H ιστορία για την «Ανακάλυψη» της Τροίας
ΧρονοκάψουλαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το επεισόδιο, ταξιδεύουμε στον 19ο αιώνα, όταν ένας πλούσιος Γερμανός επιχειρηματίας αποφάσισε να αποδείξει ότι η Τροία του Ομήρου δεν ήταν απλώςένας μύθος. 🏺⚔️
Ο Χάινριχ Σλήμαν ήταν παθιασμένος με την Ιλιάδα και πίστευε ότι μπορούσε να εντοπίσει την πραγματική πόλη του Τρωικού Πολέμου. Το 1870 ξεκίνησε ανασκαφέςστον λόφο Χισαρλίκ, στη σημερινή Τουρκία. Εκεί ανακάλυψε τα ερείπια πολλών πόλεων, χτισμένων η μία πάνω στην άλλη — και σύντομα ανακοίνωσε στον κόσμο ότιείχε βρει την Τροία.
Το 1873 παρουσίασε έναν εντυπωσιακό θησαυρό από χρυσά κοσμήματα και αντικείμενα, τον οποίο ονόμασε «Θησαυρό του Πριάμου». Ισχυρίστηκε ακόμη ότι η σύζυγός του, Σοφία, τον βοήθησε να μεταφέρει κρυφά τα αντικείμενα. Όμως η ιστορία άρχισε νακαταρρέει. Ο θησαυρός ήταν περίπου χίλια χρόνια παλαιότερος από την εποχή στην οποία συνήθως τοποθετείται ο Τρωικός Πόλεμος, ενώ σημαντικές λεπτομέρειες της αφήγησης του Σλήμαν αμφισβητήθηκαν από μεταγενέστερους ερευνητές.
Ακόμη χειρότερα, οι επιθετικές ανασκαφές του κατέστρεψαν αρχαιολογικά στρώματα που σήμερα θα μπορούσαν να μας δώσουν πολύτιμες πληροφορίες για την πραγματική ιστορία της Τροίας.
Βρήκε λοιπόν ο Σλήμαν την Τροία; Ο αρχαιολογικός χώρος στο Χισαρλίκ πράγματι ταυτίζεται ευρέωςμε την αρχαία Τροία. Όμως ο άνθρωπος που έγινε διάσημος ως «ο ανακαλυπτής της» άφησε πίσω του μια κληρονομιά γεμάτη υπερβολές, αμφισβητούμενους ισχυρισμούς και αρχαιολογική καταστροφή.
Μια ιστορία για την εμμονή, τη δόξα και το λεπτό όριο ανάμεσα στην αρχαιολογική ανακάλυψη και τη δημιουργία ενός μύθου.
#Troy #Schliemann #Archaeology #Ιστορία #Χρονοκάψουλα #Τροία #Ιλιάδα #Podcast 🎙️🏺
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Στην πόνη του, ο Χάινρικ Σλίμαν φωνάζει το συνεργείο του να δουλέψει πιο γρήγορα. Ο ήλιος μόλις έχει ανατύλει, αλλά ήδη νιώθει τη θερμοκρασία να ανεβαίνει. Γύρω του άντρες κλείνουν σκηνές, τυλίγουν μουσαμάδες, κλείνουν κυβότια και τα φορτώνουν σε έξι κάρα που περιμένουν. Εκατό εργάτες πέρασαν μήνες σκάβοντας σε αυτόν τον αρχαίο λόφο, αναζητώντας μια μυθική χαμένη πόλη.
Τώρα μαζεύουν τα πραγματά τους και τιμάζονται να φύγουν. Όμως ο Χάινριχ πρέπει να κάνει και κάτι άλλο για να μπορέσει να πάρει μαζί του όσα βρήκε. Σύμφωνα με την άδεια ανασκαφής, όλα τα ευρήματά του πρέπει να μοιραστούν με την τουρκική κυβέρνηση. Έτσι, ένας επίσημος επιθεωρητής καταγράφει προσεκτικά ότι μπαίνει στα κυβότια φροντίζοντας η κυβέρνηση να πάρει το μερίδιο της.
Καθώς φραγίζεται και το τελευταίο, ο επιθεωρητής ρίχνει στο Χάινριχ ένα καχύποπτο βλέμμα. Τα κομμάτια αγγείων μοιάζουν απογοητευτικό αποτέλεσμα για τη διάρκεια και το μέγεθος της ανασκαφής. Ο Χάινριχ απλώς σηκώνει τους ώμους αδιαφορώντας, αλλά κάτω από την ψύχρη με εκφρασή του μετά βία συγκρατεί τον ενθουσιασμό του. Γιατί ο κυβερνητικός επιθεωρητής δεν γνωρίζει ότι έχει βρει πολύ περισσότερο από σαλέη.
Ένα βασιλικό θησαυρό από χρυσά κοσμήματα, χάλκινες ασπίδες και ασημένια αγκία Και αυτός ο θησαυρός δεν θα φτάσει ποτέ στην τουρκική κυβέρνηση Γιατί έχει ήδη απομακρυνθεί κρυφά, χωρίς κανείς να αντιληφθεί το παραμικρό Ο Χάινρικ Σλίμαν είναι πεπισμένος ότι βρήκε την Τροία Τη θρηλυκή πόλη που πολιορκήθηκε για δέκα χρόνια πριν τελικά πέσει και με αυτή την ανακάλυψη πιστεύει πως σύντομα θα κερδίσει φήμη και δόξα όπως ακριβώς και οι αρχαίοι ήρωες μόνο που δεν είναι ήρωας και η ανακαλύψη του δεν είναι αυτό που νομίζει πολλοί θα προσπαθήσουν να τον κάνουν να δει την αλήθεια όμως εκείνος θα τους αγνοήσει και θα τους υποτιμήσει επιμένοντας ακόμη περισσότερο στην πεποίθησή του ότι βρήκε την Τροία Είμαι ο Αντρέας και αυτή είναι η ιστορία για την ανακάλυψη της Τροίας Είναι το έτος 1829 στη Γερμανία.
Περισσότερα από 40 χρόνια πριν ο Χάινριχ Σλίμαν αρχίσει να σκάβει για τη χαμένη πόλη της Τροίας. Στο φτωχικό σαλόν ενός πάστορα, ο 7χρονος Χάινριχ και τα αδέλφια του μαζεύονται γύρω από ένα στολισμένο δέντρο. Ο αέρας μυρίζει πεύκο και βραστό κρέας. Οι Σλίμαν δεν έχουν πολλά χρήματα για να ξοδέψουν. Ο πατέρας του Χάινριχ είναι λουθυρανός πάστορας και δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει και πολλά.
Όμως οι γιορτές είναι διαφορετικές. Κάθε Χριστούγεννα κάθε παιδί της οικογένειας παίρνει από ένα δώρο. Όλα τα παιδιά είναι ανυπόμονα να δουν τη φετινή έκπληξη. Ο Χάινριχ περιμένει τη σειρά του, ώσπου τελικά ο πατέρας του του δίνει ένα τυλιγμένο πακέτο. Το ανοίγει βιαστικά. Είναι ένα βιβλίο, η εικονογραφημένη ιστορία του κόσμου Είναι ακριβώς αυτό που ήθελε Ξεφυλίζει τις σελίδες με τα μάτια του να λάμπουν σε κάθε εικόνα Ως που φτάνει στην ενότητα για τον Τρωικό Πόλεμο Σταματάει και απορροφάει κάθε πληροφορία Ο πατέρας του τουδηγείται αυτές τις ιστορίες εδώ και χρόνια Τους μεγάλους πολεμιστές Αχιλέα και Έκτορα Τη δεκαετή πολιορκία, το ξύλινο άλογο Και την πόλη που παραδόθηκε στις φλόγες είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ο Χάινριχ μένει σε μια εικόνα της τρίας να φλέγεται περνώντας τα δάχτυλά του από πάνω της. Κοιτάζει τον πατέρα του και τον ρωτάει αν η πόλη είχε πραγματικά χαθεί. Ο πατέρας του γνέφει καταφατικά. Αν υπήρξε ποτέ πραγματικά η πόλη της τρίας, τότε έχει χαθεί στην ιστορία. Ο Χάινριχ το σκέφτεται για λίγο. Ύστερα δηλώνει με απόλυτη σοβαρότητα ότι όταν μεγαλώσει θα τη βρει ο ίδιος.
στιγμή που θα γεννηθεί μια αιμονή. Και καθώς μεγαλώνει δεν εγκαταλείπει ποτέ το όνειρό του. Όμως ο δρόμος προς την Τροία αποτυκνύεται δύσκολο. Δουλεύει σε ένα παντοπολείο και σύντομα αποφασίζει ότι θέλει να γνωρίσει ολόκληρο τον κόσμο και όχι μόνο τη Γερμανία. Στα 19 του εξασφαλίζει θέση ως ναύτη σε ένα πλοίο με προορισμό τη Νότια Αμερική.
Σαλπάρει γεμάτος φιλοδοξία και αυτοπεποίθηση αλλά δύο εβδομάδες μετά μια καταστροφική καταιγίδα βυθίζει το πλοίο στα ανοιχτά των Ολλανδικών ακτών Ο Χάινριχ θα κολυμπήσει μέχρι την ακτή και θα καταλήξει να αναρώνει σε νοσοκομείο του Άμστερνταμ Είναι τυχερός που είναι ζωντανός Μόλις αναρώνει εγκαταλείπτει τα προηγούμενα σχέδιά του και μένει στο Άμστερνταμ Πιάνει δουλειά γραφείου σε μια εμπορική εταιρεία, όπου ανεβαίνει γρήγορα στην ιεραρχία.
Σύντομα ανακαλύπτει ότι έχει ταλέντο στις επιχειρήσεις και στο να πουλάει τον εαυτό του. Η σκληρή δουλειά και η φιλοδοξία του συνδυάζονται με την ευκολία του να μαθαίνει νέες γλώσσες και καταφέρνει να μιλά άπτεστα περίπου οκτώ. Αξιοποιώντας αυτά τα ταλέντα, το 1846 η εμπορική εταιρεία στέλνει το Χάινρινγκ στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας.
Και μέσα σε ένα χρόνο από την αφηξή του, αποφασίζει ότι δεν υπάρχει λόγος να είναι μεσάζοντας. Μπορεί κάλλιστα να ξεκινήσει κάτι δικό του. Ιδρύει μια επιχείρηση εισαγωγών και εξαγωγών, με κύριο προϊόν ένα πορυπαντικό ρούχο γνωστό και ως λουλάκι. Στις αρχές της δεκαετίας του 40 έχει αποκτήσει μια περιουσία. όμως εξακολουθεί να θέλει ακόμη περισσότερα.
Έτσι αποφασίζει να αποσυρθεί από το εμπόριο. Ταξιδεύει πολύ και παρακολουθεί ακόμη και μαθήματα στο Παρίσι σε ένα από τα πιο περίφημα πανεπιστήματα της Ευρώπης. Εκεί μαθαίνει για το συναρπαστικό νεοκλάδο της αρχαιολογίας που αναπτύσσεται ραγδαία. Πέρι τριγυρισμένος από λαμπρούς επιστήμονες, ο Χάινριχ θέλει να αφήσει το δικό του όνομα και αποφασίζει ότι ο καλύτερος τρόπος είναι να βρει τη χαμένη πόλη της Τροίας.
Οι περισσότεροι μελετητές της εποχής είναι πεπισμένοι ότι ο Τροικός πόλεμος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας μύθος, όμως ο Χάινριχ δεν το πιστεύει. Έχοντας λοιπόν αυτό το όνειρο στο μυαλό του, ταξιδεύει πρώτα στην Ελλάδα και έπειτα στην Τουρκία, έχοντας πάντα μαζί του ένα αντίτυπο της ηλιάδας του Ομοίρου. Συγκρίνει τις διάφορες τοποθεσίες που επισκέπτεται μόνος αναφέρονται στα κείμενα.
Η τοποθεσία πρέπει να βρίσκεται κοντά στη θάλασσα με θερμές και ψυχρές πηγές, αλλά πρέπει επίσης να είναι αρκετά μικρή, ώστε ο Αχιλέας να μπορεί να κυνηγήσει τον έκτορο γύρω από τα τείχη της αρκετές φορές, όπως περιγράφει ο Όμηρος. Όμως κανένα μέρος που επισκέπτεται δεν ταιριάζει στις περιγραφές. Τον Αύγουστο του 1868 γνωρίζει τον Frank Calvert, έναν Άγγλο αρχαιολόγο που ζει στη Δυτική Τουρκία.
Ο Frank είναι το ακριβώς αντίθετο του Heinrich. Ενώ ο Heinrich είναι θρασής παρορμητικός και πλούσιος, ο Frank είναι προσεκτικός, μεθοδικός και μονίμος χωρίς χρηματοδότηση. Εδώ και χρόνια κάνει ένα σκαφέ στην περιοχή και πιστεύει ότι έχει ήδη εντοπίσει την Τροία κάτω από έναν αρχαίο λόφο σε ένα μέρος που ονομάζεται Χισαρλί.
Μοιράζεται αυτή την πληροφορία με τον Χάινριχ ο οποίος πετάει από τη χαρά του Η τοποθεσία ταιριάζει απόντητα Η οικογένεια του Φρανκ έχει ήδη στην κατοχή της μέρος της γης Το μόνο που χρειάζεται είναι τα χρήματα για να γίνει μια σωστή ανασκαφή Είναι το έτος 1873 στο Χισαρλίκ της Τουρκίας. Τρία χρόνια αφού το Χάινριχ Σλίμαν και ο Φρανκ Κάλβερτ άρχισαν την ανασκαφή τους.
Ο ήλιος καίει καθώς περπατάνε μέσα στο μεγάλο χώρο της ανασκαφής, παρακολουθώντας στενά τους εργάτες που έχουν προσλάβει. Περισσότερο από 100 άντρες χτυπούν με αξίνες και μεταφέρουν χώμα μέσα στη ζέστη, όλοι ακολουθώντας τις οδηγίες τους. Ο Χάινριχ βρίσκεται ήδη στην τρίτη περίοδο της αναζήτησης της τρίας, όμως η διαδικασία είναι απογοητευτικά αργή και γεμάτη άκαρπες προσπάθειες.
Γίνεται όλο και πιο ανυπόμονος, νιώθοντας πως με τόσα χρήματα που έχει εξοδέψει αξίζει να κάνει αυτή την ανακάλυψη, παρότι που δεν ήταν εκείνος που εντόπισε εξ αρχής την τοποθεσία. Αυτός ήταν ο Φρανκ Κάλβερτ, που έκανε την πραγματική δουλειά και τους έφεροσε εδώ. Χρόνια προσεκτικής μελέτης και δοκιμαστικών ανασκαφών έπεισαν τον Φρανκ ότι αυτός ο λόφος κρύβει την τρία του ομήρου.
Μοιράστηκε πρόθυμα την ερευνά του, την πρόσβασή του στη γη και τις γνωριμίες του, με την ελπίδα να ανακαλύψει μαζί με το σλίμαν τη χαμένη πόλη. Όμως, από τότε που άρχισαν οι ανασκαφές, έχουν διαφωνίες. Όταν ο Χάινριχ διατάζει την ομάδα του να ανοίξει μια τεράστια τάφρο βάθος σχεδόν 14 μέτρων μέσα από το λόφο, ο Φρανκ του λέει αν το ξανασκεφτεί.
Πρέπει να επιβραδύνουν και να σκάψουν πιο προσεκτικά. Ο λόφος του Χισαρλίκ αποτελείται από πολλά στρώματα αρχαιοτήτων και κάποια χρονολογούνται από τη Ρωμαϊκή εποχή, ενώ άλλα φτάνουν ως την πρώιμη εποχή του Χαλκού. Ο Φρανκ λέει πως κάθε στρώμα αξίζει να μελετηθεί Και πως αν δεν είναι προσεκτικοί στην αναζήτησή τους για την Τροία Κινδυνεύουν να καταστρέψουν τις άλλες πόλεις που υπήρξαν πριν και μετά από αυτή Όμως ο Χάινρικ τον αγνοεί Τον ενδιαφέρει μόνο η Τροία του Στρίλου Την οποία πιστεύει πως θα βρει βαθύτερα μέσα στο λόφο Για εκείνον όλα όσα βρίσκονται από πάνω είναι απλώς μπάζα Έτσι χρησιμοποιούνται αξίνες, φτιάρια και μερικές φορές ακόμη και δυναμίτης.
Το συνεργείο σχεδόν διαλύει ολοκληρώτο χώρο. Όταν τελειώνουν, το Χισαρλίκ μοιάζει λιγότερο με αρχαιολογική ανασκαφή και περισσότερο με ορυχείο. Οι εργάτες του ανακαλύπτουν πολλά αντικείμενα καθώς και έχουν αποτύχει και κτίρια, οπότε αναμφίβολα υπήρχε εδώ μια αρχαία πόλη. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα από να αποδεικνύει ότι πρόκειται για την Τροία Στις 31 Μαΐου του 1873 αυτό θα αλλάξει Ο Χάινριχ βρίσκεται εκεί επιβλέποντας το συνεργείο όταν ένας εργάτης ξεθάβει ένα χάλκινο αγκείο Πίσω του ο Χάινριχ βλέπει χρυσό και η καρδιά του αρχίζει να χτυπάει δυνατά Λέει στον εργάτη να κάνει διάλειμμα και ύστερα φωνάζει το πιο έμπιστο ανασκαφέα του Μαζί κατεβαίνουν μέσα στην τάφρο Πάνω από τα κεφάλια τους, ένας πέτρινος στίχος προεξέχει επικίνδυνα.
Μια λάθος κίνηση και μπορεί να καταρρεύσει πάνω τους. Όμως δεν τους νοιάζει. Με ενθουσιασμό αρχίζουν να ξεθάβουν το χάλκινο αγκείο και μόλις το απελευθερώνουν, βρίσκουν πίσω του κι άλλα αντικείμενα να γυαλίζουν μέσα στο ξερό χώμα. Είναι ένας εισαυρός διαφορετικός από οτιδήποτε έχουν βρει μέχρι τότε. Ο Χάινριχ είναι πεπισμένος πως βρήκε την απόδειξη που έψαχνε.
Αυτό είναι βασιλικό χρυσάφι. Σίγουρα πρόκειται για τα πλούτη του ίδιου του βασιλιά Πρίαμου της Τροίας. Δεν λέει σε κανέναν τι βρήκε. Αντίθετα, βγάζει παράνομο άλλο τον αρχαίο θησαυρό από την Τουρκία και το μεταφέρει στο σπίτι του στην Αθήνα. Αυτό παραβιάζει την αντενασκαφή του, η οποία ορίζει ότι πρέπει να παραδώσει την κυβέρνηση τα μισά ευρήματα, όμως δεν τον νοιάζει.
Τίποτα δεν θα τον εμποδίσει να κρατήσει όλη τη δόξα για τον εαυτό του. Λίγο μετά την ανακάλυψη, ολοκληρώνει επίσημα την ανασκαφή και ταξιδεύει για την Ελλάδα. Σε Αθήνα, ξαναβρίσκει τη σύζυγό του και κυρίως το θησαυρό. Της φοράει τα αρχαία χρυσά κοσμήματα και τη φωτογραφίζει αποκαλώντας τη ωραία ελένη της Τροίας. Στον τύπο πλάθει μια ρομαντική ιστορία λέγοντας πως εκείνη ήταν μαζί του όταν βρήκε το θησαυρό και ότι τον βοήθησε να τα φέρει στην Αθήνα.
Επιμένει πως ολόκληρος ο θησαυρός βρέθηκε ακριβώς στην ίδια στιγμή, στο ίδιο ακριβώς σημείο. Στην πραγματικότητα όμως η γυναίκα του δεν ήταν καν εκεί και μόνο ένα μέρος του θησαυρού βρέθηκε εκείνο το πρωινό στα τέλη Μαΐου. Τα υπόλοιπα είχαν ανακαλυφθεί νωρίτερα και προσθέθηκαν στη συλλογή, ώστε το έβριμα να φαίνεται πιο εντυπωσιακό Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σλίμαν διαστρεβλώνει την αλήθεια για να παρουσιάσει καλύτερα τον εαυτό του, όμως σύντομα τα ψέματά του θα τον προλάβουν Είναι το έτος 1824, σε ένα αγρόφημα κοντά στο Χισαρλίκ στη Δυτική Τουρκία.
Ο Φρανκ Κάλβερτ κάθεται στο γραφείο του περιτριγυρισμένος από βιβλία και σημειώσεις. Γράφει ένα άθλο για την εφημερίδα που αμφισβητεί όλους τους πρόσφατους ισχυρισμούς του Σλίμαν. Πριν ακόμα να καλύψει το λεγόμενο θησαυρό, μελετούσε τα αγγεία που είχαν έρθει στο φως κατά την ανασκαφή. Παρατήρησε πως κάτι δεν τέργεζε στα ευρήματα από τα κατώτερα στρώματα του λόφου.
Αν ο Χάινρχη είχε δίκιο, θα έπρεπε να μοιάζουν με Αγία μετά την εποχή του Χαλκού. Όμως όλα έδειχναν ότι στην πραγματικότητα άνοικαν στην πρώιμη εποχή του Χαλκού, τουλάχιστον χίλια χρόνια πριν από την υποτιθέμενη εποχή του Τρωικού πολέμου. Επίσης, βγάζοντας παράνομα τους θησαυρούς από τη χώρα και μιλώντας με περηφάνεια για αυτός τον τύπο, ο Σλίμαν εξόργησε την τουρκική κυβέρνηση και έβλαψε τη φήμη των αρχαιολόγων παντού.
Ο Φρανκ δημοσιεύει το άρθρο ανώνυμα, όμως ο Χάινεριχ δεν αμφιβάλλει γιατί ποιος σκρύβεται πίσω και γίνεται έξαλλος. παίρνει την εκδίκησή του γράφοντας μία αφήγηση των ανασκαφών που γίνεται best seller στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε αυτήν υποβαθμίζει και σε κοφαντή όχι μόνο τα επιτεύγματα του Φρανκ, αλλά και το χαρακτήρα του.
Τον περιγράφει ως ανίκανο επιστήμονα και ανέντιμο άνθρωπο. Όταν ο Φρανκ το διαβάζει, δεν μπορεί να πιστέψει την μικροπρέπεια του Σλίμαν. Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια και αν μη τι άλλο, εκείνος ήταν που ήταν ανέντιμος. Άρνη δεν εποχωρήσει και η διαμάχη ανάμεσα στους πρώην συνεργάτες συνεχίζεται. Έχοντας κάνει τον εαυτό τον επιθύμητο στην Τουρκία, ο Χάινριχ θα μεταφέρει την αναζήτησή του για φήμη και δόξα στις Μυκήνες, στις Νότιας Ελλάδας.
Είναι επεπισμένος ότι ακόμα ένας ομυρικός στρίλος περιμένει εκεί και το 1876 βαθιά σε ένα λακοειδή τάφο ανακαλύπτει μια εντυπωσιακή χρυσή νεκρική μάσκα. Με τη χαρακτηριστική του τόλμη δηλώνει ότι κοιτάζει το πρόσωπο του βασιλιά Αγαμένωνα, του ανθρώπου που κατέκτησε την Τροία. Το κοινό και ο τύπος εντυπωσιάζονται από την ανακοίνωση, όμως οι μελετητές παραμένουν και πάλι επιφυλακτικοί.
Όπως και με το θησαυρό του Πρίαμου, υποψιάζονται ότι η μάσκα προηγείται του υποτιθέμενου κατόχου της κατά αρκετούς αιώνες. Με τα χρόνια, τα ερωτήματα γύρω από τις μεθόδους του τα πληθαίνουν. Η ακαδημαϊκή αναγνώριση που τόσο βαθιά επιθυμεί δεν θα έρθει ποτέ πραγματικά και όταν πεθάνει το 1890 θα εξακολουθεί να προσπαθεί να εδρεώσει την υστεροφημία του.
Πίσω στην Τουρκία στο μεταξύ, οι ανασκαφές στο Χισαρλίκ θα συνεχιστούν. Την ίδια χρονιά που πεθαίνει ο Σλίμαν, ο Φρανκ και μια νέα ομάδα βρίσκουν επιτέλους αγγεία της ύστερης εποχής του Χαλκού σε διαφορετικό σημείο του χώρου. Η ανακάλυψη επιβεβαιώνει όσο ο Φρανκ υποστήριζε για σχεδόν δύο δεκαετίες. Ο Χάινριχ έσκαψε κατευθείαν κάτω από την ίσως ομυρική τρία και κατέστρεψε μεγάλο μέρος της στην προσπάθειά του να κερδίσει δόξα και φήμη.
Στο ίδιο σημείο χτίστηκαν, καταστράφηκαν και ξαναχτίστηκαν πολλές πόλεις, η μία πάνω στα ερήπε της άλλης. Και κάπου μέσα σε αυτά τα στρώματα βρισκόταν η πόλη που πιθανότατα ενέπνευσε τις ιστορίες που αιώνες αργότερα θα συνδεόταν με τον Τροϊκό Πόλεμο. Υπήρχε πραγματικά μια μεγάλη αρχαία πόλη σε εκείνο το λόφο. Όμως η ηρωνία είναι ότι η συμπροσπάθειά του να την ανακαλύψει κατέστρεψε αυτό ακριβώς που αναζητούσε.
Η τεράστια τάφρος που άνοιξε μέσα στο Χισαρλίκ εξακολουθεί να φαίνεται ακόμη και σήμερα. Ένα σημάδι του εγωκεντρισμού και της ιστεροφημίας. Ο περίθυμος Θησαυρός του Πρίαμου ακολούθησε μια εξίσου παράξενη διαδρομή. Αφού ο Σλίμαν τον έβγαλε παράνομα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Θησαυρός κατέληξε στην Γερμανία. Στο τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου εξαφανίστηκε.
Για δεκαετίες, κανείς δεν γνώριζε με βεβαιότητα που βρισκόταν, ώσπου αποκαλύφθηκε ότι είχε μεταφερθεί στη Σοβιετική Ένωση και φυλασσόταν κρυφά στη Μόσχα. Μέχρι σήμερα, είναι μέρος μιας μεγαλύτερης διαμάχης γύρω από την ιδιοκτησία, την πολιτιστική κληρονομιά και το ποιος έχει δικαίωμα να τον κρατήσει. Ο Σλίμαν είχε όραμα, επιμονή και την τόλμη να αφισβητήσει όσα θεωρούνταν δεδομένα.
Αλλά έχει επίσης μια επικίνδυνη βεβαιότητα ότι η δική του εκδοχή της αλήθειας έπρεπε να είναι και σωστή. Και αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά της ιστορίας του. Η ανακάλυψη δεν είναι μόνο θέμα προορισμού. Δεν αρκεί να φτάσεις στη σωστή απάντηση. Σημασία έχει τι καταστρέφεις στον τρόμο, ποιον αγνοείς και πόσο πρόθυμος είσαι να παραδεχτείς ότι μπορεί να έκανες και λάθος.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα