβλημα και στη Σουηδία και τη Δανία. Το ίδιο κάνουν πάνω κάτω. 55% είναι φόροι. αλλά εκεί. Έχουν νοσοκομεία, δρόμους και έχουν όλα αυτά τα οποία δεν πηγαίνουν σαν τα σκυλιά στα μπέλη, όπως έφυγε ο Μαζωνάκης, ο οποίος φτάνουμε στο κατακλείδα για να κλείσουμε και να μην σας τρώμε πολύτιμο χρόνο, αν και νομίζω ότι καλά περνάμε εδώ πέρα μαζί, είναι ότι σε τι κοινωνία σκοταδισμού και δυσιδαιμονιών και προκαταλήψεων μεγαλώνουμε και για ποιο λόγο δεν επενδύουμε στην παιδεία.

αυτό είναι το νόημα, δηλαδή για να take two to tango είναι το νόημα, έχω εδώ το σκονάκι μου και τελικά θα πρέπει να αναμετρηθούμε οι ορθολογιστές με τους αναορθολογιστές που ένα πρώιμο γκάλο που έγινε το 2015 με το δημοψηφισμό, αλλά εκεί είναι biased δηλαδή είναι επηρεασμένο το δημοψηφισμό και ίσως να μην μέτρησε αρκετικώς και βάση με το όσο θέλει μια επικαιροποίηση και το λέω αυτό γιατί ακούμε με αφορμή την ιστορία μας ακούμε για υπνοτιστές, ακούμε για διάφορες ειδικότητες που δεν υπάρχουν.

Και φυσικά, βλέπεις μια ταινία του 1955 με τον Ωρέστη Μακρύη που είναι με τη Μέα και λες, δηλαδή υπάρχουν ακόμα χαρτορίχτρες και παπατζίδες και εδώ παπάς, εκεί παπάς και έχω ένα σπονάκι για τον παπά. Ουσιαστικά, ψάχνουμε ακόμα τον παπά, φτάσαμε το 2026, η επιστήμη έχει προχωρήσει και με αφόρπι το κορονοϊό, όπου γίνανε υπερβολές, να το δεχτώ εγώ, αλλά εκεί θέργεψε και φούντωσε ίσον η συνωμοσιολογία, τι μας κρύβουνε, τι τα βλέπετε.

Ή σηκωθείτε από καρέκλες, διβανοκασέλες, σε σλόγ, να δείτε εγώ που έχω την κάτοχο της μοναδικής αλήθειας, ή έχω κάνει την έρευνά μου και ξέρω εγώ, εσύ δεν ξέρεις, εσύ αφήνεις, και όλοι αυτοί λοιπόν οι ανερθοπληκτές, οι οποίοι ουσιαστικά σκάβουν το λάκκο τον ίδιο. Βλέπει η υπόθεση Τράγκας που ήταν στην προμετωπίδα και ο σημεοφόρος των αντιεμβολιαστών ο οποίος τελικά πλήρωσε με την ίδια τη ζωή αυτό το γινάντι βασικοί.

Και κάπως έτσι κλείνουμε λέγοντας ότι με ένα αισιόδοξο μήνυμα, ποιο θα ήταν εσείς το αισιόδοξο. Πες και κάτι αισιόδοξο. Το αισιόδοξο είναι ότι οφείλουμε τόσο έναντι των, θα κάνουμε έναν ορισμό. Πρέπει να πάμε μπροστά. Τι είναι το έθνος. Πάμε να πιάσουμε λοιπόν ορισμός το έθνος. Σε μια άλλη μου ζωή μπορεί να ήμουν γλωσσολόγος.

Μπορεί να ήμουν ένας δυσλεκτικός γλωσσολόγος γιατί είμαι ανορθόγραφος. Αλλά μ' αρέσει η ετοιμολογία των λέξεων, η ρίζα τους και οι προεκτάσεις και οι παραφιάδες της κάθε λέξης, πώς μπορείς να καταλήξεις. Τα λέμε όλα αυτά γιατί έθνος δεν είμαστε αυτοί που ζούμε τώρα στην χώρα. Έθνος είναι όλοι όσοι φύγανε, ο Πενικλής και οι ήρωες του 40 και του 21 και όλοι αυτοί.

Είναι όσοι ζούμε εδώ ο λαός, είναι και οι απόδημοι που ζουν έξω, είναι και αυτοί που θα έρθουν οι επόμενοι. Έναντι λοιπόν του έθνους έχουμε μια ιερή υποχρέωση και μια ευθύνη, έναντι αυτών που φύγανε, να τους αποτίσουμε φόρο τιμής έμπρακτη και να τους θυμόμαστε και να τους θυμούμε. Έναντι αυτών που ζουν εδώ, εμείς και τα παιδιά μας. Έναντι των αποδείμων που τους έχουμε έξω και αυτό που θα δούνε, που είναι τα παιδιά που ακόμα δεν γεννήσαμε και που δυστυχώς δεν γεννούμε, αλλά μα πιάσουμε το δημογραφικό θα κάνουμε άλλες τρεις.

Άλλη φορά αυτό. Για το δημογραφικό έχω να πω. 20 λεπτά είσαι. Έναντι λοιπόν. Είσαι στα 20. Πάντα ξεκινάω για 20 και μου τελειώνει στο 22-23. Εις είχασε. Stay cool. Έχουμε λοιπόν να πούμε ότι έναντι όλων αυτών οφείλουμε να είμαστε ορθολογιστές και να επενδύουμε στην παιδεία. και παιδεία σημαίνει ότι δεν μπορείς να έχεις παιδεία αξιολόγη, δεν μπορείς να βγάζεις πολίτες και όχι πελάτες ή επέτες ψηφοθυρικών επιδομάτων, όταν έχεις αναξιολόγητους εκπαιδευτικούς.

Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τη φωτιά την Αμερική ή τον τροφό. Αρκεί, επειδή είμαστε στην πλειοφερή θέση του ουραγού το πάντως τα πάντα, αρκεί να μιμηθούμε όλους τους άλλους να πάρουμε το μοντέλο υγείας της Ολλανδίας και παιδείας της Φιλαβίας και αεροδιαστημικής της Σουηδίας και πάνω στις παιδείας μπορούμε να κάνουμε ένα υβρίδιο ώστε να γίνουμε από εκεί που είμαστε ουραγοί των πάντων στα πάντα.

Η χώρα δεν χρειάζεται μια πολιτική αλλαγή, χρειάζεται μια πολιτισμική αλλαγή. Αυτή την αλλαγή την ευαγγελίζομαι όχι μόνο εγώ προσωπικά και ούτε ο Αστερίσκος Κοινοτήτα Πολιτών τον οποίο πρεσβεύω και έχω ιδρύσει, στον οποίο σας προσκαλώ να μπείτε, να εγγραφείτε και να συντονιστείτε για να ενημερωνόμαστε και να διεκδικήσουμε μια άλλη Ελλάδα καλύτερη, δικαιότερη, παραγωγικότερη, μακριά από τον παλαιοκομματισμό, τον οποίο πρέπει να αποτινάξουμε. Την πρεσβεύουν και άλλες φωνές, οι οποίες μένει να συντονιστούμε μεταξύ μας, που προϋποθέτει να γνωριστούμε, να συντονιστούμε, να διεκδικήσουμε.

Σε καλώ λοιπόν σε αυτόν τον αγώνα, μακριά από δύση δαιμονίες, προκαταλήψεις, μακριά από ιερέα παντόφλες, από χαρτορίχτρες, μέντιουμ, από αστρολόγους, από όλο αυτό το σκοταδισμό που μας περιγυρίζει και μας περιβάλλει, στον οποίο αντίβαρο φαίνεται να είναι ένας στιβάρος, δήθεν σοβάρος, θέλω να είμαι σάφης, το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο και το απόστημα θα σπάσει το πιόν, το πιόν θα μας πνίξει και όλα αυτά που λέει αυτός ο...

Άνθρωπος. Ας πούμε άνθρωπος, ναι, με ζόρισες πολύ. Όχι, εγώ πιστεύω ότι ο Μητσοτάκης είναι μειοψηφικό στο ίδιο το κόμμα, είναι φιλοελεύθερος, αλλά έχει συμβιβαστεί μέχρι εκεί που έχει νερώσει τόσο το κρασί του, που ξεκίνησε να πίνει κόκκινο κρασί και από το πολύ το νερώμα μοιάζει με κίτρινο, ούτε καν κρασί, με κίτρινο κάτι άλλο βιολογικό υγρό.

Έχει συμβιβαστεί τόσο πολύ, έχει γίνει τόσο διαχειριστικός, ένας διεκπεραιωτικός διαχειριστής της συνολικής εθνικής, κοινωνικής και συνολικής παρακμής μας. ως πότε θα ανεχόμαστε αυτό το παλαιοκομματικό σύστημα, αυτές τις τάνες που αυτό το γάλα βγάζουν. Εμπρός σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους. Όχι αυτό είναι άλλο άσχετο, αλλά εμπάνω στους διαγωνιστές του 1921 είμαστε έθνος outsider.

Άλλο θέμα και με αυτό κλείνω όμως. Και το 1921 δεν πίστευε κανείς ότι θα μπορούσαμε να αποτενάξουμε το ζυγό της Οθωμανικής Ευρωπαϊκοδορίας, της τότε κρατεάς. Και το 1940 ποιος θα έλεγε ότι θα καταφέρνουμε αυτό που καταφέραμε που έκαναν του Ιταλή και εμείς φτάσαμε κοντά στα Τίρανα. Και το 1987 πήραμε το Euro, ασχετό, και είπα Παρίζου.

Αυτό το λέω για τον αδερφό μου γιατί κάθε φορά που τα λέω αυτά τα ραβιάζω, έχω κάνει βιντεάρα ενάμιση, 104 χρόνια σε 104 ευθερόλεπτα μου βγήκε. Αλλά είναι συμπυκνωμένο όλο και φυσικά ο Ζαγοράκης θα το σήκωσε το τιμημένο ποιος μας περίμενε. Είμαστε έθνος outsider και δυστυχώς μονιάζουμε και συμπνέουμε στα δύσκολα. Οπότε σε καλώ να get involved, λέγεται, στο αστερίσκος, να συντονιστείς, ώστε να διεκδικήσουμε μια καλύτερη, δικαιότερη, μια Ελλάδα που θα την αξίζουμε κι εμείς, όχι τι την αξίζουμε, που μπορούμε.

Το αξίζουμε είναι παθητικό, το αξίζουμε είναι αυτή η παιδεία που παίρνουμε τώρα. Ότι δικαιούμαστε, όχι να διεκδικήσουμε. Υπάρχει μια νοοτροπία του αξίζω, επειδή αναπνέω. Υπάρχω, άρα φέρε. Δεν υπάρχει αυτό. Αν δεν αγωνιστείς, δεν ιδρώσεις τη φανέλα και δεν στήψεις το μυαλό σου να βγάλεις καινούργιες ιδέες και να γίνεις ανταγωνιστικός σε ένα περιβάλλον το οποίο είναι ανταγωνιστικότατο, δεν υπάρχει μέλλον.

Και τώρα σας αφήνω γιατί όπου να είναι παίζει η Ρακλάρα στο Χαριλάου, πισκόπασα στην πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία τώρα θα πάρω εγώ τη κάμερα για να τους τη δείξω λιγάκι. η πόλη του Ιρακλέους βεβαίως βεβαίως κάπου εκεί είναι το Καυτατζόγλιο αλλά σήμερα παίζουμε στο Χαριλάο και η ανακοίνωση αστυνομίας πριν από λίγη ώρα λέει ότι δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε εμείς κάπου εκεί υπάρχει ένα μετρό το οποίο μόλις δυο εβδομάδες αφού το εγγενίαζε ο Πρωθυπουργός την προέκτασή του μαντέψτε, μαντέψτε δεν δούλευε ένα δάχτυλο οπότε έχει η Ελλάδα της ουσίας και της παραγωγής και της καινοτομίας και η Ελλάδα, της ρεγκλάμας, της λαμωγιάς και της πες το, του ντε μεγ Εσύ, που είναι η κάμερα, εσύ όχι εσύ, εσύ, σε ποια Ελλάδα ανήκεις, με ποια Ελλάδα θες να είσαι τα λέμε, ευχαριστώ πολύ για την παρακολούθηση να σε δείξω παιδιά ε όχι μην το χαλάς τώρα χάνουν πολλά αλλά πλέον κέρδισαν, τα λέμε Πες τους χαιρέτα λίγο Γεια σας Πάει Ήταν το podcast εξαιρετικός ερετικός

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00