ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ ΣΤΗ ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Κοντανή, στη σκηνή, τώρα, ροξυγκρότημα, δύσκολα. Καλώς ήρθες, καλώς ήρθες σε άλλο ένα επεισόδιο υπερβούλα. Ή μάλλον πρέπει να πω στο επεισόδιο υπερβούλα. Ή θα είναι το χειρότερο ή το καλύτερο επεισόδιο. Βασικά γιατί να είναι το χειρότερο, επειδή έχω κάτσει να το εχωγραφίσω τρεις φορές και την πρώτη φορά έκλαιγα στη μισή ηχογράφηση.

00:52 Όχι, όχι. Απλά όπως καταλαβαίνεις, μου είναι λίγο δύσκολο. Στο λέω από τώρα. Θα είμαι λίγο ρομαντική, λίγο συναισθηματική. εντάξει μπορεί να είμαι και πολύ αυτό που θέλω να πω όμως είναι ότι για αυτή τη συγκεκριμένη κατάσταση και ιστορία θα μου είναι λίγο δύσκολο να διακομωδήσω ίσως τις περισσότερες καταστάσεις γιατί προφανώς και δεν ήταν καθόλου μα καθόλου αστείο όλο αυτό που περάσαμε εντάξει λίγα αστείακια θα κάνω γιατί πρώτον είναι ένας τρόπος να ξεπεράσω κι εγώ αυτό το τραύμα δεύτερον όταν το ζούσαμε δεν καταλαβαίναμε και 100% τη σοβαρότητα της κατάστασης οπότε κάποιες καταστάσεις μπορεί να είναι όντως κομικές.

01:28 Και τρίτον, είμαι ζωντανή έτσι. Γεια! Και όπως έχεις καταλάβει, είναι και ο λόγος που κάνω αυτό το podcast έτσι. Μπορεί να μην έχω μοιραστεί ακόμα όλες μα όλες μου τις περιπέτειες, αλλά καταλαβαίνεις πάνω κάτω ότι αυτές κάνουν τα ταξίδια μου. Και για αυτές αγαπάω και πάρα μα πάρα πολύ τα ταξίδια μου. Αλλά πρώτα, θέλω να κάνω ένα πάρα πολύ σύντομο recap, γιατί μπορεί να μην τα θυμάσαι, μπορεί να έχεις ξεχάσει το προηγούμενο επεισόδιο, μπορεί να μην τα ακούς back to back.

01:51 Οπότε, είχαμε ξεκινήσει με μία σύντομη σύντομη σύντομη στάση στο Βρολίνο, τίποτα μόνο για να περάσω να πάρω τον Ηλίερ εσύ. Μία ακόμα πιο σύντομη στάση στο Αμπουδάμπη. Η πρώτη μας επαφή με τη χώρα ήταν στην πρωτεύουσα, στο Κολόμπο, που πήραμε τα πρώτα μας τουκ τουκ, είδαμε τους πρώτους ναούς, Φάγαμε τα πρώτα πεντανόστιμα και καυτερά φαγητά.

02:11 Φάγαμε έτσι και τα πρώτα ατυχήματα. Συνεχίσαμε όμως με τη συγκυρία και το μαγευτικό, δεν ξέρω αν το θυμάσαι, μαγευτικό αυτό δεντρό σπιτό που ήταν μέσα στη φύση. Εκεί κάναμε πολλούς φίλους, κάναμε το σαφάρι μας, είδαμε τους ελευαντές μας, φάγαμε και πάρα πολύ νερό και υγρασία. Και κάπως έτσι είχε κλείσει και το επεισόδιό μας με τις περιπέτειες στο Κάντι.

02:32 Εντάξει, εκεί γίναν όλα πιτουράγκαλα. Τώρα, άμα δεν ξέρεις τι λέω, πήγαινε να άκου το προηγούμενο επεισόδιο και γύρινα πίσω. Γιατί εκεί τα πάθαμε λίγο όλα και το επεισόδιο είχε κλείσει με την επίσκεψή μας στο αστυνομικό τμήμα. Ναι, ας μην πούμε ότι πήγαν όλα λάθος, ας πούμε ότι πήγαν όλα λίγο δύσκολα. Λίγο δύσκολα και... ναι.

02:55 Μας χτύπησε κυκλώνας. Μας χτύπησε κυκλώνας. Πώς θα το πω, λέω τη λέξη κυκλώνας και θα νομίζετε ότι είμαι υπερβολική. Λοιπόν, ήρθε η ώρα για disclaimers. Ήρθε η ώρα για disclaimers όπως σε κάθε επεισόδιο και τα σημερινά θα είναι ότι δεν θα έχω πάρα πολλά disclaimers. Γιατί δεν θέλω σε αυτό το επεισόδιο, όπως έκανα και στο instagram, να είμαι εγώ αυτή που θα σε ενημερώσει για τον κυκλώνα.

03:18 Αν σε ενδιαφέρει πραγματικά το τι έχει περάσει αυτή η χώρα ιστορικά με τσουνάμι, κυκλώνες, το πόσες φορές έχουν εξαναχτίσει ολόκληρα κομμάτια της χώρας. Εντάξει, πάνω κάτω σου τα λέω τώρα, αλλά εγώ θέλω παρακάτω να σου περιγράψω την εμπειρία μου, το τι είδαμε εμείς, το τι ζήσαμε εμείς. Προφανώς και ήμουνα σε ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της χώρας, ήμουν στο επίκεντρο του κυκλώνα, στο λέω από τώρα.

03:42 Ωστόσο άλλοι φίλοι μου σκέψου που ήταν σε βορειότερα τμήματα, στην πρωτεύουσα ή ακόμα και στο νότο κάτω στις παραλίες Οι περισσότεροι δεν κατάλαβαν σχεδόν τίποτα Και ξαναλέω ότι θα είμαι λίγο πιο σοβαρή, λίγο πιο συναισθηματική, ίσως λίγο πιο ρομαντική Θέλω όμως να καταλάβεις ότι αυτό που πέρασε ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο Και δεν θέλω να νομίζεις ότι φουσκώνω τα πράγματα Ίσα ίσα νομίζω ότι σε αυτή την ιστορία Τα κάνω λίγο tone down Γιατί δεν θέλω να Δεν ξέρω πόσο πρέπει να επεκταθώ Στο πόσο πραγματικά Είδαμε γύρω μας Δεν ξέρω αν μπορώ να τα πω όλα Τίποτα τώρα απλά πηγαίνω Πάνω κάτω σκέψου μέσα στο σπίτι Και καταλαβαίνω ότι όλα αυτά που λέω Ίσως είναι λίγο χαοτικά Θα βάλω σε μια πάυση όλες τις δεύτερες σκέψεις Που έχω αυτή τη στιγμή και όπως υποσχέθηκα απλά θα σου ξυστορήσω χωρίς φίλτρο ό,τι ζήσαμε, ό,τι είδαμε και ό,τι ένιωσα.

04:35 Τέλος. Και για να καταλάβεις λίγο πού βρισκόμαστε και τι γίνεται, είμαστε περίπου στο κέντρο του νησιού. Έχουμε δει το βόρειο κομμάτι που θέλαμε και πηγαίνουμε προς τον νότο και εννοείται πάλι φύγαμε χωρίς πλάνο ή τουλάχιστον σχεδόν γιατί είχαμε στο νου μας ότι θέλουμε να καταλήξουμε στην ευρύτερη περιοχή της Έλλα γιατί είχαμε στο μυαλό μας να κάνουμε αρκετά χάιξ, είχε αρκετούς καταράκτες εκεί.

04:56 Η περιοχή είναι γενικά γνωστή για τις καλλιέργειες τσαγιού, που μπορείς κιόλας να πας να μαζέψεις φύλλα με τους ντόπιους. Και όσο είχα καταλάβει από την έρευνα που είχα κάνει, περισσότεροι ταξιδιώτες χρησιμοποιούσαν την Έλλα σαν μια ενδιάμεση στάση από το βορρά προς το νότο και κυρίως για μία με δύο μέρες, γιατί η πόλη είναι πάνω σε βουνό.

05:14 Οπότε πρακτικά κιόλας μέσα σε ένα μπακπακ πόσα χειμερινά ρούχα να θες να κουβαλήσεις Και έτσι έχοντας αυτά στο μυαλό μας ξεκινήσαμε και εμείς μπήκαμε στο αυτοκίνητο Και όπως πάντα είπαμε ξεκινάμε και βλέπουμε Ε, κάνουμε και ένα συμβούλιο εκεί μαζί με τον γλυκύτατο οδηγό μας Μας πείθη ότι αξίζει να κάνουμε πρώτα μία στάση στην Ουάρα, Ηλία Μίνι σπόιλερ, ο κυκλώνας Κυριολεκτικά μας έχει βρει Αλλά δεν έχουμε καταλάβει ακόμα τίποτα Οπότε μας συμβουλεύει και έτσι να σπάσουμε τη διαδρομή στη μέση Αλλά και ότι θα βλέπαμε καλύτερα και τις Τώρα δεν θα λέω συνέχεια καλλιέργειες τσαγιού Θα λέω τα τσάγια Εντάξει, καταλαβαινόμαστε Και το αφήνω όλο πάνω στον Ηλία Να βρει ένα hostel, να πάμε να μείνουμε Τε λέω πάρ το όλο πάνω σου Τι μπορεί να πάει λάθος Δηλαδή, κλείσε και τρόγλι, δεν με πειράζει σε αυτό το σημείο.

06:01 Ναι, κοίτα, κοίτα να δεις τώρα. Τελικά πήγαν όλα λάθος, ρε εσύ. Ο δρόμος για το Κάντι προς Έλλα είναι περίπου 2,5 με 3 ώρες. Εννοείται, λόγω της κακοκαιρίας, είχαν ξεκινήσει ήδη κάποιες καταστροφές στο δρόμο. Και βρίσκουμε μπροστά μας ένα πεσμένο δέντρο τόσο μεγάλο που είχε κλείσει όλο τον κεντρικό δρόμο. και κάπως έτσι αναγκαστήκαμε να κάνουμε ένα μεγάλο κύκλο μέσω επαρχιακών δρόμων, κάπου εκεί άρχισα να ανησυχώ γιατί αυτός ο γλυκύτατος οδηγούλης φαινόταν ότι δεν είναι και πάρα πολύ έτσι έμπειρος θα πω και η ψυχή αυτή τώρα οδηγούσε με τόσο έντονη βροχή, τον πήρε η μαμά του τηλέφωνο πάνω από τρεις φορές και μπορούσες να ακούσεις τη φωνή της μέχρι τα πίσω καθίσματα γιατί αυτή η δόλια μάνα εκείνη τη μέρα του φώναζε παιδί μου γύρνα πίσω στο σπίτι, θα σκοτωθεί στο δρόμο, ο γλυκούλης να μην θέλει να μας τρομάξει, να λέει όχι εντάξει θα φτάσουμε, θα είναι μια χαρά ο δρόμος από εδώ, απλά θα κάνουμε τύπου δύο ώρες παραπάνω.

06:59 εντάξει και μετά από αρκετό φόβο τουλάχιστον από μένα, ο Ηλίας δεν θυμάμαι αν κοιμόταν κιόλας, φτάνουμε στο hostel. Θυμάσαι πως περιέγραψα το δεντρό σπιτό μου έτσι το hostel αυτό αν δεν είχε μια ειδική θέση στην καρδιά μου αυτή τη στιγμή μετά από όλα αυτά που έγιναν, δεν θα το περιέγραφα τόσο καλά. Ηλία ξέρω για άλλους λόγους το διάλεξες και πολύ καλά έκανες και το διάλεξες γιατί ήταν η επιλογή που μας έσωσε βασικά. Εγώ μπορώ να σχολιάσω όμως την αισθητική του αυτή τη στιγμή. Μπορώ. Στο podcast μου είμαι υπερβούλα. Είμαι ό,τι θέλω κάνω.

07:31 Λοιπόν, θα χρειαστώ όμως δύο νόματα. Ποιο να πάρω τηλέφωνο. Θα πάρω τον Ηλία. Πού είσαι. Κλείσε λίγο τη μουσική. Έλα. Θα σε παρανοχλήσω για λίγο. Είσαι στο podcast. Πες γεια. Γεια. Τέλεια. Μην πεις τίποτα περίεργο. Θέλω μόνο δύο νόματα. Ράντομ. Το καπίλ θα τον πω καπίλ, οκ. Άντε, μπορεί να τον πω Γρηγόρη. Τους άλλους δύο θέλω ένα γυναικείο και ένα αντρικό.

07:59 Ο Τσίστα και ο Μότρε. Πώς? Ο Τσίστα και ο Μότρε. Γιατί ρε φίλε τώρα. Ε, αυτά είναι. Θες να το βάλεις να δουλέψει λίγο καλύτερα. Ωραία, ο Ηλίας και ο Γιώργος. Ένα αντρικό και ένα γυναικείο. Τρίτη προσπάθεια, άντε, πάμε. Η Αουρόρα και ο Τζάκομου. Η Aurora και ο Τζάκο μου Τέλεια Ακούγονται πολύ Σιρλανκιανά Σε ευχαριστώ Να είσαι καλά Τι κάνεις Αυτή τη στιγμή Καλά Καλά Καλά Θες να πεις κάτι γιατί Σιρλανκα τώρα που σε έχω εδώ ευκαιρό Σκέφτεσαι γενικά σήμερα τι σημαίνει Το μυαλό μου είναι μια σούπα Εντάξει Αυτό Αν δικημήσω ψυχή μου.

08:50 Εντάξει, φιλάκια. Καλό podcast. Να είσαι καλά, φιλιά. Τώρα πες. Πες. Ποιον άνθρωπο να πω ο Ρώρα και Τζάκομο. Ό,τι είναι τώρα, ό,τι είναι. Λοιπόν, όπως άκουσες, το hostel μας ήταν το Gregory's Hostel. Και εννοείται, μπαίνουμε μέσα, μετά από τόσο δρόμο, έρχεται ένας άνθρωπος που μας καλωσορίζει, ο Καπίλ. Μόλις το βλέπουμε του λέμε, εσείς ο Γρηγόρης.

09:14 Μας κάνουν τσάι ο Ρώρα και ο Γιάκομος και μπαίνουμε σιγά σιγά στο δωμάτιό μας. Πάλι καλά, έχει πάλι ξεχωριστά κρεβάτια. Απλά είναι ένα μονό και ένα τετραπλό. Δεν κάνω πλάκα, χωρούσανε τέσσερα μαξιλάρια το ένα δίπλα στο άλλο. Πάντα σε έχω στελεπιλέγαμε τα ιδιωτικά δωμάτια εμείς οι πριγκίπισες. Δεν ξέρω αν θυμάσαι, μας έχει μείνει ακόμα ένα ποσοστό 50 με 60% αξιοπρέπειας. Μην ανησυχείς, θα χαθεί όλο αυτές τις επόμενες πέντε μέρες.

09:42 Το δωμάτιο είναι τόσο μεγάλο, καθόλου μεγάλο, αλλά ένστικτα επιβίωσής μας μας αναγκάζουν να χωρίσουμε νοητά το χώρο σε εδώ είναι το υπνοδωμάτιο και εδώ είναι το μπαλκόνι, ούτε καν σαλόνι. Ζητήσαμε δύο καρέκλες και ένα τραπεζάκι και τα βάλαμε μπροστά στο παράθυρο και εκεί ήτανε το μπαλκόνι μας. Το μπαλκόνι μας λοιπόν ήτανε εντελώς τυχαία και έξω ακριβώς από την τουαλέτα.

10:04 Να, είδες, 3, 2, 1, πέφτει το ποσοστό, πέφτει. Αριστερά ήταν ένας πολύ στενός διάδρομος με τα υπόλοιπα ιδιωτικά δωμάτια, την κουζίνα και όλα κατέληγαν στην είσοδο και στο σαλόνι που το σαλόνι έτσι διακοσμούσε ένας υνοπνευματοπράσινο φωσφοριζέ τείχος και δίπλα ακριβώς τρία τραπέζια ενωμένα και έτσι είχαν μία εσάνς πώς να το πω τώρα δεν μπορώ να το πω αλλιώς θα το πω όπως το είπα την πρώτη μέρα που το είδα.

10:34 Έτσι θύμιζαν λίγο, λες και πάμε να πιούμε τον καφέ στο Μνημόσυνο. Ναι, αυτό. Και μπορείς να πεις ότι έτσι ταιριάζει με την αισθητική όλης της ιστορίας. Μισό λεπτό όμως μισό. Αυτό που σε κέρδισε το selling point αυτού του hostel ήταν ο προθάλαμος για την είσοδο γιατί έμπαινες από την εξωτερική πόρτα και αντίκριζες ένα οριακά σαν θερμοκήπιο γύρω γύρω τζάμια παντού φυτά και ένα κρέμονται από την οροφή στην μεγάλη ξύλινη βαριά πόρτα και εδώ αστεράκι που άνοιγες για να μπεις στο σαλόνι κλπ κλπ.

11:06 Και αφού έχεις μια πλήρη εικόνα του χώρου να σου πω ότι πάλι καλά σε αυτές τις στιγμές η ταξιδιωτική μας εμπειρία κάπως λειτουργούσε και σηκωθήκαμε με τον Ηλία να πάμε στο σούπερ μάρκετ να πάρουμε προμήθειες και τις λέω προμήθειες γιατί προμήθειες ήταν και να ξέρεις ότι κάθε οδηγός που θα σε πάρει θα σου προτείνει να γίνει και ο tour guide σου προφανώς τις επόμενες μέρες.

11:24 Οπότε κάνουμε και ένα ντύλ με αυτόν τον τρελό εννοείται τύπο Καλά εξατμήσεις, φώτα, χαμός, κάγκουρας ο τουργκάιντ Για να μας πάει αύριο στα τσάγια και σε ό,τι καταράκτες ήθελε αυτός Νομίζουμε ότι είμαστε και μόνοι μας στο hostel Αλλά ξυπνάμε και κάνουμε τους πρώτους μας φίλους Και μπορεί να είσαι κακή ή κακός με τα ονόματα όπως είμαι κι εγώ Αλλά αυτά πρέπει να τα θυμάσαι Γνωρίζουμε στο πρωινό τον Μαξ και την Πολίν δύο Γάλλους και δύο Ιταλούς, την Καρλώτα, ή όπως την έλεγε ο Ηλίας, Καρλατίνα, και τον Πέπε.

11:52 Αχ, κι εγώ εδώ ακόμα, που να ξέρα, είχα τον καημό. Ήθελα να πάω να μαζέψω τσάι, τσάγια, με τους ντόπιους εκεί. Ήθελα να το παίξω λίγο χάιντι. Μας αγκυρώνει ο ειδικός το τούρ. Μετά από λίγο, εμφανίζονται ξανά στο hostel ο Μάξ με την Πολίν και μας ενημερώνουν ότι γύρισαν πίσω από το δικό τους τούρ, οι δρόμοι είναι κλειστοί, δεν μπορείς να πας πουθενά. Κάπου εκεί συνειδητοποιούμε ότι από την εξωφρενική υγρασία όλα μας τα ρούχα είναι βρεγμένα. Είχαμε τριμμένα μία ζακέτα, ένα μακριμάνικο και δύο μακριά παντελόνια. Αχ και ζητάμε κάτι από τον ιδιοκτήτη και ο άνθρωπος μας φέρνει τη μοναδική σόμπα που υπήρχε στο hostel και ήταν από το δικό του δωμάτιο. Καπίλ πώς ευχαριστώ θα σου πω σε αυτό το επεισόδιο, δεν ξέρεις.

12:32 Ωστόσο, αυτή η σόμπα, καταλαβαίνεις ότι ήταν αυτή με τις λάμπες και η πάνω πάνω είχε σπάσει και ήταν πίσω από τις άλλες έτσι σπασμένη, κρεμότανε και λέω, τάξη, οκ, τάξη θα ανατιναχτούμε ρε σύ, τι να κάνουμε. Τέλος πάντων, ετοιμαζόμαστε και θυμάσαι τα φανταστικά διαβροχά μας έτσι. Βγαίνουμε τέσσερα λαμπούμπου με διαβροχα μαύρα και σαγιονάρες από κάτω, να πάμε στο σούπερ μάρκετ.

12:59 Αλλά πριν σου πω τι ήταν τα μάτια μου από καταστροφές, θέλω να σου περιγράψω λίγο την πόλη και όλη τη σουρεάλ κατάσταση εκεί. Λοιπόν, επέτρεψέ μου να σου την περιγράψω όπως την περιέγραψα και στους φίλους μου. Σουρεάλ. Αυτή η πόλη έρχεται σε τόσο μεγάλη αντίθεση με όλο το νησί, γιατί ξαφνικά βρίσκεσαι στα 2000 μέτρα. Γύρω σου βλέπεις μόνο λόφους και παιδιάδες με τσάι. Και για να καταλάβεις η πόλη ονομάζεται και διαφορετικά Μικρή Αγγλία γιατί αποτελούσε έτσι απικία των Βρετανών και πίστεψέ με δεν υπάρχει κάτι πιο αστείο από το να περπατάς σε ένα τροπικό μέρος, γύρω σου όλα τα σπίτια ξαφνικά να είναι λες και βρίσκεσαι στο Νότινγκ Χιλ, να βλέπεις γήπεδα γκολφ, κρίκετ, αλλά και ελεύθερα άλογα να γυρνάνε στο χωριό λες και είναι γάτες και σκύλου μου ήταν λες και ήμουνα στο Big Brother. Το ότι περάσαμε όλο αυτό και τον κυκλώναν σε αυτή την πόλη το έκανε κάπως ακόμα πιο απίστευτο. Ειδικά τη συγκεκριμένη μέρα να πω ότι φάγαμε το πρώτο χαστούκι, έτσι θα το περιγράφω

13:59 γιατί προχωράμε στην πόλη προφανώς ακόμα βρέχει. Η πιο στενάχωρη εικόνα που είδα εκείνη τη μέρα θυμάμαι ότι ήταν μια παιδική χαρά που το νερό και η λάσπη είχε καλύψει ολόκληρες τις τσουλήθρες, όλες τις κούνιες βλέπαμε κάποια επιγραφή δεν θα καταλαβαίναμε ότι ήταν παιδική χαρά είχε βυθιστεί ολόκληρη βασικά. Αν βρεθείτε σε μια τέτοια κατάσταση μην τα κάνετε αυτά που θα πω γιατί εμείς διασχίσαμε μια ετοιμόροπη σπασμένη κυριολεκτικά γέφυρα για να μπούμε μέσα σε ένα πάρκο απλά. Περπατούσαμε μέσα στις λάσπες είχε τόσο ορμητικό νερό από έξω που ούτε αμάξια δεν διέσχιζαν τον δρόμο από την άλλη πλευρά. Φύγαμε και στην προσπάθεια να ξεχαστούμε, δεν ξέρω είπαμε να επισκεφθούμε και το ταχυδρομείο το πιο σημαντικό attraction της πόλης γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να αγοράσεις κανονικά την κάρτα σου, τα γραμματόσημά σου και να στείλεις ένα πάρα πολύ cute γράμμα όπου θες στον κόσμο κάπως έτσι όμως συνεχίσαμε τη βόλτα μας προς το κέντρο που τα πράγματα ήταν πολύ πιο θλιβερά. Όλα τα καταστήματα

14:53 δυστυχώς ήταν βυθισμένα στη λάσπη στο μόνο ανοιχτό μαγαζί που βρήκαμε και τρώγαν αρκετοί ντόπιοι και εκεί αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε λίγο και τη σοβαρότητα της κατάστασης και έπειτα πολλά πράγματα στο σούπερ μάρκετ που επισκεφτήκαμε δεν ήταν όπως την προηγούμενη μέρα. Αρκετά ράφια είχαν αρχίσει να βιάζουν. Ωστόσο δύο Έλληνες και δύο Ιταλοί προφανώς και δεν πτωήθηκαν και αγόρασαν κρασιά. Ναι, αγόρασαν κρασιά για το βράδυ και όντως καλά κάναμε. Ήταν πάρα πολύ απαραίτητα.

15:19 Καθώς μόλις γυρίσαμε το βράδυ στο δωμάτιο και στο hostel ήταν έτσι το πρώτο μας meeting με όλο το Cyclone Team επέτρεψέ μου να πω και γνωρίσαμε και τους επόμενους φίλους μας, δύο γερμανούς τη Λάρα και τον Τάνι. Συγκεντρωνόμαστε λοιπόν όλοι και κάπως έτσι μπαίνουμε και διαβάζουμε ότι πρόκειται για κυκλώνα, τον κυκλώνα T2, αν δεν κάνω λάθος.

15:40 Και κυριολεκτικά μετά από δύο λεπτά κόβεται η σύνδεσή μας στο ίντερνετ. Προφανώς, εκεί αρχίζει να ανησυχήσει λίγο. Τα παιδιά ωστόσο πίστευαν ότι η σύνδεση θα επανέλθει σε κάποια στιγμή. Και τρώμε για πρώτη φορά όλοι μαζί βραδινό. Γίνεται έτσι ένας πολύ ωραίος χαμός. Και εκεί που είχαμε ξεκινήσει να γνωριζόμαστε, να γελάμε, απλά κόβεται και το ρεύμα και μάντεψε αντί να φοβηθούμε, να παραξανευτούμε, να πούμε μήπως είναι σοβαρά τα πράγματα.

16:04 Απλά το mindset ήτανε, α, η περιπέτεια γίνεται ακόμα καλύτερη. Και τίποτα, θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά τον Καμπίλ να γυρνάει στο χώρο και να ανάβει όλα τα κεριά γύρω γύρω. Λοιπόν το βράδυ πέρασε τέλεια, ωστόσο εκείνο το βράδυ πήραμε άλλο ένα μικρό hint του πόσο μεγάλη είναι η καταστροφή, γιατί η Καρλώτα έπρεπε να κάνει μια πάρα πολύ σημαντική συνέντευξη και μάντεψε χρειαζόταν ίντερνετ.

16:25 Παίρνουν λοιπόν και ένα μεγάλο τζιπ του ιδιοκτήτη. Τα παιδιά οδήγησαν με νερό μέχρι τα παράθυρα του αυτοκίνητου. Ήδαν ότι δεν έχει ίντερνετ, η κατάσταση είναι τραγική, γύρισαν πίσω, είμαστε σε πλήρη άγνοια. Έχουμε δει κάποιες καταστροφές έξω, ωστόσο για μας είναι απλά μια πολύ έντονη κακοκαιρία και απλά πιστεύουμε ότι την επόμενη μέρα θα φύγουμε, έτσι.

16:45 Και πραγματικά από εδώ και πέρα νομίζω ότι οι αναμνήσεις μου είναι λίγο μπερδεμένες. Επίσης θυμάσαι τη σόμπα φωνικόπλο, έτσι. Ναι. Πλέον τη μοιραζόμαστε 8 άτομα και συγκεκριμένα εγώ αναφέρομαι στο δωμάτιό μας ως shared room πλέον, που με το έπιπλο καλόγερο στεγνώνουνε ρούχα και παπούτσια και ακριβώς από πίσω στο μπαλκόνι μας είναι όλα τα τρόφιμα που έχουμε πάρει από το σούπερ μάρκετ.

17:09 Οπότε κάθε φορά που θέλει να μπει κάποιος στο δωμάτιο λέει πηγαίνω στο στεγνοτήριο ή πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ. Εντάξει, είχαμε το μεγαλύτερο δωμάτιο προφανώς και θα βοηθούσαμε με όποιο τρόπο μπορούσαμε πως αντίστοιχα μας βοήθησαν τα παιδιά και την επόμενη μέρα. Γιατί? Ξυπνάω με σπυράκια και σημάδια στο αριστερό μου πόδι που φαίνονται ξεκάθαρα σαν τσίμπημα από έντομο.

17:29 Εκεί ξέρω ότι αυτό έχει μολυνθεί. Που θέλω να πω ότι έχω σημάδια μέχρι και σήμερα και δεν ξέρω αν θα φύγουν και ποτέ. Πάλι καλά όμως που η Λάρεν είναι ένα σοκώμα και έχει το απόλυτο φαρμακείο για όλους μας. Γιατί? Εδώ πρέπει να κάνω μια μεγάλη παρένθεση Και να μιλήσω για το φαρμακείο μας, Ηλιά Σε έφτιαξαν μία βαλίτσα χάπια Απορώ πως δεν με σταμάτησαν στο αεροδρόμιο στην Ελλάδα να μου πούνε κάποια διακίνηση Είχε μέσα αντιβίωση γκουμεντίν για ελέφαντα Δύο inhalers για άσθμα Δεν έχει κανένας άσθμα Και ας επικεντρωθούμε καλύτερα στο τι δεν είχε Μπεταντίν Δεν είχε χανζαπλά στιγάζες όπως θα έχεις καταλάβει και από το αραχνοήφαντο που αγοράζαμε στο Κάντι και καμία κρέμα κορτιζόνης ή έστω κρέμα με απλή αντιβίωση.

18:15 Ευχαριστώ τη Λάρα που να είναι καλά μας έδωσε όλες τις κρέμες και όλα τα απαραίτητα. Οπότε, όντας έτσι λίγο άρρωστοι, αφήνω τους υπόλοιπους που ήθελαν να βγουν φτύει να δούνε λίγο την πόλη, να πάνε άλλο ένα σούπερ μάρκετ και γυρνάνε και μας λένε ότι τους έχουν σταματήσει στο δρόμο δύο ντόπιοι και τους λένε ότι στο μαγαζί τους έχουνε Starlink, ουσιαστικά δορυφορική σύνδεση στο διαδίκτυο, είναι το μόνο μέρος στην πόλη που έχει ίντερνετ και τους λένε ελάτε δεν θέλουμε τα λεφτά σας, δεν θέλουμε να σας πουλήσουμε κάτι, ελάτε να μπείτε στο ίντερνετ να ειδοποιήσετε ό,τι θέλετε.

18:47 Οπότε όσο είναι τα παιδιά στο σούπερ μάρκετ ο Καπίλ πηγαίνει εμένα και την Καρλώτα σε αυτό το μέρος. Πάρα πολύ επικίνδυνη και αυτή η διαδρομή. Βλέπουμε πάρα πολλά απεσμένα δέντρα. Ειδικά στην άκρη του δρόμου μπορούσες να παρατηρήσεις το έδαφος που είχε υποχωρήσει. Απλά οδηγούσαμε σιωπηλή. Φτάνουμε στο μαγαζί αυτό το καφέ, ανεβαίνουμε πάνω και είμαστε περίπου 10 άτομα.

19:08 Πάλι καλά και εμείς είχαμε προνοήσει και είχαμε μαζέψει σε ένα τετράδιο όλα τα τηλέφωνα από τις οικογένειες και των υπόλοιπων παιδιών. Και εμείς είχαμε την ιδέα ότι είμαστε ίσως το πιο ασφαλές σημείο της χώρας. Σε βουνό και πλημμύρα τι μπορεί να πάθεις. Ναι, πολλά μπορείς να πάθεις τελικά και ήμασταν στο χειρότερο σημείο.

19:28 Θέλω να σου μεταφράσω λοιπόν κάποιους τίτλους που διάβασα εκείνη τη μέρα και τους έχω μπροστά μου. Αυτό λοιπόν ήταν και το δεύτερο χαστούκι. Γιατί εκείνη τη μέρα διάβασα. Η Σρι Λάγκα ζητάει παγκόσμια βοήθεια. Περισσότεροι από 40 άνθρωποι νεκροί. Ο κυκλώνας Δίτβα επηρεάζει και κλείνουν όλα τα τρένα, όλοι οι δρόμοι γύρω από την Ουάρα Έλια και την ευρύτερη περιοχή.

19:49 Χωρίς ρεύμα μέρη της Σρι Λάγκα. 56 νεκροί, εκατοντάδες αγνοούμενοι. Η χώρα σε επίσημο συναγερμό καθώς πλήτεται από κατολιστήσεις. Ψάχνω να δω αν μπορούμε να γυρίσουμε προς το Κάντι και βλέπω ότι ο κεντρικός δρόμος είναι προσωρινά κλειστός. Βλέπω διασώσεις με ελικόπτερα. Και ακόμα και τώρα που το βλέπω ανατριχιάζω ολόκληρη.

20:10 Βλέπω βίντεο με συντρίμμια λεωφορείου. Το λεωφορείο αυτό είχε φύγει από τη Νουάρα Έλε και πήγαινε προς την Έλα. Αυτή η ηχογράφηση έχει περισσότερες παύσεις από όσες φαντάζεσαι. Ξέρω ότι ό,τι και να πω σε πολλούς από εσάς μπορεί να φανούν υπερβολικά, να φαίνομαι πολύ δραματική. Ξέρω ότι όσα και να πω σίγουρα δεν μπορείτε να μπείτε στη θέση μου, σίγουρα δεν μπορείτε να μπείτε στην κατάσταση που πέρασα τότε.

20:32 Και δεν χρειάζεται, σας εύχομαι να μην μπείτε ποτέ. Αλλά εγώ πραγματικά εκείνη τη μέρα γύρισα πίσω στο hostel, κοίταξα τον Ηλία από μακριά και ήξερε ότι τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Πάλι καλά είχαμε ενημερώσει όλες τις οικογένειες γιατί τα νέα δεν είχαν φτάσει ακόμα στην Ελλάδα. Σκέψου να είσαι στο κέντρο ενός νησιού, να μην έχεις επικοινωνήσει με την οικογένειά σου ακόμα και τις προηγούμενες μέρες και ξαφνικά να μην έχεις ίντερνετ και να ακούνε από τις ειδήσεις για εκατοντάδες νεκρούς στην πόλη που είναι το παιδί σου.

21:04 Οπότε γυρίσαμε στο hostel, έδειξα στα παιδιά ό,τι screenshots είχα, δεν μπορούσα να τους πω εγώ με λόγια, ότι αν είχαμε πάρει κάποιο λεωφορείο χθες μπορεί, δεν θέλω να το σκέφτομαι καν. Καθόμαστε, βάζουμε τα πράγματα κάτω, κάνουμε ένα σχέδιο ότι αύριο θα βγούμε όλοι μαζί να αναζητήσουμε κάποιο τρόπο να φύγουμε από αυτό το μέρος γιατί είμαστε στο χειρότερο σημείο, εδώ χάνονται ποσοί άνθρωποι, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να φύγουμε.

21:32 Οπότε κάπως το ξεπερνάμε, μαζευόμαστε όλοι σε αυτό το πολύ μικρό σαλονάκι με αυτόν τον καταπράσινο τείχο να σου θυμίσω και εκείνο το βράδυ εννοείται ήρθαμε ακόμα πιο κοντά, αρχίζαμε, παίζαμε επί τραπέζια, να σου πω ότι παίζαμε όχι uno, είχε ένα παιχνίδι το ντός. Τόση πλάκα τα παιδιά βγάζανε δικούς τους κανόνες. Ξέρεις, πλέον είναι τρίτη-τέταρτη μέρα που είσαι κλεισμένος κάπου και πρέπει να αρχίσεις να βρίσκεις κάποια project για να απασχολείς τον εαυτό σου.

21:58 Θυμάσαι το αστεράκι, την βαριά ξύλινη πόρτα. Ωραία. Η Λάρα μας κλείδωσε μέσα. Δεν φτάνει που δεν μπορούσαμε να φύγουμε εντελώς από την πόλη. Έτσι ήθελε να το κάνει σίγουρο ότι δεν θα φύγουμε ούτε από το hostel. Δεν μπορούσε να την ανοίξει κανείς. Στο τέλος σηκώνεται ο Ηλίας, εξάγουμε πολιτισμό και ανοίγει την πόρτα μόνο με μια κάρτα.

22:15 Προσωπικά εκείνο το βράδυ ήταν ίσως και το αγαπημένο μου. Γιατί μοιραστήκαμε και τόσα πολλά πράγματα με τον Καπή. Μας μίλησε για την κουλτούρα τους, για τον πολιτισμό γενικά, τη θρησκεία τους, για τα πιστεύω, για τον γάμο, για την οικογένεια. Εντάξει, μπορεί να ήταν και το ότι ήπιαμε πάρα πολλές μπύρες, δεν ξέρω. Και εννοείται, δεν μας έφταναν όλα αυτά, έπρεπε να μας κοπεί και το νερό. Όχι βασικά ακριβώς να μας κοπεί. Το νερό ήταν λάσπη. Ήτανε 100% λάσπη. Τίποτα, σε αυτό το σημείο απλά έλεγες, τουλάχιστον έχω νερό και κάτι να φάω.

22:47 και αυτή γενικά ήταν η μέρα που μας τα έσκασε όλους μετά από τόσο εγκλεισμό. Το Big Brother κανονικά ήμασταν ένα πείραμα τόσες μέρες κλεισμένοι με αυτούς τους πράσινους στίχους. 8 με 10 άγνωστοι. Να ξυπνάς να κοιμάσαι και να τους βλέπεις όλους με τα ίδια ρούχα, να τρως τα ίδια πράγματα κάθε μέρα. Εντάξει και σε συνδυασμό με αυτό που θα σου πω θα καταλάβεις ότι το mental state μας δεν ήταν και το καλύτερο αυτή τη μέρα.

23:11 Σηκωθήκαμε και αποφασίσαμε λοιπόν όλοι μαζί να βγούμε μια βόλτα στην πόλη Θα προσπαθήσω να μην συγκινηθώ πάλι κάθε φορά που το λέω Θυμάσαι τα λόγα που σου έλεγα Λοιπόν εκείνη τη μέρα τα είδαμε να είναι όλα μαζί μαζεμένα σε ένα υπόστεγο και να τουρτουρίζουν από το κρύο Κάποια να είναι κάτω σε πολύ άσχημη κατάσταση Γενικά όλα τα ζώα να ψάχνουν φαγητό μαζί και εμείς γιατί όλα είναι κλειστά Εντάξει, είχαμε αγχωθεί πάρα πολύ και πήγαμε στο μοναδικό μαγαζί που είχε τη δορυφορική σύνδεση για να ενημερωθούμε πάλι και να βρούμε ένα βάν να φύγουμε με κάποιο τρόπο.

23:47 Φτάνοντας στο μέρος, μπορούσες να δεις από 10-20 μέτρα μακριά κόσμο. Ήτανε πλέον όλο το χωριό με διάβροχα έξω από το μαγαζί, να τους βλέπεις σε βίντεο κλήσεις, να κλαίνε. Θυμάμαι από το σοκ, απλά γυρνάω και λέω στον Ηλία, γιατί κλαίνε. Στο λέω πάλι και ανατριχιάζω αλλά δεν ήμασταν σε αυτή την κατάσταση. Τιμέναμε εκτός κέντρου.

24:09 Δεν ήμασταν ούτε σε επαφή με άλλους τουρίστες που μπορεί να βλέπαμε στο δρόμο για το σούπερ μάρκετ. Ήμασταν εντελώς αποκομμένοι από όλο αυτό το δράμα και βλέποντας ξαφνικά να συμβαίνει αυτό γύρω σου. Βλέπω τον κόσμο γύρω να κλαίει και να μιλάνε όλοι με τους συγγενείς τους, να επικρατεί τόση ένταση. Και αρχίζω και βλέπω και τους φίλους μας να κλαίνε.

24:33 Κόκκινη συναγερμή σε όλες τις γύρω πόλεις για καθολιστήσεις και το χάρτη κυριολεκτικά κατακόκκινο με κέντρο την πόλη που είμαστε. Εικόνες με βουνά από λάσπη, συντρίμια από σπίτια, ασθενοφόρα, δυστυχώς φέρετρα. Και πλέον διαβάζω περισσότεροι από 100 νεκροί στην πλημμύρα. Η διπλάση από ό,τι ήταν χθες με έξτρα περισσότερους λέει από 50 γνώμενους.

25:02 Επικοινωνώ και με όλα τα παιδιά που είχαμε γνωρίσει τις προηγούμενες μέρες στη Συγκυρία και στο Κάντι. Πάλι καλά είναι όλοι ασφαλείς στο Νότο. Να πω ότι ο μπαμπάς της Καρλώτα είχε ενημερώσει την Ιταλική Πρεσβεία. Ξέχασα να πω το πιο σημαντικό, ότι πλέον είχαμε καταλάβει ότι είμαστε κλεισμένοι σε αυτό το hostel τουλάχιστον για τις επόμενες δύο ημέρες.

25:22 Μας ενημέρωσαν άνθρωποι που είχαν προσπαθήσει να φύγουν από άλλα ξενοδοχεία ότι την ίδια μέρα είχαν κάνει τον ίδιο δρόμο ή είχαν δοκιμάσει διαφορετικούς δρόμους πάνω από τρεις φορές και τις τρεις φορές είχαν γυρίσει πίσω και οι περισσότεροι άνθρωποι πέθαιναν ουσιαστικά στην προσπάθεια και στην απόπειρα αυτή να φύγουν από αυτό το μέρος.

25:41 Οπότε εκείνη τη μέρα γυρίσαμε στο hostel και μας βρήκανε άλλες δύο κοπέλες, η Κριστίνα και η Κλάρα Αναγκάστηκαν τα κορίτσια λοιπόν να έρθουν να μετακινηθούν με οτοστόπ και με τα πόδια Καθώς το προηγούμενο hostel τους είχε πλημμυρίσει, είχε καταρρεύσει Ήταν και μας είπανε είναι όλα μας τα ρούχα βρεγμένα γιατί τα είχαμε στο πλυντήριο όταν κόπηκε το ρεύμα Θυμάστε τα παππούς και του Ηλία που ήταν βρεγμένα, είναι ακόμα βρεγμένα δεν άλλαξε κάτι και με θυμάμαι να κάθομαι στον καναπέ, να είμαι εντελώς χαμένη στις σκέψεις μου.

26:12 Πιάνει ο Μαξ και μου λέει πώς είσαι, δεν σε βλέπω καλά. Μόλις μιλάμε λίγο, το καταλαβαίνω και πάω στο δωμάτιο και ξέσπασα βασικά. Ήταν πολύ αντώνα τα συναισθήματα. Έπρεπε κυριολεκτικά με κάποιο τρόπο να ξεσπάσω κάπου, οπότε άρχισα να γράφω. Κάπου εδώ να πω ότι για το ταξίδι μου είχα αγοράσει ένα σημειωματάριο. Κυρίως ζωγράφιζα, κρατούσα σημειώσεις από κάθε πόλη.

26:36 Ξαφνικά άρχισα να γεμίζουν με ζωγραφιές των παιδιών. Δεν το έχω διαβάσει από τότε και θα μοιραστώ ένα γενικότερο overview του τι ένιωθα. Αρχικά ξεκινάω και λέω νομίζω είναι τέταρτη μέρα εδώ. Για να καταλάβεις πόσο έχω χάσει πλέον την αίσθηση του χρόνου. Πλέον υπάρχει απλά ο κίνδυνος στο κεφάλι σου. Οπότε απλά γράφω ότι δεν νιώθω καλά και ότι φοβάμαι, ότι το χειρότερο είναι όλη η αβεβαιότητα που νιώθεις. Γιατί εδώ να σου πω ότι ήταν πάρα πολύ περιεργό να βλέπεις ότι έχει σταματήσει η βροχή, ότι κινούνται κοινωνικά αυτοκίνητα μέσα στην πόλη και ότι δεν μπορείς να φύγεις.

27:12 Είχαμε διαβάσει ότι θα συνεχίσει να βρέχει τις επόμενες μέρες και ίσως είναι χειρότερα, οπότε για μένα δεν υπήρχε χειρότερο συνέστημα να ξέρω ότι υπάρχει αυτό το μικρό παράθυρο διαφυγής και να μην μπορούμε να φύγουμε. Και το να πάρεις την απόφαση μαζί με άλλους 8 πλέον 10 άτομα σε ένα λεωφορείο, το πιο δύσκολο, το πιο ρηψοκίνδυνο όταν τουλάχιστον σήμερα έχεις να φας, να κοιμηθείς και είσαι ασφαλής.

27:37 Προφανώς εγώ έβλεπα και ένα ρίσκο ότι σε 10 μέρες φεύγω Αν αυτές οι 10 μέρες ξέρεις είμαστε ακόμα κλεισμένοι εδώ εγώ Τι θα κάνω Ταυτόχρονα θέλω να μιλήσω και για ένα άλλο κομμάτι που συζητούσαμε Βασικά θα αναφερθώ απλά γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς πολλοί φίλοι Μας απογοήτευσαν μέσα από όλη αυτή την ιστορία Δυστυχώς εγώ είχα κάποια expectation και έτσι επιλέγω να βλέπω την κατάσταση μόνο σε σκέψη ότι δεν θα ξαναδώ κάποιους ανθρώπους όταν γύρισα έλεγα στη μάνια μόνο που σκεφτόμουν ότι δεν θα σε ξαναδώ έκλαιγα. Καταλαβαίνεις ότι σε εκείνη τη φάση πίστευα ότι θα πεθάνω ωστόσο θέλω να κλείσω αυτό το τόσο μελόδραμα και να πω ότι στο τέλος αυτού του κειμένου που έχω γράψει με καλά κάκη στα γράμματα όταν περάσει θα είναι το νέο μου όριο σίγουρα, σίγουρα η Νουάρα Έλια είναι το νέο μου όριο, σίγουρα Βλέπω και τις σημειώσεις εδώ Μου έχει γράψει και ο Καπίλε Στη δική του γλώσσα Που θυμάμαι μας το είχε μεταφράσει Και μας είχε πει ότι είμαστε όλοι τόσο διαφορετικοί

28:36 Ωστόσο τόσο ίδιοι Και εκείνο το βράδυ πάλι Καθίσαμε στο τραπέζι μας Στο σαλόνι μας Και εντάξει όσο κι αν διασκεδάζαμε Μπορούσες να δεις Τι ήμασταν αρκετά πεσμένοι Ψυχολογικά θυμάμαι σε κάποια φάση είχα πάει με τον Ηλία στο δωμάτιο και είναι από αυτές τις όμορφες στιγμές που περνάς με το φίλος και καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς να μιλάμε απλά καθόμαστε δίπλα δίπλα και διαβάζουμε και μόλις σηκώνομαι του λέω να σου πω κάτι είμαστε πόσες μέρες εδώ δεν ξέρω πλέον πόσες μέρες είμαι σε αυτό το δωμάτιο κάπως πρέπει η κατάσταση να γίνει βιώσιμη θα το στολίσω Ναι, αυτή η κοπέλα, αυτός ο άνθρωπος είμαι, θέλω και μπορώ να κάνω το μέρος που μένουμε λίγο πιο όμορφο.

29:18 Οπότε βγάζω ό,τι κάρτα είχα πάρει από το ταχυδρομείο, ό,τι ξύλινο ελεφαντάκι είχα αγοράσει από σουβενίρ και βάζω κάποια στον καθρέφτη, κάποια πάνω στο προσκέφαλο του κρεβατιού μου. Σου λέω, τα είχαμε παίξει εντελώς. Αλλά πλέον το κοινό χριστό μας δωμάτιο ήταν πάρα πολύ cute και κάπως έτσι ξυπνάμε την επόμενη μέρα με καταγάλανο ουρανό. Θυμάμαι τη Λάρα και τα μάτια της, την έκφρασή της όταν βγήκε ο ήλιος να φωνάζουμε όλοι σαν τρελοί the sun, the sun.

29:48 Οπότε πεταγόμαστε Τα παιδιά κατευθύνονται στο κέντρο Να πάνε να ρωτήσουν την αστυνομία Τι γίνεται, αν μπορούμε να φύγουμε, πώς Πηγαίνω στην κουζίνα λοιπόν Κάνω τσάι για όλους Και παίρνω μια παλιοκαρέκλα Μια πλαστική παλιοκαρέκλα Και κάθομαι έξω στον κήπο Έχει απλώς εκεί ο Γιάκομος και τα Σεντόνια επιτέλους Τα είχε πλύνει, τώρα με λάσπη δεν ξέρω Αλλά κάθομαι με την Κριστίνα στον ήλιο Έρχεται η Κυκλάρα μετά, δεν μιλάμε. Απλά απλώνω το χέρι και τους δίνω μπισκότα χωρίς να λέμε κουβέντα και απλά κοιτάμε το άπειρο και τον ήλιο.

30:20 Ωστόσο σε χτυπάει η γυάλι μια φορά η πραγματικότητα γιατί βλέπεις όλα τα ελικόπτερα που έρχονται για άλλες διασώσεις και ξαφνικά βλέπεις να μπαίνει με τις μπάντες στην αυλή ένα βαν, να κορνάρει και να είναι έξω από τα παράθυρα όλοι τρελοί και να φωνάζουνε πάμε λίγο ή μάλλον πάμε λίγο. Καλά, δεν φαντάζεσαι τη χαρά μου, δεν έχω λόγια. Αγκαλιαζόμασταν, λες και σωθήκαμε και το επόμενο δευτερόλεπτο έλεγες μπορεί να πεθάνω μέσα σε αυτό το λεωφορείο.

30:49 Πω πω ακούω ότι ξεστομίζω και μου είναι ακόμα δύσκολο να συνειδητοποιήσω ότι ήταν αυτή η πραγματικότητα, ότι τρέχαμε να μαζέψουμε τα πράγματά μας, είχες ένα συνέστημα απελευθέρωσης, ταυτόχρονα να ανησυχείς τόσο πολύ, δεν ξέρεις τι θα βρεις στο δρόμο. Μαζέψαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε, φάγαμε πάρα πολύ γρήγορα ό,τι είχε απομείνει από τις προμήθειες από το σούπερ μάρκετ, τίποτα, προσπαθούσαμε να σπάσουμε λίγο το κοτόπουλο με το ρύζι που τρώγαμε και πρωί και μεσημέρι και βράδυ, άλλη τρέλα από εκεί.

31:18 Βγαίνουμε φωτογραφίες έξω από το βάν, χαιρετάμε τον Καπίλη και τα παιδιά. Μπαίνουμε στο βάν, φύσκα εντωμεταξύ από τα πράγματα μας, είχαμε σάκους παντού γύρω μας. Και ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα τον Ηλία φοβισμένο, ταραγμένο θα πω. Προσπαθούσαμε όλοι να είμαστε χαρούμενοι, να τραγουδάμε. Βοηθούσε πάρα πολύ και ο ήλιος.

31:38 Ταυτόχρονα σε έπιανε ένα πράγμα τόσος φόβος. Οι άλλοι κοιτούσαν απλά έξω από το παράθυρο και ήτανε απόλυτα σιωπηλοί και στον κόσμο τους απλά. Και κυριολεκτικά πάνω στο δεκάλεπτο σταματάμε σε μια ανηφόρα γιατί έχει δημιουργηθεί ουρά από αυτοκίνητα καθώς μια κούρσα μπροστά δεν μπορεί να ανέβει την ανηφόρα. Εκεί παίρνουμε την πρωτοβουλία να βγούμε έξω από το βάν, τρέχουμε μπροστά και μπρόχναμε ένα αυτοκίνητο στην ανηφόρα για να ανέβει.

32:03 Έτσι γυρίσαμε ξανά, μπήκαμε μέσα και κυριολεκτικά η διαφυγή μας έγινε μέσα από ένα πάρκο που κανονικά κάνουν σαφάρι. Είδαμε όντως κάποια ζώα, εκεί λίγο ξεχαστήκαμε. Μέχρι που αρχίσαμε να βλέπουμε στο δρόμο τεράστια, πελώρια μάλλον, δέντρα. Να περνάμε κυριολεκτικά κάτω από πεσμένα δέντρα, ακομμένα καλώδια. Σε όλο το δρόμο να βλέπουμε κατεστραμμένα σπίτι.

32:25 Ας μην μιλάω όλο για θάνατο, δεν χρειάζεται να τα πω όλα όλα. Οπότε μετά από κάποιες ώρες οδήγηση και πίστεψέ με πάρα πολύ μεγάλη ανησυχία, τάσαμε επιτέλους στην Έλλα. Εγώ δεν σταμάτησα να νιώθω την απειλή εκεί. Απλώς δεν με ένοιαζε κανένα τρένο, κανένα τσάι να μαζέψω από κανένα λιβάδι, κανένα λόφο. Ήθελα απλά να πάω όσο πιο γρήγορα γίνεται νότια στις παραλίες, να κάνω σερφ, να νιώθω επιτέλους ασφαλής.

32:51 Παρ' όλα αυτά δεν ήθελα να χωριστώ με τον Ηλία. Αποφάσισα να μείνω και προφανώς και δεν χωριστήκαμε με το υπόλοιπο γκρουπ. Όλοι μείναμε ξανά στο ίδιο hostel και πήγαμε και επισκεφθήκαμε το πιο γνωστό σημείο ενδιαφέροντος για την Έλλα που είναι και η γέφυρα που περνάει το πασίγνωστο αυτό τρένο και ξέρεις τι μετά από έξι μέρες που τρώω συνεχόμενα κοτόπουλο και ρύζι γύρισα και τους λέω ακούστε να δείτε δεν ξέρω τι θα κάνουμε σήμερα το βράδυ εγώ θέλω να φάω μια πίτσα.

33:16 Πάμε σε ένα μαγαζί, μέσα στην τρελή χαρά πλέον τα έχουμε ξεχάσει σχεδόν όλα, είμαστε carefree κανονικά. Ανεβαίνουμε στην ταράτσα και είμαστε μόνοι μας, ενώ το μαγαζί είναι πάρα πολύ ωραίο. Προφανώς καταλαβαίνεις ότι όλοι οι τουρίστες που κάνουν τον ίδιο κύκλο με εμάς έχουν περάσει πάνω κάτω τα ίδια οπότε είναι και λίγο λογικό να μην έχει τόσο κόσμο.

33:34 ωστόσο κάνει μια ερώτηση ο Ηλίας στο σερβιτόρο τι αρχίζει και αυτός και του λέει ευχαριστούμε πάρα πολύ που είστε εδώ που μας επισκέπτεστε μας αφήνετε τα χρήματά σας τότε ανοίγει και ο Ηλίας μια συζήτηση και του λέει ότι εσείς μας προσφέρετε εδώ πολύ πιο όμορφα πράγματα, τον καθαρό αέρα, όλα αυτά τα τοπία και μετά τον ρωτάει αν αυτός και η οικογένειά του είναι ασφαλής και ο άνθρωπος συγκινείται και απλά μας λέει ότι αν ξαναβρέξει δεν θα έχει σπίτι Και ξαφνικά βρισκόμαστε πάνω από δύο πίτσες να κλαίμε όλοι μαζί και ο Ηλίας να αγκαλιάζει το σερβιτόρο.

34:05 Εντάξει, καταλαβαίνεις πάλι πολύ προσωπικές στιγμές, πολύ έντονες για εμάς. Εντάξει, και αυτό ήταν και το τελευταίο χαστούκι που φάγαμε για όλη αυτή την ιστορία. Η χώρα, ξέρω ότι ακόμα και σήμερα συνεχίζει και πλήττεται από όλη την καταστροφή, γιατί ήταν χειρότερη και από το τσουνάμι που είχαν περάσει. και πλέον διαβάζουμε για 1200 νεκρούς και περίπου 100 αγνοούμενους.

34:24 Οι συντόπιοι μας λέγανε να μην πιστεύουμε αυτά που διαβάζουμε, αλλά μέχρι και σήμερα πάνω κάτω αυτόν τον αριθμό βλέπω με ό,τι έρευνα έχω κάνει. Και πάλι καλά μετά από όλο αυτό έρχεται η λύτρωση θα πω, η χαρά, γιατί ξυπνάμε στις 4 στο χάραμα την επόμενη μέρα, αλλά για πολύ καλό σκοπό, γιατί θέλαμε να ανεβούμε το Little Adams Peak, μία μικρή κορυφή που είναι πάρα πολύ γνωστή στην περιοχή, για να δούμε εκεί την ανατολή του ηλίου.

34:47 Ήμουνα πάλι τόσο εξαντλημένη από αυτές τις μέρες και ψυχικά και σωματικά δεν κουνιόμασταν, δεν κάναμε τίποτα. Που πάλι ανέβαινα τρία-τέσσερα σκαλιά και πέθανα. Τώρα που το σκέφτομαι εκείνα τα άσθημα ενχέλερς θα ήταν πάρα πολύ βοηθητικά σε αυτή την κατάσταση. Αλλά μόλις φτάσαμε στην κορυφή με τα παιδιά είχαμε και κάποια σκυλιά μαζί μας που μας συντρόφευαν, μας κάνανε πολύ ωραία παρέα.

35:15 κοιτούσα με την ανατόλη του ηλίου το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ένιωσα απέραντη ανακούφιση έκλαιγα από χαρά μου βγήκε όλη η ένταση και ήμουνα ακόμα περισσότερο χαρούμενη και ευτυχισμένη που δίπλα είχα το φίλο μου τραγουδούσε και το έπερας άμα όμορφα γενικά αυτές οι μέρες στην Έλλα ήταν επίσης πολύ χαλαρές λίγο μεταβατικές θα έλεγα προσπαθούσαμε ακόμα να συνειδητοποιήσουμε τι μας έχει συμβεί συνεχίσαμε να κάνουμε και φίλους στο δρόμο με τις δύο νέες φίλες μας φύγαμε κιόλας προς το νότο. Καλά έχω να σου πω και εδώ ιστορίες με τρελούς τρελούς θεότρελους το είχα ξεχάσει αυτό εντελώς. Και κάπως έτσι νομίζω ότι μπορώ να κλείσω και σε μια χαρούμενη νότα αυτό το επεισόδιο και να αφήσω για ένα επόμενο τις τελευταίες πολύ χαρούμενες και αλήθεια πολύ περιπετειώδεις ημέρες. Γιατί τα προβλήματα συνεχίζονται τα happy accidents πες τα όπως θες αλλά πίστεψε με τα έχω πάθει όλα και στη συνέχεια απλά δίπλα σε έναν κυκλώνα ίσως αυτά τα προβλήματα μοιάζουν λίγο πιο αστεία

36:15 γενικά σε σύγκριση με οτιδήποτε όλο αυτό είναι ένα μίνι παράλληλο σύμπαν δεν ξέρω δεν θα χαιρετήσω από τώρα ούτε τα παιδιά ούτε θα πω ότι ευχαριστώ που θέλω θα τα αφήσω για το τέλος τέλος τέλος του ταξιδιού Λοιπόν, πριν συγχαιρετήσω όμως, θέλω να βάλω δύο ηχητικά μηνύματα του Ηλία που μου έστελνε πριν φύγουμε όταν και καλά και καλά προετοιμαζόμασταν για αυτό το ταξίδι, που ταιριάζουν τέλεια με όλο αυτό που περάσαμε.

36:42 Το ταξίδι one way or another θα είναι τέλειο. Γιατί δεν είναι το ζήτημα ας πούμε, δεν είναι να πάνε όλα δεξιά. Το ζήτημα είναι πώς αντιδράς όταν τα πράγματα θα πάνε και αριστερά. Γιατί θα πάνε, κατάλαβες. Οπότε μιλάμε για μια περιπέτεια. Και καμία περιπέτεια δεν είναι μόνο εύκολη. Έχει και τα θετικά της και τις δυσκολίες της.

37:07 Έτσι, έτσι, έτσι. Και ήταν να δεις που πήγαμε όντως να πεθάνουμε μια ώρα αρχίτερα Τουλάχιστον οι επόμενες μέρες έχουν πάρα πολύ σερφ Τρελός κοινικό με φίνηκε στις πιο απίστευτες παραλίες Στα πιο απίστευτα, απίστευτα φαγητά, τραγούδια, reunion με τα παιδιά Οπότε γενικά έχουμε party, reunions, χαμό Ελπίζω να σου άρεσε αυτό το επεισόδιο να μην σε έριξα πάρα πολύ πάρα πολύ δύσκολο να το μοιραστώ είναι ένα πολύ σημαντικό πλέον κομμάτι στη ζωή μου και όλη η ιστορία με έχει αλλάξει πάρα μα πάρα πολύ εννοείται περιμένω τα σχόλιά σου ειδικά αυτή τη φορά οπότε κλείνω να σου πω για άλλη μια φορά σε ευχαριστώ πάρα πολύ που ήσουν εδώ που με άκουσες ειδικά μέχρι το τέλος αυτή ήταν η εμπειρία μου μέσα από την καρδιά μου με όλη τη συγκίνηση, το φόβο την αγάπη μου και πίστεψέ με εξίζει να ακούσεις και τα επόμενα για το πόσο ωραία έκλεισε αυτό το ταξίδι.

38:05 Οπότε, τα λέμε στο επόμενο. Bye!