Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Sugahspank! στο 1ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Graffiti | Χίλιες και Μία Νύχτες #188
Χίλιες και Μία ΝύχτεςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η πρώτη φορά που η Γεωργία Καλαφάτη ράπαρε επί σκηνής. Έτσι ξεκίνησαν όλα...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Στόχος μου είναι να μαζέψω τα κομμάτια του μεγάλου πάζλ της αθηναϊκής νυχτερινής ζωής μέσα από τις γλαφυρές αφηγήσεις των εκλεκτών καλεσμένων μου που βρέθηκαν στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή. Για να μας ακούτε, ακολουθήστε τη σειρά «Χίλιας και Μία Νύχτες» του One Man σε Spotify, Apple Podcasts και Google Podcasts. Σήμερα μαζί μου μια πολύ αγαπημένη μουσικός, πολλά πολλά χρόνια πια, αλλά και καλλιτέχνης αλλά και συγγραφέας σε σχάτως για την ακρίβεια πίτρια.
Κυρίες και κύριοι, η Σούγκα Σπανκ ή αν προτιμάτε Γεωργία Καλαφάτη. Καλώς ήρθες Γεωργία μου. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Το τιμόν είναι στα χέρια σου οπότε ελπίζω να είσαι έτοιμη να μας πας μια βόλτα στο χρόνο και στο χώρο. Βεβαίως. Είμαστε όλοι αυτιά. Α, εγώ νομίζω ότι το ξεκινάς όπως τους άλλους που τους λες ότι ήταν μια φορά και ένας καιρός και πρέπει να πω κατευθείαν ότι εκείνο το βράδυ Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, ήταν η Σούγκα Σπανκ Μια φορά και έναν καιρό, εγώ θέλω να σου πω κυρίως ότι μου έχει δημιουργήσει ένα υπαρξιακό τεράστιο από τη μέρα που μου είπες το θέμα της εκπομπής Γιατί σου λέει ρε παιδί μου Ο άνθρωπος πρέπει να βρεις μια νύχτα από τη ζωή σου Ξέρω εγώ στην Αθήνα Που ναι έγινε κάτι μια φασάρα Και εγώ παθαίνω τσοτσό Γιατί καταλαβαίνω ότι η ζωή μου Τέλος πάντων δεν πάει καθόλου καλά από ό,τι καταλαβαίνω Γιατί μάλλον επειδή έχω κόψει το ποτό Εδώ και κάμπος ο καιρό και δεν βγαίνω καθόλου Ή δεν ξέρω όλο το γυμναστήρι Κάτι γυμναστήρι κάτι την ημέρα
Ό,τι καλά έχουν συμβεί, έχουν συμβεί η επαρχία ρε παιδί μου αλλού χρόνια πριν Και για να βρεις σκηνικό στην Αθήνα που το λες στο ραδιόφωνο και δεν κοίτας κανέναν Και καταλαβαίνεις, δηλαδή είπατε που συμφωνούν όλοι να υποθεί και τα λοιπά Πήγα πάρα πάρα πολύ πίσω τύπου στα 16 μου Και ένιωσα τελείως boomer Εντάξει, προπέρσι λοιπόν Ναι τίποτα Και αυτό και έχω νιώσει τελείως boomer αλλά εγώ θα σου το πω γιατί δεν βρήκα κάτι άλλο καλύτερο Είμαι όλος αυτή.
Ωραία. Λοιπόν, έχει να κάνει πρώτα πρώτα, ο τίτλος εκκομπής είναι το θέσμο και έτσι, είναι το πρώτο γραφίτι φέστιβαλ, πανελλήνιο γραφίτι φέστιβαλ, στην Οδό Ερμού το 1998. Έτσι πως το υπολογίζω, γιατί ήμουν το 1982 και ήμουν 16, παραγιά μου και Χριστέ μου. Και εγώ τότε, πέρα ότι είμαι παιδάκι, προέρχομαι και από μια πάρα πολύ αυστηρή οικογένεια.
πάρα πολλή ευστρική οικογένεια που δεν μου φαίνεται να βγαίνω δεν επιτρεπόταν γενικότερα τίποτα στο σπίτι ήμουν αντιμένη σαν μπουλχερία οπότε εγώ τότε έχω ανακαλύψει το hip hop τύπου έξι μήνες πριν, τρεις μήνες πριν δεν ξέρω πότε και το hip hop το είχα ανακαλύψει πριν αλλά τρεις μήνες πριν έχω ξεκινήσει να ραπάρω και έχω μπει σε μια μπάντα τοπική πυρεώτικη τέλος πάντων που λεγόταν unexcellently δράση τέλειο αλλά δεν έχω πιάσει ποτέ μικρόφωνο δηλαδή είναι όλο πάρα πάρα πολύ φρέσκο έχω γράψει πρώτες μου ρήμες σε χαρτί και τις έχουμε πάει και τις έχουμε πει έτσι μπλα μπλα σε έναν στοντιά με τους ράζασταρ και υπάρχει μια προοπτική τέλος πάντων, λεγόμε πάρα πολύ ψαρετμένο κοριτσάκι τώρα που σχολείο οπότε εγώ πάρα πολύ κρυφά φεύγω από το σπίτι, έχω πει στη μάνα μου ότι κάπου πάμε τώρα κάτι άσχετο για να διαβάσουμε μπλα μπλα κάνω το κλασικό που αρχίζω και κάνω μετά σπορ για πάρα πολλά χρόνια ότι παίρνω ρούχα στο σανσέρ και αλλάζω και είχα αγοράσει το πρώτο μου πάρα πολύ φαρδί παντελόνι
από την Αθήνα που το ζούσα πάρα πολύ γιατί φοράγα πολύ φαρδιά παντελόνια φοράγα κρυφά από μέσα μια πάρα πολύ κοντιν πλούζια και ήταν ένα style ψέματα εκείνη τη μέρα θυμάμαι ακριβώς τι φοράγα δεν ήταν πολύ κοντιν πλούζια ήταν μια μαύρη σαν πέτσινη με έναν ώμο και επειδή είχε έναν ώμο στην άλλη πλευρά του χεριού είχα βάλει ένα βραχιόλι από αυτά τα μοναστηράκια φάση που πάνε πάνω στο μπράτσο και είναι φάση σαν αρχαιοληνικό δύο φίδια και είμαι φαρδί μπαντελόνια, φάνα μαλλί τέτοια φίδια ξέρω εγώ και πηγαίνω με την κόλληκτη μου τότε την Πέρι παίρνουμε το τρένο, κατεβαίνουμε Ερμού γιατί ξέρουμε ότι γίνεται το πρώτο το Πανελλήνιο Γραφίτι Φεστιβάλ και εγώ δεν έχω δει στη ζωή μου ποτέ γραφιτάδες δεν έχω δει ποτέ ράπερς άλλους που πέραν την ελεξέλεγκτη δράση και τους ράζα στάρ και δεν έχω ιδέα τι μου γίνεται και πάμε και παθαίνουμε τσοτσό πάλι θα την πω δεύτερη φορά αυτή τη λέξη που ακόμα δεν ξέρω είναι τσότσο ή τσοτσό ανάλογα την ηλικία, ναι Σε έχω πάρει μονότερμα, συγγνώμη
Έτσι θέλω Κάτσε βρήκα μια ιστορία να την πω τουλάχιστον. Και πάμε. Και είναι τέλος πάντων οι γραφιτάδες οι οποίοι βάφουν κατά μήκος της Ερμού. Είναι πάρα πολύ ωραία έργα κτλ. Οι όλοι της εποχής τότε παιδί μου οι πρώτοι κλασσικοί τύποι. Και υπάρχει παράλληλα ένα live. Τώρα ακριβώς δεν μπορώ να καταλάβω ποιο είναι το κτίριο γιατί έχουν αλλάξει πάρα πολύ τα κτίρια στην Ερμού.
Αλλά τέλος πάντων υπάρχει μια πολύ μεγάλη αποθήκη με εξωτερικό χώρο. Ποιος παράει τηλέφωνο δεν το πιστεύω Όχι συγγνώμη απάντησε το live Συμβαίνουν αυτά στις ζωντανές εκπομπές Απάντησε το live τώρα συγγνώμη Συμβαίνουν αυτά με συγχωρείτε Συνεχίζουμε όμως Για έμφαση ήταν αυτό Πάνω στο καλύτερο Λοιπόν έχει ένα πράγμα τέλος πάντων μεγάλο που είναι σαν αποθήκη Έχει έναν εξωτερικό χώρο έχουν στήσει ένα μεγάλο stage Και γίνεται freestyle rap Από όλους τους πρώτους χεικοπάδες της εποχής Εγώ πάω τώρα εκεί πέρα Και είναι ρε παιδί μου τώρα σαν να βλέπεις τώρα τους μετάλλικα μπροστά σου Σαν να βλέπεις θεούς τότε Ναι ναι ναι Και δεν τους ήξερα και καλά Δηλαδή ήξερα ρε παιδί μου ότι υπάρχουν ζωντανοί νεκροί Βλέπω μπροστά μου τον Τάκι Ξέρω εγώ τον Τάκι Τσάν Τρελα Δεν τον περίμενα καθόλου έτσι Και τέλος πάντων έχουν αρχίσει και κάνουν ερά μπάτλ μεταξύ τους Εγώ το βλέπω μπροστά μου πρώτη φορά γιατί είχα δει να κάνουν κάτι παιδάκια σε κάτι που κάνανε σκέιτ στο Δημοτικό Θέατρο
στον Πειραιά αλλά τώρα να βλέπεις τους μάστερ 16 χρονών είχα τρελαθεί τελείως οπότε έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό βλέπω κάτι άλλους φίλους μου εκεί πέρα κάνει ένα εξέλιγκτη δράση το μεγάλο αυτό συγκρότημα μου λένε Γεωργία πρέπει να ανέβεις πρέπει να ανέβεις κι εσύ και τα λοιπά εγώ και την ώρα εντελώς χαζά λέω ναι οκ ξέρω πείτε έκανε σκράτς και ήταν DJ, ο Θοδωρήσεως Παρκητή.
Ο, τι λέεις τώρα, ναι. Θεός. Το οποίο του λένε ότι υπάρχει μια κοπελίτσα η οποία θέλει να ραπάρει. Σημείωση τότε, δεν ξέρω αν υπήρχε άλλη κοπελίτσα που ράπαρε ή αν είχε ξανασυμβεί τώρα σε μπάτλου, αν υπάρχει διορθώστε με, αλλά νομίζω ότι και η φάση τότε, βασικά μπορεί να υπήρχε τότε η φάση με τη Σανταζίνια, που δεν ξέρω να έβγαινε σε τέτοιες φάσεις αλλά αν έβγαινε δεν ήταν σε αυτή την ομάδα όταν ήταν αυτά τα πράγματα χωρισμένα οπότε αν υπήρχε σανταζίνια ζητώ συγγνώμη δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια άλλη αυτή τη στιγμή πιθανότητα να υπήρχε συγγνώμη όχι ένα ένα τα λέω υπήρχαν οι ειρηνίες μάλιστα δεν είχαν ανέβει βέβαια δεν υπήρχε καμία άλλη κοπέλα στο μπάτλ κτλ οπότε ας μην το παίζουμε τόσο πρωτιά ότι μπορεί να ανέβει ξέρω εγώ σε λίγο να να να εγώ έχω πάρει δύναμη δεν ξέρω τι θα συμβεί έρχεται η σειρά μου έχει πάρα πάρα πολύ κόσμο που είναι όλοι πορωμένοι γιατί βλέπουν προηγουμένως τα υπόλοιπα πριν ανέβω είναι στη σκηνή ο Τάκη Τσάν μαζί με τον Τάς από τις παρεμβολές
να πω εδώ όπου θυμάμαι πρώτη φορά να ακούω τον Τάς να λέει στον Τάκη την Ατάκα στο freestyle αγαμήσου μαλάκα εγώ τον έχω αφρικάνικο πουτσο πιο μεγάλο και από όλα τα ίσρι μας εκείνες τις ημέρες και επίσης το μάθημα της ημέρας και επίσης εγώ ερωτεύομαι τότε πλατωνικά τρελάτοντας γιατί βλέπω έναν τεράστιο μαύρο θεογκόμενο τύπο με τζίβες φέτες χωρίς μπλούζια να ραπάρει τέλεια και είμαι πολύ ενθουσιασμένη που θα βγω μετά είναι όλο τέλειο σαν ταινία οπότε ανεβαίνω και με το που ανεβαίνω και πιάνω πρώτη φορά στη ζωή μου στην ουσία μικρόφων επισκηνής από σκηνής, από κάτω ενώ πριν κραυγάζανε, φωνάζανε γινόντας τρελείς σταματάνε όλοι όλοι, δεν μπεύτηκε και εγώ τότε νομίζω ότι παθαίνω πρώτη φορά στη ζωή μου αυτό που λέμε τώρα κρίση πανικού τίποτα, όλοι περιμένουν να δουν τι θα γίνει, μπαίνει το beat από σπαρκιτή, εγώ ξεκινάω η αλήθεια είναι, όχι να λέμε αλήθειες όχι με freestyle, αλλά με ένα έτοιμο που έχω γράψει πριν, γιατί είναι με τρελαθούμε και όλας πρώτη φορά ζω, δεν ξέρω κανείς τι περιμένει
αλλά ένα καλό βέρις τέλος πάντων και ξεκινάω και την ώρα που ξεκινάω αυτό το περιβόητο βραχιόλι που φοράω στο χέρι μου πέφτει κιόλας οπότε εγώ συνειδητοποιώ ότι πρώτον δεν μπορώ να κουνηθώ, τα πόδια μου δεν μπορούν να πάνε ούτε ένα βήμα πίσω ούτε ένα μπροστά, δεν μπορώ να κουνήσω το κεφάλι μου από το τρακ, κρατάω το μικρόφωνο πολύ σφιχτά, πολύ κοντά στο στόμα μου έχει πέσει το βραχιόλι και το κρατάω αριστερά λες και κρατάω δεν ξέρω ρε παιδί μου τώρα λες και τους λιβανίζω και το έχω απλά μπροστά και κάνω το ράπερ αλλά με ένα βραχιόλι με φίδια στο χέρι και αρχίζω και ραπάρω από κάτω τίποτα λέω λέω λέω λέω λέω λέω εγώ είμαι αυτό ή εσύ σημαίνει αυτός ο δανειοκοπής σου είσαι να σε καλέσουν ας πούμε σε σινεμά και να μην σε απολύνω λέω το verse είμαι σε φάση να εξελίωσω το μαρτύριο με το που τελειώνει όλοι από κάτω Από θεωσία Σοβαρά Με το που γίνεται αυτό συνειδητοποιώ ότι εγώ πρέπει να κατέβω από τη σκηνή οπότε πρέπει να κουνηθώ και δεν μπορώ να κουνηθώ
δεν μπορώ να κάνω Ακόμη το τρακ Αυτό κατάλαβα τι είναι το τρακ πρώτη φορά στη ζωή μου ήταν όλο μου το σώμα σαν δεν μπορώ να το εξηγήσω μαρμαρωμένο νόμιζα ότι θα πέσω κάτω σε κάθε βήμα δεν ξέρω πώς κατέβηκα τα σκαλιά και δεν έφαγα κολοτούμπα γερή και απλά θυμάμαι να κατεβαίνω και να είναι το φιλαράκι μου που με αγκαλιάζουν και μου λένε Γιώργη έτσι αγαπάτε και αυτό ήταν το βάπτισμα πυρός μου έτσι ώστε μετά να γίνω μια τραγουδιάρα έτσι ξεκίνησαν όλοι λοιπόν μας πήγες πίσω ένα καλό story Πολύ καλό στόρι. Έχουνε περάσει από τότε κάμποσα χρόνια.
Πόσες μπορείς να υπολογίσεις μια τάξη μεγέθου, πόσες φορές έχεις ανέβει πάνω στη σκηνή για να τραγουδήσεις και πόσες ώρες έχεις περάσει μέσα σε στούντιο και όλο αυτό. Πραγματικά δεν μπορώ να το πω. Να στο θέσω και αλλιώς. Πρέπει να κάτσω 10 λεπτά να κάνω μαθηματικά. Τότε που ανέβαινες σε εκείνη τη σκηνή, στο συγκεκριμένο φεστιβάλ το πρώτο Πανελλήνιο Γραφίτι Φέστιβαλ, φανταζόσουν τότε ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί αυτό το πράγμα έτσι ή δεν υπήρχε καν στο μυαλό σου.
Εγώ φανταζόμουν, υπήρχε μία φαντασίωση Με την έννοια ότι εγώ τότε όντως ζωγράφιζα και τα πρώτα μου γραφίτι σε χαρτί και τα λοιπά Και είχα φτιάξει μία περσόνα Την οποία τη ζωγράφιζα Με φαρδιά, παντελόνια, να να να Αλλά ήταν κάτι το μελλοντικό Κάποτε με είδα να γίνω με αυτό το πράγμα Μετά το ξεπέρασα και φασικά ήταν Αλλά ότι θα γίνω επαγγελματίας μουσικός νομίζω ότι τότε δεν μπορούσα να το φανταστώ Πόσα χρόνια μετά κατάλαβες ότι Κοίτα να δεις, όντως έχω γίνει επαγγελματίας μουσικός Δηλαδή, θέλω να πω Το συνειδητοποιήσεις εξ αρχής Ήταν κάτι που απλά ξύπνησες μια μέρα και λες Ρε εσύ, εγώ είμαι μουσικός τώρα Είναι αυτή η δουλειά μου Εντός ή εκτός αγωγικών όπως θες πες το Κοίτα το καπιταλιστικό Ας πούμε το ζω από τη μουσική μου συνέβη στα 20 κάτι Όταν έβγαλα το πρώτο μου δίσκο που εκεί πέρα είχαν φτιαχτεί και swing shoes οπότε ξεκινήσαμε να κάνουμε πολύ μαζεμένα live και άφησα την πρωινή μου δουλειά Προηγουμένως πάντα ήμουν σε μπάντες πάντα έπαιζα πάρα πολύ
ήμουν πάντα σε στούντιο αλλά ήταν πολύ δύσκολο να φανταστείς ότι κάποιος με τις μουσικές που έκανα εγώ θα μπορούσε να επιβιώσει από τη μουσική και αυτό η αλήθεια είναι ότι άλλαξε το μοτίβο μόνο όταν έφτασε η φάση με τον κορονοϊό που τότε για δύο χρόνια εμείς δεν μπορούσαμε να δουλέψουμε το χειμώνα οπότε αναγκάστηκα να κάνω αυτό που δεν περίμενα ποτέ στη ζωή μου δηλαδή να πάω να τραγουδάω σε ζών καλοκαίρι σε νησιά για τουρίστες, για γάμους το έκανα την άλλη να έκανα δηλαδή πέρσι δεν πρώτον πήγα ξανά το έκανα για τέσσερα χρόνια το οποίο ήταν από τη μία ένα σοκ και έτσι ισιώνει και λίγο το νεκροκεντρισμό και από την άλλη ήταν και πάρα πολύ ωραία εμπειρία Έμαθες δηλαδή Ήταν κάτι σαν γιόγκα, εγώ πήγαινα κάθε μέρα και τραγούδακα Και αυτό ήταν φανταστικό να τραγουδάς κάθε μέρα Χαρούμενα τραγούδια για ανθρώπους που είναι χαλαροί Κάνουν διακοπές, έχουν τους γάμους, τους τα πάρτι τους Και εσύ συμμετέχεις σε αυτό Και είτε είσαι Αυτό ήταν και θετικό και ενετικό
Είτε είσαι καλά είτε δεν είσαι Για δύο ώρες είσαι τέλεια Οι βασικοί πυλώνες του TST, σούγκα, σπανγκ, μουσικός και τραγουδίστρια και τα λοιπά ποιοι θα έλεγες ότι είναι δηλαδή πως λέμε αν από συνθέσεις στην Ελλάδα θα βρεις αυτό και αυτό και αυτό και με αυτά θα μπορείς να την ξαναφτιάξεις λοιπόν αν από συνθέσεις της US Punk ποια είδη μουσικής και ποιους καλλιτέχνες αν θες θα βρεις ως βασικά ως δομικά στοιχεία του της ως μουσικός και θα πιάσουμε μετά και το γράψιμο εγώ θα έβαζα τα blues πρώτα blues όπως τα παλιά παλιά blues θα έβαζα λογικά τη jazz σαν νοτροπή της spiritual jazz κυρίως και θα έβαζα και τον πειραματισμό μπορεί αυτό να μην έχει φανεί στη μουσική μου αλλά πιστεύω ότι είναι κάτι το οποίο επειδή έχω αφαιρώσει πολλά χρόνια από τη ζωή μου να ασχολούμαι και να μελετάω πιστεύω ότι μέσα μου κατά βάση αυτό με έχει πειράσει πολύ περισσότερο χωρίς να φαίνεται. Μου κάνει εντύπωση που δεν ανέφερα στο hip hop. Το hip hop ήταν κάτι πιο επιδερμικό για μένα
Πρώτα πρώτα δεν ένιωσα ποτέ ράπερ με την έννοια να έχω... Ενώ μου ενδιαφέρει πάρα πολύ σαν κίνημα, πολιτικό κίνημα. Δεν έκανα ποτέ τρελές παρέες με ράπερς. Δεν κολλήσαμε, πώς να το πω. Πρώτα πρώτα έχω μέρει κατά βάθος μια χαζοκουλτούρια. Πώς να το πω. Όντως έπαιζε άλλη φάση. Αλλά το hip hop με μετακίνησε στη jazz και τη soul.
γιατί από εκεί πέρα έμαθα τα πρώτα σάμπλους από που προέρχονται και έμαθα πάρα πολλά από αυτό και υπήρχε και το κοινωνικό πολιτικό στοιχείο οπότε να με επηρέασε πάρα πολύ Υποθέτω ότι θα Σε έχουν ερωτήσει δεκάδες φορές μέχρι σήμερα όλα αυτά τα χρόνια αλλά επειδή ανέφερες και στην αρχή ότι ξεκίνησες δεν είσαι σίγουρη αν έκαναν τότε άλλα κορίτσια battle και τέτοια ίσως και να μην έκαναν Πόσο έχει αλλάξει Παιδί μου, η αντιμετώπιση μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, τι σημαίνει να πορεύεται μια γυναίκα ως μουσικός σε ένα εναλλακτικό τοπίο, ας πούμε, ό,τι κι αν είναι αυτό, είτε είναι πιο τζαζ, είτε είναι πιο...
Τέλος πάντων, μακριά από το mainstream, όπως το εννοούμε. Έχει αλλάξει, υπήρχε σεξισμός, υπάρχει λιγότερος. Πώς έχει μετακινηθεί όλο αυτό. Πρώτα απ' όλα το βλέπω... Και στο hip-hop, πλέον δεν ασχολούμαι τίτλα με το hip-hop, παραβλέπω άπειρες γυναίκες άπειρες τελικότητες να κάνουν απίστευτα πράγματα και είναι πάρα πολύ hot και συγκινητικό και μαχητικό και φανταστικό και ταυτόχρονα εγώ δεν μπορώ να απαντήσω ξεκάθαρα σε αυτήν την ερώτηση, το συζητούσα πολύ πρόσφατα γιατί αν εξαιρέσεις το σεξισμό που έχω φάει πιο πολύ από για παράδειγμα δισκογραφικές τέριες και τα λοιπά αλλά και κυρίως εγώ επειδή κινήθηκα πάρα πολύ underground δηλαδή τα πιο πολλά πράγματα που κυκλοφορήσαμε κυκλοφορήσαμε μόνοι μας και τα λοιπά εγώ δεν έφαγα πολύ σεξισμό για δύο λόγους όχι ότι δεν υπήρχε ή δεν υπάρχει αλλά πρώτον γιατί στα είδη μουσικής που εγώ κινήθηκα όντως είναι πιο χαλαροί οι άνθρωποι αλλά κυρίως επειδή εγώ νομίζω ότι όχι να επιβιώσω με την κακή έννοια απαραίτητα, αλλά επειδή ήταν πολύ ανθρωπικρατούμενο
το όλο πράγμα και στη ροκ μετά και όλο αυτό το πράγμα, δηλαδή ήταν 80 άντρες, 5 γυναίκες δεν ξέρω πού θα το πω, 10 γυναίκες έβγαλα αρχίδια δεν ξέρω πώς να το πω δηλαδή πρακτικά αυτό πώς μεταφράζεται ήμουν ένας από τους μπρορες παιδί μου δηλαδή κάνανε πλάκα αυτοί ήμουνα και γουλούρμι οπότε δεν μπορώ να σου πω ότι το βίωνα πρώτα πρώτα και στο stage και η φωνή μου, δηλαδή πιστεύω ότι η φωνή μου έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και έχω έρθει όντως πιο κοντά στη θελικότητά μου, αλλά τραγούδαγα αρκετά ιδιαίτερα στα μπλουζ και όλας και τα λοιπά, τραγούδαγα αρκετά σαν άντρες, έχω πειραστεί πάρα πολύ από αντρικές φωνές οπότε νομίζω, ίσως επειδή μου και μεγαλώσω, δεν ξέρω πού θα σας το πω αλλά και ο τρόπος που είχα ότι δεν έβγαζε ποτέ αυτό το το πιο γλυκούλη και ευάλωτο που κάνει το ευρύ κοινό να σκέφτεται ότι η γυναίκα είναι λιγότερο δυνατή το οποίο το βρίσκω απαράδεκτο, δεν το συζητάμε αλλά ενώ με αυτόν τον τρόπο εγώ στη μουσική δεν βίωσα πολύ συξισμό σε οτιδήποτε άλλο δεν το συζητάμε
Σε όλα αυτά τα χρόνια από το 1998 αν υποθέσουμε ότι ήταν η αρχή των πάντων στο φεστιβάλ μέχρι σήμερα έχουν υπάρξει φορές που στα σοβαρά ρε παιδί μου να έχεις πει που να έχεις μετανιώσει που ζεις ως μουσικός και δεν ζεις μια κανονική ζωή γιατί μερικές φορές οι δημιουργικοί άνθρωποι λένε κοίταξε να δεις τρώγομαι με τα ρούχα μου ας πούμε να γράψω το επόμενο τραγούδι το επόμενο βιβλίο ξέρω να γυρίσω την επόμενη ταινία στην πραγματικότητα στην Ελλάδα κατά συντριπτική πλειοψηφία δεν βγάζει και κανένα σοβαρό λεφτό κάνοντας αυτά τα πράγματα και αναρωτιέσαι μερικές φορές, ρε συ πού θα ήμουν καλύτερα αν είχα τη δουλίτσα μου στο γραφείο μου δουλεύα σε μια τράπεζα, δουλεύα σε μια υπηρεσία έκανα το 9 to 5 και είχα το κεφάλι μου ήσυχο και μετά περνούσα τις υπόλοιπες ώρες μου, ξέρω εγώ, βλέποντας ταινίες στο σπίτι, βλέποντας Netflix, βγαίνοντας έξω για ποτά, ενώ τώρα, ξέρω εγώ, με πιάνει δημιουργική ανησυχία και μπορεί 9.30 το βράδυ, 10, 11 να κάτσω να γράψω. Δεν ησυχάζω ποτέ.
Οπότε έχεις μπει ποτέ, έχεις σκεφτεί για κάτι τέτοιο, έστω και στιγμιαία. Όχι ποτέ, είναι το πιο όμορφο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω ever. Δηλαδή ακόμα και η φάση που λέμε της σεζόν, που σίγουρα είναι η λιγότερο δημιουργική κατάσταση του να είσαι μουσικός στην Ελλάδα. Δεν θα το άλλαζα με καμία άλλη δουλειά δεν το έχω δει ιδιαίτερα ποτέ σαν δουλειά τόσο πολύ δεν είμαι άνθρωπος που τρώγεται με τα ρούχα τους αυτά τα πράγματα καθόλου πιστεύω ότι είμαι υπερβολικά τυχερή που πρώτον μου δόθηκε ταλέντο και δεύτερον που έπιασε αυτό το πράγμα κάπως και εγώ μπορούσα και επιβιώνα τόσο χρόνια με αυτό θα έπρεπε να είμαι πιο εργατική και να παράγω πιο πολλά πράγματα και πιο πολύ έργο αλλά επειδή προσπαθώ στα συγκεκριμένα δημιουργικά πράγματα να τιμώ τη δημιουργικότητά μου όταν έρχεται και όταν πραγματικά πρέπει να υποθεί κάτι και να βγει κάτι και τα λοιπά δεν έχω μπει στο τρυπάκι της αγοράς δηλαδή από τη στιγμή που υπάρχει δουλειά και θα βγάλω και τα προστοζή μου
με το να κάνω κάποια live και πιο εταιρικά και πιο αφιερώματα και το ένα και το άλλο κοιτάζω όταν είναι πραγματικά να κυκλοφορήσω κάτι να το κυκλοφορώ Να μην πεις σε μια διαδικασία κάθε δύο χρόνια πρέπει να βγάζω δίσκο κάθε ένα Ναι αυτό το άγχος του να προωθείς να πρέπει να είσαι εσύ ο μάνατζερ Αλλά ήμουν πολύ τυχερή Και απ' την άλλη εγώ πιστεύω ότι Εραι παιδί μου μετά από, γιατί είμαι μεγάλη πια είμαι 44 χρονών Δούλευα σε δισκάδικο μικρή Έχω ακούσει πάρα πολύ μουσική και έχω δουλέψει πολύ σε αυτό το πράγμα Και πάνω σκηνή και στο στούντου και τα λοιπά Ξέρω ότι δίνω ένα ποιοτικό αποτέλεσμα Ακόμα και να έρθω να τραγουδήσω στο γάμος Δεν ξέρω πώς θα το πω Οπότε το ότι έχω αυτή τη ρημάδα τη δουλειά Σε μια χώρα που είναι πολύ δύσκολο Πιστεύω ότι είναι δίκαιο Το έχω δουλέψει, το έχω παλέψει πάρα πάρα πολύ Οπότε να είμαι υπερβολικά τυχερή Και δεν σου έφτανε λοιπόν που γράφεις τραγούδια Τραγουδάς τραγούδια, συναυλίες, κακό, δίσκους και τέτοια πίεση Αυτό το ριντάξι
Τώρα θα βαρύνει λίγο το κλίμα Να βαρύνει και θέλω για να σου ανοίξω ας πούμε την πόρτα για να το βαρύνεις, θέλω να μου πεις πόσο διαφορετικό είναι, και αυτό φαντάζομαι θα σου το έχουν ερωτήσει, αλλά μερικές ερωτήσεις για κάποιο λόγο γίνονται διάρκως γιατί έχει ενδιαφέρον το θέμα Πόσο διαφορετικό είναι το να γράφεις μια ρήμα ξέρω εγώ ή ένα στίχο το να γράφεις ένα ολοκληρωπήμα είναι η ίδια λογική, είναι εντελώς διαφορετική είναι κοντινό, είναι αρκετά κοντινό αλλά όταν γράφεις τραγούδια για παράδειγμα εγώ όταν έγραφα τραγούδια δεν ασχολούμουν τόσο πολύ με την ποιότητα του στίχου γιατί έπρεπε να μεταδώσεις κάτι το οποίο μπορούσε είχε μέσα και τη μουσική είχε και την ερμηνεία τώρα βασίζεσαι αποκλειστικά στο κείμενο οπότε δίνεις όλη την σημασία σου εκεί, αλλά είναι πάρα πολύ κοντινό με την έννοια ότι έχει να κάνει με μια κατάσταση στην οποία μπαίνεις για να γίνεις medium τέλος πάντων για να με το δοθεί μια ιδέα τώρα δηλαδή στο τελευταίο βιβλίο που γράφω
μελετάω λίγο τα όρια ανάμεσα σε τραγούδι και σε ποιήση υπάρχουν τέτοια όρια θεωρείς όχι δεν είναι διακριτά υπάρχουν όρια αλλά είναι και σχετικό ακόμα και με τον αναγνώστη αν θες ο φόβος της έκθεσης η επιθυμία της έκθεσης είναι διαφορετικό δηλαδή το βιβλίο σου η Αγέρα στο Θρόζα κυκλοφόρησε πριν από κάποιους μήνες το φθηνόπωρο του 25 αν δεν κάνω λάθος Μάιο νομίζω, ναι Απρίλη Μάιο Απρίλη Μάιο, ωραία, όταν βγήκε το βιβλίο σε σχέση με όταν βγήκε όχι η δίσκο σου η αγωνία σου για το πως θα το λάβει ο κόσμος είναι διαφορετική ή είναι η ίδια ποσότητα αγωνίας Ήταν τελείως διαφορετικό.
Ήταν διαφορετικό. Στα άλμπου μου δεν έχω νιώσει ποτέ αγωνία. Δηλαδή ήταν κάτι που ήξερα ότι το κάνω καλά τη μουσική και με ενδιαφέρεται πάρα πολύ να το γράψω. Και μετά υπήρχε αυτή η αγκαρία του να το έχω γραφήσει το οποίο μερικές φορές ήταν πολύ ευχάριστο και άλλες φορές πάλι ήταν απλά δικαιοτικό και μετά το κυκλοφορούσε το άφηνα.
Δηλαδή εντάξει το άκουω μια-δυο φορές ότι έχω κυκλοφορήσει κάποια πράγματα τα έχω ξανακούσει μετά από χρόνια αλλά γενικά ήταν κάτι που βγήκε και έφυγε Γιατί με το βιβλίο τόσο διαφορετικά και τόσο αλλιώτικη η αγωνία Ίσως επειδή ήταν κάτι το οποίο είναι εντελώς καινούριο στοίχημα Ίσως να ήταν επειδή είναι κάτι πάρα πάρα πάρα πολύ προσωπικό και ίσως γιατί νομίζω για μένα ότι ήταν κάτι πολύ πιο σημαντικό και στο να μεταφέρω και ακόμα και εσωτερικά γιατί ήταν κάτι...
Είχε να κάνει, ρε παιδί μου, είχε να κάνει. Γράφτηκε την περίοδο που ήταν η μητέρα μου δύο χρόνια στα νοσοκομεία μέχρι να της κόψουν πρώτα το πόδι και μετά να πεθάνει. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία τελευταία χρόνια. Και εγώ τότε δεν προλάβαινα ούτε να γράψω μουσική, ούτε υπήρχε τρόπος, ούτε live έκανα πολλά. Ήταν πραγματικά δύσκολη περίοδος.
Εγώ τη φρόντιζα κιόλας κυρίως Οπότε εκείνη την περίοδο Απλά μπαίνω βγαίνω σε νοσοκομεία Από το πρωί μέχρι το βράδυ Και ο μοναδικός τρόπος να είμαι δημιουργική Ήταν όταν η μητέρα μου είτε κοιμόταν Ή κάποιος την άλλαζε ή οτιδήποτε Ότι είχα το κινητό μου και απλά έγραφα Και αντίστοιχα όταν την έχασα Μετά έφυγα καπάκια με τύπο 15 μέρες Και πήγα στην Κρήτη για σεζόν Δεν πρόλαβα να πενθύσω Δηλαδή ήταν αυτό που είσαι χάλια και πρέπει σε 10 λεπτά να βγεις και να...
Βρήκε το παντέλι Πωστείς και φύγαμε Και οπότε ήταν πολύ ανάγκη να γράφω για να διαχειρίζομαι την κατάσταση Δεν σχεδίαζα να γράψω βιβλίο Κατάλαβα ότι αυτό το πράγμα που γράφω είναι βιβλίο πάρα πάρα πολύ αργά Αφού είχα γράψει τουλάχιστον τα τρία τέταρτα του βιβλίου Καταλάβανα ότι κάτι κάνω Αλλά δεν είχα μπει στο τρυπάκι να το σκεφτώ Οπότε γι' αυτό κιόλας αν το διαβάσει κάποιος βλέπει ότι είναι ένα αρκετά μεγάλο έργο για ποιητικό έργο και αρκετά με την έννοια του παραμιλάω ελεύθερα πώς να το πω.
Αν δεν έβλεπε κάποιος το όνομα στο εξώφυλλο ή τέλος πάντων πες ότι το βλέπει κάποιος και δεν ξέρει ότι η Γεωργία Καλαφάτη είναι η Σούγκα Σπανκ θα καταλάβαινε κανείς αν μου βάλουν εμένα να ακούσω Σούγκα Σπανκ και μου δώσουν και να διαβάσω και το βιβλίο σου θα καταλάβω ότι είναι το ίδιο άτομο Σε καμία περίπτωση Σε καμία σχέση Ούτε καν Και αυτό νομίζω ότι ήταν και πολύ καλό επίσης γιατί όντως κατάφερα να εξωτερικεύσω κάτι το οποίο δεν θα είχα το χώρο. Όπως και στα καινούργια αυτά που γράφω τα οποία είναι και κοντά με τραγούδι και κάποια μπορεί και να μελουποιηθούν και θα δείξετε θα γίνει υπάρχουν πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να είναι δημοτικό τραγούδι.
Εγώ αν ήμουν τώρα σούγκας πανκ σκέτον και έγραφα άλμπουμ αποκλείται να σκεφτόμουν να γράψω τέτοιο στίχο. γιατί βάζει τον εαυτό σε ένα κουτάκι μετά από κάποια χρόνια ότι εγώ τόσα χρόνια δραγουδάω αυτό και αυτό άρα το επόμενο μπορεί να είναι από εδώ μέχρι εδώ και αυτό μου έχει δώσει αυτή την ελευθερία Υπάρχει μετά από τόσα χρόνια που είσαι μουσικός κοντά τρεις δεκαετίες πια υπάρχει κάποια αν θες παρανόηση παρεξηγήση, παρερμηνία του TST του Suga Spank που από το βήμα που σου δίνεται τώρα Θες να βάλεις τα πράγματα στη θέση τους επιτέλους Δεν ξέρω αν είναι παρεξήγηση Με την έννοια ότι Την εικόνα μας εντάξει Και εμείς τη δημιουργούμε αρκετά Αλλά πάντως υπήρχε Το παρεξήγησαν σίγουρα ένα πράγμα που μου είχε βγει Που ήταν η Amy Winehouse Από τον Πειραιά Δεν κακό Καθόλου κακό, τεράστια τιμή Απλά νομίζω ότι αν κάποιος είχε ακούσει Τα άλμπουμ όντως δεν έμοιαζε καθόλου και ότι όντως εγώ δεν επέδωσα το εύρος που ήθελα να αποδώσω και τα όνειρα που είχα ρε παιδί μου
όσον αφορά το εύρος μου σκης που έφτιαχνα έχω αντιπιαστεί με διαφορετικά πράγματα αλλά αυτό που ήθελα να κάνω πραγματικά μέχρι τώρα δεν έχει συμβεί και εντάξει πολλές φορές το φτιάχνουμε μόνο στο κεφάλι μας και δεν τα κάνουμε στην πράξη αλλά εντάξει δεν έγινε και τίποτα εντάξει από την άλλη ο χρόνος είναι με το μέρος μας που λένε και οι ρόλιμπστόνους Ναι, δεν είναι απαραίτητα και όλα πια, άμα δεν τα πετύχεις και όλα, τι θα γίνει.
Μετά από τόσα χρόνια υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αγωνία, άγχος, επειδή λέμε αν θα τα πετύχεις όλα, δεν θα τα πετύχεις. Το άγχος σου και η αγωνία σου ως καλλιτεχνική προσωπικότητα, γενικά και στο γράψιμο και στη μουσική, είναι μεγαλύτερο τώρα, το κουλαντρίζεις πιο σωστά τώρα, ακριβώς γιατί είσαι στην εμπειρία, είναι πιο έντονο ακριβώς γιατί έχεις τόσοι παρακαταθήκητους τόσων άλμπους και και και νομίζω ότι έχω πάθει απλά το αντίθετο δηλαδή εγώ ποτέ δεν είχα η αλήθεια είναι άγχος τέτοιου είδους και αυτό δεν μου έκανε απαραίτητα καλό γιατί κάπως πήγαινα όπου με πήγαινε δηλαδή έκανα παρέα με πέντε φίλους οι οποίοι ήταν ροκάδες, βγάζαμε κάτι το οποίο επειδή λόγω παρέας ήταν έτσι έβγαινε κάπως έτσι. Αυτό είναι μία οδός Αλλά δεν έχει αυτό το πράγμα που βλέπω σε πολλούς καλλιτεχνούς, όποιους το θαυμάζω, που έχουν ένα καλλιτεχνικό, ρε παιδί μου, όραμα και το ακολουθούν πιστά μέχρι να το αποδώσουν.
Αυτό δεν το έχω κάνει ποτέ και δεν έχω δώσει και το χώρο στον εαυτό μου να σκεφτεί έτσι. Και είμαι περίεργη, δεν είναι τόσο άγχος. Αλλά έχω την περιέργεια να δω πού θα πήγαινε αν όντως εγώ με άφηνα να αποφασίσω πραγματικά στο βιβλίο. και το επόμενο τώρα ας πούμε συμβαίνει αυτό πολύ περισσότερο γιατί είναι κάτι το οποίο το φτιάχνω όλο μόναχε.
Αλλά και αυτό ξαναλέω ότι είναι μία οδός. Δηλαδή ακόμα και αν διαλέξεις μετά αυτό μετά μπορεί να σου λείπει το άλλο. Δεν ξέρω αν έχει το σημασί και δεν ξέρω αν έχει νόημα να αγχώνεσαι για πράγματα τα οποία έχουν να κάνουν τη δημιουργικότητα. Γενικότερα είμαι αγχώδης άνθρωπος αρκετά και ναι και αγχωνόμαστε πάρα πολύ στη ζωή μας για σοβαρά πράγματα και αν καθόμαστε εκεί πέρα που θα έπρεπε να είμαστε πραγματικά χαλαροί και να αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να αγωνόμαστε και εκεί πιστεύω ότι είναι τεράστια μπουρδα Αυτή θα ήταν λοιπόν η συμβουλή αν δεν ήταν αυτή ποια θα ήταν αν βρισκόσουν σε ένα αντίστοιχο φεστιβάλ με αυτό του 98 που ήσουν ασήκη και σε έβλεπε ένα αντίστοιχο κορίτσι και λέγε ωραί φίλοι σου να της μιλήσω να μου δώσει κάποια τύπη Κυρία Σούγκα Σπανκ Κυρία Γεωργία μου Σούζια Πανκ Λοιπόν το και το θέλω να πάρω Θέλω να βγω στη σκηνή να κάνω το πρώτο μπάτλι Ό,τι κάνουν τώρα τέλος πάντων Μια συμβουλή από σένα Πω πω ρε σύ δεν είμαι καθόλου καλή σε αυτά
Τώρα ήρθε το κορίτσι θα το κάνεις αυτό που πάρεις Εεε Πω πω είναι πολύ Δεν είμαι Δεν είμαι το τύπο του να δίνω Όντως δεν είμαι το τύπο του να δίνω συμβουλές πιστεύει το καθένας, πρέπει να βρει το δικό του δρόμο και ότι νομίζω πως να το πω ότι να προσπαθούμε να βρούμε τη χαρά δηλαδή ότι κάνουμε να μην εγώ δεν αντέχω καθόλου τη λέξη καριέρα από μικρή τη συγχαινόμουν πάρα πολύ που πιστεύω ότι για κάποιους άλλους ανθρώπους είναι κάτι το οποίο ταυτίζονται και είναι και κάτι το οποίο πολύ σοβαρό δεν το λέω δηλαδή για να το μειώσω στο δικό μου χαρακτήρα οπότε αυτή ο δός εμένα δεν μου πάει εγώ ψάχνω να βρω τη χαρά είμαι υδροχός το ξέρω ότι είναι πολύ γελό αυτό που λέω αλλά είμαι άτομο το οποίο όταν κάπου δεν βρίσκει τη χαρά λέει φιλάκια γεια σας πάμε για άλλα πολύ εύκολα όχι με την έννοια του το παρατάω έτσι απλά προσπαθώ 1,2,5,10 το δουλεύω και αν δεν προχωράω για να βρω τη χαρά οπότε ναι, από το δικό μου χαρακτήρα αυτή είναι ίσως η συμβουλή μου και αν σε ρωτούσε και άλλοι, αν σου έκανε και την εξής ερώτηση
πες μου ένα δίσκο που πρέπει οπωσδήποτε ο κόσμος να χαλάσει να τρέξω τώρα να τον κλέψω από ένα δισκοπολείο και να τον κάνω Άγιο, ξέρεις να τον βάλω στο εικονοστάσι μου ο πρώτος που μου έχει το σνιώλο αυτή τη μέρα που το πες είναι Dr. John Grigri
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
