AFTERSTORM ΚΑΤΑΙΓΙΣΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ
ΥΠΕΡΒΟΥΛΑΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Αυτό με τις επείγουσες εγχειρήσεις, τους ρεφλεξολόγους τουκ-τουκάδες, τον στωικισμό του δρόμου, το σερφ γκανγκ, το μυστικό δείπνο με την αστυνομία και τις δραματικές κότες. Όλα (υπερβολικά) στη Σρι Λάνκα. Τρίτο και τελευταίο μέρος.
Ναι, αυτές θα ειναι οι περιγραφές.
Αν δεν είμαι στο αεροδρόμιο, με ακούς κάθε Δευτέρα.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είμαι εγώ υπερβολική Ε, όχι υπερβολική Α, συγγνώμη, ναι, είσαι Βουλάκο, ρε σύντομο, είσαι πιο υπερβολική Καθόλου Είναι κάτι που το έχω σκεφτεί Κάτι σε ρε σύ Ο ταξιτζής που με πήγε στο αεροδρόμιο άκουσε όλα τα τραγούδια του Σαμπάνη Το πρόβλημά μου όταν γίνηκε δικό σου περίπου 200 φορές Και με είδε να κλαίω μάλλον περισσότερο από ότι το παπά στη βάφτιση Καλώς ήρθες, καλώς ήρθες σε άλλο ένα επεισόδιο, Υπερβούλα.
Σε ευχαριστώ που είσαι πάλι εδώ και με ακούς. Αυτό θα είναι το τρίτο και τελευταίο, νομίζω, επεισόδιο για τη Σρι Λάγκα. Εντάξει, μας πήρε και πάρα πολύ από κάτω στο προηγούμενο, έτσι. Έζησα κανονικότατα το δράμα μου, με καταλαβαίνεις όμως. Ωστόσο, στο σημερινό επεισόδιο θα μιλήσουμε για την επόμενη μας εβδομάδα στη χώρα.
Μην νομίζεις, υπερβούλα και εδώ, συνέχισε να περνά η κοπέλα της περιπέτειας του Γκιούλιβερ, αλλά οκ, σίγουρα τίποτα δεν συγκρίνεται με όλο αυτό που περάσαμε στον Κυκλώνα, αυτές τις πέντε μέρες εγκλισμού και ωριακά τρέλας που σου περέγραψα και έτσι πάρα πολύ γρήγορα να σου θυμίσω ότι έχουμε περάσει δύο μέρες αποσυμπίεσης στην Έλλα γιατί μπορεί το ποσοστό αξιοπρέπειάς μας να έχει μείνει περίπου στο 5%.
ωστόσο παραμένουμε ακόμα πριγκίπισες οπότε ψάχνουμε ένα μέσο μεταφοράς προς την πρώτη πόλη στο Νότο που ήτανε, τώρα δεν ξέρω αν το προφέρω σωστά έτσι όλα όπως να είναι θα τα λέω όπως θα ξέρω, που ήταν το Τάγκαλι Θέλαμε απλά να πάμε στην πρώτη διαθέσιμη πόλη νότια και να βρούμε την Καρλώτα και τον Πέπε για να περάσουμε τις υπόλοιπες ημέρες μέχρι να κατέβουν και τα υπόλοιπα παιδιά Αχ και τι νόμιζες, ότι θα σου πω ότι βρήκαμε έναν νορμάλο οδηγό και μας πήγε.
Ούτε καν. Ξεκινάω δυναμικά. Κάνουμε μία βόλτα στο κέντρο γιατί ο τρόπος που βρίσκαμε μεταφορά, όπως ξαναείπα, αν δεν ήταν μέσω πίκμη ή μέσω Uber, θα ήταν τα αδιαζώσεις παζάρια που εντάξει, πλέον μετράμε δεν ξέρω κι εγώ πόσες μέρες στο νησί. Ο Ηλίας έχει γίνει μάστερ. Κυριολεκτικά τους πουλάει και τους αγοράζει. πηγαίνει από τον έναν στον άλλον και τους λέει ότι έχω καλύτερη προσφορά από εδώ, καλύτερη από εκεί.
Κάποια φάση έτσι μας πετυχαίνει ένας κύριος θα πω. Ξαναλέω αυτά τα τρία επεισόδια. Σας παρακαλώ μην παίρνετε tips από αυτά τα επεισόδια. Όλα τα υπόλοιπα αυτού του podcast είναι φανταστικά ταξιδιωτικά tips να πάτε να τα κάνετε όλα. Τα παρακάτω που θα ακούσετε τέλος πάντων θα τα πω. Λοιπόν, ο κύριος φαινόταν ότι κάνει κάποια χρήση σε δηλητηριώδεις χημικές ουσίες.
Μόλις άκουσε τον προορισμό μας, τρελάθηκε. Ήταν λες και του ανατέθηκε η πιο σημαντική αποστολή στη ζωή του. Ήταν διατεθειμένος να μας βρει τον πιο φθηνό οδηγό μέσα σε, τι να σου πω, πέντε λεπτά. Εμείς μόλις καταλάβαμε λίγο, έτσι, την τρέλα του θα πω, τον ενημερώσαμε αρκετές φορές ότι δεν χρειαζόμαστε οδηγό και έχουμε βρει.
Μην τα πολύ λόγο, ανεβαίνουμε πίσω στο hostel να πάρουμε τα πράγματά μας και να φύγουμε και έρχεται και στο hostel από πίσω μας και είναι και μια φυσιογνωμία που από μόνος του έχει έτσι αυτή την επικινητικότητα, αυτό το πέρα δόθε που σου προκαλεί ένα άγχος που κοιτάει έτσι δεν εστιάζει κάπου, κοιτάει γύρω γύρω συνέχεια, μιλάει χωρίς να σε ακούει, καταλαβαίνεις την περιγράφω.
Εν τω μεταξύ έχουμε βρει και άλλες δύο κοπέλες που θέλουν να έρθουν μαζί μας για να μοιραστούμε το κόστος της διαδρομής και σε εκείνη τη φάση έχει αρχίσει ο Ηλίας ήδη και τα παίρνει λίγο στο κρανίο. Προσπαθεί ακόμα να συνεννοηθεί μαζί του, προσπαθεί να τον διώξει με ήρεμο τρόπο. Οι ιδιοκτήτες του hostel μας ενημερώνουν έτσι να μην μπλέξουμε ουσιαστικά μαζί του, ωστόσο ο ίδιος όσο μιλάμε, ωριακά να κλαίει και να παίρνει τηλέφωνο τον οδηγό να μας λέει ότι σε ένα λεπτό είναι από κάτω και δεν ξέρω με ποιον τρόπο πιεστικό και τρελοπήθητον η Λία να κατέβει να δει το αυτοκίνητο.
πραγματικά απλά να κατέβει να δει το αυτοκίνητο τέλος πάντων κατεβαίνει το βλέπει, συμφωνούν τα καταφέρνει, ο οδηγός ήταν μια χαρά, συμφωνούν και τα κορίτσια και λέμε τάξη, τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί πραγματικά μετά από όλα αυτά, ε πάμε μαζί του εντάξει, από τη στιγμή που είπαμε οκ, δεν καταλαβαίνεις να μας τραβάει τους άκους να τους βάλει στο αυτοκίνητο, να μας ανοίγει τις πόρτες, ωριακά να ξεσκονίζει τα καθίσματα θυμάμαι. Αχ και το κορυφαίο.
Μπαίνει ο Ηλίας συνοδηγός, κλείνει την πόρτα, είναι απ' έξω, κοιτάει μέσα έτσι από τα παράθυρα πάλι με αυτό το άγχος του και ενώ ξεκινάμε και είμαστε, δεν ξέρεις, εγκινήσει πάρα πολύ αργά μόλις έχει βάλει μπρος και έχει ξεκινήσει, ανοίγει την πόρτα του Ηλία, σκύβει, μπαίνει μέσα πάνω του, βάζει το χέρι του ανάμεσα στα πόδια του Ηλία πιάνει το μοχλό για το κάθισμα και τον πηγαίνει πιο πίσω ή τουλάχιστον προσπαθεί.
Αχ πραγματικά Ηλία, τι υπομονή έκανες δεν ξέρω, εκείνη τη στιγμή αλήθεια φοβήθηκα. Λέω αυτό ήταν εντάξει, ήρθε η ώρα. Τώρα θα γίνει κακό. Εντάξει, καταλάβαινες ότι ο άνθρωπος δεν είναι καλά. Σκέψου, κλείσαμε κακή κακό στην πόρτα φύγαμε, μας έκανε νοήματα προς τα που να πάμε. Εν τω μεταξύ ο οδηγός ήταν μια χαρά. Μας ενημέρωσε και όλος ότι αυτός ο ίδιος δεν έπαιρνε κάποιο commission από τη διαδρομή.
Ξεκίνησε έτσι με πολύ ενδιαφέρον θα πω και αυτή η μέρα. Βλέπουμε λοιπόν και στο δρόμο κάτι υπέροχους καταράκτες και φτάνουμε στο Τάγκαλε. Τάγκαλε? Τάγκαλε? Αυτό. Ορίστε να σου πω και κάτι χρήσιμο. Αν βρεθείς εκεί ή μάλλον πρέπει να βρεθείς εκεί για να φας στο κάκτους. Γενικά, στα νότια θα βρεις πάρα πολύ ωραία θαλασσινά. Καλά, και φαντάσου μετά από τόσες μέρες κοτόπουλο ρύζι, κοτόπουλο ρύζι, κοτόπουλο ρύζι, το να φάω γαρίδες, τηγανιτές πατάτες και να πιω μια κρύα μπύρα στον ήλιο.
Αχ, ήτανε όχι όνειρο, όχι όαση. Τι να πω. Φάγαμε υπέροχα, γελάσαμε και κάνοντας μια βόλτα στην παραλία μετά το φαγητό, Έχει επανέλθει και επιτέλους λίγο το κινητό μου και μπορώ να βγάζω κάποιες φωτογραφίες και βίντεο. Το ρύζι πιάνει τελικά. Κατάφερα και έβγαλα ένα πολύ χαζό εκείνη τη στιγμή. Τώρα για μένα υπέροχο βίντεο.
Μία στιγμή που σκύβω, μαζεύω ένα κοχύλι. Το έχω ακόμα, το έχω κάνει κολλέ και το φοράω. Και ξεκινάμε με την Καρλότα, λέμε πόσο όμορφα είναι και ότι επιτέλους είμαστε στην παραλία. Και ξεκινάμε, τρέχουμε, γελάμε, πραγματικά τρέχω μέσα στα νερά, μέσα στο κύμα, από τις πιο ωραίες αναμνήσεις μου από τη Σρι Λάγκα. Είχα γίνει μουσκέμα μέχρι τη μέση, πριγύψε όμως παραμένω γιατί παίρνω Uber και μεταφερόμαστε στην Χειρικετία που θα είναι η βάση μας για τις επόμενες τρεις ημέρες.
Είναι το πιο γνωστό μέρος στο Νότο. Εκεί τα πράγματα είναι όλα πολύ πιο ευρωπαϊκά. Θα δεις άπειρους τουρίστες στην παραλία να κάνουνε σερφ, να μαθαίνουνε σερφ. Με λίγα λόγια δεν γίνεται να επισκεφτείς τη Σρι Λάγκα και να μην περάσεις έστω και δύο μέρες από τη Χερικητήγια. Περίμενε όμως, περίμενε. Γιατί το hostel το κλείσαμε μέσα, ξέρεις, σε 10 λεπτά ενώ ήμασταν μέσα στο ταξί.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε και πάρα πολλές επιλογές, όλα ήταν κλεισμένα και πολύ λογικό γιατί σκέψου όσοι κανονικά είχαν στο πρόγραμμα να βρίσκονται στην Ουάρα Έλια ή στην Έλα είχαν μεταφερθεί στο Νότο. Πότε πήραμε ότι περίσσεψε. Αχ, φτάνουμε σε ένα hostel που είναι αρκετά μακριά από το κέντρο. Πολύ ωραίο τα δωμάτια, ωστόσο μια χαρά βρίσκουμε ένα τεράστιο ηχείο με καραό και αρχίζουμε να τραγουδάμε, γελάμε.
Στο προηγούμενο έκλαιγα τώρα σε αυτό το επεισόδιο, μόνο θα γελάω. Είναι ένα καλό σημείο να αναφερθώ στο ότι πρέπει να εκπαιδευτείς στο να κάνεις downgrade τα αγγλικά σου σε ό,τι επίπεδο και να είσαι, έτσι ώστε να μπορείς να συνοηθείς. Και δεν το λέω υποτιμητικά ή οτιδήποτε. Και ενώ στο speaking πρέπει να κάνεις downgrade, στο listening πρέπει να κάνεις τρελό upgrade.
Λοιπόν, τι σου λέω τώρα, άκου να δεις, θα τα καταλάβεις όλα. Ο ιδιοκτήτης του hostel μιλούσε με έναν δικό του μοναδικό τρόπο αγγλικά. Ο άνθρωπος μιλούσε, είχε hostel, δούλευε, ναι, μπράβο του, συγχαρητήρια και τέλος ήτανε πέντε αστέρια. Ωστόσο εμείς για να βγάλουμε άκρη, δεν κάνω πλάκα, κάναμε mini meetings, προσπαθούσαμε να μαντέψουμε, έδινο καθένα στη δική του θεωρία για το τι ήθελε να πει.
κρατούσαμε κάποια στοιχεία, κάποιες λέξεις που έλεγε και κάναμε μίνι θεωρία συνομωσίας, λέγαμε, κάτι να σου πω να καταλάβεις, π.χ. του ζητήσαμε να νοικιάσουμε μηχανάκια και είχαμε κάποιες λέξεις κλειδιά. Ναι, είχε μηχανάκια, αλλά είχε δύο μηχανάκια, το ένα θα ήταν το δικό του ή αυτός είχε και δικό του, άρα είχαμε τρία μηχανάκια και το πρωί κάπως ζήτησα από τα παιδιά να τον βοηθήσουν να πάνε στην παραλία ή να βοηθήσουν κάποιους άλλους και με αυτές τις πληροφορίες καθόμασταν και κάναμε μίνι σενάρια για να καταλάβουμε αν τελικά θα έχουμε μηχανάκι, αν πρέπει να βοηθήσουμε κάποιους ή αν θα χρειαστούμε εμείς βοήθεια.
Εκείνη τη στιγμή χρειαζόμασταν σίγουρα βοήθεια. Παρόλα αυτά να πω ότι οι ντόπιοι είναι γλυκύτατοι έτσι και πάρα μα πάρα πολύ βοηθητικοί. Δεν υπάρχει περίπτωση να χρειαστείς κάτι να είναι μπροστά και να μην σε βοηθήσουν. Κατεβήκαμε στο κέντρο, φάγαμε και επειδή στο γυρισμό βαριόμασταν κιόλας να κάνουμε τον κύκλο για να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, αποφασίσαμε κάπως να πάμε παραλιακά.
Κυριολεκτικά να περιμένουμε πότε η θάλασσα, ξέρεις με το ρυθμό που έρχεται και φεύγει το κύμα, θα φύγει το κύμα για να τρέξουμε και να περάσουμε μια αρκετά μεγάλη απόσταση. Τίποτα, τώρα που τα λέω και τα ξανασκέφτομαι, λίγο το ζούσαμε πιο έντονα ρε παιδί μου. Κάπως έτσι βγήκαμε και με τα παιδιά το επόμενο πρωί, κάναμε μια πολύ μεγάλη βόλτα να δούμε γύρω-γύρω καλά το μέρος και κατεβήκαμε για πρωινό στην παραλία.
Εντάξει, τι να σου πω, γύρω-γύρω πράσινο, πάρα πολλοί κόσμοι μέσα στη θάλασσα να κάνει σερφ, όλοι έχουν ένα vibe έτσι τόσο cool. Άλλοι κρατάνε τις ανίδες στα χέρια, άλλοι τρέχουν να μπουν στο νερό, πάρα πολλοί δάσκαλοι και έξω στην παραλία να σου μιλάνε, να σου λένε, α δεν θα κάνεις surf σήμερα. Είναι μια πάρα μα πάρα πολύ ζωντανή παραλία που πραγματικά χαίρεται ο κόσμος και ειδικά εμείς τη χαρήκαμε ακόμα πιο πολύ.
Ελπίζω να μην γίνουμε κουραστικοί αλλά ξαναλέω, ήμασταν κλεισμένοι μέσα. Μόνο που βλέπαμε μπλε ουρανό, δεν καταλαβαίναμε, δεν μπορούσαμε να το συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η πραγματικότητά μας. Το ίδιο δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ότι θα κολυμπήσουμε και στη θάλασσα. Παίρνω την καρλώτα και λέω σήκω, πάμε. Πάμε να πάρουμε αντιλιακό, δεν είχαμε τίποτα εννοείται.
Ορίστε άλλο ένα travel tip, πάνω πας εκεί. Το αντιλιακό, το πιο φθηνό, κόστιζε 20 ευρώ. Και είναι από αυτά που τα ανοίγεις και τρέχουν σαν νερό, ναι. Οπότε φρόντισε να έχεις αντιληακό μαζί σου Και για τις κοπέλες να έχετε και ταμπον Γιατί δεν θα βρεις ούτε στα σούπερ μάρκετ Τουλάχιστον σε αυτά που έψαξα εγώ δεν είχε πουθενά Οπότε αν τα χρησιμοποιείς και θες να κολυμπήσεις Φρόντισε να έχεις μαζί σου Πάμε που λες μέσα στην τρελή χαρά Να κάτσουμε μόνες μας ήσυχες Σε μία άκρη στην παραλία Επιτέλους μετά από όλα τα βάσανα Να ξαπλώσω στην άμμο και να κοιτάω απλά το άπειρο.
Και πώς ξαπλώνουμε. Έρχονται τέλος πάντων εκεί κάτι παιδιά να μας μιλήσουν. Χαχα χουχού εκεί. Με τα χαχα χουχού έρχεται και ένα κύμα με δύναμη και μας έβρεξε και μας πήρε τα πράγματα σε απόσταση πάνω από 5-6 μέτρα. Μ' άντεψα. Όλο το εργοστάσιο Ρίζη Καρολίνα να είχα και να έβαζα το κινητό μου για μία εβδομάδα μέσα τόσο νερό που πήρε εκείνη την ημέρα δεν το έσωζε.
Δεν το έσωζε, δεν το έσωζε με τίποτα. Και ένα ακόμα travel tip. Θυμάσαι το τσαντάκι με το οποίο ήμουν έγκυος εκεί έξω από την αστυνομία. Εντάξει, αν δεν καταλαβαίνεις τι λέω, πρώτον σου ακούω με θεότρελη και δεύτερον γύρνα να ακούσεις τα προηγούμενα επεισόδια. Λοιπόν, είναι πάρα πολύ σημαντικό να επενδύσεις ένα καλό τσαντάκι είτε μέσης είτε από αυτά που φοράς διαγώνια στον ώμο.
Το δικό μου δεν ήταν αδιάβροχο, ωστόσο είχε πολύ χοντρή επένδυση και πραγματικά έφαγε τόσο πολύ νερό σε όλα τα μέρη και το διαβατήριό μου έχει παραμείνει ακόμα άψογο. Οπότε έτσι με λίγο δράμα πάλι φεύγουμε και από αυτή την παραλία και πάμε στην επόμενη όπου επίσης σου προτείνω να επισκεφθείς το Silent Beach. Εκεί φάγαμε, οκ, αδιάφορο φαγητό, ωστόσο η άκρη της παραλίας είχε καιρό ζάμμο, το τοπίο ήταν μαγευτικό και αφού φάγαμε λένε τα παιδιά δεν κάνουμε και μια βουτιά εδώ.
Και κάπως βγήκε από μέσα μου ο δαίμονας της ελληνίδας μάνας, δεν ξέρω, και γυρνάω και λέω στα παιδιά τώρα φάγαμε, μήπως να μην μπούμε στη θάλασσα. Εγώ με τον Ηλία επειδή δεν είχαμε πετσέτες, λέμε θα κάτσουμε λίγο χαλαρά, ξέρεις όρθιοι εκεί που χτυπάει το κύμα και από πού να ξεκινήσω τώρα. Θα ξεκινήσω από το γεγονός ότι δεν έχω δει πιο μεγάλα κύματα στη ζωή μου. Ο Ηλίας καθόταν πλάτη με τη θάλασσα και έβλεπα το κύμα να έρχεται από πάνω του λες και είναι πόστερε ο άκουαμαν.
Ρε δεν υπερβάλλω, τα κύματα ήτανε... Ψάξτο, ψάξτο, ψάξτο. Πόσα μέτρα είναι τα κύματα στη Silent Beach. Θα πω ότι ήτανε πελώρια κύματα. Τέλος, πραγματικά έμενα άναυδη. Γιατί είναι πολύ διαφορετικό να βλέπεις το κύμα από μέτρα μακριά από την άμμο. Άλλο να στέκεσαι όρθιος. Και άλλο να είσαι εξαπλωμένος στην άμμο. Ή να έχεις βυθιστεί.
Και να βλέπεις ένα τόσο μεγάλο κύμα, 2-3 μέτρα, να έρχεται κατά πάνω σου. Αυτά τα κύματα επίσης έχουν αρκετή δύναμη έτσι ώστε να σε τραβήξουν μέσα. Όσο έξω κι αν βρίσκεσαι, αν έρθει το κύμα κάτω από τα πόδια σου, με την ορμή που φεύγει τραβάει κι όλη την άμα από κάτω σου. Εντάξει, τώρα μπορεί να το λέω και να γελάω, αλλά πραγματικά μπορεί να γίνει επικίνδυνο, πνίγεται και κόσμος έτσι.
Ωστόσο την πρώτη φορά που ήρθε και με πήρε το κύμα, να με έχει πιάσει ένα σπαστικό γέλιο και απλά να με παίρνει το κύμα και να με χτυπάει πάλι σαν το χταπόδι να βλέπεις πόδια να φεύγουν το ένα από εδώ, το άλλο από εκεί χέρια, να μην φαίνεται που είναι η φάτσα μου γιατί τα μαλλιά μου είναι παντού είχα ξεκαρδιστεί, έρχεται με βγάζει ο Ηλίας και πέφτει και αυτός μέσα εντάξει, σε αυτό το σημείο απλά γελάμε εγώ εντωμεταξύ να έχω στο κεφάλι μου κάτι γυαλιά ακριβά τέλος πάντων Ο Ηλίας έχει επίσης στο κεφάλι του κάτι γυαλιά. Τα έχει χάσει τρεις φορές, πηγαίνει και ξαναγοράζει ξανά και ξανά και ξανά αυτά τα ίδια αγαπημένα του γυαλιά. Οπότε καταλαβαίνεις ότι αξίζουν πολύ πολύ παραπάνω από τα δικά μου γυαλιά.
Λοιπόν, συνεχίζουμε για την επόμενη ώρα και χτυπιόμαστε απλά στα κύματα. Εκείνη τη μέρα ας πούμε ότι η Silent Beach δεν ήτανε τόσο silent. Έχουμε μαζέψει πλέον κοινό γύρω-γύρω. Κάθεται στην άμμο και μας βλέπει και γελάει. Έλα όμως που έρχεται ένα κύμα και παίρνει τα γυαλιά του Ηλία. Και είναι ό,τι πιο αστείο έχω δει σε βίντεο.
Να σηκώνεται και να λέει τα γυαλιά μου, τα γυαλιά μου. Αχ, περάσαμε πάρα πολύ ωραία εκείνη τη μέρα. Ωστόσο γυρνάμε στο hostel και αντιλαμβανόμαστε τι υπολείμματα μας άφησε αυτή η παραλία. Η άμμος που είχε μείνει πάνω μου είχε γίνει ένα με το δέρμα μου. Ήταν σαν λάσπη. Σαν να είχα πλέον μία έξτρα επένδυση. Δεν σου μιλάω καν ακόμα για το μάλι μου έτσι.
Νομίζω αν γυρίσω ανάποδα στο κομμωτήριο η Ελένη πρέπει να βγάζει ακόμα άμμο από τα μαλλιά μου. Κάπου εκεί καταλαβαίνω ότι έχω χτυπήσει. Τα πράγματα είναι λίγο σοβαρά. Και ότι ίσως χρειαστώ την επόμενη μέρα να πάω στο νοσοκομείο. Γύρισα και είπα στον Ηλία, αύριο θα βρω ό,τι δικαιολογία μπορείς να φανταστείς για να με πάω στο νοσοκομείο.
Εσύ υποσχέσουμε ότι θα με πας. Άρχιστον φάγαμε σε ένα φανταστικό εστιατόριο εκείνο το βράδυ, ξανά στην παραλία. Πρέπει οπωσδήποτε να πας να φας στο ρά. Είχε ακραία κοκτέιλς. σίγουρα στο υπογράφω τις μεγαλύτερες γαρίδες που έχω φάει. Και μπορεί να μην είχα κινητό και να μην μπορώ να ανακαλέσω έτσι ακριβώς όλες μου τις αναμνήσεις, ωστόσο εκείνο το πρωινό το θυμάμαι τόσο χαρακτηριστικά.
Κάθε μέρα μας ξυπνούσανε δύο πράγματα. Γιατί κάθε πρωί περνούσε ο τοπικός φούρνος του κτουκ που σε είχα βάλει να το ακούσεις το πρώτο επεισόδιο, αλλά δεν έφτανε αυτό. Είχαμε και κατοικίδιο στο hostel. Και όχι, δεν μας ξυπνούσε ούτε σκύλος, ούτε κότα, ούτε κόκορας. Βασικά θα μπορούσες να το πεις, δράμα κότα, φαντασμαγορική κότα.
Γιατί μας ξυπνούσε ένα παγόνι. Ναι, θα πω πως είχαμε το δικό μας ποτάμι στη Συγκυρία. Ναι, εδώ είχαμε δικό μας παγόνι που μας ξυπνούσε κάθε πρωί και το πιο αστείο μας έδειχνε και το δρόμο για το δωμάτιο. Λοιπόν, μικρή παρένθεση. Γυρνάμε ένα βράδυ με τον Ηλία στο δωμάτιο με το μηχανάκι Και μπερδεύεται και πηγαίνει λίγο πιο κάτω Ξέρεις τι έχω κάνει τα παγόνια Λοιπόν και εκεί που ψάχνουμε Ακούω ένα πακάο Και του λέω Προς τα πίσω είμαστε Και κάθε φορά που μπαίναμε στο δωμάτιο Αν δεν το έκανε το παγόνι το έκανα εγώ Πακάο Λοιπόν κλείνω την παρένθεση Να τα πάρουμε λίγο όμως με τη σειρά Γιατί ξέρεις τι ήταν πιο σημαντικό από την επίσκεψή μου στο νοσοκομείο εκείνη τη μέρα.
Το μπραντς. Πήγαμε και φάγαμε μπραντς. Οι πριγκίπισσες αυτές βάζουν κάποιες προτεραιότητες σε αυτές τις διακοπές, γιατί μπορεί να είμαι σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα και ο Ηλίας να αντιμετωπίζει άψογα όλα αυτά τα παρατράγουδα σαν μια άλλη Ανίτα Πάνια, αλλά να είμαστε και κάποια ανθρώπη, έτσι. Και είναι να διασχίσουμε τον κεντρικό δρόμο για μισή ώρα για να φτάσουμε σε μια ιδιωτική κλινική που ο συγκεκριμένος δρόμος ήταν λίγο επικίνδυνος θα πω και μόνο δύο πράγματα κάνουν αυτό το δρόμο επικίνδυνο.
Πρώτον, το μηχανάκι μας που έσβηνε σε κάποιες ανηφόρες και σταματούσαμε στη μέση του δρόμου και δεύτερον, τα τοπικά λεωφορεία ή αλλιώς ο χάρος όπως το λέγαμε εμείς γιατί ερχότανε με τις μπάντες, με τα χίλια όχι Tokyo Drift, όχι Fast & Furious Δεν καταλαβαίνεις. Χάρος, χάρος. Και είχε το φανταστικό, μπορεί να ήταν σα καράκα, μπορεί να ήταν τεράστιο, αλλά δεν το άκουγες.
Ερχόταν από πίσω σαν Τέσλα και ξαφνικά βρισκόταν δίπλα σου. Σαν τεράστιος τενεκές που ήρθε να σου πάρει τη ζωή. Θυμάσαι το φωνικό κρουάς γερόπλαιο στη λιμνικό μου. Ρε, στορκίζομαι ότι αυτά τα λεωφορεία τα φοβάμαι πιο πολύ. Τουλάχιστον κάποια ήταν κάπως αστεία. Δεν σου έχω μιλήσει καθόλου για τον στοϊκισμό που παίζει έτσι σε επιγραφές, πάνω σε τουκ τουκς λεωφορεία, σε μπλουζάκια και εδώ δεν κάνω πλάκα.
Είναι όντως στοϊκισμός και φιλοσοφίες, απλά πολλές φορές τα αγγλικά δεν είναι πολύ πετυχημένα. Θυμάμαι το αγαπημένο μας σλόγγαν πάνω σε λεωφορεία με τον Ηλία ήταν το I am proud to be a Sri Lanka και όχι Sri Lankan, ας πούμε. και το καλύτερο ήταν ένα μπλουζάκι που μας έχει τρελάνει και δεν θα μάθουμε ποτέ την απάντηση στο ερώτημα που έθεσε αυτή η μπλούζα μπροστά μας.
Παίρνει ένα μηχανάκι και ο συνοδηγός φοράει μία μπλούζα μπλε που γράφει «The sky is...» και τρεις τελίτσες. Τώρα λυπάμαι που σε προβληματίζω έτσι, αλλά δεν θα μάθουμε ποτέ. Αυτά και με κίνηνα, φτάνουμε στο νοσοκομείο, μπαίνουμε μέσα, Μας υποδέχονται στη ρεσεψιόν τρεις γλυκύτατες κυρίες πανέμορφα ντυμένες. Εμείς απ' την άλλη είμαστε κυριολεκτικά λες και μας χτύπησε η ζωή, γιατί μας χτύπησε τώρα που το σκέφτομαι, ναι.
Ενημερώνουμε για το πρόβλημα, μας ενημερώνουν αντίστοιχα ότι δεν υπάρχει γιατρός αυτή τη στιγμή και ότι θα είναι το απόγευμα στην κλινική. Πάλι καλά επιμένει λίγο παραπάνω η Λίας και δέχονται να με δει ο γενικός γιατρός που είχαν στα επίγοντα. Πάω λοιπόν μόνη μου μέσα, κάθομαι, συζητάω με τη γιατρό, της εξηγώ τι έχει γίνει και κάπου εκεί αρχίζει και μου λέει καλύτερα να μην το κάνουμε αυτό, είναι ένα procedure χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη, τη λέξη procedure.
Ωστόσο δεν δίνω πολύ σημασία, της εξηγώ ότι δεν θα περιμένουμε το απόγευμα, θα φύγουμε, αποφασίζω να το κάνω αυτό. Ωστόσο αυτή συνεχίζει και επαναλαμβάνει τη λέξη procedure. Εγώ συνεχίζω να την αγνώ και με βάζει να ξαπλώσω, ξαναλέω, στα επίγοντα σε ένα κρεβάτι που το περιτριγυρίζουν μόνο κουρτίνες σύριζα και από πάνω μου έχω απλά ένα τεράστιο φως.
Λοιπόν, έρχεται η βοηθός και φέρνει κάτι νηστέρια. Και αυτά τα εργαλεία ήταν αρκετά για να με ανησυχήσουν, να θορυβηθώ και να χτυπάει παντού η λέξη procedure στο κεφάλι μου. και λέω φίλε θα με ανοίξουν, θα με εγχειρήσουν εδώ έτσι δεν υπάρχει περίπτωση. Έχω φρικάρει, είμαι μόνη μου τώρα ο Ηλίας είναι έξω, έρχεται η γιατρός βάζει γάντια και θα σας πω περίπου τι με ρώτησε και σκέψου τώρα εγώ είμαι εξαπλωμένη, έχω δύο κυρίες στα πόδια μου να με κοιτάνε, από πάνω μία λάμπα ανακρίσεως και η γιατρός γυρνάει και με ρωτάει, προφανώς πολύ απλά αγγλικά, «Μαμ, what exactly do you have»
Την κοιτάω, με κοιτάει, κοιτιόμαστε και καταλαβαίνω ότι δεν έχει καταλάβει τίποτα από αυτά που τους έχουμε πει. Κάπως της εξηγώ, καταφέρνω και της δείχνω, καταλαβαίνει. Πάλι καλά δεν χρειάστηκε να γίνει προφανώς ότι κάποια επέμβαση ή ούτε τίποτα. Βγαίνω έξω, εντάξει, μες στην τρελή χαρά, φωνάζω τον Ηλία, μου λέει «Όλα καλά, σίγουρα, είσαι σίγουρη ότι έγινε σωστά, όλα καλά»
Του λέω, ξέρεις πως είμαι σίγουρη ότι έγιναν όλα σωστά και είναι όλα καλά. Το πρώτο πράγμα που μου είπε είναι ότι έχω άμμο πάνω μου. Οπότε σίγουρα είδε καλά. Εντάξει, αν ήταν αυτό σε άλλο ταξίδι, θα ήταν ένα ξεχωριστό επεισόδιο όλη αυτή η κατάσταση. Μετά τον κυκλώνα, αυτές οι ιστορίες, όχι τις λέω και γελάω, μου είναι τόσο αστείο.
Έχω polaroid έξω από το νοσοκομείο, για να καταλάβεις. Δεν σοκαρίστηκα καν, ήταν απλά μια τρίτη. Και το καλύτερο με αυτή τη μέρα ήταν ότι μαζευτήκαμε ξανά όλο τον γκρουπ που ήταν και το όνειρό μου όσο ήμασταν εγκλωβισμένοι. Συγκεκριμένα έλεγα πώς κάνουν το survivor που είναι στην παραλία ξέρω εγώ μήνες και ξαφνικά έχουν ένα έπαθλο να πάνε σε ένα ξενοδοχείο να πληθούνε, να βαφτούνε, να ετοιμαστούνε, γίνονται κούκλοι και βγαίνουν με κάτι άσπρα ρούχα έτσι και κάνουν beach party και τέτοια.
αυτό ακριβώς ήθελα, τους είχα πει δεν θέλω να σας ξαναδώ με τα ίδια ρούχα και άπλητους ποτέ ξανά. Ωστόσο το πρόγραμμά μας αρχίζει και έχει λίγη δράση και φεύγουμε με τον Ηλία Γιάγου Ελιγκάμα, άλλο ένα travel tip που θα σου πω για τη Σριλάνκα, ειδικά στην Ασία που γιορτάζουν πάρα πολλές ημέρες, ψάξε να βρεις γιορτές σε ναούς ή γενικά γιορτές όπως αυτή που πετύχαμε εμείς που γιόρταζαν την Πανσέλινο.
Και εκεί που απλά κάνεις μια βαρυτή διαδρομή ξαφνικά βρίσκεσαι μέσα σε μια πολύχρωμη, ζωντανή, έντονη και θορυβόδη παρέλαση. Παντού φαντασμαγορικά κουστούμια, παιδάκια να χορεύουνε, τεράστια τύμπανα, μάσκες, κοσμήματα. Ωστόσο φτάνοντας στη Βουελιγκάμα είχαμε λίγο αντίθετη άποψη. Γνωρίζω ότι οι τουρίστες την επιλέγουν κυρίως για το σερφ.
προσωπικά δεν μου άρεσε καθόλου δεν θα επέλεγα να μείνω ειδικά πάνω στον κεντρικό δρόμο γιατί από τους πολλούς ψαράδες έχει και πολύ έντονη μυρωδιά που έρχεται από τη θάλασσα ωστόσο αν στρίψεις δεξιά και βγεις λίγο από την πόλη ξαναβρίσκεσαι και πάλι μέσα στη φύση μέσα στους φίνικες συνεχίζεις και βλέπεις αυτά τα rice fields που βλέπαμε και βόρεια εκεί συναντήσαμε και ένα φίλο μου το Γιώργο επισκεφθήκαμε και το μοναδικό και ο γκαστούντιο που έχει στήσει εκεί επίσης μια ελληνίδα κοπέλα.
Εκεί η ελευθερία μας έβαλε με τον Ηλία να ξαπλώσουμε στην άκρη της ξύλινης προβλήτας με τα κεφάλια μας να προξέχουν ανάποδα πάνω από το νερό και ρίχνοντας το βλέμμα σου ευθεία πίσω στα δέντρα έβλεπες κάτι το μοναδικό. Καθώς η αντανάκλαση του νερού δημιουργούσε έναν τόσο όμορφο κόσμο καταλαβαίνεις ότι εκεί η ευτυχία έρχεται από πολύ απλά πράγματα.
Φύγαμε με τον Ηλία λοιπόν ενθουσιασμένοι να δούμε και την υπόλοιπη περιοχή, παίρνουμε το μηχανάκι, είχαμε πει να πάμε προς τη Μυρίσα, δεν ξέρω πώς κάναμε αυτή τη διαδρομή, οδηγούσαμε περίπου μία ώρα και δεν έχω ξαναφάει ποτέ τόση πολύ βροχή και όχι τόσο έντονη βροχή δεν είχε ούτε στον κυκλώνα. Εγώ δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου γιατί δεν σου είπα ότι και κάποια μηχανάκια σου δίνουν αυτά τα κράνη που είσαι σαν playmobil, δεν έχει μπροστά, ξέρεις, το κάλυμα για τα μάτια.
Πάρα πολύ νερό, πάρα πολύ νερό. Και τα πολύ ωραία είναι την επόμενη μέρα γιατί πήγα για το πρώτο μου μάθημα σερφ με τον Γιώργο. Γιώργο, αν μ' ακούς, σε ευχαριστώ πάρα πολύ που μου έμαθες σερφ. Εγώ εκείνη τη μέρα πήρα τη σανίδα και είχα πει τέλος, εγώ θα σηκωθώ, θα κάνω σερφ. Λοιπόν, και ήρθε η ώρα να φλεξάρω, γιατί σηκώθηκα από το πρώτο μισάωρο και όχι απλά σηκώθηκα, έστριψα κιόλας.
Έστριψα, όχι για να στρίψω, δεν ήθελα να πάω κάπου, απλά ήθελα να γυρίσω και να δείξω στο Γιώργο ότι σηκώθηκα και πανηγύρισα κιόλας. Έκανα και το χέρι, ούχου! Απλά δοκιμάστε το έστω και μία φορά στη ζωή σας. προσωπικά ένιωσα μια απέραντη ελευθερία σκέψου έκανα πάνω από μία ώρα σερφ και δεν είχα κουραστεί καθόλου αν με άφηνες θα ήμουν εκεί μέχρι το βράδυ και το έχεις καταλάβει πλέον, οι ιστορίες μου είναι είμαστε μία στο Ζενίδ, μία στο Ναδίρ δεν έχει ενδιάμεσο, δεν θέλω να βαριέσαι δεν είμαστε τίποτα κανονικοί εδώ να πιστεύεις ότι έκανα σερφ και από εδώ και πέρα είναι όλα τέλεια όχι, γιατί τρακάραμε με το μηχανάκι Λοιπόν, περνάμε ένα πάρα πολύ μικρό στενό Τόσο μικρό που δεν χώρεσε ένα μηχανάκι και ένα τουκ τουκ Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα το τουκ τουκ που ερχόταν από το αντίθετο ρεύμα Να πέσει πάνω στο πόδι μου Πέφτει και ο Ηλίας αρχίζει και ρίχνει όλο του το βάρος προς τα δεξιά Και αρχίζει το πόδι μου και συμπιέζεται πάνω στο τουκ τουκ Και εγώ αρχίζω και φωνάζω
My leg, το πόδι μου, my leg, το πόδι μου κατάλαβες ήθελα να ενημερώσω και τους δύο οδηγούς για το τι συμβαίνει σε περίπτωση που δεν κατάλαβαν ποιο σημείο του σώματος μου κοντεύω να χάσω καταφέρνουμε σε δευτερόλεπτα και ξεφεύγουμε και ξαφνικά υπάρχει αυτή η αμήχανη στιγμή που γυρνάμε και κοιτάμε πίσω τον οδηγό μας κοιτάει και αυτός και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε λοιπόν, μας βγάζει από τη δύσκολη θέση και εντάξει πρέπει σαν υπερβούλα να έχω μια γενική έτσι γνώση σχετικά με το healthcare system στη χώρα.
Έτσι μια all inclusive εμπειρία. Και έτσι σαν έμπειρος ρεφλεξολόγος κατεβαίνει από το τουκ τουκ, έρχεται, βλέπει το πόδι μου. Δεν θα το πιστέψεις. Αρχίζει μου κάνει μασάζ στη γάμπα. Και αφού μου κάνει μασάζ για λίγο και απλά κοιτιόμαστε. Μου κάνει ένα πατ πατ. Κάτι μου λέει και φεύγει. Ξέρουμε όλοι ότι μου είπε σήκω και πάτα το μια χαρά είσαι και έφυγε.
καταλαβαίνεις ότι στην Ελλάδα έχουμε τους επιστήμονες ταξί εκεί έχουμε τους τουκτουκάδες και οι επόμενες δύο μέρες συνεχίστηκαν έτσι πάρα πολύ όμορφα, με πολύ σερφ επισκεφθήκαμε ξανά και τη Welly Gamma και τη Middy Gamma και τη Μυρίσα και την Ahangama σου προτείνω να τις επισκεφθείς όλες πήγαινε να δεις και μετά αποφάσισε που να μείνεις όλες έχουν πολύ διαφορετικό vibe η Ahangama θεωρείται το νέο μπαλί κοντά στη Welly Gamma είναι τα περισσότερα πάρτι Ωστόσο στη Μυρίσα έχει το ωραιότερο μαγαζί για να βγεις το βράδυ.
Είναι το πιο γνωστό, το Λάβα Μυρίσα. Έχει άπειρα φαναράκια σε όλο το μήκος της παραλίας. Θα το ερωτευτείς το μέρος, είναι πραγματικά πάρα πολύ ατμοσφαιρικό. Ωστόσο θέλω να σου πω ακόμα μια άστια ιστορία. Ένα βράδυ γυρνώντας μετά από ένα πάρτι γύρω στις 3-4 η ώρα το πρωί, είμαστε πάνω στο μηχανάκι και μας σταματά η αστυνομία.
Αν θέλεις να νοικιάσεις μηχανάκι δεν αρκεί το δίπλωμα που έχεις, πρέπει να βγάλεις ειδικό δίπλωμα για τη Σρι Λάγκα. Εδώ να πω ότι αν έχεις και έτσι λίγο κάποιους γνωστούς εκεί μπορεί να στο βγάλουν και λίγο πιο γρήγορα και να μην πληρώσεις και την φουλ τουριστική τιμή. Ωστόσο εμείς εμβόλια δεν είχαμε, ασφάλεια δεν είχαμε, σιγά μην είχαμε δίπλωμα.
τουλάχιστον φορούσαμε πάντα μα πάντα κράνος πέρα από την ασφάλεια να ξέρεις ότι είναι και ο νούμερο ένα λόγος που θα σε σταματήσουν και να σε γράψουν μπορεί να είστε πέντε άτομα πάνω στο μηχανάκι να μην τους νοιάζει αλλά και οι πέντε πρέπει να φοράτε κράνος τέλος. Μας σταματάνε λοιπόν για έναν απλό τακτικό έλεγχο για αλκοτέστ, για δίπλωμα δεν θα πω για χρηματισμό δεν το είπα, δεν το είπα δεν θα μπω εγώ φιλάκι τώρα και μας ρωτάνε αν έχουμε δίπλωμα.
Τους λέει ο Ηλίας ότι το ξέχασε στο δωμάτιο. Εκεί υπάρχει έτσι ένα πολύ awkward silence. Τέλος πάντων, κάπως έτσι διστακτικά δεν έχουμε καταλάβει αν μας έχουν αφήσει να φύγουμε. Γυρνάει ο Ηλίας και τους ρωτάει ξέρετε κανένα μέρος να φάμε τέτοια ώρα. Και γυρνάνε κατευθείαν και λένε πα ακολουθήστε μας, πάμε να φάμε μαζί.
Καλά, τόσο γέλιο. Καταλήγουμε σε ένα αυτεράδικο, το δικό μας αντίστοιχο πατσατζίδικο και κάπως έτσι καταλήξαμε να τρώμε μαζί θα πω και κάπως έτσι φτάνουμε στις τελευταίες μέρες μου στη Σρι Λάγκα βρισκόμαστε ακόμα στη Wellingama αλλάζουμε hostel και πηγαίνουμε σε ένα που κοστίζει νομίζω 5 δολάρια το βράδυ τα δύο άτομα και όπως το ακούς έτσι ακριβώς μοιάζει μπαίνουμε στο δωμάτιο και μυρίζει χλωρίνη και όσο εξιστορώ όλα αυτά τόσο περισσότερο πιστεύω ότι είχα τρελό άδικο για εκείνα τα άσμα inhalers γιατί απορώ πως δεν πάθαμε τίποτα μέσα εκεί.
Το δωμάτιο έτσι μύριζε μία μίξη ναυθαλίνης με χλωρίνη, με κλεισούρα και με σκόνη. Κάτι έτσι μαγικό, κάτι μοναδικό. Αλλά το πιο ωραίο ήταν ότι είχε ένα τεράστιο ανεμιστήρα πάνω από το κρεβάτι, αυτό που είναι στο ταβάνι, που είναι στο φως, που μόλις τον ανοίγεις κατευθείαν σου απειλεί τη ζωή. Αλλά δεν είναι αυτό το χειρότερο, γιατί δεν έχουμε ούτε σκεπάσματα και θυμάσαι εκείνο το 5% νομίζω αξιοπρέπειας που μας είχε απομείνει.
Ξέχνα το, σε εκείνο το μπάνιο δεν είχαμε ούτε ρεύμα. Μη με ρωτάς, δεν ξέρω γιατί δεν είπαμε τίποτα. Σε αυτή τη φάση έχουμε απλά αφαιθεί στη ζωή και σε αυτό το σημείο έχω αποδεχτεί πλέον ότι το κινητό μου δεν πρόκειται να αναστηθεί από μόνο του. Σκέψου εκεί ζούσα το origin story μου και δεν είχα όχι κινητό Το μόνο που είχα ήταν το τετραδιάκι μου που ό,τι έβλεπα και τρελενόμουν το ζωγράφιζα Για να μπορώ να το κρατήσω να το θυμάμαι Αφήνω λοιπόν το κινητό μου εκεί να το φτιάξουνε Και πάμε για μια τελευταία φορά στο Pilates Studio με τον Γιώργο και την Ελευθερία Εκείνο το βράδυ καθίσαμε πάλι στην προβλήτα με αναμμένα κεριά Δύο κιθάρες, δύο μαράκες Μετά καταλήξαμε να τραγουδάμε όλοι μαζί. Μια στιγμή που τη μοιράζομαι εν μέρη μαζί σου, δεν μπορώ να σου περιγράψω ακριβώς το συνέστημα, αλλά πρώτη φορά έλεγα μέσα μου «που πάω τώρα, όντως».
Αλλά ένα ακόμα πράγμα που ήθελα να κάνω με τον Ηλία ήταν μια τελευταία βόλτα με το μηχανάκι. Και όπως ξεκινάει η βρέχη, απλά αρχίζω κλαίω κι εγώ. Εντάξει, από εδώ και πέρα έχει μόνο κλάμα, να ξέρεις. Εκείνη τη μέρα ήμουν από το πρωί πολύ συγκινημένη, μπορεί να έκλαιγα ένα στεναχωριό μου που φεύγω, ήμουν ευγνώμων για όλα αυτά που είχα ζήσει και πιο πολύ με τρόμαζε ο αποχαιρετισμός με τα υπόλοιπα παιδιά.
Εκείνο το βράδυ πήγαμε στο σερφκάμ που ήταν κάποιοι για να τους αποχαιρετήσω. Και εγώ εκείνη τη μέρα έπρεπε να φύγω από το μεσημέρι γιατί είχα κλείσει μία, ό,τι να' ναι, μία βιλάρα στο Κολόμπο, κάνω τα σπά μου και να γυρίσω κυρία στη Θεσσαλονίκη. Ναι, καλά, ούτε με νοιάζε η βίλα. Για πότε την ακύρωσα και έμεινα σε ρί όλο το βράδυ στο ρούφτοπ να λέμε βλακές με τα παιδιά, να βλέπουμε τα πυροτεχνήματα.
Εντάξει, ήρθε και η ώρα του αποχαιρετισμού και εδώ έρχεται έτσι το πιο στενάχωρο κομμάτι αυτών των μεγάλων ταξιδιών και είναι οι τόσο εντόνες φιλίες που θα κάνεις στο δρόμο. Είτε ταξιδεύεις όλο είτε με παρέα, τα άτομα που γνωρίζεις σε αυτά τα ταξίδια είναι φιλίες ζωής. Είτε το πιστεύεις είτε όχι, μπορεί να γνωρίσεις κάποια άτομα που θα μείνουν τόσο βαθιά χαραγμένα στην καρδιά σου, θα περάσετε λίγες μέρες είτε εβδομάδες μαζί, Θα σας συνδέσουν εμπειρίες, ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση μας συνδέει κάτι πολύ δυνατό έτσι. Ένα σοκ, μια κατάσταση τραγική, μια φυσική καταστροφή, αλλά αυτό μας ένωσε τόσο πολύ.
Ό,τι και να πω τώρα, ό,τι και να σου πω το πόσο κλάψαμε, δεν νομίζω ότι έχει νόημα. Εγώ ξέρω ότι εκείνη τη μέρα άφησα ένα κομμάτι μου εκεί, γύρισα από αυτό το ταξίδι τόσο διαφορετική. Ωστόσο έτσι κάπως αποζητώ και ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα γυρίσω και θα τα ξαναβρω έτσι αυτά τα κομμάτια μου. Είτε στη Σρι Λάγκα, είτε εκεί που είστε όλοι εσείς και τώρα δεν καταλαβαίνετε τι λέω στα ελληνικά.
αλλά ταυτόχρονα ξέρω ότι δεν θα μου λείψουν ποτέ γιατί θα τους έχω πάντα μέσα μου και τώρα γίνομαι πάλι πάρα πολύ ρομαντική και μελοδραματική αλλά είναι η ώρα να πω ότι τα ευχαριστώ μου πάντα θα είμαι ευγνώμων για αυτό το ταξίδι με το φίλο μου εγώ δίπλα σου πραγματικά επαναπροσδιορίσα τη φιλία ξέρεις το πρόβλημά μου όταν γίνει και δικό σου και τώρα για τους υπόλοιπους τι να πω τα περάσαμε όλα αυτά μαζί και άγχι και φόβο και αγάπη και ό,τι βοήθεια δώσαμε ο ένας στον άλλον και στον Καπίλ ξανά ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι με τους περισσότερους έχω ένα πίνκι πρόμυς. Όχι απλά ότι θα τους ξαναδώ αλλά ότι θα τα ξαναπούμε σύντομα. Με τη Λάρα και τον Τάνι δεν μπορούσαμε να αποχωριστούμε. Μας ακολουθούσαν με το μηχανάκι και ήταν μια τόσο ρομαντική στιγμή. Ενώ έχουμε χαιρετηθεί, έχουμε κλάψει αγκαλιά και με τους δύο έρχονται δίπλω μας με το μηχανάκι και απλά κοιτιόμαστε και πάλι πλέμε.
Εντάξει, τι ταινία έζησα. Μάλλον το τζουμάντζι, αλλά ήταν και λίγο ρομκομ. Με το που γύρισα, όχι δεν με χωρούσε ο τόπος. Μετά από όλα αυτά που έζησα, ήταν όλα πολύ μέχ. Και έφυγα. Έκανα ένα ταξίδι στο Βέλγιο και στη Γαλλία για να ξεφύγω. Και εκεί έκανα ένα ρισέτ. Ωστόσο τα πρώτα μου ταξίδια για το 26 φρόντισα να είναι πάλι με τα παιδιά Οπότε κάπου εδώ νομίζω ότι μπορώ να κλείσω επιτέλους αυτά τα τρία επεισόδια και το ταξίδι στη Σρι Λάγκα Ελπίζω να διασκέδασες, να με κατάλαβες, να σε έβαλες σε μια διαδικασία να ψάξεις λίγο παραπάνω για τη χώρα Σου εύχομαι να πας, να δεις όλη την ομορφιά αυτής της χώρας και των ανθρώπων εκεί αν υπομονώ να μου γράψεις στα σχόλια τις εντυπώσεις σου τι σου άρεσε, πώς σου φάνηκε γενικά όλο αυτό που περάσαμε θα σου ξαναζητήσω για την ψυχική μου υγεία και μόνο να ακολουθήσεις αυτό το podcast να αποθηκεύσεις το επεισόδιο γιατί όχι να κάνεις και σερ την εμπειρία μας ήταν πραγματικά η μεγαλύτερη περιπέτεια που έχω ζήσει Α! Και ξέχασα το πιο σημαντικό
τα παπούτσια του Ηλία είναι ακόμα βρεγμένα Θα λέμε στο επόμενο, bye!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
