ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΙΡΓΙΣΤΑΝ ΣΤΑ ΟΡΙΑ
ΥΠΕΡΒΟΥΛΑΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Αυτό με τους φασαίους που χτίζουν τουαλέτες, τα επείγοντα, τα αλογα Τόκιο Ντρίφτ, τους δεκάχρονους αλογοεπιστήμονες, τη Λάρα Κρόφτ, ένα ραντομ όπλο, τον Ευαγγελάτο και τα Google reviews στην αστυνομία.
Ναι, αυτές θα ειναι οι περιγραφές.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είμαι εγώ υπερβολική, όχι και υπερβολική. Α συγνώμη μπορούμε να χωρίσουμε. Είσαι η πιο υπερβολική καθόλου δεν το έχω σκεφτεί. Ελευθερία ελεύθερος είναι εκείνος που ζει όπως θέλει, που κανένας δεν μπορεί να τον εξαναγκάσει να κάνει το οτιδήποτε που τίποτα δεν μπορεί να του σταθεί εμπόδιο που τίποτα δεν μπορεί να του επιβληθεί με το ζόρι. Που όταν κάτι το επιλεγεί δεν συναντά αντίσταση που όταν κάτι το επιθυμεί το έχει που ποτέ δεν του συμβαίνει κάτι που να μη θέλει να του συμβεί.
Υπάρχει κανείς που θέλει να ζήσει ήχος, να ξέρει πως θα το καταφέρει αυτό καλώς ήρθες, καλώς ήρθες σε άλλο ερώτημα, Υπερβολά λοιπόν, λέω να κρατήσω αυτό το υπερβολή, Τι κάνεις πως είσαι; Δεν άργησα αυτή τη φορά καλά η εισαγωγή που άκουσες Προφανώς δεν τα λέω εγώ επίκτητος θα λέει απλά. Ότι ανάμεσα στις αναφορές που κάνω σε καιρική νικολούλη, κάπου εκεί χωράει και λίγη φιλοσοφία όπως σου είπα και στο προηγούμενο επεισόδιο. Για μένα αυτό το ταξίδι σημαίνει ελευθερία και τίποτα δεν κόλλησε εγώ γιατί την προηγούμενη φορά έγραφα 3 ώρες και μέσα σε 3 μέρες όλο αυτό έγινα μισάωρο επεισόδιο που ελπίζω να άκουσες. Ελπίζω να σου άρεσε να σε βοήθησαν οι πληροφορίες για την προετοιμασία και να μπήκες έτσι λίγο στο κλίμα γιατί σήμερα θα σου πω οριακά 2 εβδομάδες ταξίδι. Πώς θα το κάνω αυτό; Ούτε εγώ ξέρω, εγώ ξέρω μάντεψε. Έχουμε πάλι στο πάτωμα, δεν έχω ούτε μισή σημείωση μπροστά θα βλέπω τις φωτογραφίες και έχω πάλι πάρα πολλές ιστορίες, οπότε να σου θυμίσω πάρα πολύ γρήγορα
ότι έχω περάσει 2 αναγνωριστικές μέρες στην πρωτεύουσα. Έχω γνωρίσει όλη την ομάδα και έχουμε ξεκινήσει το ταξίδι και είχαμε περάσει μαζί και τις πρώτες δοκιμασίες. Έτσι, τα πρώτα δράματα ατυχήματα, δυστυχήματα. Αν δεν έχεις ακούσει το προηγούμενο επεισόδιο, πήγαινε άκουσέ το γιατί δεν μπορώ να λέω πάλι και θανάτους και λιποθυμίες τα ξέρεις, το ξέρεις αυτό το podcast.
Η πρώτη παγκόσμια αναμετάδοση υπερβούλα, αλλά πριν σου εξιστορήσω το τι πέρασα που οριακά 12 αθλητου ηρακλή και ποιος όλα με τις δοκιμασίες του Οδυσσέα; Τέλος πάντων να πω ότι άφησε ένα Q και a στο instagram και θα απαντήσω ότι με ρωτήσατε μέσα από την εξιστόρηση και γενικά για να καταλάβεις πού είμαστε και πώς θα εξελιχθεί το ταξίδι, θα κιθούμε γύρω από 2 λίμνες στο κιργιστά που προφανώς και δεν ξέρω πώς θα τις προφέρω, αλλά αν τις ψάξεις στο Χάρτη είμαι σίγουρη ότι θα τις βρεις.
Είναι 2 λίμνες ή oo και Song cool πολύ κουλ λίμνες. Έπρεπε να κάνω ένα κακό αστείο, δεν είναι το πρώτο κακό αστείο. Το ξέρω λοιπόν ξεκινάω και πόσο πιο όμορφα μπορεί να ξεκινήσει η μέρα. Ας πούμε, μετά από μία τέτοια ταραχή που έχεις φάει το προηγούμενο βράδυ στην πισίνα, τις λιποθυμίες και λοιπά προφανώς να δεις στην αυλή ένα τεράστιο φίδι να περνάει από μπροστά σου.
Μαγείρευα πρωινό με τον noise, βγαίνουμε έξω, φωνάζει ο end και όταν λέω φωνάζει ο Ed Θυμάσαι που σου έλεγα ότι χαιρετάει τα πάντα ωραία δεν χαιρέτησε το φίδι, ήταν πάρα πολύ ενθουσιασμένος με το θέαμα, τίποτα εγώ μόλις είδα την ουρά Φιλάκια μου έφυγα μέσα, έφαγα το πρωινό, μου μάζεψα τα πραγματάκια μου γιατί ήταν η ώρα να φεύγουμε κιόλας και το πλάνο για τη μέρα ήταν να οδηγήσουμε γρήγορα ένα χαλαρό τρίωρο.
Νομίζω μέχρι ένα χωριό που θα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε, αλλά και να εξοικειωθούμε με τα άλογα με τα οποία θα περνούσαμε τις 3-4 επόμενες ημέρες την πάρα πολύ δύσκολη ανάβαση και κατάβασή μας από το βουνό που αυτό για μένα ήτανε το πιο σημαντικό κομμάτι που μάντεψε. Δεν το καταφέραμε, εννοείται σιγά μου πήγαιναν όλα.
Καλά εδώ κάνω γιατί εννοείται ξεκινώντας την οδήγηση, σταματήσαμε προφανώς να πάρουμε τρόφιμα τα απαραίτητα ποτά μπύρες για τα παιδιά, γιατί μπύρα για πρωινό open, αλλά όταν κάνει σχέδια η κίνηση στο δρόμο όχι απλά γελάει, αλλά σε βάζει σε άλλη χώρα γιατί αναγκαστήκαμε εγώ τώρα καταλαβαίνεις πόσο αναγκάστηκα, πόσο δυσκολεύτηκα με, τι πόνο ψυχής και τι βαριά καρδιά πέρασα στο Καζακστάν. Δηλαδή όταν μου είπανε δυστυχώς θα μπού. Καζακστάν είπα όχι στο Καζακστάν μη μου το κάνετε αυτό εδώ άλλη μία χώρα δεν το πιστεύω, είναι κόντρα στο αρχικό μου πλάνο. Μήπως να περάσουμε και από το Βερολίνο να πάρουμε τον Ηλία; Δεν πειράζει; Όχι, όχι, δεν θα είμαι πάρα πολύ υπερβολή εδώ. Ουσιαστικά περάσαμε για λίγο τα σύνορα, μπήκαμε στο Καζακστάν, οι οδηγάρα μας ο Άντι την είχε δει η Vin Diesel είχε μπει κυριολεκτικά μέσα στο χωράφι δεξιά, είχε δημιουργήσει τη δική του λωρίδα κυκλοφορίας και με ότι κουράγιο και ελπίδα είχα μέσα μου βγήκα και περπάτησα και είδα και το Καζακστάν. Δυστυχώς, όταν βγήκαμε από όλη
αυτή την κίνηση και φτάσαμε στο χωριό, ήτανε πάρα μα πάρα πολύ αργά για να ξεκινήσουμε την προγραμματισμένη βόλτα που είχαμε με τα άλογα, αλλά μην ανησυχείς γιατί φυσικά δεν τελειώνει εδώ αυτό το δε μένουμε ποτέ σε κάτω από 2 δοκιμασίες την ημέρα, καθώς αμέσως μετά το πρόγραμμα περιελάμβανε την παρακολούθηση ενός χαλαρού. Έτσι σπορ του μπορού θα το περιγράψω σαν ένα λίγο βάρβαρο πόλο με άλογα που ειδοποιός και σοκαριστική διαφορά είναι ότι αντί για.
Αλλά οι αναβάτες χρησιμοποιούν έτσι αποκεφαλισμένο σώμα ή τα ραντσ ή ενός προβάτου. Ναι, στο είπα το κύριε Γστάνη είναι λίγο έτσι πιο βάρβαρο να κάνω μία παρένθεση. Δεν θυμάμαι αν το είπα στο προηγούμενο επεισόδιο συγχώρεσέ με, είχα φέρει μαζί μου από την Ελλάδα βραχιολάκια για να δίνω στα παιδάκια εκεί και δεν υπερβάλλω καθόλου.
Όταν θα σου πω ότι τα περισσότερα παιδάκια που έβλεπα εκεί ήτανε ντουτς, δεν ξέρω πως θα το πω ήτανε από 6 7 χρονών αν περπατούσε το παιδάκι δεν του. Πλέον ούτε τα παιχνίδια ούτε τίποτα από τα μπιλιμπίδια μου ήταν κατευθείαν μαστίγιο κι άλογο. Τέλος, μόλις φτάσαμε στο χωράφι που θα παίζανε cokbow, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένα δεκάχρονο αγόρι να ιππεύει ένα τεράστιο άλογο και πάλι καλά να κρατάει ένα σάκο που παριστάνει την κατσίκα, ο οποίος ζυγίζει 30-40 kg. Το μόνο βραχιολάκι που μπορώ να δώσω εγώ σε αυτό το αγόρι είναι, δεν ξέρω χειροπέδες μόνο του ήταν πιο χρήσιμες, δεν γνωρίζω ωστόσο, γυρνώντας το άθλημα, θέλω να σου πω ποιες είναι οι. Δυσκολίες και γιατί καθόμαστε και το συζητάμε; Τι το κάνει τόσο εντυπωσιακό; Πέρα λοιπόν του βάρους της κατσίκας, αυτά τα άλογα είναι τρελά συγνώμη, μάλλον είναι εκπαιδευμένα με αυτό τον τρόπο, καθώς Σκέψου ότι τρέχουνε με πλήρη ταχύτητα και κυριολεκτικά ορμάνε το ένα στο άλλο. Πολλές φορές σηκώνονται και στα
2 πόδια, ενώ αναβάτης σκύβει, ρίχνει όλο το σώμα του στο έδαφος για να πιάσει το υποτιθέμενο σώμα της κατσίκας και όλο αυτό συμβαίνει, ενώ ταυτόχρονα είναι άλλα άλογα κι άλλα νοβάτες γύρω σου που σε σπρώχνουνε σε χτυπάνε. Και δεν έχεις και ορατότητα λόγω όλης της σκόνης που σηκώνονται από το έδαφος, απαιτεί απίστευτη σωματική δύναμη και ισορροπία.
Είναι πάρα πολύ εντυπωσιακό, πάρα πολύ σοκαριστικό στην αρχή και το πιο σημαντικό που θέλω να κρατήσεις σαν αστεράκι εδώ δεν είναι όλο το άθλημα, αλλά η πληροφορία που μας έδωσε όλους ότι προφανώς οι τουρίστες δεν το δοκιμάζουν αυτό το άθλημα το παρακολουθούνε. Είναι πάρα πολύ δύσκολο, απαιτεί χρόνια εμπειρίας, προετοιμασίας και εξάσκησης και το πιο σημαντικό, κανένας μα κανένας τουρίστας δεν είναι ικανός.
Να ιππεύσει αυτά τα άλογα και θέλω να το θυμάσαι αυτό σαν προοικονομία; Επίσης 1/2 αστεράκι. Θέλω να σου πω ότι προφανώς δεν θα αναφέρω συνεχώς ότι με τα παιδιά περνάμε απίστευτα, παίζουμε συνεχώς μπάλα στο δρόμο, πίνουμε μπύρες, ρω με το πιο ωραίο φαγητό στο είπα και στο προηγούμενο επεισόδιο το φαγητό στο Κεργιστάν για μένα είναι 10 αστέρια. Αν μπορούσα να βάλω 2020 ότι θέλω μπορώ να κάνω 20 αστέρια, έτρωγα ένα φούρνο σε ψωμί και τους άλλους τους λουκουμάδες που είχανε για ψωμί, δεν τρώω καν σούπες. Στην Ελλάδα στο κενργ τρώω σού Σούπες πολλές κιόλας. Αυτό που λάτρεψε ήταν ότι είχαμε και το alone time μας, ειδικά με την EMA.
Ξέρεις ότι σε κάθε ταξίδι πλέον παίρνω και από ένα μικρό τετραδιάκι που κάνω λίγο journaling κάθε μέρα ζωγραφίζω, γράφω βατάκες, ας πούμε και κάθομαι και πραγματικά απολαμβάνω το μέρος που βρίσκομαι. Ειδικά εκείνη τη μέρα θα μου μείνει αξέχαστο, έπινα τον πιο ωραίο καφέ, άκουγα τις Min σα φωνάζουνε τα παιδάκια να γελάνε και τα δικά μας παιδάκια. Και τα αγόρια να γελάνε δίπλα πραγματικά σε κάτι τέτοιο ταξίδια ηρεμεί το πνεύμα σου το είναι σου όλο. Εννοείται.
Είχαμε και 2 παρατράγουδα εκείνη τη μέρα. Γιατί ο Φρανκ νόμιζε ότι τα τζάμια από το δωμάτιό του όλη η Τζαμαρία επειδή το πρωί ήτανε καθρέφτης ότι θα είναι και το βράδυ, οπότε τον είδε γυμνό όλο το χωριό Υπερβούλα όλο το κατάλυμα και τα υπόλοιπα αγόρια που βάλανε πλυντήριο κάνανε κάποια ρούχα ροζ κάποια παιδικά εντάξει απλά πράγματα καθημερινά από δω και πέρα όμως τα πράγματα.
Γιατί ξεκινάει η πραγματική δοκιμασία; Λίγο πριν μπούμε και στο Βαν είναι μία κυρία εκεί από το κατάλυμα που μας κοιτάει και μας λέει good luck και κουνάει το κεφάλι, φάνηκε σε όλους περίεργο εκείνη την ώρα. Αυτό το good luck είχε έτσι μία βαρύτητα που σε φέρνει λίγο πίσω στην πραγματικότητα για το τι πας να κάνεις και έχοντας και όλο τον εξοπλισμό πάνω σου καταλαβαίνεις 100 τα 100 τα πράγματα σοβαρεύουν κάπου εκεί λοιπόν μας περίμεναν και τα άλογα που ξαφνικά θα έπρεπε ή πέφσουμε και να ανεβούμε κατευθείαν.
Στα δυόμισι χιλιάδες μέτρα που ακόμα και τώρα που το λέω με αγχώνει αρκετά προσωπικά θα το ονόμαζα λίγο ανησυχητικό, αλλά εννοείται το πρόβλημα δεν ήταν μόνο αυτό γιατί τα chaps που είχαμε στη διάθεσή μας ήτανε λίγο στενά, οπότε κάποια παιδιά επέλεξαν να μην τα φορέσουν καθόλου. Επίσης εμένα και την αίμα δεν μας είχαν ενημερώσει σωστά για το μέγεθος της τσάντας που πρέπει να έχουμε πάνω στο άλογο, οπότε τελευταία στιγμή πετούσαμε ρούχα και βρακιά λίγο συνεργατικά από τους μεγάλους μας άκους για να αλλάξουμε όλα τα πράγματα και να τα πάμε. Και μέσα σε όλο αυτό η πρώτη γνωριμία με τους εκπαιδευτές των αλόγων ας πούμε ότι ήτανε λίγο και αυτή έτσι με ένα ερωτηματικό μεγάλο, μήπως να τους λέω και αυτούς επιστήμονες ρε συ ήτανε λίγο θαλαβώ άλογο επιστήμονες πιο πολύ στο στο επιστήμονες στήνει παρά στο εκπαιδευτές και τώρα δεν ξέρω αν το θυμάσαι δεν θέλω να κάνω higher descrimination αλλά κατάλαβα στο κεργιστάν είναι λίγο πιο κοντά, πιο χαμηλά που λέει και ο φίλος μου ο μάκης, αλλά μέσα σε 10 12
χαμηλά άλογα έχει και 2. Μαύρα μάντεψε ποιο άλογο ήθελε Η δικιά σου μου δίνουν ένα καφέ γαϊδούρι, συγγνώμη Γαϊδούρι ήταν εκείνη τη στιγμή στα μάτια μου όταν μου μπει κάτι στο μυαλό. Τέλος, θέλω το μαύρο άλογο, ρε φίλε, τι να κάνω; Πάω λοιπόν ανέβω ταπεινά ταπεινά στο Γαδουράκι μου και πάλι καλά τα πόδια μου ήταν οριακά πιο μεγάλα απτο λόγο και μου λέει ο back tier, ο back Ter Λοιπόν θα είναι λογοεπιστήμονας για τις επόμενες μέρες το back tier θα ακούς μου λέει ανέβαστο μαύρο χαρά Η δικιά σου μες στη χαρά χαρά χαρά χαρά. Πηγαίνω κουνιστή και λιγιστή, ανεβαίνω, μου λένε αυτός είναι ο μπακίρα να πω εδώ ότι τα αρσενικά είναι στάλλιον είναι ασκήρωτα αρσενικά άλογα.
Ναι, καλή τύχη. Καλή τύχη. Το Θυμάσαι; Ναι, εδώ χρειάζεται η καλή τύχη που μας έδωσε η καλή κυρία. Βγαίνουμε τις φωτογραφίες μας. Παραλίγο αυτές θα έβαζαν στο μνήμα τη λέω πάλι ρε συ ξεκινάμε από και άρχισα να καταλαβαίνω. Αρχίσαμε μάλλον όλοι να καταλαβαίνουμε το πόσο exited ήτανε τα άλογα και γενικά όταν είσαι πάνω σε ένα άλογο που θέλει να τρέξει, το καταλαβαίνεις πάρα πολύ. Εύκολα και πάρα πολύ γρήγορα από την ενέργειά του από το πόσο τραβάει κάποια άλογα ήταν τρελά και το καταλάβαινες επειδή τα χαλνάρια τους ήτανε ούτε μισό μέτρο. Επιπλέον, πολύ σημαντική πληροφορία το άλογο τρέχει όταν του λες τσου και σταματάει όταν του λες ντρ όπως έλεγε και ο μπάχαρά με und και όπως καταλαβαίνεις ξεκινάω και Αγχώνομαι γιατί έρχεται η επόμενη ιστορία που με τάραξες γιατί όπως ξεκινάμε και ανεβαίνουμε το βουνό κάποια άλογα έτσι αρχίζουνε και φεύγουνε σπάνε από το. Και άλλα άλογα έχουν όλοι αυτοί οι συσσωρευμένη Πώς κάνουν οι γάτες το βράδυ σαν σατανά που τρέχουν έτσι και κάνουν ένα blash; Αυτό λέμε ότι γίνεται και
με τα άλογα και αυτό έκανε και το άλογο της εμάς. Γιατί ξαφνικά σπινιάρει και φεύγει ιλιγγιώδη ταχύτητα, δεν προλαβαίνεις καν να αντιδράσεις. Να θυμίσω ότι η αίμα ήταν η πιο advance στο γκρουπ μας και πανικοβλήθηκε η αντίδρασή της, ωστόσο για μένα ήταν σωστή γιατί άφησε το άλογο να τρέξει και σιγά σιγά το γύρισε προς τα πίσω.
Παρόλα αυτά το άλογο της. Επέμενα και συνέχισα να το κάνει για δεύτερη και τρίτη φορά, οπότε κάπου εδώ αρχίζει και επικρατεί γενικά μία ένταση στο γκρουπ και σε όλα τα άλογα πέρα της ενέργειας που είχανε από πριν και επόμενη στη λίστα. Φυσικά ήμουν εγώ γιατί ξαφνικά ο Μπακίρ αποφασίζει ότι θέλει και αυτός να τρέξει και στην τελική δεν με γουστάρει και καθόλου ρε φίλε, οπότε φεύγω έργο τι to drive; Φεύγουμε full speed σαν τα παιδικά που αφήνουν τη σκιά πίσω.
Επίσης πάνω σε αυτό το άλογο νιώθω μικροσκοπική καμία σχέση. Το γαϊδουράκι που είχα στην αρχή, τα πόδια μου δεν φτάνουν ούτε μέχρι την κοιλιά του και σε αντίθεση με την αίμα μου φωνάζουνε όλοι από πίσω να σταματήσω, οπότε με όλη την ταχύτητα που τρέχουμε προσπαθώ να το σταματήσω λέγοντας. Ντρ ήταν συνέχεια ντρ ταυτόχρονα να προσπαθώ να κάνω και πιο βαριά τη φωνή μου όπως μας είχε συμβουλέψει η Μορίνει στους στάβλους καθώς όλα τα άλογα είναι εκπαιδευμένα από άντρες και δεν μας ακούνε να ακούω φωνές από πίσω να ουρλιάζουνε τράβα το τράβα το πιο δυνατά να τραβάω τα χαλινάρια.
Επειδή είναι τόσο κοντά το άλογο αρχίζει και τινάζει το κεφάλι προς τα πίσω και όταν το άλογο αρχίζει και τινάζει το κεφάλι προς τα πίσω, ξέρεις τι είναι πιο πιθανό να έρθει μετά και είναι να σηκωθεί στα 2 πόδια, πράγμα που δεν ήθελα καθόλου. Ταυτόχρονα καταλαβαίνω ότι τοιχίζει και κλωτσάει, οπότε με το ένα χέρι τραβάω τα χαλνάρια και ουρλιάζω με το άλλο χέρι.
Κρατάω όσο πιο σταθερά μπορώ τη σένα για να μη φύγω από το άλλο καταφέρνει και έρχεται ο back από δεξιά μου με το δικό του άλογο. Φαντάσου ούτε ο ίδιος του εκπαιδευτή δεν μπορούσα να το στα. Έρχεται από αριστερά μου ο Μπάχα και ο άλλος του εκπαιδευτής, γιατί επιτέλους σταματάει ηρεμεί σιγάσιγά καταλήγουν όλοι γύρω μου, είναι όλοι σε shock σε shock, όμως βλέπω το τρόμο στα μάτια του luck που έρχεται και μου λέει, είσαι καλά; Πώς δεν έπεσες και εγώ είμαι εντελώς ψύχραιμη αν με άφηνα να επιλέξω θα άφηνα το άλλο να τρέξει και να το γυρίσω σιγά σιγά προς τα πίσω όπως έκανα η αίμα ωστόσο, προτίμησα να ακούσω τους εκπαιδευτές και να προσπαθώ να το σταματήσω μέχρι αυτή να έρθουν, πράγμα που προφανώς δε δούλεψε.
Πάρα πολύ γρήγορα ή σωστά κι από ότι μου είπε Ολου όταν σε βλέπαμε από πίσω το άλογο σε πέταγε πάνω στη σέλα μία δεξιά και μία αριστερά. Δεν ξέρουμε πως δεν έφυγες πάνω από το άλογο επειδή κλωτσούσε, κατάλαβε ο εκπαιδευτής πάλι καλά και μπήκα σε αυτό που ονομάσαμε φυλακή, κυριολεκτικά με οδηγούσε ένα δεκάχρονο παιδάκι. Είναι το δικό του άλογο που ήταν ακόμα πιο τρελό από το δικό μου. Επίσης είχαμε ενημερωθεί ότι υπάρχει πιθανότητα το άλογό μας να πέρσι είτε να γλιστρήσει σε μεγάλες ή μικρές. Πες να έπεσε 4 φορές και ειδικά στην κατηφόρα, όσο κι αν το περιμένεις είναι τόσο τρομακτικό. Πρέπει να έχεις απλά τυφλή εμπιστοσύνη στο άλογο, να έχεις το νου σου συνέχεια όλη την ώρα.
Τα χέρια μου πονούσανε πλέον από τη δύναμη που έβαζα για να τραβάω τα χαλινάρια και να κρατιέμαι από τη σέλα. Και κάποια φάση λοιπόν φτάνουμε ξανά σε μία πεδιάδα και αποφασίζει το δεκάχρονο παιδάκι να μου δώσει την ελευθερία, να υππεύσω και λίγο μόνη μου, εφόσον ο μπακ έχει ηρεμήσει, είναι όλα καλά. Τον εμπιστεύομαι πλέον έχουμε.
Και 2 3 φορές μου λέει ο μικρός δώσε να σε βγάλω φωτογραφία. Προφανώς και το άλογο καταλαβαίνει πότε χαλαρώνεις και λέει ξανά ο Backra Γεια σας φιλάκια fact them, τα λέμε στην κορυφή παιδιά αντίο μέρα μεσημέρι, μπαντιλίκια πατησίων και ότι άλλο τραγούδι ξέρεις αυτή τη στιγμή ΑΧ και δε και δεν ξέρω πως δεν έφυγα πάλι πάνω από αυτή τη σέλα να ουρλιάζει πάλι πίσω τράβα το και τράβα τα χαλδάρια και πιο δυνατά και πιο απότομα να φωνάζω να φωνάζουν εκπαιδευτές δεν άκουγε το άλογο, δεν καταλαβαίνετε. Δηλαδή αφήστε με να τρέξω, καταλαβαίνω ότι φοβόντουσαν ότι θα φύγουνε και τα άλλα άλογα και τα παιδιά δεν ήταν τόσο εξοικειωμένα.
Θα φοβόντουσαν και αυτά εκείνη τη στιγμή; Στρεσαρίστηκα και εγώ πάρα πολύ και το πιο χαζό είναι ότι δεν έκανε να φοβάμαι το άλογο και η συμπεριφορά του, αλλά το πώς ούρλιαζαν από πίσω και το ότι δεν καταλάβαιναν ότι αυτό που μου λένε δεν λειτουργεί. Καταφέρω λοιπόν, σταματάω το άλογο και πάω πίσω και τους λέω αυτή τη στιγμή ό, τι κι αν πιστεύετε ότι και να είναι εγώ έχω στρεσαριστεί.
Πολύ με αυτή την κατάσταση, είτε θα με αφήσετε να τρέξω είτε θα αλλάξω άλογο τώρα μάνατζερ manage λοιπόν. Τέλος πήγα εκεί για να περάσω καλά. Ήξερα πόσο επικίνδυνο είναι κυριολεκτικά το υπέγραψα 3 φορές ότι μπορεί να πεθάνω, αλλά όταν η λογική μου, το ένστικτό μου και οι αισθήσεις μου λένε κάτι και εγώ συνεχίζω να τα αγνοώ πραγματικά κάθομαι και κοροϊδεύω τον εαυτό μου.
Και μόνο κάπως έτσι λοιπόν με ενημερώνει ο ούκου ότι προσωρινά θα μείνω με τον μπακάι πίσω τελευταία. Θα αφήσουμε τα άλλα άλογα να φύγουνε. Μπροστά έτσι ώστε το άλογο μου λίγο να μείνει μόνο του, να σκεφτεί και κάπου εδώ γνωρίζω τον μπακάι λίγο καλύτερα και μέσα σόλα τα άλλα που μου λέει για τον εαυτό του, για τη δουλειά του στο Κενστά του λέω Backra λέω crazy cray Ε crazy γελάρει μου λέει ναι. Ξέρεις γιατί ο baga είναι very crazy, γιατί ο baga μου λέει παίρνει μέρος σάντεσε αστεράκι εδώ βάλτα όλα τα αστεράκια, μάζεψε τα να στα πω Ο Μπαγκύρω μου παίζει σε πουρού μπορού μπορού μπορού τώρα τα έχω χάσει νευριάζω πάλι φορτώνω συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη σου φαίνομαι λάρα κροφτ γιατί ή πρέπει να σου φαίνομαι λάρα κρος; Η ηλίθια ένα από τα 2 γιατί δεν γίνεται την προηγούμενη μέρα να μου λες you not suppos to η αγαπημένη μου φράση Ναι i am Not subpose to ride this hors και μετά όχι απλά να μου δίνεις τέτοιο άλογο αλλά να επιμένεις κιόλας ότι το χειρίζομαι λάθος το άλογο για να
με ακούσει δεν χρειάζεται απλά να είμαι άντρας. Θέλει το μαστίγιο που είχανε, δηλαδή δώσε μου το μαστίγιο να τελειώνουμε. Αν με ρωτάς δεν περίμενα ποτέ να πω αυτή τη φράση σε αυτό το podcast είχα θυμώσει πάρα πολύ. Προσπάθησα να μην επηρεαστώ από το γεγονός. Κάναμε και την πρώτη μας στάση. Μετά τις πρώτες ώρες ηρέμησα και εγώ έτσι λίγο βλέποντας αυτό το φανταστικό τοπίο γύρω γύρω πράσινα βουνά ελεύθερα άλογα να τρέχουν να περνάνε ρυάκια ήτανε πάλι σαν όνειρο. Τα καταφέρνουμε όμως λοιπόν και φτάνουμε στο πρώτο checkpoint που θα μέναμε και το βράδυ.
Εννοείται μετά από τόσο μεγάλη κούραση, Τι άλλο θέλεις; Τίποτα να στήσεις τη γούρτα που θα κοιμηθείς και την τουαλέτα που θα χρησιμοποιήσεις. Τη ζωήπα δεν είναι δεν είναι μία δοκιμασία, δεν είναι εντάξει ας πούμε, ας πούμε ότι ήτανε αρκετά φαν η διαδικασία και πολύ ενδιαφέρουσα όντως. Πολύπλοκη θα έλεγα το να στήσεις μια ο σκελετός της φαίνεται πάρα πολύ απλός με παλούκια που έρχονται από το έδαφος και συναντιούνται στην κορυφή με ένα στεφάνι.
Έπειτα την τείνουν γύρω γύρω με δέρματα και κάπως έτσι μετά βάζουν σιγά σιγά μέσα ένα ένα τα κρεβάτια συνήθως 3-4 και έχει και μία μικρή σόμπα και αυτό δεν στο έχω πει. Προφανώς εκεί δεν καίνε ξύλο, άλλο φανταστικό κοίτα να δεις ε ναι όλα τα απορρίμματα και έτσι ακαθαρσίες των αλόγων και ότι άλλα ζωάκια έχει εκεί θα είναι σκυλάκια, θα είναι αγελάδες.
Ακόμη και την επόμενη μέρα. Εκεί ψήνανε το ψωμί που τρώγαμε και ήταν το πιο νόστιμο ψωμί που έχω φάει, προφανώς κάνοντας ένα τέτοιο ταξίδι. Αυτά τα γνωρίζεις τα έχεις αποδεχτεί κυρίως για αυτό το λόγο έκανα και αυτό το ταξίδι μόνη μου. Σε ποιον άνθρωπο να εξηγήσω και τι ξέρεις πολύ καλά όταν πας εκεί πάνω, πχ πολύ πιθανόν να μην πλύσεις τα δόντια σου αν δεν υπάρχει νερό, αν το νερό που έχεις να πιεις είναι υπολογισμένο για τις επόμενες μέρες και είναι πολύ, πολύ περιορισμένο ανάμεσα σε κάτομα, είτε ότι η τουαλέτα που θα φτιάξεις.
Πρώτα μας κάψεις 2 M να μπεις μέσα σε αυτή την λακκούβα, όπως έκαναν τα αγόρια, οπότε για να κάνουμε την περίληψη Εκεί Πας και είσαι φασα και τέλος απολαμβάνεις τα λίγα που έχεις και προσωπικά. Για αυτό το λόγο ακριβώς πήγα ήταν ότι καλύτερο ό, τι πιο όμορφο ή πιο ωραίες μέρες, οπότε δεν θα αναλύσω γενικά το τι εί γιατί δεν είχε η σκηνή ήτανε Σκέψου ένα κλασικό κάμπινγκ θα το πω έτσι, αν και μη νομίζεις κοιμηθήκαμε πάρα πολύ γρήγορα μετά από τόσες ώρες ανάβαση στο βουνό. Κομμάτια και είχαμε και την επόμενη μέρα να ανεβούμε ακόμα πιο ψηλά στο βουνό που θα είναι και το δεύτερο. Μάλιστα, ας πούμε, αυτής της αποστολής πάλι καλά πριν ξεκινήσουμε, ανταλλάζω τον γαϊδουράκι μου, τον προτιμώ να έχω ανάλογο που δεν ακούει το τσου. Ήταν τόσο αστείο το πόσο δεν μας άκουγαν, μπορεί να άκουγε έναν άντρα που ήτανε 5 άλογα πίσω να κάνεις το δικό του άλογό σου χαμηλόφωνα και το άκουγε το δικό μου εντάξει, το είχα αποδεχτεί ότι θα νιώθω τρελή πάνω σε αυτό το άλλο άλογα και στα λίγο πιο σοβαρά.
Τόσο χαρούμενη που μίλησα άλλαξα άλογο γιατί εκείνη τη μέρα η διαδρομή ήτανε τόσο απαιτητική, ένα λάθος βήμα, όχι βήμα, μία λάθος σκέψη και με βλέπετε δίπλα δίπλα δίπλα με τον ευαγγελάτο. Η διαδρομή ξεκίνησε με ομίχλη, συνεχίστηκε με μία αρκετά ακραία ανάβαση, συνεχίστηκε με βροχή, έπειτα πάγω σε κάποιες φάσεις, είχα αριστερά όλο το γκρεμό ήμασταν στα 3000 M, πάλι καλά σε κάποια σημεία από την ομίχλη δεν μπορούσες να κοιτάξεις κάτω.
Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα σημείο αριστερά μου. Βλέπω κάτω το γκρεμό μπροστά. Ομίχλη δεξιά, έχω χιόνι και πάγο και ενώ ανεβαίνουμε έχει πρώτα μία τεράστια λακκούβα και μετά άλλη φόρα με πάγο και εκεί είπα όσο έζησα ωραία ήτανε ήμουνα μουδιασμένη πολύ τρομακτικό όσο η ταλαιπωρία και να έφαγα εκείνη τη μέρα όσο και να φοβήθηκα, προσπαθούσα να θυμάμαι ότι αυτό είναι το main experience. Αυτή είναι η εμπειρία που ήρθα να ζήσω και κάπου δεν θα σταματήσω να μιλάω για τα άλογα.
Γιατί το ίδιο εκπληκτικό ήταν και όταν φτάσαμε σχεδόν στην κορυφή που ήτανε και οι γιούρτες που θα μέναμε για το βράδυ από δω να πω ότι και εγώ ανησυχούσα για το υψόμετρο. Έτσι εντάξει ούτε καν έπαιζα μπάλα, έτρεχα, έπαιζα βόλεϊ να μου μαθαίνει, πηγαίναμε κάτω στη λίμνη τρέχοντας για να πλυθούν τα παιδιά κάνανε βουτιές είχαμε σχεδόν μισή μέρα να ξεκουραστούμε και κάναμε το άκρως αντίθετο.
Οι πιο ωραίες στιγμές ήταν πραγματικά όταν καθόμασταν κάτω στα χόρτα και μοιραζόμασταν όλοι ότι ποτό. Φαγητό είχαμε το βράδυ τα παιδιά παίζανε πόκερ με κάτι καραμέλες τραγουδούσαμε, ήτανε τέλεια τέλεια, τέλεια εμπειρία. Δεν ήθελα να κατέχω από το βουνό, αλλά πού να ξερα ότι η κατάβαση θα είναι πολύ, πολύ πιο απαιτητική και κάπου εκεί μου υπενθυμίζουνε ότι σήμερα θα κάνουμε την κατάβαση των 2 ημερών που κάναμε σε σύνολο γύρω στις 7 ώρες που γενικά αν έχεις κάνει κατάβαση βουνού με άλογο, ξέρεις πόσο επίπονο και ψυχοφθόρο είναι πάλι καλά. Ανλαβό άλογο, επιστήμονες Τραγουδούσανε ανεβαίνει στη sel από τα άλογα όρθι και προφανώς και τα τοπία που βλέπαμε μπροστά μας σε έκαναν να ξεχνιέσαι εντελώς. Αν μπορώ να του περιγράψω κάπως ήταν ένας συνδυασμός Ελβετίας και παγωμένης ισλαβίας.
Τρέχαμε μέσα σε ποτάμια. Τα άλογα ήταν τόσο ενθουσιασμένα, ξέραν ότι γυρνάνε σπίτι, οπότε ακόμα και ανάμεσα σε δέντρα έτρεχαν πάρα πολύ γρήγορα. Ήταν άλλη μία περιπέτεια που έτσι μας έκανε τρομερά χαρούμενος και μας εξήνταρε. Ακόμα πιο πολύ τα καταφέραμε και θυμάμαι και τα παιδιά να λένε one last gallero one last gallop και να τρέχουμε πίσω όλοι οι επιστήμονες να φωνάζουνε στο ξέρω γω μη τρέχετε, πρέπει να μπούμε στο χωριό και απλά να φωνάζουμε goco και κάπου εδώ φτάνουμε πίσω στο χωριό ή χαλάπες στο πρόσωπό μου στα μάτια μου που έτρωγα από τα μπροστινά άλογα όταν τρέχανε το πρώτο πράγμα που κάναμε και μετά από 3 μέρες ήτανε μπάνιο. Γίναμε άνθρωποι, άνθρωποι.
Ανθρώποι και κάπου εδώ χωριζόμαστε με τα αγόρια, πάνε να εξερευνήσουν το κέντρο του χωριού. Να κάνουμε μία πολύ κοντινή βόλτα λοιπόν και έτσι όπως βγαίνουμε βλέπουμε 3 παιδάκια μέσα σε ένα αυτοκίνητο, παιδάκια τα χαιρετάει, χαιρετάει το παιδάκι που είναι συνοδηγός; Συνεχίζει αίμα προχωράει, γυρνάω ξανά, κοιτάω πίσω τον οδηγό και βγάζει όπλο, βγάζει όπλο και δεν το έβγαλε για να μας το δείξει.
Βγάζει όπλο και μας σημαδεύει μαμά. Ελπίζω να μην ακούσω αυτό το podcast συγγνώμη, οπότε είμαι σε μία κατάσταση που με σημαδεύει με όπλο ένα δεκάχρονο παιδάκι και λέω στην αίμα μέσα από τα δόντια μου. Προσπαθώντας να μένω και χαμογελαστή. Ταυτόχρονα χαχαχα είχα. Κυριολεκτικά τρέχουμε πίσω στα δωμάτια όπου και βρίσκουμε τα αγόρια που μας λένε μία εξίσου ανησυχητική ιστορία. Γιατί πηγαίνοντας στο κέντρο του σταμάτησε, Μαντέψτε αστυνομία με όπλα και αρχίζουν και του κάνουν πλάκα ότι θα τους συλλάβουν και συλλαμβάνουν κυριολεκτικά περνάνε χειροπέδες στον τα παιδιά κάνουν πλάκα ότι θα βγάλουν φωτογραφίες και βγάζουνε με τους αστυνομικούς που ποζάρουνε και ίσα ίσα φέρνουνε κι άλλα όπλα για να βγούνε φωτογραφίες. Τώρα αυτά εγώ κάνει να τα λέω δεν ξέρω. Λοιπόν ναι, σουρεά η κατάσταση όλη γιατί αφού σε αφήνουν ελεύθερο Τι θα σου ζητήσουνε το αμέσως επόμενο λογικό πράγμα που ζητάνε είναι να τους αφήσεις μία καλή κριτική στο Google. Ακούς τη σιωπή αυτή; Μία κριτική
στο Google 5 αστέρια; Έτσι εννοείται και αναρωτιόμασταν πώς αφήνεις κριτικές στην αστυνομία στο Google; Δεν ξέραμε εξιστορώντας βέβαια και τη δική μας ιστορία στο μας είπε ότι είναι πάρα πολύ πιθανό το όπλο να ήτανε αληθινό, ωστόσο εμείς θέλουμε να πισ. Ότι ήτανε ψεύτικο και μας κάνανε πλάκα, γιατί αν σκεφτώ ότι ήταν αληθινό οπλο και με σημάδι και όχι όχι, εννοείται. Η δοκιμασίες μας δεν τελειώνουν εδώ δεν ήταν αρκετές. Κάπως δε γέμισε καλά αυτή η μέρα γιατί κάτι έλειπε από το χωριό αυτό.
Κάπως βαριόμασταν το βράδυ, ήτανε πολύ, θέλαμε λίγο κάτι κάτι είχαμε σινεμά και όταν λέω πήγαμε σινεμά, πήγαμε και είδαμε θρίλερ χωρίς υπότιτλους, στα είδαμε και το Reddress το 2 ούτε καν το ένα το 2. Περάσαμε τέλεια και κάνω speedran την επόμενη μέρα γιατί βρισκόμαστε στην επόμενη πόλη, την Caracol που με εξέπληξε και αυτή με το μέγεθός της και όλες τις δραστηριότητες που είχε να κάνουμε εκεί πήγαμε και παρακολουθήσαμε κανονικά eg hanting.
Τι να πω για αυτό; Έζησα και ένα απόλυτο gntm γιατί πέρα από το κυνήγι και με άλογο και με σκυλιά που είδαμε, είχαμε τη δυνατότητα να ανεβούμε και μισο άλογο και να τον κρατήσουμε και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά εσύ πρέπει να έχεις τέλεια τεντωμένα το χέρι σου. Και να σηκώνεις αυτό το πουλί που δεν ξέρω πόσα κυλάζει, αλλά το κύριο πρόβλημα δεν ήταν αυτό το κύριο πρόβλημα ήταν ότι είναι μα πάρα πολύ τρομακτικό.
Σου ζητάνε να κουνάς και το χέρι σου έτσι ώστε να ανοίξει τα φτερά του και να βγει ωραίο στη φωτογραφία όταν γύρισε και με κοίταξε στα μάτια και μου φώναξε, δεν θέλω καν να προσποιηθώ το πώς φωνάζει. Νομίζω ότι δεν έχω τρομάξει περισσότερο με ζώο στη ζωή μου και τι νομίζεις; Μείναμε εκεί να μη ρίξω και με τόξο ρε συ να δω πώς είναι, δοκιμάζεις.
Ταπεινώνεσαι με το πόσο δύσκολο είναι και με το πόσο δεν μπορείς να πετύχεις ούτε καν το στόχο, όχι στο κέντρο και έρχεται μετά το παιδάκι και πετυχαίνει 10 κινούμενους στόχους που του πετάνε στον αέρα σερί OK. Κάπου εκεί κατάλαβα ότι οι δοκιμασίες μέσα μου και το κουράγιο μου τελειώνουνε, αλλά μετά από μία τρίωρη διαδρομή σε χωματόδρομους κάναμε μία στάση στο πιο ακραίο canyon που έχω δει ποτέ, όπως ακριβώς το Φαντάζεσαι Κόκκινη. Καφέ μεγάλη βράχι, εμείς σκαρφαλώναμε και φοβόμασταν για τη ζωή μας και ο μπάχα ανέβαινε με το Croxs. Μπορεί να το έχεις δει ούτε καν σε sports mode και μετά κατεβαίνοντας κάναμε και την πιο ωραία βουτιά στη λίμνη Χαλαρώσαμε εντελώς καταλήξαμε πίσω στην πόλη για βελάκια, μπλιάρδο, ποδοσφαιράκι και λοιπά και την επόμενη μέρα έκανα την πιο γλυκιά και ωραία φίλη, την Αμαλία, ένα κοριτσάκι που επιτέλους πήρε το βραχελάκι μου και χάρηκε. Και δεν μπορώ να σου εξηγήσω πόσο χάρηκε. Βγήκαμε μαζί 100 φωτογραφίες μου. Ζωγράφισε προφανώς το τετραδιάκι
μου με διέλυσε, με διέλυσε και την επόμενη μέρα που μου είπε ότι όταν γίνω 18 θα έρθω να σε βρω στην Ελλάδα και μπορεί να ακούγεται λίγο απειλητικό έτσι όπως το είπε. Αλλά πόσο συγκινητικό και πόσο ρομαντικό και δεν μπορώ λιώνω πεθαίνω ή μου πάνε έτοιμη για την επόμενη μας περιπέτεια; Δεν σταματάει το ταξίδι, δεν σταματάει το τι έζησα 2 εβδομάδες δεν ξέρω πώς θα χωρέσουν όλα σαυτό το επεισόδιο.
Οι επόμενες 2 μέρες ήτανε και από τις αγαπημένες μου στο Κιργιστάν, γιατί ανεβήκαμε ξανά; Και αυτή τη φορά ακόμα πιο ψηλά και προφανώς η ανάβασή μας είχαν προγραμματίσει να μην είναι απλή. Ας πούμε, γιατί αυτό το βουνό αυτές τις έτσι λαγές με κοτρώνες, ποτάμια Βουνό βουνό το ανεβήκαμε με σοβιετικά βανάκια, χωριστήκαμε σε 2 γκρουπ και χτυπιόμασταν 2 ώρες στην ανάβαση αυτή.
Παρόλα αυτά, όταν φτάσαμε πάνω αν το προφέρω σωστά την περιοχή θέλω να την πω γιατί ήταν από τις αγαπημένες μου το αγαπημένο μου τοπίο ήτανε το Altin Α. Αν το ψάξεις είσαι μέσα στα όνειρά μου. Αυτό που φαντάζεσαι σε λιβάδια άλογα ελεύθερα στα λιβάδια, τσίλινες καμπίνες, διάσπαρτες γιούρτες μέσα στο βουνό, μικρά κίτρινα και μωβ λουλουδάκια κάνουμε και ένα hack για να μπούμε σε κάποια θερμά λουτράκι από κει. Προσπάθησα και έμεινα και 2 ωρίτσες μόνη μου να το ζήσω λίγο σόλο να απολαύσω το τοπίο.
Προφανώς είδαμε το redress το ένα γιατί έτσι όριζε ο νόμος σίγουρα και το βράδυ. Τα πιο ωραία αστέρια που έχω δει πάλι, έκλαιγα από χαρά και την επόμενη μέρα, όσο και αν δεν ήθελα να φύγω, έπρεπε να κατεβούμε όλο αυτό το βουνό περίπου 6 ώρες. Πιστεύαμε εύκολες πεζοπορίες. Ωστόσο η ζέστη όλη η κούραση που είχε μαζευτεί από τις προηγούμενες μέρες. Το υψόμετρο που επιτέλους άρχισε να μας επηρεάζει, μία κόπωση που δεν είχαμε υπολογίσει και κάπου εκεί μένοντας τελευταίοι με τον και τον η καλοσύνη μας χτύπησε ξανά την πόρτα γιατί σταμάτησε ένα ζευγάρι.
Που απλά χαιρετήσαμε και είπαμε καλημέρα, θυμάσαι; Ο αντί χαιρετάει τα πάντα λοιπόν, τα εξαργύρωσε γιατί μας λένε, μπείτε μέσα και την τελευταία ώρα την κάναμε με αυτό το βανάκι, οπότε περιμέναμε όλο το γκρουπ, ενώ πίναμε κοκτέιλ και καφέ, αλλά η πραγματική ξεκούραση ήρθε στην επόμενη βίλα που μείναμε, γιατί μετά από όλη την εξαθλίωση χρειάζεσαι μία τριώροφη ξύλινη βίλα που έμοιαζε κυριολεκτικά με το απόλυτο πάρτι. Από τη στιγμή που μπήκαμε σε έχασα να αναφέρω. Στο δρόμο κάνουμε κάτι αμελητέο, είδαμε κάποια πετρογλυφικά χώρα με, αλλά δεν ανακαλώσων χρόνων πριν ήταν κάνοντας λοιπόν άλλη μία βουτιά στη λίμνη και περνώντας όλο το βράδυ νικώντας, θα μπορούσε να πει κανείς bir pong, αφήσαμε σιγάσιγά και την πίσω μας για να γυρίσουμε προς την πρωτεύουσα την πίστη και τις τελευταίες μας μέρες.
Εκεί να πω ότι πλέον το γκρουπ έχει βρεθεί τόσο πολύ που έχουμε συμφωνήσει όλοι να παρατείνουμε το. Και άλλες 2 μέρες βγαίνανε λοιπόν με την αίμα μέχρι ναρθούνε και τα αγόρια στο κέντρο για να αναζητήσουμε ένα σοβιετικό vintage που να σου θυμίσω ότι εγώ τις πρώτες μέρες δεν είχα κανένα απολύτως θέμα στην πρωτεύουσα. Συνεννοήθηκα κανονικότατα στα αγγλικά βρήκα όλα τα μαγαζιά που έψαχνα άρα πάρα πολύ εύκολη πλοήγηση και λοιπά και λοιπά εννοείται όταν ήμουνα με την αίμα πήγαν όλα λάθος φτάνουμε που λες την τοποθεσία που λέει ότι είναι το βιντατσάδικο ψάχνουμε, ψάχνουμε ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε κτήρια.
Μπαίνουμε σε αυλές Τίποτα λέω να σου πω κάτι εγώ δεν τα παρατάω. Δεν θα περιμένω τα αγόρια. Θα μπω να ρωτήσω τον κύριο αυτόν που σε ένα κτίριο ήταν κάτι σαν ρεσεψιόν. Θα ρωτήσω αυτό το κουβούκλιο να μας πει δεν μπορεί. Θα ξέρει πού είναι ο κύριος μιλούσε μόνο ρώσικα ανοίγω το Google Translate μήπως και συνεννοηθούμε λοιπόν κάπως μας καταλαβαίνει, μας πηγαίνει δίπλα και μας δείχνει ότι αυτό το μαγαζί έχει κλείσει και αφού συνεννοούμαστε κλείνουμε το translate του λέμε ευχαριστούμε πάρα πολύ να στε καλά γεια σας.
Πώς να μας κάνει παρέα και να μας πιάσει κουβέντα σε γλώσσα που δεν γνωρίζουμε; Θέλεις να είσαι ευγενική; Δεν θέλεις κιόλας; Έχεις βάλει ένα όριο; Έχεις πει για συνεχίζεις; Μας ρωτάει από πού είμαστε; Το απαντάμε του λέμε ξανά, Thank youbie κάθεται και κάπως μέσα στο κεφάλι του εκείνο το δευτερόλεπτο επέλεξε να ενώσει όλες μας τις διαφορές, λέγοντας στη γλώσσα του κάτι και είχανε και μία κίνηση, λέω δε γίνεται τώρα αυτός κάτι θέλει να πει πολύ σημαντικό, ξαναβγάζω το translate και μας λέει σε ποια γλώσσα να το πω δε ξέρω.
Θα πω χωρίς καμία προφορά, όπως παίζει από τότε μέσα στο κεφάλι μου dance dance that how you do it να χόρεψε, χόρεψε και έκανε και την κίνηση με τους ώμους. Το χορό τσαχπίνης. Να το πίστευα, δεν το πίστευα. Κοίτα ότι είναι και απλά πεθαίνουμε στο γέλιο και μετά ήρθαν και τα αγόρια. Προφανώς και έφυγε. Μας πήραν γιατί είχαμε να πάμε να παρακολουθήσουμε έναν αγώνα ποδοσφαίρου.
Γιατί για καταστή φορά οι δοκιμασίες δεν τελειώνουν ποτέ. Τι να πω και για αυτή την εμπειρία κάτσαμε πρώτη σειρά περάσαμε απίστευτα εγώ να φωνάζω στα ελληνικά τα παιδιά στα αγγλικά ή πίσω χοίργης ρωσικά ότι είναι πάρα πολύ ώρα, δεν έχουμε μείνει ζωντανή και αλώβητη, όμως να μην πάει και κάτι λάθος. Έτσι για το τέλος, ένα ιατρικό παρατράγουδο να μην έχουμε. Πιστεύω ότι πλέον πέρα από μίλια χώρες θα αρχίσω να μαζεύω ώρες κλινικής εμπειρίας προϋπεισία δώστε μου ένα μεταπτυχιακό, ένα διδακτορικό γιατί για; Μία φορά κατέληξα να παρέχω πρόχειρες ιατρικές υπηρεσίες, γιατί εκεί που ήμασταν ωραίοι και αραχτοί ξαφνικά αρχίζει και ματώνει η μύτη του όισι δεν θα μπω σε λεπτομέρειες.
Προφανώς είχα προαχθεί σε προϊστάμενος βάρδιας. Δεν ήξερα αν πρέπει να πάω να αγοράσω 10 πακέτα χαρτομάντιλα, γιατί δεν σταματούσε για 2 ώρες ή να ανοίξω απευθείας κάποιο τμήμα επειγόντων περιστατικών θα το χρησιμοποιώ και εγώ δηλαδή περισσότερο από όλους. Πιστεύω τίποτα απλά δεν πανικοβάλλομαι καν να σου πω κάτι απλά.
Να βρω ποιο είναι το επόμενο πρωτόκολλο και προχωράμε συνεχίζουμε, αλλά κάπως έτσι έφτασε η ώρα του αποχαιρετισμού και του αποχωρισμού. Πρώτα χαιρετήσαμε τα αγόρια εγώ ήμουνα ξύπνια με την αίμα μέχρι να φύγει το αεροδρόμιο. Τι να πω πάλι ότι κάθε φορά Κλαίω και ότι λέγαμε όλοι μέσα στο δρόμο; Το πόσο κοντά σε φέρνουν αυτές οι εμπειρίες και αυτά τα ταξίδια με ξένους ανθρώπους σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα είναι για μένα όλος ο ρομαντισμός και όλη η μαγεία αυτών των ταξιδιών. Νιώθω ότι θέλω να κάνω ένα ξεχωριστό επεισόδιο. Γι αυτό το κομμάτι βρήκα αρκετά δύσκολη και την προσαρμογή μου. Όταν γύρισα δεν έχω το χρόνο τώρα, αλλά να πω πολύ σύντομα ότι αυτά τα ταξίδια όντως σε αλλάζουν όλες αυτές οι τόσο έντονες εμπειρίες διαμορφώνουν κάποια κομμάτια μέσα σου που πιστεύω αν όχι αδύνατον.
Ίσως είναι αρκετά δύσκολο να το καταφέρεις μέσα σε όλη τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Μέσα σε όλα αυτά είναι απολύτως λογικό όταν έχεις γυρίσει πολλοί άνθρωποι να σε αντιμετωπίζουν προφανώς όπως σε αντιμετώπιζαν και πριν για. Γι αυτούς είσαι ο ίδιος ακριβώς άνθρωπος. Και μπορεί η κυρία ερώτηση που μου κάνουν για το solo Travelling να είναι αν βαριέμαι ή αν νιώθω μόνη, αλλά αυτή τη φορά όταν γύρισα μπορεί να μην ένιωσα μόνη, αλλά σίγουρα παρατήρησα ότι δεν μπορούσα να κάνω με τους περισσότερους ανθρώπους γύρω μου και αυτό είναι απλά μία σκέψη που χωράει πάρα πολύ ανάλυση και επεξήγηση, οπότε ίσως θα πούμε σε άλλο επεισόδιο. Προς το παρόν ελπίζω να έχω απαντήσει όλες σου τις ερωτήσεις να σε βοήθησαν να οργανώσεις όσο καλύτερα μπορείς το ταξίδι στο Κιργιστάν.
Ακόμα και αν. Οργανώνεις τουλάχιστον να σκέφτηκες να έψαξες στη χώρα, να σου άρεσαν έστω να γέλασες με τις ιστορίες μου σου τα είπα όσο πιο περιληπτικά και αναλυτικά ταυτόχρονα μπορούσα, θέλω να πω ξανά Πόσα ευχαριστώ να πω στο null και στο Μπάχα που κάναν αυτή την εμπειρία. Αλήθεια, αξέχαστη και μοναδική με το δικό τους τρόπο τα παιδιά θα τα ξαναδώ. Τι να τους πω; Θα τους δω τώρα τον Ιούνιο και νιώθω 3 ευτυχισμένοι όταν όντως χτίζονται φιλίες μέσα από τέτοια ταξίδια και κάτι τελευταίο που ήθελα. Σχετικά με το podcast μετά από αυτό το επεισόδιο θα κάνω το επόμενο μου ταξίδι, ναι υπερβείλα. Δεν το περίμενες ότι θα ξαναφύγω, θα ξαναφύγω τα απίστευτο, απίστευτο, καθόλου, υπερβούλα, κυριολεκτικά μόλις ξεκουράστηκα ξαναφεύγω, θέλω πάρα πολύ να πάρω όλο αυτό το χρόνο για ξεκούραση.
Ελπίζω να μην το τελευταίο επεισόδιο που ακούς ας το πω και αυτό ας το αφήσω εδώ, αλλά η αλήθεια είναι ότι από την αρχή δεν ήξερα πού θα φτάσει αυτό το podcast, πόσο καιρό θα είναι, πώς θα διαμορφωθεί η καθημερινότητά μου και τα ταξίδια μου όταν θέλω να κάτσω. Να μοιραστώ όλες αυτές τις ιστορίες θα ξανακάσω εδώ στο πάτωμα στο σαλόνι μου θα ηχογραφήσω, θα κάνω άπειρες ώρες Editing και θα σε ενημερώσω για το επόμενο επεισόδιο. Μπορεί να την επόμενη εβδομάδα ποιος ξέρει; Θέλω να πω ότι η καθημερινότητά μου έχει διαμορφωθεί με έναν τέτοιο τρόπο που δεν μπορώ πλέον να προγραμματίσω τα επόμενα επεισόδια.
Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που έχεις μείνει και ακούσω ακόμα μέχρι το τέλος αυτό το επεισόδιο σου εύχομαι να κάνεις και εσύ τα όνειρά σου πραγματικότητα να νιώσεις και εσύ ελεύθερος, όπως ένιωσα εγώ σε αυτό το ταξίδι να κάνεις πάντα γεμάτα Όμορφα ταξίδια με ωραίους ανθρώπους που θα σε γεμίζουν και θα σε κάνουν ευτυχισμένο.
Αυτά τα λέμε στο επόμενο.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
