Skip to content
PodBase
Η Ιστορία της Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο Τσετούνγκ

Η Ιστορία της Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο Τσετούνγκ

Χρονοκάψουλα
Οκτώβριος 22, 2026 00:21:59
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Σε αυτό το επεισόδιο, ταξιδεύουμε στο Πεκίνο του 1966, στις πρώτες ημέρες της Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο Τσετούνγκ — όταν μαθητές άρχισαν να στρέφονται εναντίον των ίδιων τους των δασκάλων. 🇨🇳📕

Η Bian Zhongyun ήταν υποδιευθύντρια σε ένα σχολείο θηλέων του Πεκίνου. Όμως μέσα στοεκρηκτικό πολιτικό κλίμα της εποχής, κατηγορήθηκε ότι ανήκε στις «αντιδραστικές» δυνάμεις που έπρεπε να εξαλειφθούν. Στις 5 Αυγούστου 1966, μαθήτριες του σχολείου της την ξυλοκόπησαν και την κακοποίησαν επί ώρες. Η Bian πέθανε την ίδια ημέρα, αποτελώντας ένααπό τα πρώτα γνωστά θύματα της βίας των Ερυθροφρουρών.

Και ήταν μόνο η αρχή. Καθώς η Πολιτιστική Επανάσταση εξαπλωνόταν, δάσκαλοι, διανοούμενοι, αξιωματούχοι και απλοί πολίτες διαπομπεύονταν, φυλακίζονταν ή σκοτώνονταν. Η ιστορία της Bian Zhongyun έγινε σύμβολο μιας εποχής όπου η πολιτική ιδεολογία μπήκε μέσα στις σχολικές αίθουσες — και παιδιά μετατράπηκαν σεδιώκτες των ανθρώπων που μέχρι χθες τους δίδασκαν.

Μια ιστορία για τον φανατισμό, τον φόβο και το πόσο γρήγορα μια κοινωνία μπορεί να χάσει τα όριά της όταν η βία παρουσιάζεται ως επανάσταση.

#BianZhongyun #CulturalRevolution #Mao #China #Ιστορία#Χρονοκάψουλα #Podcast 🎙️🇨🇳

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

ενώ ένας όχλος από τις ίδιες της της μαθήτριες χτυπάει τους τοίχους με ξύλα και γροθιές. Λίγους μήνες πριν θα είχε τιμωρήσει μια τέτοια ανάρμοση συμπεριφορά χωρίς δισταγμό, αλλά όχι σήμερα. Η εξουσία δεν βρίσκεται πλέον στα χέρια των δασκάλων. Ανήκει στους μυθητές. Από τότε που ο Μάου ξεκίνησε αυτό που αποκαλεί πολιτιστική επανάσταση, οι άλλοτε σεβαστοί εκπαιδευτικοί θεωρούνται πλέον εχθροί του λαού, σύμβολα μιας παλιάς κοινωνίας που πρέπει να γκρεμιστεί.

Γνωρίζοντας ότι η πόρτα δεν θα αντέξει για πολύ, σηκώνεται αργά έχοντας αποδεχτεί τη μοίρα της. Ανοίγει την πόρτα και τα κορίτσια που κάποτε δίδασκε ορμών πάνω της. Τα κορίτσια την κροντοκοπούν και την κλωτσούν σε όλο της το πρόσωπο. Αυτή σοριάζεται στο πάτωμα και καθώς πέφτει χέρια την αρπάζουν από τα μαλλιά και τη σέρνουν έξω κατά μήκος του διαδρόμου Πλοτσάει απεγνωσμένα και ουρλιάζει προσπαθώντας να τη σταματήσει αλλά δεν την αφήνουν Όταν ένα κοντινό νοσοκομείο ενημερώνεται για την επίθεση είναι ήδη πολύ αργά Η υποδιευθύντρια θα γίνει το πρώτο γνωστό θύμα της πολιτιστικής επανάστασης του πρόεδρου Μάου Πολύ περισσότερη βία θα ακολουθήσει αργότερα από τους οργισμένους φοιτητές και μαθητές.

Είμαι ο Αντρέας και αυτή είναι η ιστορία της πολιτιστικής επανάστασης του Μάουτσετούν. But in the end it doesn't even matter Είναι το έτος 1966 στην Κίνα. Στους δρόμους του Πεκίνου κυματίζουν κόκκινες σημαίες και τεράστια πορτρέτα του Mao Tse-Tung καλύπτουν τις προσώψεις δημοσίων κτηρίων. Από μεγάλο φωνάκο ακούγονται πανεστατικά τραγούδια, ενώ χιλιάδες νέοι διασχίζουν τις λεωφόρους, κρατώντας τα χέρια τους το μικρό κόκκινο βιβλίο με τα λόγια του πρόεδρου Μάου.

Για να καταλάβει όμως κανείς πώς έφτασε η Κίνα σε αυτή τη στιγμή πρέπει να επιστρέψει αρκετές δεκαετίες πίσω. Στις αρχές του 20ου αιώνα η Κίνα ήταν μια χώρα βαθιά διαιρεμένη. Η αυτοκρατορία είχε καταρρεύσει, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζούσε στην Ήπεθρο και τεράστιες εκτάσεις γης, βρίσκοντας στα χέρια μια σχετικά μικρή τάξη εύπορων γιοκτημόνων.

Εκατομμύρια αγρότες ζούσαν μέσα στη φτώχεια, συχνά χρεωμένοι και χωρίς πραγματική πολιτική δύναμη. Παράλληλα, ξένες δυνάμεις διατηρούσαν σημαντική οικονομική και στρατιωτική επιρροή μέσα στην Κίνα. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα εμφανίστηκε ο Μάουτσε Τούμπ. Υιός αγροτικής οικογένειας πίστευε ότι η επανάσταση στην Κίνα δεν θα μπορούσε να βασιστεί μόνο στους εργάτες των πόλεων όπως είχε συμβεί στη Ρωσία.

Η πραγματική δύναμη κατά την άποψή του βρισκόταν στα εκατοντάδες εκατομμύρια των φτωχών αγροτών. Ο Μάο εντάχθηκε από νωρίς στον νεοσύστατο Κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα και σταδιακά εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες. Η ανωδός του όμως δεν ήταν εύκολη. Οι κομμουνιστές συγκρούστηκαν με τους εθνικιστές και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις βάσεις τους.

Το 1934 ξεκίνησε η περίφημη Μεγάλη Πορεία. Χιλιάδες κομμουνιστές διέσχισαν βουνά, ποτάμια και τεράστιες αποστάσεις για να ξεφύγουν από τις εθνικιστικές δυνάμεις. Οι περισσότεροι δεν τα κατάφεραν. Για όσους επέζησαν όμως, η πορεία έγινε σύμβολο αντοχής και επαναστατικής αφοσίωσης. Και μέσα από αυτή την περίοδο ο ΜΑΟ αναδείχθηκε σε ηγέτη του κινέζικου κομμουνιστικού κινήματος.

Ακολούθησαν χρόνια πολέμου. Πρώτα πέμπτη στην Ιαπωνία και ύστερα ξανά απέναντι στους εθνικιστές. Οι κομμουνιστές κατάφεραν να κερδίσουν σημαντική υποστήριξη συνήπεθρο, υποσχόμενη αναδιανομή της γης και ένα τέλος στην παλιά κοινωνική τάξη. Το 1949, δυνάμεις του ΜΑΟ επικράτησαν στον Κινέζικο Εμφύλιο Πόλεμο. Ο ΜΑΟ στάθηκε στην πύλη της ουράνιας γαλήνης στο Πεκίνο και ανακοίνωσε τη δημιουργία της λαϊκής δημοκρατίας της Κίνας.

Για εκατομμύρια Κινέζους, η στιγμή εκείνη φαινόταν να σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής ξένης επιρροής, εμφύλιων πολέμων και ακραίων κοινωνικών ανισοτήτων. Ο στόχος του ΜΑΟ ήταν τεράστιος. Ήθελε να δημιουργήσει μια κοινωνία στην οποία οι παλιές οικονομικές τάξεις θα εξαφανίζονταν. Δεν θα υπήρχαν πλέον ισχυροί γεωκτήμονες από τη μία και εξαθλειωμένοι αγρότες από την άλλη.

Δεν θα υπήρχαν άνθρωποι που θα αποκτούσαν πολιτική δύναμη μόνο επειδή είχαν γεννηθεί πλούσιοι. Η γη αναδιανεμήθηκε και οι παλιοί γεωκτήμονες έχασαν την εξουσία τους. Για τους υποστηρικτές του ΜΑΟ αυτό ήταν μια ιστορική προσπάθεια να καταστραφούν κοινωνικές δομές που για αιώνες καν κρατήσει εκατομμύρια ανθρώπους στο περιθώριο.

Όμως η προσπάθεια μεταμόρφωσης μιας χώρας εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων είχε τεράστιο κόστος. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο ΜΑΟ προσπάθησε να επιτεχύνει δραματικά την ανάπτυξη της οικονομίας μέσα από το λεγόμενο μεγάλο άλμα προς τα εμπρός. Η εξτρατεία απέτυχε καταστροφικά. Η αγροτική παραγωγή κατέρευσε σε πολλές περιοχές και ένας τεράστιος λιμός ακολούθησε, προκαλώντας τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μετά την αποτυχία, η πολιτική επιρροή του ΜΑΟ μέσα από το κόμμα περιορίστηκε προσωρινά. Και εδώ αρχίζει να διαμορφώνεται το υπόβαθρο της πολιτιστικής επανάστασης. Ο Μάου φοβόταν ότι η επανάσταση έχανε το δρόμο της. Πίστευε ότι μέσα στο ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα εμφανιζόταν μια νέα προνομιούχα τάξη γραφειοκρατών και αξιωματούχων.

Στα μάτια του υπήρχε ο κίνδυνος εκείνα να επιστρέψει σταδιακά σε ένα σύστημα όπου λίγοι θα συγκέντρωναν πάλι τον πλούτο και την εξουσία. Αν συνέβαινε αυτό, τότε δεκαετίες επανάστασης και πολέμου θα είχαν υπάρξει μάταιες Έτσι το 1966 ο Μάου κάλεσε την νεολαία να αμφισβητήσει την εξουσία Να επιτεθεί στις παλιές ιδέες, στα παλιά έθιμα και στην παλιά κουλτούρα Το μήνυμα ήταν ότι η πολιτική επανάσταση από μόνη της δεν αρκούσε Έπρεπε να αλλάξει και ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι σκέφτονταν Σχολεία και πανεπιστήμια μετατράπηκαν σε κέντρα πολιτικής δραστηριότητας.

Μαθητές σχημάτισαν ομάδες κόκκινων φρουρών και ταξίδευαν σε ολόκληρη τη χώρα διαδίδοντας το μήνυμα της επανάστασης. Για πολλούς νέους ήταν η πρώτη φορά που ένιωθαν ότι είχαν πραγματική πολιτική δύναμη. Ένας έφηβος μπορούσε πλέον να αμφισβητήσει έναν κατηγητή, έναν διευθυντή ή έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο. Όμως η προσπάθεια να εξαφανιστούν οι παλιές ιεραρχίες άρχισε γρήγορα να δημιουργεί νέες μορφές βίας.

Άνθρωποι κατηγορούνταν δημόσιο σταξική εχθροί. Κατηγητές ταπεινώνονταν μπροστά στους μαθητές τους. Αυτό που είχε ξεκινήσει ως προσπάθεια να εμποδιστεί η επιστροφή μιας προνομιούχας τάξης, εξελισσόταν σε ένα κίνημα που κανείς δεν μπορούσε πλέον να ελέγξει. Για τον Μάο, ο δηλωμένος στόχος παρέμενε η δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς τις παλιές ταξικές διακρίσεις.

Για εκατομμύρια ανθρώπους όμως, ο τρόπος με τον οποίο επιχειρήθηκε αυτή η αλλαγή, θα έφερνε φόβο, διώξεις και χάος. Και το 1966, καθώς οι κόκκινοι φλωροί γεμίζουν τους δρόμους της Κίνας, κανείς ακόμα δεν γνωρίζει πόσο μακριά θα φτάσει αυτή η επανάσταση. περιμένουν ανυπόμονα να μπει η καθηγήτρια. Από τότε που το Κομμουνιστικό Κόμμα του Προέδρου ΜΑΟ πήρε τον έλεγχο της Κίνας το 1949, κάθε ίχνος εξέγερσης αντιμετωπίζεται βιαία.

Όμως η καταπιεστική διακυβέρνηση του ΜΑΟ δεν υπήρξε χωρίς προβλήματα. Μία βιαστική προσπάθεια μεταμόρφωσης της κινέζικης οικονομίας μέσω της εκβιομηχάνησης Απέτυχε και εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν στον καταστροφικό λιμό που ακολούθησε. Έτσι για να εξασφαλίσει την αποσίωση του δυσταριστημένου λαού του, ο πρόεδρος Μάου ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία που ονόμασε «Πολιτική Επανάσταση».

Τον Μάιο του 1966 κάλεσε την νεολαία της Κίνας να εξεγερθεί και να αναλάβει βίαιη δράση ενάντια στα τέσσερα παλιά. Παλιά έθιμα, παλιές ιδέες, παλιές συνήθειες και παλιά κουλτούρα Ο ΜΑΟ δεν ήθελε την καταστροφή των πρώην κυρίαρχων τάξεων και τη διαγραφή της αυτοκρατορικής πολιτιστικής ιστορίας της Κίνας Για τους χιλιάδες νεαρούς Κινέζους μαθητές που λατρεύουν το ΜΑΟ η πολιτιστική επανάσταση είναι ιδανική ευκαιρία να αντίξουν την υποστήριξή τους Πολλοί σπέβδουν να ενταχθούν στην κόκκινη φρουρά ένα νεανικό κίνημα που δημιουργήθηκε για να προωθήσει την ιδεολογία του ΜΑΟ.

Και στο σχολείο αυθυλαίων του Παιδαγωγικού Πανεπιστημίου του Πεκίνου, μία από τις πρώτες μαθήτρες που εντάχθηκαν ήταν η Σόγ Μπίν. Τώρα κάθεται στην άκρη της καρέκλα της συντάξης χημίας και περιμένει να δει το αποτέλεσμα της πρώτης διαμαρτυρίας. Λίγες στιγμές αργότερα, η καθηγήτρια χημίας μπαίνει στην αίθουσα και κοιτάζει τις μαθήτριές της.

Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη. Στην αρχή δεν προσέχει την αφίσα στον τοίχο πίσω της, αλλά νιώθει την ένταση στην αίθουσα. Η καθηγήτρια καταλαβαίνει γρήγορα ότι κάτι δεν πάει καλά. Τότε γυρίζει και βλέπει την αφίσα. Η προσωπική επίθεση στην υποδιευθύντρια είναι ανάρμοστη, Ενάρμοστη. Κι έτσι η καθηγήτρια κινείται για να κατεβάσει την αφίσα από τον τοίχο.

Όμως τότε τα κορίτσια αρχίζουν να την αποδοκιμάζουν. Η καθηγήτρια παγώνει. Γνωρίζει ότι πολλά από τα παιδιά είναι στους κόκκινους φρουρούς. Φοβούμενοι για την ασφάλειά της, απομακρύνεται από την αφίσα. Η Μπιν χαμογελάει. Όμως η αφίσα είναι μόνο η αρχή της εκστρατείας της για να καθαρίσει το σχολείο από τους αντεπαναστάτες.

Μέσα σε λίγες ημέρες οι διαμαρτυρίες κλιμακώνονται. Οι καθηγητές δέχονται προσβολές στους διαδρόμους και οι ύβριοι σύντομα γίνονται σπροξήματα και μετά χτυπήματα. Οι καθηγητές που κατηγορούνται ψηφούν το ΜΑΟΚΣ, λοκοπούνται και όποιος προσπαθεί να τους σταματήσει γίνεται και ο ίδιος στόχος. Οι εκπαιδευτικοί είναι ανήμποροι να σταματήσουν τη βία.

Σε κάποιες περιπτώσεις αλυσοδένονται πάνω σε μια σκηνή για να ομολογήσουν τα αντεπαναστατικά εγκλήματά τους Η χακοποίηση γίνεται καθημερινό φαινόμενο και έτσι πολλοί καθηγητές προσπαθούν να υπομένουν τις τιμωρίες ελπίζοντας ότι η πολιτιστική επανάσταση θα περάσει Άλλοι ζητούν βοήθεια από τις αρχές, όμως κανείς δεν τους ακούει Το Κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα στηρίζει τους κόκκινους φρουρούς Έτσι χωρίς κανένα να το σταματήσει οι επιθέσεις γίνονται όλο και πιο άγριες και λόγω της θέσης της η υποδιευθύντρια αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο μίσος Το χείλος της είναι σκισμένο, τα μάτια της μαυρισμένα και πρισμένα, τα μαλλιά της κολλημένα με μελάνι και αίμα, ενώ λείπουν μεγάλες τούφες από τα σημεία που της επιτέθηκαν με ψαλίδια και στυλό.

Γεμίζει τον Ιπτύρα με ζεστό νερό. Προσπαθεί όσο μπορεί να ξεπλύνει το μελάνι και να φτιάξει τα μαλλιά της. Ταμπονάρει το χείλος της, αλλά δεν μπορεί να κάνει και πολλά για το πρισμένο μάτι. Τότε ακούγε την απαλόχτυπμα στην πόρτα του μπάνιου και με συμπονευτική φωνή ο σύζυγός της λέει ότι το δείπνο είναι έτοιμο, αλλά να κατέβει μόνο τα μειωσία τιμή.

Αυτή απαντάει με βραχνή φωνή, λέγοντάς ότι θα βγει σύντομα. Θεωρεί τον εαυτό της υποστηρικτή του Κινέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος. Εντάχθηκε στο κίνημα το 1941 και επανηγύρισε όταν κατέλαβε την εξουσία 8 χρόνια αργότερα. Όμως η πίστη της στον πρόεδρο Μάου και στο όραμά του για το μέλλον έχει εξασθενήσει τα τελευταία χρόνια.

Η έναρξη της πολιτιστικής επανάστασης έχει κάνει τη ζωή της κόλαση. Πίστευε ότι είχε καταφέρει να κρατήσει κρυφές τις αμφιβολίες της μέχρι που ένα λάθος την τάξε την πρόδωσε. Μια μαθήτρια ρώτησε αν θα έπρεπε να σώσουν το πορτρέτο του πρόεδρου Μάου από το σχολείο σε περίπτωση πυρκαγιάς. Αυτή απάντησε ότι θα έπρεπε απλώς να βγουν από το κτίριο όσο πιο γρήγορα γίνεται Το υπονοούμενο, όσο ανεπαίσθητο κι αν ήταν, έδειχνε ότι δεν πίστευε πραγματικά στον πρόεδρο Μάου Αυτό αρκούσε για να τη χαρακτηρίσουν οι μαθήτρες αντεπαναστάτρια και σχεδόν αμέσως άρχισαν να την κακοποιούν πρωταλλεκτικά και έπειτα σωματικά Είχε γράψει στις τοπικές αρχές ζητώντας βοήθεια Όμως οι επιστολές της είχαν μείνει αναπάντητες Νωρίτερα σήμερα υπέστη το χειρότερο ξυλοδαρμό μέχρι τότε Και τα κορίτσια την προειδοποίησαν Ότι θα ακολουθούσαν πολύ χειρότερα Αν δεν ομολογούσε πως ήταν αντεπαναστάτρια Τελικά σβήνει το φως του Μπάιν Και κατεβαίνει για να συναντήσει το σύζυγό της Ένα μέρος της καταλαβαίνουν

και αυτές οι επιθέσεις δεν μπορούν να συνεχιστούν για πάντα. Κάποια στιγμή θα περάσει. Φοβάται όμως ότι δεν θα σταματήσουν μέχρι να γίνει κάποιο μεγάλο κακό. Απέναντί της στο τραπέζι, ο σύζυγός της την παρακολουθεί με ανησυχία. Της προσφέρει φαγητό και προσπαθεί να την κάνει να ξεχαστεί, όμως αυτή μιλάει ελάχιστα. Όταν φάει, πηγαίνει νωρίς για ύπνο.

Την επόμενη μέρα αποχαιρετάει το σύζυγό της γεμάτη αγωνία για όσα την περιμένουν Όταν φτάνει στο σχολείο, δεν περνάει πολύ ώρα πριν μια ομάδα μαθητριών έρθει να τη βρει Αρχίζουν να χτυπούν δυνατά την πόρτα του γραφείου της Στην αρχή της αγνοεί, όμως η σιωπή της εκλαμβάνεται ως ανυπακοή και αυτό εξοργίζει ακόμη περισσότερο τα κορίτσια Γνωρίζοντας ότι τελικά θα σπάσουν την πόρτα αποφασίζει ότι πρέπει να τις αντιμετωπίσει και να προσπαθήσει να εκτονώσει την κατάσταση.

Όμως μόλις ξεκλειδώνει την πόρτα, δέχεται επίθεση. Της έρουν μέχρι την αυλή, ώστε ολόκληρο το σχολείο να γίνει μάρτυρα στης τιμωρίας της. Της λένε ότι έχει καταδικαστεί σε θάνατο και απαιτούν να παραδεχτεί ότι είναι αντεπαναστάτρια και ρεβιζιονίστρια πριν από την εκτέλεσή της. Όμως αρνεί την να δώσει στις μαθήτρες την ομολογία που θέλουν Με αυτή τη δήλωση εξοργίζονται ακόμη περισσότερο Μία από αυτές αρπάζει ένα κουβά σφουγγαρίσματος Και την αναγκάζει να καταπιεί το βρώμικο νερό Την γροθοκοπούν, την πλωτσούν και την χτύπουν με ερώπαλα γεμάτα καρφιά Όταν χάνουν τις αισθήσεις της δεν σταματούν Τελικά την αφήνουν να πεθάνει κάτω από τον καυτό ήλιο.

Ο σύζυγός της θα ενημερωθεί για το θάνατο της γυναίκας του λίγες ώρες αργότερα. Καταλαβαίνοντας ότι δεν έχει κανένα τρόπο να απαιτήσει δικαιοσύνη, θα συγκεντρώσει όσα περισσότερα στοιχεία μπορεί και θα τα φυλάξει. Θα αφαιρέσει τα ματωμένα ρούχα από το σώμα της και θα τραβήξει μια τελευταία φωτογραφία με το πτώμα της γυναίκας του τοποθετημένο μπροστά από τα τέσσερα παιδιά του.

Ο σύζυγός της θα κρύψει όλα τα στοιχεία περιμένοντας να περάσει η τρέλα της πολιτιστικής επανάστασης και να έρθει επιτέλους η ευκαιρία να δείξει στον κόσμο τι έκαναν στη γυναίκα του. η επανάσταση καταστροφική και εκφράζεται με τα μέλη της για το δικό της ρόλο. Δεν θα παραδεχτεί ότι ήταν εκείνη που επιτέθηκε. Ζητάει όμως συγγνώμη που δεν έκανε περισσότερα για να προστατεύσει την καθηγητριά της.

Η δολοφονία της Μπιάν Τζενγκούν δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Κατά τη διάρκεια του λεγόμονου κόκκινου Αυγούστου του 1966, εκατοντάδες εκπαιδευτικοί σκοτώθηκαν με παρόμοιο τρόπο, καθώς η βία εξαπλωνόταν σε ολόκληρη την Κίνα. Χιλιάδες άλλοι αυτοκτόνησαν για να αποφύγουν τις βάναυσες τιμωρίες που επέβαλαν οι κόκκινοι φρουροί.

Όμως αυτό δεν ήταν παρά μόνο η αρχή του τρόμου της πολιτιστικής επανάστασης. Μέσα στην επόμενη δεκαετία περίπου δύο εκατομμύρια λεγόμενοι ταξικοί εχθροί σκοτώθηκαν ή οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία. Το χάος και η βία λάβαν τέλος μόνο μετά το θάνατο του Μαο το 1976 Χρόνια αργότερα η έκφραση μεταμέλειας της Σομπίν γίνεται πρωτοσέλιδος ολόκληρη την Κίνα Όμως τα λόγια αυτά σημαίνουν ελάχιστα για τον πλέον 90 χρονών σύζυγό της Δεν θεωρεί υπεύθυνες για τη δολοφονία της γυναίκας του μόνο τις μαθήτριες της κόκκινης φρουράς Οι πράξεις τους ήταν αποτρόπες όμως είχαν υποστήπλει σε εγκεφάλω από το Μαο Κατά την άποψή του, μέχρι η κυβέρνηση να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, δεν θα αποδοθεί ποτέ δικαιοσύνη Όμως παρότι έχει δημοσιοποιήσει τα στοιχεία που συγκέντρωσε το 1966 Η κυβέρνηση δεν θέλησε ποτέ να ερευνήσει σε βάθος τη δολοφονία της γυναίκας του Παρότι η κυβέρνηση έχει επισήμως δηλώσει ότι η πολιτιστική επανάσταση υπήρξε σοβαρό πλήγμα Οι αξιωματούχοι διστάζουν να συζητήσουν τα ιστορικά λάθη του καθεστώτος

αν αναγράφονται το όνομά της και η ημερομηνία θανάτου της, δεν γίνεται καμία αναφορά στον τρόπο με τον οποίο πέθανε. Δέκα χρόνια μετά την εναρξή της, η πολιτιστική επανάσταση έφτασε στο τέλος της, μαζί με το θάνατο του Μαοτσετούνγκ το 1976. Πίσω της άφησε μια ακίνα βαθιά αλλαγμένη. Μια χώρα που είχε προσπαθήσει να γκρεμίσει τις παλιές κοινωνικές τάξεις και να δημιουργήσει έναν κόσμο όπου η καταγωγή, ο πλούτος, δεν θα καθόριζαν την ήραν ως ανθρώπου.

Για εκατομμύρια Κινέζους αυτή η υπόσχεση είχε κάποτε γεννήσει πραγματική ελπίδα. Την ελπίδα ότι ο φτωχός αγρότης θα μπορούσε να σταθεί ισότιμο απέναντι στο γεωκτήμον. Ότι μια χώρα εξατλημένη από πολέμους, κατοχή και εμφύλια συγκρούσεις θα μπορούσε επιτέλους να χτίσει το δικό της μέλλον. Όμως κάπου στην πορεία η επιθυμία για ισότητα ενώθηκε με το φόβο, την απόλυτη πίστη και τη βία.

Οι άνθρωποι που κλήθηκαν να καταστρέψουν τις παλιές αδικίες, δημιούργησαν νέες. Και μια επανάσταση που υποσχέθηκε να επελευθερώσει τον άνθρωπο από τις τάξεις, κατέληξε πολλές φορές να τον φυλακίζει μέσα σε νέες ταμπέλες. Επαναστάτης, αντεπαναστάτης, φίλος, εχθρός. Και ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη κληρονομιά της πολιτιστικής επανάστασης.

Όχι μόνο να αποφασίσουμε αν ο Μάου είχε δίκιο ή άδικο να θέλει να αλλάξει την κοινωνία, αλλά να αναρωτηθούμε κάτι πολύ πιο δύσκολο. Όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πιο δίκιο κόσμο, πόσο μακριά μπορεί να φτάσει πριν αρχίσει να καταστρέφει ακριβώς εκείνους που ήθελε να σώσει.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00